डिक क्रेसवेल

रिचर्ड क्रेसवेल, डीएफसी (२७ जुलै १९२०) – १२ डिसेंबर २००६) हा एक ऑस्ट्रेलियन लढाऊ पायलट होता जो रॉयल ऑस्ट्रेलियन एअर फोर्स (RAAF) मध्ये अधिकारी होता. याने जागतिक युद्ध १ आणि २ मध्येऑस्ट्रेलियाआणि कोरिअन युध्याचा विरुद्ध लढण्याचा मोठा वाट होता.
इवलेसे
दुसरे महायुद्ध आणि पुन्हा कोरियन युद्धादरम्यान. ऑस्ट्रेलियन भूमीवर रात्रीच्या वेळी शत्रूचे विमान पाडणारा क्रेसवेल हा पहिला आरएएएफ पायलट होता, युद्धकाळात तीन वेळा आरएएएफ स्क्वॉड्रनचा कमांडिंग ऑफिसर म्हणून काम करणारा तो एकमेव माणूस होता आणि युद्धात जेट-सुसज्ज ऑस्ट्रेलियन स्क्वॉड्रनचे नेतृत्व करणारा तो पहिला अधिकारी होता. कोरियामधील त्याच्या कामगिरीमुळे त्याला कॉमनवेल्थ आणि यूएस डिस्टिंग्विश्ड फ्लाइंग क्रॉस मिळाले.

टास्मानियामध्ये जन्मलेले क्रेसवेल जुलै १९३८ मध्ये आरएएएफमध्ये सामील होण्यापूर्वी शिकाऊ इलेक्ट्रिशियन म्हणून काम करत होते. त्यांनी सुरुवातीला एप्रिल १९४२ ते ऑगस्ट १९४३ पर्यंत क्रमांक ७७ स्क्वॉड्रनचे नेतृत्व केले, जपानी हल्लेखोरांविरुद्ध ऑस्ट्रेलियाच्या वायव्य क्षेत्राचे रक्षण करण्यासाठी पी-४० किट्टीहॉक्स उडवले. नोव्हेंबर १९४२ मध्ये क्रेसवेलने स्क्वॉड्रनचा पहिला हवाई विजय मिळवला - मुख्य भूमीवर ऑस्ट्रेलियनने केलेला पहिला विजय. ते मे १९४४ ते मार्च १९४५ पर्यंत न्यू गिनीमध्ये क्रमांक ८१ (फायटर) विंगचे विंग लीडर होते, त्याच वेळी सप्टेंबर ते डिसेंबर १९४४ दरम्यान दुसऱ्यांदा क्रमांक ७७ स्क्वॉड्रनचे नेतृत्व करत होते. सप्टेंबर १९५० मध्ये, कोरियन युद्धादरम्यान, क्रेसवेलने तिसऱ्यांदा युद्धात क्रमांक ७७ स्क्वॉड्रनचे नेतृत्व स्वीकारले. त्यांनी पी-५१ मस्टँग्सचे ग्लोस्टर मेटियर्समध्ये रूपांतरण पाहिले आणि युद्धात जेट स्क्वॉड्रनचे पहिले आरएएएफ कमांडर बनले. कोरियामध्ये युनायटेड स्टेट्स एअर फोर्सशी संलग्न असताना क्रेसवेलने लढाईत F-80 शूटिंग स्टार आणि F-86 सेबर जेट्स देखील उडवले. ऑगस्ट 1951 मध्ये त्यांनी शेवटच्या वेळी क्रमांक 77 स्क्वॉड्रनची कमांड सोपवली, परंतु 1953 मध्ये उल्का पायलट म्हणून त्यांनी आणखी सहा मोहिमा उडवल्या.

 सुरुवातीचे जीवन 
रिचर्ड क्रेसवेलचा जन्म २७ जुलै १९२० रोजी टास्मानियातील लॉन्सेस्टनजवळील फ्रँकलिन येथे झाला. [२] तो इंग्लिश स्थलांतरित जॉर्ज क्रेसवेल, एक अभियंता आणि त्याची पत्नी कॉन्स्टन्स (नी डी हॅव्हिलँड) यांचा एकुलता एक मुलगा होता. डिक साडेतीन वर्षांचा असताना त्याचे वडील वारले आणि नंतर तो त्याच्या आईसह सिडनीला गेला. तीन वर्षे तो बालगोला येथे दुसऱ्या कुटुंबासोबत राहिला आणि मॅनली वेस्ट येथे त्याचे शालेय शिक्षण सुरू केले. तो पुन्हा १९३१ ते १९३८ दरम्यान पॉट्स पॉइंट येथे त्याच्या आईसोबत राहिला, डबल बे आणि रँडविक येथे त्याचे शिक्षण सुरू ठेवले. [२] १९३५ मध्ये रँडविक हायस्कूल सोडल्यानंतर, त्याने वेस्टिंगहाऊस येथे इलेक्ट्रिकल अप्रेंटिसशिपचा भाग म्हणून अल्टिमो येथे तांत्रिक अभ्यास सुरू केला. 

युद्धपूर्व ब्रिटनमधील आनंददायी उड्डाणांच्या आईच्या कथा आणि इम्पीरियल एअरवेजसाठी फ्लाइंग बोट कॅप्टन बनण्याच्या इच्छेने प्रेरित होऊन, क्रेसवेलने सप्टेंबर १९३७ मध्ये रॉयल एअर फोर्स (RAF) मध्ये सामील होण्यासाठी अर्ज केला. RAF कडून कोणतेही उत्तर न मिळाल्याने, त्याने रॉयल ऑस्ट्रेलियन एअर फोर्स (RAAF) मध्ये अर्ज केला आणि तो स्वीकारण्यात आला.[4] जुलै १९३८ मध्ये तो पॉइंट कुक, व्हिक्टोरिया येथील नंबर १ फ्लाइंग ट्रेनिंग स्कूलमध्ये एअर कॅडेट म्हणून दाखल झाला. पुढील बारा महिन्यांत तो एव्ह्रो कॅडेट, डी हॅव्हिलँड जिप्सी मॉथ आणि वेस्टलँड वापिटी ट्रेनर्समध्ये उड्डाण करायला शिकला आणि पायलट ऑफिसर म्हणून पदवीधर झाला.[5] त्याची पहिली पोस्टिंग रिचमंड, न्यू साउथ वेल्स येथील नंबर ३ (आर्मी कोऑपरेशन) स्क्वाड्रनमध्ये झाली, जिथे त्याने जुलै १९३९ मध्ये हॉकर डेमन फायटर उडवण्यास सुरुवात केली.[6] दोन महिन्यांनंतर दुसरे महायुद्ध सुरू झाले तेव्हा स्क्वाड्रनमध्ये उत्साह आणि भीतीचे मिश्रण होते ते क्रेसवेल आठवतात: "दुसऱ्या रात्री आम्ही सर्वजण आमच्या विमानाच्या शेजारी असलेल्या हँगरच्या मजल्यावर झोपलो. कल्पना करा: युरोपमध्ये युद्ध संपले होते आणि आम्ही येथे अॅक्शन स्टेशनवर होतो!".

 दुसरे महायुद्ध 
१९४० च्या सुरुवातीला पॉइंट कुक येथे काही काळासाठी पोस्टिंग केल्यानंतर, क्रेसवेलने न्यू साउथ वेल्समधील कॅम्डेन येथील सेंट्रल फ्लाइंग स्कूलमध्ये प्रशिक्षकांचा अभ्यासक्रम घेतला. [8] त्यानंतर ते जुलैमध्ये वाग्गा वाग्गा येथे स्थापन झालेल्या आणि अॅव्ह्रो अँसन्स आणि सीएसी विरावेज चालवणाऱ्या क्रमांक २ सर्व्हिस फ्लाइंग ट्रेनिंग स्कूलमध्ये प्रशिक्षक बनले. [9][10] शाळेचे कमांडर फ्रेडरिक शेरगर यांनी क्रेसवेलला त्यांच्या तरुणपणावर मात करण्यासाठी मिशा वाढवण्याचा सल्ला दिला. जानेवारी १९४१ मध्ये त्यांना फ्लाइट लेफ्टनंट म्हणून बढती देण्यात आली. [11] १९ फेब्रुवारी १९४२ रोजी जपानी सैन्याने डार्विनवर केलेल्या बॉम्बहल्लानंतर, क्रेसवेलला विल्यमटाऊन येथे यूएस ४९ व्या पर्सूट ग्रुप (नंतर ४९ व्या फायटर ग्रुप) च्या ९ व्या स्क्वॉड्रनमध्ये संपर्क अधिकारी म्हणून नियुक्त करण्यात आले, जे पी-४० किट्टीहॉक्स चालवत होते आणि लवकरच वायव्य क्षेत्रासाठी हवाई संरक्षण प्रदान करण्यासाठी डार्विनला हस्तांतरित होणार होते.

दरम्यान, आरएएएफने तीन लढाऊ युनिट्स उभारल्या होत्या - क्रमांक ७५, ७६ आणि ७७ स्क्वॉड्रन - ज्यात अलीकडेच युनायटेड स्टेट्समधून किट्टीहॉक्स देण्यात आले होते. [१४] स्क्वॉड्रन लीडर म्हणून नव्याने बढती मिळालेल्या क्रेसवेलने २० एप्रिल रोजी पश्चिम ऑस्ट्रेलियातील पियर्स येथे क्रमांक ७७ स्क्वॉड्रनची कमांड स्वीकारली. वयाच्या एकविसाव्या वर्षी, तो त्याच्या बहुतेक कर्मचाऱ्यांपेक्षा लहान होता. [१५] वेस्टिंगहाऊसमधील त्याच्या तांत्रिक अनुभवाचा आधार घेत, त्याने त्याच्या वैमानिकांना त्यांच्या विमानांचा आणि त्यांची देखभाल करणाऱ्या ग्राउंड क्रूचा आदर करण्यास प्रोत्साहित केले. [१६] सुरुवातीला पर्थच्या हवाई संरक्षणाची जबाबदारी असलेल्या क्रमांक ७७ स्क्वॉड्रनला ऑगस्टमध्ये डार्विनजवळील बॅचेलर एअरफील्डमध्ये स्थानांतरित केले गेले, जे उत्तर-पश्चिम क्षेत्रात तैनात असलेले पहिले आरएएएफ फायटर युनिट बनले. [१७][१८] सप्टेंबरमध्ये ते डार्विनच्या दुसऱ्या उपग्रह एअरफील्ड, लिव्हिंगस्टोन येथे हलवले गेले. [१८][१९] क्रेसवेलने जपानी हल्लेखोरांपासून डार्विनच्या बचावासाठी स्क्वाड्रनचे नेतृत्व केले आणि २३ नोव्हेंबर १९४२ रोजी सकाळी ५ वाजता त्यांनी मित्सुबिशी "बेट्टी" बॉम्बरचा नाश केला तेव्हा त्यांनी पहिला हवाई विजय मिळवला. [१७][२०] हा ऑस्ट्रेलियन स्क्वाड्रनचा मुख्य भूमीवरील पहिला "हत्या" आणि ऑस्ट्रेलियावरील पहिला रात्रीचा विजय होता. जेव्हा तो तळावर परतला आणि त्याला कसे वाटले असे विचारले गेले तेव्हा क्रेसवेलने उत्तर दिले, "नाश्ता". [२०] त्याने बॉम्बरच्या ढिगाऱ्यातून रेडिओ ऑपरेटरची सीट जपून ठेवली. 
इवलेसे|१९ नोव्हेंबर रोजी लिव्हिंगस्टोन, नॉर्दर्न टेरिटरीत स्क्वॉड्रन लीडर क्रेसवेल, पी-४० किट्टीहॉकसह, ज्यामध्ये त्याने क्रमांक ७७ स्क्वॉड्रनचा पहिला हवाई विजय, जपानी "बेट्टी" बॉम्बर, असा दावा केला.
दरम्यान, आरएएएफने तीन लढाऊ युनिट्स उभारल्या होत्या - क्रमांक ७५, ७६ आणि ७७ स्क्वॉड्रन - ज्यात अलीकडेच युनायटेड स्टेट्समधून किट्टीहॉक्स देण्यात आले होते. [१४] स्क्वॉड्रन लीडर म्हणून नव्याने बढती मिळालेल्या क्रेसवेलने २० एप्रिल रोजी पश्चिम ऑस्ट्रेलियातील पियर्स येथे क्रमांक ७७ स्क्वॉड्रनची कमांड स्वीकारली. वयाच्या एकविसाव्या वर्षी, तो त्याच्या बहुतेक कर्मचाऱ्यांपेक्षा लहान होता. [१५] वेस्टिंगहाऊसमधील त्याच्या तांत्रिक अनुभवाचा आधार घेत, त्याने त्याच्या वैमानिकांना त्यांच्या विमानांचा आणि त्यांची देखभाल करणाऱ्या ग्राउंड क्रूचा आदर करण्यास प्रोत्साहित केले. [१६] सुरुवातीला पर्थच्या हवाई संरक्षणाची जबाबदारी असलेल्या क्रमांक ७७ स्क्वॉड्रनला ऑगस्टमध्ये डार्विनजवळील बॅचेलर एअरफील्डमध्ये स्थानांतरित केले गेले, जे उत्तर-पश्चिम क्षेत्रात तैनात असलेले पहिले आरएएएफ फायटर युनिट बनले. [१७][१८] सप्टेंबरमध्ये ते डार्विनच्या दुसऱ्या उपग्रह एअरफील्ड, लिव्हिंगस्टोन येथे हलवले गेले. [१८][१९] क्रेसवेलने जपानी हल्लेखोरांपासून डार्विनच्या बचावासाठी स्क्वाड्रनचे नेतृत्व केले आणि २३ नोव्हेंबर १९४२ रोजी सकाळी ५ वाजता त्यांनी मित्सुबिशी "बेट्टी" बॉम्बरचा नाश केला तेव्हा त्यांनी पहिला हवाई विजय मिळवला. [१७][२०] हा ऑस्ट्रेलियन स्क्वाड्रनचा मुख्य भूमीवरील पहिला "हत्या" आणि ऑस्ट्रेलियावरील पहिला रात्रीचा विजय होता. जेव्हा तो तळावर परतला आणि त्याला कसे वाटले असे विचारले गेले तेव्हा क्रेसवेलने उत्तर दिले, "नाश्ता". [२०] त्याने बॉम्बरच्या ढिगाऱ्यातून रेडिओ ऑपरेटरची सीट जपून ठेवली.

 युद्धांदरम्यान 
उड्डाणात एकल-इंजिन असलेल्या लढाऊ विमानाचा ओव्हरहेड शॉट

विंग कमांडर क्रेसवेल यांनी जानेवारी १९४८ मध्ये पियर्स आणि विल्यमटाऊन दरम्यान क्रमांक ७८ विंगच्या मस्टँगचा पायलट म्हणून वापर केला.

पॅसिफिकमध्ये शत्रुत्व संपले तेव्हा क्रेसवेल व्हिक्टोरियातील माउंट मार्था येथील आरएएएफ स्टाफ स्कूलमध्ये बारा आठवड्यांच्या वॉर स्टाफ कोर्सवर होते; हा कोर्स २८ सप्टेंबर १९४५ रोजी संपला. [४६] त्यानंतर त्यांना जपानमधील ब्रिटिश कॉमनवेल्थ ऑक्युपेशन फोर्सचा भाग म्हणून क्रमांक ७७ सह तीन मस्टँग स्क्वॉड्रन असलेल्या क्रमांक ८१ विंगमध्ये सेवेसाठी वैमानिकांना प्रशिक्षण देण्यासाठी पी-५१ मस्टँग कन्व्हर्जन कोर्स विकसित करण्याचे काम देण्यात आले. [४७] १ फेब्रुवारी १९४६ रोजी, क्रू कन्व्हर्जन युनिट, सीसीयू (फायटर) विल्यमटाऊन येथे स्थापन करण्यात आले. [४८][४९] क्रेसवेल यांनी सुरुवातीला सीसीयूचे मुख्य प्रशिक्षक म्हणून आणि नंतर २९ मार्च १९४७ पासून कमांडिंग ऑफिसर म्हणून काम केले. [४७][४८] त्याच वेळी, त्यांनी विल्यमटाउन तळाची तसेच क्रमांक ७८ (फायटर) विंगची कमान स्वीकारली, जी दोन मस्टँग स्क्वॉड्रन आणि अनेक सहायक युनिट्स नियंत्रित करत होती. [49][50] त्यांनी २७ जुलै १९४६ रोजी व्हिक्टोरियातील टूरॅक येथील सेंट जॉन्स चर्चमध्ये बेटिन हॅरिसन-ओवेन (नी कॉटर) या युद्ध विधवेशी लग्न केले. [47][51] ७ जुलै १९४७ रोजी सीसीयू (फायटर) बरखास्त करण्यात आले, [48] परंतु क्रेसवेल मार्च १९४८ पर्यंत विल्यमटाउन आणि क्रमांक ७८ विंगचे कमान राहिले.
वर्ग:इ.स. २००६ मधील मृत्यू
वर्ग:इ.स. १९२० मधील जन्म