മനാഡോ

മനാഡോ ഇന്തോനേഷ്യൻ പ്രവിശ്യയായ വടക്കൻ സുലവേസിയുടെ തലസ്ഥാന നഗരമാണ്. മനഡോ ഉൾക്കടലിൽ,  മലമ്പ്രദേശങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടാണ് ഈ നഗരം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. 2010 ലെ സെൻസസ് പ്രകാരംhttp://www.datastatistik-indonesia.com/component/option,com_tabel/task,/Itemid,165/  ഈ നഗരത്തിലെ ആകെ ജനസംഖ്യ 675,411 ആയിരുന്നു. മകസ്സാർ കഴിഞ്ഞാൽ സുലവേസിയിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ നഗരമാണിത്. 2014 ജനുവരിയിലെ പുതിയ ഔദ്യോഗിക കണക്കുകളിൽ ജനസംഖ്യ 701,390 ആയി കണക്കാക്കിയിരുന്നു.

 ചരിത്രം 
മനഡോയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമർശം, ഫ്രഞ്ച് കാർട്ടോഗ്രാഫറായിരുന്ന നിക്കോളാസ് ഡെസ്ലിയൻസിന്റെ ഒരു ലോക ഭൂപടത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു. ഈ ഭൂപടത്തിൽ മനാറോ ദ്വീപ് (ഇന്നത്തെ മനാഡോ തുവ) അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. യൂറോപ്യൻ വംശജർ വടക്കൻ സുലവേസിയിലേയ്ക്കു വരുന്നതിനുമുൻപ്, ഈ പ്രദേശം ടെർനേറ്റിലെ സുൽത്താന്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്നു. അവർ കപ്പം പിരിക്കുകയും  അവിടുത്തെ ചില നിവാസികളുടെയിടയിൽ ഇസ്ലാം മതം അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പോർട്ടുഗീസുകാർ സുൽത്താനെ അവരുടെ സാമന്തനാക്കിക്കൊണ്ട്, മിനഹാസ അവരുടെ വരുതിയിലാക്കുകയും വെനാങ്ങിൽ ഒരു ഫാക്ടറി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതിനിടയിൽ, സ്പെയിൻകാർ ഫിലിപ്പീൻസിൽ സുസജ്ജരാകുകയും തെക്കൻ അമേരിക്കയിൽ നിന്നുള്ള കാപ്പി കൃഷിചെയ്യുവാനായി ഫലഭൂയിഷ്ടമായ മണ്ണുള്ള മിനഹാസയെ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ചൈനയിൽ കാപ്പി വ്യാപാരം ചെയ്തിരുന്ന ചൈനീസ് കച്ചവടക്കാരുടെ ഒരു വാണിജ്യ കേന്ദ്രമായി സ്പെയിൻകാർ മാനാഡോയെ കൂടുതൽ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. തദ്ദേശീയ സഖ്യകക്ഷികളുടെ സഹായത്തോടെ 1550-ൽ സ്പെയിൻകാർ പോർട്ടുഗീസ് കോട്ട പിടിച്ചടക്കുകതോടൊപ്പം സ്പെയിൻ അധിനിവേശകരും മാനഡോയിൽ ഒരു കോട്ട സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെ സ്പെയിൻ മുഴുവൻ മിനഹാസയേയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു ശക്തിയായി വളർന്നു. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ദ്വീപസമൂഹങ്ങളിലെ ആദ്യ ഇൻഡോ-യൂറേഷ്യൻ (മെസ്റ്റിസോ) സമൂഹം ആവിർഭവിച്ചത് മാനഡോയിൽ ആയിരുന്നു.Wahr, C.R. Minahasa (history) Website  മാനാഡോയിലെ ആദ്യ രാജാവ് (1630), മുണ്ടു ഉണ്ടു യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു സ്പാനിഷ് മെസ്റ്റിസോയുടെ പുത്രനായിരുന്നു.Wahr, C. R. Minahasa (history) Website 

350,000 ഡുകാറ്റ്സിനു പകരമായി, പോർട്ടുഗീസുകാരുമായുണ്ടാക്കിയ ഒരു ഉടമ്പടിയിലൂടെ സ്പെയിൻ അവരുടെ മിനഹാസയിലെ ആസ്തികൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. മിനഹാസൻ തദ്ദേശീയർ ഡച്ചുകാരുമായുണ്ടാക്കിയ സഖ്യ കരാറിലൂടെ ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം മാനാഡോയിൽ അവശേഷിച്ച പോർച്ചുഗീസുകാരെയും പുറത്താക്കി.

ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി അഥവാ വെരിനിഗ്ഡേ ഓസ്റ്റ് ഇൻഡിഷെ കാംപാഗ്നീ (VOC) 1658 ൽ മാനഡോയിൽ ഫോർട്ട് ആംസ്റ്റർഡാം എന്ന പേരിൽ ഒരു കോട്ട നിർമ്മിച്ചു. കിഴക്കൻ ഇന്തോനേഷ്യയിലെ മേഖലകളിലെന്നപോലെ, റീഡൽ, ജോൺ ഗോട്ടിയെബ് ഷ്വാർസ് തുടങ്ങിയ ഡച്ച് മിഷനറിമാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ മനാഡോ ക്രൈസ്തവവൽക്കരണത്തിലേയ്ക്കു നീങ്ങി.ഡച്ച് മിഷനറിമാർ മാനാഡോയിലെ ആദ്യ ക്രിസ്ത്യൻ പള്ളി ഔഡേ കെർക് (പഴയ പള്ളി) എന്ന പേരിൽ നിർമ്മിക്കുകയും അത് ഇപ്പോഴും ഗരേജ സെൻട്രം എന്ന പേരിൽ നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

 ഭൂമിശാസ്ത്രം 
കോപ്പൻ കാലാവസ്ഥാ തരംതിരിക്കൽ പ്രകാരം മനാഡോയിൽ ഉഷ്ണമേഖലാ മഴക്കാട് കാലാവസ്ഥയാണ് അനുഭവപ്പെടാറുള്ളത്. ഇവിടെ യഥാർഥത്തിലുള്ള വരണ്ട കാലാവസ്ഥ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. ജനുവരിയാണ് ഏറ്റവും ഈർപ്പമുള്ള കാലാവസ്ഥ. ഇക്കാലത്ത് വാർഷിക മഴ 465 മില്ലിമീറ്ററാണ് (18.3 ഇഞ്ച്). 121 മില്ലീമീറ്റർ (4.8 ഇഞ്ച്) എന്ന അളവിൽ മാത്രം വർഷാപാതമുള്ള സെപ്റ്റംബർ മാസത്തിലാണ് ഏറ്റവും വരണ്ടതായ കാലാവസ്ഥ ഇവിടെ അനുഭവപ്പെടാറുള്ളത്. ഭൂമദ്ധ്യരേഖയ്ക്കു സമീപത്തുള്ള നഗരത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനാൽ താപനിലയിൽ വർഷം മുഴുവൻ സ്ഥിരതയുണ്ട്. 26.6° C (79.9 ° F) താപനിലയുള്ള ആഗസ്റ്റ് ആണ് ഏറ്റവും ചൂടേറിയ മാസം. അതേസമയം തണുപ്പു കൂടിയ മാസങ്ങൾ ജനുവരിയും ഫെബ്രുവരിയുമാണ്. ഇക്കാലത്ത് ശരാശരി താപനില 25.4° C (77.7 ° F) ആണ്.

 ജനസംഖ്യ 
മനാഡോ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്  മനാഹാസാൻ മേഖലകളിലായതിനാൽ ഇപ്പോൾ മാനാഡോ നഗരത്തിൽ ഭൂരിപക്ഷമുള്ളതു മിനാഹാസ വംശജർക്കാണ്.

 അവലംബം 

വർഗ്ഗം:ഇന്തോനേഷ്യൻ നഗരങ്ങൾ
വർഗ്ഗം:ഇന്തോനേഷ്യയിലെ പ്രവിശ്യകളുടെ തലസ്ഥാനങ്ങൾ
വർഗ്ഗം:സുലവേസി