Эгч дүү гурав (жүжиг)

Эгч дүү гурав- (орос. "Три сестры") Оросын богино өгүүллэг болон жүгийн зохиолч Антон Чеховын 1900 онд бичсэн 4 үзэгдэлт жүжиг.  Анх 1901 оны «Русская мысль» сэтгүүлийн № 2 хэвлэгдсэн байна. 
Москвагийн уран сайханы театрын (орос. Московский Художественный театр) захиалгаар бичсэн энэхүү жүжгийг 1901 оны 1-р сарын 31-нд тайзан дээр амьлуулсан байна. 

 Жүжгийн тухай 
Антон Павлович хүний ​​​​амьдралын олон чухал асуудлыг инээдэмтэй ойлголттой болгож, уншигч, үзэгчдэд эмгэнэлтэй биш, харин хүнийг итгэл найдвараар гомдоохгүй, харин ч эсрэгээрээ түүнийг итгүүлэх эрүүл инээмсэглэлээр харах боломжийг олгосон. амьдрах хэрэгцээний тухай. Чехов "Эгч дүү гурав"-ын тухай "Роман шиг ээдрээтэй жүжиг" гарсан гэж бичсэн байдаг. Энэхүү жүжиг нь Оросын туульсын зохиолын уламжлалыг хамгийн тод илэрхийлдэг. Чеховын театрын уянгын эгшиг нь хүсэл тэмүүлэлтэй, драмын үзэл суртлын хурцадмал байдалд хүрдэг. "Гурван эгч"-ийн баатрууд "зураг дээр" байгаа юм шиг, бүрэн дүүрэн амьдрах боломж хэвээр байх болно гэж найдаж байгаа мэт амьдардаг. Тэдний өдөр тутмын амьдрал Москвагийн тухай гашуун сайхан мөрөөдөл, илүү сайхан ирээдүйгээр өнгөрдөг. Тэдний амьдралын цаг хугацаа нэг чиглэлд, мөрөөдөл нь өөр чиглэлд шилждэг.  

ХХ зууны турш "Эгч дүү гурав" жүжгийг оросын, зөвлөлтийн Вл.Немирович-Данченко, Георгий Товстоногов, Олег Ефремов, Юрий Петрович Любимов, Лоренс Оливье, Эрвин Аксер нарын алдар цуутай найруулагчид тайзанд тавьж ирсэн байгаа бөгөөд ХI зуунд ч ач холбогдлоо алдаагүй байна.

 Дүрүүд 

 Прозоров Андрей Сергеевич
 Наталья Ивановна- Андрей Прозоровын сүйт бүсгүй дараа нь эхнэр
 Эгч дүү нар нь: Ольга, Маша, Ирина
 Кулыгин Фёдор Ильич- гимназиин багш, Машагийн нөхөр
 Вершинин Александр Игнатьевич- дэд хурандаа, цэргийн ангийн дарга
 Тузенбах Николай Львович, барон, дэслэгч
 Солёный Василий Васильевич- шахмад
 Чебутыкин Иван Романович- цэргийн эмч
 Федотик Алексей Петрович, - ахлагч 
 Родэ Владимир Карлович- ахлагч
 Ферапонт- тосгоны захирогааны манаач өвгөн
 Анфиса- 80 настай хүүхэд асрагч эмгэн

 Жүжгийн үйл явдал 

 1-р бүлэг 
Ольга, Маша, Ирина -эгч дүү гурав, тэдний ах Андрей нар ухаалаг, боловсролтой хүмүүс гэр бүл. Андрейгийн хэлснээр хүмүүс зөвхөн "идэж, ууж, унтдаг бөгөөд уйтгар гунигаа тайлахын тулд муухай хов жив, архи, хөзөр, хов ярих зэргээр амьдралаа төрөлжүүлдэг" мужийн хотод амьдардаг. Эгч дүүсийн том нь Ольга охидын дунд сургуулийн багш. Ажил нь түүнд баяр баясгаланг авчирдаггүй: "Би дунд сургуульд дөрвөн жил ажиллахдаа хүч чадал, залуу нас минь өдөр бүр дусал дуслаар урсаж байгааг би мэдэрч байна" гэдэг. 18 настайдаа Маша ахлах сургуулийн багш Кулыгинтай гэрлэсэн бөгөөд нөхөр нь түүнийг үнэнчээр хайрладаг боловч гэр бүлийн амьдралдаа аз жаргалгүй байдаг. Хамгийн залуу, хорин настай Ирина сэтгэл хангалуун амьдрахыг мөрөөддөг ч хайрлаж чадах хүнээ олж чаддаггүй шигээ зорилгоо олж чаддаггүй. 11 жилийн өмнө тэдний аав, генерал томилолт авч, охидоо Москвагаас энэ хотод авчиржээ. Гэвч жилийн өмнө генерал эцэг нь нас барж, Прозоровуудын тав тухтай, хайхрамжгүй амьдрал дуусжээ. Энэ нь эцгийнхээ оршуулсан гашуудлын сүүлчийн өдрөөс эхэлдэг бөгөөд энэ нь Иринагийн өдөртэй давхцаж байв: амьдралын ирээдүйн талаар бодох цаг болсон бөгөөд хөдөөний амьдралын сүнслэг байдал, бүдүүлэг байдлын улмаас Прозоровчууд Москвад буцаж явахыг мөрөөддөг болжээ. 

Иринагийн өдөрт зориулан зочид цуглардаг бөгөөд үүнд Иринад хайртай офицер Солений, Тузенбах нар ирдэг. Тэдний араас шинэ цэргийн ангийн командлагч, дэд хурандаа Вершинин ирдэг байна. Тэр бас москвагийн хүн бөгөөд өмнө нь нэг удаа Москва дахь Прозоровын гэрт зочилж байжээ. Анхны уулзалтаас л тэр болон Маша хоёрын хооронд харилцан сонирхол бий болдог; Машагийн нэгэн адил Вершинин гэрлэлтдээ аз жаргалгүй байдаг бөгөөд хоёр охинтой ажээ.

Андрейгийн хайрт Наташа бас ирдэг. Тэрээр Ольгаг сонин хөдөөний тохирохгүй хувцасаараа цочирдуулдаг. Энэ цугларсан хүмүүс Наташа эвгүй байдалд орж тав тухгүй байдаг ажээ. 

 2-р бүлэг 
Цаг хугацаа өнгөрч, Андрей Наташатай гэрлэж, хүүтэй болжээ. Нэгэн цагт өөрийгөө Москвагийн их сургуулийн профессор болох ирээдүйтэй байсан Андрей шинжлэх ухааныг орхисон байна. Одоо тэрээр Мужийн зөвлөлийн нарийн бичгийн дарга бөгөөд хамгийн ихэд Мужийн зөвлөлийн гишүүн болох явдал болжээ. Тэрээр үүнээс болж уйтгар гунигт автсандаа хөзөрт донтож, их хэмжээний мөнгө алдсан байна.

Ирина телеграфын оператороор ажилладаг боловч түүний мөрөөдөж байсан уг ажил нь түүний сэтгэлд нийцдэггүй байна.  Тэрээр Москвад буцаж очихыг мөрөөдсөөр байв. Наташа Прозоровын гэрт суурьшиж, Андрейг эрхшээлдээ оруулжээ. Хүүхдийн хувьд тэрээр Наташагийн үзэж байгаагаар Ольгатай нэг өрөөнд амьдрах боломжтой Иринагийн өрөөг "түр зуур" санандаа олсон байна. 

Штабын ахмад Василий Солёнигийн хувьд түүнийг ойлгох чадвартай цорын ганц хүн бол Ирина юм шиг санагддаг байна. Тэр охинд хайраа зарласан боловч түүний өөрийн бүдүүлэг зан нь Иринад айдас, дайсагналыг л өдөөдөг юм. Татгалзсан хариу авсан офицер түүнд азтай өрсөлдөгч байх ёсгүй гэж тунхаглаж: "Ариун бүхнээрээ тангараглаж байна, би өрсөлдөгчөө ална ..." гэжээ. 

 3-р бүлэг 
Гурав дахь үйлдлийн эхэнд гал түймрийн дохиолол дуугардаг. Прозоровын гэр бүл энэ гамшигт өртөөгүй ажээ. 

Ольга, Ирина нар нэг өрөөнд амьдардаг. Гэрийн эзэгтэйн үүрэг хүлээсэн Наташа одоо 82 настай Прозоровын хуучин асрагч Анфисаг гэрээсээ хөөдөг байна. Ольга асрагчийг өрөвдөж Натальяд хэлсэнч ойлгуулж чадахгүй байв. Өрөнд баригдсан Андрей эгч нартаа мэдэгдэлгүйгээр хувийн байшингаа банкинд барьцаалж, Наталья бүх мөнгийг нь өөртөө зориулав.

Маша, Вершинин хоёр бие биедээ хайртай, нууцаар уулздаг байв. Машагийн нөхөр Кулыгин юу ч анзаараагүй мэт дүр эсгэхийг оролддог. Энэ хооронд Тузенбах цэргийн алба хааж, өөр хотод, тоосгоны үйлдвэрт шинэ амьдрал эхлүүлэхийг хүсч, Иринаг түүнтэй хамт явахыг урьдаг байна. 

Аль хэдийн 24 нас хүрсэн Ирина хотын захиргаанд ажилладаг бөгөөд бүх зүйлийг үзэн ядаж, гутардаг. "Би удаан ажилласан" гэж Ольгад гомдоллож, "тархи минь хатаж, жингээ хасаж, муухай болж, хөгширч, юу ч биш, сэтгэл ханамжгүй, цаг хугацаа өнгөрч, чи жинхэнэ, сайхан амьдралаас холдож, улам бүр урагшилж, ямар нэгэн ангал руу явж байх шиг байна" гэжээ. Ольга эгчдээ Тузенбахтай гэрлэж, түүнтэй хамт явахыг зөвлөдөг байна.

 4-р бүлэг 
Прозоровын гэр бүл эцгийнхээ нас барсан гашуудлын тайлж Иринагийн өдөр болгон тэмдэглэснээс хойш таван жил өнгөрчээ. Ольга дунд сургуулийн эрхлэгч болсон бөгөөд гэртээ ховор байдаг - тэр сургууль дээрээ амьдардаг. Наталья Андрейгийн охиныг төрүүлсэн бөгөөд түүнийг Иринагийн эзэлдэг байсан өрөөнд оруулахыг хүсчээ.

Ирина эцэст нь Николай Тузенбахын саналыг хүлээн зөвшөөрсөн; Тэр баронд маш их дуртай, гэхдээ хайр гэж байдаггүй байсан. Гэсэн хэдий ч тэр "сэтгэлдээ далавчтай болсон": тэр багш болох шалгалтаа өгч, маргааш тэд гэрлэж, энэ хотыг орхиж, шинэ, утга учиртай амьдрал эхлэх болно. Наталья бүр ч аз жаргалтай байна: Ирина явахад тэр байшинд "ганцаараа" үлдэж, хүссэн төлөвлөгөөгөө хэрэгжүүлэх боломжтой болно.

Татгалзах хариу авсан Солёный хэрүүл өдөөж, Тузенбахыг тулаанд уриалав. Прозоровын гэр бүлийн хуучин найз, хайхрамжгүй эмч Чебутыкин нэг талаараа бароныг өрөвдөж байгаа - тэр сайн хүн - гэхдээ нөгөө талаас "нэг барон байлаа эсвэл байхгүй нь ямар ялгаатай вэ?" гэдэг. 

Вершинин, Солёный нарын цэргийн ангийг Польш руу шилжүүлэх болов. Анги хотоос гарах болоход Вершинин Машатай салах ёс гүйцэтгэж, Солёный ч явахаар бэлдэж байгаа боловч эхлээд азтай өрсөлдөгчөө шийтгэх ёстой болов. "Би өнөөдөр кофе уугаагүй. Надад кофе чанаж өг гэж хэлж өгөөч" гээд Ирина руу хандсан эдгээр үгсээр Тузенбах дуэлд орохоор явав.

Эмч Чебутыкин эгч дүү нарт бароныг дуэлийн үеэр алагдсан гэж мэдэгдэв. Цоглог цэргийн жагсаалын хөгжмийн чимээнээр тус цэргийн анги хотоос гарна. Эгч дүү гурав дангаараа үлдэв. Жүжиг Ольгагийн үгээр төгсдөг: "Хөгжим үнэхээр хөгжилтэй, баяр баясгалантай тоглож байна бид яагаад амьдарч, яагаад зовж шаналж байгаагаа одоохон мэдэх юм шиг ... Мэдэх юмсан , мэдэх юмсан !".  
Ангилал:20-р зууны утга зохиол
Ангилал:Жүжиг
Ангилал:Орос хэлээрх утга зохиол