Anjing Akita

Anjing Akita atau hanya akita ialah satu baka anjing Jepun bersaiz besar. Anjing Akita, yang berasal dari pergunungan Jepun utara, mempunyai lapis bulu ganda pendek yang serupa dengan yang pada banyak baka spits utara lain. Baka ini menjejak akarnya daripada anjing matagi, iaitu chūgata ken ("anjing bersaiz sederhana") yang dari segi sejarah digunakan oleh kelompok Matagi—pemburu tradisional di kawasan Tōhoku—untuk menjejaki dan menumpaskan buruan besar seperti tsukinowaguma (beruang hitam Jepun), inoshishi (babi hutan), dan kamoshika (kambing hutan Jepun) di rupa bumi pergunungan berlitup salji.

Anjing Akita ialah baka berkuasa, dominan, dan setia, yang biasanya mengelak orang asing, tetapi bersikap penyayang dan amat setia kepada keluarganya. Sebagai baka, anjing Akita pada umumnya tahan lasak.

Nama baka
Di luar Jepun, terdapat perdebatan dalam kalangan penggemar sama ada kedua-duanya merupakan dua baka terpisah bagi anjing Akita. Setakat tahun 2020, American Kennel Club kini menganggap American akita dan Japanese akita sebagai dua baka terpisah dan tidak lagi mengizinkan pembiakbakaan bebas antara kedua-duanya. United Kennel Club, Persekutuan Kinologi Antarabangsa (FCI), The Kennel Club, Australian National Kennel Council, New Zealand Kennel Club, dan Japan Kennel Club menganggap anjing Akita Jepun dan anjing Akita Amerika sebagai baka terpisah. Sesetengah negara merujuk anjing Akita Amerika hanya sebagai "anjing Akita" dan bukan "anjing Akita Amerika". Isu ini khususnya menimbulkan kontroversi di Jepun. Untuk 84 buah negara yang menganggotai FCI, pemisahan baka berlaku secara rasmi pada Jun 1999, apabila FCI membuat keputusan bahawa jenis Amerika patut dipanggil anjing besar Jepun atau Great Japanese Dog, kemudian dinamai semula anjing Akita Amerika atau American Akita pada Januari 2006.

Sejarah

Sejarah Jepun
Leluhur langsung anjing Akita ialah anjing yang dibela sebagai anjing pengawal dan anjing laga oleh samurai dan petani kaya di kawasan Ōdate dan dikenali sebagai  sehingga tahun 1931 apabila ia dinamai semula anjing Akita. Sejak zaman purba, anjing pemburu yang dipanggil  dibela di kawasan Tōhoku di Jepun utara. Perkataan matagi memaksudkan "pemburu". Sasaran utama perburuan merupakan beruang hitam Asia, kambing hutan Jepun, monyet salji, dan arnab. Di Wilayah Akita, terdapat juga anjing matagi yang dipanggil anjing matagi Akita (), iaitu anjing bersaiz sederhana dan dibezakan daripada anjing Akita.

Semasa Zaman Edo (1603–1867), kawasan Akita diperintah oleh suku Satake dari Han Kubota. , penjaga istana bagi Istana Ōdate, dikatakan telah memupuk semangat juang pengikutnya melalui laga anjing.

Tidak ada pengetahuan tentang cara tepat peningkatan saiz anjing Akita, tetapi menurut "perbincangan tentang anjing oleh orang tua-tua" yang diadakan pada tahun 1931 di Pekan Ōdate ketika itu, seekor anjing masyhur bernama "Moku" dibela di  di Ōdate, yang lazimnya dikenali sebagai , pada zaman Edo lewat (1603–1867). Moku ialah seekor anjing yang lahir pada penghujung zaman Ansei (1854–1860) dan hidup melalui kebakaran Perang Boshin (1868–1869) sehingga tahun 1871 atau tahun 1872. Moku adalah kira-kira setinggi  pada paras bahu dan adalah cukup besar untuk membawa orang dewasa di atas belakangnya. Moku ialah anjing Jepun sepenuhnya dengan telinga tegak dan ekor melingkar, warna bijan (goma), dan bulu panjang. Sekiranya teori ini dipercayai, anjing Akita telah menjadi lebih besar menjelang penghujung zaman Edo selewat-lewatnya.

Pada tahun 1931, anjing Akita secara rasmi diisytiharkan sebagai monumen semula jadi Jepun. Datuk Bandar Raya Ōdate di Wilayah Akita menubuhkan Akita Inu Hozonkai untuk memulihara anjing Akita asli sebagai khazanah semula jadi Jepun melalui pembiakbakaan cermat.

Pada tahun 1933, Heishiro Takaku (Takahisa), salah seorang anggota awal Nippo di Tokyo dan kemudian Nipponinu Kyokai (Nikkyo) di Osaka dan Katsuichi (Shoichi) masing-masing menerbitkan rencana tentang cadangan piawaian anjing Jepun, yang menyertakan anjing Akita. Anjing Akita mendedahkan keberagaman paling tinggi pada masa itu, apabila dibandingkan dengan anjing-anjing sederhana dan kecil Jepun, oleh sebab penyilangan luar dengan anjing laga Tosa, dan anjing asing import. Pada tahun 1934, piawaian baka pertama Jepun untuk anjing Akita disenaraikan, ikutan pengisytiharan baka sebagai monumen kebangsaan Jepun.

Baka anjing Akita digunakan semasa perang Rusia-Jepun untuk menjejak tawanan perang dan pelaut sesat. Semasa Perang Dunia Kedua, anjing Akita dianggap sebagai baka bukan ketenteraan dan disilangkan dengan anjing gembala Jerman dalam cubaan untuk menyelamatkannya daripada perintah kerajaan masa perang agar semua anjing bukan ketenteraan ditakai. Sesetengah digunakan sebagai pengakap dan penjaga semasa peperangan.

Satu baka asli Jepun yang dikenali sebagai matagi inu (anjing pemburu) digunakan bersama dengan baka anjing Hokkaido untuk mengacuk kembali ke dalam sisa populasi anjing Akita untuk memulihkan baka. Terdapat banyak susur galur anjing Akita, tetapi yang paling berpengaruh merupakan Dewa dan Ichinoseki. Kedua-dua susur galur menyumbang kepada ternakan asasi untuk kedua-dua jenis anjing Akita, dan banyak anjing eksport merupakan gabungan susur galur ini. Menurut salah seorang hakim Jepun, perbezaan terbesar antara anjing Akita yang dibiakbakakan di Jepun dengan anjing Akita yang dibiakbakakan di Amerika Syarikat ialah bahawa anjing Amerika masih menunjukkan banyak bukti strain Dewa. Pada awal tahun 1990-an, anjing Akita susur galur Dewa amat diutamakan dan berprestasi baik dalam pertunjukan. Kongo-go (daripada Kenel Heirakudo milik Eikichi Hiraizumi) dianggap sebagai anjing paling berpengaruh daripada susur galur itu.

Walau bagaimanapun, susur galur Dewa mula merosot kerana para pembiak baka Jepun berasa bahawa anjing Akita tidak menampilkan wajah anjing Jepun, lalu mula membiakbakakan anjing ke arah jenis unggul yang memperingati anjing Jepun lain. Susur galur Dewa distereotaipkan sebagai jenis "anjing gembala Jerman", sementara susur galur Ichinoseki dirujuk sebagai jenis "mastif". Lantas, susur galur Ichinoseki meningkat dari segi kepopularan. Goromaru-Go dianggap sebagai anjing Akita paling berpengaruh daripada susur galur itu yang, meski tidak berprestasi baik dalam pertunjukan, menghasilkan anjing Akita ulung apabila dibiakbakakan dengan susur galur Taihei dan susur galur Nikkei dari Akita Selatan.

Semasa tahun-tahun pendudukan ikutan peperangan, baka ini mula bangkit lagi melalui usaha Sawataishi dan yang lain. Morie Sawataishi dan usaha beliau untuk membiakbakakan anjing Akita ialah sebab utama bahawa baka ini masih wujud kini. Untuk kali pertama, anjing Akita dibiakbakakan untuk penampilan terpiawai. Para penggemar anjing Akita di Jepun mula mengumpulkan dan mempamerkan selebih anjing Akita dan menghasilkan perinduk untuk memulihkan baka ini hingga angka mapan dan untuk menyerlahkan ciri-ciri unggul baka ini yang telah dikaburkan oleh silangan-silangan dengan baka lain. Hanya mulai tahun 1960-an–1970-an, jenis Jepun yang lebih mirip rubah mula mencapah daripada jenis tipikal Amerika.

Kisah Hachikō membantu mendorong anjing Akita ke dunia anjing antarabangsa. Hachikō dilahirkan pada tahun 1923 dan dimiliki oleh Profesor Hidesaburō Ueno dari Tokyo. Profesor Ueno tinggal dekat dengan Stesen Kereta Api Shibuya di pinggir bandar itu, dan berulang-alik ke tempat kerja pada setiap dengan kereta api. Hachikō menemani tuannya dalam ke stesen dan dari stesen setiap hari. Pada 25 Mei 1925, semasa anjing itu berusia 18 bulan, ia menunggu ketibaan tuannya di dalam kereta api jam empat, namun Profesor Ueno telah menderitai perdarahan otak maut di tempat kerja. Hachikō terus menanti kepulangan tuannya. Ia berulang-alik ke stesen dan dari stesen setiap hari selama sembilan tahun berikutnya. Ia mengizinkan kaum kerabat profesor untuk menjaganya, namun ia tidak pernah mengalah dalam mengawasi stesen itu untuk mencari tuannya. Penantiannya menjadi terkenal di seluruh dunia apabila, pada tahun 1934, tidak lama sebelum kematiannya, sebuah patung gangsa didirikan di stesen kereta api Shibuya sebagai penghormatan sempenanya. Patung ini dileburkan untuk amunisi semasa peperangan, namun sebuah patung baharu ditempah selepas peperangan. Setiap tahun pada 8 Mac sejak tahun 1936, kesetiaan Hachikō telah diberi penghormatan dengan upacara takzim sebagai tanda kenangan di stesen kereta api Shibuya di Tokyo. Akhirnya, kesetiaan terkenal Hachikō menjadi lambang kesetiaan kebangsaan, khususnya terhadap orang dan insitusi Maharaja.

Pada tahun 1967, sempena memperingati ulang tahun ke-50 penubuhan Akita Inu Hozonkai (AKIHO, "Persatuan Pemeliharaan Anjing Akita"), Muzium Anjing Akita dibina untuk menempatkan maklumat, dokumen, dan foto.

Pada tahun 1937, Helen Keller berjalan ke Jepun. Beliau menyatakan minat tinggi pada baka ini dan dipersembahkan dengan dua ekor anjing Akita pertama untuk memasuki Amerika Syarikat. Anjing pertama, yang dipersembahkan kepada beliau oleh En. Ogasawara dan dinamai Kamikaze-go, mati pada usia  bulan akibat distemper, sebulan selepas kepulangan beliau ke Amerika Syarikat. Anjing Akita kedua diatur untuk dikirimkan kepada Keller: Saudara seperinduk Kamikaze, Kenzan-go. Keller memberikan nama gelaran Go-Go kepada anjing itu dan mereka berdua menjadi teman baik sejak hari pertama. Go-Go malah meluangkan malam pertamanya di rumah Keller dengan tidur di kaki katilnya. Kenzan-go mati pada pertengahan tahun 1940-an. Menjelang tahun 1939, piawaian baka telah diasaskan dan pertunjukan anjing telah diadakan, namun kegiatan sedemikian terhenti selepas Perang Dunia Kedua tercetus. Keller menulis dalam Akita Journal:

Sejarah Amerika
Anjing Akita Jepun dan anjing Akita Amerika mula mencapai dari segi jenis pasca-Perang Dunia Kedua kerana pihak Amerika dan Eropah memulihara anjing Akita yang kurang diminati di Jepun, terutamanya jenis Dewa dan anjing dengan topeng hitam ketara atau tanda tompok. Anjing Akita Amerika biasanya dianggap sebagai kacuk oleh para pembiak baka Jepun (dan bukan anjing Akita sejati menurut piawaian Jepun). Walau bagaimanapun, fenotipnya mendahului anjing Akita Jepun selama beberapa dekad dan ia lebih dekat dengan anjing Akita praperang seperti Hachikō.

Helen Keller disebut sebagai penyumbang kerana membawa anjing Akita ke Amerika Syarikat selepas dihadiahi dua ekor anjing Akita oleh kerajaan Jepun pada tahun 1938. Menjelang tahun 1939, piawaian baka diasaskan dan pertunjukan anjing mula diadakan, namun perkembangan ini diganggu oleh Perang Dunia Kedua. Pada waktu ini, askar Amerika Syarikat yang berjasa sebagai sebahagian daripada angkatan pendudukan di Jepun pertama kali bersemuka dengan anjing Akita. Baka yang begitu mengagumkan mereka sehingga ramai askar memilih untuk membawa pulang seekor Akita bersama dengan mereka seusai perjalanan mereka.

Walaupun kedua-dua jenis diterbitkan daripada keleluhuran bersama. Anjing Akita Amerika pada umumnya bertulang lebih berat dan lebih besar, dengan kepala lebih mirip beruang, manakala anjing Akita Jepun cenderung lebih ringan dan berciri lebih halus dengan kepala mirip rubah. Sebagai tambahan, sementara anjing Akita Amerika diterima dengan semua warna, anjing Akita Jepun hanya diizinkan dengan warna merah, putih, atau brindle. Sebagai tambahan juga, anjing Akita Amerika mungkin bertompok dan/atau mempunyai topeng hitam, tidak seperti anjing Akita Jepun, yang disingkirkan jika mempunyai ciri-ciri yang tidak diizinkan dalam piawaian baka.

Dengan pengiktirafan oleh American Kennel Club pada tahun 1955, anjing Akita ditempatkan dalam kelas Lain-lain. AKC tidak meluluskan piawaian anjing Akita sehingga tahun 1972 dan ia dipindahkan ke dalam kelas Anjing Pekerja. Ternakan asasi di Amerika Syarikat terus diimport dari Jepun sehingga tahun 1974, apabila AKC menghentikan pendaftaran kepada sebarang import lanjut dari Jepun sehingga tahun 1992, apabila piawaian Japan Kennel Club diiktiraf. Keputusan ini membawa kepada permulaan pencapahan jenis antara anjing Akita Amerika dengan anjing Akita Jepun yang ada kini.

Di tempat lain di dunia, seekor anjing Akita Amerika pertama kali diperkenalkan ke United Kingdom pada tahun 1937. Ia merupakan import Kanada yang dimiliki oleh Pn. Jenson; keturunan Pn. Jenson kini masih membiakbakakan anjing Akita Amerika. Individu paling terkenal dengan meluas ialah Joseph Felton, pembiak baka anjing Akita yang pernah memenangi anugerah, tetapi baka ini sendiri tidak terkenal dengan meluas sehingga awal tahun 1980-an. Baka ini diperkenalkan ke Australia pada tahun 1982 dengan import Amerika dan ke New Zealand pada tahun 1986 dengan import British.

Galeri

Penampilan
Sebagai baka spits, penampilan anjing Akita mencerminkan adaptasi cuaca sejuk yang penting untuk fungsi aslinya. Anjing Akita ialah baka teguh untuk ketinggiannya dengan tulang berat. Trait-trait fizikal baka ini termasuk kepala besar mirip beruang dengan telinga segi tiga tegak yang terletak pada suatu sudut kecil ikutan lengkung leher. Sebagai tambahan, mata anjing Akita adalah kecil, gelap, terletak dalam-dalam, dan berbentuk segi tiga. Anjing Akita mempunyai lapis bulu ganda tebal, dan kaki ketat mirip kucing dengan buku jari baik. Ekornya terangkat ke arah atas belakangnya dalam lingkaran lembut atau ganda ke bawah paras loin.

Jantan matang jenis Amerika biasanya berukuran setinggi  pada paras kelasa dan sebeart . Betina matang pula biasanya berukuran setinggi  dan seberat . Jenis Jepun, seperti yang tersebut dalam piawaian baka, adalah lebih kecil dan lebih ringan sedikit.

Piawaian baka menyatakan bahawa semua warna lapis bulu dan corak baka anjing diizinkan pada anjing Akita Amerika. Ini termasuk corak warna umum shiba inu yang dikenali sebagai urajiro. Anjing Akita Jepun, menurut piawaian baka, terbatas kepada warna merah, perang kekuning-kuningan, bijan, brindle, dan putih tulen, kesemua dengan tanda urajiro - lapis bulu keputih-putihan di sisi muncung, di pipi, di bahagian bawah rahang, di leher, di dada, di tubuh, dan di ekor, dan bahagian dalam tungkai.

Jenis lapis bulu
Dua jenis lapis bulu pada anjing Akita merupakan lapis bulu piawai dan lapis bulu panjang. Walau bagaimanapun, lapis bulu panjang dianggap sebagai kecacatan dalam gelanggang pertunjukan. Lapis bulu panjang, juga dikenali sebagai moku, ialah hasil daripada gen resesif autosom dan mungkin hadir secara fenotip hanya jika kedua-dua ibu dan bapa merupakan pembawa. Ia mempunyai lapis bulu lebih panjang (kira-kira sepanjang  dan lebih lembut dan diketahui mempunyai perangai lebih manis. Gen ini disangkakan berpunca daripada anjing Karafuto.

Perangai
Anjing Akita pada umumnya terlihat bersikap kuat mempertahankan wilayahnya dan dapat bersikap suka menjauhi orang asing.

Baka ini telah ditakrifkan dalam perundangan spesifik baka di sesetengah negara sebagai anjing berbahaya. Anjing Akita ialah anjing besar, kuat, berdikari, dan dominan. Anjing Akita yang terlatih dengan baik patut menerima orang asing yang tidak mengancam, atau sebaliknya, ia melawan semua orang asing dengan cara agresif.

Tinjauan ke atas tingkah laku anjing pada lima baka 'purba' di Poland mendapati bahawa anjing Akita merupakan yang paling agresif terhadap anjing lain dengan 59% daripada jumlah anjing Akita yang dilaporkan mempamerkan agresi terhadap anjing dan haiwan lain. Ia merupakan yang kedua paling berkemungkinan untuk menjadi agresif terhadap manusia dengan 13% daripada jumlah anjing Akita yang dilaporkan mempamerkan agresi terhadap manusia. Tingkah laku stereotaip dilaporkan pada 27% daripada jumlah anjing Akita, yang menempatkannya sebagai yang kedua daripada lima baka yang ditinjau. Penyuaraan berlebihan hanya dilaporkan pada 17% untuk anjing Akita, yang lebih rendah daripada baka lain. Kurang daripada 10% daripada jumlah anjing Akita dilaporkan mengalami kebimbangan perpisahan, angka paling rendah. 70% daripada semua agresi terarah manusia melibatkan pelawat di wilayah anjing Akita berkenaan, yang menegaskan sifat defensif baka ini.

Sebuah kajian Jepun mendapati bahawa polimorfisme ulangan CAG di dalam gen AR pada anjing Akita dihubungkaitkan dengan peningkatan laporan agresi pada anjing Akita jantan, tetapi bukan betina.

Kesihatan

Penyakit autoimun
Banyak penyakit autoimun diketahui menyerang anjing Akita, termasuk:
 Sindrom Vogt–Koyanagi–Harada, juga dikenali sebagai sindrom uveo-dermatologi, ialah keadaan autoimun yang menjejaskan kulit dan mata.
 Anemia hemolisis autoimun ialah kecelaruan darah autoimun.
 Adenitis sebum ialah kecelaruan kulit autoimun yang dipercayai sebagai warisan resesif autosom.
 Pemfigus foliaseus ialah kecelaruan kulit autoimun yang dipercayai sebagai keadaan genetik.
 Lupus eritematosus sistemik, atau lupus, ialah penyakit tisu penghubung autoimun sistemik yang dapat menjejaskan mana-mana bahagian tubuh.

Penyakit endokrin berantarakan imun
Sebagai tambahan kepada ini, sesetengah penyakit endokrin berantarakan imun dengan faktor boleh waris dapat terjadi, seperti:
 Hipoadrenokortisisme, juga dikenali sebagai penyakit Addison, menjejaskan kelenjar adrenal dan pada intinya merupakan lawan kepada sindrom Cushing.
 Diabetes melitus, juga dikenali sebagai diabetes jenis 1, menjejaskan pankreas.
 Hipotiroidisme, juga dikenali sebagai hipotiroidisme autoimun, ialah penyakit autoimun yang menjejaskan kelenjar tiroid.

Keadaan tidak spesifik imun
Keadaan tidak spesifik imun lain yang diketahui telah menyerang anjing Akita termasuklah:
 Pendilatan gastrik, juga dikenali sebagai kembung yang mungkin beransur menjadi volvulus pendilatan gastrik, yang menyebabkan perut terbelit sendiri.
 Mikroftalmia, bermaksud "kecil mata", ialah kecelaruan perkembangan mata, yang dipercayai merupakan keadaan genetik resesif autosom.
 Glaukoma primer, menyebabkan kenaikan tekanan di dalam biji mata.
 Atrofi retina progresif ialah kemerosotan progresif bagi retina (bahagian mata yang menderia cahaya dan membolehkan penglihatan).
 Displasia pinggul ialah keadaan rangka yang melibatkan kepala femur yang tidak muat dengan betul di dalam soket pinggul, lalu menyebabkan osteoartritis dan nyeri.
 Displasia siku ialah keadaan rangka yang melibatkan komponen-komponen sendi siku (humerus, radius, dan ulna) yang tidak sejajar dengan betul, lalu menyebabkan osteoartritis dan nyeri.
 Penyakit von Willebrand, ialah kecelaruan perdarahan genetik yang disebabkan oleh kekurangan faktor von Willebrand.
 Sindrom Cushing, juga dikenali sebagai hiperadrenokortisisme, menjejaskan kelenjar adrenal dan disebabkan oleh pendedahan berpanjangan kepada paras glukokortikosteroid tinggi, sama ada yang dikeluarkan oleh tubuh atau diberikan sebagai ubat-ubatan.

Keadaan spesifik baka
Keadaan spesifik baka ini disebut dalam kesusasteraan veterinar:
 Kepekaan imun terhadap vaksin, ubat, racun serangga, anestetik, dan pelali
 Pseudohiperkalemia ialah kenaikan paras kalium yang berlaku oleh sebab kebocoran berlebihannya daripada sel darah merah apabila darah dikeluarkan. Ini dapat memberikan petanda palsu bagi hiperkalemia dalam ujian makmal, lantas sebutan awalan "pseudo-", yang memaksudkan "palsu". Ini berlaku kerana banyak baka Asia Timur, termasuk anjing Akita dan shiba inu, mempunyai paras kalium lebih tinggi di dalam sel darah merah masing-masing berbanding dengan anjing lain.

Jangka hayat
Sebuah kajian United Kingdom mendapati jangka hayat sebanyak 11.4 tahun untuk baka ini berbanding dengan purata 12.7 tahun untuk baka tulen dan 12 tahun untuk baka silang.

Kehidupan kerja
Pendahulu bagi anjing Akita moden digunakan untuk pemburuan beruang, babi hutan, dan rusa di Jepun selewat tahun 1957. Ia digunakan untuk menggarah babi hutan dan menahannya sehingga pemburu dapat datang dan membunuh babi hutan itu. Kini, baka ini terutamanya digunakan sebagai anjing teman, namun buat masa ini juga diketahui digunakan sebagai anjing terapi, dan bertanding dalam semua pertandingan anjing, termasuk pertunjukan pengakuran, ujian kepatuhan, program anjing warga baik, ujian penjejakan, dan pertandingan ketangkasan, serta penarikan berat, perburuan, dan schutzhund (anjing perlindungan peribadi).

Akita Inu Hozonkai
Akita Inu Hozonkai (AKIHO, "Persatuan Pemeliharaan Anjing Akita") ialah sebuah persatuan diperbadankan kepentingan awam yang bertujuan untuk melindungi dan membiakbakakan anjing Akita. Pada lewat zaman Meiji, kegilaan laga anjing bertumbuh dan trend untuk membiakbakakan anjing lebih kuat menjadi lebih kuat. Pada masa ini, anjing Akita tulen berada di ambang kepupusan kerana pembiakbakaan silang dengan baka anjing lain seperti anjing Tosa. Akita Inu Hozonkai diasaskan pada tahun 1927 dan, pada tahun 1954, digabungkan dengan Persatuan Pemeliharaan Anjing Akita untuk membentuk pertubuhan semasa.

Akita Inu Hozonkai diasaskan pada Mei 1927 oleh Izumi Shigeie, iaitu datuk bandar Bandar Odate di Daerah Kitaakita, Wilayah Akita, pada masa itu. Pada tahun 1931, anjing Akita menjadi baka anjing bela jinak pertama yang ditetapkan sebagai monumen semula jadi dan, pada sekitar tahun 1934, pendaftaran anjing bermula. Pada tahun 1938, piawaian anjing Akita diasaskan. Pada tahun 1936, Akita Inu Preservation Association diasaskan sebagai sebuah pertubuhan sewilayah, dengan Gabenor Wilayah Akita Masasuke Kodama sebagai pengerusinya.

Semasa Perang Pasifik, susur galur diteruskan melalui pembiakbakaan silang dengan anjing gembala, iaitu hanya anjing yang diluluskan untuk kegunaan ketenteraan di Jepun, tetapi baka ini merosot dengan ketara daripada zuriat anjing Akita yang telah dipelihara. Selepas peperangan, usaha untuk memulihkan zuriat disambung semula dengan menggunakan anjing Akita tersisa yang sedikit. Akita Inu Preservation Society menyambung semula pameran pada tahun 1947 dan mula menerbitkan surat beritanya, iaitu "Akita Inu", pada tahun 1949.

Akita Inu Hozonkai beralih kepada persatuan diperbadankan pada Mei 1953. Pada tahun 1954, Akita Inu Preservation Society dan Akita Inu Preservation Association digabungkan untuk membentuk pertubuhan semasa. Sejak itu, pertubuhan ini telah mengembangkan cawangannya ke seluruh negara dan juga mengasaskan cawangan di luar negara. Pada Mei 2015, pertubuhan ini beralih kepada persatuan diperbadankan kepentingan awam.

Lihat juga
 Senarai baka anjing
 Anjing Iwate
 Anjing Kai
 Anjing Kishu
 Anjing Shikoku
 Anjing Tsugaru
 Ginga: Nagareboshi Gin
 Hachikō
 Keramat Rōken
 Lovely Muco

Catatan

Bibliografi

Kutipan

Bacaan lanjut



Akita, Anjing
Akita, Anjing
Akita, Anjing
Akita, Anjing
Akita, Anjing