തമിഴ് ദേശീയത

തമിഴ്നാട്ടിലെയും ശ്രീലങ്കയിലെയും തമിഴർക്കിടയിൽ തമിഴ് ദേശീയത വളർന്നു. ഇത് ഭാഷാപരമായ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെയും ദ്രാവിഡവും ബ്രാഹ്മണ വിരുദ്ധവുമായ ദേശീയതയാൽ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. "കറുത്ത ജൂലൈ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന 1983 ലെ വംശഹത്യക്ക് ശേഷം ശ്രീലങ്കൻ ഗവൺമെന്റ് തമിഴർക്കെതിരായ രാഷ്ട്രീയവും ശാരീരികവുമായ അക്രമങ്ങൾ വർധിച്ചതിനെ നേരിടാൻ ശ്രീലങ്കയിലെ തമിഴ് ദേശീയവാദികൾ ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യം ( തമിഴ് ഈളം ) സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ അധിനിവേശം അവസാനിപ്പിച്ച ദ്വീപിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യസമയത്ത്, ശ്രീലങ്കൻ സർക്കാർ 1948 ലെ പൗരത്വ നിയമം സ്ഥാപിച്ചു, ഇത് ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ദശലക്ഷത്തിലധികം തമിഴരെ രാജ്യരഹിതരാക്കി. കൂടാതെ, ഭൂരിപക്ഷം തമിഴരും സിംഹള ഭാഷ സംസാരിക്കാത്തതിനാൽ, സിംഹളയെ ഏക ദേശീയ ഭാഷയായി സർക്കാർ സ്ഥാപിച്ചു, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലും (വിദ്യാഭ്യാസം, നിയമം, വോട്ടവകാശം) തമിഴ് കീഴടക്കലിന് വഴിയൊരുക്കി.  . ഇന്ത്യയിൽ, തമിഴ് ദേശീയത 1960-കളിൽ ഹിന്ദി വിരുദ്ധ കലാപത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. തമിഴ് ദേശീയത എന്നത് ദ്രാവിഡ വിരുദ്ധ പ്രത്യയശാസ്ത്രമാണ് പെരിയാർ തമിഴ് ജനതയ്ക്കും സംസ്‌കാരത്തിനും എതിരായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ആളുകൾ വിശ്വസിക്കുന്നു.

 ഭാഷാപരമായ പ്യൂരിസം 

 കഥ 
1964-ൽ ഇംഗ്ലീഷ് ഉപയോഗം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമം നടന്നെങ്കിലും അത് പ്രതിഷേധമായി മാറി. ചിലത് അക്രമാസക്തമായിരുന്നു. അതനുസരിച്ച്, ഈ നിർദ്ദേശം ഉപേക്ഷിച്ചു, ഹിന്ദി ഔദ്യോഗിക ഭാഷയായി അംഗീകരിക്കാത്ത ഓരോ സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും നിയമസഭയിൽ ഒരു പ്രമേയം പാസാക്കുന്നതുവരെ ഇംഗ്ലീഷ് ഉപയോഗം അവസാനിപ്പിക്കില്ലെന്ന് 1967-ൽ ഒരു നിയമം ഭേദഗതി ചെയ്തു. ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിന്റെ എല്ലാ ഭവനങ്ങളും. ഗവൺമെന്റ് ഹിന്ദിയും ഇംഗ്ലീഷും ഉപയോഗിക്കുന്ന മേഖലകൾ നിർണ്ണയിക്കുന്നത് ഭരണഘടനയുടെ വ്യവസ്ഥകൾ, ഔദ്യോഗിക ഭാഷാ നിയമം (1963), ഔദ്യോഗിക ഭാഷാ ചട്ടങ്ങൾ (1976), ഔദ്യോഗിക ഭാഷാ വകുപ്പ് എന്നിവയാണ്. ബിഹാർ, ഉത്തർപ്രദേശ്, മധ്യപ്രദേശ്, രാജസ്ഥാൻ എന്നീ നാല് സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അവരുടെ സുപ്രീം കോടതികളിൽ അവരുടെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയിൽ നടപടിക്രമങ്ങൾ നടത്താനുള്ള അവകാശം ലഭിച്ചു, അത് എല്ലാവർക്കും ഹിന്ദി ആയിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, സമാനമായ അധികാരം തേടുന്ന ഒരേയൊരു ഹിന്ദി ഇതര സംസ്ഥാനം - തമിഴ്‌നാട്, അതിന്റെ സുപ്രീം കോടതിയിൽ തമിഴിൽ വ്യവഹാരങ്ങൾ നടത്താനുള്ള അവകാശത്തിനായി അപേക്ഷിച്ചു - അതിന്റെ അഭ്യർത്ഥന കേന്ദ്ര സർക്കാർ നിരസിച്ചു. മദ്രാസ് (ചെന്നൈ) സുപ്രീം കോടതിയുടെ നടപടികൾ തമിഴിൽ നടത്തണമെന്ന തമിഴ്‌നാട് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ആഗ്രഹത്തെ എതിർക്കില്ലെന്ന് 2006-ൽ നീതിന്യായ മന്ത്രി പ്രഖ്യാപിച്ചു. 2010ൽ മദ്രാസ് സുപ്രീം കോടതി ജഡ്ജി തമിഴിൽ വാദിക്കാൻ അഭിഭാഷകർക്ക് അനുമതി നൽകി.

 ആധുനിക സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവം 
ദേശീയത ഒരു ആധുനിക പ്രതിഭാസമാണെങ്കിലും, ആധുനിക "ശുദ്ധമായ തമിഴ്" പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ഭാഷാപരമായ സ്വത്വത്തിന്, പുരാതന സംഘസാഹിത്യത്തിൽ "തമിലിനോടുള്ള വിശ്വസ്തത" (സംസ്കൃതത്തിന് വിപരീതമായി) എന്ന നിലയിൽ, ആധുനിക പൂർവ്വകാല പൂർവ്വികർ ഉണ്ട്. ഈ സാഹിത്യത്തിലെ കവിതകൾ അയൽ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അവബോധത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, ഇത് തമിഴ് ഭൗതിക സംസ്കാരത്തിന്റെ വാസ്തുവിദ്യാ തെളിവുകളേക്കാൾ വളരെ ശക്തമാണ്. അതുപോലെ, സംഘത്തിനു ശേഷമുള്ള ഇതിഹാസമായ ചിലപ്പാധികാരം, മുഴുവൻ തമിഴ് പ്രദേശത്തിന്റെയും സാംസ്കാരിക സമഗ്രതയെ മുൻനിർത്തി, "എല്ലാ തമിഴർക്കും വേണ്ടി സംസാരിക്കുന്ന" "തമിഴ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ വിപുലമായ ദർശനം" അവതരിപ്പിക്കുന്നതായി പാർത്ഥസാരഥി വ്യാഖ്യാനിച്ചു. സുബ്രഹ്മണ്യൻ ഈ ഇതിഹാസ കഥയിൽ തമിഴ് ദേശീയതയുടെ ആദ്യ ആവിഷ്കാരം കാണുന്നു, അതേസമയം ഇതിഹാസം "തമിഴ് വിഘടനവാദത്തിന്റെ തുടക്കം" കാണിക്കുന്നുവെന്ന് പാർത്ഥസാരഥി പറയുന്നു. മധ്യകാല തമിഴ് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ആധുനിക തമിഴിന്റെ ഭാഷാപരമായ ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ സവിശേഷതകളും കാണിക്കുന്നു, പ്രധാനമായും സംസ്‌കൃതവുമായി തുല്യ പദവി പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ, പരമ്പരാഗതമായി ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിൽ അഭിമാനകരവും ദേശീയവുമായ ഭാഷയായി ഇത് കാണപ്പെടുന്നു. യാപ്പരുങ്കാലക്കാരിത്തൈ X 10 -ആം) തുടങ്ങിയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ) വീരസോഴിയം ( XI th നൂറ്റാണ്ട് ) സാഹിത്യാഭിമാനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ തമിഴിനെ സംസ്‌കൃതത്തിന് തുല്യമായി കണക്കാക്കുക. വൈഷ്ണവ, ശിവമത വ്യാഖ്യാതാക്കൾ തമിഴിന് ആരാധനാക്രമ പദവി നൽകുന്നു. നഞ്ചിയാരെപ്പോലുള്ള ചില വ്യാഖ്യാതാക്കൾ ഇത്രയും മനോഹരമായ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് തങ്ങൾ ജനിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് തമിഴല്ലാത്ത ആളുകൾ വിലപിക്കുന്നു എന്ന് വരെ പറഞ്ഞു. ഈ പ്രവണത സാർവത്രികമായിരുന്നില്ല, സംസ്‌കൃതവൽക്കരണത്തിനിടയിലെ തമിഴ് വേർതിരിവിനെതിരെ പ്രവർത്തിച്ച എഴുത്തുകാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

 ദ്രാവിഡ സ്വത്വം 
ലഘുചിത്രം| തമിഴ് ഭാഷയെ പുകഴ്ത്തി തമിഴ്നാട്ടിലെ ഔദ്യോഗിക പോസ്റ്റർ
തമിഴ്നാട്ടിലെ തമിഴ് ദേശീയത ഒരു ദ്രാവിഡ സ്വത്വം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട് (മറ്റ് ദ്രാവിഡ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു തമിഴ് സ്വത്വത്തിന് വിരുദ്ധമായി). "ദ്രാവിഡ ദേശീയത"യിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ നാല് പ്രധാന വംശീയ-ഭാഷാ ഗ്രൂപ്പുകൾ ഉൾപ്പെടുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യക്കാർ (ദ്രാവിഡർ) ഉത്തരേന്ത്യക്കാരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സാംസ്കാരികവും വംശീയവുമായ അസ്തിത്വമാണെന്ന് വാദിക്കുന്ന ചെറുകിട പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സംഘടനകളും 1930 മുതൽ 1950 വരെ ഈ ആശയം പ്രചരിപ്പിച്ചു. ഈ പ്രസ്ഥാനം അവകാശപ്പെടുന്നത് ബ്രാഹ്മണർ ഉത്തരേന്ത്യയിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുകയും അവരുടെ ഭാഷ ( സംസ്കൃതം ), മതം, പൈതൃകം എന്നിവ തെക്കൻ ജനതയുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തമിഴ് ദേശീയത മൂന്ന് ആശയങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ് : ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിന്റെ പൊളിച്ചെഴുത്ത്, "ശുദ്ധ തമിഴ്" പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കൽ, ജാതി വ്യവസ്ഥകളുടെ ഉന്മൂലനത്തിന്റെ സാമൂഹിക പരിഷ്കരണം. 1960-കളുടെ അവസാനത്തോടെ, ദ്രാവിഡ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ അധികാരം നേടി. തൽഫലമായി, ദേശീയവാദ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾ തമിഴർക്ക് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശവും ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് പരമാവധി വേർപിരിയലും വേണമെന്ന തമിഴ് നേതാക്കളുടെ വാദത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയ ഒരു ഐതിഹാസിക ഭൂഖണ്ഡവും ദ്രാവിഡന്മാർ ഉത്ഭവിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നതുമായ കുമാരി കാണ്ഡം പോലെയുള്ള ദേശീയ മിസ്റ്റിസിസത്തിന്റെയും ഫാൻസിഫുൾ അനാക്രോണിസങ്ങളുടെയും വിവിധ സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ ഉദയത്തിന് ദ്രാവിഡ ദേശീയത പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

 രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകള് 
1969-ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ദ്രാവിഡ മുന്നേറ്റ കഴകം (ഡിഎംകെ) വിജയിച്ചതുമുതൽ, തമിഴ്‌നാട് സർക്കാരിന്റെ മുഖ്യവും സ്ഥിരവുമായ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമാണ് തമിഴ് ദേശീയത. തമിഴ് ജനത സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശം നേടിയതിനുശേഷം, വിഭജനത്തിനുള്ള ഇച്ഛാശക്തി ദുർബലമായിത്തീർന്നു, ഒരു ചെറിയ ന്യൂനപക്ഷം ഒഴികെയുള്ള എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളിലുമുള്ള രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ, ഐക്യ ഇന്ത്യയ്ക്കുള്ളിൽ തമിഴ്നാടിന്റെ വികസനത്തിന് പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരായി. ഡിഎംകെ, അഖിലേന്ത്യാ അണ്ണാ ദ്രാവിഡ മുന്നേറ്റ കഴകം (എഐഎഡിഎംകെ), പട്ടാളി മക്കൾ പാർട്ടി (പിഎംകെ), മറുമലർച്ചി ദ്രാവിഡ മുന്നേറ്റ കഴകം (എംഡിഎംകെ) തുടങ്ങിയ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ മിക്ക പാർട്ടികളും ഇന്ത്യൻ സർക്കാരിൽ മറ്റ് പാൻ-ഇന്ത്യൻ പാർട്ടികളുടെ സഖ്യകക്ഷികളായി ഇടയ്‌ക്കിടെ പങ്കെടുക്കുന്നു. ന്യൂഡല് ഹിയില് . പാർട്ടികൾക്ക് തമിഴ് ദേശീയതയെ വിലമതിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ് തമിഴ്നാട്ടിൽ തമിഴ് സ്വത്വം ദുർബലമാകാനുള്ള പ്രധാന കാരണം.

 രാഷ്ട്രീയ ബന്ധങ്ങളിലെ ദേശീയത 
ഇൻ ഒക്ടോബർ 2008 , ശ്രീലങ്കൻ സൈന്യം തമിഴ് സിവിലിയൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഷെല്ലാക്രമണം നടത്തുകയും സൈന്യം എൽടിടിഇ താവളങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ഡിഎംകെയിലെയും പിഎംകെയിലെയും സിനായ് സർക്കാരിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവർ ഉൾപ്പെടെ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്നുള്ള എംപിമാർ (ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റ് അംഗങ്ങൾ) ഇന്ത്യക്കാരാണെങ്കിൽ കൂട്ടത്തോടെ കലാപം നടത്തുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. സാധാരണക്കാർക്ക് നേരെയുള്ള വെടിവയ്പ്പ് നിർത്താൻ സർക്കാർ ശ്രീലങ്കൻ സർക്കാരിന്മേൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തിയില്ല. ദേശീയ സമ്മർദത്തിന്റെ ഈ നടപടിക്ക് മറുപടിയായി, സംഘർഷം ലഘൂകരിക്കാൻ ശ്രീലങ്കൻ സർക്കാരിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടതായി ഇന്ത്യൻ സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ചെന്നൈ ആസ്ഥാനമായുള്ള ദിനപത്രമായ ദി ഹിന്ദു ശ്രീലങ്കൻ സർക്കാരിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ തമിഴ് ദേശീയവാദികൾ എൽടിടിഇയെ പിന്തുണച്ചു.

 കുറിപ്പുകളും റഫറൻസുകളും 

 ഗ്രന്ഥസൂചിക റഫറൻസുകൾ 

 എബ്രഹാം, ഷിനു (2003), "ചേര, ചോള, പാണ്ഡ്യ: ആദ്യകാല ചരിത്രപരമായ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ തമിഴ് രാജ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ പുരാവസ്തു തെളിവുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു", ഏഷ്യൻ വീക്ഷണങ്ങൾ 42 (2): 207, doi:10.1353/asi.2003.0031
 ക്ലൂണി, ഫ്രാൻസിസ് എക്‌സ്. (1992), "എക്‌സ്‌റ്റൻഡിംഗ് ദ കാനൻ: സ്‌ക്രിപ്‌ച്ചറിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഹിന്ദു വാദത്തിന്റെ ചില സൂചനകൾ", ദി ഹാർവാർഡ് തിയോളജിക്കൽ റിവ്യൂ 85 (2): 197–215
 കട്ട്ലർ, നോർമൻ; പീറ്റേഴ്സൺ, ഇന്ദിര വിശ്വനാഥൻ; Piḷḷāṉ; കാർമാൻ, ജോൺ; നാരായണൻ, വസുധ; പിള്ളൻ (1991), "തമിഴ് ഭക്തി ഇൻ ട്രാൻസ്ലേഷൻ", അമേരിക്കൻ ഓറിയന്റൽ സൊസൈറ്റിയുടെ ജേണൽ (ജേണൽ ഓഫ് ദി അമേരിക്കൻ ഓറിയന്റൽ സൊസൈറ്റി, വാല്യം. 111, നമ്പർ. 4) 111 (4): 768–775, doi:10.2307/603406, JSTOR 603406
 കൈലാസപതി, കെ. (1979), "ദ തമിഴ് പ്യൂരിസ്റ്റ് മൂവ്‌മെന്റ്: ഒരു പുനർമൂല്യനിർണയം", സോഷ്യൽ സയന്റിസ്റ്റ് (സോഷ്യൽ സയന്റിസ്റ്റ്, വാല്യം. 7, നമ്പർ. 10) 7 (10): 23–51, doi:10.2307/3516775, JSTOR 3516775
 കോഹ്‌ലി, എ. (2004), "ഫെഡറലിസവും എത്‌നിക് നാഷണലിസത്തിന്റെ താമസവും", അമോറെറ്റിയിൽ, ഉഗോ എം.; ബെർമിയോ, നാൻസി, ഫെഡറലിസം ആൻഡ് ടെറിട്ടോറിയൽ ക്ലീവേജസ്, ബാൾട്ടിമോർ: ജോൺസ് ഹോപ്കിൻസ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്, pp. 281–299,, ശേഖരിച്ചത് 2008-04-25
 Moorti, S. (2004), "ഫാഷനിംഗ് എ കോസ്മോപൊളിറ്റൻ തമിഴ് ഐഡന്റിറ്റി: ഗെയിം ഷോകൾ, കമ്മോഡിറ്റീസ് ആൻഡ് കൾച്ചറൽ ഐഡന്റിറ്റി", മീഡിയ, കൾച്ചർ & സൊസൈറ്റി 26 (4): 549–567, doi:10.1177/0163443704044217
 നാരായണൻ, വസുധ (1994), ദി വെർണാക്കുലർ വേദ: വെളിപാട്, പാരായണം, ആചാരങ്ങൾ, താരതമ്യ മതത്തിൽ പഠനം, സൗത്ത് കരോലിന യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്,
 പളനിതുറൈ, ജി. (1989), വംശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ രൂപരേഖകൾ മാറ്റുന്നു: ദ്രാവിഡ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഒരു കേസ് പഠനം, അണ്ണാമലൈ യൂണിവേഴ്സിറ്റി വകുപ്പ്. പൊളിറ്റിക്കൽ സയൻസ് മോണോഗ്രാഫ് സീരീസ്, നമ്പർ 2, അണ്ണാമലൈനഗർ: അണ്ണാമലൈ യൂണിവേഴ്സിറ്റി
 പാണ്ഡ്യൻ, MSS (1994), "'ദ്രാവിഡ' പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ പരിവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകൾ: തമിഴ്നാട്, സി. 1900-1940", സോഷ്യൽ സയന്റിസ്റ്റ് (സോഷ്യൽ സയന്റിസ്റ്റ്, വാല്യം 22, നമ്പർ 5/6) 22 (5/6): 84–104, doi:10.2307/3517904, JSTOR 3517904
 പാർത്ഥസാരഥി, ആർ. (1993), ഇളങ്കോ അടികളുടെ ചിലപ്പതികാരം: സൗത്ത് ഇന്ത്യയുടെ ഒരു ഇതിഹാസം, ന്യൂയോർക്ക്: കൊളംബിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്,
 പീറ്റേഴ്‌സൺ, ഇന്ദിര വി. (1982), "സിംഗിംഗ് ഓഫ് എ പ്ലേസ്: തീർത്ഥാടനം തമിഴ് സൈവിറ്റ് സെയിന്റ്‌സിന്റെ ദേവരം ഗാനങ്ങളിൽ രൂപകവും രൂപവും", അമേരിക്കൻ ഓറിയന്റൽ സൊസൈറ്റിയുടെ ജേണൽ (അമേരിക്കൻ ഓറിയന്റൽ സൊസൈറ്റിയുടെ ജേണൽ, വാല്യം 102, നമ്പർ 1) 102 (1): 69–90, doi:10.2307/601112, JSTOR 601112.
 സ്റ്റീവർ, സാൻഫോർഡ് (1987), "ഹെൽമാർ-രാജനായഗത്തിന്റെ അവലോകനം, തമിഴിലെ രാഷ്ട്രീയ ചിഹ്നം", അമേരിക്കൻ ഓറിയന്റൽ സൊസൈറ്റിയുടെ ജേണൽ 107 (2): 355–356
 സുബ്രഹ്മണ്യൻ, എൻ. (1981), തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന് ഒരു ആമുഖം, മദ്രാസ്: ക്രിസ്ത്യൻ ലിറ്ററേച്ചർ സൊസൈറ്റി