औंढा नागनाथ मंदिर

महाराष्ट्र राज्याच्या मराठवाडा विभागातील हिंगोली जिल्ह्यात वसलेले औंढा नागनाथ मंदिर, हे केवळ एक धार्मिक स्थळ नसून ते इतिहास, स्थापत्यशास्त्र, श्रद्धा आणि संस्कृती यांचा एक अद्भुत संगम आहे. भगवान शंकराला समर्पित असलेल्या १२ पवित्र ज्योतिर्लिंगांपैकी हे आठवे (काही मतांनुसार आद्य) ज्योतिर्लिंग मानले जाते. या मंदिराला हजारो वर्षांचा समृद्ध इतिहास लाभला असून, ते पांडवांपासून ते यादव आणि नंतरच्या राजवटींपर्यंत अनेक महत्त्वपूर्ण घटनांचे साक्षीदार राहिले आहे. संत नामदेवांच्या भक्तीने मंदिर फिरल्याची अलौकिक कथा या स्थानाचे महत्त्व अधिकच वाढवते. सभोवतालच्या निसर्गरम्य पर्वतरांगा, औंढा तलाव आणि ऐतिहासिक कुंड व बारव यांसारख्या गोष्टी या स्थानाच्या वैभवात भर घालतात. महाशिवरात्रीला होणारा भव्य रथोत्सव इथल्या जिवंत परंपरेची साक्ष देतो. या मंदिराचा अभ्यास म्हणजे केवळ एका वास्तूचा अभ्यास नसून, तो एका महान परंपरेचा, लोकश्रद्धेचा आणि मानवी इतिहासाच्या एका महत्त्वाच्या टप्प्याचा अभ्यास आहे. 

 ऐतिहासिक माहिती (Historical Information) 
औंढा नागनाथ मंदिराचा इतिहास अत्यंत प्राचीन आणि काहीसा गूढ आहे. या मंदिराच्या मूळ उभारणीचे श्रेय महाभारतातील पांडवांना दिले जाते. पौराणिक कथेनुसार, पांडवांनी त्यांच्या वनवासातील अज्ञातवासाच्या काळात या मंदिराची उभारणी केली. युधिष्ठिराने हे मंदिर बांधले असे मानले जाते, ज्यामुळे या स्थानाला एक विशेष पावित्र्य प्राप्त झाले आहे. अर्थात, या पौराणिक कथेला ठोस ऐतिहासिक पुरावा नसला तरी, ती मंदिराच्या प्राचीनत्वाकडे आणि लोकमानसातील त्याच्या खोलवर रुजलेल्या श्रद्धेकडे निर्देश करते.
ऐतिहासिक दृष्ट्या, मंदिराच्या मूळ बांधकामाचा काळ साधारणपणे १३ व्या शतकातील देवगिरीच्या यादव राजवटीत निश्चित केला जातो. यादव राजे, विशेषतः सिंघण दुसरा, राजा महादेव आणि राजा रामचंद्र यांच्या काळात महाराष्ट्रात मोठ्या प्रमाणावर मंदिर स्थापत्यकलेचा विकास झाला. त्यांचे प्रधान मंत्री हेमाद्री पंडित (हेमाडपंत) यांनी विना-चुना वापरता केवळ दगडांच्या एकमेकांत खाचा करून (Interlocking System) भव्य मंदिरे उभारण्याची विशिष्ट शैली विकसित केली, जी 'हेमाडपंती शैली' म्हणून ओळखली जाते. औंढा नागनाथचे मूळ मंदिर हे याच शैलीचे एक उत्कृष्ट उदाहरण मानले जाते. मंदिराच्या तळघरातील गाभारा आणि बाहेरील भिंतींवरील काही कोरीवकाम या मूळ रचनेचे अवशेष आहेत.
पुढे, दिल्ली सल्तनतच्या आक्रमणांमुळे, विशेषतः अल्लाउद्दीन खिलजी (१२९६-१३१६) किंवा मुहम्मद बिन तुघलक (१३२५-१३५१) यांच्या काळात देवगिरीचे यादव साम्राज्य नष्ट झाले आणि त्यांच्या आश्रयाखालील अनेक मंदिरांप्रमाणेच औंढा नागनाथ मंदिराचीही मोठ्या प्रमाणावर हानी झाली असावी, असे अनेक इतिहासकार मानतात. काही मतांनुसार, औरंगजेबाच्या काळातही मंदिराला नुकसान पोहोचवण्यात आले.

 पुण्यश्लोक अहिल्यादेवी होळकर आणि मंदिराचा जीर्णोद्धार (Ahilyabai Holkar and Temple Renovation) 
औंढा नागनाथ मंदिराच्या जीर्णोद्धाराचे श्रेय मोठ्या प्रमाणावर पुण्यश्लोक अहिल्यादेवी होळकर (१७२५-१७९५) यांना दिले जाते. अहिल्यादेवींनी त्यांच्या कार्यकाळात संपूर्ण भारतभर अनेक महत्त्वपूर्ण मंदिरांचा, विशेषतः ज्योतिर्लिंगांचा आणि प्रमुख तीर्थक्षेत्रांचा कायापालट केला. काशी विश्वनाथ मंदिराचे सध्याचे स्वरूप, सोमनाथ मंदिराचा जीर्णोद्धार, तसेच घृष्णेश्वर, भीमाशंकर, ओंकारेश्वर, मल्लिकार्जुन अशा अनेक ज्योतिर्लिंग स्थळांवर त्यांनी केलेली कामे सर्वज्ञात आहेत. त्यांच्या याच कार्यामुळे, औंढा नागनाथसारख्या प्राचीन आणि महत्त्वाच्या ज्योतिर्लिंगाचा जीर्णोद्धारही त्यांनीच केला असावा, असा निष्कर्ष काढला जातो आणि ही धारणा पिढ्यानपिढ्या चालत आलेली आहे.
असे मानले जाते की, मूळ यादवकालीन मंदिराचा विध्वंस झाल्यानंतर, मंदिराचा बराचसा भाग दुर्लक्षित अवस्थेत होता. अहिल्यादेवींच्या काळात या मंदिराचे महत्त्व ओळखून त्याचा जीर्णोद्धार हाती घेण्यात आला. या कामामध्ये मुख्यत्वे मंदिराच्या वरच्या भागाची पुनर्बांधणी, शिखराचे काम, परिसराची डागडुजी आणि भाविकांसाठी काही प्रमाणात सोयीसुविधा निर्माण करणे यांचा समावेश असावा. विशेषतः मंदिराचे सध्याचे शिखर हे मूळ हेमाडपंती शैलीपेक्षा वेगळे, मराठाकालीन बांधकामाची छाप दर्शवणारे आहे, ज्याचा संबंध अहिल्यादेवींच्या काळाशी जोडला जातो.
मात्र, हे आवर्जून नमूद करणे आवश्यक आहे की, अहिल्यादेवींनी औंढा नागनाथ मंदिराचा जीर्णोद्धार केल्याचे ठोस आणि समकालीन ऐतिहासिक पुरावे (उदा. होळकरशाहीचे दस्तऐवज, शिलालेख) मर्यादित प्रमाणात उपलब्ध आहेत. अनेक इतिहासकारांच्या मते, त्यांच्या कार्याची व्याप्ती पाहता हे शक्य असले तरी, निश्चित पुराव्याअभावी यावर अधिक संशोधन होणे गरजेचे आहे. असे असले तरी, लोकमान्यता आणि परंपरेनुसार, औंढा नागनाथ मंदिराच्या सध्याच्या अस्तित्वात अहिल्यादेवी होळकर यांचे योगदान महत्त्वपूर्ण मानले जाते आणि त्यांची स्मृती मंदिराच्या इतिहासाशी जोडलेली आहे. त्यांच्या कार्यामुळेच हे ज्योतिर्लिंग स्थान पुन्हा एकदा मोठ्या प्रमाणावर भाविकांसाठी सुलभ झाले, असे मानण्यास नक्कीच वाव आहे.

  स्थापत्यशास्त्राची बारकाईने मांडणी (Architectural Analysis)  
औंढा नागनाथ मंदिराचे स्थापत्यशास्त्र हे दोन भिन्न कालखंडांचे आणि शैलींचे मिश्रण दर्शवते:

•	मूळ हेमाडपंती रचना (तळघर आणि बाह्य भाग): गर्भगृह तळघरात असून ते मूळ यादवकालीन (१३वे शतक) आहे. बाहेरील भिंतींच्या खालच्या भागावर उत्कृष्ट हेमाडपंती कोरीवकाम (देवदेवता, पौराणिक प्रसंग, भौमितिक नक्षी) आढळते.

•	नंतरचे बांधकाम (वरचा भाग आणि शिखर): मंदिराचा वरचा भाग आणि शिखर हे नंतरच्या काळात (बहुतेक मराठा कालखंड, अहिल्यादेवींच्या काळाशी संबंधित) पुनर्बांधणी केलेले आहे. यात विटा-चुन्याचा वापर दिसतो व शैली मूळ हेमाडपंतीपेक्षा वेगळी आहे.

•	नंदी आणि प्रवेशद्वार: मंदिर फिरल्याच्या नामदेवांच्या कथेमुळे, मुख्य प्रवेशद्वार आणि त्यासमोरील नंदीची जागा पारंपरिक रचनेनुसार (गर्भगृहाच्या बरोबर समोर) नाही. एक नंदी मागील बाजूस आहे.

•	तळघरातील गर्भगृह: हे औंढा नागनाथचे सर्वात मोठे स्थापत्यशास्त्रीय वैशिष्ट्य आहे.

या मंदिराची उंची ६० फूट एवढी असून मंदिराला कुठलाही पाया नसून जमीनीच्या पृष्ठ भागावर या मंदिराची रचना केली केली आहे. तर संत श्रेष्ठ नामदेव महाराज यांच्या काळात संत नामदेव महाराज कीर्तन करत असतांना मंदिराने आपली जागा बदलली असल्याचा येथील भाविकांचा समज आहे.

मंदिराचे क्षेत्रफळ ६६९.६०  चौरस मीटर (७२०० चौरस फूट) आणि उंची १८.२९ आहे मी (६० फूट)Maharashtra State Gazetteers: Parbhani, 1994 - Page 546 मंदिर परिसरात पसरलेले एकूण क्षेत्रफळ सुमारे ६०,००० चौ. फूट आहे. धार्मिक महत्त्वाव्यतिरिक्त, मंदिर स्वतःच त्याच्या सुंदर कोरीव कामासाठी पाहण्यासारखे आहे. सध्याच्या मंदिराचा पाया हेमाडपंती स्थापत्यशास्त्रातील आहे, जरी त्याच्या वरच्या भागाची नंतरच्या काळात दुरुस्ती करण्यात आली आणि ती पेशव्यांच्या राजवटीत प्रचलित असलेल्या शैलीत आहे.

ज्योतिर्लिंग जमिनीच्या पातळीच्या खाली स्थित आहे ज्यासाठी दोन खोल पायऱ्यांनी प्रवेश करावा लागतो. औंढा नागनाथ परिसरात १२ ज्योतिर्लिंगांची १२ छोटी मंदिरे आहेत. तसेच आवारात १०८ मंदिरे आणि ६८  तीर्थे आहेत, ती सर्व भगवान शिवाची आहेत.

  सभोवतालच्या पर्वतरांगा (Surrounding Mountain Ranges)  
औंढा नागनाथ मंदिर हे एका नैसर्गिक द्रोणासारख्या (basin-like) प्रदेशात वसलेले आहे आणि त्याच्या चारही बाजूंना कमी उंचीच्या पर्वतरांगांचे किंवा टेकड्यांचे नैसर्गिक कडे लाभलेले आहे. या टेकड्या म्हणजे दख्खनच्या पठाराचाच एक भाग असून त्या बालाघाट पर्वतरांगेच्या (Balaghat Range) पूर्वेकडील विस्तारित शाखा किंवा स्थानिक हिंगोली डोंगररांगा म्हणून ओळखल्या जाऊ शकतात. या रांगा फार उंच किंवा रौद्र नसून, त्या तुलनेने कमी उंचीच्या आणि पसरलेल्या टेकड्यांच्या स्वरूपात आहेत. वर्षाऋतूमध्ये त्या हिरव्यागार होतात, तर उन्हाळ्यात त्यांचे रूप काहीसे ओसाड आणि खडकाळ दिसते. या पर्वतरांगांमुळे मंदिराच्या परिसराला एक प्रकारचे नैसर्गिक संरक्षण आणि एकांत लाभला आहे. त्या केवळ भौगोलिक वैशिष्ट्य नसून, मंदिराच्या नैसर्गिक आणि आध्यात्मिक वातावरणात भर घालतात. या टेकड्यांमुळे मंदिराचा परिसर मुख्य पठारापासून थोडा वेगळा आणि शांत वाटतो, जो प्राचीन काळी ऋषीमुनी आणि साधकांसाठी उपासनेकरिता निश्चितच अनुकूल ठरला असावा. या पर्वतरांगा मंदिराच्या पार्श्वभूमीवर एक विहंगम दृश्य निर्माण करतात.
  औंढा तलाव आणि उद्यान (Aundha Lake and Garden)  
औंढा नागनाथ मंदिराच्या वैभवात आणि परिसराच्या सौंदर्यात भर घालणारा एक महत्त्वाचा घटक म्हणजे मंदिरापासून जवळच असलेला 'औंढा तलाव'. या तलावाच्या अगदी सान्निध्यात, मंदिर ट्रस्टने भाविक आणि स्थानिक नागरिकांसाठी एक अत्यंत सुंदर आणि भव्य उद्यान (Garden) विकसित केले आहे. हे उद्यान म्हणजे निसर्गाच्या कुशीत रममाण होण्यासाठी एक उत्तम ठिकाण आहे.

•	वैशिष्ट्ये: या उद्यानामध्ये हिरवीगार लॉन, रंगीबेरंगी फुलांचे ताटवे, विविध प्रकारचे शोभेचे वृक्ष आणि बसण्यासाठी बाकांची (बेंचेस) उत्तम व्यवस्था केलेली आहे. तलावाच्या काठावर असल्याने येथून तलावाचे विहंगम दृश्य दिसते आणि थंड हवेचा अनुभव येतो. लहान मुलांसाठी खेळण्याची साधने (घसरगुंडी, झोपाळे इ.) देखील येथे आहेत. स्वच्छ आणि नीटनेटके पदपथ (walking tracks) असल्याने सकाळ-संध्याकाळ फिरण्यासाठी हे एक लोकप्रिय ठिकाण आहे.

•	उपयोग: केवळ मंदिरात दर्शनासाठी आलेले भाविकच नव्हे, तर औंढा शहरातील स्थानिक नागरिक मोठ्या संख्येने या उद्यानचा उपयोग करतात. सकाळी आणि संध्याकाळी येथे फिरण्यासाठी, व्यायाम करण्यासाठी किंवा केवळ शांत बसून निसर्गाचा आनंद घेण्यासाठी लोकांची गर्दी असते. भाविकांना दर्शनानंतर आराम करण्यासाठी आणि शांत वेळ घालवण्यासाठी ही एक उत्तम जागा आहे.

•	महत्व: हे उद्यान म्हणजे मंदिर ट्रस्टच्या दूरदृष्टीचे आणि भाविकांच्या सोयीसाठी असलेल्या कटिबद्धतेचे प्रतीक आहे. यामुळे मंदिराच्या धार्मिक वातावरणाला एक सुखद नैसर्गिक आणि सामाजिक जोड मिळाली आहे. हे केवळ एक उद्यान नसून, ते लोकांसाठी एकत्र येण्याचे, विरंगुळ्याचे आणि मानसिक शांतता मिळवण्याचे एक ठिकाण बनले आहे.

  हरिहर कुंड (Harihar Kund)  
औंढा नागनाथला "हरिहर ज्यौतिर्लिंग" असेही ओळखले जाते. 'हरिहर' हे नाव भगवान विष्णू (हरी) आणि भगवान शिव (हर) यांच्या एकरूपतेचे प्रतीक आहे. औंढा नागनाथ मंदिराच्या अगदी जवळच 'हरिहर कुंड' नावाचे एक प्राचीन कुंड (पवित्र जलाशय) आहे. या नावावरून असे सूचित होते की, हे कुंड केवळ शैव भक्तांसाठीच नव्हे, तर वैष्णव भक्तांसाठीही पवित्र मानले जात असावे किंवा ते दोन्ही देवतांच्या ऐक्याचे प्रतीक म्हणून ओळखले जात असावे.

•	ऐतिहासिक महत्व: प्राचीन काळी, मंदिरांमध्ये प्रवेश करण्यापूर्वी पवित्र कुंडात स्नान करण्याची किंवा किमान हात-पाय धुऊन शुद्ध होण्याची परंपरा होती. हरिहर कुंड हे त्याच परंपरेचा भाग असावे. येथील पाण्याचा उपयोग कदाचित मंदिरातील काही धार्मिक विधींसाठी किंवा अभिषेकासाठीही केला जात असावा.

•	सद्यस्थिती: अनेक प्राचीन कुंडांप्रमाणेच, हरिहर कुंडाच्या सद्यस्थितीबद्दल (पाण्याची स्वच्छता, देखभाल) अधिक माहिती घेणे आवश्यक आहे. तरीही, हे कुंड मंदिराच्या प्राचीन इतिहासाचा आणि परिसरातील जल व्यवस्थापन परंपरेचा एक महत्त्वाचा साक्षीदार आहे. अनेक भाविक आजही या कुंडाला पवित्र मानून त्याचे दर्शन घेतात किंवा तेथील जलाने प्रोक्षण करतात.

  सासू-सुनेची बारव (Sasu-Sunechi Barav)  
औंढा नागनाथ मंदिराच्या परिसरात 'सासू-सुनेची बारव' या नावाने ओळखली जाणारी एक ऐतिहासिक पायऱ्यांची विहीर (Stepwell) आहे. 'बारव' किंवा 'बावडी' या भारतीय स्थापत्यशास्त्रातील वैशिष्ट्यपूर्ण रचना आहेत, ज्या पिण्याच्या पाण्याचा स्रोत म्हणून तसेच सामाजिक एकत्र येण्याचे ठिकाण म्हणून महत्त्वाच्या होत्या.

•	नावाची उत्पत्ती: "सासू-सुनेची बारव" हे नाव महाराष्ट्रात आणि भारतात इतर ठिकाणीही आढळते. या नावामागे अनेकदा स्थानिक लोककथा किंवा दंतकथा असतात. सामान्यतः असे मानले जाते की, एखाद्या मोठ्या किंवा प्रतिष्ठित कुटुंबातील सासू आणि सून यांच्यात झालेल्या स्पर्धेतून किंवा त्यांच्या एकत्रित प्रयत्नातून अशा वास्तूंची निर्मिती झाली असावी. औंढा येथील बारवेमागेही अशीच एखादी स्थानिक कथा असू शकते, जी पिढ्यानपिढ्या सांगितली जात असेल. कदाचित सासूने एक बाजू तर सुनेने दुसरी बाजू बांधली असावी, किंवा त्यांच्यातील संबंधांवर आधारित काही घटना या नावामागे दडलेली असावी.

•	ऐतिहासिक आणि स्थापत्य महत्व: ही बारव नेमकी कधी बांधली गेली याचा काळ निश्चित नसला तरी, ती परिसरातील मध्ययुगीन जल व्यवस्थापनाचे उत्तम उदाहरण आहे. बारवेची रचना, पायऱ्यांची पद्धत, वापरलेले दगड आणि असल्यास त्यावरील नक्षीकाम हे अभ्यासाचे विषय आहेत. ही बारव एकेकाळी परिसरातील लोकांसाठी पिण्याच्या पाण्याचा महत्त्वाचा स्रोत असणार.

•	सद्यस्थिती: अनेक ऐतिहासिक बारवांप्रमाणेच ही बारव सध्या कोणत्या स्थितीत आहे (सुस्थितीत, दुर्लक्षित, वापरात आहे की नाही) हे पाहणे महत्त्वाचे ठरते. अनेकदा अशा वास्तू दुर्लक्षित राहतात, परंतु त्या ऐतिहासिक आणि सांस्कृतिक वारशाचा भाग असतात. पर्यटकांसाठी आणि इतिहास अभ्यासकांसाठी हे एक आवर्जून भेट देण्यासारखे ठिकाण असू शकते.
  धार्मिक आणि पौराणिक महत्व (Religious and Mythological Significance)  
हे आठवे ज्योतिर्लिंग असून पांडवकालीन आणि संत नामदेवकालीन घटनांमुळे याचे महत्त्व अनमोल आहे. नागनाथ म्हणून नागदोषापासून मुक्तीसाठी येथे पूजा केली जाते. 
औंढा नागनाथ मंदिराचे धार्मिक आणि पौराणिक महत्त्व अनमोल आहे.

•	ज्योतिर्लिंग: हे भगवान शिवाच्या १२ ज्योतिर्लिंगांपैकी एक आहे. ज्योतिर्लिंग म्हणजे शिवाचा स्वयंभू प्रकाशस्तंभ. "ॐ नमः शिवाय" या मंत्राचा जप करत येथे दर्शन घेणे अत्यंत पुण्यप्रद मानले जाते. 'नागनाथ' या नावावरून हे नागांचे अधिपती असलेल्या शिवाचे स्थान मानले जाते. येथे पूजा केल्याने कालसर्प योग किंवा नागदोषापासून मुक्ती मिळते, अशी दृढ श्रद्धा आहे. काही प्राचीन ग्रंथांनुसार (उदा. शिवपुराण, स्कंदपुराण) हे आठवे ज्योतिर्लिंग आहे.

•	पांडवकालीन संदर्भ: महाभारतातील पांडवांनी या मंदिराची निर्मिती केली ही कथा या स्थानाचे प्राचीनत्व आणि पावित्र्य अधोरेखित करते. यामुळे भाविकांच्या मनात या जागेबद्दल विशेष आदर आहे.

•	संत नामदेव आणि मंदिर फिरण्याची कथा: वारकरी संप्रदायाचे महान संत नामदेव (१२७०-१३५०) यांच्या जीवनातील ही एक महत्त्वाची घटना आहे. नामदेव कीर्तन करत असताना तत्कालीन पुजाऱ्यांनी त्यांना अडवले व मंदिराच्या मागील बाजूस ढकलले. नामदेवांनी अत्यंत भक्तीभावाने पांडुरंगाचा (शिवाचा) धावा केला तेव्हा संपूर्ण मंदिर फिरले आणि महाद्वार नामदेवांच्या दिशेने आले, अशी आख्यायिका आहे. मंदिराची सध्याची रचना (मुख्य द्वार आणि नंदीची दिशा) या कथेला पुष्टी देते असे मानले जाते. यामुळे हे स्थान वारकरी संप्रदायासाठीही अत्यंत महत्त्वाचे बनले आहे.

•	दारुका राक्षसाची कथा: काही पौराणिक कथांनुसार, दारुका नावाच्या राक्षसीने या वनात तपश्चर्या करून देवी पार्वतीला प्रसन्न केले होते. तिच्या पतीचे नाव दारुक होते. देवी पार्वतीने दारुकेला वरदान दिले की ती जिथे जाईल तिथे हे वन तिच्यासोबत जाईल. दारुकाने लोकांना त्रास देण्यास सुरुवात केल्यावर, और्व नावाच्या ऋषींच्या शापामुळे राक्षसांचा नाश होऊ लागला. तेव्हा दारुकाने या वनाचा उपयोग लोकांना कैद करण्यासाठी केला. सुप्रिय नावाच्या शिवभक्ताच्या प्रार्थनेने शिव येथे प्रकट झाले आणि त्यांनी दारुकासुराचा वध केला. भक्तांच्या विनंतीवरून शिव येथे 'नागनाथ' ज्योतिर्लिंग रूपात कायमचे वास करू लागले. (टीप: ही कथा काहीवेळा गुजरातमधील नागेश्वर ज्योतिर्लिंगाशीही जोडली जाते).

  औंढा शहराचे प्राचीन नाव दारुकवन (The ancient name of Aundha city is Darukavan)  
औंढा नागनाथ  हे स्थान ज्या ठिकाणी आहे, त्या परिसराचे प्राचीन नाव 'दारुकवन' (Darukavan)  होते, अशी पौराणिक मान्यता  आहे.
या नावामागे एक कथा आहे जी  शिव पुराणात  आढळते:

1.	दारुक राक्षस:  या वनात 'दारुक' नावाचा एक राक्षस (काही कथांमध्ये राक्षसी 'दारुका') राहत होता. त्याला देवी पार्वतीकडून वरदान मिळाले होते की तो आपले संपूर्ण वन (दारुकवन) हवे तिकडे घेऊन जाऊ शकतो.

2.	सुप्रिय नावाचा भक्त:  दारुकने अनेक लोकांना त्रास दिला होता आणि शिवभक्त 'सुप्रिय' यालाही त्याने कैदेत टाकले होते.

3.	शिवाचे प्रकट होणे:  सुप्रियने कैदेतही शिवाची आराधना सुरू ठेवली. त्याच्या भक्तीने प्रसन्न होऊन भगवान शिव तेथे प्रकट झाले आणि त्यांनी दारुक राक्षसाचा वध केला.

4.	ज्योतिर्लिंगाची स्थापना:  भक्तांच्या विनंतीवरून, भगवान शिव त्या ठिकाणी  'नागेश'  किंवा  'नागनाथ'  या नावाने ज्योतिर्लिंग रूपात स्थापित झाले. ज्या वनात हे घडले ते 'दारुकवन'.
म्हणून, औंढा नागनाथ मंदिराला मानणारे भाविक हेच स्थान पौराणिक 'दारुकवन' मानतात, जिथे नागेश ज्योतिर्लिंग प्रकट झाले.

(टीप: 'दारुकवन' आणि नागेश ज्योतिर्लिंगाच्या मूळ स्थानाबद्दल भारतात इतर ठिकाणीही दावे केले जातात, जसे की गुजरातमध्ये द्वारकेजवळील नागेश्वर मंदिर. मात्र, औंढा नागनाथ ही महाराष्ट्रातील प्रमुख आणि प्रचलित मान्यता आहे.)

  पुरातत्व महत्त्व, संशोधन आणि देखभालीची स्थिती (Archaeological Significance, Research & Maintenance Status)  
ASI संरक्षित स्मारक असून मूळ हेमाडपंती बांधकाम (१३वे शतक) महत्त्वाचे आहे. नंतरच्या काळातील जीर्णोद्धार झाला आहे. निरंतर देखभालीची गरज आहे. 

•	पुरातत्वीय नोंदी: भारतीय पुरातत्व सर्वेक्षण (ASI - Archaeological Survey of India) ने या मंदिराला 'राष्ट्रीय महत्त्वाचे संरक्षित स्मारक' म्हणून घोषित केले आहे. ASI च्या नोंदीनुसार मंदिराचा मूळ गाभारा आणि बाह्य भिंती १३ व्या शतकातील यादवकालीन हेमाडपंती शैलीच्या आहेत. येथील कोरीवकाम हे त्या काळातील शिल्पकलेचा उत्तम नमुना आहे.

•	संशोधन: मंदिराच्या इतिहासावर आणि स्थापत्यावर अनेक अभ्यासकांनी संशोधन केले आहे. तरीही, मूळ मंदिराचे स्वरूप कसे होते, आक्रमणांचा नेमका परिणाम काय झाला, पुनर्बांधणी कोणी व कधी केली याबाबत अधिक संशोधनाला वाव आहे. मंदिराच्या आवारात किंवा परिसरात मोठे उत्खनन झालेले नाही, जेणेकरून अधिक प्राचीन अवशेष किंवा पुरावे मिळू शकतील.

•	देखभालीची स्थिती: ASI आणि स्थानिक मंदिर ट्रस्ट यांच्यामार्फत मंदिराची देखभाल केली जाते. दगडी बांधकामाचे संवर्धन, कोरीव कामाचे संरक्षण, रासायनिक संलेपन (chemical conservation) यांसारखी कामे ASI करते. परिसराची स्वच्छता, भाविकांसाठी सुविधा आणि दैनंदिन व्यवस्थापन ट्रस्ट पाहतो. तथापि, वाढती भाविकांची गर्दी, नैसर्गिक झीज, प्रदूषणाचा परिणाम आणि अपुरे मनुष्यबळ व निधी यांमुळे संवर्धनाच्या कामात अनेक आव्हाने आहेत. काही ठिकाणी दगडांची झीज झालेली दिसते, कोरीवकाम अस्पष्ट होत आहे. आधुनिक सुविधा (उदा. लाईटिंग) लावताना मूळ रचनेला धक्का पोहोचणार नाही याची काळजी घेणे आवश्यक आहे. एकूण स्थिती समाधानकारक असली तरी, निरंतर आणि शास्त्रोक्त देखभालीची गरज आहे.

  मंदिर व भिक्षाटन परंपरा (Temple & Bhikshatan Tradition)  
श्रावणातील कावडी यात्रा आणि वारकरी दिंड्या हे येथील भिक्षाटन परंपरेचे आणि सामूहिक श्रद्धेचे प्रतीक आहेत. 

•	कावडी यात्रा: श्रावण महिन्यात औंढा नागनाथला अनन्यसाधारण महत्त्व प्राप्त होते. हजारो भाविक, विशेषतः तरुण, शेकडो किलोमीटर पायी प्रवास करून, खांद्यावर कावड घेऊन येतात. गोदावरी किंवा इतर पवित्र नद्यांचे पाणी आणून ते नागनाथाला अर्पण करतात (जलाभिषेक). ही एक अत्यंत कठोर तपश्चर्या मानली जाते आणि ती अपार श्रद्धेचे प्रतीक आहे. श्रावणी सोमवारी येथे मोठी गर्दी उसळते.

•	पायवाटांनी येणारे वारकरी आणि दिंड्या: संत नामदेवांच्या संबंधामुळे वारकरी संप्रदायाचे भाविकही येथे मोठ्या संख्येने येतात. जरी पंढरपूरची वारी मुख्य असली तरी, अनेक दिंड्या (भजनी मंडळे) विशेष प्रसंगी किंवा नवस फेडण्यासाठी पायी औंढा नागनाथला येतात. या दिंड्या पारंपरिक मार्गांनी, अभंग गात, शिस्तीत प्रवास करतात. त्या केवळ धार्मिक नव्हे, तर सामाजिक आणि सांस्कृतिक एकात्मतेचेही दर्शन घडवतात.

  मंदिर व पर्यावरणाचा संबंध (Temple & Environment Relationship)  
परिसरातील वृक्षसंवर्धन आणि औंढा तलावाजवळील गार्डन यामुळे तीर्थक्षेत्र आणि निसर्गाचे नाते जपले जाते. 

•	वृक्षसंवर्धन आणि निसर्गरम्यता: प्राचीन काळी तीर्थक्षेत्रे ही घनदाट वनराईत किंवा निसर्गरम्य ठिकाणीच असत. आजही मंदिराच्या परिसरात वड, पिंपळ, बेल, कडुलिंब यांसारखे वृक्ष आढळतात. मंदिर ट्रस्ट आणि स्थानिक नागरिक वृक्षारोपणाचे कार्यक्रम राबवतात. हिरवळ आणि झाडीमुळे मंदिराच्या वातावरणात शांतता आणि पावित्र्य जाणवते.

•	तीर्थक्षेत्र आणि निसर्गाचे नाते: तीर्थक्षेत्राचे पावित्र्य हे त्याच्या सभोवतालच्या नैसर्गिक वातावरणावरही अवलंबून असते. स्वच्छ हवा, पाणी आणि शांत परिसर भक्तीसाठी पोषक असतो. त्यामुळे मंदिराच्या परिसरातील पर्यावरणाचे रक्षण करणे हे एक महत्त्वाचे कर्तव्य मानले जाते.

  मंदिरातील धर्मशाळा, आश्रय व सुविधांचा इतिहास आणि सद्यस्थिती (History & Current Status of Dharamshalas, Shelter & Facilities)  
आधुनिक भक्त निवास, अन्नछत्र आणि इतर सुविधा भाविकांसाठी उपलब्ध आहेत. 

•	ऐतिहासिक संदर्भ: पूर्वीच्या काळी तीर्थक्षेत्रांजवळ प्रवाशांच्या सोयीसाठी धर्मशाळा बांधल्या जात असत. औंढा येथेही अशा सोयी असाव्यात, पण त्यांचे अवशेष आज दिसत नाहीत.

•	आधुनिक सुविधा: वाढत्या भाविकांच्या सोयीसाठी मंदिर ट्रस्ट, सरकारी आणि खाजगी संस्थांनी अनेक सोयी उपलब्ध केल्या आहेत.

o	निवास: भक्त निवास, यात्री निवास आणि अनेक खाजगी लॉजेस उपलब्ध आहेत, जिथे माफक दरात किंवा देणगी देऊन राहण्याची सोय होते.

o	भोजन: अनेक ठिकाणी अन्नछत्र चालवले जातात, जिथे मोफत किंवा अल्प दरात भोजन (महाप्रसाद) मिळते. खाजगी उपहारगृहेही मोठ्या संख्येने आहेत.

o	इतर सुविधा: पिण्याच्या पाण्याची सोय, स्वच्छतागृहे, स्नानगृहे, वाहनतळ (पार्किंग), वैद्यकीय मदत केंद्र (विशेषतः यात्रा काळात), पूजा साहित्य आणि प्रसाद विक्रीची दुकाने उपलब्ध आहेत.

  मंदिराचे आर्थिक व्यवस्थापन (Financial Management of the Temple)  

•	ट्रस्टमार्फत देणग्या आणि इतर उत्पन्नातून व्यवस्थापन चालते. पारदर्शकतेचा प्रयत्न केला जातो. 

•	उत्पन्नाचे स्रोत: मंदिराचे व्यवस्थापन एका नोंदणीकृत ट्रस्ट/समितीमार्फत चालते. उत्पन्नाचे मुख्य स्रोत भाविकांकडून मिळणाऱ्या देणग्या (दानपेटी, ऑनलाइन, रोख), अभिषेक आणि विशेष पूजांसाठीचे शुल्क, ट्रस्टच्या मालमत्तेतून मिळणारे उत्पन्न (उदा. दुकानांचे भाडे) हे आहेत.

•	खर्च: मंदिराच्या उत्पन्नातून पुजारी आणि कर्मचाऱ्यांचे वेतन, मंदिराची देखभाल आणि दुरुस्ती, दैनंदिन पूजा आणि नैवेद्याचा खर्च, वीज-पाणी बिल, सण-उत्सव आणि यात्रा व्यवस्थापनाचा खर्च, अन्नछत्राचा खर्च भागवला जातो.

•	पारदर्शकता: मोठ्या मंदिरांप्रमाणेच येथेही आर्थिक व्यवहारात पारदर्शकता राखण्याचा प्रयत्न केला जातो. ट्रस्टच्या जमा-खर्चाचे ऑडिट केले जाते. देणग्यांसाठी रीतसर पावत्या दिल्या जातात.

  औंढा नागनाथ मंदिरावरील लोककथा आणि तोंडी परंपरा (Folklore and Oral Traditions)  
पांडव, संत नामदेव, दारुकासूर यांच्या कथा आणि भक्तांचे चमत्कारिक अनुभव येथील लोकपरंपरेचा भाग आहेत. 
या मंदिराशी अनेक लोककथा आणि दंतकथा जोडलेल्या आहेत, ज्या पिढ्यानपिढ्या सांगितल्या जातात आणि मंदिरावरील श्रद्धा दृढ करतात.

•	पांडव आणि नामदेव: यांच्या कथा सर्वाधिक प्रसिद्ध आहेत (वर उल्लेख केल्याप्रमाणे).

•	नाग आणि शिवलिंग: काही कथांनुसार, या शिवलिंगाचे रक्षण करण्यासाठी नाग येथे वास करत होते, म्हणून 'नागनाथ' नाव पडले.

•	चमत्कारिक अनुभव: अनेक भाविक सांगतात की नागनाथाच्या दर्शनाने त्यांच्या मनोकामना पूर्ण झाल्या, आजार बरे झाले, संकटे दूर झाली. एखाद्याला स्वप्नात दृष्टांत झाल्याचे, तर काहींना प्रत्यक्ष सापाने दर्शन दिल्याचे अनुभवही सांगितले जातात. हे अनुभव मंदिराचे गूढ आणि जागृत स्वरूप दर्शवतात.

  मंदिरासंदर्भातील साहित्य, कविता, अभंग (Literature, Poetry, Abhangas related to the Temple)  
संत नामदेवांचा प्रत्यक्ष संबंध आणि इतर संतांचे अभंग येथे गायले जातात. भजन-कीर्तनाची परंपरा आहे. 

•	संत नामदेव: यांचे अभंग प्रत्यक्षपणे औंढा येथील घटनेचा उल्लेख करत नसले तरी, त्यांच्या एकूण कार्यामुळे आणि वारकरी परंपरेतील त्यांच्या महत्त्वामुळे, त्यांचे अभंग येथे मोठ्या श्रद्धेने गायले जातात. नामदेवांनी त्यांच्या तीर्थयात्रा वर्णनात औंढा भेटीचा उल्लेख केला असावा.

•	इतर संत: संत ज्ञानेश्वर, संत एकनाथ, संत तुकाराम यांच्या अभंगांमधून शिव आणि विष्णू यांच्या ऐक्याचा संदेश मिळतो, जो ज्योतिर्लिंग उपासनेला पूरक आहे. त्यांचे अभंग कीर्तनातून येथे सादर केले जातात.

•	लोकसाहित्य: स्थानिक लोकगीतांमध्ये, ओव्यांमध्ये नागनाथाची महती गायली जाते. भजन आणि कीर्तनाची परंपरा येथे अखंड सुरू आहे, जी मंदिराला एक सांस्कृतिक चैतन्य देते.

  औंढा नागनाथ यात्रा महोत्सव आणि महाशिवरात्री रथोत्सव (Aundha Nagnath Fair/Festival & Mahashivratri Rathotsav)  

•	वार्षिक यात्रा: महाशिवरात्री, श्रावण महिना, विजयादशमी आणि त्रिपुरी पौर्णिमा हे मुख्य उत्सव आहेत.

•	महाशिवरात्री रथोत्सव: औंढा नागनाथ येथील महाशिवरात्री उत्सवाचा परमोच्च बिंदू म्हणजे रात्री निघणारा भव्य 'रथोत्सव'. महाशिवरात्रीच्या दिवशी, दिवसभर चाललेल्या पूजा-अर्चा, अभिषेक, उपवास आणि जागरणा नंतर, साधारणपणे रात्री दहा वाजण्याच्या सुमारास हा नेत्रदीपक सोहळा सुरू होतो. भगवान नागनाथांची उत्सवमूर्ती एका सुशोभित आणि उंच रथामध्ये विराजमान केली जाते. हा रथ फुलांनी, वस्त्रांनी आणि विद्युत रोषणाईने सजवलेला असतो. मंदिराच्या प्रांगणातून किंवा निश्चित मार्गावरून हा रथ हजारो भाविकांच्या उपस्थितीत ओढला जातो. 'हर हर महादेव', 'नागनाथ महाराज की जय' अशा जयघोषांनी आणि घंटानादाने आसमंत दुमदुमून जातो. भजनी दिंड्या, पारंपरिक वाद्ये (मृदूं, ढोल-ताशे) यांच्या गजरात हा रथ हळूहळू पुढे सरकतो. रथाच्या दोरखंडाला हात लावून रथ ओढणे हे अत्यंत भाग्याचे मानले जाते, त्यामुळे भाविकांमध्ये मोठी चढाओढ लागते. लाखो भाविक हा सोहळा पाहण्यासाठी आणि त्यात सहभागी होण्यासाठी जमलेले असतात. हा केवळ एक धार्मिक विधी नसून, तो लोकांच्या श्रद्धेचा, उत्साहाचा आणि सामाजिक एकतेचा एक भव्य आविष्कार असतो. रात्रीच्या प्रकाशात, दिव्यांच्या आणि मशालींच्या उजेडात हा रथोत्सव पाहणे हा एक अविस्मरणीय अनुभव असतो.

  स्थानिक अर्थव्यवस्था आणि सण-उत्सव (Local Economy and Festivals)  
मंदिरामुळे स्थानिक अर्थव्यवस्थेला चालना मिळते. यात्रा आणि उत्सव आर्थिक उलाढालीचे महत्त्वाचे प्रसंग असतात. 
औंढा नागनाथ मंदिरामुळे परिसरातील स्थानिक अर्थव्यवस्थेला मोठी चालना मिळते. हॉटेल, लॉज, उपहारगृहे, पूजा साहित्याची दुकाने, हार-फुले विक्रेते, प्रसाद विक्रेते, वाहतूकदार (ऑटो, टॅक्सी), मार्गदर्शक (गाईड) अशा अनेक व्यवसायांना मंदिरामुळे रोजगार मिळतो. विशेषतः यात्रा आणि सणांच्या काळात ही आर्थिक उलाढाल लक्षणीय वाढते. मंदिराचे अस्तित्व हेच औंढा शहराच्या अर्थव्यवस्थेचा कणा आहे. सण-उत्सव हे केवळ धार्मिक कार्यक्रम नसून ते आर्थिक उलाढालीचे आणि सामाजिक उत्साहाचे प्रसंग बनतात.

•	महाशिवरात्री: हा येथील सर्वात मोठा उत्सव. फाल्गुन वद्य चतुर्दशीला येणाऱ्या या दिवशी लाखो भाविक दर्शनासाठी जमतात. रात्रभर जागरण, अभिषेक, पूजा, कीर्तन चालते. मंदिराला आकर्षक विद्युत रोषणाई केली जाते. परिसरात मोठी जत्रा भरते.

•	विजयादशमी: औंढा नागनाथ मंदिरातील विजयादशमीचा पालखी सोहळा हा अत्यंत भक्तिमय आणि सांस्कृतिकदृष्ट्या महत्त्वाचा सोहळा आहे. या सोहळ्यात पालखी गावाच्या सीमारेषा ओलांडून लवंडेश्वर मंदिरात जाते, जे नागनाथाचे मामा म्हणून ओळखले जाते. लवंडेश्वर मंदिराला भेट दिल्यानंतर पालखी नगर भ्रमण करते आणि शेवटी नागनाथ मंदिरात परत येते. या सोहळ्यादरम्यान भक्तगण मोठ्या संख्येने उपस्थित राहतात आणि पारंपरिक गाणी तसेच धार्मिक विधींचा आनंद घेतात. पालखी सोहळ्यामुळे स्थानिक संस्कृती आणि परंपरेचे दर्शन घडते.

•	श्रावण महिना: संपूर्ण श्रावण महिना, विशेषतः प्रत्येक सोमवार, उत्सवाचा असतो. कावडी यात्रांमुळे वातावरण भक्तिमय झालेले असते.

•	त्रिपुरी पौर्णिमा: कार्तिक पौर्णिमेला दीपोत्सव साजरा केला जातो.

•	कार्यक्रम: यात्रेदरम्यान विविध धार्मिक आणि सांस्कृतिक कार्यक्रमांचे आयोजन केले जाते. यात प्रवचन, कीर्तन, भजन स्पर्धा, संगीत मैफिली यांचा समावेश असतो.

•	गावकरी सहभाग: यात्रा आणि उत्सवांमध्ये स्थानिक गावकऱ्यांचा मोठा सहभाग असतो. ते व्यवस्थेत मदत करतात, दुकाने लावतात आणि आलेल्या भाविकांचे स्वागत करतात. यात्रा हे गावकरी आणि भाविक यांच्यातील एकतेचे प्रतीक बनते.

  भाविकांचे अनुभव आणि वैयक्तिक निरीक्षणे (Devotees' Experiences and Personal Observations)  
तळघरातील दर्शन, कोरीवकाम आणि एकूणच परिसरातील भक्ती व उत्साहाचा अनुभव संमिश्र असतो. औंढा नागनाथला भेट देणाऱ्या प्रत्येक भाविकाचा अनुभव वेगळा असतो. काहींना गर्भगृहातील गूढ शांततेत असीम शांतीचा अनुभव येतो, तर काहींना मंदिराच्या प्राचीन दगडी कोरीवकामात इतिहासाचा साक्षात्कार होतो. संत नामदेवांच्या श्रद्धेची शक्ती अनुभवून अनेकांचे मन भक्तिरसात न्हाऊन निघते. गर्दीच्या वेळी दर्शनासाठी लागणारा वेळ, व्यवस्थेतील त्रुटी यांसारखे व्यावहारिक अनुभवही येतात. वैयक्तिक निरीक्षणात, मंदिराचा तळघरातील गाभारा सर्वाधिक प्रभावी वाटतो. कमी प्रकाशात, अरुंद जागेत शिवलिंगाचे दर्शन घेणे हा एक विलक्षण अनुभव असतो. बाहेरील कोरीवकाम न्याहाळताना आपल्या पूर्वजांच्या कलाकुसरीची आणि श्रद्धेची उंची लक्षात येते. मंदिराच्या परिसरात एकीकडे तीव्र भक्ती, तर दुसरीकडे जत्रेची धांदल असा संमिश्र अनुभव येतो.

  मंदिरातील विविध पूजाविधी (Various Puja Rituals in the Temple)  
नित्य पूजा, विशेष अभिषेक (रुद्राभिषेक इ.) आणि इतर धार्मिक विधी येथे केले जातात. 
मंदिरात दिवसभर विविध पूजा आणि विधी केले जातात.

•	नित्य पूजा: पहाटे काकड आरतीने दिवसाची सुरुवात होते. त्यानंतर अभिषेक (पंचामृत, जलाभिषेक), महापूजा, नैवेद्य अर्पण केला जातो. दुपारी आणि संध्याकाळी आरती होते. रात्री शेजारतीनंतर मंदिर बंद होते.

•	विशेष पूजा: भाविक आपल्या इच्छेनुसार विविध पूजा करू शकतात. यात रुद्राभिषेक, लघुरुद्र, महारुद्र (विशेष प्रसंगी), कालसर्प दोष निवारण पूजा यांचा समावेश होतो. यासाठी पुजाऱ्यांशी संपर्क साधावा लागतो आणि निर्धारित शुल्क भरावे लागते.

•	अभिषेक: भाविकांना स्वतः किंवा पुजाऱ्यांमार्फत ज्योतिर्लिंगावर अभिषेक करण्याची सोय आहे (वेळेनुसार आणि नियमांनुसार).

  इतर उपविषय (Other Sub-topics)  
पुजारी व्यवस्था, सुरक्षा, तंत्रज्ञानाचा वापर आणि सामाजिक कार्य यांचा समावेश होतो. 

•	पुजारी: मंदिरातील पूजाअर्चा करण्याची जबाबदारी वंशपरंपरागत किंवा नियुक्त पुजाऱ्यांवर असते. त्यांचे स्थान आणि अधिकार महत्त्वाचे असतात.

•	सुरक्षा व्यवस्था: मंदिराच्या सुरक्षेसाठी पोलीस आणि खाजगी सुरक्षा रक्षक तैनात असतात, विशेषतः गर्दीच्या वेळी. सीसीटीव्ही कॅमेऱ्यांद्वारेही नजर ठेवली जाते.

•	तंत्रज्ञानाचा वापर: अनेक मोठ्या मंदिरांप्रमाणे येथेही देणग्यांसाठी ऑनलाइन सुविधा, वेबसाइट्स असू शकतात.

•	सामाजिक कार्य: काहीवेळा मंदिर ट्रस्ट शैक्षणिक किंवा सामाजिक कार्यातही योगदान देते.

  निष्कर्ष  
औंढा नागनाथ मंदिर हे केवळ एक ज्योतिर्लिंग स्थान नसून, ते इतिहास, स्थापत्य, निसर्ग, लोकश्रद्धा आणि जिवंत परंपरा यांचा संगम आहे. पुण्यश्लोक अहिल्यादेवींच्या जीर्णोद्धाराच्या कथेपासून ते भव्य रथोत्सवापर्यंत, आणि प्राचीन हरिहर कुंडापासून ते निसर्गरम्य गार्डनपर्यंत, प्रत्येक पैलू या स्थानाची महती वाढवतो. सभोवतालच्या बालाघाट पर्वतरांगा आणि ऐतिहासिक सासू-सुनेची बारव यांसारखी ठिकाणे त्याच्या ऐतिहासिक आणि भौगोलिक महत्त्वामध्ये भर घालतात. हा केवळ एक धार्मिक वारसा नसून, महाराष्ट्राचा एक अमूल्य सांस्कृतिक ठेवा आहे, ज्याचे जतन आणि संवर्धन करणे अत्यावश्यक आहे.

वर्ग:हिंदू पंचांग
वर्ग:ज्योतिर्लिंगे
वर्ग:हिंदू मंदिरे

 संदर्भ 

वर्ग:महाराष्ट्रातील हिंदू मंदिरे
वर्ग:ज्योतिर्लिंगे