Sosialisasi haiwan

Sosialisasi atau pensosialan haiwan ialah proses pelatihan haiwan supaya dapat dikekalkan dalam hubungan rapat dengan manusia.

Anjing
Tempoh kritikal sosialisasi bermula apabila ia berusia hampir-hampir tiga minggu dan akan berterusan sehingga berusia dua belas hingga empat belas minggu, iaitu apabila ia bergerak ke peringkat perkembangan seterusnya, iaitu tempoh juvenil. Tempoh sosialisasi ini ialah masa apabila anak anjing membentuk ikatan sosial, belajar untuk meneroka, dan belajar tentang masa/waktu untuk mendasarkan ketakutan. Di samping itu, peringkat ini terdiri daripada pengajarannya tentang cara untuk sewajarnya bergerak balas dan membiasakan diri terhadap perubahan persekitaran sebagai persediaan untuk usia dewasa. Pembiasaan ialah proses apabila anak anjing telah terbiasa dengan rangsangan di dalam persekitaran dan, oleh itu, mengabaikannya, kerana menganggap bahawa rangsangan itu tidak mengancam. Keperibadian masa hadapan anak anjing akan banyak dipengaruhi semasa tempoh sosialisasi. Perangai dan perwatakan turut dikembangkan sepanjang tempoh ini, yang akan berlangsung sepanjang hayatnya. Semasa peringkat sosialisasi, kelima-lima deria sedang dirangsang oleh pendedahan dan penyahpekaan bagi penglihatan, bunyi, kecapan, bau, dan sentuhan daripada benda di sekelilingnya.

Ada kegentingan bahawa interaksi manusia berlaku dengan kerap dan tenang sejak anak anjing lahir, daripada pengendalian ringkas dan lemah lembut kepada semata-mata kehadiran manusia di persekitaran anak anjing, sambil melakukan tugas dan kegiatan harian. Semakin anak anjing membesar, sosialisasi berlaku dengan lebih rela semakin kerap ia terdedah kepada anjing lain, orang lain, dan situasi lain. Anjing yang tersosialisasi dengan baik sejak lahir, dengan kedua-dua anjing dan spesies lain (terutamanya manusia), jauh kurang berkemungkinan untuk menjadi agresif atau mengalami gigitan ketakutan.

Perkembangan kognitif anak anjing dapat terjejas apabila tempoh kritikal sosialisasi terganggu. Akibat fisiologi jika tempoh ini tidak berlaku dapat membawa kepada anak anjing yang menjadi matang sehingga dewasa yang tidak dapat bertindak balas sewajarnya terhadap persekitaran, situasi, atau orang baharu. Selain itu, isu tingkah laku dapat bangkit. Agresi, penghindaran, dan ketakutan merupakan antara implikasi yang dapat bangkit kerana anak anjing tidak mencapai tempoh kritikal sosialisasi. Terdapat anggaran bahawa satu daripada empat anjing dewasa mempunyai sekurang-kurangnya satu masalah tingkah laku. Anjing ialah haiwan yang biasanya paling terikat rapat dengan manusia, setelah membina hubungan rapat dengan manusia. Oleh itu, ada kepentingan untuk keselamatan kedua-dua pihak bahawa terdapat pelatihan mencukupi.

Anjing mengalami sosialisasi melalui tempoh kritikal sosialisasi dalam dua jenis utama: aktif dan pasif. Aktif mengimplikasikan sosialisasi yang diniatkan, iaitu manusia memperkenalkan anak anjing mereka kepada sesuatu/seseorang yang baharu (iaitu dalam kelas kepatuhan atau semasa menaiki kereta). Walau bagaimanapun, pasif melibatkan sosialisasi anak anjing kepada sesuatu/seseorang yang baharu bilamana ia telah melakukannya secara tidak sengaja dengan usaha sendiri (iaitu serangga yang ditemukan di laman belakang semasa meneroka atau item yang ditemukan semasa berlari di sekeliling rumah).

Anjing kerap akan belajar dengan dua cara; melalui perkaitan dan akibat. Pembelajaran melalui perkaitan dikelaskan sebagai pelaziman klasik, sementara pembelajaran melalui akibat dipanggil pelaziman operan. Dengan sosialisasi anak anjing, pelaziman klasik melibatkan pemasangan sesuatu yang disukai olehnya dengan sesuatu dalam persekitaran. Selain itu, pelaziman operan melibatkan pembelajaran anak anjing untuk melakukan sesuatu untuk mencapai hal yang diingini. Kedua-dua jenis pembelajaran ini dapat berlaku serentak dengan anak anjing yang mempunyai keupayaan untuk mempelajari gerak balas dalaman dan gerak balas luaran terhadap rangsangan. Sebaliknya, anak anjing juga dapat menunjukkan kaedah penghindaran aktif bagi situasi yang tidak dinikmati olehnya.

Uji kaji sosialisasi

Menggunakan anak anjing
Para penyelidik, Fox dan Stelzner, melakukan uji kaji sosialisasi ke atas anak anjing daripada spesies sama. Penemuan besar daripada uji kaji ini ialah hakikat bahawa anak anjing yang disapih daripada ibunya pada usia lebih lanjut (12 minggu) mempunyai kemahiran sosialisasi lebih baik. Ini membuktikan bahawa permulaan kehidupan anak anjing ialah masa sangat penting untuk sosialisasi dan akan mempengaruhi kecenderungan sosialnya sepanjang hayatnya.

Hennessey, Morris, dan Linden menjalankan uji kaji sosialisasi dengan menggunakan banduan sebagai pengendali bagi anjing tempat perlindungan yang dalam kajian. Para penyelidik ini mendapati bahawa anjing dalam kumpulan uji kaji tidak melompati dan menyalak manusia yang tidak dikenali sebanyak yang dilakukan oleh anjing dalam kumpulan kawalan. Anjing tersosialisasi juga ditunjukkan lebih responsif terhadap perintah berbanding dengan anjing dalam kumpulan kawalan. Para penyelidik percaya bahawa, melalui sosialisasi lebih berkesan, lebih banyak anjing dapat diadopsi dari tempat perlindungan.

Battaglia mendakwa bahawa terdapat 3 tempoh penting semasa tahun pertama kehidupan untuk anak anjing. Penyelidikan beliau menunjukkan bahawa jika anak anjing mengalami rangsangan daripada manusia semasa beberapa bulan pertama kehidupannya, ia akan kurang berkemungkinan merasai stres dalam kehidupan dewasanya dan ia akan tersosialisasi dengan lebih baik. Beliau mendakwa bahawa ini ialah hal sangat penting untuk diketahui oleh pembiak baka anjing untuk memperbaik kejayaan kehidupan masa hadapan anak anjing mereka.

Menggunakan anak anjing dan anak serigala
Sebuah kajian yang dilakukan oleh enam orang penyelidik, iaitu Topál, Gácsi, Miklósi, Zirányi, Kubinyi, dan Csányi, membandingkan kecenderungan sosial semula jadi antara anak anjing dengan anak serigala. Hal yang didapati oleh para penyelidik ini ialah bahawa anak anjing menunjukkan keterikatan kepada pemiliknya dan ditunjukkan lebih responsif terhadap pemiliknya berbanding dengan terhadap orang yang tidak dikenali. Anak serigala pula tidak ditunjukkan lebih responsif terhadap pemiliknya berbanding dengan orang yang tidak dikenali. Penyelidik berkesimpulan bahawa ini ialah perbezaan genetik antara kedua-dua spesies.

Keenam-enam penyelidik ini mencuba untuk menjawab persoalan tentang puncanya dalam uji kaji berikut mereka. Mereka mendapati bahawa anjing lebih berjaya dalam pencarian makanan tersembunyi dan dalam penyelesaian tugas terpelajar berbanding dengan serigala. Pemerhatian paling menonjol yang dibuat oleh para penyelidik ini ialah bahawa anjing akan merenungi mata manusia seolah-olah mencari petunjuk dan serigala pula tidak akan memandang wajah manusia. Mereka berkesimpulan bahawa ini ialah perbezaan genetik antara kedua-dua spesies sebagai hasil daripada evolusi.

Beruk
Beruk kerap dikaji kerana hubungan evolusi rapat antara beruk dengan manusia. Seperti manusia, sesetengah beruk cenderung untuk menunjukkan pengurangan kegiatan sosial seiring dengan usia. Penyelidikan telah menunjukkan bahawa betina lebih tua kurang meluangkan masa dalam membersihkan bulu beruk lain dan berinteraksi dengan kurang haiwan berbanding dengan yang dilakukan oleh individu lebih muda.

Uji kaji sosialisasi
Bernstein dan Ehardt menjalankan eksperimen ke atas tingkah laku agresif pada beruk resus. Mereka mendapati bahawa monyet menunjukkan lebih agresi terhadap sanak berbanding dengan bukan sanak, kebanyakannya daripada sanak lebih tua kepada sanak lebih muda. Ini menyokong hipotesis bahawa agresi digunakan dalam sosialisasi dan pembetulan bagi tingkah laku tidak wajar pada beruk belum matang. Jika agresi adalah tidak lebih parah berbanding dengan yang diperlukan untuk membetulkan tingkah laku, itu dapat meningkatkan kadar kemandirian bagi semua saudara.

Pada tahun 1980, Berman menyelidik hubungan ibu–bayi pada beruk resus di alam liar dan dalam kurungan. Beliau mendapati banyak keserupaan antara kedua-dua gaya keibubapaan tetapi sesetengah perbezaan kecil. Ibu kurungan telah diperihalkan lebih bersifat pelindung dan kurang sanggup membiarkan bayinya di luar kawalannya. Perbezaan yang berkemungkinan mempunyai kesan paling besar pada hubungan ini ialah beruk liar mempunyai sanak saudara di sekeliling yang membantu dengan sosialisasi bayi dan si ibu dalam kurungan bukan pula seperti itu. Ini menunjukkan cara faktor persekitaran dapat mempengaruhi sosialisasi awal bayi beruk resus.

Sosialisasi pada usia muda telah terlihat mempengaruhi tingkah laku seks pada beruk resus dewasa dalam sebuah kajian yang dilakukan oleh Goy, Wallen, dan Goldfoot. Ini tidak terlihat begitu ketara pada tikus dan haiwan kecil lain sebagaimana yang pada primat. Beruk berkenaan mengalami kesukaran untuk bertindak dengan normal walaupun kesempatan seks menghadirkan diri. Ini disebabkan oleh hakikat bahawa beruk berkenaan mengalami kecelaruan kemesraan yang tidak kerap diatasi.

Terdapat banyak kesukaran untuk mengkaji kehidupan anak terasing. Maka, penyelidik telah berpaling kepada pengajian kesan pengasingan total pada beruk resus. Gerak balas pertama beruk terasing sepenuhnya terhadap rangsangan ialah ketakutan atau agresi. Ia tidak mempelajari sebarang kemahiran sosioemosi normal. Apabila beruk ini dapat berhubung dengan sesebuah kelompok, ia tidak mengetahui cara untuk berinteraksi dan tidak akan dapat bertahan dalam kelompok.

Lihat juga
 Pelatihan haiwan
 Pensosialan
 Persahabatan antara spesies
 Sindrom rakan seperinduk

Rujukan

Kategori:Pelatihan haiwan
Kategori:Sosialisasi