ഗുണദോഷവാക്യം

ആദ്യ കാല വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിരുന്ന പ്രധാന ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു ഗുണദോഷവാക്യം. അന്ന് സാമാന്യം പ്രചാരമുള്ള ഒരു ഭാഷാ ഗാനമായിരുന്നു ഇതെന്ന് ഉള്ളൂർ കേരള സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.http://ax.sayahna.org/ulloor/chp-ulloor-ksc3-40.pdf ആശാന്റെ സഹായത്തോടെ താളിയോലച്ചുരുണയിൽ എഴുതി പഠിക്കുകയായിരുന്നു രീതി.  പണ്ടാരത്തു നാരായണ പിള്ളയായിരുന്നു ഇതിന്റെ രചയിതാവ്. പിന്നീട് ഇത് അച്ചടിച്ചും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. കൊല്ലത്തെ വിദ്യാഭിവർദ്ധിനി അച്ചുകൂടത്തിൽ നിന്ന് 1919 ൽ അച്ചടിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. https://grandham.in/language/ml/books/beda521b0c169903 

ശ്രീപരമേശ്വരൻ പാർവ്വതീദേവിയ്ക്കു നല്കിയ ഉപദേശമാണു് അതിന്റെ മൂലമെന്നു കവി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അത് തന്റെ കാവ്യ ത്തിന്റെ പ്രശസ്തിയ്ക്കുവേണ്ടിമാത്രമാണെന്നാണ് ഉള്ളൂരിന്റെ ഭാഷ്യം. ബാലന്മാർക്കു വിശിഷ്ടമായ രീതിയിൽ സന്മാർഗ്ഗോപദേശം ചെയ്യുന്നു എന്നുള്ളതാണു് ഗുണദോഷവാക്യത്തിന്റെ മെച്ചം. ഓരോ ഈരടിയും രാമനാമത്തോടുകൂടി അവസാനിക്കുന്നു.

“മൽഗുരുകല്പനകൊണ്ടിതു ബാലന്മാർക്കായിട്ടു ചൊല്ലുന്നു
വേണ്ടും ഗുണദോഷമെല്ലാജ്ജനത്തിനും ചൊല്ലാനെളുതല്ല
രാമ!
ഞാനറിഞ്ഞുള്ളതു ശിഷ്യന്മാർക്കായിട്ടു ചൊല്ലുന്നെന്നേയുള്ളൂ രാമ!
മൽഗുരുവിന്റെ കൃപകൊണ്ടിതൊക്കെയും സത്യമായീടണം രാമ!

എന്നിങ്ങനെയാണു് പ്രസ്തുതകൃതിയുടെ ആരംഭം. അനവധി വിഷയങ്ങൾ ആശാൻ ഇതിൽ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുണ്ടു്. നരകവർണ്ണനവും മറ്റും നന്നായിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന് ഉള്ളൂർ പറയുന്നു. ഒടുവിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഭാഗം 

“കണ്ണു കാണാത്തവനെങ്ങനെ കണ്ണാടിനോക്കിയറിയുന്നു
രാമ!
ഉള്ളിലവിവേകം വന്നാൽ വിവേകവും കൂടെ വന്നീടേണം രാമ!
അങ്ങനെയുള്ളവനുണ്ടൊരു കണ്ണെന്നു ചൊല്ലുന്നു സജ്ജനം രാമ!
സജ്ജനസംസർഗ്ഗമെപ്പോഴുമുള്ളവനക്ഷികൾ രണ്ടു
രാമ!
ഇച്ചൊന്നതൊന്നുമില്ലാത്തവനന്ധനെന്നല്ലയോ ചൊല്ലുന്നു
രാമ!
കണ്ണുകാണാത്തവനെങ്ങനെ രത്നത്തിന്റെ വിലയറിഞ്ഞീടുന്നു
രാമ"

അവലംബം

വർഗ്ഗം:പാഠപുസ്തകങ്ങൾ