थकवा आणि विश्रांती (लोककथा)

आपल्या दैनंदिन जीवनातील छोट्याछोट्या वस्तुसुद्धा आपल्याला जीवनातील किती महत्त्वाच्या गोष्टी शिकवून जातात, हे या लोककथेवरून समजते.

 कथेचा आशय 
कोणा एका खेडेगावातील ही कथा. एक शेतकरी होता. त्याच्या जुन्या फार्महाऊसमध्ये आजोबांचे एक जुनेपुराणे घड्याळ होते. ते घड्याळ १५० वर्षांपेक्षा अधिक काळपासून अविरतपणे निष्ठेने टिकटिक करत होते. रोज सकाळी उजाडताच तो शेतकरी यायचा, घड्याळापाशी जायचा आणि  ते घड्याळ योग्य वेळ दर्शवीत आहे ना ते तो पाहायचा. 

एके दिवशी असे घडले की, सकाळी नेहमीप्रमाणे जेव्हा तो शेतकरी तेथे गेला तेव्हा त्या घड्याळाने बोलायला सुरुवात केली. ते म्हणाले, “दीड शतकाहून अधिक काळ, मी अविरतपणे काम करत आहे आणि अचूक वेळ दर्शवत आहे. आता मी थकलो आहे; आता मी विश्रांती घ्यायला हरकत नाही ना?”

शेतकरी म्हणाला, “घड्याळा, तुझी तक्रार योग्य नाही, कारण तू हे विसरतो आहेस की प्रत्येक टिकटिकीच्या दरम्यान तुला एका सेकंदाची विश्रांती मिळते.”

क्षणभर विचार करून, नंतर, ते घड्याळ पुन्हा पूर्ववत कामाला लागले.

 तात्पर्य 
सुव्यवस्थितपणे, शिस्तबद्धपणे केलेल्या कामात, थकवा आणि विश्रांती हे परस्परांचा तोल सांभाळतात तसेच अशा नियमिततेमुळे पुष्कळशा वेदना आणि कष्ट टळतात. The Mother (2004). Words of Long Ago. COLLECTED WORKS OF THE MOTHER. 02 (2nd ed.). Pondicherry: Sri Aurobindo Ashram. ISBN 81-7058-670-4.

 संदर्भ 

वर्ग:भारतीय लोककथा