Ентони Пауел

Ентони Дајмок Пауел  (21 декември 1905 – 28 март 2000) — англиски романописец најпознат по неговото 12-томно дело „Танц во ритамот на времето“, објавено помеѓу 1951 и 1975 година.  Се наоѓа на списокот на најдолги романи на англиски јазик.

Главните дела на Пауел остануваат во постојан печат и се предмет на телевизиски и радио драматизации. Во 2008 година, весникот „Тајмс“ го вклучил Пауел меѓу нивниот список на „50-те најголеми британски писатели од 1945 година“. 

 Живот 
Пауел е роден во Вестминстер како син на потполковникот Филип Лајонел Вилијам Пауел (1882–1959), од Велшкиот полк, и Мод Мери (починала во 1954 година), ќерка на Едмунд Лајонел Велс- Дајмок, од Грејнџ, Ист Молси, Сари. Велс-Дајмок бил потомок на земјопоседничко семејство во Линколншир, наследни шампиони на монарсите уште од владеењето на Ричард II. Тие се ожениле во семејството на бароните Мармион, кои први ја имале таа позиција.  Семејството Пауел потекнувало од антички велшки кралеви и поглавари.  Ентони Пауел имал силен интерес за генеалогијата;  Тој спровел обемно истражување за семејството Пауел во текот на многу години, утврдувајќи го татковското потекло од Гвријад ап Елидир - самиот потомок на Коел Хен според Генеалогиите од Исусовиот колеџ MS 20 и други извори - преку Рис ап Грифид, на задоволство на гласниците на Хералдичкиот колеџ, кои во 1964 година му дозволиле користење на древниот грб на Пауел.  

Поради кариерата на неговиот татко и Првата светска војна, семејството се селело неколку пати, а мајката и синот понекогаш живееле одвоено од таткото на Пауел. Пауел кратко време го посетувал Гибсовото предучилишно дневно училиште. Потоа бил испратен во училиштето „Њу Бикон“ во близина на Севеноукс, кое било популарно кај воените семејства. На почетокот на 1919 година, Пауел го положил општиот приемен испит за Итонскиот колеџ, каде што започнал таа есен. Таму, се спријателил со соученикот Хенри Јорк, кој подоцна станал познат како романописец Хенри Грин. Во Итон, Пауел го поминувал поголемиот дел од своето слободно време во Студиото, каде што еден симпатичен уметнички мајстор го охрабрил да го развие својот талент како цртач и својот интерес за визуелните уметности. Во 1922 година, тој станал еден од основачите на Здружението на уметности во Итон. Членовите на здружението повремено издавале списание наречено „Итонска свеќа“.

Во есента 1923 година, Пауел се запишал на Балиолскиот колеџ во Оксфорд. Набргу по неговото пристигнување, бил запознаен со Клубот на лицемерите. Надвор од тој клуб, го запознал Морис Боура, тогашен млад дон на Вадамскиот колеџ. Во текот на третата година, Пауел живеел надвор од колеџот, делејќи соби со Хенри Јорк. Пауел патувал по континентот за време на одморите. На крајот од академските години му била доделена диплома од трета класа.

По неговото пристигнување во Лондон по Оксфорд, дел од општествениот живот на Пауел се фокусирал на присуство на формални дебитантски танци во куќи во Мејфер и Белгравија. Тој го обновил познанството со Ивелин Во, кој го познаваше уште од Оксфорд, и бил чест гостин на неделната вечера во куќата на родителите на Во. Во го запознал со Гаргојловиот клуб, што му дало искуство во лондонската Бохемија. Тој ги запознал сликарите Нина Хамнет и Адријан Дејнтри, кои биле соседи во Фицровија, и композиторот Констант Ламберт, кој останал добар пријател до смртта на Ламберт во 1951 година. 

Во текот на 1934 година, тој се оженил со Лејди Вајолет Пакенам. Во 1952 година, тие се преселиле во „Чентри“, селска куќа во Вотли, западно од Фром, Сомерсет.  

Пауел бил назначен за командант на Редот на Британското Царство на роденденските почести во 1956 година,  а во 1973 година одбил понуда за витез. Бил назначен за член на Редот на кавалерите на честа (CH) на новогодишните почести во 1988 година.  Тој бил член на Националната портретна галерија од 1962 до 1976 година  Со Лејди Вајолет, тој патувале во Соединетите Американски Држави, Индија, Гватемала, Италија и Грција.

Поединците на кои Пауел им ги посветил своите книги и мемоари го даваат контекстот на неговиот круг пријатели и книжевни врски, вклучувајќи ги Џон Бејли (писател), Роберт Конквест, Хенри д'Авигдор-Голдсмид, Антонија Фрејзер, Рој Џенкинс, Хју Масингберд, Артур Мизенер и Едит Ситвел.  

Здравјето на Пауел се влошило во подоцнежните години по повеќекратни мозочни удари. На 28 март 2000 година, тој починал во својот дом на 94-годишна возраст. 

 Работа 
Пауел пристигнал да работи во Лондон во текот на есента 1926 година и живеел на различни лондонски адреси во следните 25 години. Работел како чирак кај издавачите „Gerald Duckworth and Company“ во Ковент Гарден, каде што го издал „Кула од черепи: Патување низ Персија и Турска Ерменија“ од Џералд Рајтлингер. Пауел го напуштил Дакворт во 1936 година по долготрајни преговори за титулата, платата и работното време.  Потоа се вработил како сценарист во студиото „Warner Bros.“ во Тедингтон, каде што останал шест месеци.  Тоа претставувало неуспешен обид да најде работа во Холивуд како сценарист во 1937 година. Потоа нашол работа како рецензент на романи за „The Daily Telegraph“ и мемоари и автобиографии за „The Spectator“.

По избувнувањето на Втората светска војна, Пауел, на 34-годишна возраст, се приклучил на Британската армија како втор поручник, што го направило повеќе од 10 години постар од повеќето негови колеги подредени, воопшто не бил добро подготвен за воен живот и му недостасувало искуство. Пауел се приклучил на велшкиот полк и се наоѓал во Северна Ирска за време на воздушните напади во Белфаст. Неговите претпоставени пронашле примена на неговите таленти, што резултирало со серија преместувања што го одвеле на специјални курсеви за обука дизајнирани да создадат јадро на офицери за справување со проблемите на воената влада откако Сојузниците ги поразиле силите на Оската. На крајот тој обезбедил задача во Разузнавачкиот корпус и дополнителна обука. Неговата воена кариера продолжила со назначување во Воената канцеларија во Вајтхол, каде што се приклучил кон одделот познат како Воено разузнавање (Врска), надгледувајќи ги односите со странските трупи во егзил и основните материјални потреби на нив, поточно Чесите, подоцна Белгијците и Луксембуржаните, а подоцна и Французите. Подоцна, за кратко време бил преместен во Кабинетот, за да служи во Секретаријатот на Заедничкиот разузнавачки комитет, обезбедувајќи унапредувања по патот.

За неговата служба во Армијата, тој добил два медали за општа служба, како и Француска и германска ѕвезда од 1944 година за придружба на група сојузнички воени дипломати од Нормандија до тактичкиот штаб на 21-та армиска група во Монтгомери во ноември 1944 година, три милји од Рормонд, Холандија, кој тогаш бил под контрола на Германците. За застапување на интересите на странските војски во егзил како офицер за врска, тој ги добил следниве одликувања: Орден на Белиот лав (Чехословачка), Дабова круна (Луксембург), Орден на Леополд II (Белгија) и Луксембуршки воен крст (Croix de Guerre - Луксембург). 

По неговата демобилизација на крајот од војната, пишувањето станало негова единствена кариера. И покрај одморот во Советскиот Сојуз во 1936 година, тој останал несимпатичен кон левичарската политика на многу од неговите книжевни и критички современици. Како конзервативец, Пауел сепак одржувал одреден скептицизам и кон десницата, честопати дружејќи се со Џорџ Орвел и Малколм Магериџ. Тој бил претпазлив кон десничарските групи и сомничав кон надуената реторика.  Тој го организирал погребот на Орвел заедно со Магериџ. 

 Семејство 
мини|Ентони Пауел со Виолет на денот на нивната венчавка во 1934 година
Пауел се оженил со Леди Вајолет Пакенам (1912–2002),  сестра на Лорд Лонгфорд, на 1 декември 1934 година во Ол Сеинтс, Енисмор Гарденс, Најтсбриџ. Пауел и неговата сопруга се преселиле на Честер Гејт број 1 во Риџентс Парк, Лондон, каде што останале 17 години.  Нивниот прв син, Тристрам, е роден во април 1940 година, но Пауел и неговата сопруга го поминале поголемиот дел од воените години разделени додека тој служел во Велшкиот полк, а подоцна и во Разузнавачкиот корпус.  Вториот син, Џон, е роден во јануари 1946 година. 

 Пишување 
Првиот роман на Пауел, „Попладневни луѓе“, бил објавен од „Duckworth Books“ во 1931 година, а Пауел самиот го надгледувал неговото издавање. Истата фирма ги објавила неговите следни три романи, „Венусберг“ (1932), „Од поглед кон смрт“ (1933) и „Агенти и пациенти“ (1936), два од нив откако Пауел ја напуштил компанијата. Дизајнот на корицата на овие три е од Миша Блек.

За време на неговиот престој во Калифорнија, Пауел напишал неколку статии во списанието „Night and Day“, чиј уредник бил Грејам Грин. Пауел напишал уште неколку повремени статии за списанието сè додека не престанало да се издава во март 1938 година. Пауел го завршил својот петти роман, „Што стана со Воринг“, кон крајот на 1938 година или почетокот на 1939 година. Откако бил одбиен од „Duckworth Books“, книгата била објавена од „Orion Publishing Group“ во март истата година. Книгата се продала во помалку од илјада примероци.

Предвидувајќи ги тешкотиите на креативното пишување за време на војна, Пауел во следниот период започнал да собира материјал за биографија на писателот од 17 век, Џон Обри. Сепак, неговата воена кариера го принудила да ја одложи дури и таа биографска работа. Кога завршила војната, Пауел продолжил да работи на Обри, завршувајќи го ракописот на „Џон Обри и неговите пријатели“ во мај 1946 година, иако тој се појавил дури во 1948 година по тешки преговори и расправии со издавачите. Потоа уредувал избор од делата на Обри што се појавиле следната година.

Пауел се вратил на пишувањето романи и започнал да размислува за долга серија од книги. Во текот на следните 30 години, тој го создал своето главно дело: „Танц во ритамот на времето“. Насловот на повеќетомната серија е земен од истоимената слика од Пусен, која се наоѓа во Волесовата збирка.  Циклусот романи, раскажан од главен лик со искуства и перспективи слични на оние на Пауел, ја следи траекторијата на сопствениот живот на авторот, нудејќи живописен приказ на пресекот на боемскиот живот со високото општество помеѓу 1921 и 1971 година. Нејзините ликови, многу од нив лабаво моделирани според реални луѓе, се појавуваат, исчезнуваат и се појавуваат повторно низ целата серија, но Пауел тврдел дека тоа не е roman à clef. Ликовите се извлечени од горните класи, нивните бракови и афери и нивните боемски познанства.  Пауел ја добил наградата „Џејмс Тејт Блек“ во 1957 година за четвртиот том, „Кај Лејди Моли“. Единаесеттиот том, „Привремени кралеви“, ја добил наградата В.Х. Смит во 1974 година. 

Паралелно со неговото креативно пишување, Пауел бил главен рецензент за фикција во „Times Literary Supplement“. Тој бил книжевен уредник на „Pуnch“ од 1953 до 1959 година. Од 1958 до 1990 година, тој бил редовен рецензент за „The Daily Telegraph“, од каде што поднел оставка откако во тој весник се појавила остра лична критика од страна на Оберон Во.  Тој, исто така, повремено пишувал рецензии за „The Spectator“. Многу од рецензиите за книги на Пауел биле повторно објавени во два тома критички есеи, „Различни пресуди“ (1990) и „Под рецензија“ (1992). 

Во периодот од 1976 до 1982 година, Пауел објавил четири тома мемоари со општ наслов „ Да се држи топката во движење“,  по што следувале уште два романа: „How the Wheel Becomes It!“ (1983) и „Рибарскиот крал“ (1986).

Неколку томови од „Дневниците“ на Пауел, кои го опфаќаат периодот од 1982 до 1992 година, се појавиле помеѓу 1995 и 1997 година. Неговиот „Бележник на писателот“ бил објавен постхумно во 2001 година, а третиот том критички есеи, „Некои поети, уметници и наводи за Мелорс“, се појавил во 2005 година.

Алан Ферст, автор на шпионски романи, за него забележал: „Пауел прави сè што може да направи еден романописец, од естетски страсти до романса, па сè до комедија од сите страни. Неговиот дијалог е извонреден; честопати концизен, едноставен и совршен, секој лик користи три или четири збора. Ентони Пауел ме научи да пишувам; тој има толку брилијантна контрола врз механиката на романот.“ 

 Колаж 
Пауел создавал колажи за време на неговиот писателски живот. Неговото најголемо достигнување, колажот во Чантри, е окарактеризиран како „монструозен колаж од големина и надреалистичко нарушување“. 

Создавањето на колажот траело со децении. Дигитализиран е и делумно репродуциран во „Ентони Пауел: Танцувајќи во ритамот на времето“ како завршни листови.  Панорама од 360 степени е достапна на неговото мрежното место.

Во 2019 година, Колажот бил фотографиран од Тим Бедоу и се појавил на насловната страница на списанието „The World of Interiors“, списание на „Condé Nast“.  Во 2021 година, Кристофер Метју го опишал како „Еден од најсложените колажи што некогаш сум ги сретнал, кој ги опфаќа не само ѕидовите и таванот, туку дури и водоводните цевки“. 

Во 2025 година, пишувајќи во „Telegraph Luxury“ со многу фотографии, Хари Маунт забележал: „колажот е Сикстинска капела на литературна Британија“.  Правнуката на Пауел, Хоуп Коук, напишала илустриран есеј за колажот. 

 Признавање 
„Танцот“ бил адаптиран од Хју Вајтмор за телевизиска мини-серија во текот на есента 1997 година и емитувана во Велика Британија на Канал 4. Секвенцата од романот претходно била адаптирана од Грејам Голд и Фредерик Браднам за серија од 26 дела на BBC Radio 4, емитувана помеѓу 1978 и 1981 година. Во радио верзијата, улогата на Џенкинс како раскажувач ја играл Ноел Џонсон. Втора радио драматизација од Мајкл Бат била емитувана во текот на април и мај 2008 година.

Во 1984 година, Пауел бил награден со Бенетова награда од „Хадсон Ривју “, во чест на „писател со значајно достигнување чие дело не го добило целосното признание на кое му следува“ и наградата Т.С. Елиот за креативно пишување на Фондацијата Ингерсол. 

Во 1995 година, Пауел бил награден со почесна диплома (доктор по книжевност) од Батскиот универзитет. 

Во 2000 година, научниците го основале Здружението „Ентони Пауел“ за да го унапредат јавното добро, образованието и интересот за неговиот живот и дела. Здружението го објавува кварталниот Билтен на Ентони Пауел и списанието „Тајни хармонии“.

Стогодишнината од изложбата во спомен на животот и делото на Пауел се одржала во Волесовата збирка во Лондон, од ноември 2005 до февруари 2006 година. 

Помали изложби биле одржани во периодот 2005 и 2006 година во Итонскиот колеџ, Кембричкиот универзитет, Гролиеровиот клуб во Њујорк и Џорџтаунскиот универзитет во Вашингтон.

Хилари Спарлинг, колешка во весник, напишала на барање на Пауел во 1977 година „Покана за танцот: Водич за „Танцот во ритамот на времето“ од Ентони Пауел, а во 2017 година ја објавила неговата биографија „ Ентони Пауел: Танцот во ритамот на времето“.   

Сина плоча била поставена на 16 септември 2023 година на адресата Честер Гејт бр. 1, Лондон NW1, каде што Пауел започнал да ја пишува „Танцот во ритамот на времето“. Церемонијата ја организирало Здружението на Ентони Пауел.  

180x180пкс| 

 Танцот во ритамот на времето 

 Прашање за воспитување (1951)
 Пазар на купувачи (1952)
 Светот на прифаќање (1955)
 Кај Лејди Моли (1957)
 Кинескиот ресторан на Казанова (1960)
 Љубезните (1962)
 Долината на коските (1964)
 Уметноста на војникот (1966)
 Воените филозофи (1968)
 Книгите опремуваат соба (1971)
 Привремени кралеви (1973)
 Слушање тајни хармонии (1975)

 Самостојни романи 

 Попладневни мажи (1931)
 Венусберг (1932)
 Од поглед кон смрт (1933)
 Агенти и пациенти (1936)
 Што стана со Воринг (1939)
 O, How the Wheel Becomes It! (1983) 
 Кралот рибар (1986) 

 Делумна библиографија на други драми и дела 

 Писмата на Барнард (1928)
 „Водната чистинка“, во Старата школа: Есеи од нуркачки раце, уредник Греам Грин (1934)
 Романи за високото општество од викторијанската ера. Уредник и предговор од Ентони Пауел. Пајлот Прес, 1947
 Џон Обри и неговите пријатели (1948)
 Кратки животи и други избрани дела на Џон Обри. Уредник: Ентони Пауел. Кресет Прес, 1949
 Две драми: Богот на градината, остатокот ќе го свиркам (1971)
 „Бележник на писател“, 2001
 Разни пресуди. Дела за писателите 1946-1989, 1990
 Во преглед. Понатамошни дела за писателите 1946-1989, 1991
 Некои поети, уметници и „Референца за Мелорс“, 2005
 Прифаќањето на апсурдот. Ентони Пауел и Роберт Вандербилт: Писма 1952 - 1963. Уредници: Џон Саумарез Смит и Џонатан Куперштајн. Maggs Bros, 2011
 Ентони Пауел за виното. Уредник: Робин Бајно. Здружение на Ентони Пауел, 2017
 Кралот Артур и други личности. Уредник: Робин Бајно. Здружение на Ентони Пауел, 2019

Мемоари

 Да се продолжи со движењето: Мемоари на Ентони Пауел
 том 1, Доенчиња на пролетта (1976)
 том 2, Гласници на денот (1978)
 том 3, Лица во моето време (1980)
 том 4, Сите странци си заминаа (1982)

Дневници

 Списанија 1982–1986 (1995)
 Списанија 1987–1989 (1996)
 Списанија 1990–1992 (1997)

 Наводи 

Дополнително читање
Alexander, Patrick. (2022). A Dance to Lost Time: Marcel Proust's 'In Search of Lost Time' compared with Anthony Powell's 'A Dance to the Music of Time.''' Lanehouse Publications: Miami, FL
  Anderson, Perry. (2022). Different Speeds Same Furies: Powell Proust and Other Literary Forms. London: Verso.
 Michael Barber . Anthony Powell: A Life, Duckworth Overlook, 2004. 
  Barnes, Simon: Twelve Books to Furnish a Room, The Anthony Powell Society 2025. 
 Birns, Nicholas  Understanding Anthony Powell, University of South Carolina Press, 2004.  

 Dance Music. A Critical Study to Musical References in Anthony Powell's 'A Dance to the Music of Time, edited by Jeffrey Manley with Nicholas Birns, Edwin Bock, John Gould, Paul Guinery, Peter Kislinger and Prue Raper. Introduction by Paul Guinery, Anthony Powell Society: Greenford, UK 2010.
Fallowell, Duncan, 20th Century Characters, ch. Classical with Grottoes: Anthony Powell and Lady Violet near Frome, (London, Vintage Books, 1994)
Facknitz, Mark (2016). "Was There a Powell Generation?" Secret Harmonies 6/7 (Autumn 2016): 8-25. 
 Hitchens, Christopher: Anthony Powell: An Omnivorous Curiosity (Review of To Keep the Ball Rolling, in: Arguably. Essays by Christopher Hitchens, pp. 276 – 289, New York 2011 [first published in The Atlantic, June 2001]. 
 Joyau, Isabelle: Investigating Powell's A Dance to the Music of Time, London 1994. 
 Kislinger, Peter: Review Article: Isabelle Joyau, Investigating Powell's 'A Dance to the Music of Time''', London 1994, in: Anthony Powell Society Newsletter 3/Spring 2001 [originally published in German in: Sprachkunst, Österreichische Akademie der Wissenschaften, 1996/2]
 Roger K. Miller, "Author offers intelligent study of 'English Proust'", The Pittsburgh Tribune-Review, 5 September 2004The Album of Anthony Powell's 'Dance to the Music of Time [Hardcover, with 224 illustrations], Anthony Powell (Preface), edited by Violet Powell, Introduction by John Bayley, London 1987.
 Selig, Robert: Time and Anthony Powell. A Critical Study, Cranbury 1991. 
 Norman Shrapnel, "Anthony Powell", The Guardian, 30 March 2000
 Stacey, Bernard: War Dance. A glossary of the military terms and references in the war trilogy novels in Anthony Powell´s A DANCE TO THE MUSIC OF TIME, The Anthony Powell Society 2017.
 Stacey, Bernard: Poetic Dance. A glossary of the poetry references in Anthony Powell´s A DANCE TO THE MUSIC OF TIME, The Anthony Powell Society 2018.
 Stacey, Bernard: Culinary Dance. A glossary of the history of the dish or foodstuff references in Anthony Powell´s A DANCE TO THE MUSIC OF TIME, The Anthony Powell Society 2025.
 Spurling, Hilary. Invitation to the Dance: A Guide to Anthony Powell's Dance to the Music of Time, Little Brown, 1977. 
 Spurling, Hilary. Anthony Powell: Dancing to the Music of Time, Hamish Hamilton, 2017. 
 Tucker, James. The Novels of Anthony Powell, Columbia University Press, 1976. 
 Powell author page and archive at The London Review of Books

 Надворешни врски 

 Anthony Powell Society
Anthony Powell Gesellschaft




Категорија:Џорџ Орвел
Категорија:Носители на Орденот на Почесните придружници
Категорија:Заповедници на Редот на Британската Империја
Категорија:Починати во 2000 година
Категорија:Родени во 1905 година
Категорија:Англиски есеисти
Категорија:Англиски романописци
Категорија:Англиски дневничари
Категорија:Британци од Втората светска војна