അജിത ചക്രബോർത്തി

ആദ്യമായി പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യൻ വനിതാ സൈക്യാട്രിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു ഡോ. അജിത ചക്രബോർത്തി.

തന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളും ജൂനിയർമാരും അജിതാദി എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന ഡോ. അജിത ചക്രബോർത്തി  1926 ഒക്ടോബർ 31-ന് സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ ജനിച്ചു. ബംഗാളിലെ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ നിന്ന് വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിൽ ബിരുദം നേടിയ ശേഷം ഡിപിഎം നേടി. ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിന്നുള്ള MRCP, FRCP എന്നിവയും നേടി ഏകദേശം ഒരു ദശാബ്ദത്തിനു ശേഷം അവർ 1960-ൽ ഇന്ത്യയിൽ തിരിച്ചെത്തി. ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ യോഗ്യയും പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുന്നതുമായ വനിതാ സൈക്യാട്രിസ്റ്റായിരുന്നു അവർ. 

യുണൈറ്റഡ്  കിങ്ഡത്തിൽ (യുകെ) പരിശീലനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം അവൾ പശ്ചിമ ബംഗാൾ ഹെൽത്ത് സർവീസസിൽ ചേർന്നു. തടസ്സങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടും മറ്റ് പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ശമ്പളത്തിൽ ജോലി വാഗ്ദാനങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടും അവർ തന്റെ പ്രൊഫഷണൽ കരിയറിന്റെ ശേഷിക്കുന്ന കാലം പശ്ചിമ ബംഗാൾ ഹെൽത്ത് സർവീസസിൽ ജോലി തുടർന്നു. അവരുടെ പഠനങ്ങളിൽ ദൈവങ്ങളുടെയും ദേവതകളുടെയും വിഷ്വൽ ഹാലൂസിനേഷനുകൾ ഉൾപ്പെടുന്നു, അത് സ്ത്രീകളിൽ പ്രത്യേകിച്ചും സാധാരണമാണെന്ന് അവർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഇന്ത്യയുടെ കിഴക്കൻ ഭാഗങ്ങളിൽ കോറോ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതും അവർ പരിശോധിച്ചു, ഈ വൈകല്യത്തെ കുടിയിറക്കൽ, കൃഷിഭൂമിയുടെ നഷ്ടം, കർഷകരുടെ സാംസ്കാരിക സ്വത്വത്തിന് ഭീഷണി എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സിദ്ധാന്തം അവർ മുന്നോട്ടുവച്ചു. വർഷങ്ങളോളം അവർ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ചികിത്സിച്ച ആളുകൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു തദ്ദേശീയമായ സൈക്കോതെറാപ്പി സ്കൂൾ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള പ്രക്രിയയിലായിരുന്നു. 

ഐപിഎസിന്റെ (ഇന്ത്യൻ സൈക്യാട്രിക് സൊസൈറ്റി) പ്രഥമ വനിതാ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു അവർ. ഇന്ത്യൻ സൈക്യാട്രിക് സൊസൈറ്റിയിൽ അവർ വളരെ സജീവമായിരുന്നു, അതിൽ അവർ ജനറൽ സെക്രട്ടറി (1967-1968), ട്രഷറർ (1971-1974), വൈസ് പ്രസിഡന്റ് (1975), ഒടുവിൽ 1976 ൽ പ്രസിഡന്റ് എന്നീ സ്ഥാനങ്ങൾ അവർ വഹിച്ചു. വേൾഡ് സൈക്യാട്രിക് അസോസിയേഷൻ, ട്രാൻസ് കൾച്ചറൽ സൈക്യാട്രി വിഭാഗത്തിൽ 25 വർഷമായി അംഗമായ അവർ, സ്ത്രീകൾക്കും മാനസികാരോഗ്യ രോഗികൾക്കും എതിരായ മുൻവിധികളുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രത്തിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാ പ്രതിബന്ധങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച് ട്രാൻസ് കൾച്ചറൽ സൈക്യാട്രിയിൽ ശ്രദ്ധേയയായ അധികാരിയായി.

എച്ച് ബി എം മർഫി, റെയ്മണ്ട് പ്രിൻസ് തുടങ്ങിയ സാംസ്കാരിക മനഃശാസ്ത്രത്തിലെ ലോകത്തിലെ ആദ്യ നിര ഗവേഷകരാൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുകയും അഭിനന്ദിക്കുകയും ചെയ്ത സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക സൈക്യാട്രി ഗവേഷണത്തിലെ ഒരു പയനിയറായിരുന്നു അവർ. 1971-ൽ മെക്‌സിക്കോ സിറ്റിയിൽ നടന്ന 5-ാമത് ലോക സൈക്യാട്രി കോൺഗ്രസിൽ, സ്ത്രീകൾ അധ്യക്ഷനായ സെഷനുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന ആശങ്ക അവർ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അതിന്  വ്യാപകമായ പിന്തുണ ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. 1991-ൽ "സംസ്‌കാരം, കൊളോണിയലിസം, സൈക്യാട്രി" എന്ന വിഷയത്തിൽ ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട ഒരു ലേഖനം എഴുതാൻ ലാൻസെറ്റ് അവളോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു. "മൈ ലൈഫ് ആസ് എ സൈക്യാട്രിസ്റ്റ്: മെമ്മോയേഴ്‌സ് ആൻഡ് എസ്സേസ്" എന്ന പേരിൽ ഒരു ആത്മകഥയും അവർ എഴുതി.

ന്യൂറോളജി ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റ് പ്രൊഫസറായും പിന്നീട് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് പോസ്റ്റ് ഗ്രാജ്വേറ്റ് മെഡിക്കൽ എജ്യുക്കേഷൻ ആൻഡ് റിസർച്ച് (IPGMER), കൽക്കട്ടയുടെ ഡയറക്ടറായും സേവനം അനുഷ്ടിച്ച ശേഷം അവർ വിരമിച്ചു. അവർക്ക് റോയൽ കോളേജ് ഓഫ് സൈക്യാട്രിസ്റ്റ്, എഡിൻബർഗ്, ലണ്ടനിലെ ഫെലോഷിപ്പ് ലഭിച്ചിരുന്നു. 

 അവലംബം