Таван сайн эзэн хаан

Таван сайн эзэн хаан — Антонин угсааны ар араасаа залгамжлан эрх барьсан Ромын эзэнт гүрний хаад: Марк Нерва, Марк Траян, Публий Адриан, Антонин Пий, Марк Аврелий нарыг хэлдэг юм. Тэдний эрх барьсан 96—180 онуудад Ромын эзэнт гүрний хөгжил дээд цэгтээ хүрч тогтвортой, хэлмэгдүүлэлгүй байснаараа онцлог үе байжээ.

 Тодорхойлолт 
Дотоод бодлогын хувьд Эзэн хаад болон Сенатын хооронд эвлэрэл бий болсон. Сенаторуудыг дарангуйлах, газар нутгийг нь хураахаас зайлсхийсэн. Сенатыг орон нутгийн язгууртнуудаас түлхүү бүрдүүлж, хуучин язгууртны уламжлалаас татгалзсан. Эзэнт гүрний эрх мэдлийн автократ үзэл эцэслэн хүлээн зөвшөөрөгдсөн.

Гадаад бодлогод Эзэнт гүрэн газар нутгийн хамгийн том тэлэлтдээ хүрсэн. Марк Траяны удирдлаган дор Дачи, Парфиатай хийсэн ялалтын дайны үр дүнд Дачи, Араб, Армени, Месопотами улсуудыг эзэлсэн. Гэсэн хэдий ч Адриан сүүлийн хоёр мужаа орхиж, довтолгооноос хамгаалалтын хилийн бодлого руу шилжихээс өөр аргагүй болсон юм.

Эрх мэдлийн залгамж халааг цусгүй үйл шилжүүлэх байдлаар баталгаажуулсан. Эзэн хаан бүр амьд байхдаа залгамжлагчаа сонгож (дасан зохицуулж), Сенат болон армийн зөвшөөрлөөр эрх мэдэл бүхий цэргийн удирдагчид эсвэл захиргааны ажилтнуудаас сонгодог байв. Энэ уламжлалыг Марк Нерва эхлүүлсэн бөгөөд тэрээр армийн сэтгэл дундуур байдалтай тулгарч, дахин иргэний дайн гарахаас зайлсхийхийн тулд цэргийн удирдагч Марк Траяныг үрчилэн өргөмжилжээ.