Anjing dalam agama

Anjing bela jinak (Canis familiaris) telah memegang pelbagai peranan penting dalam agama dan mitologi dalam berbilang budaya sepanjang sejarah manusia. Dalam konteks sejarah agama, peranan anjing berkisar daripada perwakilan simbolik bagi kebaikan seperti kesetiaan dan perlindungan kepada ajaran tentang kesucian dan amalan ritual. Dalam Animals and World Religion, ahli etika haiwan Lisa Kemmerer meneroka hubungan antara haiwan dengan tradisi agama global. Karya ini memeriksa cara agama berlainan menanggap haiwan dan berinteraksi dengan haiwan, dengan menekankan peranannya dalam naratif dan ritual agama dan menyerlahkan sambungan antara manusia dengan haiwan dalam konteks rohani.

Dalam mitologi, anjing kerap berjasa dalam peranan teman dan peranan pelindung, seperti penjagaan pintu gerbang dunia bawah dalam mitologi Indo-Eropah. Ahli sejarah Julien d'Huy mengenal pasti satu set bersama yang terdiri daripada tiga naratif tentang anjing yang muncul dalam pelbagai tradisi agama. Naratif pertama menekankan hubungan dengan kehidupan selepas mati, yang mencerminkan peranan penjagaan pintu yang kerap terlihat dalam mitologi Indo-Eropah. Naratif kedua bertumpu pada ikatan antara manusia dengan anjing, sementara yang ketiga berkenaan dengan perkaitan anjing dengan bintang Sirius. Bukti yang dipersembahkan oleh d'Huy mencadangkan perkaitan antara catatan mitologi daripada pelbagai budaya dengan rekod genetik dan rekod fosil yang berkaitan dengan pembelajinakan anjing.

Agama Aztek

Anjing mempunyai kepentingan keagamaan dan perlambangan besar kepada orang-orang Aztek di Mexico tengah. Beberapa tapak pengebumian purba untuk anjing telah ditemukan di Mexico. Xolotl, iaitu dewa kematian Aztek, digambarkan sebagai raksasa berkepala anjing.

Tradisi Cina

Anjing ialah salah satu daripada 12 haiwan yang dimuliakan dalam astrologi Cina. Hari kedua Tahun Baharu Cina dianggap sebagai hari lahir semua anjing dan orang Cina kerap berwaspada untuk membuat kebaikan kepada anjing pada hari itu. Di China, di Korea, dan di Jepun, anjing dipandang sebagai pelindung baik hati. Panhu ialah seekor anjing naga yang berubah bentuk menjadi seorang lelaki dan menikahi seorang puteri.

Anjing mempunyai kehadiran ketara dalam tradisi dan folklor Cina, bukan hanya dalam astrologi dan mitologi tetapi juga dalam aspek keagamaan dan aspek kebudayaan. Yang berikut merupakan maklumat tambahan tentang peranan anjing dalam tradisi Cina:
 Penjaga tokong dan rumah: Anjing telah dianggap sebagai pelindung dan penjaga dalam budaya Cina. Ia kerap digambarkan di pintu masuk tokong, rumah, dan tempat penting lain. Dalam agama rakyat Cina, ada kepercayaan bahawa anjing mempunyai keupayaan untuk mengusir semangat jahat dan memberikan perlindungan menentang tenaga negatif. Tradisi penggunaan anjing sebagai pelindung ini tertanam dalam-dalam dalam budaya Cina yang menekankan peranannya sebagai lambang kesetiaan dan kewaspadaan.
 Menurut sebuah rencana oleh Henrieta Hatalová, alegori popular Zhuangzi bertegas bahawa "Anjing tidak dianggap baik menurut salakan baiknya, demikian manusia tidak dianggap berbudi dan mampu menurut kata indahnya."

Walaupun terdapat penilaian positif terhadap anjing dalam tradisi Cina, anjing sebelum ini dilarang dari China selama lebih daripada 60 tahun sebelum Jun 1928. Robert A. Bickers dan Jeffrey N. Wasserstrom menyebut bahawa "Potensi 'anjing' sebagai epitet menghina dan menidakkan kemanusiaan di China tanpa ragu-ragu memperburuk penghinaan itu dan juga menjadikan kisah pemilihan kata keterlaluan pada papan tanda itu kesemuanya kelihatan lebih munasabah".

Filipina
Dalam mitologi Filipina, Kaimat, iaitu haiwan peliharaan milik Tadaklan, iaitu dewa guruh, bertanggungjawab atas kilat.

Agama Hindu
Dalam mitologi Hindu, Yama, iaitu dewa kematian, memiliki dua ekor anjing pengawas yang mempunyai empat mata. Mereka dikatakan mengawasi pintu Neraka. Dewa pemburu, iaitu Muttappan dari rantau Malabar Utara di Kerala, mempunyai seekor anjing pemburu sebagai tunggangannya. Anjing terdapat di dalam dan di luar Kuil Muttappan dan persembahan di tempat keramat itu berbentuk patung anjing gangsa.

Anjing (shvana) juga merupakan wahana atau tunggangan bagi dewa Hindu, iaitu Bhairava.

Dalam Mahabharata, ketika Yudhishthira mencapai pintu Syurga, Indera mengizinkannya masuk tetapi menafikan kemasukan kepada anjing yang mengiringinya. Yudhishthira, yang enggan meninggalkan teman setianya, enggan memasuki Syurga tanpa anjing itu. Terkesan dengan kesetiaan tidak goyah Yudhishthira terhadap yang tidak meninggalkannya, Indera akhirnya mengizinkan anjing itu memasuki Syurga bersama dengan Yudhishthira.

Anjing juga digambarkan dalam ikonografi dewa-dewa Hindu seperti Dattatreya dan Khandoba. Ramayana mengandungi sebuah kisah tentang seekor anjing yang menerima keadilan, yang diluluskan oleh Rama.

Agama Islam

Pandangan tentang anjing dalam Islam adalah bercampur-campur, dengan sesetengah mazhab yang memandang air liurnya sebagai najis.

Majoriti faqih Sunni (kecuali mazhab Maliki) dan Syiah menganggap air liur anjing sebagai najis secara ritual. Orang Islam beramal jarang membela anjing sebagai haiwan peliharaan. Walau bagaimanapun, majoriti orang Islam sanggup menyentuh dan membelai anjing asalkan ia sepenuhnya kering kerana penyentuhan anjing kering dipercayai dapat menyingkirkan kekotoran daripadanya. Di Britain, anjing penghidu polis digunakan dengan berhati-hati dan ia tidak diizinkan menyentuh penumpang; sebaliknya, ia hanya diizinkan menyentuh bagasi mereka. Ia dikehendaki memakai but anjing yang diperbuat daripada kulit setiap kali berada di dalam rumah orang Islam dan juga apabila memasuki dan menggeledah masjid.

Ada sebilangan tradisi mengenai sikap Nabi Muhammad terhadap anjing. Menurut satu hadis yang dibentangkan dalam Muwatta Imam Malik, baginda bersabda bahawasanya kehadiran anjing, kecuali sebagai pembantu dalam perburuan, penggembalaan, dan perlindungan rumah, membatalkan sebahagian daripada amal seorang Muslim. Di samping itu, baginda menyokong kebaikan terhadap anjing dan haiwan lain. Abu Hurairah meriwayatkan bahawa baginda nabi bersabda:

"Ada seorang laki-laki yang sedang berjalan, lalu dia merasakan kehausan yang sangat sehingga dia turun ke suatu perigi lalu minum dari air perigi tersebut. Ketika dia keluar dari perigi, didapatinya ada seekor anjing yang sedang menjulurkan lidahnya menjilat-jilat tanah kerana kehausan. Orang itu berkata: 'Anjing ini sedang kehausan seperti yang aku alami tadi'. Maka dia (turun kembali ke dalam perigi) dan diisi kasutnya dengan air dan sambil menggigit kasutnya dengan mulutnya dia naik ke atas lalu memberi anjing itu minum. Kemudian dia bersyukur kepada Allah, maka Allah mengampuninya". Para sahabat bertanya: "Wahai Rasulullah, apakah kita akan dapat pahala dengan berbuat baik kepada haiwan?" Baginda SAW menjawab: "(Berbuat baik) pada setiap makhluk bernyawa diberi pahala".

Hubungan sejarah antara anjing dengan Islam adalah kompleks dan dipengaruhi oleh faktor budaya dan bukan hanya faktor agama semata-mata. Walau bagaimanapun, bukan semua faktor ini sejajar dengan ajaran teras Islam. Sebagai contoh, tanggapan negatif terhadap anjing dalam sesetengah masyarakat Islam dapat dijejak kembali kepada tradisi dan mitologi Arab pra-Islam. Sesetengah suku Arab percaya bahawa persentuhan dengan anjing dapat menyebabkan seseorang itu menjadi tidak suci atau membawa nasib buruk. Walau bagaimanapun, apabila Islam muncul, Islam memperkenalkan rangka kerja agama dan beretika baharu ke rantau ini. Walaupun terdapat hadis yang menyebut tentang larangan ke atas pembelaan anjing sebagai haiwan peliharaan atau bergaul dengannya, hadis-hadis ini telah ditafsir dan diperdebatkan oleh pelbagai ulama dan mazhab Islam. Dalam konteks Islam, anjing dianggap sebagai najis (tidak suci secara ritual) oleh sesetengah ulama, tetapi pandangan ini tidak diterima secara sejagat. Penyelidikan yang dijalankan oleh Vera Subasi memetik bahawa "Seorang mufti lantikan negeri atau imam lantikan diri sedang mengisytiharkan bahawa anjing ialah haiwan tidak suci dan orang yang muak dengan populasi tinggi anjing di bandar atau di kampung mereka kerana perinduk yang tidak diingini sedang menembak atau meracuni [anjing tersebut]". Walau bagaimanapun, dalam sebuah rencana jurnal oleh Jenny Berglund, terdapat penegasan bahawa "Terdapat tanda bahawa sikap terhadap anjing sedang berubah dalam sesetengah masyarakat Islam. Salah satu tanda sedemikian ialah bahawa semakin ramai orang di negara-negara Islam kini membela anjing sebagai haiwan pendamping". Terdapat kepelbagaian pendapat dalam kalangan faqih Islam dan ramai orang Islam berinteraksi dengan anjing dan haiwan lain sambil mematuhi amalan kebersihan. Selain itu, hadis dan ajaran Islam lain menekankan kepentingan belas kasihan dan kebaikan terhadap haiwan, termasuk anjing.

Agama Kristian
Dalam agama Kristian, Alkitab kerap menggunakan anjing sebagai jelmaan simbolik bagi kekotoran, dosa, dan kesesatan moral. Contoh daripada Perjanjian Baharu termasuk yang berikut:

Filipi 3:2: "Awas orang yang bersikap seperti anjing, awas orang yang berbuat jahat, awas tukang sunat yang palsu."

Wahyu 22:15: "Di luar terdapat anjing, ahli sihir, orang yang cabul, pembunuh, penyembah berhala, dan semua yang menyukai dusta serta menuturkannya."

Gereja Katolik Rom
Dalam Gereja Katolik Rom khususnya, ikonografi Santo Dominikus menyertakan seekor anjing, selepas ibu kepada santo itu, iaitu Yohana yang Dirahmati dari Aza, bermimpi bahawa seekor anjing dengan obor di dalam mulutnya melompat dari rahimnya dan hamil sejurus selepas itu. Oleh yang demikian, Ordo Dominikan (bahasa Latin Gereja: Dominicanus) kedengaran hampir sama dengan "anjing milik Tuhan" (Dómini canis).

Seekor anjing disebut dalam Kitab Tobit Deuterokanonika, yang setia menemani Tobias, anak lelaki kepada Tobit, dan malaikat Rafael dalam perjalanan mereka.

Gereja Katolik mengiktiraf Santo Rochus, yang hidup pada awal abad ke-14 di Perancis, sebagai santo penaung bagi anjing. Dia dikatakan ditimpa wabak semasa melakukan kerja amal dan pergi ke hutan, dengan harapan untuk mati. Di sana, dia berkawan dengan seekor anjing pemburu yang menjilat lukanya dan membawakannya makanan, lalu membantunya pulih. Hari perayaan Santo Rochus, pada 16 Ogos, disambut di Bolivia sebagai "hari lahir semua anjing".

Dalam folklor Kristian, grim gereja kerap menjelma sebagai anjing hitam untuk menjaga gereja dan pekarangan gereja daripada sakrilegium.

Santo Guinefort ialah nama yang diberikan kepada seekor anjing yang dimuliakan sebagai santo rakyat di sebuah tempat kudus Perancis dari abad ke-13 hingga abad ke-20, apabila pihak Gereja menindas kultusnya.

Pada tahun 2017, sebuah biara Fransiskan di Cochabamba, Bolivia, mengadopsi seekor schnauzer terbiar dan menamainya "Saudara Carmelo". Foto Saudara Carmelo, yang digelar "Fray Bigotón" ("Saudara Misai") dan memakai jubah miniatur Fransiskan, menjadi tular di Internet. Anak jantannya, iaitu Metodio, dan seekor kucing perang kemerah-merahan bernama "Fray Michi", juga telah diadopsi oleh biara itu.

Agama Majusi
Dalam agama Majusi, anjing dianggap sebagai makhluk sangat beramal, suci, dan soleh, yang mesti diberi makan dan dijaga. Anjing dipuji kerana kerja berguna yang dilakukan olehnya dalam isi rumah, tetapi ia juga dipandang mempunyai nilai kerohanian istimewa. Anjing dikaitkan dengan Yama yang menjaga pintu kehidupan selepas mati bersama dengan anjing-anjingnya sama seperti agama Hindu. Renungan anjing dianggap menyucikan dan mengusir daeva (iblis). Ia juga dipercayai mempunyai hubungan istimewa dengan kehidupan selepas mati: Jambatan Chinvat ke Syurga dikatakan dijaga oleh anjing-anjing dalam lembaran Majusi dan anjing secara tradisional diberi makan untuk memperingati kematian. Ihtiram-i sag, "penghormatan [untuk] anjing", ialah suatu perintah lazim sesama orang kampung Majusi Iran.

Preskripsi terperinci untuk layanan wajar terhadap anjing terdapat dalam Vendidad (bahagian kecil daripada kitab suci Majusi, iaitu Avesta), terutamanya dalam bab 13, bab 14, dan bab 15, bilamana hukuman keras dikenakan untuk kecederaan yang ditimpakan ke atas anjing dan orang beriman dikehendaki membantu anjing, baik anjing rumah mahupun anjing terbiar, dalam pelbagai cara; kerap, pertolongan atau kemudaratan kepada anjing disamakan dengan pertolongan dan kemudaratan kepada manusia. Pembunuhan anjing ("anjing gembala, atau anjing rumah, atau anjing Vohunazga [iaitu terbiar], atau anjing terlatih") dianggap membawa kepada penglaknatan dalam kehidupan selepas mati. Pemilik rumah dikehendaki menjaga anjing bunting yang berbaring dekat dengan rumahnya sekurang-kurangnya sehingga anak anjing lahir (dan dalam sesetengah kes sehingga anak anjing cukup berusia untuk menjaga diri, iaitu enam bulan). Jika pemilik rumah tidak menolong anjing dan hasilnya anak anjing mendatangi kemudaratan, "dia akan menanggung kerana itu hukuman kerana pembunuhan yang disengajakan", kerana "Atar (Api), anak lelaki kepada Ahura Mazda, mengawasi juga (anjing bunting) sebagaimana yang dilakukan olehnya untuk wanita [hamil]". Seseorang itu berdosa besar juga jika dia memudaratkan anjing dengan memberinya tulang yang terlalu keras dan tersangkut di dalam tekaknya, atau makanan yang terlalu panas, sehingga melecur tekaknya. Pemberian makanan tidak baik kepada anjing adalah seburuk penghidangan makanan tidak baik kepada manusia. Orang beriman dikehendaki menjaga anjing dengan deria bau rosak, mencuba untuk menyembuhkannya "dengan cara sama sebagaimana yang dilakukan oleh mereka untuk orang beriman" dan, jika gagal, mengikatnya supaya ia tidak terjatuh ke dalam lubang atau jasad air dan dimudaratkan.

Kedua-duanya menurut Vendidad dan dalam amalan tradisional Majusi, anjing diperuntukkan sesetengah upacara pengebumian yang beranalog dengan upacara pengebumian manusia. Dalam Vendidad, terdapat pernyataan bahawa roh seribu ekor anjing mati dijelmakan semula dalam seekor anjing air ("berang-berang"). Oleh itu, pembunuhan berang-berang ialah jenayah dahsyat yang membawa kemarau dan kebuluran ke atas negeri dan mesti ditebus sama ada dengan kematian si pembunuh atau dengan si pembunuh yang melaksanakan senarai sangat panjang untuk bakti yang dianggap suci, termasuk penyembuhan anjing, pengasuhan anak anjing, pembayaran denda kepada rahib, serta pembunuhan haiwan yang dianggap berbahaya dan tidak suci (kucing, tikus, mencit, dan pelbagai spesies reptilia, amfibia, dan serangga).

Sagdid ialah upacara pengebumian yang dalamnya seekor anjing dibawa ke dalam bilik tempat jenazah berbaring supaya anjing itu dapat melihatnya. "Sagdid" memaksudkan "penglihatan anjing" dalam bahasa Parsi Tengah dalam karya teologi Majusi. Ada pelbagai faedah kerohanian yang dianggap diperoleh oleh upacara ini. Ada kepercayaan bahawa tujuan asalnya adalah untuk memastikan bahawa orang berkenaan benar-benar meninggal dunia kerana deria lebih tajam anjing sepatutnya dapat mengesan tanda kehidupan yang mungkin terlepas oleh manusia. Anjing "bermata empat", iaitu seekor anjing dengan dua tompok pada dahinya, lebih diutamakan untuk sagdid.

Upacara tradisional yang melibatkan anjing telah diserang oleh ahli reformasi Majusi sejak pertengahan abad ke-19 dan mereka telah meninggalkannya sepenuhnya menjelang lewat abad ke-20. Malah orang Majusi tradisionalis cenderung untuk membatasi upacara sedemikian sehingga takat ketara kini (lewat abad ke-20 – awal abad ke-21).

Masyrik
Semasa penggalian arkeologi, perkuburan anjing Ashkelon ditemukan di dalam lapisan yang bertarikh dari zaman semasa kota itu merupakan sebahagian daripada Empayar Parsi. Anjing dipercayai mungkin mempunyai peranan suci; walau bagaimanapun, bukti untuk ini tidak muktamad.

Agama Mesir Purba
Orang Mesir Purba kerap lebih dikaitkan dengan kucing dalam bentuk Bastet, tetapi anjing didapati mempunyai peranan dan watak suci sebagai lambang penting dalam ikonografi agama.

Anjing dikaitkan dengan Anubis, iaitu dewa berkepala jakal di dunia bawah. Pada masa sepanjang tempoh penggunaannya, katakombe Anubieion di Saqqara menyaksikan pengebumian anjing. Anput ialah padanan wanita bagi suaminya, Anubis; dia kerap digambarkan sebagai jakal bunting atau jakal menyusui atau sebagai jakal yang memegang pisau.

Anjing lain terdapat dalam mitologi Mesir. Am-heh ialah dewa kecil dari dunia bawah. Dia digambarkan sebagai seorang lelaki dengan kepala anjing pemburu yang tinggal di dalam tasik api. Duamutef pada asalnya diwakili sebagai seorang lelaki yang dibaluti dengan pembalut mumia. Mulai Kerajaan Baru, dia ditunjukkan dengan kepala jakal. Wepwawet digambarkan sebagai seekor serigala atau seekor jakal, atau sebagai seorang lelaki dengan kepala serigala atau kepala jakal. Walaupun dianggap sebagai jakal, Wepwawet biasanya ditunjukkan dengan bulu kelabu, atau putih, yang mencerminkan asal usul keserigalaannya. Khenti-Amentiu digambarkan sebagai dewa berkepala jakal di Abydos di Mesir Hulu, yang berdiri tegak sambil mengawasi kota para orang mati.

Hubungan sejarah antara anjing dengan agama dijejak kembali kepada sesetengah tamadun terawal yang diketahui oleh manusia. Di Mesir Purba, anjing dimuliakan dan dikaitkan dengan Anubis, iaitu dewa pemumiaan dan kehidupan selepas mati, yang kerap digambarkan dengan kepala anjing. Perkaitan ini mencerminkan kepercayaan kepada keupayaan anjing untuk membimbing roh ke kehidupan selepas mati. Sir Ernest Alfred Wallis Budge menjelaskan bahawa, "Manusia primitif Mesir mesti pernah menyembah haiwan ... kerana ia [haiwan] memiliki kekuatan, dan kuasa, dan kelicikan yang lebih besar daripada yang pada dirinya [manusia], atau kerana ia [haiwan] dikurniai sesetengah kualiti yang membolehkannya [haiwan] melakukan kemudaratan badan kepadanya [manusia] atau menyebabkan kematiannya [manusia]". Pandangan tentang pemikiran Mesir purba ini menawarkan sekilas pandang tentang sebabnya haiwan tertentu, termasuk anjing, memegang peranan ketara dalam amalan keagamaan mereka, yang menerangkan dinamik budaya dan dinamik rohani yang mendasari hubungan sejarah antara anjing dengan agama.

Mesopotamia
Di Mesopotamia purba, dari zaman Babilonia Lama hingga Babilonia Baru, anjing ialah lambang Ninisina, iaitu dewi penyembuhan dan perubatan, dan para penyembahnya kerap mendedikasikan model kecil anjing duduk kepadanya. Pada zaman Asyur Baru dan zaman Babilonia Baru, anjing digunakan sebagai lambang perlindungan sakti.

Ada sebuah kuil di Isin, Mesopotamia, bernama é-ur-gi7-ra yang diterjemahkan sebagai "rumah anjing". Enlilbani, iaitu seorang raja dari Dinasti Pertama Isin Babilonia Lama, memperingati kuil kepada dewi Ninisina. Walaupun ada sejumlah kecil perincian yang diketahui tentangnya, ada cukup maklumat untuk mengesahkan bahawa kultus anjing memang wujud di kawasan ini. Biasanya, anjing hanya dikaitkan dengan kultus Gula, tetapi ada sesetengah maklumat, seperti peringatan Enlilbani, yang mencadangkan bahawa anjing juga penting kepada kultus Ninisina, kerana Gula ialah seorang lagi dewi yang berkait rapat dengan Ninisina. Lebih daripada 30 pengebumian anjing, berbilang arca anjing, dan lukisan anjing ditemukan apabila kawasan di sekeliling kuil Ninisina ini diekskavasi. Dalam kultus Gula, anjing digunakan dalam sumpah dan kadang-kadang dirujuk sebagai kedewaan. Serupa dengan hubungan anjing dalam agama di Mesir purba, di Mesopotamia purba, dewi Gula dilambangkan oleh seekor anjing, yang menekankan peranan haiwan ini dalam penyembuhan dan perlindungan. Orang Yunani kuno juga mempunyai dewa anjing mereka sendiri, iaitu Hekate, yang dikaitkan dengan sihir, persimpangan, dan dunia bawah. Perkaitan keagamaan awal ini menyerlahkan peranan anjing sebagai pelindung, pembimbing, dan penjaga alam rohani, yang menekankan kepentingan rohani tertanggapnya. Selain itu, kajian oleh Robert Rollinger dan rakan sarjana bertegas bahawa "ia [anjing] menjadi lambang bagi dewi penyembuhan". Walaupun terdapat fakta bahawa sesetengah perkaitan percaya bahawa anjing bermanfaat bagi mereka, sesetengah yang lain pula memikirkan yang sebaliknya. A. R. George memaklumkan bahawa "Pesapa kedewaan dipuji-puji dengan julukan konvensional, diminta agar menerima persembahan makanan, dimohon menunjukkan kebaikan kepada padang yang di atasnya pengusir hantu jelas-jelas berdiri, dan digalakkan untuk menyingkirkan Anjing-Anjing Ninkilim". Selain itu, Robert Rollinger dan rakan sarjana juga mencatatkan bahawa, "Teks Sumeria dan Teks Akkad kerap menggambarkan anjing dengan cara sangat negatif, dengan mempersembahkannya sebagai haiwan berbahaya dan tidak boleh ramal". Anjing dilambangkan untuk menjadi punca kengerian atau keburukan di alam semula jadi.

Dalam mitologi Parsi, dua ekor anjing bermata empat menjaga Jambatan Chinvat.

Norse
Dalam mitologi Norse, seekor anjing berdarah bermata empat yang dipanggil Garmr menjaga Helheim. Selain itu, Fenrir ialah seekor serigala gergasi yang merupakan anak kepada dewa Norse, iaitu Loki, yang diramalkan akan membunuh Odin dalam peristiwa Ragnarök.

Wales
Dalam mitologi Wales, Annwn dijaga oleh Cŵn Annwn.

Agama Yahudi
Terdapat kontroversi sama ada hukum rabai Yahudi mengizinkan pembelaan anjing sebagai haiwan peliharaan. Sumber Alkitab dan sumber rabai menyertakan berbilang rujukan yang mengaitkan anjing dengan keganasan dan kekotoran dan tidak menggalakkan pemilikan anjing sebagai haiwan peliharaan atau pembelaannya di rumah seseorang. Anjing digambarkan secara negatif dalam kedua-dua Alkitab Ibrani dan Talmud, bilamana ia kebanyakannya dikaitkan dengan keganasan dan kekotoran. Ulangan 23:18 kelihatannya menyamakan anjing dengan pelacuran dan Kitab Raja-raja menggambarkan anjing yang memakan mayat. Mazmur menggambarkan anjing sebagai binatang yang mencacatkan manusia.

Pandangan negatif tentang anjing juga terdapat dalam Talmud, yang menggambarkan orang yang menternak anjing sebagai orang yang terkutuk. Pada Julai 2019, semua rabai Sefardi dari bandar raya El'ad di Israel menandatangani edik yang melarang anjing dari bandar raya itu, dengan justifikasi bahawa "sebagaimana yang dijelaskan dalam Talmud dan oleh Rambam, sesiapa yang menternak anjing adalah terkutuk". Pada tahun sama, rabai Holon, iaitu Avraham Yosef, juga dipetik berkata: "Saya tidak mendapati sebarang alasan untuk mengizinkan mana-mana anjing dalam apa cara sekalipun".

Mishneh Torah menyatakan bahawa anjing mesti dirantai kerana ia diketahui kerap menyebabkan kerosakan. Shulkhan Arukh menyatakan bahawa hanya anjing jahat yang mesti diikat dan dirantai. Rabai dan penganut Talmud abad ke-18, iaitu Jacob Emden mengizinkan anjing atas sebab ekonomi atau keselamatan, tetapi bertegas bahawa pemilikan anjing semata-mata untuk kenikmatan ialah "setepatnya tingkah laku orang tidak bersunat".

Agama Yahudi tidak mengizinkan pengabaian atau penderaan mana-mana haiwan hidup. Hukum Yahudi menyatakan bahawa mana-mana haiwan yang dibela mesti diberi makan dan juga menyatakan bahawa aturan untuk pemberian makanan kepadanya mesti dibuat sebelum ia diperoleh. Keputusan ini juga terpakai untuk anjing.

Walaupun terdapat rujukan negatif kepada anjing dalam sumber Alkitab dan sumber rabai, perspektif Yahudi tentang anjing adalah pelbagai rupa. Walaupun anjing dikaitkan dengan keganasan dan kekotoran dalam sesetengah ayat, gambaran ini tidak merangkumi semua. Terdapat kerumitan mengenai sikap ini dalam perbincangan cara tafsiran spesifik dan faktor budaya mempengaruhi tanggapan tentang anjing seiring dengan masa. Menurut Ackerman-Lieberman dan rakan sarjana, hukum Yahudi melarang pengabaian atau penderaan mana-mana haiwan hidup, termasuk anjing, dan menekankan kepentingan penjagaan wajar dan tanggungjawab untuk haiwan dalam komuniti Yahudi. Kenneth Stow memaklumkan dalam buku beliau sesetengah pepatah tentang citraan anjing dalam komuniti Yahudi. Beliau menyebut, "Metafora anjing Yahudi dan keresahan yang menyusul, yang menggambarkan anjing ini sebagai ancaman, telah berasas". Selain itu, ayat seperti "kembali kepada muntahannya [seperti anjing]" dan "anjing mencacatkan badan mangsa" juga menyerupai tabiat jahat anjing dan demikian juga penilaian negatif.

Mitologi Yunani
Anjing berkait rapat dengan Hekate di dunia Klasik. Anjing adalah suci bagi Artemis dan Ares. Serberus ialah anjing pengawas berkepala tiga berekor naga yang menjaga pintu gerbang Hades. Laelaps ialah seekor anjing dalam mitologi Yunani. Semasa Zeus masih bayi, seekor anjing, yang hanya dikenali sebagai "anjing emas" melindungi kambing, iaitu Amatheia, yang menyusui bakal Raja Para Dewa. Dalam puisi epik karya Homeros, iaitu Odýsseia, apabila Odysseus yang menyamar pulang ke rumah selepas 20 tahun, dia hanya dicam oleh anjing setianya, Argos, yang telah selama ini menanti-nantikan kepulangannya.

Berdasarkan mitologi Yunani, tiga daripada 88 buruj dalam astronomi Barat juga mewakili anjing:
 Anjing Besar (bintang tercerahnya, Sirius, juga dipanggil Bintang Anjing)
 Anjing Kecil
 Anjing Pemburu

Perspektif sezaman
Perspektif sezaman tentang anjing dalam pelbagai agama kini mencerminkan kepelbagaian sikap dan amalan. Walaupun banyak tradisi agama terus berpegang pada pandangan bernuansa tentang anjing, terdapat contoh tafsiran ber-evolusi dan lebih inklusif. Sebagai contoh, dalam Islam, sesetengah orang Islam telah menjadi lebih terbuka kepada anjing sebagai haiwan peliharaan, dengan memperakui kepentingan belas kasihan dan kebaikan terhadap haiwan seperti yang ditekankan dalam al-Quran dan Hadis. Dalam agama Yahudi, penggambaran negatif tentang anjing dalam teks terdahulu diganggu oleh kesedaran tentang tanggungjawab untuk menjaga dan melayan haiwan dengan betul.

Lihat juga

Catatan

Rujukan