പോഡു കൃഷി

ഇന്ത്യയിലെ ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു പരമ്പരാഗത കൃഷി സമ്പ്രദായമാണ് പോഡു. വിളകൾക്കായി ഭൂമി ലഭ്യമാക്കുന്നതിനായി ഓരോ വർഷവും വനത്തിലെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങൾ കത്തിച്ച് വൃത്തിയാക്കുന്നു. ഈ വാക്ക് തെലുങ്ക് ഭാഷയിൽ നിന്നാണ് വന്നത്.

കരിച്ചു കൃഷിയിറക്കൽ രീതികൾ ഉപയോഗിച്ച് മാറ്റക്കൃഷി ചെയ്യുന്നതാണ് പോഡു. ആന്ധ്രാപ്രദേശിലെ കുന്നിൻ ചെരുവുകളിൽ പരമ്പരാഗതമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ കൃഷിരീതി വടക്കുകിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിൽ കാണപ്പെടുന്ന ജും രീതിക്കും മധ്യപ്രദേശിലെ ബീവാർ സമ്പ്രദായത്തിനും സമാനമാണ്. 1930-കൾ മുതൽ, വനങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും തേക്ക് പോലുള്ള വാണിജ്യ മരങ്ങളുടെ വളർച്ചയ്ക്കുവേണ്ടി അതിന്റെ ഉപയോഗം നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. 1980-കളിൽ, കിഴക്കൻ ഗോദാവരി, പശ്ചിമ ഗോദാവരി, ശ്രീകാകുളം തുടങ്ങിയ ജില്ലകളിലെ ചില ആദിവാസി സമൂഹങ്ങൾക്ക് നിലംനികത്തുന്നതിനുള്ള പ്രധാന രീതിയായി ഇത് തുടർന്നു. 1950-കളോടെ ആദിലാബാദ് ജില്ലയിലെ കോലം, നായിക്‌പോഡ് ഗോത്രങ്ങളിൽ ഇതിന്റെ ഉപയോഗം പൂർണമായും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. ശ്രീകാകുളം പോലുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ ഈ സമ്പ്രദായം അനുവദിക്കുകയും എന്നാൽ അദിലാബാദിൽ അതിന്റെ പരിശീലകരെ ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നടപടികളിലെ വ്യത്യാസത്തിന്റെ ഒരു കാരണം, ചില ജില്ലകളിലെ ആളുകൾ താരതമ്യേന ശാന്തരായതിനാലാണ്. നക്‌സലൈറ്റ് വിമതരുടെ പ്രോത്സാഹനത്തോടെ മറ്റിടങ്ങളിൽ ഉള്ളതുപോലെ ബാഹ്യ ഇടപെടലുകൾക്കെതിരെ അവർ ഉയർന്നുവരുന്നില്ല. 

കുറഞ്ഞത് ചില പ്രദേശങ്ങളിലെങ്കിലും പോഡു സമ്പ്രദായത്തിൽ ഭൂമിയുടെ അവകാശങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായി എത്‌നോളജിസ്റ്റ് ക്രിസ്‌റ്റോഫ് വോൺ ഫ്യൂറർ-ഹൈമെൻഡോർഫ് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ താമസക്കാർക്ക് മറ്റ് ഗ്രാമീണരിൽ നിന്നുള്ള തർക്കം ഭയക്കാതെ തങ്ങൾ മുമ്പ് കൃഷി ചെയ്ത ഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങാം, എന്നിരുന്നാലും കുറച്ച് കാലമായി ഉപയോഗിക്കാതെ കിടന്ന ഭൂമി പൊതു സ്വത്തായി കണക്കാക്കുകയും ആർക്കും കാടു തെളിക്കുന്നതിനായി ദത്തെടുക്കുകയും ചെയ്യാം. 1941-1979 കാലഘട്ടത്തിൽ, തന്റെ അക്കാദമിക് ഫീൽഡ് വർക്കിന്റെ അവസരങ്ങളിൽ, വനംവകുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഉപയോഗത്തിന് നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇത് മറ്റ് സ്ഥലങ്ങളിലെന്നപോലെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതല്ലെന്നും പരന്ന ഭൂമി കുറവുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ലയെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. 

 അവലംബം

 കൂടുതൽ വായനയ്ക്ക് 

വർഗ്ഗം:ഇന്ത്യയിലെ കൃഷി