Антикоминтернски пакт

Антикоминтернскиот пакт,(; ; , Bōkyō kyōtei) официјално Договор против Комунистичката интернационала(German: Abkommen gegen die Kommunistische Internationale; Japanese: ), — антикомунистички пакт склучен помеѓу нацистичка Германија и Јапонската Империја на 25 ноември 1936 година, и насочен против Комунистичката интернационала (Коминтерна). Потпишан е од германскиот амбасадор за специјални задачи Јоаким фон Рибентроп и јапонскиот амбасадор во Германија Кинтомо Мушанокоџи.Италија се приклучила во 1937 година (порано го потпишала Италијанско-советскиот пакт насочен делумно против Хитлер), но била правно призната како оригинален потписник според условите за нејзино влегување. Шпанија и Унгарија се приклучиле во 1939 година. Други земји се приклучиле за време на Втората светска војна.

Јапонските потписници се надевале дека Антикоминтернскиот пакт ефикасно ќе биде сојуз против Советскиот Сојуз. Исто така, постоел и таен дополнителен протокол во кој се наведувала заедничка германско-јапонска политика насочена конкретно против Советскиот Сојуз.

По август 1939 година, Јапонија се дистанцирала од Германија како резултат на пактот Рибентроп-Молотов. По Антикоминтернскиот пакт следел Тројниот пакт од септември 1940 година, кој ги идентификувал Соединетите Американски Држави како примарна закана, а не Советскиот Сојуз (иако пактот се однесувал и на Советите), меѓутоа до декември 1941 година и овој пакт бил практично нефункционален. Антикоминтернскиот пакт подоцна бил обновен во ноември 1941 година и довел до влегување на неколку нови членови во пактот. Нацистичкиот режим го сметал потпишувањето на Антикоминтернскиот пакт како „лакмус тест за лојалност“.

Антикоминтернскиот пакт престанал да постои со крајот на Втората светска војна.

 Позадина 

 Германија 

 „Анти-коминтерна“ (ГДАВ) 
Анти-коминтерната, со официјална кратенка ГДАВ, „општо здружение на германските антикомунистички федерации“), била германска агенција основана од Јозеф Гебелс во 1933 година. Неговите активности опфаќале широк спектар на операции наменети за осудување на комунизмот воопшто, и особено на Советскиот Сојуз, потоа промовирање на антисемитизам, како и за добивање на домашна и меѓународна поддршка за нацистичката политика. Со оваа агенција раководел д-р Адолф Ерт. Под водство на Ерт, Коминтерната била прогласена за „безбожна“ поради нејзиниот атеизам. Почнувајќи од јули 1936 година, Шпанската граѓанска војна станала главен фокус на публикациите на Антикоминтерната.

Едно од најзначајните дела на Антикоминтерната било меѓународното издание од 1936 година „Der Weltbolschewismus“, во кое биле поврзани различни антикомунистички и антисемитски теории на заговор за потрошувачката на меѓународната публика. Книгата не била објавена во самата Германија за да се избегне конфликт помеѓу различните извештаи во книгата и германската државна пропаганда.

 Англо-германски поморски договор 
На 18 јуни 1935 година, Обединетото Кралство и Германија го потпишале англо-германскиот поморски договор, што било изненадување за Јапонците. Со ова бил означен почетокот на серија обиди на Адолф Хитлер да ги подобри односите меѓу двете земји. Според Хитлер, позитивниот однос кон Обединетото Кралство би ги ослабнал британските сојузници Франција и Италија, која во тој момент сè уште била германски ривал, и би го ограничил Советскиот Сојуз.Хитлер подоцна го испратил Рибентроп во Лондон со специфична задача да обезбеди членство на Велика Британија во Антикоминтернскиот пакт за време на неговиот мандат како германски амбасадор во Обединетото Кралство од 1936 до 1938 година, прогласувајќи го пристапувањето на Велика Британија во пактот како негова „најголема желба“.

Во Јапонија, договорот бил гледан со сомнеж. Мушанокоџи на 4 јули 1935 година на состанок во амбасадата го искажал своето мислење дека би било неразумно Јапонија да брза во сојуз со Германија, бидејќи тој правилно го протолкувал англо-германскиот поморски договор како германски обид за сојуз со Велика Британија. Соединетите Американски Држави и Велика Британија биле непријателски настроени кон Јапонија уште од Мукденскиот инцидент од 1931 година, а Мушанокоџи се плашел дека Јапонија би можела да се изолира ако Германија на крајот избере партнерство со Велика Британија наместо партнерство со Јапонија.

 Конкурентни власти и идеологии во германската надворешна политика 
Спроведувањето на германската надворешна политика номинално му било препуштено на министерството за надворешни работи на Константин фон Нојрат, но Јоаким фон Рибентроп ја предводел полуавтономната Диенстстеле Рибентроп, создадена кон крајот на 1934 година,каде што можел да ги извршува личните барања на Хитлер за надворешна политика независно од согласноста на Министерството за надворешни работи. Ова создало соперништво меѓу двете служби. Иако Хитлер го фаворизирал Рибентроп како свој личен застапник за надворешна политика, тој барем на почетокот го одржувал персоналот на Нојрат составен од кариерни дипломати за да го максимизира дипломатскиот легитимитет на неговата влада во странство. Хироши Ошима, јапонски воен аташе во Берлин, и најважната личност на јапонската страна во преговорите на Антикоминтернскиот пакт, ја протолкувал структурата на германската надворешна служба сметајќи дека структурата на моќ била таква што „само Хитлер и Рибентроп одлучувале за надворешната политика и затоа немало смисла да разговараат со своите подредени“. Така, Ошима се обидел да го донесе секој важен чекор од преговорите директно до бирото на Рибентроп или Хитлер.
мини|Јоаким фон Рибентроп
Иако Рибентроп бил личен дипломат по избор на Хитлер, неговиот личен став за геостратешката дипломатија сосема се разликувал од Хитлеровиот став, кон крајот на 1930-ти години. Додека Хитлер се залагал за пријателска политика кон Британија за елиминирање на Советскиот Сојуз, Рибентроп ги сметал западните сојузници за главен непријател на Германија, и дизајнирал голем дел од германската надворешна политика, вклучувајќи го и Антикоминтернскиот пакт, со цел да ја ограничи и Британската Империја. Кога станувало збор за Јапонија, Рибентроп верувал дека фокусот на Јапонија врз Советскиот Сојуз како негов главен антагонист може да се пренасочи и кон Обединетото Кралство, со што ќе ѝ се овозможи на Јапонија да биде партнер во антибританската коалиција на Рибентроп.

Германското сојузништво со Јапонија, спротивно на желбите на германската служба за надворешни работи и на пошироката германска јавност, започнало кон крајот на 1933 година.

 Германско-советските договори меѓу двете светски војни 
За време на Вајмарската Република, германската влада склучила големи договори со СССР, вклучувајќи го Договорот од Рапало од 1922 година и Берлинскиот договор од 1926 година.

Германија веќе агитирала против Советскиот Сојуз во 1935 година кога по претходната германско-полска декларација за неагресија, преку Херман Геринг предложила воен сојуз со Полска против Советскиот Сојуз, но ова било одбиено. 

Во белешка на денот на потпишувањето на Антикоминтернскиот пакт, на 25 ноември 1936 година, Рибентроп го информирал Мушанокоџи дека германската влада ги смета условите на овие два договора за ништовни според тајниот дополнителен протокол. Мушанокоџи одговори истиот ден, изразувајќи го „искреното задоволство“ на јапонската влада од германскиот став. Ова делумно било резултат на инсистирањето на јапонската влада, особено во барањето од 24 јули 1936 година, да се разјаснат импликациите на договорот за минатите билатерални договори меѓу која било од страните и Советскиот Сојуз.

 Јапонија 

 Предлог за расна еднаквост од 1919 година, Вашингтонска поморска конференција од 1922 година 
Јапонија се борела во Првата светска војна на страната на победничките сили на Антантата. Сепак, како дел од Вашингтонската поморска конференција од 1922 година, Соединетите Американски Држави и Обединетото Кралство успеале и да ги ограничат поморските сили на Јапонија со договор, и да ја принудат Јапонија да се откаже од своите придобивки во Кина стекнати за време на Првата светска војна. Иако имало некои предности за Токио стекнати за време на конференцијата, му бил даден паритет со САД и Велика Британија во Тихиот Океан, и имал право да изгради морнарица што ќе ги надмине француската и италијанската морнарица, како и да биде призната како единствена незападна колонијална сила во светот. Договорот бил непопуларен во Јапонија. Јапонските националисти, како и Империјалната јапонска морнарица, ги осудиле рестриктивните аспекти на договорот.

Вашингтонскиот договор од 1922 година бил сметан за уште едно предавство од страна на западните сили, откако биле отфрлени јапонските предлози за гарантирана расна еднаквост во рамките на Лигата на народите во 1919 година. Ова било сфатено како национално понижување, и било дополнително забрзано од економскиот пад што го доживеала Јапонија во 1920-ти години, Тоа било илустрирано со финансиската паника во Јапонија од 1927 година, која исто така предизвикала политичка нестабилност и пад на првиот кабинет на Реиџиро Вакацуки, како и од Големата депресија од 1929 година. Германскиот историчар Бернд Мартин ја нарекол Вашингтонската поморска конференција „јапонски Версај“.

 Јапонската општествена милитаризација и агресија против Кина 
мини|Јапонски трупи влегуваат во Шенјанг за време на Мукденскиот инцидент во 1931 година
Мукденскиот инцидент од 18 септември 1931 година го започнал периодот на јапонската агресија во Азија помеѓу 1931 и 1945 година, понекогаш наречен Петнаесетгодишна војна.

Дипломатската реакција на европските големи сили на нападот на Јапонија врз Кина била недоволна за да го запре напредувањето на Јапонија, и покрај постојаните кинески апели до Лигата на народите. Овој напад, кој немал централна наредба од Токио, бил автономна одлука на раководството на Квантуншката армија. Јапонските команданти го држеле ограничен на североисточна Кина со надеж дека ова ќе биде доволно за да ги одржат млаки европските одговори, и со тоа да го продолжат јапонскиот напредок. Оваа проценка се покажала како точна, а особено Обединетото Кралство било повеќе од задоволно да дозволи Јапонија да продолжи да напредува во Манџурија, сè додека британските интереси во јужна и централна Кина остануваат ненарушени. Дури и по Шангајскиот инцидент од 28 јануари 1932 година, британскиот став остана во целина пријателски кон јапонската кауза, и рамнодушен кон кинеските молби за помош. Меѓу ретките исклучоци од ова биле британските напори да воспостават мир во самиот град Шангај, каде што Велика Британија имала директни економски интереси.

Од друга страна, јапонското смирување на Манџукуо во Британија се сметало за позитивен развој што на крајот ќе помогне во распрснувањето на бандитската активност. Во февруари 1932 година, Јапонците основале марионетска држава во Североисточна Кина, државата Манџурија, на почетокот предводена од Пу Ји, симнатиот од престолот последен император на династијата Чјинг (владеел 1908–1912, 1917).

По Извештајот на Литон, во кој вината за конфликтот во Манџурија цврсто им се припишува на Јапонците, Сер Џон Сајмон, министерот за надворешни работи на Обединетото Кралство, не успеал да ја осуди Јапонија во својот говор на 7 декември 1932 година, а потоа ја стекнал наклонетоста на јапонските политичари како што е Јосуке Мацуока, кој го сметал бледиот британски одговор како дополнително охрабрување за јапонскиот курс во Кина. Јапонија ја напушти Лигата на народите како резултат на Извештајот на Литон во февруари 1933 година.

Примирјето во Тангу ги завршило непријателствата во Манџурија, но јапонските амбиции во Кина сè уште не биле задоволени. Помеѓу 1933 и 1936 година, јапонскиот министер за надворешни работи Коки Хирота ја водел „пријателската дипломатија на Хирота“. Сумирано со доктрината Амау од 1934 година, Јапонија се сметала себеси за заштитничка сила на цела Источна Азија, отсликувајќи ја улогата на Соединетите Американски Држави во Америка според доктрината Монро од 1823 година. Ова позирање повторно било дозволено од европските големи сили, а Невил Чемберлен дури се обидел да преговара за англо-јапонски пакт за неагресија за подобрување на британските односи со Јапонија во 1934 година.Во тајност, раководството на Хирота во надворешната политика поставило низа многу амбициозни цели за јапонската дипломатија. Ова вклучувало индустриско зајакнување во Манџукуо, стекнување ресурси од Северна Кина преку потчинување, освојување на западниот Пацифик и Југоисточна Азија и подготовки за војна против Советскиот Сојуз.

Јапонската армија во октомври 1934 година објавила памфлет со наслов „Суштината на националната одбрана и предлози за нејзино зајакнување“, директно спротивставувајќи се на обидот за дипломатско помирување. Памфлетот барал целосно потчинување на сите аспекти на надворешната и домашната политика на сеопфатното прашање на „национална одбрана“ и подготовка на нацијата за тотална војна. Понатаму ја осудил „кооперативната дипломатија“, ја пофалил јапонската одлука да се повлече од Лигата на народите, и ја повикал Јапонија да ја прифати својата судбина и да формулира голем план за следните 100 години.

Војската потоа продолжила со својата практика на објавување памфлети со отворена политичка содржина без претходна координација со цивилната влада. Во ноември 1936 година, приближно во времето на склучувањето на Антикоминтернскиот пакт, во армискиот памфлет „Усовршување на подготвеноста на армијата и потребниот дух“ се залагал за зајакнување на армијата и отворено повикувал на реформа на цивилната влада и реформа на јапонската држава за подобро да одговара на целите на војската.

 Борби за моќ во земјата околу јапонската надворешна политика 
Јапонскиот историчар Кен Ишида го нарекол системот на јапонската империјална држава „конус без теме“. Јапонската царска армија (IJA), јапонската царска морнарица (IJN) и јапонското министерство за надворешни работи, сите имале своја агенда во однос на тоа како Јапонија треба да ја ориентира својата надворешна политика. Јапонскиот систем, многу традиционален и заснован на духовната и социо-културната вредност на царот Хирохито, исто така го вклучувала и царскиот двор, кој служел како тампон-зона помеѓу овие три сопернички групи и царот на врвот, што му овозможило на Хирохито да избегне директна политичка одговорност за какви било неуспеси и неуспеси што системот може да ги произведе.

 Преговори за јапонско-советски договор за рибарство и гранични спорови 
Во времето на преговорите за Антикоминтернскиот пакт, јапонската влада исто така преговарала со советската влада за правата за риболов во Јапонското Море. Бидејќи тајниот дополнителен протокол на Антикоминтернскиот пакт меѓу Германија и Јапонија против СССР бил да се забранат политички договори меѓу која било држава и Советскиот Сојуз без посебна согласност од другата страна на Антикоминтернскиот пакт, јапонскиот амбасадор Мушанокоџи бил загрижен дали Пактот ќе резултира со последици за јапонско-советските преговори. Тој се распрашал за тоа во писмо до Рибентроп по потпишувањето на договорот на 25 ноември, а исто така го споменал и прашањето за граничните прашања меѓу Манџукуо, контролирано од Јапонија, и СССР. Рибентроп ја потврдил согласноста на германската влада дека Јапонија е автономна и слободна да продолжи со прашањата што ги спомена Мушанокоџи во својот одговор истиот ден.

 Идеолошки сличности и противречности меѓу нацистичка Германија и царска Јапонија 
Антикоминтернскиот пакт бил повеќе изјава отколку вистинска политичка обврска, а изјавата била изјава за меѓусебно идеолошко усогласување и дипломатска приврзаност еден кон друг. И двете земји споделувале примери на многу политички значајни расни идеологии, при што Алфред Розенберг во Германија и Шумеи Окава во Јапонија станале водечки расистички идеолози. Додека Розенберг уживал владина поддршка и бил централна партиска фигура по доаѓањето на нацистите на власт во 1933 година, поддржувачите на Окава биле поограничени. Окава ја имал својата главна база на поддршка кај млади националистички воени офицери, особено оние во армијата Квантунг, воената единица што ја поттикнала првичната инвазија на Јапонија врз Североисточна Кина во 1931 година. Делото на Окава кон крајот на 1936 година било продлабочено со влијателниот памфлет за надворешна политика на Такео Нимија „Уникатните принципи што ја водат јапонската дипломатија“, во кој Такео изложил визија за долгорочна ориентација на јапонската дипломатија околу расно оправдана експанзионистичка политика заснована врз традиционалните јапонски духовни вредности, а не врз империјализмот од западен стил. Памфлетот на Нимија бил особено популарен кај младите бирократи и студенти кои требало да влезат во јапонската државна политика кон крајот на 1930-ти и почетокот на 1940-ти години.

Двете земји имале заеднички идеолошки антагонист во комунизмот, кој бил опширно опфатен во германските и јапонските медиуми и се сметал за реална закана од субверзија меѓу германските и јапонските политички елити. Како резултат на јапонските резерви во врска со отворен воен сојуз, Антикоминтернскиот пакт бил концептуализиран како антикомунистички договор, а не како отворен воен сојуз. Сепак, јапонскиот воен естаблишмент бил загрижен за растот на советската воена сила, а јапонските воени аташеа во Европа одржале конференции за потенцијалната закана што доаѓала конкретно од СССР уште во 1929 година за да разговараат за потенцијални контрамерки. Јапонската влада на 8 август 1936 година издала интерен документ во кој конкретно го оправдува германско-јапонскиот сојуз како одговор на растечката закана што ја претставувал Советскиот Сојуз во Азија, и блиските паралели меѓу јапонските и германските интереси во однос на СССР. Овој документ, исто така, откри, намери за вклучување на други европски, исламски и азиски земји во антисоветскиот пакт и конкретно ја именува, Полска како потенцијален кандидат за членство во пактот.

И јапонското и германското движење делеле аверзија кон Лигата на народите, и обете земји ја напуштиле Лигата во текот на 1933 година. Двете земји делеле сличен список на дипломатски противници: Обединетото Кралство, Соединетите Американски Држави и Советскиот Сојуз.

Иако германската и јапонската расна идеологија за наводната супериорност на ариевската раса и расата Јамато, соодветно, покажувале паралели, кои паралели логично требало да го направат сојузот помалку веројатен, бидејќи фашизмот на двете земји ја смеетал другата земја како расно инфериорна. Всушност, „Мојата борба“ на Хитлер конкретно ги наведува Јапонците како пример за расно групирање на второто од трите културни нивоа, чекор надолу од ариевската раса која е на врвот. За да се спречат дипломатски компликации како резултат на германската расистичка мисла, германската расистичка пропаганда во државно контролираниот печат била насочена подалеку од темата за јапонскиот народ за да не се иритира Јапонија.

 Седмиот светски конгрес на Коминтерната 
На Седмиот светски конгрес на Коминтерната во јули 1935 година, по советот на Георги Димитров до советската влада што произлезе од искуствата на Димитров во Франција и Австрија во текот на 1934 година, Комунистичката интернационала драстично го променила курсот што им било советувано на комунистичките партии да го следат во демократските системи. Наместо да ги гледаат демократските и фашистичките партии како политички сојузници (социјалфашизам), комунистичките движења биле охрабрени да се здружат со левичарските и центристичките сили (политиката на народниот фронт) со цел да се спречат десничарите да добијат предност.

Дипломатски, Седмиот Светски конгрес, исто така, ја вовел политиката на „колективна безбедност“ во Советскиот Сојуз, при што СССР се обидел да се усогласи со западните демократии за да се спротивстави на фашистичките режими. Седмиот Светски конгрес конкретно ги прогласил фашистичка Германија и Јапонија, покрај Полска, за едни од главните поттикнувачи на војна во светот.

Оваа декларација ги забрзала напорите на Рибентроп да обезбеди германско-јапонски сојуз против СССР, или барем ветување за неподдршка на Советскиот Сојуз во случај на војна меѓу една од земјите против него. Оваа промена во политиката на Коминтерната, исто така, ја направила итна потребата европските фашисти да го спречат зајакнувањето на левичарските народни фронтови против нив.

 Улогата на Кина во германско-јапонските односи 
Република Кина била важен партнер на Германците, но горчлив непријател на Јапонското Царство, бидејќи Јапонија ја нападнала Манџурија во 1931 година. Иако Рибентроп се надевал дека ќе ги вклучи и Кина и Јапонија во својот антикомунистички блок, продолжените непријателства и евентуалното избувнување на втората кинеско-јапонска војна ја направиле амбивалентната германска позиција, вклучувајќи ја кинеско-германската воена соработка и статусот на Александар фон Фалкенхаузен, и другите воени советници на Чанг Кај Шек, сериозна загриженост за обете азиски држави. Понатаму, Кина била најголемиот трговски партнер за германските бизниси во Азија. Кина била фаворизирана и од германскиот воен естаблишмент, и од индустријата за вооружување, бидејќи кинеската војска била важен клиент за германските производители на оружје и тешката индустрија. Кинескиот извоз во Германија, вклучувајќи ги испораките на калај и волфрам, исто така се сметал за витален.

За време на неговиот мандат како јапонски амбасадор во Германија, Мушанокоџи си поставил за цел да ги поткопа кинеско-германските економски и дипломатски односи. Во рамките на германската надворешна служба, Рибентроп се залагал за соработка со Јапонија, додека Нојрат претпочитал сојуз со Кина.

Едно од главните прашања во германската надворешна служба во врска со дипломатската амбивалентност на Германија меѓу Кина и Јапонија било признавањето на јапонската марионетска држава Манџукуо, воспоставена по јапонската инвазија на Североисточна Кина во 1931 година. Признавањето на Манџукуо, како што предложил германскиот амбасадор во Токио, Херберт фон Дирксен, почнувајќи од почетокот на 1934 година, јасно би претставувало германска изјава во корист на јапонскиот експанзионизам и би ги вознемирило кинеските партнери на Германија. Како резултат на можната иритација на кинеската влада и потенцијалните сомнежи на советската влада во врска со потенцијалното перцепирање за обид за опкружување од страна на германско-јапонски договор, таквото признавање на Манџукуо првично било спротивставено од Нојрат и Министерството за надворешни работи. Како одговор на неговото првично барање да го признае Манџукуо, на Дирксен му било наложено да избегнува „какви било блиски односи со Јапонија што би можеле да ја изложат [Германија] на сомневање дека сака да пружи помош против Русија“. Ова германско предупредување кон каква било навреда насочена кон Советскиот Сојуз произлезе од впечатокот во Берлин дека Јапонија во текот на 1934 година била под сериозна закана од дипломатска и воена опколеност. Поточно, на Дирксен му било наложено да обрне големо внимание на какви било знаци на потенцијална војна меѓу Јапонија и СССР, за која Германците претпоставувале дека Советскиот Сојуз веројатно ќе добие помош од западните демократии доколку избувне, иако оваа потенцијална војна не се сметала за непосредно неизбежна. Сепак, германската надворешна служба се обидувала по секоја цена да избегне вмешување во таков конфликт.

Од своја страна, јапонските политички и воени естаблишменти до 1934 година биле исто така помалку сигурни во корисноста на новата влада на Хитлер во Германија, за која Токио претпоставувал дека ќе се обиде да одржи мирни односи со Советскиот Сојуз и да избегне какво било отворено сојузништво со непријателите на Москва. Недовербата што ја чувствувала Јапонија делумно била предизвикана од блиските односи меѓу Германија и Кина, која пак се сметала за сојузник на Советскиот Сојуз против Јапонија.

По потпишувањето на Антикоминтернскиот пакт, Фалкенхаузен бил повикан во Германија против негова волја по притисокот од Јапонија во 1938 година.  Кина на крајот им објавила војна на Германија и Италија, заедно со Јапонија, на 9 декември 1941 година, по јапонскиот напад врз Перл Харбор и влегувањето на Америка во Втората светска војна, наведувајќи ја како причина германската и италијанската поддршка за јапонската агресија.

 Нестабилност во Франција 
Домашната ситуација во Третата Француска Република била нестабилна. Ова им дало можност на француските ривали, особено на Германија, да го прошират своето влијание, а во исто време да ги ослабат европските партнери на Франција, како што се Полска и Чехословачка.

Кабинетот на Леон Блум, поддржан од францускиот народен фронт, ја презел власта во јуни 1936 година. Социјалната нестабилност и политичкото насилство во Франција ја направиле француската влада внимателна и неефикасна во примената на инаку обемната дипломатска и воена моќ на Франција. Хитлер, кој очекувал дека францускиот народен фронт ќе резултира со ситуација слична на Шпанската граѓанска војна, отворено му објавил на францускиот амбасадор на 6 октомври 1936 година дека комунистичкото преземање на власта во Франција нема да биде третирано од Германија како внатрешна работа.

Во француската надворешна политика, германско-полскиот пакт за ненапаѓање од 1934 година предизвикал загриженост за стабилноста на францускиот сојузнички систем во Источна Европа, што довело до пренасочување на Франција кон Советскиот Сојуз, а што резултирало со Француско-советскиот договор за заемна помош од 1936 година.

 Вклученоста на Германија, Италија и Советскиот Сојуз во Шпанската граѓанска војна 
Шпанската граѓанска војна, во која Германија ги поддржа националистите, а Советскиот Сојуз републиканците, ја засилила итноста во умот на германското раководство да создаде некаков антисоветски воен аранжман за да се спротивстави на потенцијална агресија од страна на Советскиот Сојуз. Шпанските националисти добиле помош и од Италија на Мусолини, но италијанскиот став кон потенцијален антикомунистички или антисоветски договор првично бил спротивен на германскиот став: Италијанците го сметале потпишувањето на антикомунистички договор за непотребно, бидејќи антикомунистичката посветеност на Италија, според италијанската гледна точка, била доволно докажана во нивната поддршка на шпанските.

Шпанската граѓанска војна била сметана од Германците како конкретен доказ дека учењата на Седмиот светски конгрес на Коминтерната, кои биле насочени конкретно против Германија (и Јапонија), навистина влијаеле врз геополитиката.

 Создавање 
мини|Хироши Ошима

 Првите дизајни на Рибентроп и Хироши Ошима 
По англо-германскиот поморски договор и Седмиот светски конгрес, Рибентроп во октомври 1935 година замислил антикомунистички дипломатски систем што би можел да ги вклучи и Јапонија и Република Кина. Оваа идеја имала поддршка од јапонската страна од Хироши Ошима, тогашен воен аташе за Јапонија во Берлин, иако Ошима бил повеќе загрижен за јапонско потчинување на Кина отколку за рамноправен кинеско-јапонски сојуз против Советскиот Сојуз. Националистичката влада во Кина не била спремна да склучува договори со Јапонија сè додека траела јапонската окупација на Манџурија, па затоа Ошима и Рибентроп составиле билатерален договор меѓу Германија и Јапонија.

Првично, договорот бил закажан за ноември 1935 година, а поканите требало да бидат упатени до Кина, Обединетото Кралство, Италија и Полска. Сепак, германското воено и дипломатско раководство го одложило спроведувањето на договорот, бидејќи се плашеле од прекин на германските односи со Кина. Понатаму, министерот за надворешни работи Константин фон Нојрат бил љубоморен на возвишената позиција на Рибентроп во надворешната политика надвор од контролата на министерството.

Иако првичните дизајни за пактот ги направил Рибентроп, Хироши Ошима, кој бил амбасадор на Јапонија во Германија во 1938–1939 и 1941–1945 година, станал многу влијателен во создавањето на пактот од јапонска страна. Владата во Токио не била особено проактивна во создавањето на пактот. Кога Мушанокоџи ги искажал своите сомневања за германските намери пред персоналот на амбасадата на 4 јули 1935 година, Ошима бил главниот извор на несогласување во рамките на персоналот.

Сепак, Мушанокоџи на крајот ѝ препорачал на јапонската влада да се стреми кон сојуз со Германија само доколку тоа не доведе до влошување на односите на Јапонија со Обединетото Кралство и Соединетите Американски Држави. Ошима бил цврст антикомунист и ветеран од јапонската интервенција во Сибир, и ги користел своите добри врски во Германија - имено Вилхелм Канарис од Абвер, меѓу другите, за да ја продолжи својата прогерманска и антисоветска агенда во амбасадата без овластување од амбасадорот Мушанокоџи. Првично згрозен од воената и политичката слабост на Вајмарската Република кога првпат пристигнал во Германија во 1922 година, тој станал обожавател на Адолф Хитлер по доаѓањето на националсоцијалистите на власт во 1933 година, и заклучил дека „постоеле работи во новата Германија кои се достојни за сериозно разгледување“.  На Ошима му помогнал фактот што го зборувал германскиот јазик со висок степен на течност.

Инструкциите на Ошима од високата команда биле да се испита стабилноста на германската влада, иднината на германската војска и состојбата на германско-советските воени и дипломатски односи.

Ошима вредно ја следел својата задача, а големата фреквенција на неговите посети и инспекции на германскиот воен естаблишмент била забележана дури и од американскиот воен аташе Хју В. Роуан, чија задача била да ги набљудува тајните јапонски активности во Берлин. Роуан наскоро бил убеден дека Ошима „има пристап до важни технички информации што ги поседува германската армија“. Заканата што ја претставувал Советскиот Сојуз останала главна грижа на Ошима и тој агресивно барал сите германски информации за советската воена сила што можел да ги добие. Неговиот претходно споменат однос со Канарис во голема мера се темелел и на можноста за потенцијална соработка на германско-јапонската разузнавачка служба против Советскиот Сојуз. До 1937 година, тој воспоставил и блиски контакти со Вилхелм Кајтел, подоцнежниот началник на Врховната команда на Вермахтот.

Еден од старите соработници на Ошима од времето на Вајмарската Република, Фридрих Вилхелм Хак, до 1934 година се приклучил и служел како посредник во мрежата помеѓу Ошима, Канарис и германскиот министер за одбрана Вернер фон Бломберг, организирајќи состаноци во Фрајбург, почнувајќи од почетокот на 1935 година. Хак одиграл клучна улога во воспоставувањето лични контакти за Ошима и бил најважната врска помеѓу Ошима и Јоаким фон Рибентроп. Ошима првпат се сретнал со Рибентроп во март 1935 година. Рибентроп му пријавил на Хитлер, според неговото сведоштво на Рибентроп во Нирнберг, дека тој „лично имал одредени врски со Јапонците“.  Со привременото одобрување на Хитлер, кој не бил сигурен во авторитетот на Ошима и сакал Рибентроп да ги утврди мислењата на повисоките позиции во јапонскиот воен естаблишмент, преговорите меѓу Ошима и Рибентроп влегле во полн ек на есента 1935 година.

 Преговори 

 1935 година 
Почнувајќи со состаноците во октомври, на кои во одреден момент бил вклучен и самиот Хитлер, Ошима ја претставил својата идеја за ветување за меѓусебна помош во случај на напад врз една од двете земји од страна на Советскиот Сојуз. Во овој момент, телеграмите на Ошима до јапонската армија биле ентузијастични за дипломатскиот потенцијал на преговорите, вклучително и можноста за отворен германско-јапонски воен сојуз. Широката вклученост на Ошима била од суштинско значење за формирањето на Антикоминтернскиот пакт, но исто така била извор на одредена непријатност кај јапонското воено и дипломатско раководство, бидејќи Ошима далеку ја пречекорил својата воена задача со својата неовластена дипломатска соработка со Рибентроп, па дури и со самиот Хитлер. Но, наместо строга казна што еден помлад офицер како Ошима можеби би ја добил за неговите неодговорни зделки со странски шеф на влада, напредувањето на Ошима било позитивно признато од јапонските хипер-милитаристи, кои биле наклонети кон политиката на Хитлер и импресионирани од успесите на Ошима.

Кон крајот на октомври 1935 година, началникот на Генералштабот на јапонската армија, принцот Кан'ин Котохито, сигнализирал дека армијата е позитивно расположена кон пакт со Германија. Котохито бил близок соработник со таткото на Хироши Ошима, Кеничи Ошима, кој бил јапонски министер за армија во 1916–1918 година, и затоа бил позитивно настроен кон активностите на Хироши Ошима во Европа, и веројатно еден од заштитниците на Ошима во прашањето дали Ошима ги пречекорил своите првични задачи.Котохито го назначил офицерот за разузнавање на Генералштабот, Тадаичи Вакамацу, со мисија во Берлин што вклучувала утврдување на германскиот став кон германско-јапонскиот договор насочен против Советскиот Сојуз. Состаноците меѓу Вакамацу, Ошима и Бломберг во ноември и декември 1935 година постигнале малку, иако Вакамацу сигнализирал општа подготвеност на јапонската армија да преговара за договор со Германија.

Вакамацу и Котохито генерално биле неподготвени да се справат со извонредниот напредок што Ошима го објавил во своите пораки и потенцијалната големина на германско-јапонскиот договор што произлегол од тоа.

Кон крајот на 1935 година, советската разузнавачка служба на Црвената армија пресретнала неколку тајни телеграми меѓу Ошима и јапонскиот Генералштаб. Оваа информација била проследена до советската амбасада во Јапонија, од која американската амбасада, исто така, слушнала вести за тековните тајни преговори меѓу Германија и Јапонија. Ова бил првиот пат кога Советскиот Сојуз добил вест за тековните преговори на Антикоминтернскиот пакт.

 1936 година 
Дирксен, амбасадор во Токио, не бил информиран за тековните разговори од германската служба за надворешни работи, туку од јапонскиот Генералштаб. Германскиот министер за надворешни работи Константин фон Нојрат, кога бил информиран за ситуацијата од Хитлер, се залагал против создавањето на германско-јапонски пакт. Прво, тој бил загрижен за кинеско-германските односи и сметал дека Јапонија е помалку важна за Германија од Кина, а второ, го гледал Рибентроп како соперник на сопствената позиција. Во Јапонија, прашањето било заглавено, бидејќи важните документи се изгубиле помеѓу јануари и февруари 1936 година во бирократскиот апарат на јапонското Министерство за надворешни работи, бидејќи биле отфрлени од ниско рангирани функционери пред да стигнат до министерот за надворешни работи Коки Хирота или неговиот заменик Мамору Шигемицу.

Дури во март 1936 година, по превирањата во Јапонија поврзани со неуспешниот воен удар од 26 февруари и германската ремилитаризација на Рајнската област, прашањето стигнало до новиот министер за надворешни работи Хачиро Арита. Тој разговарал со амбасадорот во Германија Мушанокоџи, кој во тоа време бил во Јапонија, и неколку високи армиски функционери. На тој состанок, началникот за воените работи Рјоки Мачиџири бил единствениот кој се залагал за отворен воен сојуз меѓу Германија и Јапонија, додека Арита, Шигемицу, Хисаичи Тераучи и Мушанокоџи го фаворизирале повнимателниот начин на договор насочен конкретно против Коминтерната. Сепак, тие го прецениле сопствениот авторитет во Берлин, каде што Ошима сè уште бил главен партнер во преговорите за Германците, и лично не сакал да се откаже од својата новооткриена дипломатска важност пред функционерите на Министерството за надворешни работи. За да се спречи судир со јапонската армија, чиј технички подреден бил Ошима како воен аташе, а не Министерството за надворешни работи, Арита и Мушанокоџи морале внимателно да смислат нова позиција. Иако ја фаворизирале антикоминтернската верзија на договорот, тие сепак му дале на Ошима можност да преговара за целосен сојуз, како претставник на војската. На Мушанокоџи му било наложено да заземе пасивен став кон Германците, и да им дозволи да започнат преговори, за да не изгледа дека јапонското Министерство за надворешни работи прави скок напред.

Од германска страна, Француско-советскиот договор за заемна помош од 27 март 1936 година го зголемил барањето за силен партнер во задниот дел на Советскиот Сојуз за да се спречи целосно опкружување. Понатаму, Хитлер се надевал дека верноста на Франција кон Советскиот Сојуз може да ја натера антикомунистичката британска влада да склучи договор со Германија само ако Германија направи доволно силен гест против комунизмот. Како резултат на тоа, преговорите продолжиле на 23 октомври 1936 година, и пактот бил финализиран и потпишан на 25 ноември истата година. Договорот меѓу Франција и СССР, како и зголемената соработка меѓу комунистите и социјалистите што произлегла од Седмиот светски конгрес на Коминтерната, ѝ овозможил на Француската Комунистичка Партија да ги удвои своите гласови на изборите во Франција во 1936 година. Со намалувањето на внатрешните борби во политичката левица во Европа, станало поитно германската влада да ја преиспита својата позиција. Истиот ден кога Рибентроп и Мушанокоџи го парафирале нацрт-договорот (23 октомври), Нојрат потпишал таен протокол од девет точки со својот италијански колега, Галеацо Чано.Documents on German Foreign Policy 1918–1945, Series C (1933–1937), The Third Reich: First Phase, Volume V (March 5 – October 31, 1936) (Washington, DC: Government Printing Office, 1966).

Во април 1936 година, Германија потпишала голем трговски договор со Кина, и им дала кредит од 100.000.000 марки за Кина да купи германски индустриски и други производи. Самиот Хитлер, без знаење на Нојрат и Министерството за надворешни работи, почнал да ја преиспитува важноста на Кина или Јапонија во германските надворешни односи во текот на летото 1936 година. Хитлер одобрил нови преговори со Јапонците.

Подоцна истата година, кога германскиот воен аташе во Токио , Еуген От, привремено се вратил во Германија за да присуствува на воени маневри, тој го изразил својот оптимизам во врска со подготвеноста на јапонската армија да го склучи пактот со Хитлер.

Во мај 1936 година Тераучи го информирал Ошима дека армијата ја предава контролата врз преговорите на Министерството за надворешни работи со цел да се врати хармонијата меѓу двете фракции, но неофицијално, Ошима треба да остане клучен преговарач на Јапонија, а улогата на Мушанокоџи да биде повеќе церемонијална. Во јули, Мушанокоџи побарал нацрт на предложениот договор, кој го составил еден од специјалистите за Источна Азија, д-р Херман фон Раумер. Но, наместо веднаш да го однесе овој нацрт кај Мушанокоџи, Раумер, кој веројатно постапил според упатствата на Рибентроп, прво му го презентирал на Ошима, кој во тоа време присуствувал на Бајројтскиот фестивал. На 22 јули, Ошима, Рибентроп, Раумер и Хитлер се сретнале во Бајројт, каде што Хитлер направил некои лични измени во нацртот на Раумер. Дури потоа нацртот му бил прикажан на амбасадорот Мушанокоџи.

 Јапонски приговори и конечни прилагодувања 
Овој почетен нацрт потпишан од Хитлер се чини дека е изгубен, бидејќи јапонскиот амбасадор направил некои измени во него кои, според сведочењето на Шигенори Того на Меѓународниот воен трибунал за Далечниот Исток, имале намера да го направат помалку „пропаганден“ и повеќе „деловен“. Того, дејствувајќи во име на Арита, кој повторно станал јапонски министер за надворешни работи, сакал да ги укине сите предвидени воени одредби на Хитлер. Бидејќи нацртот на Хитлер бил изгубен, невозможно е да се каже кои биле тие, но од контекстот, се чини веројатно дека тие биле и одбранбен, како и офанзивен сојуз против Советскиот Сојуз, бидејќи Того, кога не можел целосно да ги укине сите воени одредби, наместо тоа зазел став дека сите такви одредби треба да бидат чисто одбранбени, што имплицира дека тие биле и офанзивни во одреден момент.

На 24 јули 1936 година, јапонската влада формално побарала Антикоминтернскиот пакт да се ограничи само на размена на разузнавачки информации, со цел да се избегнат непотребни дипломатски компликации со Советскиот Сојуз. Јапонската влада, исто така, посебно побарала да се избегне каков било директен сојуз и наместо тоа да се бараат консултации само во случај на напад, дури и во тајниот протокол. Понатаму, јапонската влада побарала појаснување за да се направи која било обврска во случај на војна на една од страните против Советскиот Сојуз специфично дефанзивна (за да се избегне вовлекување во германска офанзивна војна против СССР во несоодветно време), и да се избегне специфично именување на Советскиот Сојуз во договорот, дури и во тајниот протокол. Првите две барања се нашле во финалната верзија на Антикоминтернскиот пакт, но третото не. Името на Советскиот Сојуз било избегнато само во јавните делови од договорот, а тајниот протокол на финализираниот Антикоминтернски пакт сè уште специфично се однесувал на СССР.

Дополнително, јапонската влада побарала појаснување за забраната за билатерални договори со Советскиот Сојуз без претходна согласност, плашејќи се дека формулацијата на договорот ќе ѝ дозволи на Германија да ги одржува постојните билатерални договори со СССР, вклучувајќи го Договорот од Рапало (1922) и Берлинскиот договор (1926). Поточно, вториот договор, кој бил германско-советски пакт за неутралност, и кој го поддржувале дури и антикомунистичките нацисти, во Јапонија се сметал за спротивен на предложените услови на Антикоминтернскиот пакт. Германската влада го сметала Антикоминтернскиот пакт за доволен за да ги поништи условите на Берлинскиот договор, а јапонската влада била задоволна со ова објаснување сè додека било прикачено на договорот како таен додаток.

Јапонската влада во своите интерни меморандуми, исто така, ја нагласила виталната потреба да се избегне влошување на англо-јапонските односи како резултат на пактот. Во Јапонија постоела надеж дека Антикоминтернскиот пакт би можел да им се допадне на антикомунистичките кругови во Обединетото Кралство, со што би се поправиле односите меѓу двете земји. По склучувањето на пактот, ова се покажало како погрешна пресметка.

Ошима, во последен чин на непослушност кон Министерството за надворешни работи, му предложил на Хитлер дека приговорите на Министерството за надворешни работи би можеле да се спасат ако антисоветските клаузули од договорот бидат додадени во тајност. На крајот, Министерството за надворешни работи попуштило под притисокот на армијата, и се согласило на таен воен додаток на пактот. На 16 август 1936 година, Рибентроп го информирал Хитлер дека преговорите со амбасадорот Мушанокоџи и со Ошима резултирале со изјава на амбасадорот дека јапонската влада е во принцип подготвена да го одобри договорот. Во писмо до Хитлер, Рибентроп коментирал за одбивноста на јапонската влада кон објавувањето на договорот и поддршката на јапонската армија за негово објавување.

Некои мали прилагодувања сепак биле направени помеѓу август и октомври, кога пактот формално бил парафиран. Неговата должина била намалена на 5 години, од 10 како што било првично планирано. И, спротивно на надежите на Ошима и Хитлер, военото раководство во Јапонија инсистирало дека воените одредби можат да бидат само одбранбени, а не офанзивни, дури и ако се договорат во таен додаток. Военото раководство било загрижено дека, доколку Јапонија биде зафатена во војна против Кина, офанзивна клаузула на договорот дипломатски ќе ја принуди Јапонија во војна против Советскиот Сојуз, војна во која Јапонија не е воено подготвена да се бори. Како резултат на тоа, првиот член од тајниот дополнителен протокол зборувал конкретно за „неиспровоциран напад“ од страна на Советскиот Сојуз и немал офанзивни одредби.

Од друга страна, јапонската страна не била во можност да добие предност во врска со објавувањето на пактот, за што се залагале Германците, а Јапонија се обидела да го избегне тоа. Понатаму, тајниот протокол останал експлицитно насочен кон Советскиот Сојуз, нешто што Јапонците го сметале за неефикасна одредба.

Нацрт-договорот бил финализиран на 23 октомври 1936 година.

 Одобрување од Јапонскиот таен совет и од Адолф Хитлер 
Антикоминтернскиот пакт барал одобрение од Тајниот совет на Јапонија за да се дозволи пристапување на Јапонија кон договорот. Премиерот Хирота изразил лично олеснување откако го слушнал заклучокот на нацрт-договорот на 23 октомври 1936 година. Постариот јапонски државник Саионџи Кинмочи, не се согласил со дипломатскиот чекор на јапонската влада, и го осудил Антикоминтернскиот пакт како исклучиво корисен за Германија, и како без корист за Јапонија. Кинмочи наместо тоа би претпочитал дипломатски курс што е повеќе во согласност со јапонското јавно мислење, односно да се пристапи кон позитивниот однос со Велика Британија и САД.

Според мислењето на поддржувачите на договорот во Јапонија, Јапонија била воено загрозена од мешањето на Советскиот Сојуз во Кина, исто како што Германија била загрозена од советската поддршка за Франција и Чехословачка. Понатаму, обете земји се плашеле од субверзија од страна на комунистичките сили. Како резултат на тоа, Германија и Јапонија станале природни сојузници против Советскиот Сојуз и Коминтерната. Противниците ја наведоа веројатноста дека Антикоминтернскиот пакт ќе ја зголеми, наместо да ја намали, заканата што ја претставува СССР, и дека ќе има значителен домашен отпор против договорот. На крајот, поддржувачите победиле во дискусиите што се одржале на 13 ноември и 18 ноември, и Тајниот совет едногласно го поддржал договорот на 25 ноември 1936 година.

Од германска страна, сè што било потребно за германско пристапување кон пактот било одобрението од Хитлер, кое било дадено брзо, а последователно поддржано од бран антикомунистичка пропаганда во германскиот печат контролиран од државата.

 Потпишување 
Договорот, кој ја истакнувал заедничката германска и јапонска политика за спротивставување на активностите на Комунистичката интернационала, првично требало да биде во сила пет години, до ноември 1941 година. Биле потпишани два дополнителни протоколи, од кои едниот бил јавен. Другиот, кој бил конкретно насочен против Советскиот Сојуз, бил таен. Договорот бил потпишан во канцелариите на Рибентроп, а не во германското Министерство за надворешни работи. Рибентроп, во своето сведочење во Нирнберг, го припишал ова на желбата на Хитлер да избегне користење на официјалните канали на германската политика за она што Рибентроп го нарекол „идеолошко прашање“, а не политичко.

 Текстовите на Антикоминтернскиот пакт и неговите протоколи 

 Главен договор 
Целосниот текст бил разгледан во неговата оригинална форма и во германската и во јапонската верзија, а датумот бил наведен во верзиите на двете земји како 25 ноември 1936 година, како и 25 ноември во 11-та година од периодот Шова. Договорот ги носи потписите на германскиот амбасадор за специјални задачи Рибентроп, и јапонскиот амбасадор во Германија, Мушанокоџи. Првичното времетраење на договорот било наведено на пет години. Ова намалено времетраење било една од отстапките направени по приговорите на јапонското Министерство за надворешни работи на првичниот нацрт на договорот од Бајројт, во кој договорот првично требало да има времетраење од десет години.

Во првиот член од договорот, Германија и Јапонија се согласиле да споделуваат информации за активностите на Коминтерната, и заеднички да ги планираат своите операции против таквите активности. Во вториот член, двете страни отвориле можност за проширување на пактот со други земји „чиј внатрешен мир е загрозен од деструктивните активности на Комунистичката интернационала“. Ваквите покани до трети страни би се преземале заеднички, и по искажана согласност од двете страни. Германските државни медиуми се осврнале на оваа одредба за загрозување од деструктивните активности на Коминтерната кога, меѓу другите примери, ги набројале различните комунистички активности во Унгарија и Манџукуо како причина за двете земји да се приклучат на пактот во февруари 1939 година.

 Додаток на протоколот 
Дополнителен протокол бил потпишан заедно со договорот на истиот ден, 25 ноември 1936 година/Шова 11. Исто како и главниот договор, тој ги носи потписите на Рибентроп и Мушанокоџи. 

Во првиот член, Германија и Јапонија се согласуваат нивните надлежни органи „тесно да соработуваат во размената на извештаи за активностите на [...] и за мерките за информирање и одбрана против“ Коминтерната. Двете договорни страни, исто така, се согласуваат во вториот член, нивните надлежни органи „во рамките на постојниот закон [...] да преземат строги мерки против оние кои дома или во странство работат на директна или индиректна должност“ на Коминтерната.

 Таен дополнителен протокол 
Покрај главниот договор и јавниот дополнителен протокол („Додаток на протоколот“), постоел и уште еден дополнителен протокол на 25 ноември 1936 година/Шова 11, овој пат чуван во строга тајност од јавноста, кој конкретно се однесувал на воспоставувањето на военото и дипломатското партнерство на Германија и Јапонија против Советскиот Сојуз. Тајниот дополнителен протокол е единствениот каде што СССР всушност се споменува по име. Исто како и главниот договор и јавниот дополнителен протокол, тајниот дополнителен протокол го потпишале Рибентроп и Мушанокоџи.

Тајноста на вториот протокол била договорена во посебен документ потпишан од Рибентроп и Мушанокоџи, во кој двете држави создале можност да ги информираат третите страни за содржината на тајниот договор со заемна согласност. Амбасадорот Мушанокоџи го информирал јапонскиот министер за надворешни работи Хачиро Арита за успешното завршување на преговорите подоцна истиот ден. 

Тајниот дополнителен протокол ја открива вистинската намера на Антикоминтернскиот пакт. Наместо нејасно идеолошко сузбивање на наводното пречекорување на комунистичките активисти, тоа бил специфичен одбранбен сојуз директно насочен кон Советскиот Сојуз како земја.

Поради својата тајна природа, тајниот дополнителен протокол останал ексклузивен меѓу Германија и Јапонија, додека другите земји се приклучувале само на двете јавни клаузули од договорот. Почнувајќи од Италија, другите земји од Антикоминтернскиот пакт не го потпишувале тајниот дополнителен протокол.

 Реакции 
За меѓународната заедница, Антикоминтернскиот пакт го означил почетокот на германско-јапонското партнерство, бидејќи тоа го означило првиот формален сојуз меѓу двете земји.

 Кина 
Антикоминтернскиот пакт меѓу Германија и Јапонија претставувал директна закана за Кина, која се потпирала врз германската воена помош против заканата од непосредна јапонска инвазија. Германското министерство за надворешни работи, кое се спротивставило на сојузот со Јапонија, вложило значителни напори да ја увери Кина во германската помош. Ова траело до избувнувањето на непријателствата меѓу Јапонија и Кина во јули 1937 година, по што Германија, држејќи се до агендата на Рибентроп, јавно се согласила со Јапонија, вклучувајќи го и германското почитување на јапонските барања за повлекување на воената мисија на Александар фон Фалкенхаузен. 

 Франција 
Во Франција, Антикоминтернскиот пакт, особено по влегувањето на Италија, се сметал за германско приграбување на власта во Источна Европа, особено на штета на Чехословачка и Полска.

 Германија 
Германската јавност била информирана за стапувањето на договорот во закон преку германскиот Рајхсгецецблат во 1937 година.Reichsministerium des Innern (1937). Reichsgesetzblatt 1937 (in German). Reichsverlagsamt. pp. 27–28. (page 27) (page 28) Рибентроп го оправдал Антикоминтернскиот пакт како заеднички германско-јапонски акт за одбрана на западната цивилизација. Постоењето на тајниот дополнителен протокол и антисоветската природа на договорот биле негирани во нацистичка Германија дури и по почетокот на германско-советската војна во 1941 година.

Германската влада започнала про-јапонска јавна кампања за да го подобри општото мислење на германската јавност за Јапонија. Ова било дел од обидот на германската влада да воспостави поблиска културна врска.

 Италија 
Италијанската влада, која сè уште ја сметала Германија за потенцијален соперник до 1935 година, првично се воздржала од преговорите на Антикоминтернскиот пакт. Но, почнувајќи со Октомвриските протоколи од 1936 година, Германија и Италија започнале дипломатско зближување во контекст на италијанската војна во Етиопија и резултирачкиот неуспех на италијанскиот Стрезански фронт со Велика Британија и Франција. Сепак, Италија била заинтересирана, барем на почетокот, да избегне импликација дека наскоро ќе се придржува до самиот Антикоминтернски пакт, иако Рибентроп силно имплицирал дека „Италија ќе го крене антиболшевичкото знаме на југ“ веднаш по создавањето на пактот. Хитлер го делел истиот впечаток. Италија на крајот се приклучила на пактот во ноември 1937 година.

 Јапонија 
Јапонската јавност како целина не го примила Антикоминтернскиот пакт со никаков посебен ентузијазам. По договорот, напливот на националсоцијалистичка идеологија во јапонското општество по сојузништвото со Германија предизвикал зголемување на антисемитизмот во Јапонија. Јапонскиот печат бил делумно критичен кон очигледно ненадејното и избрзано завршување на пактот (преговорите биле чувани во строга тајност од јавноста сè до објавувањето на пактот), а во статии во весниците имало сомнежи за подготвеноста на Германија да ги жртвува своите војници во случај на војна меѓу Јапонија и Советскиот Сојуз.

Во Токио, владата не сакала да привлече несакани меѓународни спротивставувања, додека останала фокусирана на своите цели во континентална Кина. Како таква, владата првично била претпазлива, не сакала да предизвика дипломатски инцидент со Советскиот Сојуз, Обединетото Кралство и Соединетите Американски Држави, но на крајот се нашла принудена да го прифати договорот кога Советскиот Сојуз потпишал Пакт за заемна помош со Монголската Народна Република во март 1936 година.  Сепак, и покрај скептицизмот на владата, Тајниот совет дал едногласна согласност.

Како резултат на Антикоминтернскиот пакт, военото влијание во владата било зајакнато. Јапонската влада, како одговор на порастот на антисемитизмот што произлегол од навлегувањето на националсоцијалистичката идеологија од европски тип во јапонското општество, почнала да користи антисемитски слики во своите медиумски кампањи, особено оние насочени против капитализмот од западен тип. Премиерот Хирота ја нарекол Германија најважен дипломатски партнер на Јапонија по договорот, но нагласил дека Антикоминтернскиот пакт не подразбира идеолошка поддршка за внатрешната политика на Германија.

Принцот Котохито сигнализирал за позитивната предиспозиција на армијата кон напорите на Ошима во Берлин.

Спротивно на тоа, Јапонската морнарица била меѓу најголемите критичари на договорот. Иако класата офицери на морнарицата не морале нужно да го осудуваат пактот, неговата корисност се сметала за многу ограничена. Гледиштето на Јапонската морнарица за поморската ситуација било дека Јапонија има инфериорна поморска сила во однос на онаа на Обединетото Кралство и Соединетите Американски Држави, кои биле дополнително склони да соработуваат едни со други за да се спротивстават на јапонското присуство доколку е потребно. Спротивно на тоа, Германија (а подоцна и Италија) речиси и да немале никаква помош за ублажување на англо-американската поморска блокада или за помош на јапонските поморски напори во Пацификот. Јапонската морнарица би претпочитала да го избегне договорот доколку тоа значело подобри односи со Соединетите Американски Држави и Обединетото Кралство како резултат на тоа.

 СССР 
Јавно, советската влада се обидела да го намали значењето на пактот. Сепак, Антикоминтернскиот пакт внатрешно се сметал за јасен знак за обид за опкружување од страна на Германија и Јапонија. Во политичка нота до унгарската влада во јануари 1939 година, советскиот министер за надворешни работи Максим Литвинов го нарекол Антикоминтернскиот пакт „политички инструмент главно во рацете на Јапонците, кои имаат непријателски намери против Советскиот Сојуз“. Литвинов, исто така, во говорот пред Сесојузничкиот конгрес на советите на 26 ноември, фрлил сомнеж врз комплетноста на договорот како што бил презентиран на јавноста, изјавувајќи дека е „само камуфлажа за друг договор кој истовремено бил дискутиран“.

Советските дипломати брзо дошле до истото мислење што го имплицирал Литвинов на 26 ноември: Антикоминтернскиот пакт е конкретно насочен против СССР. Советскиот амбасадор во Токио Константин Јуренев верувал (правилно) дека пактот, зад својата фасада, содржи воени одредби против Советскиот Сојуз. Јуренев дури и го контактирал јапонскиот министер за надворешни работи Арита пред објавувањето на пактот, на 16 ноември и 20 ноември. Иако Арита на првото барање го избегнал прашањето посочувајќи го фактот дека преговорите биле засегнати само со Коминтерната, а не со Советскиот Сојуз, тој не одговорил на вториот контакт на Јуренев, во кој амбасадорот ја обвинил јапонската надворешна служба за водење тајни преговори со Германија, насочени конкретно против СССР.

Антикоминтернскиот пакт политички го забрзал трендот на опаѓање на трговските односи на Советскиот Сојуз со Јапонија. Алармиран од Антикоминтернскиот пакт, СССР намалил со продажбата и купувањата од Јапонија: во 1939 година, јапонскиот увоз од Европска Русија бил најнизок од 1914 година, а извозот во Европска Русија најнизок од 1926 година, додека јапонскиот увоз од Азиска Русија бил најнизок од 1887 година, а извозот во Азиска Русија најнизок од 1914 година. Рестриктивната политика на Антикоминтернскиот пакт кон билатералните договори меѓу Јапонија и СССР без согласност на Германија го направил ова опаѓачко тесно за решавање. Дури по Германско-советскиот пакт од 1939 година и последователното намалување на довербата на Јапонија во Германија, се подобриле меѓусебниот политички и економски став.

 Обединето Кралство 
Обединетото Кралство, исто така, ја видел својата колонијална империја во Азија, а на крајот и во Африка, загрозена од Јапонците, а подоцна и од италијанскиот сојуз со Германија. Ова гледиште не било сосема неоправдано во контекст на морнариците на силите на Оската, бидејќи поморските високи команди на Германија, Италија и Јапонија главно ги насочиле своите заеднички размислувања против Обединетото Кралство, а не против Советскиот Сојуз. Во Долниот дом, Антикоминтернскиот пакт станал предмет на дебата повеќе пати. Британските вооружени сили биле загрижени за потенцијален воен конфликт со Германија и Јапонија, а ова чувство ескалирало по пристапувањето на Италија кон договорот.  

 САД 
Во Соединетите Американски Држави, германско-јапонскиот договор се сметал за индикација дека Германија може да го следи патот на Јапонија за задоволување на територијалните претензии со воена акција, како што направила Јапонија во Манџурија во 1931 година. Во извештајот од септември 1937 година до Министерството за финансии (по избувнувањето на Втората кинеско-јапонска војна), се тврдело дека долгорочните последици од јапонската победа во Кина би резултирале со тоа што други „незадоволни“ сили, како што се Германија и Италија, ќе бараат исполнување на своите цели преку сопствени воени потфати. Американските вооружени сили биле загрижени за можноста Јапонија да добие воени сојузници во форма на Германија, а подоцна и Италија, бидејќи тоа претставувало потенцијална закана за американскиот воен план Портокал.

Во 1937 година, американскиот амбасадор во Јапонија, Џозеф Гру, ја анализирал антикомунистичката реторика на Антикоминтернскиот пакт како знаме под кое можат да се обединат земјите што „немаат“, додека всушност се стремат првенствено против глобалната доминација на Британската Империја.

Франклин Д. Рузвелт, претседател на САД од 1933 до 1945 година, ги делел француските загрижености за безбедноста на Полска и Чехословачка. Рузвелт верувал дека пактот содржи тајни клаузули што го опишуваат сојузот кој е и одбранбен и офанзивен, и дека го дели светот на сфери на влијание за секој од потписниците. На крајот, инцидентот со бродот „УСС Панај“ од 1937 година резултирал со обид на претседателот да го прекрши Антикоминтернскиот пакт со смирување на Германија и Италија со цел да ја изолира Јапонија од нејзините сојузници и да го спречи нејзиниот напредок во Кина.

Кордел Хал во своите мемоари забележал дека „ништо не можело да биде пологично и поприродно од сојуз меѓу Берлин и Токио“, наведувајќи ги заедничките вредности на милитаризмот, освојувањето и непочитувањето на меѓународните договори како причина за својот заклучок.

 Проширување и адаптации 
Првичните одредби на Антикоминтернскиот пакт вклучувале специфична одредба што им дозволувала на Германија и Јапонија заеднички да поканат дополнителни членови во пактот. Во Јапонија, Антикоминтернскиот пакт се сметал за револуционерен во ослободувањето на земјата од нејзината меѓународна изолација, и како помош при стекнување нови дипломатски и воени партнери. Земјите за чие членство Јапонија била заинтересирана да се приклучат, биле Обединетото Кралство, Холандија и особено Полска.

 Втора кинеско-јапонска војна 
Антикоминтернскиот пакт меѓу Германија и Јапонија се соочил со својот прв тест кога Јапонија и Кина, кои биле важни партнери на Германија, влегле во војна. Втората кинеско-јапонска војна, предизвикана од јапонските сили преку инцидентот на мостот Марко Поло, ја принудил Германија да ја преиспита рамнотежата на своите економски односи со Кина и нејзиното идеолошко и воено сојузништво со Јапонија. Било очигледно дека Германија ќе мора да се откаже од еден од своите партнери во корист на другиот, и да донесе одлука да ја фаворизира Јапонија пред Кина, иако самиот Хитлер дури во 1936 година лично го уверувал кинескиот амбасадор дека Германија ќе ги одржи важните односи меѓу двете земји.

Иако политиката на Германија во однос на војната меѓу Јапонија и Кина била политика на строга неутралност, Германија не вложила никаков посебен напор, дипломатски или друг, за да ја запре јапонската агресија против Кина. Германската влада и надворешната служба останале приватно критични кон јапонскиот тек на дејствување. Кога јапонскиот амбасадор во Германија, Мушанокоџи, му објаснил на државниот секретар Ернст фон Вајцзекер дека јапонската инвазија на Кина е во духот на Антикоминтернскиот пакт во обидот да го победи кинескиот комунизам, Вајцзекер го отфрлил објаснувањето на Мушанокоџи врз основа на германскиот став дека јапонското дејствување ќе го поттикне, а нема да го задуши растот на комунизмот во Кина. Вајцзекер, во своите белешки во врска со овој разговор со Мушанокоџи, изразил страв дека јапонската агресија би можела директно да доведе до сојуз меѓу Советскиот Сојуз и Кина.

 Влегување на Италија 
На 6 ноември 1937 година, Италија се приклучила на Антикоминтернскиот пакт. Одлуката на Италија била резултат на неуспехот на Стрезанскиот фронт, француско-британската иницијатива од 1935 година, дизајнирана да ја спречи Германија да се прошири надвор од нејзините сегашни граници. Особено, обете нации се обиделе да го блокираат „германскиот експанзионизам“, особено анексијата на Австрија, што фашистичката влада во Рим исто така сакала да ја спречи во тоа време.

Недоверливите односи и експанзионизмот на Бенито Мусолини го зголемиле растојанието меѓу Италија и двете сојузнички сили. Италија ја нападна Етиопија во октомври 1935 година, во чин на неиспровоцирана агресија што претставувало прекршување на политиката на Лигата на народите. Иако обидот за пакт Хоаре-Лавал, дизајниран од неговите британски и француски составувачи за да ѝ дозволи на Италија да ги задржи повеќето од своите воени цели и да го одржи Стрезанскиот фронт, не успеал да добие поддршка, Лигата на народите се дискредитирала. Откако Лигата конечно го казнила италијанскиот експанзионизам со економски санкции, ова го разбило Стрезанскиот фронт и резултирало со потреба Италија да бара нов партнер. Како резултат на тоа, Италија била дипломатски протерана од Стрезанскиот фронт со Сојузниците кон Челичниот пакт со Германија. Пристапувањето на Италија кон Антикоминтернскиот пакт го заокружил дипломатскиот триаголник меѓу Германија, Италија и Јапонија, подоцна формализиран во Тројниот пакт, кој бил познат и како Силите на Оската, инспириран од терминот што го употребил Бенито Мусолини во однос на германско-италијанските односи на 1 ноември 1936 година.

Приклучувањето на Италија кон пактот бил компромис, на кој се согласил Мусолини со целите на Хитлер за австриска анексија. Италија била поканета во пактот уште во оригиналниот германско-јапонски договор во ноември 1936 година, но во тоа време не била заинтересирана за претежно симболичниот гест, бидејќи италијанската влада верувала дека нејзиниот антикомунистички став е доволно претставен од италијанското присуство во Шпанската граѓанска војна. Рибентроп го разгледувал членството на Италија уште во најраните фази на изготвување на договорот во октомври 1935 година.  Германско-италијанското зближување целосно не започнало сè до октомври 1936 година, кога Антикоминтернскиот пакт меѓу Германија и Јапонија веќе бил при крај со своето стапување во сила. 

Галеацо Чано, италијанскиот министер за надворешни работи, бил загрижен за потенцијалното губење на влијанието на Италија во Југоисточна Европа што би го предизвикало блиското сојузништво со Германија и последователното влегување на Германија на Балканот. Италијанскиот став кон Трета Европа или Хоризонтална Оска, идејата за блок на моќ во Источна Европа што ги отфрла и германското и советското влијание, не била нужно негативна. Токму оваа амбивалентност во италијанската надворешна политика првично го попречило целосното сојузништво на Италија со Германија.

До 1937 година, италијанскиот интерес за пактот се променил, бидејќи администрацијата на Мусолини сакала да има свој воен сојуз со Јапонија, и сметала дека пристапувањето кон договорот ќе биде најлесниот начин да се создаде триаголен сојуз со Германија и Јапонија што го посакувала италијанската влада.  Чано во својот дневник на 2 ноември 1937 година коментирал дека пактот, иако антикомунистички по име, бил „јасно антибритански“. Протоколот за влез на Италија бил потпишан на 6 ноември 1937 година.

Треба да се истакне дека, како резултат на формулацијата на договорот, од Италија, од чисто правен аргумент, се барало да се придржува само до главниот текст и јавниот дополнителен протокол, но не и до тајниот протокол што ги содржел специфичните воени директиви против Советскиот Сојуз. 

Како реакција на пристапувањето на Италија кон пактот, британската влада ја виде традиционалната британска доминација во Медитеранот (Гибралтар, Малта, Кипар и Египет (Суецки Канал)) загрозена од потенцијално воскресната Италија, поддржана од германската индустриска и воена моќ. Роберт Ванситарт, истакнат критичар на британската политика на помирување под Невил Чемберлен, предупредил дека Италија, со своите неодамнешни аквизиции во војната против Етиопија, се заканува со клешта против Египет и англо-египетскиот Судан, и дека Мусолини, поради неговата личност, не може да биде одвратен дури ни од економската нестабилност на Италија од потенцијална воена авантура против Обединетото Кралство. 

 Обиди за развој на пактот во воен сојуз 

По потпишувањето на Антикоминтернскиот пакт и особено по влегувањето на Италија, Рибентроп продолжил со своите напори да го формира во целосен воен сојуз.  Ова ги отсликувало мислите на Рибентроп, Раумер, Ошима и Хитлер за време на создавањето на договорот, бидејќи оригиналниот нацрт што Хитлер го потпишал во Бајројт веројатно содржел воени термини кои биле експлицитно и одбранбени и офанзивни. Ова било спречено со интервенцијата на јапонските дипломати околу Шигенори Того. 

Рибентроп, во својата функција како германски амбасадор во Обединетото Кралство, му препорачал на Хитлер во својот извештај од 28 декември 1937 година и неговите конечни заклучоци од 2 јануари 1938 година создавање силен антибритански сојуз со можност да го загрози Обединетото Кралство на начин што или ќе го принуди да остане неутрален или, во случај на војна, ќе може да го победи. 

Политичката моќ на Рибентроп во германската надворешна служба масовно пораснала кога бил именуван за министер за надворешни работи како замена за Константин фон Нојрат, на 4 февруари 1938 година. Ова било дел од реконструкцијата на армијата, воздухопловните сили и надворешната служба предизвикана од отпуштањето на Вернер фон Бломберг и Вернер фон Фрич.  Во оваа воено-политичка чистка, Хитлер отстранил дванаесет генерали (без Бломберг и Фрич), и прераспределил уште 51 воена функција. Отстранувањето на Нојрат, Фрич и Бломберг означило елиминација на голем дел од „умерената“ фракција во кабинетот на Хитлер, каде што останале „екстремистите“: Гебелс, Хес, Розенберг и Рибентроп. 

Мајската криза од 1938 година, кога постоела перцепција за агресивни движења на германските трупи против Чехословачка, донела силни дипломатски реакции од Франција и Велика Британија, што биле спротивни на воспоставената политика на помирување. Како резултат на тоа, Рибентроп го обновил притисокот врз Хитлер да го формализира Антикоминтернскиот пакт во целосен воен сојуз во случај на војна против Обединетото Кралство и Франција. На крајот, тој добил поддршка за оваа идеја од Бернардо Атолико, италијански амбасадор во Германија. 

На почетокот на јануари 1939 година, Рибентроп бил сигурен во својот напредок во трансформирањето на пактот во сојуз.  Мусолини, кој дотогаш се откажал од обидите за италијанска дипломатска амбивалентност меѓу Обединетото Кралство и Германија, и целосно се посветил на италијанскиот сојуз со Германија,  и тој дал согласност.  Мусолини, исто така, се залагал дури и за проширување на овој потенцијален сојуз за да ги вклучи Југославија, Унгарија и Романија. 
мини|Потпишување на Челичниот пакт од Галеацо Чано за Италија и Јоаким фон Рибентроп за Германија

Оттогаш, од јануари 1939 година па натаму, Италија и Германија соработувале на нивниот нацрт за воен сојуз, но Јапонија била внимателна да се обврзе. Додека политичкото лоби на јапонската армија генерално било во корист на склучување воен сојуз со Германија, особено со цел да се сопре Советскиот Сојуз, јапонската морнарица продолжила да ја гледа можноста за сојуз со Германија како некорисна за поморската стратешка позиција на Јапонија, и како потенцијална дипломатска и економска грешка, бидејќи само морнарицата на Јапонија не би била доволна да ги одврати британските и американските поморски сили доколку сојузот со Германија ја доведе Јапонија во војна со која било од англо-американските сили, со што ќе ја прекине Јапонија, зависна од виталните бродски патишта.  

Целокупниот јапонски став, сè уште антисоветски, а не антибритански, не се совпаѓал со германските и италијанските планови отворено да го антагонизираат Обединетото Кралство. Јапонската надворешна служба не сакала да биде вовлечена во војна меѓу народите од Западна Европа, и како резултат на тоа имала за цел да направи разлика помеѓу плановите на Силите на Оската против Велика Британија и оние против СССР. Плановите на Рибентроп биле отфрлени од јапонските делегати, кои инсистирале на првичните антикомунистички планови на Антикоминтернскиот пакт, и не биле подготвени да видат додадена антибританска компонента на него.

На крајот, јапонската претпазливост го навела Рибентроп да се задоволи само со билатерален сојуз, наместо со трилатералниот на кој се надевал, а Челичниот пакт бил потпишан меѓу Германија и Италија на 22 мај 1939 година.  Капацитетите на Челичниот пакт биле коментирани од Чано како „вистински динамит“.  Челичниот пакт ѝ овозможил на Германија да продолжи со својата агресивна позиција против Полска, бидејќи ова прашање не барало нужно согласност или поддршка од Јапонија, но Рибентроп исто така сакал да го прошири Челичниот пакт и да ја вклучи Јапонија во него. Сепак, јапонските тактики на одложување продолжиле, а Германија сакала да го елиминира Советскиот Сојуз како потенцијален фактор во својата војна против Полска. 

Како резултат на тоа, Рибентроп сериозно почнал да размислува за договор со СССР по прашањето за иднината на Источна Европа. Таков договор би означил целосно предавство на одредбата од Антикоминтернскиот пакт за несклучување билатерални договори со Советскиот Сојуз без согласност на Јапонија, но Германија сепак продолжила. Во мај 1939 година, Рибентроп му наложил на Фридрих-Вернер Граф фон дер Шуленбург да иницира германско-советско зближување врз основа на тоа што новосоздадениот Челичен пакт означил пресврт во надворешната политика на Германија, подалеку од антисоветска кон антибританска и антифранцуска дипломатија. Рибентроп, исто така, ветил дека ќе ја пренасочи јапонската антисоветска надворешна политика во состојба каде што Јапонија и СССР повеќе нема да мора да се соперничат.

Во оваа фаза, Рибентроп исто така почнал да замислува блок од четири члена, каде што Советскиот Сојуз би бил вклучен со Германија, Италија и Јапонија за да формира четирипартитна фракција против британското влијание. Ова означило целосно отстапување од нацистичката политика, и било една од многуте итерации на сеопфатната надворешно-политичка цел на Рибентроп за ограничување со сите можни средства на влијанието на Обединетото Кралство. Овој Евроазиски блок од четири члена, како што го нарекува историчарот Волфганг Михалка, на крајот пропаднал поради разликите меѓу Германија, Советскиот Сојуз и Јапонија. Германија и Советскиот Сојуз го потпишале пактот Рибентроп-Молотов во август 1939 година. 

 Влегување на Унгарија и Манџукуо 
Унгарија се приклучила на договорот на 24 февруари 1939 година. Поканата за пактот ја добила на 13 јануари, откако унгарскиот министер за надворешни работи Иштван Чаки на 12 јануари објавил дека Унгарија ќе прифати покана доколку добие. Тоа била првата членка со одредена независност надвор од големата тројка, а последователно била и првата земја на која ѝ бил одбиен статус на прва класа меѓу членовите на пактот, со што се воспоставила поделбата помеѓу Германија, Италија и Јапонија како водечки нации на пактот, а преостанатите земји како нивни подредени. Овој супериорен статус на трите водечки земји подоцна бил формализиран со продолжувањето на пактот на 25 ноември 1941 година. 

Пактот се покажал како непопуларен во Унгарија, особено кога долгогодишниот сојузник на Унгарија, Полска, станал цел на Германија.  Во своите мемоари, унгарскиот моќник Миклош Хорти подоцна се пожалил дека Германија претерано се вмешала во унгарските внатрешни работи, дури и пред пристапувањето на Унгарија во Антикоминтернскиот пакт, и дека германските медиуми немале место да инсистираат дека Унгарија има „сметка за плаќање“ откако профитирала од германската дипломатска интервенција во нејзино име за време на Првата виенска награда. Сепак, германските архиви покажуваат дека помеѓу Германија и Унгарија бил постигнат јасен договор за замена: во замена за германската поддршка за територијалната експанзија на Унгарија во јужна Словачка и Карпато-Украина, унгарскиот премиер Калман Дарани конкретно ветил дека Унгарија ќе ја напушти Лигата на народите и ќе се приклучи на Антикоминтернскиот пакт.

Друга земја што се приклучила на пактот на 24 февруари 1939 година била Империјата Манџукуо, основана од Јапонија.  Манџукуо ја добила поканата на 16 јануари, а протоколот за пристапување бил потпишан во Чангчун на 24 февруари. 

Влегувањето на Унгарија и Манџукуо било прославено од страна на германскиот државен весник „Фелкишер Беобахтер“ како раст на фронтот против болшевизмот и консолидација на светскиот поредок.

 Влегување на Шпанија 
Шпанија на Франциско Франко се приклучила на пактот на 27 март 1939 година, истиот ден кога капитулацијата на шпанските републиканци од крајот на опсадата на Мадрид донела крај на Шпанската граѓанска војна.  Забрзаното вклучување на Шпанија во Антикоминтернскиот пакт, со цел да се спротивстави на британското влијание во Шпанија, било спроведено од германски,  италијански   и јапонски  политичари барем од јануари 1939 година. Германскиот државен секретар Вајцзекер прецизирал дека поканата за Шпанија треба да дојде само од Германија, Италија и Јапонија, но не и од Унгарија. 

Шпанската страна го одложила пристапувањето кон пактот, бидејќи раководството на Франко се плашело од интервенција на сојузничките сили на републиканската страна доколку националистите застанат на страната на Оската пред крајот на војната. Министерот за надворешни работи на Франко, Хордана-Суса, соодветно го одложил влезот на Шпанија во Антикоминтернскиот пакт до крајот на Шпанската граѓанска војна. 

Членството на Шпанија во пактот било доказ за шпанската поврзаност со европските фашисти, а националистичкиот успех во Шпанската граѓанска војна станал оправдување за континуираната активност на Антикоминтернскиот пакт и како потврда за вредноста на пактот. 

Во британскиот Долен дом, влегувањето на Шпанија во Антикоминтернскиот пакт било гледано со сомнеж, особено во однос на безбедноста на Гибралтар и со тоа Малта, британски Египет и Палестина. Британската влада, откако победата на националистите станала очигледна, се обидела брзо да ги подобри односите со новата влада во Мадрид, но напредокот во англо-шпанските односи доживеал неуспех со влегувањето на Шпанија во пактот.

Франција, иако номинално била заинтересирана и за позитивни односи со фалангистите, како што се гледа во договорот Берар-Жордана од 25 февруари 1939 година, постигнал уште помал напредок од Британците. По влегувањето на Шпанија во Антикоминтернскиот пакт, имало шпанско воено засилување во колонијално Мароко, а владата на Франко дополнително ги влошила тензиите со тоа што одбила да дозволи повторен влез на бегалците кои избегале од земјата во последните денови од Шпанската граѓанска војна. 

 Други размислувања, 1938–1939 
Кандидат за членство во очите на Силите на Оската била Втората Полска Република. Полска соработувала со Германија во окупацијата на чехословачката територија по Минхенскиот договор, и изгледала како пристапен партнер, но германските понуди за полско членство во пактот биле поврзани со враќање на Данциг на Германија, нешто што Полска не беила подготвена да го прифати од загриженост за нејзиниот пристап до морето и нејзината политика на еднаква дипломатска дистанца помеѓу Германија и Советскиот Сојуз. 

Во јануари 1939 година, Силите на Оската се додворувале на владата на Стојадиновиќ во Југославија за да се обидат да ја натераат Југославија да се приклучи на Антикоминтернскиот пакт.  Обидите пропаднале кога владата на Стојадиновиќ паднала на 5 февруари 1939 година, и Стојадиновиќ бил заменет со Драгиша Цветковиќ како премиер,  што дошло како изненадување за Силите на Оската, кои верувале дека Стојадиновиќ е сигурен на функцијата.  Иако меѓу Оската имало надежи дека Стојадиновиќ би можел да се врати на власт,  ова не успеало да се оствари. 

Во февруари 1939 година, германското воено раководство, независно од Министерството за надворешни работи, го зголемило притисокот врз Бугарија да се приклучи на Антикоминтернскиот пакт. Генерал-мајор Георг Томас ѝ објаснил на бугарската делегација за време на преговорите во врска со германските заеми за вооружување на Бугарија, дека таквите заеми можат да се продолжат само ако Бугарија јасно покаже политичка поврзаност со Германија во форма на приклучување кон Антикоминтернскиот пакт. Вајцзекер се пожалил на високата команда на Вермахтот за овој инцидент.  Томас потоа му тврдел на Вајцзекер дека дејствувал по директни наредби на Херман Геринг.  Во подоцнежниот разговор помеѓу бугарскиот делегат и Вајцзекер, било јасно дека Бугарија не била подготвена да се приклучи на Антикоминтернскиот пакт во тоа време.  Бугарија не се приклучила на договорот сè до 25 ноември 1941 година. 

Во периодот пред воспоставувањето на Протекторатот Бохемија и Моравија во преостанатите територии на Чехословачка, пристапувањето на Чехословачка кон Антикоминтернскиот пакт било дел од бројните барања што Хитлер ги упатил кон Чесите како изговор за да ја оправда инвазијата по неизбежното непочитување. 

 Пактот Рибентроп-Молотов 

Легитимитетот на пактот бил поткопан кога Германија очигледно го прекршила со тајно преговарање за пактот Молотов-Рибентроп со Советскиот Сојуз. За време на преговорите меѓу Рибентроп и Сталин во Москва во август 1939 година, само неколку недели пред почетокот на Втората светска војна, Антикоминтернскиот пакт се покажал само како мала пречка. Рибентроп му рекол на Сталин дека Антикоминтернскиот пакт бил насочен против западните демократии, а не против Советскиот Сојуз.

Сталин го прифатил ова заради дипломатските цели на неговата земја, а меѓу германската јавност се шегувале дека Советскиот Сојуз на крајот ќе се приклучи на Антикоминтернскиот пакт.  Советскиот министер за надворешни работи Вјачеслав Молотов не го поставил Антикоминтернскиот пакт како прашање за време на преговорите со Рибентроп и германскиот амбасадор во Советскиот Сојуз, Шуленбург.

 Реакции во рамките на Антикоминтернскиот пакт 
Во контекст на подготовките за Втората светска војна, италијанската реакција на акциите на Германија била амбивалентна. Претходно постоечките антигермански и антивоени чувства кај италијанското население воопшто не биле потпомогнати од пактот Молотов-Рибентроп,  но личното мислење на Мусолини било поподелено. Мусолини, иако понекогаш сметал дека неутралноста е подобра,  се чувствувал принуден од лична лојалност,  страв од неодобрувањето на Хитлер,  како и можноста за лесен воен плен,  дека Италија треба да застане на страната на Германија,  особено ако сојузничкиот акт на смирување во Полска може да резултира со брза италијанска победа во Југославија.  Вклучувањето на Италија во војната било оспорено од антивоената фракција во италијанската влада околу Чано,  кој се обидел да го спречи влегувањето на Италија во Втората светска војна, и да го раскине сојузот меѓу Германија и Италија,  на што Мусолини понекогаш внимателно се согласувал доколку се даде доволно долг временски период за распуштање на алијансата.  

Пактот Молотов-Рибентроп ги потврдил бројните сомневања што италијанската јавност, веќе неентузијастична за каков било дипломатски сојуз со Германија, ги имала за Германците. Ова дипломатско предавство, во комбинација со конечниот пораз на Силите на Оската во Втората светска војна, поттикнало широко распространета германофобија во италијанската литература, и популарната култура веднаш по Втората светска војна.
мини|Јапонска пропагандна разгледница објавена во 1938 година, со натпис „Три пријателски земји“ и фотографии од Адолф Хитлер, Фумимаро Коное и Бенито Мусолини

Според јапонскиот став, пактот Рибентроп-Молотов бил прекршување на Антикоминтернскиот пакт, бидејќи Германија не ѝ ги открила на Јапонија своите преговори со СССР. Последователно, Јапонците се обиделе да ја решат советско-јапонската гранична војна, и се откажале од какви било територијални аспирации против Советскиот Сојуз.  Јапонија главно имала намера Антикоминтернскиот пакт да биде насочен против Советскиот Сојуз, а не против Обединетото Кралство, додека пактот Молотов-Рибентроп јасно ставил до знаење дека Германците, барем во 1939 година, биле спремни да им помогнат на Советите на штета на западните демократии. Како одговор на оваа драстична германска промена во надворешната политика и поразот на Јапонија од страна на Советите во граничните конфликти, администрацијата на Хиранума поднесла оставка. 

Јапонскиот император Хирохито ѝ наложил на следната влада, предводена од премиерот Нобујуки Абе, да биде посоработлива кон Обединетото Кралство и Соединетите Американски Држави.

Рибентроп се обидел да ја добие поддршката на Јапонија за својот блок од четири земји со Германија, Италија, Јапонија и Советскиот Сојуз. Германскиот министер за надворешни работи тврдел дека ако Токио и Москва формираат воена коалиција заедно со Берлин и Рим, Јапонија ќе биде слободна да го насочи своето внимание кон потенцијалното стекнување на европски колонии во Југоисточна Азија. Сепак, идеолошките бариери биле преголеми за да бидат утеха за јапонското раководство, а Рибентроп не успеал да ги принуди во сојуз со Советскиот Сојуз. Тој, исто така, се претставил како преговарач меѓу Јапонија и СССР, но повторно бил рамнодушен од двајцата додека почнале прагматично да ги решаваат своите разлики билатерално и без германски надзор. Како резултат на дипломатското преструктуирање, Јапонија се повлекла од антибританските планови на Рибентроп. Пројапонската дипломатија на Рибентроп, која ја водел и покрај почетната наклонетост на германското министерство за надворешни работи кон Кина од 1934 година, сега била пречекана со најголемата дипломатска дистанца меѓу Германија и Јапонија од доаѓањето на нацистите на власт. 

По промената на ставот на Јапонија кон војната против Советскиот Сојуз, советско-јапонските економски односи се подобриле. Шикао Мацумиша од Бирото за трговски работи на Министерството за надворешни работи и советскиот министер за надворешни работи Молотов, сигнализирале заемен интерес за подобрување на јапонско-советските трговски односи во октомври 1939 година. Двете земји се согласиле трајно да го решат тековното прашање за јапонскиот риболов во советските води, и за плаќањата за Кинеската источна железница во Манџукуо. Советскиот Сојуз ветил дека значителни износи од парите добиени како дел од овие договори ќе бидат инвестирани назад во купување јапонска стока.

Јапонските разузнавачки агенции и надворешни служби, кои претходно го поддржувале сепаратизмот меѓу етничките малцинства во Советскиот Сојуз, исто така ги ограничиле своите активности во оваа област како резултат на советско-јапонското зближување.

Почнувајќи со Германско-советската војна, губењето на интересот на Јапонија за војна со СССР довел до тоа Јапонија да не биде подготвена да отвори втор фронт против Советскиот Сојуз за да ги олесни напорите на Германија,  бидејќи Јапонија ја протолкувала агресијата на Германија како недоволна причина за активирање на договорот.  Како резултат на пактот Молотов-Рибентроп, дошло до значително заладување на германско-јапонските односи помеѓу крајот на 1939 година и летото 1940 година, но по победите на Германија во 1940 година, елиминацијата на француските и холандските колонијални сили ја натерала Јапонија, заинтересирана за стекнување на спорните колонии, повторно да ѝ се обрати на Германија. 

 За време на Втората светска војна 
Сите понатамошни дополнувања на Антикоминтернскиот пакт се случиле по 1 септември 1939 година, а со тоа и за време на Втората светска војна. Наводната цел на пактот, како одбранбена коалиција против комунизмот за спротивставување на потенцијалот на советската агресија, станала застарена кога повеќето од неговите европски земји-членки се вклучиле во германско-советската војна. 

 Ефектот од германските воени победи 
Во март 1940 година, Јоаким фон Рибентроп повторно се зафатил со мобилизација на Италија, Советскиот Сојуз и особено Јапонија за неговата визија за коалиција од четири сили против Британската Империја. Во јуни 1940 година, убедливите германски победи во „Западната кампања“ го означиле поразот на Франција, Белгија и Холандија. Со оглед на тоа што Француска Индокина и Холандските Источни Инди сега биле без одбрана, владата во Токио сега се чувствувала привлечена повторно дипломатски да ѝ се обрати на Германија, од која претходно се дистанцирала по германската размена на понуди со СССР.   Германците, исто така, добиле одредена поддршка од јапонските амбасадори во Берлин и Рим, Хироши Ошима и Тошио Ширатори, кои биле поколебани од успесите на Германија во полската кампања, и почнале да ја поддржуваат дипломатската агенда на Рибентроп. 
мини|Јапонците напредуваат кон Ланг Сон во француска Индокина во 1940 година.
Јапонија, загрижена дека Германија всушност би можела да застане на страната на Франција и Холандија, кои потоа би можеле да бидат преобликувани во германски вазални држави, во колонијалното прашање, се обидела да ја обезбеди поддршката на Германија за јапонска анексија на француските и холандските колонии во Југоисточна Азија. Рибентроп навистина бил спремен да ги поддржи таквите јапонски анексии, што било дел од неговата првична идеја во врска со предностите на пактот на четирите сили од јапонска перспектива. Тој ги прикажал јапонските аквизиции во Источна Азија како подготовки за светски поредок каде што цела Афроевроазија би била поделена меѓу Германија, Италија, Јапонија и Советскиот Сојуз.

Рибентроп повторно се обидел да ја оствари својата визија за коалиција од четири сили насочена против Обединетото Кралство. Со елиминирањето на Франција и Битката за Британија што оди во корист на Британија, станувало сè појасно дека Обединетото Кралство, иако во заостанување, нема ниту да бара примирје, ниту да биде поразено од германската инвазија. Како резултат на тоа, улогата на сè уште неутралните Соединетите Американски Држави и американската поддршка за Велика Британија станувале сè поважни за водењето на воените напори на Германија. Рибентроп сè уште се залажувал себеси дека соработката со Советскиот Сојуз може да биде трајна или барем да трае додека не заврши војната со Обединетото Кралство. Ова мислење не го делел Адолф Хитлер, кој сè уште го сметал „еврејско-болшевистичкиот“ Советски Сојуз за неизбежен последен непријател на Германија. 

 Троен пакт 
Разликите меѓу Германија и Јапонија, вклучувајќи ја јапонската војна во Кина, економските разлики и пактот Молотов-Рибентроп, довеле до растечко растојание меѓу Германија и Јапонија. Победите на Германија над европските сојузници во 1940 година довеле до желба за помирување меѓу страните. Ова се случило како дел од Тројниот пакт од 27 септември 1940 година. Сепак, недовербата на Јапонците кон германскиот партнер останала, а Јапонија избегнала вмешување во евентуалната војна на Германија против Советскиот Сојуз за целосно да се фокусира на сопствената борба во Кина.  Во Тројниот пакт, Германците и Италијанците го признале јапонското водство во Источна Азија, а Јапонија, обратно, го признала германското и италијанското водство во Европа. 

 Продолжување на пактот 
Антикоминтернскиот пакт требало да биде обновен на 25 ноември 1941 година, бидејќи неговиот петгодишен рок на траење од 25 ноември 1936 година бил пред истекување. Една од основните цели на Германија била да ја држи Јапонија блиску и да ја охрабри Јапонија да интервенира во германско-советската војна на страната на Германија, но Јапонија одбила да го стори тоа до крајот на војната. Советско-јапонскиот пакт за неутралност, потпишан во април 1941 година, кој траел до август 1945 година, кога Советскиот Сојуз го прекршил петгодишниот пакт и ја нападнал јапонската Манџурија. 

Конвенцијата на различните потписници помеѓу 24 и 25 ноември 1941 година во Берлин, која довела до обновување на пактот, била опишана од Чано во своите дневници како потврда на Германците како „господари на куќата“ во рамките на Силите на Оската. Меѓу присутните биле Галеацо Чано од Италија, Серано Суњер од Шпанија, Ласло Бардоши од Унгарија и Михаи Антонеску од Романија, меѓу другите. 

Протоколот за проширување бил потпишан на 25 ноември 1941 година, и ги носи потписите на претставници на шесте претходни потписнички: Рибентроп (Германија), Ошима (Јапонија), Чано (Италија), Бардоши (Унгарија), Лу Јивен (Манџукуо) и Суњер (Шпанија). 

Претходните потписници повторно се приклучиле на пактот.  





 22x22пкс Манџукуо


Покрај тоа, неколку нови земји кои не го сториле тоа пред 25 ноември 1941 година се приклучиле на Антикоминтернскиот пакт.    Кина под водство на Ванг Џингвеј го поднела својот потпис однапред на 22 ноември 1941 година, другите земји го поднеле својот на денот на потпишувањето, на 25 ноември. 





 22x22пкс Кина

 22x22пкс Словачка (1939–1945)

Реакцијата на продолжувањето во германскиот државно контролиран печат, за разлика од претходниот протокол, била многу ладна кон Јапонија, и наместо тоа ги нагласуваше жртвите и успесите на Европската оска против Советскиот Сојуз во Германско-советската војна. Ова не се променило значителн сè до 7 декември 1941 година, кога Јапонците го нападнале Перл Харбор. 

Бугарија била земја која била заглавена помеѓу сопствените експанзионистички амбиции на Балканот, за кои се потпирала на италијанската и германската воена помош и дипломатска поддршка, а истовремено се обидувала да избегне голема заплетканост во операциите на Оската. Нејзиниот цар Борис III, прогласен за „цар-ослободител“ и обединувач на изгубените бугарски територии, можел да го постигне овој статус само благодарение на воената поддршка од армиите на Оската, но во 1941 година бил решен да избегне бугарско вклучување во германско-советската војна на Источниот фронт. Ова било успешно, и бугарските трупи не учествувале во операцијата Барбароса, но трајноста на територијалните претензии на Бугарија останала целосно на милост и немилост на силите на Оската, бидејќи Германија, особено, се двоумела да го смета за конечно какво било територијално решение на Балканот по победите на Оската над Грција и Југославија. Како резултат на тоа, Бугарија била принудена да му угоди на германскиот партнер колку што е можно повеќе, избегнувајќи го последниот чекор на отворени непријателства против Советскиот Сојуз.

Како дел од оваа прогерманска позиција, Бугарија во суштина била принудена да се приклучи на Антикоминтернскиот пакт во ноември 1941 година. Набргу потоа, на 13 декември, земјата им објави војна на Обединетото Кралство и на Соединетите Американски Држави. Бугарија се обидела да одржи неутралност кон Советскиот Сојуз до крајот, но откако Романија ја сменила страната во корист на Сојузниците, и ѝ дозволила на Црвената армија да помине низ романска територија за да ја нападне Бугарија, бугарскиот државен удар од 1944 година го отворил патот кон Народна Република Бугарија. Регентите на цар Симеон II биле погубени.

Хрватска, најважниот партнер на Германија на Балканот за време на антипартизанските кампањи, била создадена во 1941 година по германската окупација на Југославија. Таа се приклучила на Антикоминтернскиот пакт во ноември 1941 година. Таквото пристапување било направено со цел да се легитимизира хрватската држава и да се направи да изгледа понезависна, но исто така и да се заземе јасен став против Советскиот Сојуз. 

Данска, заедно со Норвешка, била окупирана од Германија по операцијата „Везерибунг“, која започнала на 9 април 1940 година. Владата во Копенхаген одговорила на германскиот напад со тоа што ја натерала данската армија да се повлече, и прифатила она што Германија го формулирала како заштитна окупација. Данската одлука била многу различна од норвешката, бидејќи владата во Осло избрала да се бори наместо да се предаде, и како резултат на тоа, германската окупација на Данска била меѓу најлесните од сите германски окупации во Европа.

Сепак, секоја идеја за данска независност била само лажна за потребите на странска пропаганда, а германските власти внимателно ги следеле своите дански колеги.  Иако меѓу данската јавност постоел значителен спектар на симпатии кон германската кауза, повеќето дански цивили биле навредливи кон своите окупатори, а германските воени власти се сомневале во данската послушност и лојалност.  Германските обиди да го подобрат својот углед во јавното мислење во Данска, преку мерки како што е основањето на Данско-германското друштво со Петер Кнуцен како претседател, биле неуспешни. 

Статусот на Финска за време на Втората светска војна останува контроверзен до ден денес, бидејќи историчарите дебатираат дали Финска била сојузник на Силите на Оската, или како што тврди воената финска влада, само во состојба на заедничка војна со Германија против Советскиот Сојуз. Влегувањето на Финска во Антикоминтернскиот пакт на 25 ноември 1941 година, заедно со други елементи како што е експлицитното признавање на Финска дека била сојузник на „Хитлерова Германија“ во Парискиот мировен договор од 1947 година, го формираат аргументот во прилог на тврдењето дека Финска била сојузник на Силите на Оската. 

„Реорганизираната национална влада на Република Кина“, исто така позната како „Кина-Нанџинг“ или режимот на Ванг Џингвеј, јапонска марионетска држава основана во Нанџјинг од поразениот политичар на Националистичката партија Ванг Џингвеј во март 1940 година, се приклучила на Антикоминтернскиот пакт на 25 ноември 1941 година. Таа го поднела својот потпис на договорот однапред, на 22 ноември. 

Романија била воено најважниот партнер на Германија во војната против Советскиот Сојуз, но нејзините германски партнери направиле малку за активно да ја заработат таа лојалност. Германија му го доделила регионот Бесарабија на Советскиот Сојуз во пактот Молотов-Рибентроп, потоа доделила големи делови од регионот Трансилванија на Унгарија како дел од Втората виенска награда, и конечно ги одобрила бугарските територијални придобивки во регионот Добруџа како дел од Договорот од Крајова. Романија, под водство на фашистичката Железна гарда, ги имала своите главни непријатели не само во Советскиот Сојуз, туку и меѓу редовите на силите на Оската, особено во форма на Унгарија. Сепак, Железната гарда, која пред територијалните загуби се залагала за прогерманска позиција, сега го гледала сојузништвото со Германија како единствен начин да се избегне уште една германска интервенција против Романија и во корист на Унгарија. Романското влегување во Антикоминтернскиот пакт на 25 ноември 1941 година произлегло од потребата да се задоволи германскиот партнер и да се продолжи романската кампања против Советскиот Сојуз, со надеж дека ќе ја врати Бесарабија, и ќе се направат територијални аквизиции во Советска Украина. 

Словачка, основана во 1939 година по распадот на Чехословачка поттикнат од Германија, се приклучила на Антикоминтернскиот пакт на 25 ноември 1941 година. 

 Предложени членства 
Помеѓу 1936 и 1945 година, силите на Оската го користеле Антикоминтернскиот пакт како дипломатска алатка за зголемување на нивната политичка и дипломатска моќ, но честопати биле неуспешни.

 Аргентина, Бразил и Чиле 
Имало напори од страна на Германија да гои вклучи во пактот јужноамериканските „АБЦ држави“, односно Аргентина, Бразил и Чиле. 

Бразилскиот претседател Гетулио Варгас го воспоставил новиот устав во ноември 1937 година под изговор на комунистичко востание, и затоа Бразил се сметал за главна влезна точка за Антикоминтернскиот пакт во Јужна Америка. Бразилската влада ветила дека нејзината домашна антикомунистичка убеденост ќе продолжи, но одбила да влезе во Антикоминтернскиот пакт врз основа на тоа што не сака дипломатски да ги навреди Обединетото Кралство или Соединетите Американски Држави. Сепак, бразилскиот министер Франциско Луис да Силва Кампос покажал интерес за германска помош за бразилската антикоминтернска изложба слична на оние што веќе биле одржани во Германија. 

 Кина 
Кина била дел од визијата на Рибентроп за Антикоминтернскиот пакт во 1935 година, а Германија и Јапонија ја убедиле да се приклучи на Антикоминтернскиот пакт уште во 1936 година.  До крајот на 1935 година, Ванг Џингвеј бил за приклучување кон пактот, но Чанг Кај Шек внимавал да не го навреди Советскиот Сојуз, кој бил единствениот потенцијален партнер на Кина во случај на јапонски напад.

По сериозно разгледување, администрацијата на Чијанг одбила.  Тие не беа спремни да се здружат со Јапонија без повлекување на јапонските сили од Кина. Таквото повлекување било одбиено од Јапонија, што значело дека Кина не била спремна да го навреди Советскиот Сојуз, единствената голема сила што би можела ефикасно да им помогне во случај на војна против Јапонија. Оваа војна станала реалност следната година.  На 3 ноември 1938 година, јапонскиот премиер Фумимаро Коное во јавно емитување понудил услови за мир што вклучувале пристапување на Кина кон Антикоминтернскиот пакт. 

Помеѓу декември 1939 и март 1940 година, биле спроведени прелиминарни мировни преговори во рамките на јапонскиот проект Кири. Условите вклучувале пристапување на Кина кон Антикоминтернскиот пакт. Кинеската влада одложувала да добие на време, и не дала дефинитивен одговор на предлогот. До 7 септември, јапонската страна ги прогласила понатамошните преговори за бескорисни, а проектот Кири бил прекинат на 8 октомври 1940 година.  Бил направен уште еден обид за истражувачки мировни преговори во Токио на 12 октомври 1940 година. Овој предлог за мир меѓу Јапонија и Кина и обединување на владите на Ванг и Чанг, исто така, вклучувал и влез на обединетата кинеска држава во Антикоминтернскиот пакт. 

 Чехословачка 
Пристапувањето на Чехословачка кон Антикоминтернскиот пакт било дел од германските барања во периодот пред воспоставувањето на Протекторатот. Овие барања биле замислени од Германија да бидат отфрлени. 

 Холандија 
Холандија била кандидат по избор на Јапонците за вклучување во Антикоминтернскиот пакт.  Јапонскиот амбасадор Ивао Јамагучи се надевал дека холандските загрижености за ситуацијата во Кина и потенцијалното несогласување на етничките кинески жители на Холандска Источна Индија, како и на комунистичките бунтовници во колонијата, ќе ја наведат холандската влада да се обиде да ги стабилизира односите со Јапонија преку пристапување кон пактот.

Јамагучи го контактирал холандскиот министер за надворешни работи Андрис Корнелис Дирк де Греф во врска со ова прашање на 12 октомври 1936 година, но холандската влада се сметала себеси обврзана од јавното мислење да отфрли какво било дипломатско сојузништво со Јапонија, а Де Греф истакнал дека комунистичката активност во Холандска Источна Индија не е непосредна закана. Сепак, тој бил спремен барем да преговара за размена на разузнавачки информации со Јапонија со цел антикомунистичка активност во Азија. На вториот состанок на 24 октомври 1936 година, Де Греф истакнал дека само Холандската Источна Индија треба да биде вклучена во каква било размена на разузнавачки информации, додека Јамагучи се надевал дека ќе го вклучи холандскиот копнен дел со цел да ги спречи операциите на Коминтерната во Амстердам (и тајно да влијае врз холандските весници да бидат помалку критични кон Јапонија во нивното известување). Следниот ден, 25 октомври 1936 година, Тони Ловинк го контактирал Јамагучи во врска со потенцијална холандска политика во која не само комунизмот, туку и сите политички идеологии во Холандска Источна Индија би можеле да бидат потиснати и надгледувани во соработка со Јапонците. Ова бил првиот од многуте знаци дека холандската влада не била многу загрижена за борбата против комунизмот, туку била многу повеќе загрижена за потиснување на индонезиското движење за независност во Холандската Источна Индија. 

Иако Холандија останала заинтересирана за тајна размена на разузнавачки информации, холандската влада се двоумела официјално да преземе дипломатско усогласување со Јапонија, предизвикано од страв од домашна и дипломатска реакција. 

 Норвешка 
Како дел од германската окупација на Норвешка и колаборационистичкиот квислиншки режим на Норвешка, пристапувањето на квислиншка Норвешка кон Антикоминтернскиот пакт било дискутирано, особено во германскиот „Меморандум за реорганизација на Норвешка“, издаден во Осло на 10 февруари 1942 година. 

 Полска 
Во 1935 година, Полска била една од земјите што Рибентроп се надевал дека ќе ги убеди да се приклучат на пактот.  Полска била исто така многу посакуван партнер за Јапонија, која ги сметала Германија и Полска за прилично блиски поради нивниот Пакт за ненапаѓање од 1934 година, и која ја сметала Полска за многу посветена на своите антикомунистички и антисоветски ставови. 

Кога Рибентроп и Нојрат биле во контакт со Јожеф Липски и Јожеф Бек во врска со германско-полската антикомунистичка соработка, Бек го отфрлил полското вклучување во Антикоминтернскиот пакт како непрактично.  Влегувањето на Полска во Антикоминтернскиот пакт било дел од планот од осум точки што ѝ го презентирал на Полска Јоаким фон Рибентроп.   Полска го отфрлила овој предлог.  Причините за отфрлање на предлогот од страна на Полска биле желбата на Полска за дипломатска еквидистанца меѓу Германија и Советскиот Сојуз, како и воените загрижености за понатамошно опкружување од страна на Германија по распадот на Чехословачка. 

 Португалија 
Португалија била од интерес како можна земја-членка, особено откако се приклучила Шпанија. Како една од единствените три земји што гласале против влезот на Советскиот Сојуз во Лигата на народите на 18 септември 1934 година (покрај Холандија и Швајцарија), таа имала добро воспоставена антисоветска репутација. Сепак, нејзината економска зависност и долгогодишниот дипломатски сојуз со Обединетото Кралство ја направиле Португалија малку веројатна да прифати покана за Антикоминтернскиот пакт во очите на Освалд Барон фон Хојнинген-Хуене, германскиот амбасадор во Португалија од 1934 до 1945 година. 

 Обединето Кралство 
Британското членство било дел од оригиналниот план на Рибентроп за Антикоминтернскиот пакт во октомври 1935 година.  Кога Јоаким фон Рибентроп станал амбасадор во Обединетото Кралство во 1936 година, Хитлер му ставил до знаење дека негова „најголема желба“ е да ја прими Британија во Антикоминтернскиот пакт. Рибентроп бил скептичен кон амбицијата на Хитлер, но полагал одредена надеж во кралот Едвард VIII, кого Рибентроп го сметал за пријателски настроен кон Германија.   Кога на 15 ноември 1937 година бил прашан дали британската влада добила покана за Антикоминтернскиот пакт, заменик-секретарот за надворешни работи, лорд Кренборн, одговорил дека таква покана не се случила.

 Југославија 
Југославија била пријателски настроена кон Оската за време на мандатот на Милан Стојадиновиќ како премиер, а Германија и Италија биле оптимисти во врска со нејзиното пристапување во јануари 1939 година.  Сепак, Стојадиновиќ бил соборен во февруари 1939 година, а последователната администрација на Цветковиќ била повнимателна и неврзана.  Администрацијата на Цветковиќ, под притисок од дипломатското сојузништво на Романија, Унгарија и Бугарија со Силите на Оската, се приклучила на наследникот на Антикоминтернскиот пакт, Тројниот пакт, на 25 март 1941 година. Како одговор, началникот на Генералштабот Душан Симовиќ и други офицери започнале државен удар на 27 март, поништувајќи го влезот на Југославија во Тројниот пакт. Како одговор, Силите на Оската ја започнале инвазијата на Југославија на 6 април. 

 Наследство 
Антикоминтернскиот пакт завршил со значајна улога на Нирнбершките судења и бил конкретно споменат во пресудата со која Јоаким фон Рибентроп бил осуден на смрт. 

Американскиот историчар Пол В. Шредер, професор и декан на Универзитетот во Илиноис, го толкувал Антикоминтернскиот пакт во својата книга од 1958 година „Алијансата на оската и јапонско-американските односи 1941“ како дипломатска изјава од Германија и Јапонија која немала никаква вистинска воена вредност и „сама по себе тешко дека била опасна“.  Шредер, исто така, коментирал за прилично лабавите германско-јапонски врски што произлегоа од пактот,  како и недостатокот на германска и јапонска посветеност кон договорот.  Заклучокот на Шредер на крајот гледа во Антикоминтернскиот пакт продолжување на моделот во јапонската надворешна политика од 1890-тите години во кој Јапонија била опортунистичка во искористувањето на шансите за експанзија, како во Првата кинеско-јапонска војна од 1894 година, Руско-јапонската војна од 1904 година и дваесет и едно барање од 1915 година. 

Рут Хениг, британска историчарка, а подоцна и политичарка за Лабуристичката партија, во својата книга од 1985 година „Потеклото на Втората светска војна 1933–1941“ ја забележала идеолошката компонента на договорот, во тоа што Антикоминтернскиот пакт го нагласува „напредниот марш на фашизмот“ со цел „борба против ширењето на комунистичките режими“, но истакнала дека реална закана од пактот доаѓа и до либерално демократското Обединето Кралство.  Во својот придонес од 2001 година за Париската мировна конференција, 1919: Мир без победа, Хениг исто така забележала дека јавноста во Германија, Италија, Јапонија, па дури и во самото Обединето Кралство во голема мера била незаинтересирана за надворешната политика и обезбедувањето на меѓународниот мир, и дека оние малку поединци кои активно се интересирале за глобалните прашања честопати го правеле тоа шовинистички и националистички. Хениг, исто така, коментирал дека меѓувоениот период 1918-1939 година бил обележан со распад на стари сојузи (како што се Англо-јапонската алијанса и Стрезанскиот фронт). 

Како дел од серијата „Германија и Втората светска војна“ на Канцеларијата за военоисториски истражувања на германскиот Бундесвер, германскиот воен историчар Манфред Месершмит во првиот том, „Натрупувањето на германската агресија“ (1990), наведува дека Антикоминтернскиот пакт, исто како и силите на Оската како целина, бил само „спојување на различни политички интереси“. Месершмит, исто така, коментира за амбивалентноста на Хитлер помеѓу вклучувањето на Италија или Обединетото Кралство во пактот.  Во однос на улогата на Јапонија, Месершмит, како и Шредер, го гледа Антикоминтернскиот пакт како продолжение на воспоставената јапонска политика, но исто така забележува дека внатрешниот политички апарат на Јапонија бил толку поделен помеѓу интересите на јапонската армија, морнарица и влада, што речиси по дефиниција никакво дејствување од страна на раководството на Токио не може да се смета за каков било вид унифицирано мислење на целиот јапонски естаблишмент. Месершмит не се согласува со идејата дека пристапувањето на Италија кон пактот нужно му дало антибритански поттик, туку дека пристапувањето на Италија воспоставило основа на договорот на прво место. Интересите на Германија и Јапонија биле премногу различни, а јапонската позиција по почетокот на војната против Кина во 1937 година била премногу слаба за да претставува закана за кој било непријател, Советскиот Сојуз или Обединетото Кралство. Како резултат на тоа, Месершмит не се согласува со идејата дека пактот станал од антисоветски во антибритански врз основа на тоа што тој ефикасно веќе престанал да биде антисоветски штом Јапонија ја нападнала Кина во јуни 1937 година, а не кога Италија се приклучила на договорот во ноември истата година. 

Сепак, Месершмит се согласува дека поддршката на Хитлер за Јапонија, која произлегла од агендата на Рибентроп за Далечниот Исток, била предодредена да ги наруши англо-германските односи, без разлика дали Хитлер сакал да го направи тоа или не. Акциите што ги презела Германија, а кои биле во корист на Јапонија, а во неповолност на Кина, вклучувале прекин на испораките на помош за владата на Чанг, отповикување на советници од Кина и отворени декларации за политичка поддршка за јапонските акции почнувајќи од октомври 1937 година. Сите овие акции, според аргументот на Месершмит, сигурно ја навредиле прокинеската позиција на Обединетото Кралство.

Во својата биографија на Адолф Хитлер, британскиот историчар Сер Иан Кершо напишал во 2000 година дека одобрувањето на Хитлер за Антикоминтернскиот пакт го означило дипломатскиот сојуз на „двете најмилитаристички, експанзионистички сили во светот“, но дека „[пактот] бил поважен поради неговата симболика отколку поради неговите вистински одредби“. Кершо, во своето толкување на структурите на моќ во нацистичка Германија, е застапник на тезата „работа кон Фирерот“, во која, додека Хитлер бил водечката идеолошка фигура во германската држава чијашто наклонетост сите политички актери во германската влада (во случајот на Антикоминтернскиот пакт: Рибентроп) се обидувале да ја освојат, диктаторот всушност бил прилично неинволвиран во секојдневните владини работи.

 Наводи 

 Извори 

 Ламберт, Маргарет; et al., eds. (1973). 14. Јуни бис 31. Октомври 1934 година . Akten zur deutschen auswärtigen Politik 1918–1945 (на германски). C-3 . Гетинген: Ванденхоек + Рупрехт.
 Ламберт, Маргарет; et al., eds. (1977). 26. Mai bis 31. Октомври 1936 година . Akten zur deutschen auswärtigen Politik 1918–1945 (на германски). C-5-2 . Гетинген: Ванденхоек + Рупрехт.
 Сонтаг, Рејмонд Џејмс; et al., eds. (1950). Фон Нојрет цу Рибентроп. септември 1937 - септември 1938 година . Akten zur deutschen auswärtigen Politik 1918–1945 (на германски). Д-1 . Гетинген: Ванденхоек + Рупрехт.
 Шмит, Бернадот Е.; et al., eds. (1951). Deutschland und der Spanische Bürgerkrieg . Akten zur deutschen auswärtigen Politik 1918–1945 (на германски). Д-3 . Гетинген: Ванденхоек + Рупрехт.
 Шмит, Бернадот Е.; et al., eds. (1953). Polen, Südosteuropa, Lateinamerika, Klein-und Mittelstaaten . Akten zur deutschen Auswärtigen Politik 1918–1945 (на германски). Д-5 . Гетинген: Ванденхоек + Рупрехт.
 Свит, Пол Р. et al., eds. (1956). Die letzten Wochen vor Kriegsausbruch: 9. август бис 3. септември 1939 година . Akten zur deutschen Auswärtigen Politik 1918–1945 (на германски). Д-7 . Гетинген: Ванденхоек + Рупрехт.
 Смит, Хауард М.; et al., eds. (1970). 15. Септември бис 11. Декември 1941 година . Akten zur deutschen auswärtigen Politik 1918–1945 (на германски). Д-13-2 . Ванденхоек + Рупрехт.
 Ротфелд, Ханс; et al., eds. (1969). 12. Декември 1941 година бис 28. февруари 1942 година . Akten zur deutschen auswärtigen Politik 1918–1945 (на германски). Е-1 . Гетинген: Ванденхоек + Рупрехт.
 Чано, Галеацо (1980). 1937–1938: Diario (на италијански). Милано: Cappelli Editore.
 Чијано, Галеацо (2001). Гибсон, Хју (ур.). Дневниците на Чијано . Издавачка куќа „Сајмон“. ISBN 1931313741 .
 Гебелс, Џозеф (2003) [1992]. Рејт, Ралф Георг (уред.). <i id="mwET8">Џозеф Гебелс: Тагебихер 1924–1945</i> (на германски) (3-то издание). Минхен: Piper Verlag GmbH. ISBN 3492214118 .
 Хитлер, Адолф (1943) [1925]. Mein Kampf (на германски). Лајпциг: August Pries GmbH.
 Хорти, Миклош ; Симон, Ендрју Л.; Боуден, Илона (2000) [1953]. Адмирал Николас Хорти: Мемоари . Safety Harbor: Simon Publications. ISBN 0966573439 . LCCN 00--10118 .
 Хал, Кордел (1948). Мемоарите на Кордел Хал . 2. Ходер и Стоутон.
 Matsuoka, Yōsuke (1937).日独防共協定の意義[ Значењето на Антикоминтернскиот пакт ] (на јапонски). 第一出版社.
 Розингер, Лоренс (1940). „СССР и Јапонија ќе ги подобрат трговските односи“. Далечноисточен преглед . 9 (3): 33–35. doi:10.2307/3021550. JSTOR 3021550.
 Шигемицу, Мамору (1958). Јапонија и нејзината судбина: Мојата борба за мир . Њујорк: ЕП Датон и Ко.
 Судење на главните воени злосторници пред Меѓународниот воен трибунал
 Судење на главните воени злосторници пред Меѓународниот воен трибунал . 1. Нирнберг: Меѓународен воен трибунал. 1947 година.
 Судење на главните воени злосторници пред Меѓународниот воен трибунал . 3. Нирнберг: Меѓународен воен трибунал. 1947 година.
 Судење на главните воени злосторници пред Меѓународниот воен трибунал . 10. Нирнберг: Меѓународен воен трибунал. 1947 година.
 Zeitschrift für Politik: „Europäische Einheit im Zeichen des Antikominternpaktes“. Zeitschrift für Politik (на германски). 32 (1): 54–56. 1942. ЈСТОР 43347859.
 Barnhart, Michael A. (1987). Japan Prepares for Total War: The Search for Economic Security, 1919–1941. Ithaca, NY: Cornell University Press. ISBN 9780801495298.
 Benson, Leslie (2001). Yugoslavia: A Concise History. Hampshire: Palgrave Macmillan. 
 Bieber, Hans-Joachim (2014). SS und Samurai: Deutsch-japanische Kulturbeziehungen 1933–1945. Iudicium. 
 Bix, Herbert P. (2007) [2000]. Hirohito and the Making of Modern Japan. New York City: HarperCollins e-books. 
 Borejsza, Jerzy W. (1981). "Die Rivalität zwischen Faschismus und Nationalsozialismus in Ostmitteleuropa"(PDF). Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte (in German). 29/4: 579–614.
 Bosworth, Richard J. B.; Maiolo, Joseph A., eds. (2015). Politics and Ideology. The Cambridge History of the Second World War. 2. Cambridge: Cambridge University Press. 
 Boyce, Robert; Robertson, Esmonde M., eds. (1989). Paths to War: New Essays on the Origins of the Second World War. Houndmills: Macmillan. 
 Boyd, Carl (1977). "The Role of Hiroshi Ōshima in the Preparation of the Anti-Comintern Pact". Journal of Asian History. 11 (1): 49–71.
 Boyd, Carl (1981). "The Berlin-Tokyo Axis and Japanese Military Initiative". Modern Asian Studies. 15 (2): 311–338.
 Cattaruzza, Marina (2013). Cohen, Gary B. (ed.). "Territorial Revisionism and the Allies of Germany in the Second World War". Austrian and Habsburg Studies (eBook ed.). 15. 
 Chapman, John W. M. (April 1987). "A Dance on Eggs: Intelligence and the 'Anti-Comintern'". Journal of Contemporary History. 22(2): 333–372.
 Duara, Prasenjit (2003). Sovereignty and Authenticity: Manchukuo and the East Asian Modern. Oxford: Rowman & Littlefield Publishers. 
 Ferris, John; Mawdsley, Evan, eds. (2015). Fighting the War. The Cambridge History of the Second World War. 1. Cambridge: Cambridge University Press. 
 Deist, Wilhelm; et al. (1990). The Build-up of German Aggression. Germany and the Second World War. 1. Translated by Falla, P. S. Oxford: Clarendon Press. 
 Boog, Horst; et al. (1998). The Attack on the Soviet Union. Germany and the Second World War. 4. Oxford: Clarendon Press. 
 Kroener, Bernhard R.; et al. (2000). Organization and Mobilization of the German Sphere of Power: Wartime administration, economy, and manpower resources 1939–1941. Germany and the Second World War. 5–1. Oxford: Clarendon Press. 
 Boog, Horst; et al. (2001). The Global War: Widening of the Conflict into a World War and the Shift of the Initiative 1941–1943. Germany and the Second World War. 6. Translated by Osers, Ewald. Oxford: Clarendon Press.
 Griesheimer, Anna (2008). Deutschland in der italienischen Literatur seit dem Ende des Zweiten Weltkrieges (in German). Passau: University of Passau.

 Haslam, Jonathan (1984). Davies, R.W. (ed.). The Soviet Union and the Struggle for Collective Security in Europe, 1933–39. Studies in Soviet History and Society. The MacMillan Press Ltd. .
 Henig, Ruth (2005) [1985]. The Origins of the Second World War 1933–1941. London: Routledge Taylor & Francis Group. 
 Hofer, Walther, ed. (1982) [1977]. Der Nationalsozialismus: Dokumente 1933–1945 (in German). Frankfurt/Main: Fischer Taschenbuch Verlag. 
 Holbraad, Carsten (2017). Danish Reactions to German Occupation: History and Historiography. London: UCL Press. 
 Ishida, Ken (2018). Japan, Italy and the Road to the Tripartite Alliance. Palgrave Macmillan. 
 Jelavich, Barbara (1983). Twentieth Century. History of the Balkans. 2. Cambridge: Cambridge University Press. 
 Kershaw, Ian (2000). Hitler: 1936–45 – Nemesis. New York City: W. W. Norton & Company. 
 Kershaw, Ian (2008). Hitler, the Germans and the Final Solution. New Haven: Yale University Press. 
 Kleßmann, Christoph, ed. (1989). September 1939: Krieg, Besatzung und Widerstand in Polen (in German). Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht.
 Koch, Hannsjoachim W., ed. (1985). Aspects of the Third Reich. Houndmills: Macmillan. 
 Kochanski, Halik (2012). The Eagle Unbowed: Poland and the Poles in the Second World War. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. 
 Lu, David John (2002). Agony of Choice: Matsuoka Yōsuke and the Rise and Fall of the Japanese Empire. Lexington Books. 
 MacDonald, Callum A. (1981). The United States, Britain and Appeasement 1936–1945. London: Macmillan Press Limited. 
 Mallett, Robert (2003). Mussolini and the Origins of the Second World War, 1933–1940. New York City: Palgrave Macmillan. 
 Martin, Bernd (1970). "Zur Vorgeschichte des deutsch-japanischen Kriegsbündnisses". Wissenschaft und Unterricht (in German). 21: 606–615.
 Michalka, Wolfgang (1980). Ribbentrop und die deutsche Weltpolitik (in German). Munich: Wilhelm Fink Verlag. 
 Mitter, Rana (2013). Forgotten Ally: China's World War II, 1937–1945. Boston: Houghton Mifflin Harcourt. 
 Morley, James William (ed.). Deterrent Diplomacy: Japan, Germany and the USSR, 1935–1940: Selected Translations from Taiheiyō sensō e no michi, kaisen gaikō shi. Translated by Baerwald, Hans. New York City: Columbia University Press. 
 von zur Mühlen, Patrik (1973). "Japan und die sowjetische Nationalitätenfrage am Vorabend und während des Zweiten Weltkrieges". Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte (in German). 21/3: 325–333.
 Nish, Ian; Kibata, Yoichi, eds. (2000). The Political-Diplomatic Dimension, 1931–2000. The History of Anglo-Japanese Relations, 1600–2000. 2. Houndmills: Palgrave Macmillan. 
 Osmanczyk, Edmund J. (1990) [1985]. The Encyclopedia of The United Nations and International Relations(2nd ed.). Bristol: Taylor and Francis. 
 Presseisen, Ernst L. (1958). Germany and Japan: A Study in Totalitarian Diplomacy 1933–1941. Den Haag: Springer-Science + Business Media. doi:10.1007/978-94-017-6590-9. 
 Schroeder, Paul W. (1958). The Axis Alliance and Japanese-American Relations 1941. Cornell University Press. 
 Shimazu, Naoko (1998). Japan, Race, and Equality: The Racial Equality Proposal of 1919. 
 Shirer, William L. (1960). The Rise and Fall of the Third Reich: A History of Nazi Germany (1st ed.). New York: Simon and Schuster, Inc. LCCN 60--6729.
 Spector, Robert M. (2005). World Without Civilization: Mass Murder and the Holocaust, History, and Analysis. Lanham: University Press of America. 
 So, Wai-Chor (April 2002). "The Making of the Guomindang's Japan Policy, 1932–1937: The Roles of Chiang Kai-Shek and Wang Jingwei". Modern China. Sage Publications. 28 (2): 213–252. JSTOR 3181354.
 Steiner, Zara (2011). The Triumph of the Dark: European International History 1933–1939. Oxford University Press. 
 Stratman, George John (1970). Germany's diplomatic relations with Japan 1933–1941. Graduate Student Theses, Dissertations, & Professional Papers. 2450. University of Montana.
 Tomasevich, Jozo (2001). War and Revolution in Yugoslavia, 1941–1945. Stanford: Stanford University Press. 
 Vehviläinen, Olli (2002). Finland in the Second World War: Between Germany and Russia. Translated by McAlestar, Gerard. New York City: palgrave. 
 Waddington, Lorna L. (2007). "The Anti-Komintern and Nazi Anti-Bolshevik Propaganda in the 1930s". Journal of Contemporary History. 42(4): 573–594. ISSN 0022–0094.
 Weinberg, Gerhard L. (1954). "Die geheimen Abkommen zum Antikominternpakt. Dokumentation". Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte (in German). 1954/2: 193–201.
 Weinberg, Gerhard L. (1970). The Foreign Policy of Hitler's Germany Diplomatic Revolution in Europe 1933–36. Chicago: University of Chicago Press. 
 Winchester, Betty Jo (1973). "Hungary and the 'Third Europe'". Slavic Review. Cambridge University Press. 32 (4): 741–756. doi:10.2307/2495494. JSTOR 2495494.

 Надворешни врски 

 Додаток на Presseisen 1958 преку Springer Link
 Изјава на Рибентроп за објавувањето на војната против Советскиот Сојуз на 22 јуни 1941 година
 Текстот на Антикоминтернскиот пакт
 Текстот на Дополнителниот протокол на Пактот
 Текстот за италијанското учество во Пактот
 Значењето на Антикоминтернскиот пакт  – текстови од предавања на Јосуке Мацуока, печатени во 1937 година
Категорија:Договори на Третиот Рајх
Категорија:Договори на Данска
Категорија:Договори од Втората светска војна
Категорија:Политики во Втората светска војна
Категорија:Сили на Оската
Категорија:Антикомунизмот во Шпанија
Категорија:Антикомунизмот во Италија
Категорија:Антикомунизмот во Германија
Категорија:Антикомунизмот во Бугарија