Дејвид Коперфилд

Дејвид КоперфилдДикенс измислил над 14 варијации на насловот за ова дело; видете  — роман од англискиот автор Чарлс Дикенс, раскажан од истоимениот Дејвид Коперфилд, во кој се детално опишани неговите авантури на неговото патување од детство до зрелост. Како таков, обично се категоризира во жанрот „образовен роман“. Објавен е како сериски роман во 1849 и 1850 година, а потоа како книга во 1850 година.

„Дејвид Коперфилд“ е исто така делумно автобиографски роман: „многу комплицирано ткаење на вистина и измислица“,Charles Dickens, Letters, VII, page 515 со настани што го следат сопствениот живот на Дикенс. Од книгите што ги напишал, ова му било омилено. Делото е наречено „триумф на уметноста на Дикенс“, и претставува пресвртница во неговото творештво, одвојувајќи ги романите на младоста и оние на зрелоста.

На прв поглед, делото било создадено според „лични истории“ од текот на 18 век кои биле многу популарни, како „Џозеф Ендрус“ или „Том Џонс“ од Хенри Филдинг, но „Дејвид Коперфилд“ е повнимателно структурирано дело. Започнува, како и другите романи на Дикенс, со мрачна слика за детството во викторијанска Англија, по што следува бавното општествено искачување на младиот Коперфилд, додека болно се грижи за својата тетка, додека продолжува со учењето.

Дикенс пишувал без нацрт, за разлика од неговиот претходен роман, „Дамби и синот“. Некои аспекти од приказната му биле врежани во умот уште од самиот почеток, но други биле неодлучни сè додека не биле во тек сериските издавања. Романот има примарна тема на раст и промена, но Дикенс, исто така, сатиризирал голем број на аспекти од викторијанскиот живот. Тие ја вклучуваат тешката положба на проститутките, статусот на жените во бракот, класната структура, системот на кривична правда, квалитетот на училиштата и вработувањето на деца во фабриките.

Резиме на заплетот
Приказната го следи животот на Дејвид Коперфилд од детството до зрелоста. Дејвид е роден во Бландерстоун, Сафолк, Англија, шест месеци по смртта на неговиот татко. Дејвид ги поминува своите рани години живеејќи во мала куќа наречена Рукери. Неговата грижлива и детска мајка, Клара Коперфилд, и нивната љубезна домаќинка, Клара Пеготи, го воспитуваат овде; го нарекуваат Дејви. Кога има седум години, неговата мајка го изненадува Дејвид со тоа што се мажи со Едвард Мердстоун додека момчето е во посета на семејството на Пеготи во Јармут. Нејзиниот брат, рибар по име г-дин Пеготи, живее во баржа на брегот, со неговата посвоена внука и внук Емили и Хам, и постара вдовица, г-ѓа Гамиџ. „Малата Емили“ е донекаде разгалена од нејзиниот грижлив згрижувачки татко, а Дејвид е вљубен во неа. Овде е познат како „Господарот Коперфилд“.

По враќањето, Дејвид открива дека неговата мајка се омажила и веднаш му се дава добра причина да не го сака својот очув, Мердстоун, кој верува исклучиво во строги, груби методи на родителство, нарекувајќи го тоа „цврстина“. Дејвид има слични чувства кон сестрата на Мердстоун, Џејн, која набргу потоа се вселува во куќата. Тие ги тиранизираат Дејвид и неговата сиромашна мајка, правејќи им го животот мизерен. Кога Дејвид заостанува во учењето, Мердстоун го тепа, а Дејвид го каснува за рака; како последица на тоа, тој е испратен во Салем Хаус, интернат, под безмилосен директор по име г-дин Крикл. Таму се спријателува со двајца сосема различни постари момчиња, Џејмс Стерфорт и Томи Тредлс. Тој развива страсно восхитување кон Стерфорт, гледајќи го како некој благороден, кој би можел да прави големи работи доколку сака, и некој што му обрнува внимание.

Дејвид се враќа дома за време на празниците и дознава дека неговата мајка родила машко бебе. Кратко откако Дејвид се враќа во Салем Хаус, неговата мајка и нејзиното бебе умираат, и Дејвид веднаш се враќа дома. Пеготи се жени со локалниот превозник, г-дин Баркис. Мардстоун го испраќа Дејвид да работи за трговец со вино во Лондон - бизнис во кој Мардстоун е косопственик. По неколку месеци, пријателскиот, но расипнички газда на Дејвид, Вилкинс Микобер, е уапсен поради долгови и испратен во затворот Кингс Бенч, а остатокот од семејството на г-дин Микобер наскоро се преселува и во затворот. Дејвид редовно ги посетува Микоберови во затворот и се сместува во близина. Кога ослободувањето на Микобер е неизбежно, Микоберови одлучуваат дека наскоро ќе се преселат во Плимут. Дејвид сфаќа дека тоа ќе го остави сам во Лондон, каде што никој не се грижи за него. Тој решава да избега во Довер за да ја најде својата единствена позната преостаната роднина, неговата ексцентрична и добродушна пратетка Бетси Тротвуд. Таа дошла во Бландерстоун по неговото раѓање, само за да си замине во бес откако дознала дека тој не е девојче. Сепак, таа си ја презема одговорноста да го одгледа Дејвид, и покрај обидот на Мердстоун да го врати старателството над него. Таа го охрабрува да „биде колку што може како неговата сестра, Бетси Тротвуд“ - односно, да ги исполни очекувањата што таа ги имала за девојчето кое никогаш не се родило. Пратетката на Дејвид го преименува во „Тротвуд Коперфилд“ и го нарекува „Трот“, едно од неколкуте имиња што другите ги нарекуваат Дејвид во романот.

Тетката на Дејвид го праќа во подобро училиште од последното училиште што го посетувал. Го води љубезниот д-р Стронг, чии методи всадуваат чест и самодоверба кај неговите ученици. За време на семестарот, Дејвид престојува кај адвокатот г-дин Викфилд и неговата ќерка Агнес, која станува пријателка и доверлива личност на Дејвид. Службеничката на Викфилд, Урија Хип, исто така живее во куќата.

Со лукави средства, Урија Хип постепено добива целосна надмоќ над остарениот и алкохоличар Викфилд, на голема тага на Агнес. Хип, како што злонамерно му се доверува на Дејвид, се стреми да се ожени со Агнес. На крајот, со помош на Микобер, која била вработена од Хип како секретарка, неговото измамничко однесување е откриено. (На крајот од книгата, Дејвид го среќава во затвор, осуден за обид за измама на Банката на Англија.)

По завршувањето на училиштето, Дејвид се приправува да биде надзорник. Во тоа време, поради измамничките активности на Хип, богатството на неговата тетка се намалува. Дејвид се труди да заработи за живот. Работи наутро и навечер за својот поранешен учител д-р Стронг како секретар, а исто така почнува да учи стенографија, со помош на неговиот стар школски пријател Тредлс, откако ќе заврши со известувањето за парламентарна дебата за еден весник. Со значителна морална поддршка од Агнес и со својата голема трудољубивост и напорна работа, Дејвид конечно наоѓа слава и богатство како автор, пишувајќи фикција.

Романтичниот, но егоистичен школски другар на Дејвид, Стирфорт, кој исто така повторно се запознава со Дејвид, продолжува да ја заведува и обесчестува Емили, нудејќи и да се омажи за неговата слугинка Литимер пред да ја напушти во Европа. Нејзиниот чичко, г-дин Пеготи, успева да ја пронајде со помош на Марта, која пораснала во нивниот дел од Англија, а потоа се населила во Лондон. Хам, кој бил свршен за Емили пред трагедијата, умира во жестока бура покрај брегот додека спасувал жртви од бродоломот. Стирфорт бил на бродот и исто така умира. Г-дин Пеготи ја носи Емили во нов живот во Австралија, во придружба на г-ѓа Гамиџ и семејството Микобер, каде што сите на крајот наоѓаат сигурност и среќа.

Во меѓувреме, Дејвид се заљубува во Дора Спенлоу и се жени со неа. Нивниот брак се покажува како проблематичен за Дејвид во смисла на секојдневните практични работи, но тој никогаш не престанува да ја сака. Дора умира рано во нивниот брак по спонтан абортус. По смртта на Дора, Агнес го охрабрува Дејвид да се врати на нормалниот живот и на својата професија како писател. Додека живее во Швајцарија за да ја растера тагата поради толку многу загуби, Дејвид сфаќа дека ја сака Агнес. По враќањето во Британија, по неуспешниот обид да ги скрие своите чувства, Дејвид открива дека и Агнес го сака него. Тие брзо се венчаваат и во овој брак тој наоѓа вистинска среќа. Дејвид и Агнес потоа имаат најмалку пет деца, вклучувајќи ќерка именувана по неговата пратетка, Бетси Тротвуд.
Ликови

 Дејвид Коперфилд – Наратор и протагонист во романот. Таткото на Дејвид, Дејвид постариот, умира шест месеци пред неговото раѓање, а него го одгледуваат неговата мајка и дадилката Пеготи сè додека неговата мајка не се премажи. Очувот на Дејвид, г-дин Мердстоун, го испраќа Дејвид во интернат. Додека оди на училиште, Дејвид дознава дека неговата мајка починала, на неговиот деветти роденден. Тој е испратен да работи во фабрика сè додека не избега да ја најде својата тетка. Дејвид Коперфилд е опишан во книгата како доверлив, ориентиран кон цели, но сè уште незрел. Тој се жени со Дора Спенлоу, а подоцна и со Агнес Викфилд.
 Клара Коперфилд – нежната и убава, мајка на Дејвид, опишана како невино детска. Таа е во брак со Дејвид Коперфилд постариот до неговата смрт, а шест месеци подоцна го раѓа главниот лик на романот. Го сака и го одгледува младиот Дејвид со помош на Пеготи. Години подоцна, таа повторно се мажи за г-дин Мердстоун. Таа умира неколку месеци по раѓањето на нејзиниот втор син, кој пак умира еден ден или нешто подоцна, додека Дејвид е отсутен во интернатот Салем Хаус.
 Клара Пеготи – верната слугинка на семејството Коперфилд и доживотна придружничка на Дејвид – таа се вика по презимето Пеготи во семејството на Дејвид, бидејќи нејзиното име е Клара, исто како и мајката на Дејвид; таа понекогаш се нарекува и Баркис по нејзиниот брак со г-дин Баркис. По смртта на нејзиниот сопруг, Пеготи помага да се средат собите на Дејвид во Лондон, а потоа се враќа во Јармут за да ја одржува куќата на нејзиниот внук, Хам Пеготи. По смртта на Хам, таа ја одржува куќата на пратетката на Дејвид, Бетси Тротвуд.
 Бетси Тротвуд – ексцентричната и темпераментна, но добродушна пратетка на Дејвид; таа станува негов старател откако тој бега од магацинот „Мардстоун и Гринби“ во Блекфрајарс, Лондон. Таа е присутна ноќта на раѓањето на Дејвид, но си заминува откако ќе чуе дека детето на Клара Коперфилд е момче, а не девојче, и не го гледа повторно сè додека Дејвид не избега во нејзината куќа во Довер од Лондон. Таа е прикажана како нежна кон Дејвид и ги брани него и неговата покојна мајка кога г-дин Мардстоун пристигнува да го преземе старателството над Дејвид: таа се соочува со човекот и го прекорува за неговото злоставување кон Дејвид и неговата мајка, а потоа му се заканува и го истерува од просториите. Општоприфатено се верува дека е вдовица, таа го крие постоењето на нејзиниот несигурен сопруг кој повремено ја злоупотребува за пари.
 Д-р Едвард Чилип – срамежлив доктор кој помага при раѓањето на Дејвид и се соочува со гневот и лутината на Бетси Тротвуд откако тој ја информира дека бебето на Клара е момче, а не девојчето што Бетси го посакувала. Дејвид се среќава со овој доктор секој пат кога се враќа во соседството каде што е роден. Г-дин Чилип, кого го запознал во Лондон кога Дејвид Коперфилд се враќа од Швајцарија, му раскажува на Дејвид за судбината на втората сопруга на Мердстоун, која е многу слична на судбината на мајката на Дејвид.
 Г-дин Баркис – далечен шопинг-мајстор кој ја изјавува својата намера да се ожени со Пеготи откако ги изел нејзините рачно изработени колачи. Тој му вели на Дејвид: „Кажи ѝ, „Баркис е спремен“! Токму така.“ Пеготи се жени со него по смртта на Клара Коперфилд. Тој е скржавец, чувајќи неочекувана количина богатство во обична кутија со етикета „Стара облека“. Тој ѝ остава две третини од своите пари на сопругата од своите заштеди од 3.000 фунти кога ќе почине по околу десет години брак. Од останатите, тој остава ануитети за г-дин Даниел Пеготи, малата Емили и Дејвид.
 Едвард Мердстоун – Главниот антагонист од првата половина на романот, тој е суровиот очув на младиот Дејвид, кој го тепа затоа што заостанува во учењето и емоционално ја мачи Клара. Дејвид реагира со каснување на г-дин Мердстоун и е испратен во Салем Хаус – приватно училиште во сопственост на пријателот на г-дин Мердстоун, г-дин Крикл – како одмазда. Откако мајката на Дејвид умира, тој го испраќа Дејвид да работи во неговата фабрика во Лондон. Тој се појавува во куќата на Бетси Тротвуд во Довер откако Дејвид избегал. Г-дин Мердстоун се чини дека покажува знаци на покајание кога се соочува со тетката на Коперфилд за неговиот третман кон Клара и Дејвид, но кога Дејвид работи во Докторс Комонс години подоцна, го среќава Мердстоун земајќи дозвола за брак за неговата следна млада и доверлива сопруга.
 Џејн Мердстоун – подеднакво суровата неомажена сестра на г-дин Мердстоун, која се вселува во куќата на Коперфилд кратко откако г-дин Мердстоун се ожени со Клара Коперфилд, преземајќи ја домаќинската работа. Слично како нејзиниот брат, таа е доминантна, злобна и ситна. Таа е „доверлива пријателка“ на првата сопруга на Дејвид, Дора Спенлоу, и е онаа што ги пронашла писмата на Дејвид до Дора, и ја создава сцената помеѓу Дејвид Коперфилд и таткото на Дора, г-дин Спенлоу. Подоцна, таа повторно им се придружува на својот брат и неговата втора сопруга во брак многу сличен на оној со мајката на Дејвид.
 Даниел Пеготи – братот на Пеготи; скромен, но дарежлив рибар од Јармут кој ги зема под свое старателство својот внук Хам и внуката Емили откако секој од нив ќе остане сираче. Тој го пречекува Дејвид како дете кога е на одмор во Јармут со Пеготи. Кога Емили е постара и бега со пријателот на Дејвид, Стирфорт, тој патува низ светот во потрага по неа. Конечно ја наоѓа како проститутка во Лондон, а потоа емигрираат во Австралија.


 Емили (малата Емили) – внука на Даниел Пеготи и неговата сестра Клара Пеготи. Таа е пријателка од детството на Дејвид Коперфилд, кој ја сакал во неговото детство. Таа го напушта Хам, нејзиниот братучед и вереник, во пресрет на нивната свадба, исчезнувајќи во странство со Стирфорт неколку години. Скршена од напуштањето на Стирфорт, таа не се враќа дома, но на крајот оди во Лондон. Со помош на Марта, нејзиниот чичко ја спасува од работ на проституцијата, откако Роза Дартл ѝ се налути. Таа го придружува својот чичко во Австралија.
 Хам Пеготи – добродушниот внук на г-дин Пеготи, кој е висок и силен и станува вешт градител на бродови. Тој е вереник на Емили пред таа да го остави за Стерфорт. Неговата тетка, (Клара) Пеготи, се грижи за Хам откако Емили ќе ја снема. Кога жестока бура на море кај Јармут уништува трговски брод од југ, Хам се обидува да го спаси екипажот, но е давен од свирепоста на брановите пред да може да стигне до некого. Веста за неговата смрт, еден ден пред емиграцијата на Емили и г-дин Пеготи, е сокриена од неговото семејство за да им овозможи да заминат без двоумење или каење.
 Госпоѓа Гамиџ – Вдовица на партнерот на Даниел Пеготи, која е згрижена и издржувана од Даниел по смртта на неговиот партнер. Таа е самопрогласена за „осамено, очајно суштество“ кое поголемиот дел од своето време го поминува тагувајќи по „стариот“ (нејзиниот покоен сопруг). Откако Емили бега со Стерфорт, таа се откажува од самосожалувањето и станува главна старателка на Даниел и Хам. И таа емигрира во Австралија со Даниел и Емили. Во Австралија, кога добива предлог за брак, таа одговара со тоа што го напаѓа несреќниот додворувач со кофа.
 Марта Ендел – Млада жена, некогашна пријателка на малата Емили, која бега во Лондон по неодредена срамота. Таа се занимава со проституција и е спречена од самоубиство од Даниел Пеготи и Дејвид, кои се одлучуваат да им помогнат да ја вратат Емили. Таа емигрира со семејството Пеготи во Австралија, каде што се мажи за земјоделец во дивината.
 Г-дин Крикл – Суровиот директор на интернатот на младиот Дејвид, Салем Хаус, на кого му помага едноногиот Тунгеј. Г-дин Крикл е пријател на г-дин Мердстоун. Тој го издвојува Дејвид за дополнително мачење на барање на Мердстоун, но подоцна се однесува кон него нормално откако Дејвид му се извинува на Мердстоун. Со изненадувачка доза на нежност, сопругата на Крикл му ја соопштува веста на Дејвид дека неговата мајка починала. Подоцна, тој станува судија од Мидлсекс и се смета за „просветлен“ за своето време. Тој го води својот затвор според системот и е прикажан со голем сарказам, бидејќи мисли дека неговите примерни затвореници, Хип и Литимер, ги промениле своите криминални начини поради неговата интервенција.
 Џејмс Стерфорт – Ученик во училиштето на Крикл кој се спријателува со младиот Дејвид, дури и кога тој ги презема парите на Дејвид. Тој е неприродно љубезен кон другите општествени класи, сноб кој без двоумење ги искористува своите помлади пријатели и го користи влијанието на мајка си, одејќи дотаму што го отпушта г-дин Мел од училиштето затоа што мајката на Мел живее во сиромашен дом. Иако израснува во шармантен и убав млад човек, тој се покажува дека му недостасува карактер кога ја заведува, а подоцна и ја напушта малата Емили. На крајот се дави во Јармут во жестока бура на море, исфрлајќи се на брегот откако трговскиот брод се распаѓа.
 Томи Тредлс – пријателот на Дејвид од Салем Хаус. Тредлс е едно од ретките момчиња кои не му веруваат на Стерфорт и е познат по цртањето скелети на својата табла. (Дејвид шпекулира дека ова е за да се развесели со морничавата помисла дека неговите тешки ситуации се само привремени.) Тој и Дејвид се среќаваат повторно подоцна и стануваат доживотни пријатели. Тредлс работи напорно, но се соочува со големи пречки поради недостаток на пари и врски. Тој успева да си создаде име и кариера, станувајќи судија и оженувајќи се со својата вистинска љубов, Софи.
 Вилкинс Микобер – мелодраматичен, добродушен господин кој има начин на зборување и вечен оптимизам. Тој се спријателува со Дејвид како младо момче во Лондон, земајќи го како потстанар. Микобер страда од финансиски тешкотии и поминува време во затвор за должници пред накратко да го пресели своето семејство во Плимут. Микобер повторно се среќава со Дејвид, минувајќи покрај домаќинството Хип во Кентербери додека Дејвид пие чај таму. Микобер зазема позиција во Викфилд и Хип. Мислејќи дека Микобер е слабоумен, Хип го прави соучесник во неколку од неговите шеми, но Микобер ги свртува работите против својот работодавач и е инструментален во неговиот пад. Микобер емигрира во Австралија, каде што ужива во успешна кариера како одгледувач на овци и станува судија. Тој е базиран на таткото на Дикенс, Џон Дикенс, кој се соочил со слични финансиски проблеми кога Дикенс бил дете, но никогаш не емигрирал.
 Ема Микобер – сопруга на Вилкинс Микобер и мајка на нивните пет деца. Таа потекнува од богато семејство кое не го одобрува нејзиниот сопруг, но постојано протестира дека „никогаш нема да го напушти Микобер!“
 Господин Дик (Ричард Бејбли) – Малку пореметен, прилично детски, но љубезен човек кој живее со Бетси Тротвуд; тие се далечни роднини. Неговото лудило е обилно опишано; тој тврди дека ги има „проблемите“ со кралот Чарлс I во главата. Тој сака да прави гигантски змејови и се обидува да напише „Спомен“ (т.е. Петиција – иако на која тема никогаш не се открива), но не е во состојба да се фокусира и да ја заврши. И покрај своите ограничувања, Дик е во состојба да ги види проблемите со одредена јасност. Тој се покажува не само како љубезен и лојален пријател, туку и како изразена емоционална интелигенција, особено кога им помага на д-р и г-ѓа Стронг да ја надминат брачната криза.
 Г-дин Викфилд – вдовецот татко на Агнес Викфилд и адвокат на Бетси Тротвуд. Додека Дејвид оди на училиште во Кентербери, тој останува со Викфилдс додека не дипломира. Г-дин Викфилд се чувствува виновен што, преку својата љубов, ја повредил својата ќерка држејќи ја премногу блиску до себе. Ова чувство на вина го наведува да пие. Неговиот ученик Урија Хип ги користи информациите за да го одведе г-дин Викфилд по лизгава патека, поттикнувајќи го алкохолизмот и чувството на вина, и на крајот убедувајќи го дека направил недоличности додека бил пијан и уценувајќи го. Го спасува г-дин Микобер, а неговите пријатели сметаат дека станал подобар човек преку тоа искуство.
 Агнес Викфилд – зрела и прекрасна ќерка на г-дин Викфилд и блиска пријателка на Дејвид откако тој почнал да оди на училиште кај д-р Стронг во Кентербери. Агнес негува невозвратена љубов кон Дејвид многу години, но никогаш не му кажува, помагајќи му и советувајќи го низ неговата заљубеност и брак со Дора. Откако Дејвид се враќа во Англија, тој ги сфаќа своите чувства кон неа, и таа станува втора сопруга на Дејвид и мајка на нивните деца.
 Урија Хип – Главниот антагонист од втората половина на романот, Хип прво служи како службеник од 11 или 12 години; на 15 години го запознава Коперфилд и неколку години подоцна станува партнер на г-дин Викфилд. Тој се претставува себеси како самокритичен и зборува дека е „нејасен“, но постепено го открива својот злобен и изопачен карактер. Тој добива моќ над Викфилд, но е разоткриен од Вилкинс Микобер и Тредлс, кои собрале докази дека Урија извршил многу измами. Со фалсификување на потписот на г-дин Викфилд, тој го злоупотребува личното богатство на семејството Викфилд, заедно со портфолијата што им ги довериле други, вклучувајќи ги и средствата што ѝ припаѓаат на Бетси Тротвуд. Тој го лаже Викфилд да помисли дека самиот го извршил ова дело додека бил пијан, а потоа го уценува. Хип е поразен, но не е гонет. Подоцна е затворен за посебна измама во Банката на Англија. Тој негува длабока омраза кон Дејвид Коперфилд и кон многу други, иако во некои аспекти е огледало на Дејвид, сакајќи да напредува и да се ожени со ќерката на шефот.
 Госпоѓа Хип – мајката на Урија, која е подлизуркова како и нејзиниот син. Таа му ја всадила неговата доживотна тактика да се преправа дека е потчинет за да ги постигне своите цели, и дури и кога неговите шеми се распаѓаат, таа го моли да се спаси себеси така што ќе биде „неразумен“.
 Д-р Стронг и Ени Стронг – директор и асистент на училиштето што го посетува Дејвид во Кентербери. Главната грижа на д-р Стронг е да работи на својот речник, каде што, на крајот од романот, тој стигнува до буквата Д. Докторот има 62 години кога Дејвид го запознава и е во брак околу една година со Ени, значително помлада од нејзиниот сопруг. Во овој среќен вљубен пар, секој од нив се грижи повеќе за другиот отколку за себе. Длабочината на нивните чувства им овозможува да ги победат напорите на Урија Хип во обидот да го раскине нивниот сојуз.
 Џек Малдон – братучед и љубов од детството на Ени Стронг. Тој продолжува да чувствува наклонетост кон неа и претпоставува дека таа ќе го остави д-р Стронг поради него. Наместо тоа, д-р Стронг му помага финансиски и во наоѓањето работа. Малдон е шармантен, и по престојот во Индија, завршува во лондонското друштво, во друштво на Џулија Милс. Тие живеат живот што му изгледа празен на возрасниот Дејвид Коперфилд.
 Џулија Милс – Таа е пријателка на Дора која ја поддржува романсата на Дора со Дејвид Коперфилд; таа се сели во Индија кога нејзиниот татко добива нова позиција. Се мажи за богат Шкотланѓанец, „шкотски крезус“, и на крајот живее во Лондон. Таа мисли на малку освен на пари.
 Госпоѓа Марклехам – мајката на Ени, наречена „Стариот војник“ од страна на студентите на нејзиниот сопруг поради нејзината тврдоглавост. Таа се обидува да ја искористи финансиската корист од својот зет д-р Стронг на секој можен начин, на тага на Ени.
 Г-ѓа Ема Стирфорт – Богатата вдовица мајка на Џејмс Стирфорт. Таа го сака својот син до тој степен што е целосно слепа за неговите маани. Кога Стирфорт ги посрамотува своето семејство и Пеготиеви бегајќи со Емили, г-ѓа Стирфорт ја обвинува Емили дека го расипала нејзиниот син, наместо да прифати дека Џејмс посрамотил невино девојче. Веста за смртта на нејзиниот син ја уништува. Таа продолжува да живее, но никогаш не се опоравува од шокот.
 Роза Дартл – братучетка на Стирфорт, огорчена, саркастична неомажена жена која живее со г-ѓа Стирфорт. Таа е тајно вљубена во Стирфорт и ги обвинува другите како Емили и мајката на Стирфорт дека го расипале. Таа е опишана како слаба и покажува видлива лузна на усната предизвикана од Стирфорт во еден од неговите насилни бесови како дете. 
 Френсис Спенлоу – адвокат, работодавач на Дејвид како надзорник и татко на Дора Спенлоу. Тој умира ненадејно од срцев удар додека го возел својот фаетон дома. По неговата смрт, се открива дека е многу задолжен и не оставил тестамент.
 Дора Спенлоу – Преслатката ќерка на г-дин Спенлоу, која станува прва сопруга на Дејвид по долго додворување. Таа е опишана како непрактична и има многу сличности со мајката на Дејвид. Во првата година од бракот, Дејвид ги учи нивните разлики во одржувањето на редот во куќата. Дора не учи на цврстина, туку останува своја, нежна со Дејвид и приврзана кон нејзиното кученце, Џип. Таа не е свесна за нивните разлики и го моли Дејвид, кого го нарекува „Доди“, да ја смета за „детска сопруга“. Таа доживува спонтан абортус, што започнува долга болест од која умира со пријателката од детството на Дејвид, а подоцна и втора сопруга Агнес Викфилд покрај неа. 
 Литимер – сервилниот слуга на Стерфорт (постојано опишуван како „угледен“), која е инструментална во помагањето на неговото заведување на Емили. Литимер е секогаш учтив и коректен, но неговиот снисходлив начин го заплашува Дејвид, кој секогаш се чувствува како Литимер да го потсетува колку е млад. Подоцна завршува во затвор за проневера, а неговите манири му дозволуваат да се измами до статусот на Модел Затвореник во установата на Крикл. 
 Госпоѓица Мочер – џуџе и фризерка на Стерфорт. Иако учествува во кругот на Стерфорт како духовита и лекомислена озборувачка, таа е силна против непријатноста што другите би можеле да ја чувствуваат поврзана со нејзиното џуџесто растројство. Подоцна таа е инструментална во апсењето на Литимер. 
 Господин Мел – Сиромашен учител во Салем Хаус. Тој го носи Дејвид во Салем Хаус и е единствениот возрасен таму кој е љубезен кон него. Неговата мајка живее во работнички дом, а Мел ја издржува со својата плата. Кога Стерфорт ги открива овие информации од Дејвид, тој ги користи за да го натера Крикл да ја отпушти Мел. При крајот на романот, Коперфилд открива во австралиски весник дека Мел емигрирала и сега е доктор Мел од граматичкото училиште „Колонијал Салем-Хаус“ во Порт Мидлбеј, мажена и има деца. 
 Софи Кроулер – Една од семејство со десет ќерки, Софи го води домаќинството и се грижи за сите свои сестри. Таа и Тредлс се верени, но нејзиното семејство ја направило Софи толку неопходна што не сакаат таа да се раздели од нив со Тредлс. Двојката на крајот се венчава и се смирува среќно, а Софи се покажува како непроценлива помош во правната кариера на Тредлс, додека сè уште им помага на своите сестри. 
 Господин Шарп – Главниот учител во Салем Хаус, тој има поголем авторитет од г-дин Мел. Изгледа слаб, и во здравје и во карактер; главата му е многу тешка; оди на едната страна и има голем нос. 
 Г-дин Џоркинс – Ретко виден партнер на г-дин Спенлоу. Спенлоу го користи како жртвено јагне за секоја непопуларна одлука што ќе одлучи да ја донесе, прикажувајќи го Џоркинс како непопустлив тиранин, но Џоркинс е, всушност, кротка и плашлива ништожност која, кога ќе се соочи со него, го следи истиот пат обвинувајќи го г-дин Спенлоу за својата неспособност да дејствува.

 Автобиографски роман 
 Фрагменти од автобиографија 
Помеѓу 1845 и 1848 година, Дикенс напишал фрагменти од автобиографијата, извадоци од кои им ги покажал на својата сопруга и Џон Форстер. Потоа, во 1855 година, се обидел истата да ја ревидира. Ова доживеало неуспех бидејќи, како што раскажува за својата прва љубов Марија Биднел (веќе г-ѓа Винтер), кога почнал да се справува со својата младешка љубов кон неа, „ја изгубил храброста, а остатокот го изгорел“. Пол Шлик истакнал дека всушност не сите страници поминале низ пламен и дека, додека Дикенс започнал да го пишува Дејвид Коперфилд, некои страници биле ископани. Доказ за ова се наоѓа во единаесеттото поглавје од романот: „Го започнувам животот на своја сметка и не ми се допаѓа“, каде што приказната за искуството на Дикенс во фабриката за чевли Ворен е раскажана речиси дословно, со единствена промена, „ г-дин Микобер“ наместо „мојот татко“. Џон Форстер, исто така, објавил значителни извадоци поврзани со овој период во биографијата на Дикенс, вклучувајќи пасус посветен на колеџот Велингтон Хаус, што одговара на втората фаза од детството која е раскажана во романот. Така, Дикенс се осврнува на своето болно минато, веќе прикажано од маченичката смрт на малиот Пол во „Домби и синот“, иако озвучено од сезнаечки наратор во тој претходен роман. Сè додека Форстер не ја објавил својата биографија за Дикенс во 1872–1874 година, никој не бил запознаен дека Дикенс работел во фабрика како дете, дури ни неговата сопруга, сè додека Дикенс не го запишал тоа и не му ги дал документите на Форстер во 1847 година. Првите генерации читатели не биле запознаени дека овој дел од приказната на Дејвид Коперфилд започнал како инцидент во животот на авторот.

 Автобиографската димензија 
Доколку Дејвид Коперфилд станал „миленик“ на Дикенс, тоа е затоа што е најавтобиографскиот од сите негови романи. Некои од најболните епизоди од неговиот живот се во најмал дел маскирани; други се појавуваат индиректно, наречени „коси откритија“ од Пол Дејвис. Сепак, самиот Дикенс му напишал на Форстер дека книгата не претставува чиста автобиографија, туку „многу комплицирано ткаење на вистина и измислица“.

 Автобиографски материјал 
Најважниот автобиографски материјал се однесува на периодот што Дикенс, сè уште како дете, ги поминал во фабриката Ворен, неговата трудољубивост со својата прва љубов, Марија Биднел и конечно неговата кариера како новинар и писател. Како што истакнал неговиот биограф и пријател Џон Форстер, овие епизоди се во суштина фактички: описот на принудната работа на која е подложен Дејвид во Мердстоун и Гринби ги репродуцира дословно автобиографските фрагменти доверени на неговиот пријател; фасцинацијата на Дејвид со Дора Спенлоу е слична на онаа инспирирана од каприциозната Марија; главните фази од неговата кариера, од неговото чиракување во Докторс Комонс до пишувањето на неговиот прв роман, преку стенографските извештаи за парламентарните процедури, исто така ги следат оние на неговиот творец.

Сепак, овој материјал, како и другите автобиографски аспекти на романот, не е систематски репродуциран како таков. Суровиот г-дин Мердстоун е многу различен од вистинскиот Џејмс Ламерт, братучед на Дикенс, бидејќи е посинок на сестрата на мајката на г-ѓа Дикенс, кој живеел со семејството во Чатам и Камден Таун, и кој му го нашол на младиот Чарлс местото на очув во фабриката за чевли што ја управувал за неговиот зет Џорџ. Крајот на оваа епизода воопшто не наликува на она што се случува во романот; всушност, спротивно на желбата на неговата мајка да продолжи со својата работа, неговиот татко е тој што го извадил од магацинот за да го испрати на училиште. Спротивно на фрустрираната љубов на Чарлс кон Марија Биднел, која го турнала назад пред противењето на неговите родители, Дејвид, во романот, се оженува со Дора Спенлоу и, со задоволство ex post facto, пишува Пол Дејвис, практично го „убива“ непослушниот очув. Конечно, книжевната кариера на Дејвид изгледа помалку возбудлива од онаа на Дикенс, а неговите резултати се многу помалку спектакуларни. Единствено природната скромност на Дејвид не ги објаснува сите овие промени; Пол Дејвис го изразил мислењето дека Дикенс го раскажува својот живот како што би сакал да биде, и заедно со „свесната уметност“, Дикенс знае како да позајмува податоци, да ги интегрира во својата оригинална намена и да ги претвара според романескните потреби, така што „На крајот на краиштата, Коперфилд е автобиографија на Дејвид, а не на Дикенс“.

 Извори и контекст 

 Минатото на Дикенс 
Дејвид Коперфилд е современик на две големи дела кои се базирани на сеќавања, „Прелудиум“ (1850) од Вилијам Вордсворт, автобиографска поема за формативните искуства од неговата младост, и „Во спомен“ (1850) од Тенисон, која го восхитува сеќавањето на неговиот пријател, Артур Халам. Всушност, Вордсворт почнал да го пишува ова дело во 1798–99 година. Овде е романтичното преиспитување на Вордсворт за личниот развој на поединецот и викторијанското противставување на Тенисон со промените и сомнежот. Според Ендру Сандерс, Дејвид Коперфилд ги одразува двата вида на одговор, што му дава на овој роман привилегирана местоположба да го претставува пресвртницата на векот.

Сеќавањата на Дикенс, според Пол Шлик, се извонредно претворени во фикција. Искуството што го доживеал Дикенс, како син на дрзок непокаен човек, се слави преку комичната фигура на Вилкинс Микобер. Младешката страст на Дикенс кон Марија Биднел повторно се појавува со нежност, преку форма на непрактичниот брак на Дејвид со Дора Спенлоу. Одлуката на Дикенс да го направи Дејвид романописец нагласува како ја искористил оваа книга за да се преосмисли себеси како човек и уметник: „Светот не би ми зел уште еден Пиквик, но можеме да бидеме весели и весели, и со малку повеќе цел во нас“.  Доколку преокупацијата со авантурите на херојот, поврзана со парада од комични или гротескни ликови, се навраќа на претходните романи на Дикенс, интересот за личен развој, песимистичката атмосфера и сложената структура на Коперфилд ги најавуваат другите романи.

И покрај тоа што никогаш не живеел во Кентербери, Дикенс добро го познавал градот Кентербери и вклучува бројни споменувања за него. Дејвид Коперфилд редовно ги посетува катедралните служби во Кантербериската катедрала, а г-дин Микобер сака неговиот син да стане хорист. Градската сала  се споменува кога адвокатот го замолува Дејвид Коперфилд да ја посети. Д-р Стронг и Ени Марклехам се венчаваат во црквата „Св. Алфиџ“, која исто така се наоѓа на истакнато место во Кентербери.

 Современи романи 
Во 1847 година, „Џејн Ер“, нарацијата од прво лице на Шарлот Бронте, била пофалена веднаш штом била објавена. За разлика од Такери, која ја обожавал, Дикенс тврдел години подоцна дека никогаш не ја прочитал. Вистина или неточно, тој се сретнал со „Мери Бартон“ од Елизабет Гаскел, роман кој повикува на разбирање и сочувство во општество кое е исполнето со класи.  Пенденис“ од Такери бил серијализиран во исто време со Дејвид Коперфилд и го прикажува личното и општественото патување на нејзиниот херој од село до град. Постоело соперништво меѓу двајцата писатели, иако тоа го преокупирало Такери повеќе отколку Дикенс. Најдиректното книжевно влијание е „очигледно Карлајл“ кој, на предавање одржано во 1840 година, годината на неговата средба со Дикенс, на тема „За хероите, обожавањето на хероите“ и „Херојското во историјата“, тврдел дека најважниот современ лик е „херојот како човек на книжевноста“. Ова е Давидовата судбина, преку искуство, упорност и сериозност.

 Развој на романот 

 Први инспирации 
лево|мини|Чарлс Дикенс во 1850 година
На 7 јануари 1849 година, Дикенс ги посетил Норвич и Јармут во Норфолк, со своите двајца блиски пријатели, Џон Лич (1817–1864) и Марк Лемон (1809–1870). Лич бил илустратор во сатиричното списание „ Панч“ и првиот илустратор за „Божиќна приказна“ од Дикенс во 1843 година. Лемон бил еден од основачите на „Панч“, а наскоро и соработник на „Household Words“, неделното списание што Дикенс го започнувал; тој бил коавтор на „Дневникот на г-дин Најтингејл“, со Дикенс во 1851 година. Двата града, особено вториот, станале важни во романот, а Дикенс го информирал Форстер дека Јармут му се чини дека е „најчудното место на светот“ и дека „сигурно ќе се обиде да го направи тоа“.  За време на прошетка во близина на Јармут, Дикенс забележал знак што ја означувал малата населба Бландерстон, која во неговиот роман станала селото „Бландерстон“ каде што е роден Дејвид и каде што го поминува своето детство.

Една недела по пристигнувањето во Јармут, неговиот шести син, Хенри Филдинг Дикенс, бил именуван по Хенри Филдинг, неговиот омилен поранешен автор. Според Форстер, Дикенс се осврнал на Филдинг „како еден вид почит кон романот што требало да го напише“.

Како и секогаш со Дикенс, кога започнувал некој проект за пишување, тој бил вознемирен, меланхоличен, „дури и подлабок од вообичаените породилни маки во другите романи“; како и секогаш, се двоумел околу насловот, а неговите работни белешки содржат седумнаесет варијанти, вклучувајќи го и „Чарлс Коперфилд“. По неколку обиди, тој се запрел на „Прегледот на светот како што се тркалаше од страна на Коперфилд“, наслов што го задржал до 19 април. Кога Форстер истакнал дека неговиот херој, веќе наречен Дејвид, има транспонирани иницијали, Дикенс бил заинтригиран и изјавил дека ова е манифестација на неговата судбина. Тој сè уште не бил сигурен во своето перо: „Иако знам што сакам да правам, се движам како вагон“,  му рекол тој на Форстер.

 Без општ план, туку инспириран роман 
мини|Чарлс I (1600–49), чие обезглавување е опсесија на г-дин Дик. Чарлс I во три позиции од Ентони ван Дајк 1635–1636.
Спротивно на методот претходно користен за „Домби и синот“, Дикенс не разработил целосен план и често го пишувал резимето на поглавјето откако ќе го завршел. Четири имиња на ликови биле пронајдени во последен момент: Тредлс, Баркис, Крикл и Стерфорт; професијата на Дејвид останала непозната сè до осмото издание (печатено во декември 1849 година, кое ги содржи поглавјата 22-24, во кои Дејвид избира да биде обучен за надзорник); а Пол Шлик забележал дека иднината на Дора сè уште не била одредена до 17 мај 1850 година (кога 37 поглавја биле објавени во првите 12 месечни изданија). Сепак, другите главни аспекти на романот биле веднаш поправени, како што се средбата на Дејвид со тетка Бетси, падот на Емили или улогата на Агнес како „вистинска“ хероина на приказната.

Откако бил издаден, Дикенс станал „прилично самоуверен“.  Најтешкото нешто било да се вметне „она што го знам толку добро“, неговото искуство во фабриката Ворен; сепак, откако конците биле исткаени, вистината измешана со фикција, тој ликувал и си честитал сам на себе  во писмо до Форстер.  Од тој момент па натаму, напишал тој во ова писмо, приказната „го влечеше неодоливо“. Никогаш, се смета, не бил во канџите на неуспесите на инспирацијата, толку „жестока [е] неговата симпатија кон суштествата на фантазијата кои секогаш му ги правеа реални нивните страдања или таги“.

Промени во деталите се случиле за време на композицијата: на 22 август 1849 година, додека престојувал на островот Вајт на семеен одмор, по совет на Форстер ја променил темата за опсесијата на г-дин Дик, спореден лик во романот. Оваа тема првично била „бик во продавница за порцелан“ и станала „Главата на кралот Чарлс“ во чест на двестегодишнината од погубувањето на англискиот крал Чарлс I. Чарлс I е роден во династијата Стјуарт на 19 ноември 1600 година и бил крал на Англија, Шкотска и Ирска од 1625 до 1649 година. Чарлс I бил соборен за време на Англиската граѓанска војна и бил обезглавен, а монархијата била заменета со Комонвелтот на Англија. Чарлс бил канонизиран од Англиканската црква во 1660 година.

 Последни инциденти во пишувањето 
Иако бил втурнат во пишувањето на својот роман, Дикенс се зафатил да создаде нов дневник, „Зборови за домаќинството“,  чиј прв број се појавил на 31 март 1850 година. Сепак, оваа задача не го забавила пишувањето на Дејвид Коперфилд: „Зафатен сум како пчела“. Тоа тој го напишал среќно на актерот Вилијам Мекреди.

Во декември се случил сериозен инцидент: г-ѓа Џејн Сејмур Хил, киропрактичарка на г-ѓа Дикенс, се заканила со кривично гонење, бидејќи се препознала себеси во портретот на госпоѓица Мочер; Дикенс не се снашол лошо,  постепено ја модифицирал психологијата на ликот правејќи ја помалку карикатура и, на самиот крај од романот, правејќи ја пријателка на протагонистот, додека на почетокот таа служела за прилично спротивни цели. Ова било, според пишувањата на Хари Стоун, „единственото големо отстапување од неговите првични планови“.

Неговата трета ќерка била родена на 16 август 1850 година, таа се викала Дора Ени Дикенс, истото име како и првата сопруга на неговиот лик. Бебето починало девет месеци подоцна откако била објавена последната серија и книгата.

Дикенс го означил крајот на својот ракопис на 21 октомври 1850 година и се чувствувал и растргнат и среќен како секој пат кога завршувал роман: „О, мој драг Форстер, доколку требаше да кажам половина од она што ме тера да се чувствувам вечерва поради Коперфилд, колку чудно, дури и за тебе, би бил превртен наопаку! Се чини дека испраќам дел од себе во Сенчестиот свет.“

На прв поглед, делото е моделирано на лабав и донекаде неповрзан начин на „лични истории“ кое било многу популарно во Обединетото Кралство во текот на 18 век;На пример, оние на Џозеф Ендрус или Том Џонс напишани од Хенри Филдинг, омилениот поранешен автор на Дикенс. но всушност, Дејвид Коперфилд е внимателно структуриран и унифициран роман. Започнува, како и другите романи на Дикенс, со прилично мрачна слика за условите на детството во викторијанска Англија, познато кога проблематичните деца се сместени во озлогласени интернати, а потоа тој се стреми да го проследи бавното социјално и интимно искачување на еден млад човек кој, болно обезбедувајќи ги потребите на својата добра тетка додека продолжува со учењето, на крајот станува писател: приказната, според пишувањата на Пол Дејвис, за „викторијански обичен човек кој бара саморазбирање“.

 Месечни објави 
„Личната историја, авантури, искуство и набљудувања на Дејвид Коперфилд Помладиот од Бландерстоун Рукери“ Рукери е колонија птици, обично врани. Терминот „рукери“ се користел и како име за густо населени места во предградијата во градовите од деветнаесеттиот век, особено во Лондон. била објавена од 1 мај 1849 година до 1 ноември 1850 година во 19 месечни изданија од по еден шилинг, кои содржеле 32 страници текст и две илустрации од Хаблот Најт Браун („Фиц“), со насловна корица поедноставена на „Личната историја на Дејвид Коперфилд“. Последниот дел имал двоен број.

Од другата страна на Атлантикот, „Џон Вајли и синовите“ и „Џи-Путнам“ објавувале месечно издание, а потоа и верзија во два тома како книга.
мини|Насловна страница од првото издание на „Бредбери и Еванс“, потпишана од Дикенс

 I – мај 1849 година (поглавја 1–3);
 II – јуни 1849 година (поглавја 4–6);
 III – јули 1849 година (поглавја 7–9);
 IV – август 1849 година (поглавја 10–12);
 V – септември 1849 година (поглавја 13–15);
 VI – октомври 1849 година (поглавја 16–18);
 VII – ноември 1849 година (поглавја 19–21);
 VIII – декември 1849 година (поглавја 22–24);
 IX – јануари 1850 година (поглавја 25–27);
 X – февруари 1850 година (поглавја 28–31);
 XI – март 1850 година (поглавја 32–34);
 XII – април 1850 година (поглавја 35–37);
 XIII – мај 1850 година (поглавја 38–40);
 XIV – јуни 1850 година (поглавја 41–43);
 XV – јули 1850 година (поглавја 44–46);
 XVI – август 1850 година (поглавја 47–50);
 XVII – септември 1850 година (поглавја 51–53);
 XVIII – октомври 1850 година (поглавја 54–57);
 XIX-XX – ноември 1850 година (поглавја 58–64).

 Гледна точка 
Какви и да се позајмувањата од сопствениот живот на Дикенс, може да се каже дека читателот знае како суштински предуслов дека Дејвид Коперфилд претствува роман, а не автобиографија; дело со измислени настани и ликови - вклучувајќи го и херојот-наратор - кои се креации на имагинацијата на Дикенс.

 Наратор од прво лице 
Употребата на прво лице ја одредува гледната точка: раскажувачот Коперфилд е признат писател, кој е во брак со Агнес повеќе од десет години, кој одлучил јавно да зборува за својот минат живот. Ова повторно претставување, кое само по себе претставува важен чин, може да биде само делумно, а воедно и пристрасно, бидејќи, априори, Коперфилд е единствената гледна точка и единствениот глас; не уживајќи во прерогативите на третото лице, семоќност, сеприсутност, јасновидност, тој раскажува единствено за она што го видел или во што учествувал: сите карактери во романот се појавуваат во негово присуство или, доколку тоа не успее, тој се научува преку гласини, пред да биде подложен на неговото перо низ призмата на неговата совест, деформиран од природниот дефицит на неговата перцепција и нагласен од селективниот филтер на меморијата. Како раскажувач и учител, Коперфилд не дозволува фактите да зборуваат сами за себе, туку постојано се наметнува како господар на наративната игра и интервенира, објаснува, толкува и коментира. Неговата гледна точка е онаа на возрасниот во кој станал, бидејќи се изразува токму додека пишува. На крајот од својата книга, тој чувствува гордост на писател да ја евоцира „нишката(ите) во мрежата што ја исплетав“.

Гарет Кордери напишал дека „доколку Дејвид Коперфилд е парадигматичен образовен роман, тој е исто така и квинтесенцијален роман на сеќавањето“  и како таков, според Ангус Вилсон, еквивалент на „Во потрага по изгубеното време“ (À la recherche du temps perdu) од Марсел Пруст. Сеќавањето на херојот толку интензивно се поврзува со неговите сеќавања што минатото изгледа како сегашност:Колку добро се сеќавам каков ден беше! Ја мирисам маглата што висеше околу местото; го гледам синиот слој, како сениште, низ него; ја чувствувам како мојата брадавичеста коса како паѓа леплива на мојот образ; гледам кон темната перспектива на училницата, со жуборлива свеќа тука и таму што го осветлува магливото утро, и здивот на момчињата што се веат и чадат во суровиот студ додека дуваат по прстите и тропаат со нозете по подот.Во вакви пасуси, кои ги интерпункцираат ретроспективните поглавја, оживеаниот момент го заменува проживеаниот, историската сегашност го запечатува колапсот на оригиналното искуство и повторното создавање на овде и сега што го опфаќа целото поле на свеста. Понекогаш ова воскреснато искуство е поживописно од реалноста; па така, во Поглавје 41, за лицето на Тредлс, тој пишува: „Неговото искрено лице, ме погледна со сериозно-комично тресење на главата, ме импресионира повеќе во сеќавањето отколку во реалноста.“  Ова се „свети моменти“, според пишувањата на Гарет Кордери, кои Коперфилд внимателно ги чувал во „коморите со богатство“ Изразот е од Свети Августин кој го користи на крајот од првиот дел од своите Исповеди. на неговото сеќавање, каде што ја пее „музиката на времето“: „тајна проза, тоа чувство на ум што зборува сам со себе без никој таму да го слуша“.

 Коментар преку илустрациите 
мини|Ненадејно пристигнување во домот на Пеготи; од Фиц
Без да биде Дикенс, овој раскажувач, Коперфилд, е многу сличен на него и често станува негов портпарол. Тоа ја надополнува неговата гледна точка, директно или индиректно, онаа на авторот, без потребно да постои целосно совпаѓање меѓу нив двајца. Како таков, Коперфилд служи како „медиум“, огледало, а воедно и екран, Дикенс понекогаш го превртува својот говор за да дојде до израз или, напротив, да се скрие зад овој елегантен делегат. Гласот на Дикенс, сепак, е генерално добро скриен и, според пишувањата на Гарет Кордери, најтежок за откривање бидејќи најчесто е присутен имплицитно. За да му се помогне да го чуе неговиот глас, додава тој, препорачливо е да читателот да се сврти кон кон Фиц, чии илустрации носат гледна точка која не е секогаш во согласност со онаа на Коперфилд. На пример, во поглавје 21, двајцата пријатели пристигнуваат изненадувачки во домот на Пеготи, а Коперфилд ѝ го претставува Стерфорт на Емили токму во моментот кога нејзината свршувачка со Хам штотуку е објавена. Ова ненадејно навлегување ја сопира девојката додека таа штотуку скокнала од прегратките на Хам за да се смести во прегратките на г-дин Пеготи, знак, според Кордери, дека ветувањето за брак е подеднакво за чичкото колку и за внукот. Текстот останува краток, но Фиц толкува, ги антиципира настаните, ја осудува дури и идната вина на Коперфилд: сите очи се вперени во девојката, нејзината капа, симбол на нејзините општествени аспирации и нејзините следни талкања со Стирфорт, е подготвена да биде зграпчена. Коперфилд, облечен како господин, стои на вратата, со едниот прст покажува кон Стирфорт кој е повисок за една глава од него, а другиот го мери растојанието помеѓу Хам и Ден Пеготи, како да му ја нуди Емили на својот пријател. Емили, во меѓувреме, сè уште ја има свртено главата кон Хам, но телото е повлечено, а погледот станува и предизвикувачки и провокативен. Фиц спојува во една слика цел куп непишани информации, кои Дикенс ги одобрил, па веројатно дури и ги предложил.

 Читателски увид 
мини|Скитникот, г-дин Пеготи, разговара со Дејвид додека Марта го слуша, од Фиц.
Трета перспектива ја претставува гледната точка на пробирливиот читател кој, иако генерално е понесен од сочувство кон себичните молби на нараторот, не останува блажено незнаен и на крајот ги препознава грешките на човекот и на писателот, исто како што читателот учи да ги распознава и процени тајните интервенции на авторот.

Пробирливиот читател го слуша возрасниот Коперфилд и слуша што сака или не сака да слушне овој возрасен. „Иако овој ракопис не е наменет само за моите очи“, (глава 42)  книгата постои, а читателот станува ipso facto „отец-исповедник“,  знаејќи како да суди, па дури и, понекогаш, да се сомнева во искреноста на изразената емоција. Значи, кога Дора умира, читателот гледа дека темата за тагата е брзо отфрлена, како Коперфилд да имал поважни работи да направи отколку да се препушти на тагата: „ова не е време кога треба да влезам во состојба на умот под нејзиниот товар на тага“, што создава прашање и непријатност: дали Коперфилд се заштитува од својата збунетост или пролева крокодилски солзи?

Коперфилд, исто така, ги испитува некои од неговите слабости, како што е несвесната премолченост (неговиот „сопствен несвесен дел“) во осквернувањето на домот на Пеготи од страна на Стерфорт, на што тој засекогаш останува неспособен да се спротивстави: „Верувам дека доколку бев доведен лице в лице со него, не би можел да изговорам ниту еден збор.“ (глава 32)  Истото се додава и на неговата детска љубов, неговата толку идеализирана Емили, која, откако „паднала“, тој ја брка од својата свест до тој степен што неговиот последен коментар, кога кришум ја гледа на бродот како заминува за Австралија, е „ремек-дело на наративна дволичност“: далеку од тоа да види во неа во што се претворила, вистинска жена, тој се засолнува зад сликата на патетична религиозна икона, елегантно дозволувајќи му да ја отстрани сопствената вина за тоа што ја предал.

Овие подземни струи се откриваат во психолошката борба на Давид, според заклучокот на Гарет Кордери, струи што неговата нарација несвесно се обидува да ги прикрие.

 Рекапитулација на структурата на заплетот 

 Линија на заплетот 
Приказната е пат од кој тргнуваат различни патеки. Патот го претставува животот на Дејвид, главниот заплет; гранките се раѓаат од средбите со него и водат до неколку споредни интриги кои се одвиваат повеќе или помалку надалеку. Секоја е претставена со важна фигура: г-дин Микобер, Стерфорт, малата Емили, Урија Хип; има споредни приказни, онаа на Марта Ендел, Роза Дартл, а по главниот пат се протегаат и неколку паралелни патеки на кои читателот е поканет од време на време: Традлови, Бетси Тротвуд, семејството Пеготи, Ден и Хам особено, самата Пеготи останува од почеток до крај тесно поврзана со Дејвид. Различните патеки не се оддалечуваат од главната авенија, а кога се оддалечуваат, наративен „форцепс“ ги спојува повторно. Оттука биле напишани ретроспективните поглавја и конечната рекапитулација.Inspiration for this analysis arises partly from 

 Потребни резимеа 
мини|Г-дин Пеготи ја наоѓа младата Емили, од Фиц.
Раскажувањето е линеарно по изглед, како што е вообичаено во традиционалната форма од прво лице. Го опфаќа животот на раскажувачот сè до денот кога тој одлучува да стави крај на својот книжевен потфат. Сепак, цели делови од неговиот живот се соберени во неколку пасуси, или понекогаш единствено во една или две реченици, што укажува дека поминале три или десет години или дека Дора е мртва, што е неопходно за да се продолжи приказната. Така, долгиот престој на размислување во Швајцарија што води до признавање на љубовта кон Агнес, или истекот на времето пред последното поглавје, се признаени како празни места во приказната. Освен херојот, оваа приказна се однесува на важни споредни ликови како што се г-дин Микобер или Урија Хип, или Бетси Тротвуд и Тредлс, малкуте факти потребни за веродостојна приказна се штедливо дестилирани во последните поглавја: импровизирана посета на затвор, неочекуваното враќање на Ден Пеготи од Антиподите; толку многу лажни изненадувања за раскажувачот на кој му се потребни за да ја комплетира личната приказна на секоја личност. Како таков, епилогот што го претставува последното поглавје (Гл. 64) претставува модел на жанрот, систематски преглед, веројатно инспириран од неговото сеќавање, без вистинска поврзаност. Постои желба да се заврши со секое од нив, со наметнати извици и екстатични набљудувања, скролајќи низ животите на оние што се замрзнати во времето: Дик со неговиот „Спомен“ и неговиот змеј, д-р Стронг и неговиот речник, а како дополнение, веста за „најмалото дете“ на Дејвид, што имплицира дека имало и други деца помеѓу него и најстарата ќерка Агнес за кои читателот никогаш не слушнал по име. Исто така, оди и приказната за Ден Пеготи што ја раскажува тажната приказна за неговата внука. Четирите поглавја наречени „Ретроспектива“ (Гл. 18: „Ретроспектива“, Гл. 43: „Уште една ретроспектива“, Гл. 53: „Уште една ретроспектива“ и Гл. 64: „Последна ретроспектива“) се сместени во стратешки моменти од општата расправа, кои играат улога на надополнување повеќе отколку на медитација од страна на раскажувачот, без да се осмелуваат да навлегуваат во детали за настанот. Овде, нарацијата исчезнала, отстапила место на список, набројување на настани.This analysis is inspired by an article originally in Englishmen of Letters, 

 Реструктуирање на „a posteriori“ 
Пристапот на Дикенс, како што е прикажан во „Дејвид Коперфилд“, не го избегнува она што го кажува Горгес Гусдорф го нарекува „првобитниот грев на автобиографијата“, односно реструктуирање a posteriori и во ова, парадоксално, ја прикажува нејзината автентичност. Се состои во поделба на сопствениот живот на делови, избирање на одлучувачки фази, идентификување на развојот и давање насока, а потоа и значење, додека, од ден на ден, постоењето се живеело како група безлични перцепции што бараат итно приспособување, што во најдобар случај во романот ја доловува употребата на историската сегашност генерално усвоена од Дикенс. Тоа е низа автономни моменти кои не завршуваат со спојување во кохерентна целина и кои ја поврзуваат тенката нишка на „јас“ препознавајќи се меѓусебно. Во оваа реконструкција, едниот дел од вистината, а другиот од поезијата, познатата Dichtung und Wahrheit (Од мојот живот: Поезија и вистина; 1811–1833), автобиографија на Гете, постои задолжително отсуство на објективност, промоција на заборавот како составен дел од меморијата, владејачката моќ на субјективноста на времето.

Така, при повторно да се искористат зборовите на Џорџ Гусдорф, Дејвид Коперфилд се појавува како „второ читање на човековото искуство“, во овој случај, Чарлс Дикенс, кога ја достигнал полнотата на својата кариера, се обидел да ѝ даде „значење на својата легенда“.

 Теми 
Главната тема на овој роман произлегува од фактот што е образовен или билдунгсроман, литературен жанр кој се фокусира на психолошкиот и моралниот раст на главниот лик од младоста до зрелоста, што е вообичаено во романите на Дикенс, и во кој промената на ликот е исклучително важна. Промените вклучуваат оставање на минатото од страна на Дејвид на патот кон зрелоста. Други важни теми се однесуваат особено на социјалните грижи на Дикенс и неговата желба за реформи. Ова ги вклучува тешката положба на таканаречените „паднати жени“ и проститутките, како и ставот на општеството од средната класа кон овие жени; статусот на жените во бракот; ригидната класна структура; затворскиот систем; образовните стандарди и емиграцијата во колониите на она што станувало Британско Царство. Второто било начин поединците да избегаат од дел од нефлексибилноста на британското општество и да започнат одново. Некои од овие теми се директно сатиризирани, додека други се обработени во романот на посложени начини од страна на Дикенс.

 Образовен роман 

 Различни имиња 
мини|Дејвид стигнува до Кантербери, од Дејвид Коперфилд, од Френк Рејнолдс
Патот на Коперфилд кон зрелоста е обележан со различните имиња што му се доделени: неговата мајка го нарекува „Дејви“; Мердстоун го нарекува „Брукс од Шефилд“; за семејството на Пеготи, тој е познат како „Господин Дејви“; на пат кон интернатот од Јармут, тој се појавува како „Господарот Мердстоун“; во Мердстоун и Гринби, тој е познат како „Господарот Коперфилд“; г-дин Микобер е задоволен со „Коперфилд“; за Стерфорт тој е „Дејзи“; тој станува „Господин Коперфилд“ со Урија Хип; и „Тротвуд“, наскоро скратено на „Трот“ за тетка Бетси; г-ѓа Крап го деформира неговото име во „Господин Коперфул“; а за Дора тој е „Доди“. Додека се стреми да го заработи своето вистинско име еднаш засекогаш, овие мноштво имиња ја одразуваат валидноста на личните и општествените односи на Коперфилд и го замаглува неговиот вистински идентитет. Со пишување на сопствената приказна и со наведување на неговото име во насловот, Коперфилд конечно може да потврди кој е.

 Серија од животи 
Животот на Дејвид може да се погледне како низа животи, и секој од нив е во радикална различност од она што следува, според Пол Дејвис. Младото момче во магацинот се разликува од детето на Бландерстоун Рукери, или ученикот од Салем Хаус, и генерално Дејвид се стреми да ги држи овие делови од себе одвоени еден од друг. На пример, во Поглавје 17, додека посетувал училиште во Кантербери, го запознал г-дин Микобер кај Урија Хип, и ненадеен ужас го обзедел дека Хип може да го поврзе, каков што е денес, со напуштеното дете кое живеело кај семејството Микобер во Лондон.

Толку многу премостувања укажуваат на промените на името, кои понекогаш се примаат со олеснување: „Тротвуд Коперфилд“, кога наоѓа засолниште во Довер во куќата на неговата тетка Бетси, па затоа раскажувачот продолжува: „Така го започнав мојот нов живот, со ново име и со сè ново за мене“. Потоа, разбрал „дека далечината дошла врз стариот живот во Бландерстоун“ и „дека завесата засекогаш паднала врз мојот живот во Мурдстоун и Гринби“.

Постои процес на заборавеност, стратегија за преживување која е развиена преку сеќавањето, што претставува голем предизвик за нараторот; неговата уметност, всушност, зависи од конечното помирување на разликите со цел да се ослободи и зачува обединетиот идентитет на неговото битие како човек.

 „Дали јас ќе бидам херој на сопствениот живот?“ 
мини|Господин Дик и неговиот змеј, од Дејвид Коперфилд, од Френк Рејнолдс
Дејвид ја започнува својата приказна со прашањето: Дали ќе бидам херој на сопствениот живот? Ова означува дека тој не знаел каде ќе го одведе неговиот пристап, дека самото пишување ќе биде изразено преку тестот. Како што напишал Пол Дејвис, „Во оваа викторијанска нарација за потрага, перото може да биде полесно од мечот, а читателот ќе биде оставен сам да ги процени оние квалитети на човекот и писателот што го сочинуваат херојството.

Сепак, прашањето подразбира потврда: токму Коперфилд, и никој друг, ќе го одреди неговиот живот, иднината според него е заблудна, бидејќи игрите веќе се одиграни, животот е изживеан, а романот е само приказна. Коперфилд не е секогаш херој на својот живот, а не секогаш херој на својата приказна, бидејќи некои ликови имаат посилна улога од него, Освен Стерфорт, Хип, Микобер, на пример, тој често се појавува пасивен и лесен. Оттука, заклучува Пол Дејвис, потребата да се чита неговиот живот поинаку; повеќе преку прекршување низ други ликови читателот има вистинска претстава за „херојот“ на приказната. Што му откриваат овие тројца мажи нему, а исто така и на Дора, со која се жени?  Друг можен мерило е споредбата со другите двајца „писатели“ на романот, д-р Стронг и г-дин Дик. Речникот на Стронг никогаш нема да биде завршен и, како приказна за еден живот, ќе заврши со смртта на неговиот автор. Што се однесува до г-дин Дик, неговиот автобиографски проект постојано го поставува прашањето дали може да ја надмине неповрзаноста и неодлучноста на својот субјект-наратор. Дали ќе може да ги преземе уздите, да обезбеди почеток, средина, крај? Дали ќе успее да ја обедини целината, да ја надмине траумата од минатото, својата опсесија со обезглавената кралска глава, за да ја разбере сегашноста и да најде насока за иднината? Според Пол Дејвис, единствено Коперфилд успева да изгради целина од својот живот, вклучувајќи страдање и неуспех, како и успеси, и тоа е „една мерка за неговиот хероизам како писател“.

 Тежината на минатото 
Минатото „зборува“ особено за Давид, „дете кое внимателно набљудува“ (глава 2); насловот на ова поглавје е: „Јас набљудувам“, и како возрасен тој е обдарен со извонредна меморија. Толку многу што приказната за неговото детство е реализирана толку конкретно што раскажувачот, како и читателот, понекогаш заборава дека тоа е проживеано минато, а не сегашност што е дадена за гледање. Глаголот во минато време е често претер за наративот, а речениците често се кратки независни искази, од кои секоја наведува факт. Возрасниот раскажувач интервенира за да квалификува или да даде објаснување, без, сепак, да има предност пред визијата на детето. А понекогаш, приказната е продолжена со размислување за функционирањето на меморијата. Значи, повторно во поглавје 2, вториот и третиот пасус коментираат за првото сеќавање на двете суштества што го опкружуваат Давид, неговата мајка и Пеготи:

Верувам дека можам да се сетам на овие двајца на мало растојание еден од друг, засенчени за мојот поглед од наведнување или клекнување на подот, и несигурно одење од едниот до другиот. Имам впечаток во мојот ум, кој не можам да го разделам од вистинското сеќавање, за допирот на показалецот на Пеготи додека ми го подаваше, и за тоа како беше груб од везење, како џебна ренде за мускатно оревче.
Ова може да биде фантастично, иако мислам дека сеќавањето на повеќето од нас може да оди подалеку во тие времиња отколку што многумина од нас претпоставуваат; исто како што верувам дека моќта на набљудување кај голем број многу мали деца е доста прекрасна поради нејзината блискост и точност. Всушност, мислам дека за повеќето возрасни мажи кои се извонредни во овој поглед, со поголема соодветност може да се каже дека не ја изгубиле способноста отколку што ја стекнале; туку, како што генерално забележувам дека таквите луѓе задржуваат одредена свежина, нежност и способност да бидат задоволни, што е исто така наследство што го зачувале од своето детство.

Така, Дејвид успева, како што вели Џорџ Орвел, да стои „и внатре и надвор од умот на детето", особено важен ефект на двоен поглед во првите поглавја. Перспективата на детето е комбинирана со онаа на возрасниот наратор кој знае дека невиноста ќе биде нарушена, а чувството на безбедност скршено. Така, дури и пред навлегувањето на г-дин Мердстоун како очув или смртта на Клара, момчето чувствува „навестувања за смртност“. [1] На пример, во втората глава, кога Дејвид поминува еден ден со г-дин Мердстоун, за време на првата епизода од „Потковите од Шефилд“Игра на зборови што го содржи глаголот „брук“, што значи „издржи“, и градот „Шефилд“, познат по производството на прибор за јадење. Оттука и шегата на г-дин Мердстоун: „внимавајте, ако сакате. Некој е остар“". во која, првиот удар врз неговата самодоверба, тој малку по малку сфаќа дека г-дин Мердстоун и неговиот другар Квинион му се потсмеваат лошо:

„Тоа е Дејви“, возврати г-дин Мердстоун.
„Дејви, кој?“ праша господинот. „Џонс?“
„Коперфилд“, рече г-дин Мердстоун.
„Што! Маѓепсување на одговорноста на г-ѓа Коперфилд?“ извика господинот. „Убавата мала вдовица?“
„Квинион“, рече г-дин Мердстоун, „внимавај, ако сакаш. Некој е остар.“
„Кој е?“ праша господинот смеејќи се.
Брзо погледнав нагоре, од љубопитност да дознаам.
„Само Брукс од Шефилд“, рече г-дин Мердстоун.
Ми олесна кога открив дека е само Брукс од Шефилд, бидејќи, на почетокот, навистина помислив дека сум јас.
Се чинеше дека има нешто многу комично во угледот на г-дин Брукс од Шефилд, бидејќи двајцата господа се смееја од срце кога беше споменат, а г-дин Мурдстоун исто така беше многу забавен.

Конечниот удар, овој пат брутален и непоправлив, е визијата, во 9-то поглавје, за неговиот сопствен одраз во неговиот мал мртов брат кој лежи на градите на неговата мајка: „Мајката што лежеше во гробот беше мајката на моето детство; малото суштество во нејзините раце бев јас, каков што некогаш бев, засекогаш тивко на нејзините гради“.

Серија машки модели за Дејвид
Дејвид Коперфилд е постхумно дете, односно е роден по смртта на неговиот татко. Од раѓање, неговата тетка е авторитетот што го заменува починатиот татко и таа го одредува идентитетот на Коперфилд напуштајќи го затоа што не е жена. Неговите први години ги поминува со жени, две Клари.неговата мајка и Пеготи, што, според Пол Дејвис, „го поткопува неговото чувство за машкост. Оттука и чувствителноста што истиот критичар ја нарекува „женствена“, составена од недостаток на самодоверба, наивна невиност и вознемиреност, како онаа на неговата мајка, која самата била сираче. Стирфорт не греши, кога од самиот почеток го нарекува Коперфилд „Дејзи“ - цвет на пролетта, симбол на невината младост. За да создаде идентитет како маж и да научи како да преживее во свет управуван од машки вредности, инстинктивно бара татковска фигура што може да ја замени онаа на таткото што го немал.

Неколку машки модели последователно ќе му се понудат: возрасните г-дин Мердстоун, г-дин Микобер и Јурија Хип, неговите другари Стирфорт и Тредлс.
Г-дин Мурдстоун

Г-дин Мердстоун го зацрнува животот на Коперфилд наместо да го просветли, бидејќи принципот на цврстина што тој го застапува, апсолутна новина за почетната семејна единица, ако всади ред и дисциплина, ја убива спонтаноста и љубовта. Отпорот што му го нуди Коперфилд е симболичен: спротивставувајќи се на узурпатор без ефективен легитимитет, тој не успева да ја заштити својата мајка, но избегнува лудачка кошула и ја постигнува својата независност. Г-дин Мердстоун, на тој начин, го претставува антитаткото, двојно негативно на оној од кој беше лишен Дејвид, модел a contrario на она што не е потребно да се биде.

Г-дин Микобер
Вториот сурогат татко е исто толку неефикасен, иако има дијаметрално спротивна личност: г-дин Микобер е тој на кого, од своја страна, му недостасува цврстина до тој степен што тоне во неодговорност. Преполн со имагинација и љубов, во секој поглед верен и посветен, закоравен оптимист, тој на крајот станува, на некој начин, дете на Дејвид кое му помага да ги ублажи финансиските тешкотии. Улогите се обратни и, поради апсурдноста, Дејвид е принуден да се однесува како маж и да ги извршува возрасните одговорности кон него. Сепак, на Микоберови не им недостасува шарм, тркалезниот Вилкинс, се разбира, но и неговата сурогат сопруга, чија музика ѝ помага да живее. Госпоѓа Микобер, уште од детството, има две песни во својот репертоар, шкотската „The dancing white sergeant“ и американската тажачка „The Little Tafflin with the Silken Sash“, чија привлечност го решила нејзиниот сопруг да „ја освои таа жена или да загине во обидот“" Покрај мелодиите што смируваат и разубавуваат, зборовите на втората, со нејзиниот сон „Доколку среќата ми биде судбина да станам богата невеста!“ и нејзиниот афоризам „Сличното привлекува слично“ станаа симболични за двојката, едната е спротивност на реалноста, а другата самата дефиниција за нејзината хармонија.

Јурија Хип
Новиот аватар на оваа потрага, Урија Хип, е „еден вид негативно огледало за Дејвид“. Хип е паметен во зголемувањето на патосот на неговото скромно потекло, на пример, која способност ја експлоатира бесрамно за да привлече симпатии и да маскира бескрупулозна амбиција; додека Дејвид, од друга страна, има тенденција да го потисне своето скромно минато и да ги камуфлира своите општествени амбиции под маска на светска недоверба, што го наведува Пол Дејвис да заклучи дека, исто како што г-дин Мердстоун е вешт во цврстината, Хип, покрај тоа што е нечесен, нема таканаречени женски квалитети на чувствителност што Дејвид не ги губи.

Стерфорт
За Дејвид, Стирфорт претставува сè што Хип не е: роден како господин, без наведена амбиција или дефиниран животен план, тој има природно присуство и харизма што веднаш му даваат простор и моќ. Сепак, неговиот неуспех како модел е најавен многу пред епизодата во Јармут каде што ја грабнува, како крадец, малата Емили пред да ја предизвика нејзината загуба во Италија. Тој веќе се покажува каков што е, брутален, снисходлив, себичен и доволен, кон Роза Дартл, измачувана од него доживотно, и кон г-дин Мел кој ги доживува нападите на неговата суровост. Парадоксот е во тоа што дури и додека го проценува својот скандал, Дејвид останува од почеток до крај заслепен од аристократската надмоќ на Стирфорт, дури и додека размислува како се дави на плажата Јармут, „лежејќи со главата на раката, како што често го гледав во училиште“.

Традлс
Тредлс е спротивост на Стирфорт, на иста возраст како херојот, не многу брилијантен во училиште, но доволно мудар за да ги избегне манипулациите на кои подлегнува Дејвид. Неговата привлечност кон умереност и резервираност му ја гарантира силата на карактерот што Дејвид се бори да го изгради. Ниту богат ниту сиромашен, тој мора да си направи место во светот, во што успева ставајќи ја љубовта и трпението во центарот на своите приоритети, љубовта што ја ублажува амбицијата и трпението што ја ублажува страста. Неговиот идеал е да постигне правда во своите постапки, која на крајот практично ја спроведува во својата професија. На крајот, Тредлс, во својата врвна скромност, го претставува најдобриот машки модел што му е достапен на Дејвид..

Има и други, на пример Даниел Пеготи, цел со љубов и посветеност, кој оди во потрага по својата изгубена внука и истрајува во планини и долини, надвор од морињата и континентите, за да ја пронајде нејзината трага. Господин Пеготи е анти-Мардстоун пар екселанс, но неговото влијание врз Дејвид е прилично маргинално, бидејќи неговата апсолутна извонредност, како мајчинската совршеност отелотворена од неговата сестра Пеготи, го прави повеќе лик отколку индивидуа на која треба да се повикуваме. Тука е и картерот Баркис, оригинален, лаконски и не без недостатоци, но човек од срце. И тој игра улога во личната историја на херојот, но на начин премногу епизоден за да биде значаен, особено затоа што умира многу пред крајот на приказната.

Тешкиот пат до вистинската рамнотежа

Вистина е дека личната приказна на Дејвид му го отежнува пристапот до видот рамнотежа што ја претставува Тредлс, бидејќи се чини дека е предодредена, според Пол Дејвис, да ги репродуцира грешките направени од неговите родители. Значи, без да знае, тој многу личи на својот покоен татко, исто така по име Дејвид, кој, според тетка Бетси, имал очи само кон жените-цвеќари, и, како таков, се наоѓа себеси неодоливо привлечен од Дора чија нежна и шармантна женственост, како и слатката лекомисленост, потсетуваат на оние на неговата проѕирна мајка. Поглавјата што ги опишуваат нивните љубови се меѓу најдобрите во романот бидејќи Дикенс успева да ја долови болната амбивалентност на Дејвид, и страсно занесен од неодоливата млада жена, на која можеме само да ѝ пренесеме и да ѝ простиме сè, и фрустриран од неговиот слаб карактер и неговото апсолутно незнаење за каква било дисциплина. За љубовта, врховната илузија на младоста, тој се обидува да ја промени, да го „формира нејзиниот ум“, што го води до тоа да препознае дека „цврстината“ може да биде доблест која, на крајот на краиштата, му е потребна. Сепак, наоѓајќи се во заедница на мисли, дури и далечно, со својот омразен и суров очув кого го смета за одговорен за смртта на неговата мајка и за голем дел од сопствените несреќи, тоа беше вознемирувачко откритие.

Неговата тетка Бетси е таа што, со својот лик, ја претставува борбата за наоѓање на вистинската рамнотежа помеѓу цврстината и нежноста, рационалноста и емпатијата. Животот ја принудило Бетси Тротвуд да ја преземе улогата што не ја сакалла, улогата на татко, и како таква станала, но на свој начин, вешта во непопустливоста и дисциплината. Од првично виновна непопустливост, која ја навело да го напушти новороденчето осудувајќи ја неспособноста на родителите кои не се ни способни да родат девојче, таа постепено се смирува од околностите и силно помага од „лудилото“ на нејзиниот штитеник, г-дин Дик. Тој, помеѓу два лета змејови што ги носат фрагментите од неговата лична историја, и без тој да знае за тоа, игра улога на модератор, менувајќи ја рационалноста на својот заштитник со сопствената ирационалност, а неговите остри проценки со размислувања за навидум апсурдни, но кои, сфатени буквално, се покажуваат како вродена мудрост. Всушност, тетка Бетси, и покрај нејзината крутост и дрскост, не доминира со својата судбина; Таа може да каже дека може да го направи тоа, но сепак не може да го натера Дејвид да биде девојка или да избега од махинациите на Урија Хип, ниту пак од барањата за пари на нејзиниот мистериозен сопруг. Таа, исто така, не успева, и покрај својата луцидност, нејзиното јасно разбирање, за љубовното слепило на нејзиниот внук, да го спречи да се ожени со Дора и на паралелен начин, да ги смири Стронгови. Всушност, во врвна иронија, повторно г-дин Дик е тој што ги компензира своите несоодветности, успевајќи со интуиција и инстинктивно разбирање на работите, да го насочи г-дин Микобер да го спаси Бетси од канџите на Хип, а исто така да ги отфрли недоразбирањата на д-р Стронг и неговата сопруга Ени

Како што често кај Дикенс, каде што сателит на главниот лик го репродуцира текот паралелно, приказната за двојката Стронг се развива во контрапункт на онаа на Дејвид и Дора. Додека Дора е во агонија, Дејвид, самиот опседнат со својата улога на сопруг, ги набљудува Стронгови кои се зафатени со разоткривање на нивната брачна неволја. Две изјави дадени од Ени Стронг го импресионираа: во првата, таа му кажа зошто го отфрлила Џек Малдон и му се заблагодарила на својот сопруг што ја спасил „од првиот импулс на недисциплинирано срце. Втората е како блесок на откровение: „Не може да има нееднаквост во бракот како несоодветност на умот и целта“. На крајот од поглавјето 45, речиси целосно посветено на епилогот на оваа афера, Дејвид медитира за овие зборови што ги повторува неколку пати и чија релевантност, применета на неговиот случај, му е наметната. Тој заклучува дека во сè, дисциплината ублажена со љубезност и љубезност е неопходна за рамнотежата на еден успешен живот. Г-дин Мердстоун проповедаше цврстина; во тоа, тој не грешеше. Онаму каде што сурово потфрли беше тоа што го усогласи со себична бруталност, наместо да го направи ефективен преку љубовта кон другите.

 Среќата на зрелоста со Агнес 
Токму затоа што Дејвид ги преиспитал своите вредности и ги прифатил болните сеќавања на смртта на Дора, тој конечно станува подготвен да оди подалеку од своето емоционално слепило и да ја препознае својата љубов кон Агнес Викфилд, онаа што веќе ја нарекол „вистинска хероина“ на романот на кој ѝ го дава своето име. Пол Дејвис пишува дека Агнес е опкружена со аура на светост достојна за витраж, дека таа е повеќе свест или идеал отколку личност, дека, секако, таа ја носи љубовната дисциплина и одговорност што му се потребни на херојот, но ѝ недостасуваат шармот и човечките квалитети што ја направиле Дора толку привлечна. Адриен Е. Гавин, нијансирајќи ја поентата, пишува дека таа не е ниту повеќе ниту помалку карикатура од другите млади жени во животот на херојот: ако Емили е стереотип за „изгубената жена“, а Дора за „жена-дете“, Агнес е онаа на „идеална викторијанска жена“, што нужно ги ограничува, за неа како и за другите, можностите за развој, единствената промена што е достапна од љубезна и посветена ќерка до љубезна и посветена сопруга.

Сепак, писателот Дејвид, веќе Дејвид Коперфилд, го остварил заветот даден на Агнес (кога бил новозаљубен во Дора, во Поглавје 35. Депресија): „Да имав волшебничка капа, немаше никој што би посакал освен тебе“. На крајот од својата приказна, тој сфаќа дека волшебничката капа му е на главата, дека може да го привлече вниманието кон луѓето што ги сака и на кои им верува. Така, „Дејвид Коперфилд“ е приказна за патување низ животот и низ себеси, но исто така, по милоста на писателот, повторно создавање на тенката нишка што ги обединува детето и возрасниот, минатото и сегашноста, во она што Жорж Гусдорф го нарекува „верност кон личноста“. или, како што рекол Роберт Ферие, 
Социјални прашања
Секако, не е главен интерес на Дејвид Коперфилд пред сè приказната за животот раскажан од самиот оној кој го живеел, но романот е украсен со доминантна идеологија, онаа на средната класа, која се залага за морална постојаност, напорна работа, одделни сфери за мажите и жените и, генерално, уметноста на познавањето на своето место, всушност останувањето на тоа место. Понатаму, бидејќи некои социјални проблеми и повторени злоупотреби се актуелни, Дикенс ја искористил можноста да ги разоткрие на свој начин тие проблеми преку својата фикција, а Тревор Блаунт, во својот вовед во изданието од 1966 година „Пингвиновите Класици“, повторно издадено во 1985 година, посветува неколку страници на оваа тема.

Сепак, Гарет Кордери покажал дека зад прикажувањето на викторијанските вредности, честопати се крие печат на говор кој има тенденција да ги доведува во прашање, тестира, па дури и да ги поткопува. Поради тоа, постојат две можни читања, она што останува на површината и друго што ги доведува во прашање под оваа површина, имплицитните прашања.

Помеѓу општествените прашања со кои се занимава Дејвид Коперфилд се и проституцијата, затворскиот систем, образованието, како и третманот на општеството кон лудите.

Ставовите на Дикенс за образованието се одразуваат во контрастот што тој го создава помеѓу суровиот третман што Дејвид го добива од рацете на Крикл во Салем Хаус и училиштето на д-р Стронг каде што методите што се употребуваат, всадуваат чест и самодоверба кај учениците.

Преку ликот на „љубезниот, невин и мудар будала“ г-дин Дик, може да се види „застапувањето на Дикенс за хуман третман на лудите“. Братот на г-дин Дик

 не сакаа да го гледаат околу куќата и го испратија во некое приватно место: иако нивниот починат татко го оставил на негова посебна грижа, кој го сметал за речиси природен човек. И сигурно бил мудар човек за да мисли така! И самиот луд, без сомнение.

Па така, Бетси Тротвуд, продолжувајќи ја приказната на г-дин Дик во Поглавје 14, се вмешува за да предложи на г-дин Дик да му се даде „неговиот мал приход и да дојде да живее со неа“: „Подготвена сум да се грижам за него и нема да се однесувам лошо кон него како што направија некои луѓе “.

 Викторијанска експлоатација на деца 
Вработувањето на мали деца во фабрики и рудници под сурови услови во раниот викторијански период вознемирувал многумина. Постоеле низа парламентарни истраги за условите за работа на децата, а овие „извештаи ги шокираа писателите Елизабет Барет Браунинг и Чарлс Дикенс“. 50px Material was copied from this source, which is available under a Creative Commons Attribution 4.0 International License . Дикенс ги опишал децата што работат во фабрики или други работни места во неколку романи, особено во „Оливер Твист“ и во „Дејвид Коперфилд “. Младиот Дејвид работи во фабрика некое време откако неговата мајка умира, а неговиот очув не покажува интерес за него. Ваквите прикази придонеле за повикот кон законска реформа.

 Затворска дисциплина 
Дикенс ги сатиризирал современите идеи за тоа каков третман е потребно да им се дава на затворениците, преку Поглавје 61, „Ми се прикажани двајца интересни покајници“. Во ова поглавје, објавено во ноември 1850 година, Дејвид заедно со Тредлс е прикажан околу голем, добро изграден нов затвор, по примерот на затворот Пентонвил (изграден во 1842 година), каде што функционира нов, наводно похуман систем на затворање, под раководство на поранешниот директор на Дејвид, Крикл. Верувајќи во цврстината, Дикенс комично го осудил системот на изолирање на затворениците во одделни ќелии, „одделниот систем“ и давање здрава и пријатна храна. Дикенс го исмејувал начинот на кој функционирало, жалејќи се што притворениците биле третирани подобро отколку сиромашните или дури и подофицерите. Неговата сатира директно се обраќа на јавноста, веќе предупредена од долгата спорност околу затворската дисциплина во печатот. Г-дин Крикл е многу горд на овој нов систем, но неговиот ентузијазам веднаш е поткопан од потсетувањето на неговата поранешна свирепост како директор на училиште. Во затворот, Дејвид и Тредлс среќаваат „примерни затвореници“ 27 и 28, за кои откриваат дека се Урија Хип и г-дин Литимер. Хип е виден како чита книга со химни, а Литимер исто така „излегол, читајќи добра книга“: двајцата успеале да го убедат наивниот Крикл и неговите колеги судии дека ја увиделе грешката во своите патишта. И двајцата се испрашувани за квалитетот на храната, а Крикл ветува подобрувања на истата.

Идеите на Дикенс во ова поглавје биле во согласност со Карлајл, чија памфлет „Моделни затвори“, во која исто така се осудува затворот Пентонвил, била објавена во пролетта 1850 година. Всушност, Дикенс ја објавил анонимно, еден месец по памфлетот на Карлајл на истата тема, „Домашни затвореници“.

 Емиграција во Австралија 
мини|Г-дин Микобер и уметноста на печење, со г-ѓа Микобер и близнаците, од Фред Барнард.
Дикенсовото истражување на темата за доселување во романот било критикувано, првично од Џон Форстер, а подоцна од Г.К. Честертон. Честертон го обвинил Дикенс го претставува доселувањето во претерано оптимистичко светло, тврдејќи дека Дикенс верувал дека со испраќање брод полни со луѓе во странство, нивните „души“ можат да се променат, игнорирајќи го фактот дека сиромашните луѓе како Пеготи го виделе својот дом извалкан или, како Емили, нивната чест извалкана. Микобер бил скршен од англискиот општествен систем, неговото патување до антиподите е платено од примерот на викторијанската буржоазија, Бетси Тротвуд  и се очекува тој да ја врати контролата врз својата судбина откако ќе пристигне во Австралија. Тревор Блаунт истакнал дека зборот „душа“ има различно значење за Дикенс отколку за Честертон. Дикенс се грижел за материјалната и психолошката среќа и е убеден дека физичката благосостојба е утеха за раните од животот.

Дикенс ги испраќа своите ликови во Америка преку романите „Николас Никелби“ и „Мартин Чазелвит“, но ги натерува семејствата Пеготи и Микобер да емигрираат во Австралија. Овој пристап бил дел од официјалната политика од 1840-тите, фокусирајќи се на Австралија како земја за добредојде. Во тоа време било потребно да се стимулира интересот за новата колонија и пропагандите пристигнале во Англија, особено Џон Данмор Ланг и Каролин Чизхолм од Австралија. Дикенс единствено го следел ова движење и, во секој случај, имал вера во семејната колонизација. Покрај тоа, идејата дека искупувањето може да се постигне со таков нов почеток во животот на една личност била преокупација на авторот, и тој овде гледал тема што ќе ги шармира своите читатели.

Од гледна точка на внатрешната логика на романот, за Коперфилд да го заврши своето психолошко созревање и да постои независно, Дикенс морало да ги избрка своите очуви и старатели, вклучувајќи ги Пеготи и Микобер, а емиграцијата е лесен начин да се отстранат.

 Визии за општеството 
Епизодата во затворот, според романописецот Ангус Вилсон, претставува повеќе од новинарски труд; таа ја претставува визијата на Дикенс за општеството во кое живеел во тој период. Истото може да се каже и за деловите за проституцијата и емиграцијата, кои ги осветлуваат границите на моралниот универзум на Коперфилд и сопствените неизвесности на Дикенс. Дека сè е ставено во ред во Австралија, дека Марта се мажи за човек од дивината, дека Емили, во силните раце на Ден Пеготи, станува дама на добри дела, дека Микобер, која била вродено несолвентна, одеднаш ги стекнува менаџерските вештини и станува просперитетна во делењето правда. Сите овие преобраќања се донекаде „иронични“  и имаат тенденција да ја поткопаат хипотезата за „Дикенс кој верува во чудото на антиподите“, која Џејн Роџерс ја смета во својата анализа на „паднатата жена“ како заплетно средство чија цел е да ги добие симпатиите на читателите на Дикенс за Емили.

 Идеологијата на средната класа 
Џон Форстер, раниот биограф на Дикенс, ги пофалил буржоаските вредности или вредностите и идеологијата на средната класа што се наоѓаат во Дејвид Коперфилд. Како и него, викторијанската читателска публика ги делела самодоволно гледиштата на Коперфилд, изразени преку сигурноста за успех што на крајот е негова, како признат писател кој е среќен во бракот и безбеден од потреба.

Гејт Кордери внимателно ја разгледал класната свест. Според него, односот на Коперфилд со благородникот Стирфорт и скромниот Урија Хип е „клучен“. Од самиот почеток, Коперфилд се класифицира и се смета од неговите пријатели меѓу добрите луѓе. Семејството Пеготи, во третото поглавје, се однесува кон него со почит, „како кон истакнат посетител“; дури и кај Мердстоун и Гринби, неговото однесување и облека му ја донесува титулата „малиот господин“. Кога станува возрасен, природно ужива во презирот на Стирфорт кон Хам како едноставна „шега за сиромашните“. Затоа е предиспониран да подлегне, поради она што во седмото поглавје го нарекува „вродена моќ на привлечност“, на шармот што инстинктивно им се дава на убавите луѓе, за кој Дејвид изјавува „еден вид маѓепсаност“. ... на што беше природна слабост да се попушти.“ Од почеток до крај, Дејвид останува фасциниран од Стирфорт, па затоа внатрешно се стреми кон својот општествен статус.

Паралелно, постои пренебрегнување кон почетникот, Хип, омраза од иста природа како бесмисленото сакање на Коперфилд кон Стерфорт, но обратно. Тоа што Хип преминува од обичен службеник во соработник кај Викфилд, па до тврдење дека ја освоил раката на Агнес, ќерка на неговиот шеф, е неподносливо за Дејвид, иако е многу слично на неговите сопствени напори да премине од стенографска службеничка до книжевна слава, со Дора Спенлоу, ќерката на неговиот газда од работа. Инсинуацијата на Хип дека Коперфилд не е подобар од него се храни од презирот во кој тој ја смета Хип за право: „Коперфилд, отсекогаш си бил почетник“, искреност на говорот, коментира Кордери, за која самиот Коперфилд не е способен.

 Брак 
Друга грижа на Дикенс претставува бракот, особено незавидното место кои го заземаат жените. Без разлика дали во домот на Викфилд, Стронг или под бродот Пеготи, жените се ранливи на предатори или натрапници како Урија Хип, Џек Малдон, Џејмс Стерфорт; цврстината на Мердстоун преовладува до смртта на двете сопруги; со Дејвид и Дора владее целосна неодговорност; а во домаќинството на Микобер, љубовта и хаосот одат рака под рака; додека тетка Бетси е подложена на уцена од нејзиниот мистериозен сопруг. Дикенс, според Гарет Кордери, јасно го напаѓа официјалниот статус на бракот, кој ја овековечил нееднаквоста меѓу половите, неправда што не завршува со разделбата на паровите.

Средниот викторијански период доживеал промена во родовите улоги за мажите и жените, делумно наметнато од фабриките и одвојувањето на работата и домот, што создало стереотипи за жената дома и мажот што работи надвор од дома. Вредностите, како што е императивната потреба жените да се мажат и да бидат идеалот опишан како Ангелот во куќата (кој управува со домот без помош и е секогаш смирен) се „испитуваат, тестираат, па дури и поткопуваат“, на пример, со тоа што една мајчинска фигура е ликот Бетси Тротвуд, која не е мајка. Кога се смета дека опишува стереотипна слика, особено кај женските ликови, приказната „го прави тоа на начин што ги одразува недостатоците на сликата“.

Ана Бронте во „Станарката на замокот Вајлдфел“ (1848) го истражува оваа беззаконие во статусот на ликот Хелен Греам, одвоена од нејзиниот сопруг алкохоличар. Разбирањето на Дикенс за товарот врз жените во бракот во овој роман е во спротивност со неговиот третман кон сопствената сопруга Катерина, од која очекувал да биде Ангел во куќата.

 Паднатата жена 
лево|мини|„Будењето на совеста“, Вилијам Холман Хант (1851–1853)
Марта Ендел и Емили Пеготи, двете пријателки во Јармут кои работат во куќата на погребникот, ја одразуваат посветеноста на Дикенс да ги „спаси“ таканаречените паднати жени. Дикенс станал ко-основач, заедно со Анџела Бурдет-Кутс, на Уранија Котиџ, дом за млади жени кои „се свртеле кон неморалниот живот“, вклучувајќи кражба и проституција.  Во пресрет на нејзината свадба со нејзиниот братучед и вереник, Хам, Емили го напушта поради Стирфорт. Откако Стирфорт ја напушта, таа не се враќа дома, бидејќи се посрамотила себеси и своето семејство. Нејзиниот чичко, г-дин Пеготи, ја наоѓа во Лондон на работ да биде принудена на проституција. За да може да има нов почеток подалеку од нејзината веќе деградирана репутација, таа и нејзиниот чичко емигрираат во Австралија. Марта била проститутка и размислувала за самоубиство, но кон крајот на романот, таа се искупува себеси помагајќи му на Даниел Пеготи да ја пронајде неговата внука откако таа се враќа во Лондон. Таа оди со Емили за да започнат нов живот во Австралија. Таму, таа се мажи и живее среќно.

Нивната емиграција во Австралија, по емиграцијата на Микобер, Даниел Пеготи и г-дин Мел, го нагласува верувањето на Дикенс дека општественото и моралното искупување може да се постигне на далечно место, каде што некој може да создаде нов и здрав живот.  Сепак, и покрај простувањето од нивните семејства, тие остануваат „оцрнети“ и нивното протерување од Англија е симболично за нивниот статус: единствено на другиот крај од светот овие „социјални отпадници“ можат да бидат вратени. Дикенс овде се прилагодува на доминантното мислење на средната класа.

 Исклучокот Роза Дартл 
Џон О. Џордан посветил две страници на оваа жена, исто така „изгубена“, иако никогаш не згрешила. Осветувањето на викторијанскиот дом, според него, зависи од спротивноста помеѓу два стереотипа, „ангелот“ и „курвата“. Дикенс ја осудил оваа рестриктивна дихотомија прикажувајќи ги жените „помеѓу“. Таква е Роза Дартл, страсно суштество, со неизгаслива огорченост која била предадена од Стерфорт, рана што е симболизирана преку живата лузна на нејзината усна. Никогаш не дозволува да биде асимилирана од доминантниот морал, одбивајќи со заби и нокти да ја облече облеката на идеалната жена. Одмаздничка до крај, таа ја сака смртта на малата Емили, и новиот освојувач и жртва на истиот предатор, и има единствено презир кон напорите на Дејвид да го минимизира опсегот на неговите зборови. Како доблесна кон секој друг, особено кон Емили, таа не признава никакво идеално семејство, секое обликувано во начинот на својата општествена класа, ниту каква било припадност како жена: таа е Роза Дартл, сама по себе.

Визијата на Дејвид, од друга страна, е обележана со класна свест: за него, Роза, ослабена и пламена во исто време, како да постои некомпатибилност (глава 20), е одвоено битие, получовек, полуживотно, како рисот, со своето љубопитно чело, секогаш на штрек (глава 29), кое голта внатрешен оган што се рефлектира во слабите очи на мртвите од кои останува само овој пламен (глава 20). Всушност, според Џордан, за Дејвид е невозможно да разбере или дури и да замисли каква било сексуална тензија, особено онаа што го регулира односот меѓу Роза и Стерфорт, што, на некој начин, ја уверува неговата сопствена невиност и го штити она што тој го нарекува своја „искреност“ или ангелизам? - неговата приказна. Исто така, несводливата и лута маргиналност на Роза Дартл претставува мистериозна закана за неговата удобна и смирувачка домашна идеологија.

 Начин на пишување 
мини|282x282пкс|Том Џонс имал големо влијание врз Дикенс
Пристапот на Дикенс кон романот е под влијание на различни книжевни жанрови, вклучувајќи ја традицијата на пикарскиот роман, мелодрамата, и сензибилитетот. Сатирата и иронијата се централни за пикарскиот роман. Комедијата е исто така аспект на британската традиција на пикарскиот роман на Лоренс Стерн, Хенри Филдинг и Тобијас Смолет. Том Џонс на Филдинг  имал големо влијание врз романот од 19 век, вклучувајќи го и Дикенс, кој го прочитал во младоста, и го крстил синот Хенри Филдинг Дикенс во негова чест. Мелодрамата е типично сензационална и дизајнирана силно да се допадне на емоциите.

Тревор Блаунт коментирал за фасцинацијата што Дикенс отсекогаш ја покажувал врз јавноста. Тој ја споменува раскошноста, енергијата, живоста, брилијантноста и нежноста на пишувањето на Дикенс, заедно со опсегот на неговата имагинација. Блаунт, исто така, се осврнал на хуморот на Дикенс и неговата употреба на макабреност и патетичност. Конечно, Блаунт го слави уметничкото мајсторство на преполна спонтаност, која е пренесена и со деликатес и со суптилност. Она што Блаунт го восхитува, на прво место, е енергијата со која ликовите „се креваат“ од страницата и создаваат „фантазмагоричен“ универзум, кој читателот го гледа со интензитет на халуцинација. Ова најдобро е прикажено во голем број од делата на Дикенс, преку моќната фигура на слаба индивидуа. Во „Дејвид Коперфилд“, г-дин Вилкинс Микобер е таква фигура, некој кој е застрашувачки некомпетентен, грандиозен во својот несводлив оптимизам, раскошен во својата вербална виртуозност и чија грандиозна нежност е неодоливо комична. Микобер е опишан како „Со еден исклучок на Фалстаф,... најголемата комична фигура во англиската книжевност“.

Во овој роман, една карактеристика што ја забележил Едгар Џонсон е дека Дикенс, во првиот дел, „го тера читателот да гледа со очите на дете“, иновативна техника за тоа време, првпат испробана во „Домби и синот“ со сезнаечки раскажувач, а овде доведена до совршенство преку употребата на „јас“.

Модернистичката романописателка Вирџинија Вулф напишала дека кога се чита Дикенс „ја преобликуваме нашата психолошка географија... [додека тој создава] ликови кои постојат не детално, не точно или егзактно, туку изобилно во група диви, но извонредно откривачки забелешки“.

 Сатира и патетика 
Самиот принцип на сатирата е да се доведува во прашање и да се симнат маските, за да се открие суровата реалност. Дикенс го користи целиот арсенал на книжевни алатки што му се достапни на сатиричарот, или поточно обезбедени од неговиот наратор, Дејвид, кој дури и насочува сатира кон себе. Овие алатки вклучуваат иронија, хумор и карикатура. Начинот на кој се користи е поврзан со различните личности на ликовите. Сатирата е затоа понежна кон некои ликови отколку кон други; кон Дејвид, херојот-наратор, таа е истовремено попустлива и транспарентна..

 Видови на ликови 
лево|мини|Урија Хип на своето биро, од Фред Барнард
Постојат неколку различни типови на ликови: Од една страна, овде се добрите, Пеготи, Д-р Стронг, Тредлс, Агнес итн., од друга страна, овде се лошите, Мердстоун, Стерфорт, Јурија Хип итн. Трета категорија се ликовите кои се променуваат со текот на времето, вклучувајќи ја Бетси Тротвуд, која на почетокот е повеќе тврдоглава отколку лоша, и Марта Ендел и Крикл итн. Исто така, постои контраст помеѓу секогаш замрзнатите личности како што се Микобер, Дора, Роза Дартл и оние кои се развиваат од едно кон друго. Вторите ги вклучуваат Дејвид, г-дин Мел, госпоѓица Моучер. Исто така, постои контраст помеѓу идиосинкразиите на г-дин Дик, Баркис, г-ѓа Гамиџ и суптилната метаморфоза од невиност до зрелост на ликовите како Дејвид, Тредлс, Агнес.

Дикенс интензивно работел на развивање привлечни имиња за своите ликови кои би одекнувале со поврзување за неговите читатели и би помогнале во развојот на мотиви во приказната, давајќи им она што еден критичар го нарекол „алегориски импулс“ на значењата на романот. Името г-дин Мердстоун во „Дејвид Коперфилд“ повикува на двојни алузии на „убиство“ и каменеста студенило; Силен дефинитивно не е „силен“; Исто така, може да се сретне и визуелна димензија во хуморот на Дикенс. Ова ја вклучува крутоста на Микобер, исушеното тело на неговата сопруга, која засекогаш нуди стерилни гради, непоколебливата крутост на Бетси, наведнатата глава на г-дин Шарп, тврдоглавата грубост на Даниел Пеготи, нежната силуета на Клара Коперфилд и палавиот воздух на Дора. Потоа, овде се и претерани ставови кои постојано се повторуваат. Дикенс создава хумор од карактерните црти, како што се летањето змеј на г-дин Дик, упорниот шарм на Џејмс Стерфорт, сервилноста на Урија Хип, Бетси како ја растура собата на Дејвид. Покрај тоа, овде е и употребата на повторувачки вербални фрази: „umble“ на истиот Хип, „willin“ на Баркис, „осаменото оставено суштество“ на г-ѓа Гамиџ. Дикенс, исто така, употребува предмети за хумористична цел, како што се скелетите на Тредлс, тајната кутија на Баркис, сликата на Хип како змија и металната цврстина на Мердстоун.

 Патетика и префинет хумор 
мини|300x300пкс|Стирфорт и г-дин Мел, од Фиц.
Кај „Дејвид Коперфилд“ идеализираните ликови и високо сентименталните сцени се контрастирани со карикатури и грди општествени вистини. И покрај оа што добрите ликови се исто така сатиризирани, промислената сентименталност ја заменува сатиричната свирепост. Ова претставува карактеристика на целото пишување на Дикенс, но кај „Дејвид Коперфилд“ е засилена со фактот дека овие луѓе се блиски членови на семејството и пријатели на раскажувачот, кои се посветени на Дејвид и се жртвуваат за неговата среќа. Оттука и попустливоста што се применува од самиот почеток, при што хуморот преовладува заедно со љубовното соучество. Дејвид е првиот кој добива таков третман, особено во делот посветен на неговото рано детство, кога е изгубен во длабочините на осаменоста во Лондон, по казната од г-дин Мердстоун. Мајкл Холингтон направил анализа на сцена во 11-то поглавје што се чини симболична за ситуацијата и како Дикенс користи хумор и сентименталност. Ова е епизодата каде што многу младиот Дејвид нарачува бокал од најдоброто пиво во кафеана, „За да го навлажнам она што го јадев за вечера“. Сеќавањето на Давид ја задржало сликата за сцената, која е толку живописна што тој се гледа себеси како однадвор. Тој го заборавил точниот датум (неговиот роденден). Оваа епизода ја ослободува емоционалната болка на Дејвид, според Мајкл Холингтон, бришејќи го заразениот дел од раната. Надвор од восхитот предизвикан од неверојатната самодоверба на малото дете, во решавањето на ова прашање и преземањето контрола врз својот живот со сигурноста на некој многу постар, пасусот „сведочи за делото на сеќавањето, претварајќи го моментот во вистински мит“. Тонот е носталгичен затоа што епилогот е вистински момент на милост. Сопругата на чуварот, враќајќи му ги парите на Давид, му става на челото подарок што станал исклучително редок, бакнеж, „Полувосхитен и полусочувствителен“, но пред сè полн со љубезност и женственост; барем, додава Давид, како нежен и скапоцен потсетник, „Сигурен сум“.

 Театралност 
Дикенс редовно посетувал во театар уште од најрана возраст, па дури и размислувал да стане глумец во 1832 година.  „Голем број од претставите што ги гледал на лондонската сцена во 1820-тите и 1830-тите години биле мелодрами“. Во некои сцени во „Дејвид Коперфилд“ постои визуелен, театарски - дури и кинематографски - елемент. Крикот на Марта на брегот на реката припаѓа на најчистата викторијанска мелодрама, како и конфронтацијата меѓу г-дин Пеготи и г-ѓа Стерфорт, во поглавје 32:

 Не оправдувам ништо, не изнесувам контраобвинувања. Но, жал ми е што морам да повторам, тоа е невозможно. Таквиот брак неповратно би ја уништил кариерата на мојот син и би ги уништил неговите перспективи. Ништо не е посигурно од тоа, никогаш не може да се случи и никогаш нема да се случи. Доколку има каква било друга компензација.

Таквиот јазик, според Тревор Блаунт, е наменет да се каже погласно и поакцентирано. Многу други сцени го употребуваат истиот метод: Микобер го преминува прагот, Хип го малтретира Дејвид во 17-то поглавје, морничавото појавување на Литимер на средина од групата на Дејвид во 27-то поглавје. Кулминацијата на оваа прекрасна серија сцени е бурата кај Јармут, што претставува епилог на заканувачките наводи за морето претходно, што ја покажува најинтензивната виртуозност на Дикен (55-то поглавје).

Дикенс го дал следниов коментар во 1858 година: „Секој добар актер игра директно пред секој добар автор, а секој писател на фикција, иако можеби не ја усвојува драмската форма, всушност пишува за театарот“.

 Поставување 
Сценографијата претставува  главен аспект на „наративната уметност и на неговите методи на карактеризација“, така што „најзапаметливиот квалитет на неговите романи можеби е нивната атмосферска густина [... на] описното пишување“.

Во „Дејвид Коперфилд“, амбиентот е помалку урбан отколку во другите романи, а особено поморски. Освен Пеготи, кој е морнар чиј дом е превртен труп, г-дин Микобер заминува во поморското пристаниште Плимут на јужниот брег по затворот и конечно се појавува на пароброд. Самиот Дејвид е поврзан со Јармут, а тетка Бетси се населила во пристаништето Довер на каналот. Младиот Дејвид го забележува морето на својот прв ден во нејзиниот дом; „воздухот од морето повторно дуваше, измешан со мирисот на цвеќињата“. Градот Лондон е особено место на несреќа, каде што се наоѓаат мрачните магацини на Мердстоун и Гринби. Филозофот Ален (псевдоним на Емил-Огист Шартје) на следниов начин напишал за прикажувањето на Лондон од страна на Дикенс (но тоа може да се примени и на други места), како што цитира Лансон:

 Дикенсовата атмосфера, за разлика од која било друга, доаѓа од начинот на кој препознатливата природа на живеалиштето е поврзана со личноста на неговиот жител [...] [Таму постои] изглед што создава чувство на реалност, со извонредна врска помеѓу зградите и ликовите.

 Симболизам 
мини|Јармут, Норфолк, гравура од Вилијам Милер по Тарнер
Разделувањето на реализмот и симболизмот би можело да стане тешко, особено, на пример, кога се однесува на темата за затворање, што е истовремено многу реално место на затворање за семејството Микобер, а поопшто низ целиот роман на Дејвид Коперфилд, симболично за штетата нанесена на едно болно општество, заробено во неговата неспособност да се прилагоди или да направи компромис, со многу поединци затворени во себе.

Непроценливата моќ на морето речиси секогаш се поврзува со смртта: „го зеде таткото на Емили; ќе ги земе Хам и Стерфорт“, и генерално е поврзана со „немирите“ на Дејвид поврзани со неговите искуства во Јармут. На крајот не останува ништо освен телото на Стерфорт, фрлено како „плоча и млаз“, што ја симболизира моралната празнина на обожавањето на Дејвид. Силната бура во Јармут се совпаѓа со моментот кога судирите достигнале критичен праг, како да лутата Природа бара конечно решение; како што забележал Кирни, „Остатокот од романот е нешто како антикулминација по поглавјето за бурата“. Осврнувајќи се на кулминативната сцена со бурата во Дејвид Коперфилд, последната во кој било роман на Дикенс, Кирни забележал дека „Симболиката на морето, небото и бурата е успешно интегрирана за да се постигне она што претставува мистична димензија во романот, а оваа мистична димензија е, во целина, поприфатлива од оние што се наоѓаат на друго место кај Дикенс“.

Според Даниел Л. Плунг, четири видови животни претставуваат особено важен аспект од начинот на кој се употребува симболиката: птиците песнички симболизираат невиност; „лавовите и грабливите птици [се] поврзани со паднатите, но не и со злото“; кучињата, освен Џип, се поврзани „со злобните и себичните“; додека змиите и јагулата го претставуваат злото. Типичен пример за начинот на кој се употребува животинската симболика се наоѓа во следната реченица: „влијанието на Мурдстоновите врз мене [Дејвид] беше како фасцинацијата на две змии врз бедна млада птица“. Кога Давид го опишува Стирфорт како „храбар како лав“, ова е индикација за моралната слабост на Стирфорт и ги најавува последователните настани.

Цвеќињата ја симболизираат невиноста, на пример, Дејвид е наречен „Дејзи“ од Стерфорт, бидејќи е наивен и чист, додека Дора постојано слика букети, а кога Хип бил отстранет од куќата Викфилд, цвеќињата се враќаат во дневната соба. Змејот на г-дин Дик претставува колку е тој и надвор и над општеството, имун на неговиот хиерархиски општествен систем. Понатаму, лета меѓу невините птици, и токму кога оваа играчка го смирува и му дава радост, г-дин Дик ги лекува раните и го враќа мирот таму каде што другите без исклучок не успеале.

Соништата се исто така важен дел од основната симболична структура на романот и се „употребуваат како преоден уред за поврзување на неговите делови“ со дванаесет поглавја што завршуваат „со сон или мечтаење“. Во раниот мрачен период од животот на Давид, неговите соништа „се секогаш грди“, но во подоцнежните поглавја започнуваат да се разлкуват, при што некои одразуваат „фантастична надеж“ што никогаш не се остваруваат, додека други се кошмари што најавуваат „вистински проблеми“.

Покрај тоа, физичката убавина, во ликот на Клара претставува симбол на морално добро, додека грдоста на Урија Хип, г-дин Крикл и г-дин Мурдстоун ја нагласува нивната злоба. Додека Дејвид, херојот на приказната, имал корист од нејзината љубов и страдал од насилството на другите.

 Дијалект 
Дикенс, како подготовка за овој роман, замнал во Норвич, Лоустофт и Јармут каде што живее семејството Пеготи, но таму останал само пет часа, на 9 јануари 1849 година. Тој ги уверувал своите пријатели дека неговите описи биле засновани на неговите сопствени сеќавања, кратки како што биле и неговите местни искуства. Сепак, гледањето на делото на К.Ј. Филдинг  открило дека дијалектот на овој град бил земен од книга напишана од местен автор, мајор Едвард Мур, објавена во 1823 година. Таму, Дикенс пронашол beein (куќа), fisherate (службено лице), dodman (полжав), clickesen (озборувања) и winnicking (солзи) од winnick (плачење) и така натаму.

 Литературно значење и прием 
Многумина го сметаат овој роман за ремек-дело на Дикенс, започнувајќи од неговиот пријател и прв биограф Џон Форстер, кој запишал: „Дикенс никогаш не бил толку висок по углед како при завршувањето на „Коперфилд“, а самиот автор го нарекува „неговото омилено дете“. Заклучок од предговорот од 1867 година: „Како и многу други грижливи родители, во срцето на моето срце имам омилено дете. И неговото име е Дејвид Коперфилд.“ Точно е, вели тој, дека „под фикцијата лежело нешто од животот на авторот“, односно искуство на самопишување. Затоа не е изненадувачки што книгата често се става во категоријата автобиографски дела. Сепак, од строго книжевна гледна точка, таа оди подалеку од оваа рамка во богатството на своите теми и оригиналноста на своето пишување.

Сместен во средината на кариерата на Дикенс, делото според Пол Дејвис претставува пресвртница во неговото дело, точка на разделба помеѓу романите на младоста и оние на зрелоста. Во 1850 година, Дикенс имал 38 години и му останале уште дваесет да живее, кои ги исполнил со други ремек-дела, честопати погусти, понекогаш помрачни, кои се занимавале со повеќето политички, социјални и лични проблеми со кои се соочувал.

 „Привилегираното дете“ на Дикенс 
Дикенс го поздравил објавувањето на своето дело со интензивни емоции и продолжил да го доживува ова до крајот на својот живот. Кога поминал низ период на лични тешкотии и фрустрации во 1850-тите, се вратил кај Дејвид Коперфилд како кај драг пријател: „Зошто“, му пишал на Форстер, „Зошто, како и кај кутриот Дејвид, секогаш ме обзема чувство кога паѓам во лошо расположение, како на една среќа што ми недостига во животот и еден пријател и другар што никогаш не сум ги стекнал?“  Веројатно е дека Дикенс овде се осврнува на неуспехот на неговиот брак со неговата сопруга. Кога Дикенс започнал да ја пишува „Големите очекувања“, која исто така е напишана во прво лице, тој го препрочитал Дејвид Коперфилд и му ги доверил своите чувства на Форстер: „беше погоден од тоа до степен што тешко би поверувал“.  Критиката не била секогаш непристрасна, иако со текот на времето е препознаена големата важност на овој роман.

 Првичен прием 
И покрај тоа што Дикенс станал викторијанска славна личност, неговата читателска публика била главно од средната класа, вклучувајќи ги и таканаречените квалификувани работници, според францускиот критичар Фабрис Бенсимон, бидејќи обичните луѓе не можеле да си го дозволат тоа. Изданијата од I до V од сериската верзија достигнале 25.000 примероци за две години, скромна продажба во споредба со 32.000 „Дамби и синот“ и 35.000 „Мрачниот дом“, но Дикенс сепак бил среќен: „Сите го бодрат Дејвид“, ѝ пишува тој на г-ѓа Вотсон,  и, според Форстер, неговата репутација била на врвот.

Првите критики биле мешани, но големите современици на Дикенс го покажале своето одобрување: Вилијам Мејкпис Текери го сметал романот за „свеж и едноставно едноставен“;  Џон Раскин, во своите „Модерни сликари“, сметал дека сцената на бурата ги надминува Тарнеровите евокации на морето; поотрезвено, Метју Арнолд го прогласил за „богат со заслуги“; а, во својата автобиографска книга „Мало момче и останатите“, Хенри Џејмс го евоцира сеќавањето на „богатството толку складирано во прашливата одаја на младоста“.

 Последователна репутација 
десно|мини|Фалстаф (Адолф Шредтер, 1867), со кого Џ.Б. Пристли го споредува г-дин Микобер.
По смртта на Дикенс, Дејвид Коперфилд се искачил на чело на делата на писателот, и преку продажбата, на пример, во „Household Words“ во 1872 година, каде што продажбата достигнала 83.000, и пофалбите од критичарите. Во 1871 година, шкотската романописка и поетеса Маргарет Олифант го опишала ова како „кулминација на раната комична фикција на Дикенс“;  Сепак, кон крајот на деветнаесеттиот век, критичкиот углед на Дикенс доживеал пад, иако тој продолжил да има многу читатели. Ова започнало кога Хенри Џејмс во 1865 година „го спушти Дикенс во втората категорија на книжевноста врз основа на тоа што не можеше да „гледа под површината на нештата“. Потоа, во 1872 година, две години по смртта на Дикенс, Џорџ Хенри Луис се прашувал како да ја „помири огромната популарност [на Дикенс] со „критичкиот презир“ што го привлекуваше“. Сепак, Дикенс бил бранет од романописецот Џорџ Гисинг во 1898 година во „Чарлс Дикенс: Критичко иследување“. Г.К. Честертон објавил важна одбрана на Дикенс во својата книга „Чарлс Дикенс“ во 1906 година, каде што го опишува како „најанглискиот од нашите големи писатели“. Книжевниот углед на Дикенс пораснал во 1940-тите и 1950-тите години поради есеите од Џорџ Орвел и Едмунд Вилсон (двата објавени во 1940 година) и „Светот на Дикенс“ (1941) од Хамфри Хаус. Сепак, во 1948 година, Ф.Р. Ливис во „Големата традиција“, контроверзно, го исклучил Дикенс од својот канон, карактеризирајќи го како „популарен забавувач“  без „зрели стандарди и интереси“.
мини|Вилкинс Микобер од Френк Рејнолдс, според Мом „тој никогаш не те разочарува“.
Сепак, репутацијата на Дикенс продолжила да се зголемува и К.Џ. Филдинг (1965) и Џефри Терли (1976) го идентификувале она што го нарекле „централност“ на Дејвид Коперфилд, а К.Д. Ливис во 1970 година ги разгледал сликите што тој ги цртал за бракот, за жените и за моралната едноставност. Во нивното издание од 1970 година „Дикенс романописецот “, Ф.Р. и К.Д. Ливис го нареклр Дикенс „еден од најголемите креативни писатели“, а Ф.Р. Ливис го променил своето мислење за Дикенс од неговото дело во 1948 година, повеќе не сметајќи ја популарноста на романите кај читателите како пречка за нивната сериозност или длабочина. Во 1968 година, Силвер Моно, откако прецизно ја анализирала структурата и стилот на романот, го опишува како „триумф на уметноста на Дикенс“, која анализа ја споделил и Пол Б. Дејвис. Основните теми ги истражувал Ричард Дан во 1981 година, вклучувајќи ја автобиографската димензија, процесот на карактеризација на раскажувач-херој, сеќавањето и заборавањето, и конечно привилегираниот статус на романот во меѓусебната поврзаност помеѓу слични дела на Дикенс. К.Д. Ливис го споредил Коперфилд со „Војна и мир“ на Толстој и ги разгледал односите меѓу возрасните и децата во двата романа. Според писателот Пол Б. Дејвис, К.Д. Ливис бил одличен во анализата на врската на Дејвид со Дора. Гвендолин Нидам во есеј, објавен во 1954 година, го анализирал романот како образовен, како што направил и Џером Х. Бакли дваесет години подоцна. Во 1987 година, Александар Велш посветил неколку поглавја за да покаже дека Коперфилд е кулминација на автобиографските обиди на Дикенс да се истражи себеси како романописец во средината на неговата кариера. Конечно, Џ.Б. Пристли бил особено заинтересиран за г-дин Микобер и заклучил дека „Со еден исклучок на Фалстаф, тој е најголемата комична фигура во англиската книжевност“.

Во 2015 година, рубриката за култура на Би-Би-Си анкетирала книжевни критичари надвор од Велика Британија за романите од британски автори; тие го рангирале Дејвид Коперфилд на осмото место на списокот на 100-те најголеми британски романи. Ликовите и нивните различни места во општеството во романот предизвикале коментари од рецензентите, на пример, романот е „населен со некои од најживописните ликови некогаш создадени“, „самиот Дејвид, Стерфорт, Пеготи, г-дин Дик - и се искачува нагоре и надолу и од класната скала“, забележал критичарката Морен Кориган, а го повторил и Венди Лесер.

 Мислења на други писатели 
Дејвид Коперфилд им се допаднал на многу писатели. Шарлот Бронте, на пример, во 1849 година во писмо до читателот на својот издавач коментирала: „Го прочитав Дејвид Коперфилд; ми се чини многу добар - восхитувачки во некои делови. Рековте дека има афинитет кон Џејн Ер: има - повремено - само онаква предност каква што има Дикенс во неговото разновидно познавање на луѓето и нештата!“ Charlotte Brontë, Letter to W S Williams, 13 September 1849, cited by  Толстој, од своја страна, го сметал за „најдобро дело на најдобриот англиски романописец“ и, според Ф.Р. Ливис и К.Д. Ливис, бил инспириран од љубовната приказна на Дејвид и Дора за да се ожени принцот Ендру со принцезата Лиза во „Војна и мир“. Хенри Џејмс се потсетил дека бил трогнат до солзи, додека го слушал романот, скриен под маса, читан на глас во семејниот круг. Достоевски со ентузијазам го негувал романот во затворскиот логор во Сибир. Франц Кафка напишал во својот дневник во 1917 година дека првото поглавје од неговиот роман „Америка“ било инспирирано од Дејвид Коперфилд. Романот на Кафка е еден вид инвертиран образовен роман, бидејќи младиот човек чија судбина се следи е повеќе катастрофа отколку достигнување. Џејмс Џојс го пародирал во „Улис“. Вирџинија Вулф, која не била многу љубител на Дикенс, навела дека Дејвид Коперфилд, заедно со Робинсон Крусо, бајките на Грим, Скотовиот „ Вејверли“ и „Посмртните документи“ на Пиквик, „не се книги, туку приказни пренесени од уста до уста во тие нежни години кога фактот и фикцијата се спојуваат, и на тој начин припаѓаат на сеќавањата и митовите на животот, а не на неговото естетско искуство“. Вулф, исто така, забележала во писмо до Хју Волпол во 1936 година дека го препрочитува по шести пат: „Заборавив колку е величествен“.  Исто така, се смета дека романот бил омилен на Зигмунд Фројд; и Сомерсет Мом го смета за „одлично“ дело, иако неговиот херој му изгледа прилично слаб, недостоен дури и за неговиот автор, додека г-дин Микобер никогаш не разочарува: „Највпечатлив од нив е, секако, г-дин Микобер. Тој никогаш не ве разочарува.“ 

 Илустрации 
мини|Хаблот Најт Браун (Фиц), илустратор
мини|Куќата на семејството Пеготи прикажана од Фиц
Како што е обичај за редовно серијализирано издание за широка публика, „Дејвид Коперфилд“, како и претходните романи на Дикенс, од самиот почеток претставува „приказна во слики“ чии многу гравури се дел од романот и приказната е поврзана со илустрацијата.

 Хаблот Најт Браун (Фиц) 
Фиц ги нацртал оригиналните, првите две илустрации поврзани со Дејвид Коперфилд: на обвивката за сериското издание, за кое ја гравирал силуетата на бебе како зјапа во глобус, веројатно мислејќи на работниот наслов („Коперфилдовото истражување на светот како што се одвиваше“), и предната страна (подоцна употребена во објавените книги) и насловната страница. Зелената обвивка е прикажана на врвот од оваа статија. Фиц ги нацртал сликите околу средишното бебе-над-глобусот без информации за ликовите што ќе се појават во романот. Тој знаел само дека тоа ќе биде образовен роман. Сликите започнуваат од дното, од левата страна на дрвото кое има лисја од лево, а од десно е мртво. Жена држи бебе во скут. Сликите продолжуваат во насока на стрелките на часовникот, означувајќи настани од еден живот, но без упатување на некој конкретен настан или специфичен лик од романот.

Кога секое издание било пишувано, Фиц потоа работел со Дикенс на илустрациите. „Во месечните изданија, Фиц требало да ги преведе сеќавањата на протагонистот-раскажувач во објективна или драмска гледна точка од трето лице.“ Allingham, Philip V (19 January 2009). "Taking Off the Wrapper: David Copperfield Anticipated, May 1849". Victorian Web. Retrieved 27 June 2012. Некои од неговите илустрации содржат детали што не се во текстот, но осветлуваат лик или ситуација, „формирајќи дел од [...] она што е романот“. Дикенс ги прифатил, па дури и ги охрабрил овие дополнителни, понекогаш суптилни показатели, кои, коментирајќи го настанот, кажуваат повеќе отколку што кажува раскажувачот во печатена форма. Вториот има намера да остане зад себе, исто како авторот кој, на тој начин, се крие зад илустраторот.

Дикенс бил крајно совесен во врска со илустрациите; тој ги испитувал и најмалите детали и понекогаш барал модификации, на пример, за некоја многу специфична епизода да се замени палтото што го носи Дејвид со „мало јакниче“.  Илустрацијата на средбата меѓу Дејвид и тетка Бетси била особено деликатна, а Фиц морал да го направи тоа неколку пати, а конечниот избор бил на самиот Дикенс. Откако бил постигнат посакуваниот резултат, Дикенс не го криел своето задоволство: илустрациите се „капитални“, му напишал на Фиц, а особено онаа што го прикажува г-дин Микобер во 16-то поглавје, „невообичаено карактеристична“.

Едно збунувачко несовпаѓање помеѓу текстот и придружните слики е она за „куќата“ на семејството Пеготи, куќата-чамец која се наоѓа на песоците Јармут (на сликата). Од текстот е јасно дека авторот ја замислил куќата како исправен чамец, додека илустраторот ја прикажал како превртен труп што лежи на плажа со дупки исечени за вратите и прозорците. Внатрешните илустрации на куќата ја прикажуваат и како соба со закривени греди на таванот што имплицираат превртен труп. Иако се сметало дека Дикенс имал можност да ја исправи оваа несовпаѓање, тој никогаш не го сторил тоа, што укажува дека бил задоволен од приказот на илустраторот.

 Други илустратори 
лево|мини|Баркис го носи Дејвид во Јармут (Харолд Копинг)
мини|Даниел Пеготи од Френк Рејнолдс
лево|мини|Пеготи и Дејвид, од Џеси Вилкокс-Смит
мини|Микобер од „Кид“

 Фред Барнард (1846–1896), кој го илустрирал Дејвид Коперфилд во „Изданието за домаќинство“ од Чепмен и Хол во 1870-тите;
 Кид (Џозеф Клејтон Кларк) (1855–1937);
 Харолд Копинг (1863–1932), кој ги илустрирал расказите на Дикенс за деца;
 Френк Рејнолдс (1876–1953) ;
 Џесика Вилкокс Смит (1863–1935) која илустрирала многу скратени изданија за деца.
 Чарлс Кипинг (1924–1988) кој ги илустрирал сите дела на Дикенс за „ Друштвото Фолио“.

Некои од овие дела претставуваат слики во полна големина, а не илустрации вклучени во изданијата на романите. Кид сликал акварели. Френк Рејнолдс ги обезбедил илустрациите за изданието на „Дејвид Коперфилд“ од 1911 година.

Иако угледот на Дикенс кај книжевните критичари поминал низ опаѓање и многу подоцнежен пораст по неговата смрт, неговата популарност кај читателите следела поинаков модел по неговата смрт. Околу 1900 година, неговите романи, вклучувајќи го и „Дејвид Коперфилд“, почнале да добиваат на популарност, а 40-годишните авторски права истекле за сите освен за неговите најнови романи, отворајќи ја вратата за други издавачи во Велика Британија; до 1910 година сите истекле. Ова создало можност за нови илустратори во новите изданија на романите, како што обезбедиле, на пример, Фред Барнард (Household Edition) и Френк Рејнолдс (издание од 1911 година на „Дејвид Коперфилд “); нивните стилови биле различни од оној на Фиц, кој ги обезбедил илустрациите за првите изданија на романот во 1850 година и за време на животот на авторот. Бидејќи книгите ги читале толку многу луѓе (еден издавач, „Чепмен и Хол“, продал 2 милиони примероци од делата на Дикенс во периодот 1900–1906), ликовите станале попопуларни за употреба надвор од романите, во сложувалки и разгледници. Урија Хип и г-дин Микобер биле популарни фигури за илустрации. Како што се приближувала Првата светска војна, илустрациите на разгледниците и романите, скратени или целосни, продолжиле да бидат популарни во Велика Британија и меѓу војниците и морнарите во странство.

 Главни печатени изданија 
 Договор за издаваштво 
Како и „Домби и синот“, така и „Дејвид Коперфилд“ не бил предмет на специфичен договор; тој следел по договорот од 1 јуни 1844 година, кој сè уште бил важечки. Во тој договор, издавачката куќа „Бредбери и Еванс“ добивала четвртина од приходите од она што го пишувал Дикенс во следните осум години. Ова не го спречило романописецот да го критикува својот издавач или да даде нецелосен број, само „за да види точно каде се наоѓа“ и неговиот илустратор Фиц да има „некаков материјал за работа“.

 Посвета и предговор 
Книгата од 1850 година, која била објавена од Бредбери и Еванс, била посветена на почитуваниот г-дин и г-ѓа Ричард Вотсон, од Рокингем, Нортхемптоншир, благородни пријатели што ги запознал на патување во Швајцарија пред пет години. Краток предговор бил напишан во 1850 година од страна на авторот, кој веќе му бил доверен на Форстер откако го завршил ракописот, со ветување дека ќе следи ново дело. Овој текст бил употребен и за изданието од 1859 година, „Евтиното издание“. Конечната верзија од 1867 година, исто така наречена издание на Чарлс Дикенс, вклучувала уште еден предговор од авторот со изјава дека Дејвид Коперфилд е омиленото дело на авторот.

 Други изданија 
Три тома биле објавени од Таухниц во 1849–50 година, на англиски јазик, за распространување надвор од Велика Британија во Европа. За време на животот на Дикенс, биле издадени многу други изданија, а многу по неговата смрт. Според Пол Шлик, најдоверливото издание било изданието од 1981 година од Кларендон Прес со вовед и белешки од Нина Бургис; тоа служело како навод за подоцнежните изданија, вклучувајќи ги и оние на Колинс, Пенгвин Букс и Вордсворт Класик.

 Список на изданија 

 1850, Велика Британија, Бредбери и Еванс, датум на објавување 14 ноември 1850 година, повез (прво издание), 624 страници, 38 плочи.
 1858, Велика Британија, Чепмен и Хол и Бредбери и Еванс, датум на објавување 1858, тврди повезови, „Библиотечно издание“, 515 страници.
 1867, Велика Британија, Класици на Вордсворт, Предговор од авторот („Изданието на Чарлс Дикенс“, со неговата изјава „Но, како и многу грижливи родители, во срцето на моето срце имам омилено дете. И неговото име е ДЕЈВИД КОПЕРФИЛД.“)
 1962 (препечатено 2006 со поговор од Гиш Џен) САД, Signet Classics. Вклучува пасуси избришани за оригиналниот месечен серијал и нереставрирани во подоцнежните изданија.
 1981 (препечатено 2003) Велика Британија, Оксфорд Универзити Прес, тврди корици, уредено од Нина Бургис, Кларендон Дикенс, 781 страници.
 1990, САД, WW Norton & Co Ltd, датум на објавување 31 јануари 1990 година, тврди корици (Џером Х. Бакли (уредник), Norton Critical Edition – содржи анотации, вовед, критички есеи, библиографија и друг материјал).

 Адаптации 

 Најрани адаптации 
Додека се објавувало делото Дејвид Коперфилд, тоа било предмет, според прегледот на Филип Болтон, на шест почетни драматизации, проследени со уште дваесет кога интересот на јавноста бил на врвот во 1850-тите. Првата адаптација, „Роден со опашка“ од Џорџ Алмар, била поставена додека сериските изданија сè уште не биле завршени, со некои промени од заплетот на Дикенс, каде што Стерфорт живее и се жени со Емили, и измислува лик за да го убие г-дин Мердстоун. Најспектакуларните драматизации, сепак, биле оние на самиот Дикенс. Иако чекал повеќе од десет години за да подготви верзија за неговите јавни читања, таа наскоро станала една од неговите омилени изведби, особено сцената со бурата, која ја чувал за финалето, „највозвишениот момент во сите читања“.

 Фикција 

 Романот на Барбара Кингсолвер од 2022 година, „Демон Бакарглав“, тесно се совпаѓа со настаните, ликовите и моралната траекторија на романот на Дикенс, но е сместен во Апалачиските Планини кон крајот на дваесеттиот/почетокот на дваесет и првиот век."It’s a brave writer who takes on a retelling of Dickens, and of David Copperfield, the most personal of his novels, at that. And yet the American author Barbara Kingsolver’s Demon Copperhead – which transposes this very English, quasi-autobiographical Bildungsroman to her own home territory of Appalachia – feels in many ways like the book she was born to write." 

 Радио 

 Омилена приказна, водител Роналд Колман – 25 октомври 1947 година
 Театарски еснаф на етерот – 24 декември 1950 година со Ричард Бартон, Борис Карлоф, Флора Робсон и Сирил Ричард
 Личната историја на Дејвид Коперфилд – BBC Radio 4, 1991 – серија од десет дела адаптирана од Бети Дејвис  со Гари Кеди како Дејвид Коперфилд, Миријам Марголис, Џон Мофат, Тимоти Спал и Шила Хенкок
 Изведено без скратена верзија на Audible од Ричард Армитаж 2018

 Филм и телевизија 
Дејвид Коперфилд е сниман во неколку наврати:
десно|мини|Дејвид Коперфилд (1935)

 1911: Дејвид Коперфилд, нем филм во режија на Теодор Марстон
 1913: Дејвид Коперфилд, нем филм во режија на Томас Бентли
 1922: Дејвид Коперфилд, нем филм во режија на А.В. Сандберг
 1935: Дејвид Коперфилд, филм во режија на Џорџ Кјукор, со В.Ц. Филдс
 1956: Дејвид Коперфилд, ТВ серија од 13 епизоди прикажана на Би-Би-Си. Не е познато дека постојат снимки.
 1966: Дејвид Коперфилд, ТВ серија од 13 епизоди. Познато е дека постојат само четири од тринаесетте епизоди.
 1969: Дејвид Коперфилд, ТВ филм во режија на Делберт Ман
 1974: Дејвид Коперфилд, ТВ серија од 6 дела, режирана од Џоан Крафт
 1983: Дејвид Коперфилд, анимиран филм од Burbank Films Australia
 1986: Дејвид Коперфилд, ТВ серија од 10 дела во режија на Бери Летс, прикажана на Би-Би-Си.
 1993: Дејвид Коперфилд, анимиран ТВ филм, прикажан на NBC
 1999: Дејвид Коперфилд, ТВ серија од 2 дела прикажана на Би-Би-Си
 2000: Дејвид Коперфилд, ТВ филм во режија на Питер Медак
 2019: Личната историја на Дејвид Коперфилд, филм во режија на Армандо Јанучи

 Белешки 

 Наводи 

 Библиографија 
Книги









































 .



Дневници











Писма напишани од Чарлс Дикенс
Писмата, цитирани по примател и датум во наводите, се наоѓаат во изданието „Пилгрим“, објавено во 12 тома, од 1965 до 2003 година.


 Надворешни врски 
Онлајн изданија
 Дејвид Коперфилд, онлајн на Bookwise
 David Copperfield  
 Дејвид Коперфилд на Интернет архива. Издание од Чепмен и Хол со предговор од авторот и 40 илустрации од Фиц.
 Дејвид Коперфилд на Проектот Гутенберг.
 Дејвид Коперфилд – Оригиналниот ракопис на романот, кој го чува Музејот Викторија и Алберт (потребен е Adobe Flash).
 Дејвид Коперфилд, на Bartleby.com (HTML со дополнителен коментар)
 Аудио книгата   
 Список од над 50 ликови.

Адаптации
 „2022 Demon Copperhead “ е лабава американска современа адаптација на романот, сместена во Апалачија, од Барбара Кингсолвер.
 Радио адаптација на „Театарската гилда на етерот“ од 1950 година на „Интернет архива“
 Радио адаптација на „Омилена приказна од 1947 година“ на YouTube

Категорија:Романи на Чарлс Дикенс
Категорија:Романи на англиски јазик