मुख्य नैराश्याचा विकार

मुख्य नैराश्याचा विकार (एमडीडी), याला अगदी सोप्या भाषेत निराशाअसे देखील म्हणतात, या मानसिक विकारमध्ये निराशा किंवा खालची मनस्थिती कमीत कमी दोन आठवडे असणे, सामान्यपणे आनंददायक असलेल्या क्रियांमध्ये नेहमीच कमी स्वयं-सन्मान, स्वारस्य कमी होणे, कमी उर्जा, आणि वेदना ही कोणत्याही कारणाशिवाय असते. लोकांना कधीकधी खोटे विश्वास किंवा इतर पाहू किंवा ऐकू शकत नाहीत अशा गोष्टी दिसणे किंवा ऐकू शकणेअसे होऊ शकते. काही लोकांना निराशेचे कालावधी वेगवेगळ्या वर्षांमध्ये असते ज्यामध्ये ते सामान्य असतात, आणि बाकीच्यांना जवळजवळ नेहमीच लक्षणे असतात. मुख्य नैराश्याचा विकार एखाद्या व्यक्तीच्या वैयक्तिक जीवनावर, कार्य जीवनावर किंवा शिक्षणावर, तसेच झोपण्याच्या, खाण्याच्या सवयींवर आणि सर्वसामान्य आरोग्यावर नकारात्मकपणे परिणाम करू शकते. प्रौढांपैकी मुख्य निराशेसह 2-8% प्रौढ व्यक्ती आत्महत्याकरून मरतात, आणि आत्महत्या करणारे सुमारे 50% लोक निराशा किंवा इतर मनस्थितीच्या विकारानेमरतात.

कारण आणि निदान
कारण हे अनुवांशिकता, पर्यावरणीय आणि घटकांचे मानसशास्त्रीय घटकांचे मिश्रण आहे असे समजले जाते. जोखीम घटकांमध्ये या स्थितीचा कुटुंबाचा इतिहास , जीवनातील मुख्य बदल, विशिष्ट औषधे, आरोग्याच्या जुनाट समस्या, आणि पदार्थाचा गैरवापरयांचा समावेश असतो. जोखमींपैकी सुमारे 40% अनुवांशिकशास्त्राशी संबंधित असल्याचे दिसते. मुख्य नैराश्य विकाराचे निदान व्यक्तीच्या कळवलेल्या अनुभवांवर आणि मानसिक स्थितीच्या तपासणीवरआधारित आहे. मुख्य नैराश्यासाठी प्रयोगशाळा चाचणी नाही. तथापि, याचसारखी लक्षणे उद्भवू शकतील अशा शारीरिक स्थिती काढून टाकण्यासाठी चाचणी केली जाऊ शकते. मुख्य नैराश्य हे अधिक तीव्र आहे आणि दुःखीपणापेक्षा जास्त काळ टिकतो, जो जीवनाचा एक सामान्य भाग आहे. युनायटेड स्टेट्स प्रिव्हेंटिव्ह सर्व्हिसेस टास्क फोर्स (यूएसपीएसटीएफ) 12 वर्षापेक्षा जास्त वयाच्या लोकांमध्ये नैराश्यासाठी छाननी करण्याची शिफारस करते, तर आधीच्या कोच्रेन रिव्हयु मध्ये सापडले आहे की छाननीच्या प्रश्नावलींचा नियमित वापर केल्याने शोध किंवा उपचारावर अगदी किंचितसा परिणाम होतो.

उपचार
सामान्यतः, लोकांवर समुपदेशन आणि निराशा अवरोधक औषधोपचारहे उपचार केले जातात. औषधोपचार परिणामकारक असल्याचे दिसून येते, परंतु परिणाम हे केवळ सर्वात गंभीरपणे निराश असलेल्यांवर महत्त्वपूर्ण असू शकतो. औषधे आत्महत्येच्या जोखमीवर परिणाम करतात किंवा नाही हे अस्पष्ट आहे. वापरल्या जाणाऱ्या समुपदेशनाच्या प्रकारांमध्ये आकलनविषयक वागणुकीसंबंधित चिकित्सा (CBT) आणि आंतरवैयक्तिक चिकित्सायांचा समावेश होतो. इतर उपाय परिणामकारक नसल्यास, इलेक्ट्रोकोनव्हलसिव्ह चिकित्सा (ईसीटी)चा विचार केला जाऊ शकतो. स्वतःला इजा पोहचवण्याच्या जोखमीच्या प्रकरणी इस्पितळात भरती होणे आवश्यक असू शकते आणि कधीकधी एखाद्या व्यक्तीच्या इच्छेविरुद्ध घडू शकते.

महामारी, इतिहास आणि समाज

2015 मध्ये मुख्य नैराश्याचा विकार अंदाजे 216&nbps;दशलक्ष लोकांवर (जगाच्या लोकसंख्येच्या 3%) परिणाम झाला. जीवनात एकाच वेळी परिणाम झालेल्या लोकांची टक्केवारी जपानमधील 7% ते फ्रान्समध्ये 21% अशी बदलते. आयुर्मानाचा दर विकसित जगामध्ये (11%) या विकसनशील जगाच्या दराच्या तुलनेत (15%) इतका जास्त आहे. यामुळे दुसरे सर्वात जास्त वर्षे अपंगत्वासह जगणे, नंतर कंबरदुखीहोते. सुरुवातीची सर्वात सामान्य वेळ एखाद्या व्यक्तीच्या 20व्या आणि 30व्या वर्षात असते. पुरुषांपेक्षा दुप्पट बहुतेकदा स्त्रिया प्रभावित होतात. 1980 मध्ये  अमेरिकन सायकियाट्रिक असोसिएशन ने डायग्नोस्टिक अँड स्टॅटिस्टिकल मॅन्युअल ऑफ मेंटल डिसऑर्डर्स (डीएसएम-III) मध्ये “मुख्य नैराश्याचा विकार”ची भर घातली. डीएसएम -II मधील नैराश्याच्या मानसिक विकाराचे ते विभाजन होते, जे हताशपणा आणि निराश मनःस्थितीसह समायोजनाचा विकारअशा ओळखल्या जाणाऱ्या स्थितीला घेरलेले होते. सध्या किंवा पूर्वी प्रभावित झालेले लोक कलंकित असू शकतात.

संदर्भ

उतारा










वर्ग:मानसिक आजार