Историја на печатењето

Историјата на печатењето започнала уште 4 милениум пред нашата ера во форма на цилиндрични печати што ги користеле праеламитската и сумерската цивилизација за да заверат документи напишани на глинени плочки. Други рани форми вклучуваат блокови за печати, правење на монети со чекан, грнчарски отпечатоци и печатење на ткаенина. Првично, метод на печатење шаблони на ткаенина како што е свила, печатењето на дрвени блокови за текстови на хартија потекнува од династијата Танг во Кина, до 7 век, за да се прошири производството на книги и печатењето на дрвени блокови во други делови на Азија, како што се Кореја и Јапонија. Кинеската будистичка дијамантска сутра, отпечатена на дрвени блокови на 11 мај 868 година, е најраната позната печатена книга со прецизен датум на објавување. Подвижниот печат бил измислен во Кина во текот на 11 век од занаетчијата Би Шенг од династијата Сунг, но имал ограничена употреба во споредба со печатењето на дрвени блокови. Технологијата се проширила и надвор од Кина, а најстарата постоечка печатена книга со подвижни метални букви е Џикџи, печатена во Кореја во 1377 година за време на ерата Корјо.

Печатењето со дрвени блокови се користело и во Европа до средината на 15 век. Германскиот пронаоѓач од доцниот среден век Јоханес Гутенберг ја создал првата печатарска машина базирана врз претходно познати механички преси и процес за масовно производство со метални букви. До крајот на 15 век, неговиот изум и широката циркулација на Гутенберговата Библија станале причина за растечката економска индустрија за издаваштво книги што се проширила глобално низ ренесансна Европа и на крајот меѓу колонијалните издавачи и печатари што се појавиле во британско-американските колонии. Оваа индустрија овозможила комуникација на идеи и споделување на знаење на невидени размери, што довело до глобално ширење на печатарската машина за време на раниот модерен период. Заедно со развојот на печатењето текст, биле развиени нови и поевтини методи за репродукција на слики, вклучувајќи литографија, ситопечат и фотокопирање.

 Шаблон 
мини|Отпечатоци од раце во Куева де лас Манос во провинцијата Санта Крус, Аргентина, создадени околу 7300 г. п.н.е.
Рачни шаблони, направени со дување пигмент врз рака држена на ѕид, се пронајдени во Азија и Европа кои датираат од пред повеќе од 35.000 години, а подоцна и од праисториски датуми на други континенти. Шаблоните можеби се користеле за боење ткаенина многу долго време; техниката веројатно го достигнала својот врв на софистицираност кај катазомите и другите техники што се користеле на свили за облека за време на периодот Едо во Јапонија. Во Европа, од околу 1450 година, тие најчесто се користеле за боење стари мајсторски отпечатоци печатени во црно-бело, обично дрвопис. Ова особено било случај со картите за играње. Шаблоните се користеле за масовни публикации, бидејќи буквите не морале да бидат рачно напишани.

 Печати од тули 
мини|Печат од тули на Шар-Кали-Шари, Национален музеј на Ирак
Ппечатите од тула биле користени од Акадската Империја (2334–2154 п.н.е.) во Месопотамија со цел да се посветат тулите што се користат во храмовите, со впишување на името на владетелот. Типичен печат од тули на владетелот Нарам-Син, на пример, гласел „Нарам-син градител, храмот на божицата Иштар“. Не сите тули од храмот би биле отпечатени на овој начин, туку само неколку од нив, доволно за да се разбере кој го изградил храмот и за кој бог. Причината за користење на печати била да се замени бавниот и макотрпен процес на рачно впишување на тулите.

 Печати 
Во Кина, печатите се користеле барем уште од времето на династијата Шанг, околу 1600 до околу 1046 п.н.е. До крајот на 3 век п.н.е. печатите се користеле и за печатење на грнчарија. Во северните династии, текстуалните извори содржат упатувања на дрвени печати со до 120 знаци.

Печатите имале религиозен елемент во нив. Таоистите ги користеле како средства со втиснување на терапевтски карактери на телото на болните луѓе. Тие исто така се користеле за печат на храна, создавајќи талисмански карактер за одбрана од болести. Првите докази за овие практики се појавиле во будистички контекст во средината на 5 век. Векови подоцна, печатите биле користени за создавање стотици слики на Буда.
лево|мини|Златниот печат на кралот На, доделен од царот Гуангву од Хан на Вана (Јајои Јапонија) во 57 година наша ера.
На Запад, постоела практика да се запечатат документи со втиснати лични или официјални ознаки, обично од прстен на кој има печат, уште од време на Римското Царство, и продолжила низ Византиското и Светото Римско Царство, сè до 19 век, кога потписот станал вообичаен.

 Печатници во Европа 
Раните печатници (близу времето на Гутенберг) биле водени од „мајстори печатари“. Овие печатари поседувале работилници, избирале и уредувале ракописи, ги одредувале големините на тиражите, ги продавале делата што ги произведувале, собирале капитал и организирале дистрибуција. Некои печатници, како онаа на Алд Мануциј, станале културен центар за книжевници како што бил Еразмо.

 Печатење во боја 
Според Мајкл Саливан, најраниот познат пример за печатење во боја „е двобоен испис на будистички свиток на сутра, датиран од 1346 година“. Печатењето во боја продолжило да се користи во Кина во текот на династијата Минг и Чјинг.

 Офсет печатарска машина (1870-ти години) 
мини|Современа офсет печатарска машина во „Лас Вегас Ривју-Џурнал“, инсталирана во 2000 година
Офсет печатењето е широко користена техника на печатење каде што слика се пренесува (или „офсетира“) од плоча на гумена покривка, а потоа на површината за печатење. Кога се користи во комбинација со литографскиот процес, кој се базира на одбивање на масло и вода, офсет техниката користи рамен (планографски) носач на слика на кој сликата што треба да се печати добива мастило од валјаците за мастило, додека непечатената област привлекува филм од вода, со што непечатените области се без мастило.

 Ласерски печатач (1969) 
Ласерскиот печатач, базиран на модифициран ксерографски фотокопир, бил измислен во „Ксерокс“ во 1969 година од истражувачот Гари Старкведер, кој до 1971 година имал целосно функционален мрежен систем за печатачи. Ласерското печатење на крајот станало бизнис од повеќе милијарди долари за „Ксерокс“.

 Инк-џет печатач 
Инк-џет печатачите се вид на компјутерски печатар кој работи со исфрлање на ситни капки течно мастило врз хартија. Постојат два вида на инк-џет технологии: континуирано и печатење по потреба.

Континуираниот инк-џет печатач тече континуиран млаз мастило под притисок кон хартија. Електрично наелектризираните капки се отклонуваат од електрично поле за печатење на хартија или одат во сад и повторно се користат.

Инк-џет печатачите „по потреба“ испуштаат поединечни капки со секој електричен импулс.

 Тродимензионално печатење 
Тридимензионалното печатење е метод за конвертирање на виртуелен 3Д-модел во физички објект. 3Д-печатењето е категорија на технологија за брзо прототипирање. 3Д-печатачите обично работат со „печатење“ последователни слоеви врз претходните за да се изгради тродимензионален објект. 3Д-печатачите се генерално побрзи, попристапни и полесни за употреба од другите технологии за адитивно производство.

 Наводи 

 Литература 

 Баркер, Николас. „Печатењето и умот на човекот“. 2013. Колекционер на книги 62 (3) Есен: 371–83.
 (алк. хартија)
 Конгресна библиотека. (1939). Колонијално печатење во Мексико: Каталог на изложба одржана во Конгресната библиотека во 1939 година, по повод четиристотината годишнина од печатењето во Новиот свет. USGPO
 Моксон, Џозеф. Механички вежби за целата уметност на печатењето (1683–4), уредник: Херберт Дејвис и Хари Картер (Лондон: Оксфорд Јуниверзити Прес, 1958).
Категорија:Историја на писменоста
Категорија:Историја на печатењето
Категорија:Печатење