Radio amatur

Radio amatur, juga dikenali sebagai radio ham, ialah penggunaan spektrum frekuensi radio untuk tujuan pertukaran mesej bukan komersial, percubaan tanpa wayar, latihan kendiri, rekreasi peribadi, sukan radio, bertanding dan komunikasi kecemasan. Istilah "amatur" digunakan untuk menyatakan "orang yang diberi kuasa yang berminat dalam amalan radioelektrik dengan tujuan peribadi semata-mata dan tanpa kepentingan kewangan"; (sama ada wang langsung atau ganjaran lain yang serupa) dan untuk membezakannya daripada penyiaran komersial, keselamatan awam (seperti polis dan bomba), atau perkhidmatan radio dua hala profesional (seperti maritim, penerbangan, teksi, dll.). 

Stesen radio amatur Poland SP1QE, menampilkan pemancar dan penerima tiub vakum tahun 1930-an.

Perkhidmatan radio amatur (perkhidmatan amatur dan perkhidmatan satelit amatur) ditubuhkan oleh Kesatuan Telekomunikasi Antarabangsa (ITU) melalui Peraturan Radio. Kerajaan negara mengawal selia ciri teknikal dan operasi penghantaran dan mengeluarkan lesen stesen individu dengan tanda panggilan pengenalan unik, yang mesti digunakan dalam semua penghantaran. Pengendali amatur mesti memegang lesen radio amatur yang diperoleh dengan lulus ujian kerajaan yang menunjukkan pengetahuan radio teknikal yang mencukupi dan pengetahuan undang-undang tentang peraturan radio kerajaan hos.

Radio amatur terhad kepada set kecil jalur frekuensi, jalur radio amatur, yang diperuntukkan di seluruh spektrum radio, tetapi dalam jalur ini dibenarkan untuk menghantar pada sebarang frekuensi menggunakan pelbagai mod suara, teks, imej dan komunikasi data. Ini membolehkan komunikasi merentas bandar, wilayah, negara, benua, dunia, malah ke angkasa lepas. Di kebanyakan negara, pengendali radio amatur juga boleh menghantar, menerima atau menyampaikan komunikasi radio antara komputer atau transceiver yang disambungkan untuk menjamin rangkaian peribadi maya di Internet.

Radio amatur secara rasmi diwakili dan diselaraskan oleh Kesatuan Radio Amatur Antarabangsa (IARU), yang dianjurkan di tiga wilayah dan mempunyai sebagai ahlinya persatuan radio amatur kebangsaan yang wujud di kebanyakan negara. Menurut anggaran yang dibuat pada tahun 2011 oleh American Radio Relay League, dua juta orang di seluruh dunia kerap terlibat dengan radio amatur. Kira-kira 830,000 stesen radio amatur terletak di IARU Wilayah 2 (Amerika) diikuti oleh IARU Wilayah 3 (Asia Selatan dan Timur dan Lautan Pasifik) dengan kira-kira 750,000 stesen. Bilangan yang jauh lebih kecil, kira-kira 400,000, terletak di IARU Wilayah 1 (Eropah, Timur Tengah, CIS, Afrika).

 Sejarah 
Asal usul radio amatur boleh dikesan pada akhir abad ke-19, tetapi radio amatur seperti yang diamalkan hari ini bermula pada awal abad ke-20. Buku Biru Rasmi Tanpa Wayar Tahunan Pertama Persatuan Tanpa Wayar Amerika, yang dihasilkan pada tahun 1909, mengandungi senarai stesen radio amatur. Buku panggilan radio ini menyenaraikan stesen telegraf wayarles di Kanada dan Amerika Syarikat, termasuk 89 stesen radio amatur. Seperti radio secara umum, radio amatur dikaitkan dengan pelbagai penguji dan penggemar amatur. Peminat radio amatur telah menyumbang dengan ketara kepada sains, kejuruteraan, industri dan perkhidmatan sosial. Penyelidikan oleh pengendali amatur telah mengasaskan industri baharu, membina ekonomi, memperkasakan negara dan menyelamatkan nyawa semasa kecemasan. Radio ham juga boleh digunakan di dalam bilik darjah untuk mengajar bahasa Inggeris, kemahiran peta, geografi, matematik, sains dan kemahiran komputer.

Radio ham

Rencana utama: Etimologi radio ham

Istilah "ham" adalah istilah yang pertama kali digunakan dalam telegrafi berwayar profesional pada abad ke-19, untuk mengejek pengendali yang mempunyai kemahiran menghantar kod Morse yang lemah ("ham-fisted"). Istilah ini terus digunakan selepas penciptaan radio dan percambahan percubaan amatur dengan telegrafi tanpa wayar; di kalangan pengendali radio profesional berasaskan darat dan laut, amatur "ham" dianggap sebagai gangguan. Penggunaan "ham" yang bermaksud "amatur atau tidak mahir" masih wujud pada hari ini jarang dalam disiplin lain (cth. "pelakon ham").

Komuniti radio amatur kemudiannya mula menuntut semula perkataan itu sebagai label kebanggaan, dan pada pertengahan abad ke-20 ia telah kehilangan makna yang merendahkan. Walaupun bukan akronim, ia sering ditulis sebagai "HAM" dalam huruf besar.

 Aktiviti dan latihan 
Banyak aspek radio amatur menarik pengamal dengan pelbagai minat. Ramai amatur bermula dengan ketertarikan dengan komunikasi radio dan kemudian menggabungkan minat peribadi lain untuk mengejar hobi itu bermanfaat. Beberapa bidang tumpuan yang diceburi oleh amatur termasuk pertandingan radio, kajian penyebaran radio, komunikasi perkhidmatan awam, eksperimen teknikal dan rangkaian komputer.

Pengendali radio amatur menggunakan pelbagai mod penghantaran untuk berkomunikasi. Dua mod yang paling biasa untuk penghantaran suara ialah modulasi frekuensi (FM) dan jalur sisi tunggal (SSB). FM menawarkan isyarat audio berkualiti tinggi, manakala SSB lebih baik pada komunikasi jarak jauh apabila lebar jalur dihadkan. [pengesahan gagal]

Radiotelegrafi menggunakan kod Morse, juga dikenali sebagai "CW" daripada "gelombang berterusan", ialah sambungan wayarles bagi telegrafi talian darat (berwayar) yang dibangunkan oleh Samuel Morse dan bermula pada hari-hari terawal radio. Walaupun mod dan kaedah berasaskan komputer (digital) telah banyak menggantikan CW untuk aplikasi komersial dan ketenteraan, banyak pengendali radio amatur masih menikmati penggunaan mod CW—terutamanya pada jalur gelombang pendek dan untuk kerja eksperimen, seperti komunikasi Bumi-Bulan-Bumi, kerana kelebihan nisbah isyarat-ke-bunyi yang wujud. Morse, menggunakan pengekodan mesej yang dipersetujui antarabangsa seperti kod Q, membolehkan komunikasi antara amatur yang bercakap bahasa yang berbeza. Ia juga popular dengan pembuat rumah dan khususnya dengan "QRP" atau peminat kuasa sangat rendah, kerana pemancar CW sahaja lebih mudah untuk dibina, dan sistem pemprosesan isyarat telinga-otak manusia boleh menarik isyarat CW yang lemah daripada bunyi bising di mana isyarat suara tidak akan kedengaran sama sekali. Mod "warisan" serupa yang popular dengan pembina rumah ialah modulasi amplitud (AM), yang diusahakan oleh ramai peminat radio amatur vintaj dan penggemar teknologi tiub vakum.

Menunjukkan kemahiran dalam kod Morse selama bertahun-tahun merupakan keperluan untuk mendapatkan lesen amatur untuk menghantar pada frekuensi di bawah 30 MHz. Berikutan perubahan dalam peraturan antarabangsa pada tahun 2003, negara tidak lagi perlu menuntut kemahiran. Suruhanjaya Komunikasi Persekutuan Amerika Syarikat, sebagai contoh, telah menghapuskan keperluan ini secara berperingkat untuk semua kelas lesen pada 23 Februari 2007.

Komputer peribadi moden telah menggalakkan penggunaan mod digital seperti radioteletype (RTTY) yang sebelum ini memerlukan peralatan mekanikal yang menyusahkan. Hams mengetuai pembangunan radio paket pada tahun 1970-an, yang telah menggunakan protokol seperti AX.25 dan TCP/IP. Mod digital khusus seperti PSK31 membenarkan komunikasi masa nyata dan berkuasa rendah pada jalur gelombang pendek tetapi telah kehilangan minat menggantikan mod digital yang lebih baharu seperti FT8.

Radio over IP, atau RoIP, adalah serupa dengan Voice over IP (VoIP), tetapi menambah komunikasi radio dua hala dan bukannya panggilan telefon. EchoLink menggunakan teknologi VoIP telah membolehkan amatur berkomunikasi melalui pengulang dan nod radio yang disambungkan ke Internet tempatan, manakala IRLP telah membenarkan pemautan pengulang untuk menyediakan kawasan liputan yang lebih luas.

Penubuhan pautan automatik (ALE) telah membolehkan rangkaian radio amatur berterusan beroperasi pada jalur frekuensi tinggi dengan liputan global. Mod lain, seperti FSK441 menggunakan perisian seperti WSJT, digunakan untuk mod isyarat lemah termasuk penyebaran meteor dan komunikasi moonbounce.

Televisyen amatur imbasan pantas telah mendapat populariti apabila penggemar menyesuaikan elektronik video pengguna yang murah seperti kamkoder dan kad video dalam PC. Oleh kerana lebar jalur lebar dan isyarat stabil yang diperlukan, televisyen amatur biasanya ditemui dalam julat panjang gelombang 70 cm (420–450 MHz), walaupun terdapat juga penggunaan terhad pada 33 sm (902–928 MHz), 23 sm (1240–1300). MHz) dan lebih pendek. Keperluan ini juga mengehadkan julat isyarat secara berkesan kepada antara 20 dan 60 batu (30–100 km).

Sistem pengulang terpaut, bagaimanapun, boleh membenarkan penghantaran VHF dan frekuensi yang lebih tinggi merentasi ratusan batu. Pengulang biasanya terletak pada ketinggian tanah atau pada struktur tinggi, dan membenarkan pengendali berkomunikasi lebih ratusan batu menggunakan transceiver pegang tangan atau mudah alih. Pengulang juga boleh dipautkan bersama dengan menggunakan jalur radio amatur lain, talian tetap atau Internet.

Satelit radio amatur boleh diakses, sesetengahnya menggunakan transceiver pegang tangan (HT), malah, kadang-kadang, menggunakan antena "itik getah" kilang. Hams juga menggunakan bulan, aurora borealis, dan jejak terion meteor sebagai pemantul gelombang radio. Hams juga boleh menghubungi Stesen Angkasa Antarabangsa (ISS) kerana ramai angkasawan dilesenkan sebagai pengendali radio amatur.

Pengendali radio amatur menggunakan stesen radio amatur mereka untuk membuat hubungan dengan ham individu serta mengambil bahagian dalam kumpulan perbincangan meja bulat atau "sesi mengunyah kain buruk" di udara. Ada yang menyertai mesyuarat dalam udara yang dijadualkan secara berkala dengan pengendali radio amatur lain, yang dipanggil "jaring" (seperti dalam "rangkaian"), yang dikendalikan oleh stesen yang dirujuk sebagai "Kawalan Bersih". Nets boleh membenarkan pengendali mempelajari prosedur untuk kecemasan, menjadi meja bulat tidak formal, atau meliputi minat khusus yang dikongsi oleh kumpulan.

Pengendali radio amatur, menggunakan peralatan berkuasa bateri atau penjana, selalunya menyediakan perkhidmatan komunikasi yang penting apabila saluran biasa tidak tersedia kerana bencana alam atau peristiwa gangguan lain .

Banyak pengendali radio amatur mengambil bahagian dalam peraduan radio, di mana individu atau pasukan pengendali biasanya berusaha untuk menghubungi dan bertukar maklumat dengan sebanyak mungkin stesen radio amatur lain dalam tempoh masa tertentu. Selain peraduan, beberapa skim anugerah kendalian radio amatur wujud, kadangkala diakhiri dengan "on the Air", seperti Summits on the Air, Islands on the Air, Worked All States dan Jamboree on the Air.

Pengendali radio amatur juga boleh bertindak sebagai saintis warganegara untuk penyelidikan penyebaran dan sains atmosfera.

 Pelesenan 
Permit penghantaran radio dikawal rapi oleh kerajaan negara kerana gelombang radio menyebar di luar sempadan negara, dan oleh itu radio menjadi perhatian antarabangsa.

Kedua-dua keperluan dan keistimewaan yang diberikan kepada pemegang lesen berbeza dari negara ke negara, tetapi secara amnya mengikut peraturan dan piawaian antarabangsa yang ditetapkan oleh Kesatuan Telekomunikasi Antarabangsa dan Persidangan Radio Dunia.

Semua negara yang memberi lesen kepada rakyat untuk menggunakan radio amatur memerlukan pengendali untuk memaparkan pengetahuan dan pemahaman konsep utama, biasanya dengan lulus peperiksaan. Lesen memberikan hams keistimewaan untuk beroperasi dalam segmen spektrum frekuensi radio yang lebih besar, dengan kepelbagaian teknik komunikasi yang lebih luas, dan dengan tahap kuasa yang lebih tinggi berbanding perkhidmatan radio peribadi tidak berlesen (seperti radio CB, FRS dan PMR446), yang memerlukan peralatan yang diluluskan jenis dihadkan dalam mod, julat dan kuasa.

Pelesenan amatur adalah perkara biasa pentadbiran awam di banyak negara. Amatur di dalamnya mesti lulus peperiksaan untuk menunjukkan pengetahuan teknikal, kecekapan operasi, dan kesedaran tentang keperluan undang-undang dan peraturan, untuk mengelakkan campur tangan dengan amatur lain dan perkhidmatan radio lain. Satu siri peperiksaan selalunya tersedia, setiap satu semakin mencabar dan memberikan lebih banyak keistimewaan: ketersediaan frekuensi yang lebih besar, output kuasa yang lebih tinggi, percubaan yang dibenarkan dan, di sesetengah negara, tanda panggilan yang tersendiri. Sesetengah negara, seperti United Kingdom dan Australia, telah mula memerlukan penilaian praktikal sebagai tambahan kepada peperiksaan bertulis untuk mendapatkan lesen pemula, yang mereka panggil Lesen Asas.

Di kebanyakan negara, pengendali akan diberikan tanda panggilan dengan lesen mereka. Di sesetengah negara, "lesen stesen" yang berasingan diperlukan untuk mana-mana stesen yang digunakan oleh pengendali radio amatur. Lesen radio amatur juga boleh diberikan kepada organisasi atau kelab. Di sesetengah negara, ham dibenarkan untuk mengendalikan stesen kelab sahaja.

Lesen radio amatur hanya sah di negara di mana ia dikeluarkan atau di negara lain yang mempunyai perjanjian pelesenan timbal balik dengan negara pengeluar. Sesetengah negara, seperti Syria dan Cuba, mengehadkan operasi oleh orang asing kepada stesen kelab sahaja.

Di sesetengah negara, lesen radio amatur diperlukan untuk membeli atau memiliki peralatan radio amatur.

Pelesenan radio amatur di Amerika Syarikat menunjukkan cara sesetengah negara [yang?] menganugerahkan tahap lesen radio amatur yang berbeza berdasarkan pengetahuan teknikal: tiga peringkat peperiksaan pelesenan berurutan (Kelas Juruteknik, Kelas Umum dan Kelas Tambahan Amatur) pada masa ini ditawarkan, yang membenarkan pengendali yang memberikan mereka akses kepada bahagian yang lebih besar daripada spektrum Radio Amatur dan tanda panggilan yang lebih diingini (lebih pendek). Peperiksaan, yang dibenarkan oleh Suruhanjaya Komunikasi Persekutuan (FCC), diperlukan untuk semua peringkat lesen Radio Amatur. Peperiksaan ini ditadbir oleh Pemeriksa Sukarela, yang diakreditasi oleh sistem Penyelaras Pemeriksa Sukarelawan (VEC) yang diiktiraf oleh FCC. Peperiksaan Kelas Juruteknik dan Kelas Am terdiri daripada 35 soalan aneka pilihan, diambil secara rawak daripada kumpulan sekurang-kurangnya 350. Untuk lulus, 26 daripada 35 soalan mesti dijawab dengan betul. Peperiksaan Kelas Tambahan mempunyai 50 soalan aneka pilihan (diambil secara rawak daripada kumpulan sekurang-kurangnya 500), 37 daripadanya mesti dijawab dengan betul. Ujian meliputi peraturan, adat dan pengetahuan teknikal, seperti peruntukan FCC, amalan pengendalian, teori elektronik lanjutan, reka bentuk peralatan radio dan keselamatan. Kod Morse tidak lagi diuji di A.S. Setelah peperiksaan lulus, FCC mengeluarkan lesen Radio Amatur yang sah selama sepuluh tahun. Belajar untuk peperiksaan menjadi lebih mudah kerana keseluruhan kumpulan soalan untuk semua kelas lesen disiarkan terlebih dahulu. Kumpulan soalan dikemas kini setiap empat tahun oleh Persidangan Kebangsaan VEC.

Keperluan Pelesenan

Bakal pengendali radio amatur diperiksa untuk memahami konsep utama elektronik, peralatan radio, antena, penyebaran radio, keselamatan RF dan peraturan radio kerajaan yang memberikan lesen. Peperiksaan ini ialah set soalan yang lazimnya dikemukakan sama ada dalam bentuk jawapan pendek atau aneka pilihan. Peperiksaan boleh ditadbir oleh birokrat, pemeriksa bertauliah tidak bergaji, atau pengendali radio amatur berlesen sebelum ini.

Kemudahan seseorang individu boleh memperoleh lesen radio amatur berbeza dari negara ke negara. Di sesetengah negara, peperiksaan mungkin ditawarkan hanya sekali atau dua kali setahun di ibu negara dan boleh menjadi terlalu birokratik (contohnya di India) atau mencabar kerana sesetengah amatur mesti menjalani kelulusan keselamatan yang sukar (seperti di Iran). Pada masa ini hanya Yaman dan Korea Utara tidak mengeluarkan lesen radio amatur kepada warganegara mereka, walaupun dalam kedua-dua kes bilangan pelawat asing yang terhad telah dibenarkan untuk mendapatkan lesen amatur dalam dekad yang lalu [bila?]. Sesetengah negara membangun, terutamanya di Afrika, Asia dan Amerika Latin, memerlukan pembayaran yuran lesen tahunan yang boleh menjadi sangat mahal bagi kebanyakan rakyat mereka. Beberapa negara kecil mungkin tidak mempunyai proses pelesenan nasional dan sebaliknya mungkin memerlukan bakal pengendali radio amatur untuk mengambil peperiksaan pelesenan negara asing. Di negara yang mempunyai bilangan pemegang lesen radio amatur terbesar, seperti Jepun, Amerika Syarikat, Thailand, Kanada dan kebanyakan negara di Eropah, terdapat peluang peperiksaan lesen yang kerap di bandar-bandar utama.

Pemberian lesen berasingan kepada kelab atau organisasi secara amnya memerlukan individu yang mempunyai lesen radio amatur semasa dan sah yang mempunyai kedudukan baik dengan pihak berkuasa telekomunikasi bertanggungjawab untuk sebarang operasi yang dijalankan di bawah lesen kelab atau tanda panggilan kelab. Beberapa negara mungkin mengeluarkan lesen khas kepada orang baru atau pemula yang tidak memberikan individu itu tanda panggilan tetapi sebaliknya memerlukan individu yang baru dilesenkan untuk beroperasi dari stesen yang dilesenkan kepada kelab atau organisasi untuk tempoh masa sebelum kelas lesen yang lebih tinggi boleh diperolehi.

Pelesenan timbal balik

Perjanjian pelesenan timbal balik antara dua negara membenarkan pemegang lesen radio amatur di satu negara di bawah syarat tertentu untuk mengendalikan secara sah stesen radio amatur di negara lain tanpa perlu mendapatkan lesen radio amatur daripada negara yang dilawati, atau pembawa lesen yang sah di satu negara boleh menerima lesen berasingan dan tanda panggilan di negara lain, yang kedua-duanya mempunyai kelulusan pelesenan timbal balik yang dipersetujui bersama. Keperluan pelesenan timbal balik berbeza dari negara ke negara. Sesetengah negara mempunyai perjanjian operasi timbal balik dua hala atau pelbagai hala yang membenarkan ham beroperasi dalam sempadan mereka dengan satu set keperluan. Sesetengah negara tidak mempunyai sistem pelesenan timbal balik. Yang lain menggunakan badan antarabangsa seperti Pertubuhan Negara Amerika untuk memudahkan timbal balik pelesenan.

Apabila melancong ke luar negara, pengendali amatur yang melawat mesti mengikut peraturan negara di mana mereka ingin beroperasi. Sesetengah negara mempunyai perjanjian operasi antarabangsa timbal balik yang membenarkan ham dari negara lain beroperasi dalam sempadan mereka hanya dengan lesen negara asal mereka. Negara tuan rumah lain menghendaki ham pelawat memohon permit rasmi, atau bahkan lesen baru yang dikeluarkan negara tuan rumah, terlebih dahulu.

Pengiktirafan timbal balik lesen selalunya bukan sahaja bergantung kepada pihak berkuasa pelesenan yang terlibat, tetapi juga pada kewarganegaraan pembawa. Sebagai contoh, di AS, lesen asing diiktiraf hanya jika pemegangnya tidak mempunyai kewarganegaraan AS dan tidak memegang lesen AS (yang mungkin berbeza dari segi keistimewaan dan sekatan operasi). Sebaliknya, warganegara AS boleh beroperasi di bawah perjanjian timbal balik di Kanada, tetapi bukan warganegara AS yang memegang lesen AS.

 Rujukan 

Kategori:jenis Walkie Talkie baofeng uv-82