Сул ба хүчтэй тогтвортой байдал

Сул болон хүчтэй тогтвортой байдал нь байгаль орчны эдийн засгийн салбараас үүдэлтэй ойлголтууд бөгөөд эдгээр нь байгалийн нөөцийн удирдлага болон эдийн засгийн хөгжилтэй холбоотой тогтвортой байдлын эсрэг хандлагуудыг тайлбарладаг. Эдгээр ойлголтуудыг анх "Blueprint for a Green Economy" (Ногоон Эдийн Засгийн Төлөвлөгөө) хэмээх бүтээлээр Пиарс, Маркандиа, Барбьер нар 1989 онд авч хэлэлцсэн бөгөөд энэ нь байгалийн капитал (жишээ нь, ойн нөөц, ус, цэвэр агаар) болон хүний бүтээсэн капитал (жишээ нь, барилга, тоног төхөөрөмж, технологи) хоорондох орлуулалтын боломжит байдал болон урт хугацааны экологийн ба эдийн засгийн эрүүл мэндэд үзүүлэх нөлөөг хэлэлцэх үндсийг тавьсан юм.

Сул тогтвортой байдал нь байгалийн капитал ба хүний капитал хооронд орлуулалт хийх боломжтой гэж үздэг. Үүнд, хэрвээ хүний капитал нь байгалийн капиталын үнээс тэнцүү эсвэл илүү өндөр байх бол байгалийн капиталын ашиглалт эсвэл алдагдал нь тогтвортой байж болно. Энэ хандлага нь өөр өөр төрлийн үнэ цэнийг хэмжих болон үнэлэх арга нь адилхан байх ёстой гэж үздэг. Жишээлбэл, байгалийн ойг парк эсвэл газар тариалангийн талбайгаар солих нь тогтвортой гэж тооцогдож болох бөгөөд энэ нь амралтын болон эдийн засгийн үнэ цэн нь алдагдсан биологийн олон янз байдал болон нэмэлт байгаль орчны нөлөөллийг нөхөж чаддаг гэж үзэж болно.

Хүчтэй тогтвортой байдал нь байгалийн капитал нь хүний бүтээсэн капиталтай ямар ч хамааралгүйгээр хадгалагдаж, сайжруулалтад орох ёстой гэж үздэг. Энэ нь тодорхой байгалийн хөрөнгүүд нь өөрийн гэсэн хэмжүүргүй үнэ цэн, экологийн чухал үүрэгтэй бөгөөд хүний бүтээсэн орлуулалтаар солигдох боломжгүй гэдгийг авч үздэг. Жишээлбэл, байгалийн ойн модыг тайрч, шинэ мод тарьсан ч энэ нь тогтвортой гэж тооцогдохгүй, учир нь биологийн олон янз байдал болон өргөн хэмжээний экологийн үр дагаврыг үнэлж, орлуулах боломжгүй гэж үздэг.