Хауроко (езеро)

Езерото Хауроко е најдлабокото езеро во Нов Зеланд. Езерото, со длабочина од 462 метри, се наоѓа во планинска долина во Националниот парк Фјордленд.

 Етимологија 
„Хауроко“ се преведува од те рео маори како „ потпевнување на ветерот“ или „звучен ветер“. Пред 1930 година, езерото било нарекувано и „Езеро Хаурото“.

 Географија 
лево|мини|Возење со млазен брод по езерото Хауроко
Езерото Хауроко има 462 метри длабочина; изворите се движат од тоа да го наречат 16-то најдлабоко езеро во светот до 23-то најдлабоко. Езерото во облик на S е 32 километри долго и има површина од 65 километри квадратни. Хауроко езерото е на околу155 метри надморска височина.

Едно од најјужните езера во земјата, се наоѓа само 13 километри од јужниот брег на Јужниот Остров. Се наоѓа помеѓу езерата Моноваи и Потеритери, со слична големина. Според Официјалниот годишник на Нов Зеланд од 1925 година, тоа испушта околу 51 кубни метри/секунда преку 20 километри долга река Ваираурахири во Фовоовиот Проток, 10 километри западно од заливот Те Ваевае.

Најголемиот остров во езерото Хауроко е островот Мери, именуван во 1883 година по сопругата на владиниот геодет Џон Хеј. Помал остров се наоѓа веднаш до заливот Тил на јужниот крај од езерото. Исто така, има уште неколку помали островчиња и карпи во езерото.

 Геологија 
Традиционално, Нга Пуна Ваи Карикари или Ракаихауту велат дека езерото било ископано од рангатира Ракаихауту на неговото патување кон југ со неговата ко. Езерото е место за статутарно признавање според Законот за порамнување на побарувањата од Нгаи Таху од 1998 година.

Геолозите велат дека станува збор за ледничко езеро, формирано во близина на раседот Хауроко (тој и другите раседи во областа се лизнале неколку километри) во рани карбониферни гранити и метаморфни карпи, на повисоките предели, со многу понови седименти од еоценско - олигоценската формација на Хауроко, како што е варовничкиот песочник, на пониските предели, кон југоисток.

Гранитот Хауроко е стар околу 358 милиони години, среднозрнест, бел, гранодиорит и гранит, со црвено-кафеав биотит. Во метаседиментот навлегол во насипи, насипи и ксенолити. Гранитот Алберт Едвард е погруб, со розови К-фелдспат мегакристали и зелено-кафеав биотит. Исто така, има мали количини на карбониферен диорит. Кон северозападниот дел од езерото, областа помеѓу Хауроко Берн и реката Хеј има диоритски, фелзични насипи.

 Пристап 
Пат од 30 километри (19 милји) Клифден до езерото бил изграден околу 1909 година и подобрен во 1960-тите. Водно такси вози до Даски Трек, кој започнува на северниот крај на езерото и води до езерото Манапури.

 Погреб на островот Мери 
Островот Мери е предмет на неколку локални митови, вклучувајќи приказна дека островот е под маорска клетва. Таквите приказни се одбиваат од локалните Маори. Островот е познат по откривањето на гробно место на жена Маори во 1967 година, која е позната како „дамата на езерото“ од страна на локалното население од Саутленд. Погребното место се наоѓа во пештера на источната страна од островот. Се верува дека гробот бил поставен некаде помеѓу крајот на 16 век и 17 век, веројатно околу 1660 година, жената била погребана облечена во ленена наметка и огрлица од кучешка кожа со пердуви како века околу вратот, и седела исправено на одар направен од стапчиња и лисја. Причините за овој начин на погребување не се сигурни, иако се претпоставува дека овие погребувања биле или за да се осигура дека останките се заштитени од сквернавење од непријатели, или за да се заштитат живите потомци од опасно „тапу“ (свето, забрането или табу) за кое Маорите можеби верувале дека коските на предците го поседуваат. Ова довело до верувањето дека оваа жена имала висок статус, а подоцна преку археолошко истражување било откриено дека таа била поглавар на племето Нгати Мамое. Гробницата останува на островот денес, со решетка направена од челик и жица што овозможува луѓето да можат ја видат погребната ограда, но жената останува недопрена.

 Природна историја 
Дрвјата се главно матаи, тотара, риму, Pseudopanax linearis и Pittosporum Colensoi.

Езерото е едно од ретките кои сè уште не е колонизирано од инвазивни водни плевели, освен луковичниот наплив, Juncus bulbosus, па затоа ја зачувува флората како што се Nitella stuartii алги, Callitrice petriei, Isoetes kirkii, Pilulariaaferinva inconspicua  и Charales fibrosa.

Штетници вклучуваат хермелини и опосуми, кои пристигнале во 1990-тите. Тие се контролираат со стапици, станици за мамки итн.

 Поврзано 

 Список на езера во Нов Зеланд

 Наводи 

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Езера во Нов Зеланд