Soedirman

Raden Soedirman (Ejaan Soewandi: Sudirman; 24 Januari 1916  – 29 Januari 1950) adalah seorang pahlawan nasional Indonesia yang berjuang pada semasa Revolusi Nasional Indonesia.

Dilahirkan di Purbalingga, Hindia Belanda, Sudirman berpindah ke Cilacap pada tahun 1916 dan dibesarkan oleh bapa saudaranya. Pelajar yang rajin di sekolah Muhammadiyah yang dikendalikan, beliau menjadi terhormat dalam masyarakat untuk ketaatan beliau kepada Islam. Selepas berhenti dari kolej guru, pada tahun 1936 beliau mula bekerja sebagai guru, dan kemudian guru besar, di sekolah rendah Muhammadiyah yang dikendalikan. Selepas tentera Jepun menduduki Hindia pada tahun 1942, Sudirman terus mengajar, sebelum menyertai Pertahanan Ibu Pertiwi yang ditaja oleh Jepun sebagai komander batalion di Kabupaten Banyumas pada tahun 1944. Dalam kedudukan ini, beliau meletakkan pemberontakan oleh rakan-rakan askarnya, tetapi kemudian telah menjalani latihan di Bogor. Selepas Indonesia mengisytiharkan kemerdekaan pada 17 Ogos 1945, Sudirman mengetuai kelolosan kemudian pergi ke Jakarta untuk menemui Presiden Sukarno. Ditugaskan untuk mengawasi penyerahan tentera Jepun di Banyumas, beliau menubuhkan satu bahagian badan Keselamatan Rakyat di sana. Pada 12 November 1945, dalam sesuatu pilihan raya untuk membuat keputusan komander tentera yang bertugas di Yogyakarta, Sudirman dipilih melangkaui Oerip Soemohardjo dalam undi rapat. Sementara menunggu untuk disahkan, Sudirman mengarahkan serangan ke atas tentera British dan Belanda di Ambarawa. Pertempuran berikutnya dan penarikan British mengukuhkan sokongan popular Sudirman, dan dia akhirnya disahkan pada 18 Disember.

Dalam tempoh tiga tahun yang berikut Sudirman menyaksikan rundingan dengan kembali kuasa-kuasa kolonial Belanda gagal, pertama selepas Perjanjian Linggadjati - yang Sudirman mengambil bahagian dalam penggubalan - dan kemudian Perjanjian Renville; beliau juga berhadapan dengan perbezaan pendapat dalaman, termasuk rampasan kuasa 1948. Beliau kemudiannya menyalahkan isu-isu ini untuk batuk kering, yang membawa kepada paru-paru kanannya lumpuh pada bulan November 1948. Pada 19 Disember 1948, beberapa hari selepas Sudirman keluar dari hospital, Belanda melancarkan serangan di ibu negara. Sudirman dan kontinjen kecil melarikan diri dari pasukan Belanda dan meninggalkan bandar, menjadikan ibu pejabat mereka di Sobo, berhampiran Gunung Lawu. Sudirman menerintahkan aktiviti ketenteraan di seluruh Jawa, termasuk untuk menunjukkan kekuatan di Yogyakarta pada 1 Mac 1949. Apabila Belanda mula menarik balik, dalam Julai 1949 Sudirman dipanggil semula ke Yogyakarta dan dilarang untuk melawan lagi. Pada akhir 1949 tuberlulosis Sudirman kambuh, dan beliau bersara ke Magelang, di mana beliau meninggal dunia lebih sedikit daripada satu bulan selepas Belanda mengiktiraf kemerdekaan Indonesia. Beliau dikebumikan di Tanah Perkuburan Wira Semaki di Yogyakarta.

Kematian Sudirman merasa dukacita di seluruh Indonesia, dengan bendera dikibarkan separuh tiang dan beribu-ribu berkumpul untuk menyaksikan konvoi pengebumian beliau dan perarakan. Beliau terus dihormati di Indonesia. Kempen gerila beliau telah dikreditkan dengan membangunkan tentera esprit de corps, dan laluan lama 100 kilometer (62 bt) beliau mesti diikuti oleh kadet Indonesia sebelum tamat pengajian. Sudirman ditampilkan dengan jelas pada siri wang kertas rupiah 1968, dan mempunyai banyak jalan-jalan, muzium, monumen dan dinamakan sempena nama beliau. Pada 10 Disember 1964, beliau telah diisytiharkan sebagai Pahlawan Kebangsaan Indonesia.

Kehidupan awal
Sudirman dilahirkan kepada Karsid Kartawiraji (bapa) dan Siyem semasa mereka tinggal bersama kakak Siyem, Tarsem, salah satu daripada tiga wanita berkahwin dengan Camat Raden Cokrosunaryo, di Mambong, Bodas Karangjati, Purbalingga, Hindia Timur Belanda.  Menurut rekod keluarga, Sudirman - dinamakan oleh bapa saudaranya - dilahirkan pada Ahad pada bulan Maulud dalam kalendar Jawa; kerajaan Indonesia kemudian menubuhkan 24 Januari 1916 sebagai hari jadi Sudirman. Bila Cokrosunaryo berada dalam keadaan kewangan yang lebih baik, dia menjaga Sudirman dan memberinya gelaran Raden, dikhaskan untuk golongan bangsawan Jawa;  Bagaimanapun, Sudirman tidak diberitahu bahawa Cokrosunaryo bukan bapa lahir sehingga dia berusia lapan belas tahun. Apabila Cokrosunaryo bersara daripada jawatannya sebagai ketua pada akhir tahun 1916, Sudirman pergi dengan keluarga untuk Manggisan, Cilacap, di mana beliau dibesarkan. Dalam Cilacap Karsid dan Siyem mempunyai seorang lagi anak, Muhammad Samingan. Karsid meninggal dunia ketika Sudirman berusia enam tahun, yang mana pada masa Siyem meninggalkan kanak-kanak lelaki dengan adik iparnya dan kembali ke kampungnya di Parakan Onje, Ajibarang.

Sudirman dibesarkan dengan kisah perbuatan berani dan mengajar adab dan cara Priyayi, atau kasta yang mulia,  serta etika kerja dan kesederhanaan kecil molek wong, atau rakyat biasa.  Untuk pendidikan agama, beliau belajar agama di bawah Kiai Haji Qahar dengan saudaranya; Sudirman adalah seorang anak agama, dan sentiasa berdoa pada masanya. Beliau tidak lama lagi diamanahkan dengan melaksanakan kedua-dua azan dan iqama, atau panggilan untuk solat. Ketika berusia tujuh tahun, Sudirman telah mendaftar di sebuah sekolah bagi anak orang asli, di mana beliau adalah seorang pelajar yang rata-rata.  Keluarga, walaupun ia mempunyai cukup untuk hidup, tidak kaya. Sepanjang tempoh perkhidmatan beliau sebagai ketua sub-daerah, Cokrosunaryo tidak mengumpul banyak kekayaan, dan dalam Cilacap beliau menjadi pengedar mesin jahit Singer. 

Dalam tahun kelima sekolah, Sudirman diminta untuk meninggalkan pengajiannya, berkenaan dengan ejekan yang dihadapinya di sekolah kendalian kerajaan;  permintaan ini pada mulanya enggan, tetapi Sudirman telah dipindahkan ke sekolah tinggi yang dikendalikan oleh Taman Siswa dalam tahun ketujuh sekolah.  Pada tahun kelapan, Sudirman dipindahkan ke Sekolah Menengah Tinggi Wirotomob   selepas Sekolah Taman Siswa didapati tidak berdaftar dan ditutup di bawah Ordinan Sekolah Liar.  Ramai guru Sudirman di Wirotomo adalah nasionalis Indonesia, yang mempengaruhi pandangan beliau terhadap penjajah Belanda.  Sudirman belajar bersungguh-sungguh di sekolah; gurunya Suwarjo Tirtosupono kemudian teringat bahawa Sudirman akan sudah boleh mempelajari pelajaran penggal kedua manakala kelas itu masih dalam satu penggal. Walaupun dia lemah dalam kaligrafi Jawa atau hanacaraka, Sudirman adalah kukuh dalam matematik, sains, dan menulis dalam kedua-dua bahasa Belanda dan Indonesia.  Sudirman juga menjadi lebih agama di bawah bimbingan gurunya Raden Mohamad Kholil; rakan-rakan beliau menamakan dia "Haji" kerana ketaatan beliau kepada doanya, dan Sudirman mengambil dakwah kepada pelajar lain. Selain daripada pengajian dan aktiviti keagamaan, Sudirman juga pernah berkhidmat dalam kumpulan muzik sekolah dan dalam pasukan bola sepak, di mana dia adalah pemain pertahanan. Walaupun kematian Cokrosunaryo ini pada tahun 1934 meninggalkan keluarga miskin, Sudirman telah dibenarkan untuk meneruskan pengajian tanpa membayar sehingga beliau lulus pada tahun yang sama,   selepas kematian bapa tirinya, Sudirman juga menumpukan lebih banyak masa untuk mengkaji Sunnah dan doa. Pada usia 19, Sudirman telah menjadi seorang guru murid di Wirotomo. 

Semasa di Wirotomo Sudirman adalah seorang ahli Kesatuan Pelajar Wirotomo, kelab drama, dan kugiran.  Beliau telah membantu menubuhkan sebuah cawangan Hizboel Wathan, sebuah organisasi yang serupa dengan Pengakap Lelaki, yang telah dijalankan oleh pertubuhan Islam Muhammadiyah. Sudirman menjadi pemimpin bahagian Cilacap selepas menamatkan pengajian di Wirotomo;  beliau telah ditugaskan untuk membuat keputusan dan merancang aktiviti kumpulan bapanya. Beliau menekankan perlunya pengajian agama, menegaskan bahawa kontinjen dari Cilacap menghadiri persidangan Muhammadiyah seluruh Jawa. Beliau telah mengajar ahli muda  tentang sejarah Islam dan kepentingan moral, manakala dengan ahli-ahli yang lebih tua, beliau menguatkuasakan disiplin tentera berdekatan. 

 Pendidikan 
Selepas menamatkan pengajian di Wirotomo, Sudirman menghabiskan setahun di sebuah kolej guru Muhammadiyah yang dikendalikan di Surakarta, tetapi kemudian berhenti kerana kekurangan dana. Pada tahun 1936 beliau kembali ke kabupaten Cilacap untuk mengajar di sebuah sekolah rendah Muhammadiyah yang dikendalikan, yang telah dilatih oleh guru-gurunya di Wirotomo; pada tahun itu, dia telah mengahwini Alfiah, bekas rakan sekolah dan anak perempuan saudagar batik kaya Raden Sastroatmojo. Selepas perkahwinannya, Sudirman tinggal di rumah baopa mertuanya di Cilacap supaya beliau boleh menyimpan wang untuk rumah sendiri. Pasangan itu mempunyai tiga anak lelaki, Ahmad Tidarwono, Muhammad Teguh Bambang Tjahjadi, dan Taufik Effendi, dan empat orang anak perempuan, Didi Praptiastuti, Didi Sutjiati, Didi Pudjiati dan Titi Wahjuti Satyaningrum.

Sebagai seorang guru, Sudirman mengajar pelajaran pelajarnya moral menggunakan contoh dari kehidupan para nabi dan cerita-cerita wayang tradisional. Salah seorang muridnya kemudian teringat bahawa Sudirman adalah seorang guru yang adil dan pesakit yang akan bercampur humor dan nasionalisme dalam pelajaran beliau; ini menjadikan beliau popular dengan pelajar. Seorang guru yang bekerja keras walaupun gaji miskin, dalam masa beberapa tahun Sudirman telah menjadi guru besar walaupun tidak mempunyai sijil guru. Akibatnya, gaji bulanannya empat kali ganda daripada tiga gulden hingga dua belas setengah. Sebagai Guru Besar, Sudirman bekerja pada banyak tugas-tugas pentadbiran, termasuk mencari jalan tengah antara guru yang bertelagah. Rakan sekerja kemudian teringat bahawa Sudirman adalah seorang yang sederhana, pemimpin demokratik.  Beliau juga aktif dalam pengumpulan dana, baik untuk keperluan sekolah dan pembinaan lain.

Pada masa ini Sudirman juga terus berkhidmat sebagai ahli Kumpulan Belia Muhammadiyah. Dalam kumpulan yang beliau dikenali sebagai seorang perunding yang berminat dan orang tengah, berusaha untuk menyelesaikan isu-isu antara ahli; beliau juga mengajar di Masjid tempatan. Beliau telah dipilih sebagai Pengerusi Daerah Banyumas daripada Kumpulan Belia Muhammadiyah pada akhir tahun 1937. Dalam peranan ini, beliau menggubal dasar memudahkan kajian dan aktiviti ahli, kedua-dua agama dan sekular. Beliau kemudian dimasukkan ke dalam menjaga aktiviti Kumpulan Belia di seluruh Jawa Tengah dan menghabiskan banyak masa lapangnya perjalanan dan dakwah Islam, meletakkan penekanan kepada kesedaran diri. Alfiah juga aktif dalam aktiviti Muhammadiyah yang ditaja melalui cawangan kumpulan itu untuk wanita, Nasyiatul Aisyiyah. 

Pendudukan Jepun

Apabila Perang Dunia II meletus di Eropah, ia dijangka bahawa Jepun, yang telah pun mengambil langkah agresif terhadap tanah besar China, akan cuba untuk menyerang Hindia. Sebagai tindak balas, kerajaan kolonial Belanda - yang sebelum ini terhad latihan ketenteraan bagi rakyat Indonesia asli - mula mengajar penduduk bagaimana untuk berurusan dengan serangan udara. Menyelaras persiapan, Belanda membentuk Pasukan Penyediaan Serbuan Udara. Sudirman, dihormati dalam masyarakat, telah diminta untuk membawa bab Cilacap. Selain daripada mengajar rakyat tempatan mengenai prosedur keselamatan untuk berurusan dengan serangan udara, Sudirman menubuhkan pascalihat seluruh kawasan. Beliau dan Belanda juga perlu lulus bahan drop pesawat untuk mensimulasikan bom jangka; ini bertujuan untuk meningkatkan masa tindak balas.

Selepas Jepun mula menduduki Hindia pada awal tahun 1942, memenangi beberapa pertempuran melawan pasukan Belanda dan tentera terlatih Belanda, Tentera Diraja Hindia Timur Belanda (Koninklijk Nederlands Indisch Leger, atau KNIL), pada 9 Mac 1942 Gabenor Jeneral Tjarda van Starkenborgh Stachouwer dan ketua KNIL General ter Hein Poorten menyerah. Ini membawa perubahan drastik dalam tadbir urus Nusantara dan mengurangkan kualiti hidup bukan Jepun di Hindia, yang kebanyakannya mengalami pelanggaran hak asasi manusia di tangan Jepun. Di Cilacap, sekolah Sudirman telah ditutup dan bertukar menjadi sebuah pos tentera; ini adalah sebahagian daripada usaha yang meluas untuk menutup sekolah-sekolah swasta. Selepas Sudirman yakin Jepun untuk membuka semula sekolah itu, beliau dan guru yang lain terpaksa menggunakan bekalan substandard. Sudirman juga terlibat dalam beberapa pertubuhan sosial dan kemanusiaan dalam tempoh ini, termasuk sebagai pengerusi Kerjasama Rakyat Indonesia. Ini membawanya pengiktirafan yang lebih besar di kalangan rakyat Cilacap.

Pada awal tahun 1944, selepas setahun sebagai wakil di Kabupaten majlis lembaga Jepun yang dikendalikan (Syu Sangikai), Sudirman telah diminta untuk menyertai Pembela Tanah Air (PETA); kerajaan pendudukan Jepun telah menubuhkan PETA pada Oktober 1943 kepada membantu menangkis sebarang serangan Bersekutu, dan telah menumpukan perhatian kepada usaha orang-orang muda, orang-orang yang telah "belum tercemar'" oleh pemerintahan Belanda. Selepas beberapa hari, disebabkan sebahagiannya oleh kecederaan lutut beliau telah berlaku sebagai seorang pemuda, Sudirman bersetuju untuk memulakan latihan di Bogor. Disebabkan kedudukannya dalam masyarakat, Sudirman telah dijadikan komander (daidanco) dan dilatih dengan orang lain yang mempunyai pangkat itu. Dilatih oleh pegawai-pegawai Jepun dan tentera, kadet bersenjatakan peralatan Belanda dirampas. Selepas empat bulan latihan, Sudirman telah dimasukkan ke dalam menjaga batalion ditempatkan di Kroya, Banyumas, Jawa Tengah, tidak jauh dari Cilacap.

Masa Sudirman sebagai komander PETA diluluskan yang tidak diingini sehingga 21 April 1945, apabila tentera PETA di bawah pimpinan Kusaeri mula memberontak menentang Jepun. Diperintahkan untuk menghentikan pemberontakan, Sudirman bersetuju untuk berbuat demikian hanya jika pemberontak PETA tidak akan jatuh ke bumi, dan tempat-tempat perlindungan kepada mereka tidak dibakar; keadaan ini telah diterima oleh komander Jepun, dan Sudirman dan tenteranya mula mencari pemberontak. Walaupun lelaki Kusaeri mulanya ditembak komander, selepas Sudirman menggunakan pembesar suara untuk memberitahu mereka bahawa mereka tidak akan jatuh ke bumi, mereka berundur. Kusaeri menyerah kalah pada 25 April. ini mendapat sokongan untuk Sudirman dalam pasukan pendudukan, walaupun beberapa pegawai Jepun berkedudukan tinggi bimbang dengan sokongan Sudirman menuntut kemerdekaan Indonesia. Sudirman dan orang-orangnya telah lama dihantar ke sebuah kem di Bogor, kononnya untuk latihan; Walau bagaimanapun, mereka telah ditugaskan dengan kerja keras sebagai satu cara untuk menghalang kebangkitan lagi, dan khabar angin disebarkan bahawa pegawai PETA akan dibunuh.

Revolusi Nasional

Komander bertugas
Selepas berita pengeboman atom Hiroshima dan Nagasaki mencapai Hindia pada awal bulan Ogos 1945, diikuti dengan pengisytiharan kemerdekaan Indonesia pada 17 Ogos, ia adalah jelas bahawa kawalan Jepun telah semakin lemah. Sudirman membawa rehat ke luar tempat perkemahan di Bogor. Walaupun rakan-rakan interni  beliau mahu untuk menyerang tentera Jepun, Sudirman meyakinkan mereka terhadapnya. Selepas pesanan yang lain ke kampung halaman mereka, Sudirman membuat perjalanan ke Jakarta dan bertemu dengan Presiden Sukarno, yang meminta beliau untuk memimpin perlawanan terhadap tentera Jepun di bandar. Tidak biasa dengan Jakarta, Sudirman enggan, sebaliknya menawarkan untuk membawa kuasa-kuasa dalam Kroya. Beliau meninggalkan bekas perintahnya pada 19 Ogos 1945. Pada masa yang sama, pasukan Berikat dalam proses mengambil semula kepulauan Indonesia untuk Belanda.  Angkatan British pertama tiba pada 8 September 1945.

Pada akhir Ogos,   Sukarno menubuhkan Badan Keselamatan Rakyat (BKR), yang menyatukan tentera dari bekas PETA, Heihō dan KNIL. BKR berkhidmat kebanyakannya sebagai organisasi polis, sebahagiannya kerana kepimpinan politik berniat menggunakan diplomasi untuk meraih pengiktirafan antarabangsa di negara ini baru dan sebahagiannya untuk mengelakkan terdapat terlalu agresif kepada tentera Jepun masih di Nusantara. Sudirman dan beberapa tentera rakan-rakan PETA membentuk cawangan BKR di kabupaten Banyumas pada akhir Ogos, selepas berhenti di Kroya dan mendapati bahawa batalion beliau telah dibubarkan. Dalam pertemuan dengan komander Jepun di rantau ini, Saburo Tamura, dan penduduk Banyumas, Iwashige, Sudirman dan Iskak Cokroadisuryo memaksa Jepun untuk menyerah diri dan menyerahkan senjata mereka manakala rakyat Indonesia bersenjata mengepung perkemahan tentera Jepun. Kebanyakan daripada senjata ini kemudiannya digunakan oleh unit BKR Sudirman, menjadikannya salah satu yang terbaik di dalam negara; senjata lebihan telah diedarkan kepada batalion lain.

Sebagai sebuah negara yang baru merdeka tidak lagi mempunyai tentera yang profesional, pada 5 Oktober 1945 Sukarno meluluskan perintah yang menubuhkan Tentera Keselamatan Rakyat (Tentara Keamaanan Rakjat atau TKR, kini dikenali sebagai Tentera Nasional Indonesia). Kebanyakan pegawai ialah bekas pegawai KNIL, manakala tentera kebanyakannya PETA dan Heihō.  Sebagai Ketua Komander Bertugas yang telah ditetapkan Angkatan Tentera, Soeprijadi, gagal untuk tampil ke hadapan,   ketua kakitangan Leftenan Jeneral Urip Sumohardjo berkhidmat sebagai pemimpin sementara.  Bahawa kuasa-kuasa Oktober British, ditugaskan untuk melucutkan senjata tentera Jepun dan menghantar pulang tahanan perang Belanda yang dipimpin, tiba di Semarang, kemudian membuat cara mereka ke selatan untuk Magelang. Apabila British mula mensenjatakan semula tahanan Belanda dihantar pulang dan seolah-olah menyediakan pangkalan tentera di Magelang, Sudirman - kini kolonel - dihantar sebahagian pasukan di bawah Leftenan Kolonel Isdiman untuk mengusir mereka; misi berjaya, dan tentera Eropah berundur ke Ambarawa, di pertengahan antara Magelang dan Semarang. Pada 20 Oktober Sudirman telah dimasukkan ke dalam perintah Bahagian Kelima,  selepas Oerip mula membahagikan Jawa ke dalam perintah tentera yang berbeza.

Pada 12 November 1945, pada mesyuarat agung pertama kepimpinan Tentera Darat, Sudirman dipilih sebagai ketua Tentera berikutan dua undi buntu. Dalam pusingan ketiga, Oerip mempunyai 21 undi kepada Sudirman 22; komander bahagian dari Sumatera mengundi sebulat suara untuk Sudirman dan terpengaruh undi memihak kepada beliau.  Sudirman yang berumur 29 pada masa itu, terkejut dengan pemilihan beliau dan menawarkan untuk melepaskan jawatan kepimpinan untuk Oerip, tetapi mesyuarat itu tidak membenarkan ia. Oerip sendiri, yang hilang kawalan mesyuarat sebelum undi, gembira untuk tidak lagi bertanggungjawab bagi keseluruhan Tentera. Sudirman disimpan Oerip untuk berkhidmat sebagai ketua kakitangan di bawahnya. Selaras dengan peranan barunya, Sudirman telah dinaikkan pangkat kepada umum. Selepas mesyuarat itu, Sudirman kembali ke Banyumas menunggu pengesahan sebagai pemimpin TKR dan mula membangunkan strategi bagaimana menangkis pendahuluan Bersekutu. Indonesia dikhuatiri Belanda, melalui Pentadbiran Awam Hindia Belanda (Nederlandsch Indie Awam Administratie, atau NICA), akan cuba untuk merebut kembali Nusantara; askar dari pakatan Belanda-British telah mendarat di Jawa pada bulan September, dan pertempuran yang besar telah berlaku di Surabaya ketika akhir Oktober dan awal November.  Ketidakstabilan ini, dan juga ketidakpastian Sukarno tentang kelayakan Sudirman,  membawa kepada kelewatan dalam pengesahan Sudirman. 

Sementara menunggu pelantikan beliau disahkan, pada akhir November, Sudirman mengarahkan Bahagian Kelima untuk menyerang tentera Bersekutu ditempatkan di Ambarawa, sekali lagi dengan Isdiman bertanggungjawab; bandar itu dianggap strategik penting kerana berek tentera dan kemudahan latihan yang bertarikh dari zaman penjajah. serangan ini telah membalas dengan serangan udara dan penggunaan kereta kebal, yang memaksa bahagian untuk berundur; Isdiman meninggal dunia dalam peperangan, dibunuh oleh pemberondongan P-51 Mustang  Sudirman kemudian mengetuai Bahagian dalam serangan lain terhadap pasukan Berikat; tentera Indonesia telah bersenjata dengan pelbagai senjata, yang terdiri daripada buluh runcing dan merampas katanas untuk senapang, manakala British bersenjata dengan peralatan moden. Sudirman membawa dari depan, memegang tampuk katana. Pihak Berikat, yang sokongan udara telah terputus apabila tentera gerila menyerang Pangkalan Udara Kalibanteng di Semarang, telah dipaksa ke atas pertahanan dan berkurung di Kubu Willem. Pada 12 Disember Sudirman mengetuai kepungan empat hari itu, yang menyebabkan kuasa Berikat yang berundur ke Semarang.


Pertempuran Ambarawa membawa Sudirman perhatian yang lebih besar pada peringkat kebangsaan, dan secara amnya disenyapkan bisikan bahawa dia tidak layak untuk arahan tentera kerana tidak mempunyai pengalaman tentera dan pekerjaan sebelumnya sebagai guru sekolah.  Akhirnya, Sudirman dipilih sebagai kesetiaan beliau diragui, manakala bekas ikrar kesetiaan Oerip kepada Belanda menyebabkan beliau dilihat dengan syak wasangka. Sudirman telah disahkan sebagai ketua komander bertugas pada 18 Disember 1945. Beliau telah digantikan sebagai ketua Bahagian Kelima oleh Kolonel Sutiro, dan mula memberi tumpuan kepada masalah strategik. Ini dilakukan sebahagiannya dengan menubuhkan lembaga penasihat, yang memberikan nasihat umum mengenai kedua-dua isu-isu politik dan ketenteraan.  Oerip mengendalikan banyak hal-hal ketenteraan.

Bersama-sama, Sudirman dan Oerip dapat mengurangkan perbezaan dan ketidakpercayaan antara bekas tentera KNIL dan PETA, walaupun beberapa tentera enggan akan tertakluk kepada arahan pusat, sebaliknya memilih untuk mengikuti komander batalion popular yang dipilih mereka. Kerajaan ditukar nama kepada Tentera dua kali pada Januari 1946, pertama untuk Tentara Keselamatan Rakjat, maka kepada Tentera Republik Indonesia (Tentara Repoeblik Indonesia, atau TRI). Ini diikuti dengan penubuhan rasmi tentera laut dan udara kuasa pada awal tahun 1946. Dalam pada itu, kerajaan Indonesia telah berpindah dari Jakarta - kini di bawah kawalan Belanda - ke Yogyakarta pada bulan Januari; perwakilan yang diketuai oleh Perdana Menteri Sutan Syahrir menghabiskan banyak April dan Mei tidak berjaya berunding untuk pengiktirafan kedaulatan Belanda Indonesia. Pada 25 Mei Sudirman telah disahkan semula sebagai komander tentera bertugas berkembang, selepas penyusunan semula itu. Pada majlis itu, Sudirman bersumpah untuk melindungi republik itu "sehingga dia menumpahkan titisan darah terakhir."

Berhaluan kiri Menteri Pertahanan Amir Syarifuddin, yang menerima kuasa yang lebih besar dalam penyusunan semula, mula mengumpul tentera sosialis dan komunis di bawah kawalan langsung beliau, serta unit separa tentera berhaluan kiri (laskar) yang dibiayai oleh dan setia kepada parti-parti politik. Menteri itu memulakan program pendidikan politik dalam tentera, yang bertujuan untuk menyebarkan ideologi berhaluan kiri. Ini menggunakan tentera untuk memacu politik kecewa dengan Sudirman dan Oerip, yang pada masa itu sibuk memastikan layanan yang sama rata untuk tentera dari latar belakang tentera yang berbeza. Bagaimanapun, khabar angin di kalangan penduduk telah tersebar bahawa Sudirman telah bersedia untuk rampasan kuasa, walaupun usaha itu berlaku pada awal bulan Julai 1946, peranan Sudirman, jika ada, tidak pasti. Pada bulan Julai. Sudirman mengatasi khabar angin ini melalui ucapan disiarkan di Radio Republik Indonesia (RRI), menyatakan bahawa beliau, seperti semua rakyat Indonesia, adalah seorang hamba bagi Negeri itu, dan bahawa, jika dia telah ditawarkan jawatan presiden, beliau akan menolaknya. Dalam kerjaya kemudian beliau beliau menyatakan bahawa tentera ini tidak ada tempat dalam politik, dan sebaliknya.

Rundingan dengan Belanda

Sementara itu, Sjahrir terus bekerja pada rundingan dengan kuasa-kuasa Bersekutu. Pada 7 Oktober 1946, Sjahrir dan bekas Perdana Menteri Belanda, Wim Schermerhorn, bersetuju untuk berusaha ke arah gencatan senjata. Perbincangan adalah untuk disunting oleh diplomat British Lord Killearn dan Sudirman. Beliau mengambil kereta api khas ditugaskan ke Jakarta, yang berlepas pada 20 Oktober. Bagaimanapun, beliau mengarahkan ia untuk kembali ke Yogyakarta apabila pasukan Belanda enggan membenarkan beliau dan orang-orangnya untuk memasuki bandar dengan senjata mereka, perasaan bahawa sesuatu perintah itu melanggar beliau rasa penghormatan; Belanda meminta maaf, mentafsirkan peristiwa sebagai salah faham. Sudirman mengambil kereta api yang lain pada akhir Oktober, tiba di Stesen Gambir di Jakarta pada 1 November, di mana beliau telah disambut oleh orang ramai yang besar. Perbincangan di Jakarta menyebabkan penggubalan Perjanjian Linggadjati pada 15 November; perjanjian ini telah disahkan pada 25 Mac 1947, walaupun dikutuk hebat oleh nasionalis Indonesia. Sudirman telah divokalkan terhadap perjanjian itu, yang didapati tidak menjejaskan kepentingan Indonesia, tetapi menganggap dirinya wajib mengikuti arahannya.

Pada awal tahun 1947, dengan Perjanjian Linggadjati yang memberi keamanan relatif, Sudirman memulakan kerja kepada pengukuhan TKR dengan pelbagai laskar. Sebagai sebahagian daripada jawatankuasa, Sudirman mula menyusun semula tentera; mereka mencapai persetujuan pada Mei 1947, dan pada 3 Jun 1947 Tentera Nasional Indonesia (TNI) telah dirasmikan; ia terdiri daripada pasukan TKR dan pelbagai kumpulan laskar, yang Sudirman telah dimasukkan hanya selepas menyedari sejauh mana manipulasi mereka dengan parti-parti politik. Walaubagaimanapun, gencatan senjata yang diperolehi melalui Perjanjian Linggadjati tidak tahan lama. Pada 21 Julai 1947, pasukan Belanda - yang telah menguasai kawasan diduduki yang ditinggalkan oleh British semasa pengeluaran mereka - melancarkan Operasi Produk, dan cepat berjaya menguasai petak besar Jawa dan Sumatera; kerajaan pusat di Yogyakarta kekal tidak disentuh. Sudirman dipanggil tentera untuk melawan, menggunakan kod "Ibu Pertiwi memanggil! Ibu Pertiwi memanggil!", dan kemudian menyerahkan beberapa ucapan kepada RRI dalam usaha yang gagal untuk menggalakkan tenteranya berperang melawan Belanda. Walau bagaimanapun, tentera Indonesia tidak bersedia dan barisan mereka runtuh dengan cepat.


Tertekan oleh Bangsa-Bangsa Bersatu, yang telah melihat keadaan di bekas Hindia Timur dengan penghinaan, pada 29 Ogos 1947 Belanda menubuhkan Barisan Van Mook, yang membahagikan kawasan Belanda dan Indonesia yang dikawal. Sepanjang garisan gencatan senjata yang dipanggil.  Sudirman teringat gerila Indonesia bersembunyi di tanah Belanda diadakan, yang memerintahkan mereka untuk kembali ke kawasan Indonesia diadakan. Untuk mengekalkan semangat mereka sehingga, beliau merujuk kepada pengeluaran sebagai hijrah, mengingatkan penghijrahan Nabi Muhammad s.a.w. ke Madinah pada tahun 622 Masihi, membayangkan bahawa mereka akan kembali. Lebih 35,000 tentera meninggalkan Jawa barat di perintah ini, perjalanan ke Yogyakarta dengan kereta api dan kapal. sempadan ini telah dirasmikan oleh Perjanjian Renville pada 17 Januari 1948; antara penandatangan adalah Amir Syarifuddin, pada masa itu juga berkhidmat sebagai Perdana Menteri. Sementara itu, Syarifuddin mula merasionalkan tentera, memotong kembali pada bilangan tentera. Pada masa yang tentera biasa terdiri daripada 350,000 orang, dengan lebih 470,000 dalam laskar itu.

Dalam program ini, oleh dekri presiden Sudirman tidak lagi komander tentera bertugas bermula pada 2 Januari 1948. Beliau telah diturunkan pangkat kepada Leftenan Jeneral, manakala Panglima Tentera Udara Soerjadi Soerjadarma bertujuan untuk menjadi ketua komander. Tidak lama selepas itu, Syarifuddin digulingkan dalam undi tidak percaya kerana penglibatan beliau dalam Perjanjian Renville, dan Perdana Menteri baru, Mohammad Hatta, bekerja untuk melaksanakan program rasionalisasi. Ini membawa kepada beberapa perbahasan bulan panjang antara kumpulan pro dan anti-rasionalisasi. Sudirman berkhidmat sebagai titik perhimpunan dan penggerak untuk tentera, termasuk banyak komander yang lebih tua, yang menentang program ini. Sudirman secara rasmi semula pada 1 Jun 1946, yang padanya beliau berkesan membatalkan arahan untuk merasionalkan. Beliau memilih Kolonel Abdul Harris Nasution sebagai timbalannya, tetapi kekal sebagai leftenan jeneral.

Bila program rasionalisasi itu mereda, Syarifuddin mula mengumpul askar dari Parti Sosialis, Parti Komunis, dan semua ahli-ahli Pusat Buruh Organisasi Indonesia yang bakal revolusi proletariat di Madiun, Jawa Timur, yang berlaku pada 18 September 1948. Sudirman, sakit pada masa itu, menghantar Nasution menangani revolusi; Sudirman juga menghantar dua pegawai lain yang merasa keselamatan di hadapan serangan. Walaupun Muso pemimpin revolusioner adalah bersetuju dengan keamanan, Nasution dan tenteranya telah membatalkan pemberontakan oleh 30 September.  Sudirman melawat Madiun tidak lama selepas pertempuran, kemudian memberitahu isterinya bahawa dia telah tidak dapat tidur di sana untuk semua pertumpahan darah.


Pemberontakan ini, dan ketidakstabilan politik yang berterusan, melemahkan Sudirman daripada banyak kekuatan yang masih tinggal. Pada 5 Oktober 1948, selepas sambutan ulang tahun ketiga tentera, Sudirman jatuh sakit. Selepas diperiksa oleh banyak doktor, beliau didiagnosis dengan tuberkulosis. Pada akhir bulan, beliau telah dibawa ke Hospital Panti Rapih dan telah paru-paru kanannya lumpuh, dengan harapan bahawa ia akan menghentikan penyebaran penyakit ini. Semasa di hospital, beliau mewakilkan kebanyakan kewajipannya kepada Nasution. Walau bagaimanapun, kedua-dua terus membincangkan rancangan untuk perang melawan Belanda, dan Sudirman terus menerima laporan status. Mereka bersetuju bahawa peperangan gerila, yang telah digunakan di serbuan ke wilayah Belanda dipegang sejak Mei, akan menjadi sesuai untuk keperluan mereka; ke arah matlamat ini, Sudirman mengeluarkan perintah am pada 11 November, dengan Nasution mengendalikan kebanyakan persediaan. Sudirman dibenarkan keluar dari hospital pada 28 November 1948.

Walaupun dia terus mengeluarkan perintah, Sudirman hanya kembali kepada duti aktif pada 17 Disember; memandangkan ketegangan yang semakin meningkat antara pasukan Belanda dan Indonesia, beliau mengarahkan tentera TNI untuk mengekalkan peningkatan tahap kesedaran; beliau juga memerintahkan latihan ketenteraan besar-besaran kerana dalam percubaan tidak berjaya menyakinkan Belanda bahawa TNI adalah terlalu kuat untuk menyerang. Dua hari kemudian, selepas pengumuman waktu malam bahawa mereka tidak lagi terikat dengan Perjanjian Renville, pada 19 Disember Belanda melancarkan Operasi Kraai, sebuah usaha untuk menangkap ibu negara di Yogyakarta. Dengan 07:10 waktu tempatan (UTC + 7), lapangan terbang di Maguwo telah diambil oleh pasukan payung di bawah pimpinan Kapten Eekhout. Sudirman, apabila dia tahu tentang serangan itu, suatu perintah dibacakan RRI yang menyatakan bahawa tentera itu memerangi kerana mereka telah dilatih - sebagai gerila.

Dia kemudian pergi ke Istana Presiden di tengah-tengah Yogyakarta, di mana pemimpin-pemimpin kerajaan telah membincangkan kata dua yang menyatakan bahawa bandar itu akan menyerbu kecuali kepimpinan diterima belenggu penjajahan. Sudirman menyarankan supaya presiden dan naib presiden meninggalkan bandar dan berjuang sebagai gerila, tindakan yang mereka telah berjanji sebelum ini, tetapi cadangan ini telah ditolak. Walaupun doktor beliau melarangnya, Sudirman mendapat kebenaran daripada Sukarno untuk menyertai orang-orangnya. Kerajaan pusat dipindahkan ke Kraton Ngayogyakarta Hadiningrat dalam dorongan Sultan Hamengkubuwana IX, tetapi telah ditangkap dan dibuang negeri.

Perang Gerila
Sudirman pertama kali pergi ke rumah rasminya dan mengumpul dokumen sensitif, yang beliau membakarnya untuk mengelakkan mereka jatuh ke tangan Belanda.  Konvoinya, yang terdiri daripada Sudirman, sekumpulan tentera kecil, dan doktor peribadinya, kemudian membuat cara mereka ke selatan, ke arah Kretek, Parangtritis, Bantul. Di sana mereka telah diterima oleh ketua daerah di 18:00. Selepas beberapa hari d Kretek, di mana masa Sudirman menghantar tentera menyamar ke bandar Belanda diduduki untuk peninjauan dan meminta isterinya untuk barang kemas untuk menjual dan membantu membiayai gerakan gerila, beliau dan kumpulannya ke timur di sepanjang pantai selatan ke Wonogiri. Sebelum serangan Belanda ia telah memutuskan bahawa Sudirman akan dapat yang lebih baik mengawal gerila dari Jawa Timur, di mana terdapat beberapa pangkalan. Sementara itu, Alfiah dan anak-anak telah diarahkan untuk tinggal di Kraton. Sedar bahawa dia sedang diburu oleh Belanda, pada 23 Disember Sudirman mengarahkan tenteranya untuk terus ke Ponorogo, di mana mereka berhenti di rumah Mahfuz, seorang kyai dan pemimpin agama Islam; Mahfuz memberikan umum rotan untuk membantu beliau berjalan. Mereka kemudian terus ke timur.


Di luar Trenggalek, Sudirman dan kumpulannya telah dihalang oleh tentera TNI yang dimiliki oleh 102 Batalion. Askar ini, yang telah diberitahu bahawa Sudirman - yang berpakaian preman dan tidak diiktiraf oleh tentera menahan mereka - adalah banduan, enggan membenarkan kumpulan itu berlaku;  mereka mencurigakan kerana konvoi Sudirman menjalankan peta dan nota pada pergerakan tentera Indonesia, perkara-perkara yang dikatakan dimiliki oleh mata-mata. Apabila komander kumpulan itu, Major Zainal Fanani, datang untuk memeriksa keadaan, dia sedar bahawa Sudirman bersama mereka dan memohon maaf. Memberitahu bahawa orang-orangnya ada hak untuk menjaga kawasan masing-masing dengan tekun, Fanani dipanggil pos di Kediri dan mengarahkan kereta yang dihantar untuk mengambil am dan tenteranya. Selepas satu masa dalam Kediri, mereka terus ke timur; kerana mereka meninggalkan bandar pada 24 Disember, kapal terbang Belanda menyerang Kediri.

Serangan Belanda yang berterusan membawa Sudirman, mungkin atas cadangan salah satu daripada orang-orangnya, untuk menukar pakaiannya dan memberi pakaian lama kepada salah seorang tenteranya, Leftenan Muda Heru Kesser -Yang melahirkan persamaan dengan Sudirman. Kesser telah diarahkan untuk menuju ke selatan dengan sebuah syarikat tentera besar, keluarkan pakaian, dan secara sembunyi kembali ke utara, manakala Sudirman menunggu di Karangnongko. Lencongan berjaya, dan pada 27 Disember Sudirman dan orang-orangnya membuat cara mereka ke Perkampungan Jambu. Yang tiba pada 9 Januari 1949, Sudirman bertemu dengan beberapa menteri kerajaan yang tidak hadir semasa serangan Belanda pada Yogyakarta: Supeno, Susanto Tirtoprojo dan Susilowati. Dengan ahli-ahli politik, Sudirman membuat perjalanan ke Banyutuwo, pesanan beberapa tenteranya untuk berlama-lama belakang dan menahan tentera darat Belanda. Dalam Banyutuwo, mereka diadakan selama lebih seminggu. Walau bagaimanapun, pada 21 Januari, ketika pasukan Belanda mendekati kampung yang, Sudirman dan rombongan terpaksa meninggalkan, berjuang jalan keluar dalam hujan lebat.

Sudirman dan tenteranya terus membuat jalan mereka melalui hutan dan hutan, akhirnya tiba di Sobo, berhampiran Gunung Lawu, pada 18 Februari. Dalam perjalanan itu, Sudirman menggunakan radio ditetapkan untuk menyampaikan arahan kepada tentera TNI tempatan jika dia percaya bahawa rantau ini adalah selamat. Rasa lemah kerana kesusahan fizikal beliau telah menghadapi, termasuk perjalanan melalui hutan dan kekurangan makanan, dan  kawasan yang selamat, Sudirman memutuskan bahawa Sobo akan bertindak sebagai ibu pejabat gerila beliau.  Komander tempatan, Leftenan Kolonel Wiliater Hutagalung, berkhidmat sebagai perantara beliau dengan pemimpin-pemimpin TNI lain. Sedar bahawa pendapat antarabangsa, yang mula mengutuk tindakan Belanda di Indonesia, boleh membawa Indonesia pengiktirafan yang lebih besar, Sudirman dan Hutagalung membincangkan segi kemungkinan tindakan, sebelum bersetuju pada serangan besar-besaran. Sementara itu, Belanda mula menyebarkan propaganda mendakwa bahawa mereka telah menawan Sudirman; tuntutan ini bertujuan untuk memecahkan semangat gerila.

Sudirman mengarahkan Hutagalung untuk memulakan perancangan serangan besar-besaran, di mana askar TNI - berpakaian seragam - akan menyerang Belanda dan menunjukkan kekuatan mereka di hadapan wartawan asing dan pasukan penyiasatan Bangsa-Bangsa Bersatu. Hutagalung, bersama-sama dengan pegawai-pegawai di bawah panglimanya Kolonel Bambang Sugeng dan pegawai-pegawai kerajaan di bawah Gabenor Wongsonegoro, menghabiskan beberapa hari membincangkan cara-cara untuk memastikan serangan itu boleh berjaya. Perbincangan mungkin telah menyebabkan Ketua Serangan 1 Mac 1949, yang menyaksikan tentera TNI menyerang pos-pos Belanda di Jawa Tengah. Tentera di bawah Leftenan Kolonel Suharto ambil semula Yogyakarta selama enam jam sebelum menarik balik, persembahan yang berjaya kekerasan yang menyebabkan Belanda kehilangan muka di peringkat antarabangsa; mereka sebelum ini telah mengisytiharkan TNI dihapuskan. Walau bagaimanapun, yang benar-benar mengarahkan serangan masih tidak menentu: Suharto dan Hamengkubuwana IX mengaku bertanggungjawab, manakala abang Bambang Sugeng ini melaporkan terdengar dia mengarahkan serangan.


Di bawah tekanan yang meningkat dari PBB, rundingan Belanda-Indonesia pada 7 Mei 1949 menyebabkan Perjanjian Roem-Royen, ukuran kontroversi yang menjamin pengeluaran Belanda dari Yogyakarta, antara perkara yang lain;   Pengeluaran Belanda bermula pada lewat Jun, dan kepimpinan Indonesia mula kembali ke Yogyakarta dari buangan pada awal Julai. Sukarno mengarahkan Sudirman untuk kembali ke Yogyakarta juga, tetapi Sudirman enggan membenarkan Belanda menarik balik tanpa perjuangan; beliau menganggap TNI kini cukup kuat untuk mengalahkan Belanda yang bersemangat. Walaupun beliau telah dijanjikan perubatan dan sokongan dalam Yogyakarta, Sudirman enggan kembali kepada kepimpinan politik, dia dianggap sepakat kepada Belanda. Beliau hanya bersetuju untuk kembali selepas menerima surat, walaupun sumber-sumber tidak bersetuju pada penghantar. Pada 10 Julai, Sudirman dan kumpulannya kembali ke Yogyakarta, di mana mereka disambut oleh beribu-ribu orang awam dan diterima baik oleh elit politik di sana. Wartawan Rosihan Anwar, yang hadir apabila surat itu dihantar, menulis pada tahun 1973 bahawa "Sudirman terpaksa pulang ke Yogyakarta untuk mengelakkan sebarang persepsi perselisihan dalam kalangan pemimpin-pemimpin tertinggi republik itu".

Pasca-Peperangan dan kematian
Pada awal bulan Ogos Sudirman mendekati Sukarno dan meminta beliau untuk meneruskan perang gerila; Sudirman tidak menjangka Belanda untuk mematuhi Perjanjian Roem-Royen, berdasarkan kegagalan perjanjian sebelumnya. Sukarno tidak bersetuju, yang merupakan satu tamparan kepada Sudirman. Apabila Sudirman mengancam untuk meletakkan jawatan, menyalahkan yang tidak konsisten kerajaan untuk batuk kering dan kematian Oerip pada November 1948, Sukarno mengancam untuk berbuat demikian juga. Kerana beliau berfikir bahawa peletakan jawatan yang akan mempunyai kesan yang menggugat kestabilan, Sudirman tinggal tangannya, dan gencatan api seluruh Jawa berkuat kuasa pada 11 Ogos 1949.

Terus mengalami batuk kering, Sudirman telah diperiksa ke hospital Panti Rapih, di mana beliau berkhidmat sehingga bulan Oktober, apabila beliau telah dipindahkan ke sanatorium di berdekatan Pakem. Hasil daripada penyakitnya, Sudirman membuat beberapa penampilan awam.  Sudirman telah dipindahkan ke sebuah rumah di Kuala Kangsar pada bulan Disember. Dalam pada itu, kerajaan Indonesia dan Belanda mengadakan sidang beberapa bulan panjang yang mengakibatkan pengiktirafan kedaulatan Belanda Indonesia pada 27 Disember 1949. Sudirman, walaupun sakit, telah disahkan semula hari itu sebagai komander bertugas daripada TNI, kini berkhidmat di Republik Indonesia yang baru ditubuhkan. Pada 28 Disember, Jakarta sekali lagi menjadi ibu negara.


Sudirman meninggal dunia di Magelang pada pukul 18:30 pada 29 Januari 1950; ini dilaporkan dalam siaran khas ke atas RRI. Apabila menerima berita kematiannya, rumah keluarga Sudirman menerima banyak pengunjung, termasuk keseluruhan daripada 9 Briged, yang ditempatkan berdekatan. Pada pagi berikutnya, jenazah Sudirman telah dibawa ke Yogyakarta. Pabila konvoi pengebumian berlalu, yang diketuai oleh empat kereta kebal dan terdiri daripada lapan puluh kenderaan motor, beribu-ribu orang yang berkabung berdiri di sisi jalan-jalan. konvoi itu dianjurkan oleh ahli-ahli Briged ke-9.

Tontonan, yang diadakan di Masjid Agung Yogyakarta pada sebelah petang, telah dihadiri oleh pelbagai golongan elit politik dan tentera dari kedua-dua Indonesia dan negara-negara asing; ini termasuk Perdana Menteri Abdul Halim, Menteri Pertahanan Hamengkubuwana IX, Menteri Kesihatan Johannes Leimena, Menteri Kehakiman Abdoel Gaffar Pringgodigdo, Menteri Penerangan Arnold Mononutu, Panglima Tentera Udara Soerjadi Soerjadarma, Kolonel Paku Alam VIII, dan Suharto. Tontonan yang telah ditutup dengan tabik 24-gan., Jenazah Sudirman telah dibawa ke Perkuburan Pahlawan Semaki dengan berjalan kaki, dengan orang ramai yang berkabung 2 kilometer (1.2 batu) panjang di belakang., Beliau telah dikebumikan bersebelahan dengan Oerip, selepas satu lagi tabik gan. Isterinya mengisi sudu pertama kotoran, diikuti oleh menteri-menteri kerajaan. Kerajaan negara mengarahkan bendera untuk dikibar separuh tiang di seluruh negara, dan Sudirman telah dinaikkan pangkat kepada umum penuh. Mejar-Jeneral Tahi Bonar Simatupang telah dipilih sebagai pemimpin baru angkatan tentera. Memoir Sudirman telah diterbitkan pada tahun yang sama; satu siri ucapan beliau juga telah diterbitkan pada tahun 1970.

Legasi

Satu berita kematian di akhbar harian Kedaulatan Rakjat berpangkalan di Yogyakarta menulis bahawa Indonesia telah kehilangan "wira yang berani dan benar".  Kolonel Paku Alam VIII, yang bertanggungjawab bagi kawasan Yogyakarta, memberitahu agensi berita kebangsaan Antara semua warga Indonesia, terutama angkatan tentera, telah "kehilangan seorang bapa yang telah membuat yang tidak terkira untuk negaranya".. Pemimpin Islam Indonesia Haji Abdul Malik Karim Amrullah, menulis tidak lama selepas kematian Sudirman, menggambarkan umum sebagai "simbol kekuatan semangat yang ditunjukkan oleh wira Indonesia," manakala ahli politik Islam Muhammad Isa Anshary menggambarkan Sudirman sebagai "anak revolusi , kerana dia dilahirkan dalam revolusi, dan dibesarkan oleh revolusi".{{efn|Original: "Putera revolusi, karena dia lahir dalam revolusi, dan dibesarkan oleh revolusi.}} Dalam ucapan radio, Hatta menyifatkan Sudirman sebagai mustahil untuk mengawal dan keras kepala, tetapi akhirnya yang berniat melakukan apa yang betul untuk negara; Hatta berkata, walaupun Sudirman sering tidak suka kedudukan kerajaan, beliau biasanya akan taat perintahnya. Walau bagaimanapun, Hamengkubuwana IX menyatakan bahawa tentera KNIL dilatih seperti Abdul Harris Nasution dan Tahi Bonar Simatupang  kecewa dengan Sudirman kerana latar belakang dan pengetahuan teknik ketenteraan lemah.

pendapat moden di Indonesia cenderung bersifat pujian. Sardiman, seorang profesor sejarah di Yogyakarta State University, menulis bahawa Sudirman adalah penceramah hebat sebagai Sukarno, yang terkenal dengan ucapan berapi-api, dan setia, pemimpin bebas rasuah. Ahli sejarah Indonesia dan bekas Menteri Pendidikan dan Kebudayaan Nugroho Notosusanto menggambarkan Sudirman sebagai "hanya patung", memetik tempoh gerila umum sebagai asal-usul tentera esprit de corps''. Kempen gerila umum adalah ditekankan dalam biografi beliau kerana, dalam tempoh itu, tentera mempunyai peranan yang lebih besar daripada kepimpinan politik dalam buangan; bermula pada tahun 1970-an, semua kadet tentera terpaksa menjejaki semula laluan lama 100 kilometer (62 batu) sebelum tamat pengajian, seorang "haji" bertujuan untuk menanamkan rasa perjuangan. Kubur Sudirman juga merupakan destinasi haji, kedua-dua tentera dan orang awam. Menurut Katharine McGregor daripada Universiti Melbourne, tentera Indonesia telah menaikkan Sudirman kepada status seperti santo.


Sudirman menerima pelbagai anugerah daripada kerajaan pusat selepas kematian, termasuk Bintang Sakti, Bintang Gerilya, Bintang Mahaputera Adipurna, Bintang Mahaputera Pratama,  Bintang Republik Indonesia Adipurna, dan Bintang Republik Indonesia Adipradana. Pada 10 Disember 1964 Sudirman telah diisytiharkan sebagai Pahlawan Kebangsaan Indonesia dengan Keputusan Presiden 314 1964. Oerip telah diisytiharkan sebagai Pahlawan Negara oleh perintah yang sama.  Beliau dinaikkan pangkat sebagai Ketua Tentera pada tahun 1997.

Menurut McGregor, tentera semakin menggunakan imej Sudirman sebagai lambang kepimpinan kerana ia mendapat lebih banyak kuasa politik.  Imej Sudirman telah dipaparkan pada setiap nama pengenalan siri rupiah 1968.  Beliau muncul sebagai watak utama dalam filem-filem perang, termasuk Janur Kuning (1979) dan Serangan Fajar (1982).

Banyak muzium telah didedikasikan untuk Sudirman. Rumah zaman kanak-kanak di Purbalingga kini Muzium Sudirman, manakala rumah rasminya di Yogyakarta kini Muzium Sasmitaloka kepada Ketua Sudirman. Rumah di Magelang di mana beliau meninggal dunia juga kini Muzium Sudirman, yang ditubuhkan pada 18 Mei 1967 dan mengandungi artifak milik umum. Muzium lain, termasuk Monumen Yogya Kembali di Yogyakarta dan Muzium Satriamandala di Jakarta mempunyai bilik khusus kepadanya. Banyak jalan-jalan yang dinamakan sempena Sudirman, yang termasuk sebuah jalan utama di Jakarta; McGregor menyatakan bahawa hampir setiap bandar di negara ini mempunyai seorang Jalan Jeneral Sudirman. Patung-patung dan tugu-tugu beliau tersebar di seluruh Nusantara, kebanyakan yang telah dibina selepas tahun 1970. Universiti Jenderal Soedirman di Banyumas, yang ditubuhkan pada tahun 1963, dinamakan sempena nama beliau.

Catatan

Catatan penjelasan

Rujukan
Nota kaki

Bibliografi





Pautan luar
 Biografi Jenderal Sudirman | Pahlawan Indonesia

Kategori:Pahlawan nasional Indonesia
Kategori:Kelahiran 1916
Kategori:Kematian 1950
Kategori:Orang Jawa
Kategori:Jawa Indonesia