ലിസ് വിത് എ പാരസോൾ

1867-ൽ തന്റെ ആദ്യകാല സലൂൺ കാലഘട്ടത്തിൽ ഫ്രഞ്ച് കലാകാരനായ പിയറി-ഓഗസ്റ്റെ റെനോയിർ വരച്ച ഓയിൽ-ഓൺ-കാൻവാസ് പെയിന്റിംഗാണ് ലിസ് - ലാ ഫെമ്മെ എ എൽ ഒംബ്രല്ലെ, അല്ലെങ്കിൽ ലിസ് വിത്ത് എ പാരസോൾ. മുഴുനീള പെയിന്റിംഗിൽ മോഡലായ ലിസ് ട്രെഹോട്ട് ഒരു വനത്തിൽ പോസ് ചെയ്യുന്നതായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ വെളുത്ത മസ്‌ലിൻ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇലകളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് തണലാകാൻ ഒരു കറുത്ത ലേസ് പാരസോൾ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അത് അവളുടെ മുഖത്തെ നിഴലിലും ശരീരത്തെ വെളിച്ചത്തിലും വ്യത്യാസപ്പെടുത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്കാൾ അവളുടെ വസ്ത്രത്തെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു. സലൂൺ നിരസിച്ച നിരവധി പെയിന്റിംഗുകൾക്ക് ശേഷം, റിനോയറിന്റെ ലിസ് ഒടുവിൽ 1868 മെയ് മാസത്തിൽ സ്വീകരിക്കുകയും പ്രദർശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

റിനോയറിന്റെ ആദ്യത്തെ വിമർശനാത്മക വിജയകരമായ സൃഷ്ടികളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ഈ പെയിന്റിംഗ്. ഈ സമയത്തും, റെനോയറിന്റെ സാങ്കേതികത ഗുസ്താവ് കോർബെറ്റിനെ സ്വാധീനിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ അദ്ദേഹം തന്റെ തനതായ ശൈലിയിലുള്ള പെയിന്റിംഗ്  വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. അത് ദ സ്വിംഗിലും (1876), ഡാൻസ് അറ്റ് ലെ മൗലിൻ ഡി ലാ ഗാലറ്റിലും (1876) കൊണ്ടുവന്നു. ലിസെയിലെ ഏതാണ്ട് ലൈഫ് സൈസ് പോർട്രെയ്‌റ്റും അസാധാരണമായ വൈരുദ്ധ്യവും നിരവധി നിരൂപകരെ ഈ ചിത്രത്തെ പരിഹസിക്കാൻ കാരണമായി. നവീന ഇംപ്രഷനിസ്റ്റുകളുടെ ആവേശകരമായ പിന്തുണക്കാരനായ തിയോഡോർ ഡ്യൂററ്റ്, ഈ ചിത്രം വിൽക്കാൻ കഴിയാതെ വന്ന റെനോയറിൽ നിന്ന് പെയിന്റിംഗ് വാങ്ങി. അവന്റ്-ഗാർഡ് കലയുടെ ജർമ്മൻ രക്ഷാധികാരിയായ കാൾ ഏണസ്റ്റ് ഓസ്‌തൗസ് 1901-ൽ മ്യൂസിയം ഫോക്‌വാങ്ങിനായി ലിസ് സ്വന്തമാക്കി.

 പശ്ചാത്തലം 
പിയറി-ഓഗസ്റ്റെ റെനോയർ (1841-1919) പാരീസിലാണ് വളർന്നത്. അച്ഛൻ തയ്യൽക്കാരനായും അമ്മ തയ്യൽക്കാരിയായും ജോലി ചെയ്തിരുന്നു.  റിനോയർ ഒരു പോർസലൈൻ ചിത്രകാരനായാണ് പരിശീലനം നേടിയത്. എന്നാൽ വ്യാവസായിക വിപ്ലവം പോർസലൈൻ ചിത്രകാരന്മാരെ യന്ത്രങ്ങളാക്കി മാറ്റി. Feist, Peter H. (1987). Pierre-Auguste Renoir 1841–1919: A Dream of Harmony. Taschen. p. 8. . . വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വരയ്ക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ പകൽ സമയത്ത് അദ്ദേഹം അലങ്കാര വാണിജ്യ കലാകാരനായി ജോലി കണ്ടെത്തി. 1860-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ, അദ്ദേഹം തന്റെ ഒഴിവുസമയങ്ങൾ ലൂവ്രെയിൽ പെയിന്റിംഗുകൾ പഠിക്കാൻ ചെലവഴിക്കുകയും ചാൾസ് ഗ്ലെയറിനു കീഴിൽ സ്റ്റുഡിയോയിൽ ജോലി ചെയ്യുകയും, എക്കോൾ ഡെസ് ബ്യൂക്സ്-ആർട്സിൽ രണ്ട് വർഷം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്തു. 1863-ൽ റെനോയർ തന്റെ ചിത്രങ്ങൾ സലൂണിൽ സമർപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യ സമർപ്പണമായ നിംഫ് ആൻഡ് ഫൗൺ നിരസിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് റിനോയറിനെ തന്റെ പെയിന്റിംഗ് നശിപ്പിക്കാൻ കാരണമാക്കി. അടുത്ത വർഷം, റിനോയർ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. 1864-ലെ സലൂണിൽ ലാ എസ്മെറാൾഡയെ സമർപ്പിച്ചു.La Esméralda draws upon the character of Esméralda from  Victor Hugo's 1831 novel The Hunchback of Notre-Dame.അതിന് സ്വീകാര്യത ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, റിനോയർ വീണ്ടും തന്റെ പെയിന്റിംഗ് നശിപ്പിച്ചു. റെനോയറിന്റെ രണ്ട് ചിത്രങ്ങൾ , പോർട്രെയിറ്റ് ഡി വില്യം സിസ്‌ലി (1864), സോറി ഡി', 1865-ലെ സലൂൺ അംഗീകരിച്ചു.Kingsley, Rose Georgina (1899). A History of French Art, 1100–1899. Longmans, Green and Company. pp. 442–443. .Strieter, Terry W. (1999). Nineteenth-century European Art: A Topical Dictionary. Greenwood Press. pp.247–248. . .

1860-കളുടെ മധ്യത്തിൽ, റിനോയർ തന്റെ സുഹൃത്ത്, ആർട്ടിസ്റ്റ് ജൂൾസ് ലെ കോയൂർ വഴി ലിസ് ട്രെഹോട്ടിനെ കണ്ടുമുട്ടി. ലിസിയുടെ സഹോദരി ക്ലെമെൻസുമായി അവൾ അടുപ്പത്തിലായിരുന്നു. ഏകദേശം 1865 മുതൽ 1872 വരെ, ലിസ് റെനോയറിന് വേണ്ടി മോഡൽ ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യകാല സലൂൺ കാലഘട്ടത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂട്ടാളിയായിരുന്നു. അതേസമയം, ലിസെയെ ഒരു മോഡലായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന രണ്ട് ചിത്രങ്ങളായ Paysage avec deux Figures (1866), Diana (1867) എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് റെനോയർ സലൂണിൽ തിരസ്‌കരണം തുടർന്നു. ഒരു ഇംപ്രഷനിസ്റ്റ് എന്ന നിലയിൽ റെനോയറിന്റെ നൂതനമായ സൃഷ്ടി തന്റെ ചിത്രങ്ങൾ വിൽക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നതിനാൽ വലിയ പരിഹാസവും ദാരിദ്ര്യവും കൊണ്ടുവന്നു. സമ്പന്നരായ രക്ഷാധികാരികൾക്കായി ഛായാചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുന്നതിൽ സ്വയം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അതിജീവിച്ചു. ആധുനിക കലയ്ക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനകൾ തിരിച്ചറിയാനും അംഗീകരിക്കാനും സലൂണിനും വിശാലമായ കലാ സമൂഹത്തിനും ഏകദേശം നാൽപ്പത് വർഷമെടുത്തു.

 വികസനവും പ്രദർശനവും 

1867-ലെ വേനൽക്കാലത്ത്, ഒരുപക്ഷേ ഓഗസ്റ്റിൽ ലിസ് വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ റിനോയറിന് 26 വയസ്സായിരുന്നു. ബൊറോൺ-മാർലറ്റിന് സമീപമുള്ള ചൈലി-എൻ-ബ്രിയ്‌ക്ക് സമീപമുള്ള ഫോണ്ടെയ്ൻബ്ലൂ വനത്തിലാണോ അതോ ചാന്റിലിയിലാണോ പെയിന്റിംഗ് നിർമ്മിച്ചതെന്ന് വ്യക്തമല്ല. Meier-Graefe, Julius (1920). Auguste Renoir.  R. Piper. . .Tinterow, Gary. Henri Loyrette (1994). Origins of Impressionism . Metropolitan Museum of Art. pp. 140–142, 210, 410, 454. . .  കൂടാതെ, പെയിന്റിംഗ് സ്റ്റുഡിയോയിൽ വെച്ചാണോ അതോ en plein air ലൂടെയാണോ പൂർത്തിയാക്കിയതെന്ന് അറിയില്ല. റെനോയറിന്റെ സുഹൃത്ത്, എഡ്മണ്ട് മൈട്രെ, ഫ്രെഡറിക് ബാസിലിന് (1841-1870) ഒരു സന്ദേശം അയച്ചു. ആ വേനൽക്കാലത്ത് റെനോയറിന്റെ സാങ്കേതികത, "ടർപേന്റൈൻ ദുഷിച്ച സൾഫേറ്റിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെറിയ സിറിഞ്ചിനായി [നേർത്ത പെയിന്റ് ബ്രഷ്] പാലറ്റ് കത്തി ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് വിചിത്രമായി പെയിന്റ് ചെയ്യുന്നു. അത് നിങ്ങൾക്ക്  അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്" എന്ന് എഴുതി.

1868-ലെ സലൂൺ ലിസിനെ അംഗീകരിക്കുകയും അത് വിമർശനാത്മകമായി വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കലാചരിത്രകാരനായ ഗാരി ടിന്ററോയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, "കോർബെറ്റ്, മാനെറ്റ്, മോനെറ്റ് എന്നിവരോടൊപ്പം ജൂറി റിനോയറിനെ ഒരു വിമതനായി അപകീർത്തിപ്പെടുത്തി."Tinterow, Gary; Geneviève Lacambre (2003). Manet/Velázquez: The French Taste for Spanish Painting. Metropolitan Museum of Art. p. 516. . . പ്രദർശനത്തിനിടെ. സലൂൺ, ലിസ്, ബാസിലിയുടെയും മോനെറ്റിന്റെയും പെയിന്റിംഗുകൾ എന്നിവ "ചവറ്റുകുട്ട" (ഡിപ്പോട്ടോയർ) എന്നറിയപ്പെടുന്ന വിദൂര ഗാലറിയിലേക്ക് മാറ്റി.Hallam, John Stephen (2015). "Salon of 1868 ." Paris Salon Exhibitions: 1667–1880. A History in Collage.  Retrieved August 7, 2015.  Note, this site is a continuation of research  Hallam did at Pacific Lutheran University. തന്റെ കരിയറിന്റെ തുടക്കത്തിൽ റെനോയറിന്റെ സൃഷ്ടികൾ സലൂൺ പ്രദർശിപ്പിച്ചപ്പോൾ, അത് പലപ്പോഴും സ്കീയിംഗ് ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് കാണാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതും ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ശ്രദ്ധ സ്വീകരിക്കുന്നതുമായ ഉയർന്ന സ്ഥലങ്ങളിലും കോണുകളിലും ബോധപൂർവം തൂക്കിയിട്ടിരുന്നു.

 വിവരണം 
കലാചരിത്രകാരൻ ജോൺ ഹൗസ് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത് ഈ ചിത്രം "പോർട്രെയ്ച്ചറും ചിത്രകലയും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തികൾ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നു" എന്നാണ്.Lucy, Martha. John House (2012). Renoir in the Barnes Foundation. Yale University Press. pp. 1–2, 69. . . കാട് വെട്ടിത്തെളിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒരു യുവതിയുടെ മുഴുനീള, ഏതാണ്ട് ജീവിത വലുപ്പമുള്ള ഒരു ഛായാചിത്രമാണ് ലിസ്. അവൾ ചുവന്ന റിബണുകളുള്ള ഒരു ചെറിയ, പോർക്ക് പൈ വൈക്കോൽ തൊപ്പിയും, നീളമുള്ള കറുത്ത അരപ്പട്ടയോടുകൂടിയ നീളമുള്ള വെളുത്ത മസ്ലിൻ വസ്ത്രവും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; വസ്ത്രം കഴുത്തിൽ ബട്ടണുള്ളതും നീളമുള്ള ഷീയർ സ്ലീവ് ഉള്ളതുമാണ്. അവളുടെ ശരീരം ശക്തമായ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ, പുല്ലിന്റെ ഒരു പ്രദേശത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ലിസ് അവളുടെ തലയിൽ തണലിനായി ഒരു കറുത്ത ലേസ് പാരസോൾ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. റിനോയറിന്റെ ഇനീഷ്യലുകൾ "AR" അവളുടെ പിന്നിലെ തണലിലെ മരത്തിന്റെ തായ്ത്തടിയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.Distel, Anne (2010). Renoir. Abbeville Press. pp. 23, 62–73. . .

തന്റെ മോഡലിന്റെ ആദ്യ നാമം മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് പെയിന്റിംഗിന് പേരിടാനുള്ള റെനോയറിന്റെ തീരുമാനം, ഹൗസ് പറയുന്നതനുസരിച്ച്, ഇത് ഒരു പരമ്പരാഗത പോർട്രെയ്റ്റ് പെയിന്റിംഗ് അല്ലെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കാരണം അത്തരം സൃഷ്ടികൾ സാധാരണയായി കുടുംബനാമങ്ങളോ ഇനീഷ്യലുകളോ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ലീസിന്റെ ആദ്യ നാമം തലക്കെട്ടായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, ഹൗസ് വാദിക്കുന്നത് റെനോയർ അവളെ ഒരു യജമാനത്തി (അല്ലെങ്കിൽ അവിവാഹിതയായ കാമുകിയും കൂട്ടാളിയുമാണ്) എന്ന നിലയിലേക്കാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.
 നിർണായകമായ സ്വീകരണം

1860-കളുടെ അവസാനത്തിൽ, റിനോയർ തന്റെ തനതായ ശൈലിയും സാങ്കേതികതയും വികസിപ്പിക്കുന്ന പ്രക്രിയയിലായിരുന്നു. റിനോയറിന്റെ മുൻകാല ചിത്രങ്ങളിൽ, ലെ കാബറേ ഡി ലാ മേരെ ആന്റണി എ ബൗറോൺ-മാർലറ്റ് (1866), ഡയാന (1867) എന്നിവ പോലെ ലിസും മറ്റ് കലാകാരന്മാരുടെ സ്വാധീനം പ്രകടിപ്പിച്ചതായി നിരൂപകർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. പ്രത്യേകിച്ച് ഫ്രഞ്ച് റിയലിസ്റ്റ് ചിത്രകാരനായ ഗുസ്താവ് കോർബെറ്റ്.Wintle, Justin (2009). "Renoir, Pierre-Auguste". The Concise New Makers of Modern Culture. Routledge.  p. 634. . . റിനോയറിന്റെ സുഹൃത്ത് കൂടിയായ കലാ നിരൂപകൻ സക്കറി ആസ്ട്രക്, ലിസിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് "മരങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാരീസിയൻ പെൺകുട്ടി" എന്നാണ്.House, John. (2013). "The Many Faces of Lise Tréhot: Pierre-Auguste Renoir's Portraits of Parisiennes ." In Heather MacDonald (ed.) Impressionism and Post-Impressionism at the Dallas Museum of Art.  The Richard R. Brettell Lecture Series. Yale University Press.  pp. 29–30. . .  ക്ലോഡ് മോനെറ്റിന്റെ കാമിലിന്റെ (1866) തുടർച്ചയായാണ് ആസ്ട്രക്കും എമൈൽ സോളയും റെനോയറിന്റെ ലിസിനെ വീക്ഷിച്ചത്.   എഡ്വാർഡ് മാനെറ്റിന്റെ 1863-ലെ ഒളിമ്പിയ  (കാമിലും ലിസിനെയും പിൻതുടർന്ന് )പെയിന്റിംഗിൽ തുടങ്ങി ലിസിനെ ഒരു "ത്രിത്വ"ത്തിന്റെ ഭാഗമായി ആസ്ട്രക് കാണുന്നു. .

സലൂണിൽ ലിസിനെതിരെ വലിയ എതിർപ്പൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.Duret, Théodore (1910). Manet and the French Impressionists. G. Richards. p. 111, 160–169. .Borgmeyer, Charles Louis (March 1913). "The Master Impressionists (Chapter IV)." Fine Arts Journal, 28 (3): 146. .  ട്രെഹോട്ടിന്റെ മുഖം ഇരുട്ടിൽ നിഴലിക്കാനും പകരം അവളുടെ വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ പ്രതിഫലനത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകാനുമുള്ള റെനോയറിന്റെ തീരുമാനമാണ് പെയിന്റിംഗിന്റെ വിമർശനത്തിന് കാരണമെന്ന് ടിന്ററോ പറയുന്നു. നിരവധി വിമർശകർ ഈ അസാധാരണമായ വൈരുദ്ധ്യം ശ്രദ്ധിക്കുകയും ട്രെഹോട്ടിന്റെ രൂപത്തെ പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്തു. ലെ സലൂൺ പോർ റൈറിൽ, ഫ്രഞ്ച് കാരിക്കേച്ചറിസ്റ്റ് ആന്ദ്രേ ഗിൽ, ട്രെഹോട്ടിനെ ലിസെയിലെ "ഉല്ലാസപര്യടനത്തിനുള്ള നല്ലൊരു സെമിസോഫ്റ്റ് ചീസ്" എന്നതിനോട് ഉപമിച്ചു. ഫെർഡിനാൻഡ് ഡി ലാസ്റ്റേരി പെയിന്റിംഗിനെ "വെളുത്ത നിറമുള്ള ഒരു തടിച്ച സ്ത്രീയുടെ രൂപം" എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു.White, Barbara Ehrlich (2010). Renoir: His Life, Art, and Letters. Abrams. p. 28. . .

Notes

അവലംബം

കൂടുതൽ വായനയ്ക്ക്

Turner, Jane (2000). The Grove Dictionary of Art: From Renaissance to Impressionism. Macmillan. p. 163. . 
Vollard, Ambroise (1925). Renoir: An Intimate Record.  Courier Corporation. pp. 15–16. . .

പുറംകണ്ണികൾ

Lise at the Museum Folkwang

വർഗ്ഗം:സ്ത്രീകളുടെ ചിത്രങ്ങൾ