Владимир Молов

Владимир Димитров Молов (16 јули 1873, Киев – 29 април 1935, Софија) — бугарски правник, професор по право, академик и политичар. Тој е министер за финансии на Бугарија во периодот 1926–1931 година во три последователни влади на Андреј Љапчев, кога склучува неколку клучни меѓународни финансиски договори кои имаат значително влијание врз економската стабилизација на Бугарија по Првата светска војна.

 Ран живот и образование 
Владимир Моллов е роден на 16 јули (4 јули по стар стил) 1873 година во Киев (тогаш дел од Руската Империја) во семејството на Димитар Молов — познат бугарски лекар и политичар. Негов помал брат е Васил Молов, исто така познат лекар.

Образованието го завршува во Софија — во 1890 година дипломира на Првата софијска машка гимназија (Класичната гимназија), а во 1894 година дипломира право на Московскиот државен универзитет. Потоа продолжува со специјализации во неколку земји од Западна Европа, што му овозможува длабоко познавање на европското право и финансиски системи.

По враќањето во Бугарија кратко предава во Класичната гимназија во Софија, а од 1900 година започнува долгогодишна академска кариера на Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“, каде предава кривично-процесно право. Во 1924 година станува редовен професор, а во периодот 1905–1906 бил декан на Правниот факултет. Од 1920 година предава и на Слободниот универзитет за политички и стопански науки (денес Универзитет за национална и светска економија — УНСС).

Во 1906 година е избран за редовен член на Бугарското книжевно друштво (денес Бугарска академија на науките — БАН).

 Политичка кариера 
Политичката кариера на Владимир Моллов започнува во рамките на Демократската партија. Од 1908 година повеќепати е избиран за народен претставник во Обичното народно собрание (XIV, XVI, XVII, XVIII, XIX, XXI и XXII собрание).

Ги извршува следните министерски функции:

 Министер за народна просвета во втората влада на Александар Малинов (1910–1911)
 Министер за железници, пошти и телеграфи во третата влада на Малинов (1918)

Во 1923 година, за време на владата на Земјоделскиот сојуз на Александар Стамболијски, е обвинет од Народното собрание за наводно „пропуштање на поволни можности за завршување на војната 1916–1918“. По Деветоюнскиот преврат (1923) е реабилитиран и се приклучува кон Демократскиот сговор (конзервативна коалиција) под раководство на Андреј Љапчев, каде станува лидер на неговото умерено крило.

 Министер за финансии (1926–1931) 
Најзначајниот период од кариерата на Молов е како министер за финансии во првата, втората и третата влада на Андреј Љапчев (од 4 јануари 1926 до 29 јуни 1931 година). Во време на тешка економска криза по Првата светска војна и репарациите, тој води политика на стабилизација на буџетот и привлекување меѓународни заеми.

Како министер склучува неколку клучни договори:

 Заемот за бегалците — меѓународен заем што Бугарија го добива во 1926 година под гаранција на Друштвото на народите. Средствата се користат исклучиво за сместување и економска интеграција на над 250.000 бегалци од Тракија, Македонија и Добруџа по Првата светска војна, претежно од деловите кои Бугарија ги загубила со Нејскиот мировен договор. Заемот е потпишан од министерот за финансии Владимир Моллов и претставува прв голем успех на владата на Андреј Љапчев во привлекувањето меѓународна хуманитарна помош.
 Стабилизацискиот заем — за општа економска консолидација.
 Спогодбата Молов–Кафандарис (9 декември 1927, Женева) — договор со Грција за уредување на финансиските обврски поврзани со размената на население по Балканските војни и Првата светска војна. Потпишана со грчкиот министер Георгиос Кафандарис со посредство на Друштвото на народите, таа регулира компензација за имотите на бегалците и има долгорочно значење за билатералните односи. Договорот овозможил дополнителна размена на население меѓу Бугарија и Грција, што веќе беше започната порано, според Конвенцијата за доброволна размена на малцинства од 1919 година.

Категорија:Бугарски министри