ക്യൂബിസം

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ യൂറോപ്യൻ പെയിന്റിംഗിലും ശില്പകലയിലും വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച ഒരു അവന്റ്-ഗാർഡ് കലാ പ്രസ്ഥാനമാണ് ക്യൂബിസം, സംഗീതം, സാഹിത്യം, വാസ്തുവിദ്യ എന്നിവയിലെ അനുബന്ധ കലാപരമായ ചലനങ്ങൾക്ക് പ്രചോദനം നൽകി.  ക്യൂബിസ്റ്റ് കലാസൃഷ്ടികളിൽ, വിഷയങ്ങളെ ഒരു അമൂർത്തമായ രൂപത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യുകയും തകർക്കുകയും വീണ്ടും കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു-ഒരൊറ്റ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് വസ്തുക്കളെ ചിത്രീകരിക്കുന്നതിനുപകരം, കലാകാരൻ വിഷയത്തെ ഒരു വലിയ സന്ദർഭത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിന് ഒന്നിലധികം വീക്ഷണകോണുകളിൽ നിന്ന് വിഷയത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു.[1]  ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനിച്ച കലാപ്രസ്ഥാനമായി ക്യൂബിസം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.[2][3]  ക്യൂബിസം എന്ന പദം 1910-കളിലും 1920-കളിലും പാരീസിലും (മോണ്ട്മാർട്രെ, മോണ്ട്പാർനാസെ) അല്ലെങ്കിൽ പാരീസിനടുത്ത് (പുട്ടോക്സ്) നിർമ്മിച്ച വിവിധ കലാസൃഷ്ടികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.  , Robert Delaunay, Henri Le Fauconnier, Juan Gris, and Fernand Léger.[4]  ക്യൂബിസത്തിലേക്ക് നയിച്ച ഒരു പ്രാഥമിക സ്വാധീനം പോൾ സെസാന്റെ അവസാന കൃതികളിലെ ത്രിമാന രൂപത്തിന്റെ പ്രതിനിധാനമായിരുന്നു.[2]  1904-ലെ സലൂൺ ഡി ഓട്ടോമിൽ സെസാന്റെ പെയിന്റിംഗുകളുടെ ഒരു റിട്രോസ്‌പെക്റ്റീവ് നടന്നു, 1905-ലും 1906-ലും സലൂൺ ഡി ഓട്ടോംനെയിൽ നിലവിലുള്ള സൃഷ്ടികൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചു, തുടർന്ന് 1907-ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം രണ്ട് സ്മരണിക റിട്രോസ്‌പെക്റ്റീവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.[5]

 ഫ്രാൻസിൽ, ഓർഫിസം, അമൂർത്ത കല, പിന്നീട് പ്യൂരിസം എന്നിവയുൾപ്പെടെ ക്യൂബിസത്തിന്റെ ശാഖകൾ വികസിച്ചു.[6][7]  ക്യൂബിസത്തിന്റെ സ്വാധീനം ദൂരവ്യാപകവും വിശാലവുമായിരുന്നു.  ഫ്രാൻസിലും മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിലും ക്യൂബിസത്തോടുള്ള പ്രതികരണമായി ഫ്യൂച്ചറിസം, സുപ്രീമാറ്റിസം, ദാദ, കൺസ്ട്രക്റ്റിവിസം, വോർട്ടിസിസം, ഡി സ്റ്റൈൽ, ആർട്ട് ഡെക്കോ എന്നിവ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു.  ഒരേ സമയം അല്ലെങ്കിൽ തുടർച്ചയായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന വിഷയത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത വീക്ഷണങ്ങൾ, ഒന്നിലധികം വീക്ഷണം, ഒരേസമയം അല്ലെങ്കിൽ ബഹുസ്വരത എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു, [8] അതേസമയം, പിക്കാസോയുടെ പ്രത്യേക മൂലകങ്ങളിൽ നിന്ന് ശിൽപം നിർമ്മിക്കുന്ന സാങ്കേതികതയാണ് നിർമ്മാണവാദത്തെ സ്വാധീനിച്ചത്.[9]  ഈ വ്യത്യസ്‌ത ചലനങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള മറ്റ് പൊതു ത്രെഡുകളിൽ ജ്യാമിതീയ രൂപങ്ങളുടെ മുഖം അല്ലെങ്കിൽ ലളിതവൽക്കരണം, യന്ത്രവൽക്കരണത്തിന്റെയും ആധുനിക ജീവിതത്തിന്റെയും സംയോജനം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.

HISTORY

ചരിത്രകാരന്മാർ ക്യൂബിസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ ഘട്ടങ്ങളായി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.  ഒരു സ്കീമിൽ, ക്യൂബിസത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടം, അനലിറ്റിക് ക്യൂബിസം എന്നറിയപ്പെടുന്നു, ഇത് ജുവാൻ ഗ്രിസ് ഒരു പോസ്‌റ്റീരിയോറി ഉപയോഗിച്ചു, [10] 1910 നും 1912 നും ഇടയിൽ ഫ്രാൻസിൽ നടന്ന ഹ്രസ്വവും എന്നാൽ വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ളതുമായ ഒരു കലാ പ്രസ്ഥാനമെന്ന നിലയിൽ സമൂലവും സ്വാധീനവുമുള്ളതായിരുന്നു.  1919-ൽ സർറിയലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം ജനപ്രീതി നേടുന്നതുവരെ സിന്തറ്റിക് ക്യൂബിസം എന്ന രണ്ടാം ഘട്ടം സുപ്രധാനമായിരുന്നു.  ഇംഗ്ലീഷ് കലാചരിത്രകാരനായ ഡഗ്ലസ് കൂപ്പർ തന്റെ പുസ്തകമായ ദി ക്യൂബിസ്റ്റ് എപോക്കിൽ ക്യൂബിസത്തിന്റെ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങൾ വിവരിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരു പദ്ധതി നിർദ്ദേശിച്ചു.  കൂപ്പറിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, "ആദ്യകാല ക്യൂബിസം" ഉണ്ടായിരുന്നു, (1906 മുതൽ 1908 വരെ) ഈ പ്രസ്ഥാനം തുടക്കത്തിൽ പിക്കാസോയുടെയും ബ്രേക്കിന്റെയും സ്റ്റുഡിയോകളിൽ വികസിപ്പിച്ചപ്പോൾ;  രണ്ടാം ഘട്ടത്തെ "ഹൈ ക്യൂബിസം" എന്ന് വിളിക്കുന്നു, (1909 മുതൽ 1914 വരെ) ഈ സമയത്ത് ജുവാൻ ഗ്രിസ് ഒരു പ്രധാന ഘടകമായി ഉയർന്നു (1911 ന് ശേഷം);  അവസാനം കൂപ്പർ "ലേറ്റ് ക്യൂബിസം" (1914 മുതൽ 1921 വരെ) ക്യൂബിസത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടമായി ഒരു റാഡിക്കൽ അവന്റ്-ഗാർഡ് പ്രസ്ഥാനമായി പരാമർശിച്ചു.[11]  ബ്രേക്ക്, പിക്കാസോ, ഗ്രിസ് (1911 മുതൽ), ലെഗർ (ഒരു പരിധി വരെ) എന്നിവരുടെ സൃഷ്ടികളെ വേർതിരിച്ചറിയാൻ ഡഗ്ലസ് കൂപ്പർ ഈ പദങ്ങളുടെ നിയന്ത്രിത ഉപയോഗം മനഃപൂർവമായ മൂല്യനിർണ്ണയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.[12]

 ചിത്രങ്ങൾ 

Category:കലാശൈലികൾ