യൂറോപ്യൻ മന്ത്രവാദം

ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ സാമൂഹികവും മതപരവും നിയമപരവുമായ ഭൂപ്രകൃതികളിൽ ഒരു അടയാളം അവശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നൂറ്റാണ്ടുകളായി വികസിച്ച ഒരു ബഹുമുഖ ചരിത്രപരവും സാംസ്കാരികവുമായ പ്രതിഭാസമാണ് യൂറോപ്യൻ മന്ത്രവാദം . മാന്ത്രികതയുടെയും അമാനുഷികതയുടെയും സങ്കൽപ്പങ്ങൾ സാമൂഹിക വിശ്വാസങ്ങളിൽ ഇഴചേർന്നപ്പോൾ യൂറോപ്യൻ മന്ത്രവാദത്തിന്റെ വേരുകൾ ക്ലാസിക്കൽ പ്രാചീനതയിലേക്ക് തിരികെയെത്തുന്നു. പുരാതന റോമിൽ, ഒരു വിജാതീയ സമൂഹത്തിൽ, ഹാനികരമായ മാന്ത്രികതയ്‌ക്കെതിരെ നിയമങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ, സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ചുള്ള സ്ത്രീവിരുദ്ധ വീക്ഷണങ്ങൾ സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടുകെട്ടിലേക്കും ദുഷിച്ച മന്ത്രവാദത്തിലേക്കും നയിച്ചു,  പാഷണ്ഡതയുടെയും പിശാചാരാധനയുടെയും ആരോപണങ്ങൾ കൂടുതൽ പ്രബലമായി. ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, വലിയ മന്ത്രവാദ വേട്ടകൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങി, ഭാഗികമായി മതപരമായ പിരിമുറുക്കങ്ങൾ, സാമൂഹിക ഉത്കണ്ഠകൾ, സാമ്പത്തിക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് ആക്കം കൂട്ടി. മന്ത്രവാദിനികളെ അപകടകാരികളായോ പിശാചുമായി സഖ്യത്തിലേർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരായോ ബ്ലാക്ക് മാജിക്കിലൂടെ ദോഷം വരുത്താൻ കഴിവുള്ളവരായും കണ്ടു.  

മന്ത്രവാദിനികളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനും വിചാരണ ചെയ്യുന്നതിനും ശിക്ഷിക്കുന്നതിനുമുള്ള ചട്ടക്കൂട് നൽകിയ 1486-ലെ ഒരു ഗ്രന്ഥമായ മല്ലിയസ് മാലെഫിക്കാറം ആണ് മന്ത്രവാദികളെ വേട്ടയാടുന്നവരെ രൂപപ്പെടുത്തിയ ഒരു പ്രധാന വാചകം. കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സ്വാധീനം യൂറോപ്പിലുടനീളം മന്ത്രവാദ വിചാരണകളുടെ ഒരു തരംഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. സാധാരണയായി, മന്ത്രവാദത്തിന്റെ ആരോപണങ്ങൾ അയൽക്കാർ ഉന്നയിക്കുകയും സാമൂഹിക സംഘർഷങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്തുടരുകയും ചെയ്തു. സ്ത്രീകൾ, പ്രായമായവർ, സാമൂഹിക മാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിക്കാത്തവർ എന്നിവരുൾപ്പെടെ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തികളെ പലപ്പോഴും ആരോപണങ്ങൾ ലക്ഷ്യമിട്ടിരുന്നു. പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ സ്ത്രീകളും പലപ്പോഴും ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചു. മാന്ത്രിക രോഗശാന്തിക്കാർക്ക് (' തന്ത്രശാലികളായ നാടോടി ' അല്ലെങ്കിൽ 'ജ്ഞാനികൾ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന) മന്ത്രവാദം ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് സാധാരണക്കാർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അധികാരികൾ ചിലപ്പോൾ ഈ രോഗശാന്തിക്കാരെ മന്ത്രവാദവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി അവരെ കളങ്കപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു, ചിലർ മന്ത്രവാദികളാണെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെട്ടു, പക്ഷേ അവർ കുറ്റാരോപിതരിൽ ന്യൂനപക്ഷമായിരുന്നു. 16- ഉം 17-ഉം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കിടയിൽ മന്ത്രവാദ-ഭ്രാന്ത് അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തി, അതിന്റെ ഫലമായി പതിനായിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ വധിക്കപ്പെട്ടു . ചരിത്രത്തിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടം അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും സംഗമത്തെയും സങ്കീർണ്ണമായ പ്രശ്‌നങ്ങൾക്ക് ബലിയാടുകളെ കണ്ടെത്താനുള്ള സാമൂഹിക പ്രവണതയെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ റഷ്യയിലെ സാർഡം മന്ത്രവാദ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആവർത്തനം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. മന്ത്രവാദിനികൾ മന്ത്രവാദം നടത്തുകയും അമാനുഷിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു, ഇത് അവരെ പുറത്താക്കുന്നതിനും വധിക്കുന്നതിനും കാരണമായി. മന്ത്രവാദ പരീക്ഷണങ്ങളോടുള്ള റഷ്യയുടെ സമീപനത്തിൽ സഭാപരവും മതേതരവുമായ അധികാരപരിധികളുടെ സംയോജനം അക്കാലത്തെ മതപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അധികാരത്തിന്റെ പരസ്പരബന്ധിതമായ സ്വഭാവത്തെ എടുത്തുകാണിച്ചു. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ട് പുരോഗമിച്ചപ്പോൾ, മന്ത്രവാദിനികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം കേവലം അന്ധവിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ കൃത്രിമത്വത്തിനുള്ള ഒരു ഉപകരണമായി മാറി, ഭരണവർഗത്തിന് ഭീഷണിയായ വ്യക്തികളെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ആരോപണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു.

1940- കൾ മുതൽ, നിയോപാഗൻ മന്ത്രവാദ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ യൂറോപ്പിൽ ഉയർന്നുവന്നു, പുരാതന പുറജാതീയവും നിഗൂഢവുമായ ആചാരങ്ങളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനും പുനർവ്യാഖ്യാനം ചെയ്യാനും ശ്രമിക്കുന്നു. ജെറാൾഡ് ഗാർഡ്നർ മുൻകൈയെടുത്ത വിക്ക, ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള നവപാരമ്പര്യങ്ങളിൽ ഒന്നായി വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു. ആചാരപരമായ മാന്ത്രികത, ചരിത്രപരമായ പുറജാതീയത, ഇപ്പോൾ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുന്ന മന്ത്രവാദ-സംസ്‌കാര സിദ്ധാന്തം എന്നിവയിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട്, വിക്ക പ്രകൃതി, ദൈവിക, വ്യക്തിഗത വളർച്ച എന്നിവയുമായുള്ള ബന്ധത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. അതുപോലെ, ഇറ്റലിയിലെ സ്ട്രെഗേറിയ, രാജ്യത്തിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക്മു മ്പുള്ള ആത്മീയ വേരുകളുമായി വീണ്ടും ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ആഗ്രഹത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. ഈ നിയോപാഗൻമാരിൽ പലരും " മന്ത്രവാദിനികൾ " എന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിയാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, കൂടാതെ അവർ പോസിറ്റീവ് മാജിക് ചെയ്യുന്നുവെന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നതിന് ഈ വാക്കിനെ പുനർനിർവചിക്കുകയും ചെയ്തു. യൂറോപ്പിലെ സമകാലിക, നവപാഗൻ മന്ത്രവാദം, ചരിത്രപരമായ സ്വാധീനങ്ങൾ, ആധുനിക വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ, പുതിയ മതപരമായ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, അതിവേഗം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകത്ത് ആത്മീയ ആധികാരികതയ്‌ക്കായുള്ള തിരയൽ എന്നിവയുടെ സമന്വയത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന വിപുലമായ പാരമ്പര്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.