ബുട്ടോഹ്(ജപ്പാൻ നൃത്തം)

രണ്ടാം ലോക മഹാ യുദ്ധത്തിന്റെ  ദുരന്താനുഭവങ്ങൾ അയവുവരുത്തുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ആവിർഭവിച്ച ജാപ്പനീസ് നൃത്ത രൂപമാണ് ബുട്ടോഹ്. കാണികളിലേക്ക് കുറെ ആശയങ്ങൾ കടത്തി വിടുന്നതിനേക്കാൾ തീവ്രമായ വികാരങ്ങളുടെ ആവിഷ്കാരത്തിനാണ് ബുട്ടോഹ് ഊന്നൽ നൽകുന്നത്. കലാകാരന്റെ മനസിൽ പതിഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും സംഭവമോ കഥയോ അയാൾ അപ്പോൾ നേരിടുന്ന സംഘർഷമോ മനസിനെ മധിക്കുന്ന അനുഭവമോ ആകാം ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്. കാണികൾ അവരുടെ അഭിരുചിക്ക് അനുസരിച്ചായിരിക്കും അതിനെ ആസ്വദിക്കുന്നതും സ്വാംശീകരിക്കുന്നതും. മുൻനിശ്ചയിച്ച കഥയോ നിയതമായ ഘടനയോ ഇല്ലാത്ത ബുട്ടോഹ് സാമ്പ്രദായിക രീതികൾക്ക് എതിരായി ഉടലെടുത്തതാണ്.
 ചരിത്രം 
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തരം ജപ്പാനിൽ 1959 ൽ ബോട്ടോഹ് ആദ്യമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. 1950 കളിലെയും 1960 കളിലെയും ജാപ്പനീസ് നൃത്ത രംഗത്തിനെതിരായ പ്രതികരണമായിരുന്നു ഈ കലാരൂപം. തത്സുമി ഹിജിക്കാറ്റയുടെയും കസുവോ ഓനോ തുടങ്ങിയ കലാകാരന്മാർക്ക് പാശ്ചാത്യരെ അനുകരിക്കുന്നതിലും നോഹ് പോലുള്ള പരമ്പരാഗത ശൈലികൾ പിന്തുടരുന്നതിലും അമിതമായി അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് ഹിജിക്കറ്റയ്ക്ക് തോന്നി. അങ്ങനെ, "നൃത്തം, ബാലെ, എന്നിവയുടെ പാശ്ചാത്യ ശൈലികളിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയാനും"  "സ്ക്വാറ്റ്, എർത്ത്ബൗണ്ട് ഫിസിക് ... സാധാരണക്കാരുടെ സ്വാഭാവിക ചലനങ്ങൾ" എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു പുതിയ സൗന്ദര്യാത്മകത സൃഷ്ടിക്കാനും അവർ ശ്രമിച്ചു.  

1959 ലെ ഡാൻസ് ഫെസ്റ്റിവലിൽ യൂക്കിയോ മിഷിമയുടെ ഫോർബിഡൺ കളർസ് എന്ന നോവലിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു തത്സുമി ഹിജിക്കാറ്റയുടെ ആദ്യ ബുതൊഹ് അവതരണം.   സ്വവർഗരതി പ്രമേയമാക്കിയ ഈ സൃഷ്ടിയുടെ അവതരണത്തെത്തുടർന്ന്  ഹിജിക്കയെ നൃത്തോത്സവത്തിൽ നിന്ന് വിലക്കി,  
കസുവോ ഓനോയുടെ മകൻ യോഷിറ്റോ ഒഹ്‌നോയും  ഹിജികത യോഷിറ്റോയും ഈ അവതരണത്തിൽ പങ്കെടുത്തു.

ആദ്യകാല ബ്യൂട്ടോഹ് പ്രകടനങ്ങളെ ( ഇംഗ്ലീഷിൽ ) "ഡാൻസ് എക്സ്പീരിയൻസ്" എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. 1960 കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ഹിജികത തന്റെ നൃത്തത്തെ വിവരിക്കാൻ "Ankoku-Buyou" (暗黒舞踊?, ഇരുളിന്റെ നൃത്തം) എന്ന പദം ഉപയോഗിച്ചു. അദ്ദേഹം പിന്നീട് വാക്ക് മാറ്റി "ബുയൊ" "ബുതൊഹ്" എന്നാക്കി.  ബാൾ റൂം ഡാൻസിംഗ് എന്ന് അർത്ഥം വരുന്ന വാക്കായിരുന്നു ഇത്. ഹിജിക്കാറ്റ പിന്നീടുള്ള രചനകളിൽ, നൃത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരമ്പരാഗത സങ്കൽപ്പങ്ങളെ അട്ടിമറിക്കുന്നത് തുടർന്നു. യൂക്കിയോ മിഷിമ, കോംടെ ഡി ലോട്രിയാമോണ്ട്, അന്റോണിൻ അർട്ടാഡ്, ഴാങ് ഷെനെ, മാർക്വിസ് ഡി സേഡ് തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടു.   

1960 ൽ കസുവോ ഓനോ, തത്സുമി ഹിജികാറ്റയ്‌ക്കൊപ്പം വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത നൃത്ത രൂപമാണ് ഇപ്പോൾ "ബ്യൂട്ടോഹ്" ആയി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. നൗറിറ്റ് മസ്സൻ-സാക്കിന, ജീൻ വയല എന്നിവരുടെ ഷേഡ്സ് ഓഫ് ഡാർക്ക്നെസ് എന്ന പുസ്തകത്തിൽ, ഓനോയെ "ബ്യൂട്ടോയുടെ ആത്മാവ്" എന്നും ഹിജിക്കറ്റയെ "ബ്യൂട്ടോയുടെ ശിൽപ്പിയുമായി" കാണുന്നു. ഹിജിക്കറ്റയും ഓഹ്‌നോയും പിന്നീട് അവരുടെതായ അധ്യാപന രീതികൾ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. ഓരോ സ്റ്റൈലിലെയും വിദ്യാർത്ഥികൾ വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ ആരാധകർക്ക് സുപരിചിതമായ ജാപ്പനീസ് ഡാൻസ് ട്രൂപ്പായ സങ്കായ് ജുക്കു പോലുള്ള വ്യത്യസ്ത ഗ്രൂപ്പുകൾ സൃഷ്ടിച്ചു.

 അവലംബം

വർഗ്ഗം:നൃത്തങ്ങൾ
വർഗ്ഗം:ജപ്പാനിലെ കലകൾ