കേരളത്തിലെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം

ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി (EIC), ഒരു വ്യാപാര സ്ഥാപനമായി ഇന്ത്യയിലെത്തുകയും ക്രമേണ ഒരു സൈനിക-ഭരണശക്തിയായി മാറുകയും ചെയ്തതിലൂടെയാണ് ഇന്ത്യയുടെ കോളനിവൽക്കരണം ആരംഭിച്ചത്. 

 കമ്പനിയുടെ ഉദയം (ഒരു വ്യാപാര സ്ഥാപനമായി) 

 സ്ഥാപനം: 1600 ഡിസംബർ 31-ന് ബ്രിട്ടനിലെ എലിസബത്ത് I രാജ്ഞി നൽകിയ റോയൽ ചാർട്ടർ പ്രകാരമാണ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി സ്ഥാപിതമായത്.
 ലക്ഷ്യം: കിഴക്കൻ രാജ്യങ്ങളുമായി, പ്രത്യേകിച്ച് സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങൾ, പട്ട്, നീലം (Indigo) തുടങ്ങിയ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വ്യാപാരം ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു പ്രാഥമിക ലക്ഷ്യം.
 ആദ്യകാല സാന്നിധ്യം: 1613-ൽ സൂറത്തിൽ കമ്പനി ആദ്യത്തെ ഫാക്ടറി സ്ഥാപിച്ചു. പിന്നീട് മദ്രാസ് (1639), ബോംബെ (1668), കൽക്കട്ട (1690) എന്നിവിടങ്ങളിൽ താവളങ്ങൾ ഉറപ്പിച്ചു. 

 ഭരണശക്തിയിലേക്കുള്ള മാറ്റം 
വ്യാപാര സ്ഥാപനമായി തുടങ്ങിയ കമ്പനി, പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെട്ടുകൊണ്ട് പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടോടെ സൈനിക ശക്തിയായി വളർന്നു.

 പ്ലാസി യുദ്ധം (1757): ബംഗാൾ നവാബായിരുന്ന സിറാജ്-ഉദ്-ദൗളയെ പ്ലാസി യുദ്ധത്തിൽ (Battle of Plassey) പരാജയപ്പെടുത്തിയതോടെ കമ്പനിക്ക് ബംഗാളിൽ രാഷ്ട്രീയ അധികാരം ലഭിച്ചു. ഇത് കമ്പനി ഭരണത്തിന്റെ തുടക്കമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ (EIC) ഇന്ത്യയിലെ ഭരണത്തിന് അടിത്തറയിട്ടതും ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ വഴിത്തിരിവായതുമായ നിർണ്ണായക യുദ്ധമാണ് പ്ലാസി യുദ്ധം (Battle of Plassey).
 ബക്സർ യുദ്ധം (1764): ബക്സർ യുദ്ധത്തിലെ വിജയത്തോടെ കമ്പനി ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയായി മാറി. ബംഗാൾ, ബീഹാർ, ഒറീസ്സ എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിലെ ദിവാനി (നികുതി പിരിക്കാനുള്ള അധികാരം) കമ്പനിക്ക് ലഭിച്ചു.
 സൈനിക സഖ്യങ്ങളും (Subsidiary Alliances): വെല്ലസ്‌ലി പ്രഭു നടപ്പിലാക്കിയ സൈനിക സഖ്യവ്യവസ്ഥകൾ (Subsidiary Alliance) വഴി നിരവധി നാട്ടുരാജ്യങ്ങളെ കമ്പനി തങ്ങളുടെ ആശ്രിതരാക്കി.ലഘുചിത്രം|വെല്ലസ്ലി പ്രഭു
 ദത്തവകാശ നിരോധന നിയമം (Doctrine of Lapse): ഡൽഹൗസി പ്രഭു നടപ്പിലാക്കിയ ഈ നിയമം വഴി സന്താനങ്ങളില്ലാത്ത രാജാക്കന്മാരുടെ രാജ്യങ്ങൾ കമ്പനി നേരിട്ട് പിടിച്ചെടുത്തു.

 കേരളത്തിൽ 
കേരളത്തിലെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം മറ്റ് ഇന്ത്യൻ പ്രദേശങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ രൂപത്തിലായിരുന്നു. ഇത് പ്രധാനമായും മൂന്ന് ഭരണപ്രദേശങ്ങളിലായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു:

 മലബാർ: ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ നേരിട്ടുള്ള ഭരണത്തിൻ കീഴിലുണ്ടായിരുന്ന പ്രദേശം.
 തിരുവിതാംകൂർ: ബ്രിട്ടീഷ് ആശ്രിതത്വമുള്ള നാട്ടുരാജ്യം (Princely State).
 കൊച്ചി: ബ്രിട്ടീഷ് ആശ്രിതത്വമുള്ള നാട്ടുരാജ്യം (Princely State).

 മലബാർ (ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗം) 

 അവകാശപ്പെടൽ: 1792-ലെ ശ്രീരംഗപട്ടണം ഉടമ്പടി പ്രകാരം, മൈസൂർ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന ടിപ്പു സുൽത്താനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ വിജയിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് മലബാർ പ്രദേശം ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ അധീനതയിലായി.
 ഭരണരീതി: മലബാർ പ്രദേശം ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ ഒരു ജില്ലയായി (മലബാർ ജില്ല) മാറി. ഇവിടെ ബ്രിട്ടീഷ് കളക്ടർമാരായിരുന്നു നേരിട്ട് ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത്.
 പ്രധാന പോരാട്ടങ്ങൾ:
 പഴശ്ശി വിപ്ലവം (1793–1805): കോട്ടയം രാജാവായ കേരളവർമ്മ പഴശ്ശിരാജ ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ തെറ്റായ നികുതി നയങ്ങൾക്കെതിരെ ജനകീയ പിന്തുണയോടെ ശക്തമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് നടത്തി.
 മാപ്പിള ലഹളകൾ (19-ഉം 20-ഉം നൂറ്റാണ്ടുകൾ): ബ്രിട്ടീഷുകാർ കൊണ്ടുവന്ന പുതിയ ഭൂനികുതി സമ്പ്രദായം കാരണം ജന്മിമാർക്ക് (ഭൂവുടമകൾക്ക്) ഭൂമിയിൽ സമ്പൂർണ്ണ അവകാശം ലഭിക്കുകയും, യഥാർത്ഥ കർഷകരായ കുടിയാന്മാരുടെ അവകാശങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെതിരെ മലബാറിലെ കർഷക ജനത, പ്രത്യേകിച്ച് മാപ്പിളമാർ, ശക്തമായ കലാപങ്ങൾ നടത്തി.

 2. തിരുവിതാംകൂറും കൊച്ചിയും (നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ) 

 ആശ്രിതത്വം: തിരുവിതാംകൂറും കൊച്ചിയും ബ്രിട്ടീഷ് നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള സ്വയംഭരണാധികാരമുള്ള നാട്ടുരാജ്യങ്ങളായിരുന്നു. 1791-ൽ കൊച്ചിയുമായും 1795-ൽ തിരുവിതാംകൂറുമായും ബ്രിട്ടീഷുകാർ സൈനിക സഹായ വ്യവസ്ഥ (Subsidiary Alliance) ഒപ്പുവച്ചു.
 ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡൻ്റ്: ഈ രാജ്യങ്ങളിലെ ഭരണകാര്യങ്ങളിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഇടപെടൽ ഉറപ്പാക്കാൻ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡൻ്റിനെ നിയമിച്ചു. ഭരണാധികാരികൾക്ക് കീഴിലുള്ള ദിവാൻ (പ്രധാനമന്ത്രി) വഴിയാണ് റസിഡൻ്റ് കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നതിനുമായി നിയമിക്കപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡൻ്റ് (British Resident). ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലുള്ള മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, തിരുവിതാംകൂറും കൊച്ചിയും നേരിട്ട് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗമായിരുന്നില്ല. പകരം, അവർ ആശ്രിത നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ (Princely States) ആയിരുന്നു. റസിഡൻ്റ് ഈ രാജ്യങ്ങളിലെ രാജാക്കന്മാരുമായും ദിവാന്മാരുമായും (പ്രധാനമന്ത്രി) ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും, ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുകയും ചെയ്തു.

 പങ്ക്, സ്വാധീനം, അധികാരം 

 ഉടമ്പടി നടപ്പാക്കൽ: 1795-ൽ തിരുവിതാംകൂറുമായും 1791-ൽ കൊച്ചിയുമായും ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഒപ്പുവച്ച സൈനിക സഹായ വ്യവസ്ഥ (Subsidiary Alliance) പോലുള്ള ഉടമ്പടികൾ നടപ്പിലാക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക.
 രാഷ്ട്രീയ നിയന്ത്രണം: രാജ്യകാര്യങ്ങളിൽ നേരിട്ട് ഇടപെടാതെ, ദിവാൻമാരിലൂടെയും രാജാക്കന്മാരിലൂടെയും ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ബ്രിട്ടീഷ് മേൽക്കോയ്മ (Paramountcy) ഉറപ്പുവരുത്തുക.
 വാണിജ്യ താൽപ്പര്യങ്ങൾ: ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ വാണിജ്യ, സാമ്പത്തിക താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുക.

 സ്വാധീനം 

 റസിഡൻ്റ്മാർക്ക് ദിവാന്മാരെ നിയമിക്കുന്നതിലും നീക്കം ചെയ്യുന്നതിലും ശക്തമായ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു.
 രാജ്യത്തിൻ്റെ സാമ്പത്തികവും സൈനികവുമായ നയരൂപീകരണങ്ങളിൽ റസിഡൻ്റ്മാർ നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.
 ഇവരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരമാണ് പല സാമൂഹിക പരിഷ്കാരങ്ങളും (ഉദാഹരണത്തിന്: അടിമത്തം നിർത്തലാക്കൽ, ഭരണപരമായ പരിഷ്കാരങ്ങൾ) നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ നടപ്പാക്കപ്പെട്ടത്.

 പ്രമുഖ റസിഡൻ്റുമാർ 
തിരുവിതാംകൂറിലെയും കൊച്ചിയിലെയും ചരിത്രത്തിൽ ശക്തമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ ചില റസിഡൻ്റുമാരുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്:

 കേണൽ മൺറോ (Colonel Munroe): ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡൻ്റ് ആയിരിക്കെ, തിരുവിതാംകൂറിലും കൊച്ചിയിലും ദിവാൻ (Dewan) എന്ന പദവി വഹിക്കുകയും, നിരവധി ഭരണപരിഷ്കാരങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്തു. കേണൽ മൺറോ (Colonel John Munro) തിരുവിതാംകൂറിലെയും കൊച്ചിയിലെയും ചരിത്രത്തിലെ ഒരു സുപ്രധാന വ്യക്തിത്വമാണ്. അദ്ദേഹം ഈ രണ്ട് നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലും ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡൻ്റ് എന്ന നിലയിലും, അപൂർവമായി ദിവാൻ (പ്രധാനമന്ത്രി) എന്ന നിലയിലും സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.ലഘുചിത്രം|General John Munro of Teaninich

 പ്രധാന കാലഘട്ടവും പദവിയും 

 പൂർണ്ണനാമം: കേണൽ ജോൺ മൺറോ (Colonel John Munro).
 സേവനകാലം: 1810 മുതൽ 1819 വരെ തിരുവിതാംകൂർ, കൊച്ചി എന്നിവിടങ്ങളിൽ റസിഡൻ്റായും, 1811/1812 മുതൽ 1814/1818 വരെ ദിവാൻ എന്ന അധിക ചുമതലയിലും പ്രവർത്തിച്ചു.
 പശ്ചാത്തലം: വേലുത്തമ്പി ദളവയുടെ കലാപത്തിന് (1809) ശേഷമുള്ള പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിലാണ് ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി അദ്ദേഹത്തെ റസിഡൻ്റായി നിയമിക്കുന്നത്.

 ഭരണപരമായ പരിഷ്കാരങ്ങൾ 
കേണൽ മൺറോ തൻ്റെ ഭരണകാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറിലും കൊച്ചിയിലും ഒട്ടേറെ നിർണായകവും പുരോഗമനപരവുമായ പരിഷ്കാരങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കി. ഈ പരിഷ്കാരങ്ങൾ രാജ്യങ്ങളുടെ ആധുനികവത്കരണത്തിന് അടിത്തറയിട്ടു.

ഭരണരംഗത്തെ പരിഷ്കാരങ്ങൾ:

 ജുഡീഷ്യൽ പരിഷ്കാരം: തിരുവിതാംകൂറിലും കൊച്ചിയിലും ആധുനിക രീതിയിലുള്ള കോടതികളും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥകളും (സദർ കോടതി, അപ്പീൽ കോടതി) സ്ഥാപിച്ചു.
 ഭരണകേന്ദ്രീകരണം: റവന്യൂ, ധനകാര്യം, പോലീസ് തുടങ്ങിയ പ്രധാന വകുപ്പുകൾ രൂപീകരിച്ച് ഭരണത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.
 ദിവാൻ ഭരണം: കൊച്ചി രാജ്യത്ത് ആദ്യമായി ദിവാൻ ഭരണം നിലവിൽ വന്നത് കേണൽ മൺറോയുടെ കാലത്താണ് (1812–1818).

സാമൂഹിക പരിഷ്കാരങ്ങൾ:

 അടിമത്തം നിർത്തലാക്കൽ: തിരുവിതാംകൂറിലെ റാണി ഗൗരി ലക്ഷ്മി ഭായിയെ സ്വാധീനിച്ച് അടിമവ്യാപാരം നിർത്തലാക്കുകയും അടിമത്തം ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള നടപടികൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുകയും ചെയ്തു.
 സർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം: ക്ഷേത്രങ്ങളുടെയും മറ്റ് മതസ്ഥാപനങ്ങളുടെയും സ്വത്തുക്കളും നടത്തിപ്പും സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കി (ദേവസ്വം).
ലഘുചിത്രം
സഭയുമായുള്ള ബന്ധം:[[

 ക്രൈസ്തവ മിഷനറിമാരെ സഹായിക്കുകയും അവർക്ക് കൊല്ലം ജില്ലയിലെ മൺറോ തുരുത്ത് പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു. കോട്ടയത്തെ പഴയ സെമിനാരി (Orthodox Pazhaya Seminary) സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.

 പ്രാധാന്യം 
കേണൽ മൺറോയുടെ കാലഘട്ടം കേരളത്തിലെ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഇടപെടൽ ഏറ്റവും ശക്തമായ കാലമായിരുന്നു. തൻ്റെ കടുത്ത മതവിശ്വാസവും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ താൽപ്പര്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുപോയ അദ്ദേഹം, ഇരു രാജ്യങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, നിയമപരമായ ഘടനകളെ സമൂലമായി മാറ്റിമറിച്ചു. “നീതിക്കും സത്യസന്ധതയ്ക്കും” തിരുവിതാംകൂറിലെ ജനഹൃദയങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം മായാത്ത സ്ഥാനം നേടി

 കേണൽ മക്കാളേ (Colonel Macaulay): വേലുത്തമ്പി ദളവയുടെയും പാലിയത്തച്ചൻ്റെയും കലാപസമയത്ത് റസിഡൻ്റ് സ്ഥാനം വഹിച്ചിരുന്നത് ഇദ്ദേഹമായിരുന്നു

 പ്രധാന വിവരങ്ങൾ 

 പദവി: തിരുവിതാംകൂറിലെയും കൊച്ചിയിലെയും ആദ്യത്തെ സ്ഥിരം ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡൻ്റ് (1800 മുതൽ 1810 വരെ).
 ഉദ്ദേശം: ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുക, പ്രത്യേകിച്ച് കമ്പനിക്ക് ഇരു രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും ലഭിക്കേണ്ട കപ്പം (Tribute) കൃത്യമായി പിരിച്ചെടുക്കുക.

 തിരുവിതാംകൂർ-കമ്പനി ബന്ധം 
ലഘുചിത്രം|വേലുത്തമ്പി ദളവ
ബ്രിട്ടീഷുകാരും തിരുവിതാംകൂറും തമ്മിൽ 1795-ൽ ഒപ്പിട്ട സൈനിക സഹായ വ്യവസ്ഥ (Subsidiary Alliance) പ്രകാരം നിശ്ചയിച്ച കപ്പം തുക, രാജ്യത്തിൻ്റെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി മോശമായതിനെത്തുടർന്ന് കുടിശ്ശികയായി. ഈ തുക ഈടാക്കുന്നതിലും ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നതിലും മക്കാളേ കർശനമായ നിലപാട് സ്വീകരിച്ചു.

 ദളവയുടെ നിയമനം: തുടക്കത്തിൽ, അദ്ദേഹം തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാൻ സ്ഥാനത്തേക്ക് വേലുത്തമ്പി ദളവയെ നിയമിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.
 ഏറ്റുമുട്ടൽ: എന്നാൽ, മക്കാളേയുടെ ഭരണരംഗത്തെ അമിതമായ ഇടപെടലും കമ്പനിയുടെ കഠിനമായ സാമ്പത്തിക ആവശ്യങ്ങളും കാരണം വേലുത്തമ്പി ദളവയുമായി മക്കാളേ ശത്രുതയിലായി.

 വേലുത്തമ്പി ദളവയുടെ കലാപം 
മക്കാളേയുടെ പിടിവാശിയും ഭീഷണികളും ദളവയെ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെ തിരിയാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

 കലാപത്തിന് കാരണം: ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡൻ്റിൻ്റെ സമ്മർദ്ദവും, തിരുവിതാംകൂർ സൈന്യത്തെ (നായർ ബ്രിഗേഡ്) പിരിച്ചുവിടാനുള്ള ആവശ്യവും കലാപത്തിന് കാരണമായി.
 റസിഡൻ്റിനെ ആക്രമിക്കൽ: 1808 ഡിസംബറിൽ, വേലുത്തമ്പി ദളവയുടെ ആജ്ഞ പ്രകാരം കൊച്ചിയിലെ റസിഡൻ്റ് ബംഗ്ലാവ് (ബോൾഗാട്ടി കൊട്ടാരം ആണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു) ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. ആക്രമണത്തിൽ നിന്ന് മക്കാളേ കഷ്ടിച്ച് രക്ഷപ്പെട്ട് കൊച്ചി തുറമുഖത്ത് നങ്കൂരമിട്ട ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് കപ്പലിലേക്ക് മാറി.
 കുണ്ടറ വിളംബരം: മക്കാളേയുടെ ക്രൂരമായ ആവശ്യങ്ങളെയും ബ്രിട്ടീഷ് മേൽക്കോയ്മയേയും ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് വേലുത്തമ്പി ദളവ പുറത്തിറക്കിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ വിളംബരമാണ് കുണ്ടറ വിളംബരം (1809).

 പ്രധാന ചെറുത്തുനിൽപ്പ് 
വേലുത്തമ്പി ദളവയുടെയും പാലിയത്തച്ചന്റെയും കലാപം (1809): ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡൻ്റുമാരുടെ അമിതമായ ഇടപെടലുകൾക്കെതിരെ തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാൻ വേലുത്തമ്പി ദളവയും കൊച്ചിയിലെ മന്ത്രി പാലിയത്തച്ചനും ചേർന്ന് നടത്തിയ ശക്തമായ പോരാട്ടമാണിത്.

 പരിഷ്കാരങ്ങൾ 
നേരിട്ടുള്ള ഭരണമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും, ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡൻ്റുമാരുടെയും മിഷനറിമാരുടെയും സ്വാധീനം കാരണം ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ അടിമത്തം നിർത്തലാക്കൽ പോലുള്ള സാമൂഹിക പരിഷ്കാരങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കി.

 ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ്റെ ഫലങ്ങൾ 

 നികുതി സമ്പ്രദായം: ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കടുത്ത നികുതി സമ്പ്രദായം നിലവിൽ വന്നു, ഇത് കർഷകരെ ദുരിതത്തിലാക്കി.
 സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾ: വിദ്യാഭ്യാസം, പൊതുജനാരോഗ്യം, നിയമവ്യവസ്ഥ എന്നിവയിൽ ആധുനിക രീതിയിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ വന്നു.
 രാഷ്ട്രീയ ഏകീകരണം: വിവിധ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളായി ചിതറിക്കിടന്ന മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളെ ഒരു ഏകീകൃത ഭരണസംവിധാനത്തിന് കീഴിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതിന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം പരോക്ഷമായി വഴിയൊരുക്കി.

ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുമ്പോൾ (1947), മലബാർ മദ്രാസ് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമാവുകയും തിരുവിതാംകൂറും കൊച്ചിയും ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ചേരാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് 1956-ലാണ് ഈ പ്രദേശങ്ങൾ ചേർത്ത് കേരള സംസ്ഥാനം രൂപീകരിച്ചത്.

 ഇന്റ്യയിൽ കമ്പനിയുടെ ഭരണത്തിൻ കീഴിലെ ചൂഷണങ്ങൾ 
കമ്പനി ഭരണം ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക, സാമൂഹിക ഘടനകളെ തകർത്തെറിയുന്ന കടുത്ത ചൂഷണത്തിന്റെ കാലഘട്ടമായിരുന്നു. 

 1. കർഷക ചൂഷണവും സാമ്പത്തിക നയങ്ങളും 

 സ്ഥിരം നികുതി സമ്പ്രദായം (Permanent Settlement): 1793-ൽ കോൺവാലിസ് പ്രഭു ബംഗാളിൽ നടപ്പിലാക്കിയ ഈ സമ്പ്രദായം പ്രകാരം, നികുതി പിരിക്കാനുള്ള അവകാശം ജമീന്ദാർമാർക്ക് നൽകി. നിശ്ചിത തുക സർക്കാരിലേക്ക് അടച്ചാൽ മതിയായിരുന്നതിനാൽ, ജമീന്ദാർമാർ കർഷകരെ കഠിനമായി ചൂഷണം ചെയ്തു.https://www.lse.ac.uk/Economic-History/Assets/Documents/WorkingPapers/Economic-History/2023/WP355.pdf
 റയറ്റ്‌വാരി (Ryotwari),  മഹൽവാരി (Mahalwari)  സമ്പ്രദായങ്ങൾ: മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലും കമ്പനി സമാനമായ കഠിനമായ നികുതി സമ്പ്രദായങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കി. കർഷകരെ കടക്കെണിയിലാക്കാനും ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാനും ഇത് കാരണമായി.
 നീലം കൃഷി (Indigo Cultivation): ബംഗാളിലെയും മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലെയും കർഷകരെ നിർബന്ധിച്ച് നീലം കൃഷി ചെയ്യാൻ കമ്പനി നിർബന്ധിച്ചു. ഭക്ഷ്യവിളകൾക്ക് പകരം ലാഭകരമായ വാണിജ്യ വിളകൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകിയത് ക്ഷാമങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

 2. വ്യവസായങ്ങളുടെ തകർച്ച 

 ഇന്ത്യൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ ഇറക്കുമതി നിയന്ത്രണം: ബ്രിട്ടനിലെ വ്യാവസായിക വിപ്ലവത്തെ തുടർന്ന്, ഇന്ത്യയെ ഒരു അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളുടെ വിപണിയാക്കി മാറ്റാൻ കമ്പനി ശ്രമിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ ഇറക്കുമതിക്ക് നികുതി കുറയ്ക്കുകയും, ഇന്ത്യൻ കൈത്തറി ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ കയറ്റുമതിക്ക് ഉയർന്ന നികുതി ചുമത്തുകയും ചെയ്തു.
 കൈത്തറി വ്യവസായത്തിന്റെ തകർച്ച: ഡാക്കയിലെയും മറ്റ് നെയ്ത്ത് കേന്ദ്രങ്ങളിലെയും പ്രശസ്തമായ കൈത്തറി വ്യവസായങ്ങൾ ഈ നയങ്ങൾ കാരണം തകർന്നു. ലക്ഷക്കണക്കിന് നെയ്ത്തുകാർക്ക് തൊഴിൽ നഷ്ടമായി.

 3. സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ 

 ക്ഷാമങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും: കർഷകരെ ചൂഷണം ചെയ്തതും ഭക്ഷ്യവിളകൾക്ക് പകരം വാണിജ്യവിളകൾ നിർബന്ധിച്ചതും, 1770-ലെ ബംഗാൾ ക്ഷാമം (Great Bengal Famine) പോലെയുള്ള മഹാദുരിതങ്ങൾക്ക് കാരണമായി. ഈ ക്ഷാമത്തിൽ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ മരിച്ചതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 
 അഴിമതി: കമ്പനി ഉദ്യോഗസ്ഥർ വ്യാപകമായി അഴിമതി നടത്തുകയും, തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ നേട്ടങ്ങൾക്കായി ഇന്ത്യൻ സമ്പത്ത് കൊള്ളയടിക്കുകയും ചെയ്തു.

 കമ്പനി ഭരണത്തിന്റെ അന്ത്യം 
കമ്പനിയുടെ ചൂഷണങ്ങളും തെറ്റായ ഭരണരീതികളും ഇന്ത്യൻ ജനതയിലും സൈനികരിലും (ശിപായിമാർ) കടുത്ത അതൃപ്തി ഉണ്ടാക്കി.

 1857-ലെ വിപ്ലവം: കമ്പനി ഭരണത്തിനെതിരായ ജനങ്ങളുടെ രോഷം 1857-ലെ ശിപായി ലഹള (ഇന്ത്യയുടെ ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം) എന്ന പേരിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. 
 അധികാര കൈമാറ്റം: ഈ ലഹളയെ തുടർന്ന്, 1858-ലെ ഇന്ത്യൻ ഗവൺമെന്റ് നിയമം (Government of India Act 1858) വഴി ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റ് കമ്പനിയുടെ ഭരണം അവസാനിപ്പിക്കുകയും, ഇന്ത്യയുടെ ഭരണം നേരിട്ട് ബ്രിട്ടീഷ് രാജ്ഞിയുടെ (Crown Rule) കീഴിലാക്കുകയും ചെയ്തു

 റഫറൻസുകൾ