वांचो भाषा

वांचो (वांचो) ही ईशान्य भारतातील कोन्याक भाषा आहे. वांचो ही आग्नेय लाँगडिंग जिल्ह्यातील ३६ गावे, तिरप जिल्हा, अरुणाचल प्रदेश, तसेच आसाम आणि नागालँड ( एथनोलॉग  प्रमाणे) मध्ये बोलली जाते. या भाषेला बनपारा नागा, जोबोका, जोकोबा देखील नाव आहेत.

 लोक 
प्रामुख्याने भारताच्या अरुणाचल प्रदेश राज्यात २०११ च्या  जनगणनेनुसार ५६,८६६ लोकसंख्या असलेले वांचो लोक ही भाषा बोलतात . अल्पसंख्याक असूनही, या रहिवाशांची विधी, औपचारिक प्रथा, धर्म आणि वांचोच्या विविध बोलींसह समृद्ध संस्कृती अजुनही जिवंत आहे. 
मध्यवर्ती|इवलेसे|179x179अंश| भारतीय रुपयासारखे(₹) वांचो ङुन चिन्ह, 

 पोटभाषा 
एथनोलॉग  प्रमाणे वांचोच्या पुढील प्रमाणे पोटभाषा आहेत.

 चांङनोई
 बोर मुथुन (बोर मुटोनिया)
 होरू मुथुन
 कुलुंग मुथुन (मिथन)

या प्रदेशातील वरच्या आणि खालच्या भागात बोलल्या जाणाऱ्या बोलींमध्ये लक्षणीय फरक आहे.

 लेखन 
वांचो भाषा साधारणपणे देवनागरी किंवा लॅटिन लिपीमध्ये लिहिले जाते. २००१ आणि २०१२ दरम्यान, शिक्षक बनवांग लोसू यांनी वांचो लिपी म्हणून एक अनन्य वर्णमाला  तयार केली जी काही शाळांमध्ये शिकवली जाते.  २०१९ मध्ये, ही लिपी अधिकृतपणे युनिकोड १२.० मध्ये प्रकाशित करण्यात आली. 

 संदर्भ 

 रॉबिन्स बर्लिंग आणि मनकाई वांगसू (1998) "वांचो फोनोलॉजी आणि शब्द सूची", तिबेटो-बर्मन क्षेत्राचे भाषाशास्त्र 21.2.

वर्ग:भारतातील लुप्तप्राय भाषा
वर्ग:साल भाषा
वर्ग:आसाममधील भाषा