ला ऑरोरा आंतरराष्ट्रीय विमानतळ

ला ऑरोरा आंतरराष्ट्रीय विमानतळ  ग्वातेमाला देशातील ग्वातेमाला सिटी शहराचा मुख्य विमानतळ आहे. शहराच्या मध्यवर्ती भागापासून ६ किमी दक्षिणेस असलेला हा विमानतळ मध्य अमेरिकेतील चौथ्या क्रमांकाचा सर्वाधिक वर्दळीचा विमानतळ आहे. २०१६मध्ये २७,५९,३४७ प्रवाशांनी येथून ये-जा केली.

ला ऑरोरा आंतरराष्ट्रीय विमानतळ हे ग्वाटेमालाचे प्राथमिक विमानतळ आहे. विमानतळाचे मोठ्या प्रमाणात आधुनिकीकरण आणि विस्तार करण्यात आले आहे. विमानतळ आता मोठ्या संख्येने उड्डाणे आणि मोठी विमाने स्वीकारण्यास सक्षम आहे. ते प्रवाशांना उच्च दर्जाची स्थापना प्रदान करते. जुन्या टर्मिनलचे त्याच्या मूळ डिझाइननुसार नूतनीकरण करण्यात आले आहे. ते अंशतः पाडण्यात आले आणि नवीन काचेच्या डिझाइनसह विस्तारित करण्यात आले आणि आता बावीस विमाने सामावून घेण्यास सक्षम आहे. हा मोठा प्रकल्प डिसेंबर २००८ पर्यंत पूर्ण झाला. विमानतळावर सध्या दोन टर्मिनल आहेत: मध्य आणि उत्तर.

येथून मध्य अमेरिकेतील प्रमुख शहरांना तसेच उत्तर अमेरिका आणि युरोपच्या निवडक शहरांना विमानसेवा उपलब्ध आहे.

दुसऱ्या महायुद्धादरम्यान अमेरिकेच्या वायुसेनेने येथे आपल्या तीन स्क्वॉड्रन तैनात केल्या होत्या. मध्य अमेरिकेतील बंदरांचे अक्ष राष्ट्रांच्या पाणबुड्यांपासून रक्षण करण्यासाठी ही विमाने येथून आणि इतर काही विमानतळांवरून उड्डाणे करीत.

४ जून, २०१८ रोजी जवळच्या व्होल्कान दे फुएगो ज्वालामुखीच्या उद्रेकामुळे हा विमानतळ बंद केला गेला होता.

 आढावा 
ग्वाटेमालामधील मुंडो माया आंतरराष्ट्रीय विमानतळ, क्वेत्झाल्टेनॅंगो विमानतळ, प्वेर्टो बॅरिओस विमानतळ आणि सॅन होजे विमानतळ यासारख्या इतर विमानतळांसह ला ऑरोरा विमानतळाचे नूतनीकरण करण्यात आले.

जुलै २००७ मध्ये, सात नवीन दरवाजे उघडण्यात आले. हे दरवाजे जेटवे पूल आणि आधुनिक सुविधांनी सुसज्ज आहेत, तसेच एक नवीन पार्किंग गॅरेज देखील बांधण्यात आले आहे आणि ते ५०० वाहनांना हाताळू शकते.

अगदी नवीन तिकीट काउंटर आहेत. २००७ मध्ये गेटचा लक्षणीय विस्तार झाला (डिसेंबर २००७ पासून ११ नवीन दरवाजे उपलब्ध झाले). विमानतळावर आता दोन दरवाजे आहेत. उत्तरेकडील दरवाज्यात १२ पारंपारिक दरवाजे आणि तीन रिमोट दरवाजे आहेत. मध्यवर्ती दरवाज्याचा वापर मोठ्या विमानांसाठी केला जातो कारण तो विमानाच्या आकारानुसार ४-६ दरवाजे प्रदान करतो.

विमानतळाच्या धावपट्टीची लांबी सध्या २,९८७ मीटर × ६० मीटर (९,८०० फूट × १९७ फूट) आहे.[2] धावपट्टीचा विस्तार करण्यासाठी भूतकाळात प्रयत्न झाले आहेत परंतु धावपट्टीच्या उत्तरेला एक व्यावसायिक क्षेत्र आणि धावपट्टीच्या दक्षिणेकडील बाजूला एक लहान दरी असल्याने अद्याप हे शक्य झालेले नाही. तरीही, धावपट्टीचे नूतनीकरण सुरू आहे. पहिल्या टप्प्यात धावपट्टीची दुरुस्ती करणे तसेच रोषणाई प्रणालीचे आधुनिकीकरण करणे समाविष्ट आहे. टॅक्सीवेच्या दुरुस्तीचा विस्तार करण्याची आणि सर्व मालवाहू सुविधा एस्कुइंटला येथील सॅन होजे विमानतळ आणि इझाबाल येथील प्वेर्टो बॅरिओस विमानतळावर हलविण्याची भविष्यातील योजना आहे. यामुळे अधिक प्रवासी टर्मिनल क्षेत्र आणि सुधारित टॅक्सीवेसाठी जागा उपलब्ध होईल. शेवटी, विमानतळ प्रशासन इमारतीचे नूतनीकरण केले जात आहे आणि एक प्रादेशिक टर्मिनल बांधले जात आहे.

ला ऑरोरा आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर दोन विशेष व्हीआयपी लाउंज आहेत: लॉस एनेजोस बिझनेस लाउंज आणि कोपा क्लब, कोपा एरलाइन्स आणि युनायटेड एरलाइन्सवर प्रवास करणाऱ्या प्रवाशांसाठी एक व्हीआयपी लाउंज.

 इतिहास 
दुसऱ्या महायुद्धादरम्यान या विमानतळाचा वापर युनायटेड स्टेट्स आर्मी एर फोर्सेसच्या सहाव्या हवाई दलाने मध्य अमेरिकन किनारपट्टीचे अॅक्सिस पॉवर्स पाणबुड्यांपासून रक्षण करण्यासाठी केला होता. पहिले अमेरिकन कर्मचारी डिसेंबर १९४१ मध्ये येण्यास सुरुवात झाली; १९४२ च्या सुरुवातीला युनायटेड स्टेट्सच्या ८०५ व्या इंजिनियर एव्हिएशन बटालियनने एअरफील्डमध्ये सुधारणा आणि विस्तार केला. अमेरिकन वापराच्या काळात, विमानतळाच्या लष्करी सुविधा ग्वाटेमाला सिटी एअर बेस म्हणून ओळखल्या जात होत्या. विमानतळावर नियुक्त केलेल्या फ्लाइंग युनिट्स होती:

 ५१ वे फायटर स्क्वॉड्रन (डिटेचमेंट) (३२ वे फायटर ग्रुप), २ जानेवारी १९४२ - ९ मार्च १९४३, (पी-४० वॉरहॉक)
 ७४ वे बॉम्बार्डमेंट स्क्वॉड्रन (४० वे, ६ वे बॉम्बार्डमेंट ग्रुप), ९ जानेवारी १९४२ - ७ एप्रिल १९४४ (बी-१८ बोलो, बी-१७ फ्लाइंग फोर्ट्रेस)
 ४४ वे बॉम्बार्डमेंट स्क्वॉड्रन (४० वे बॉम्बार्डमेंट ग्रुप) ६ जुलै १९४२ - ४ जून १९४३, (बी-१८ बोलो)

 विमानकंपन्या आणि गंतव्यस्थाने 
 प्रवासी सेवा 

 मालवाहतूक 

 संदर्भ आणि नोंदी 

वर्ग:ग्वातेमालामधील विमानतळ
वर्ग:ग्वातेमाला सिटी