Комедија на манири

Комедија на манири (исто така антисентиментална комедија) — жанр на реалистична, сатирична комедија што ги доведува во прашање и ги коментира манирите и општествените конвенции на едно многу софистицирано, вештачко општество.A Handbook to Literature Fourth Edition (1980), C. Hugh Holman, Ed., pp. 91–92 Сатирата на модата, манирите и погледот на животот на општествените класи се реализира преку стандардни ликови, како што се фалбаџискиот војник од античката грчка комедија и кретенот од англиската комедија од времето на реставрацијата. Паметниот заплет на комедијата на манири (обично скандал) е спореден во однос на општествениот коментар тематски презентиран преку духовитиот дијалог на ликовите, како на пример во „Важноста да се биде искрен“ (1895) од Оскар Вајлд, кое го сатиризира сексуалното лицемерие на викторијанскиот морал.

Жанрот „комедија на манири“ потекнува од периодот на Новата комедија (325–260 п.н.е.) во класична Грција (510–323 п.н.е.) и е познат по фрагменти од дела на драматургот Менандар, чиј стил на пишување, сложени заплети и стандардни ликови биле имитирани од римските драматурзи, вклучувајќи ги Плавт и Теренциј, чии комедии биле познати и за време на ренесансата. Во 17 век, комедијата на манири најдобро се препознава во драмите на Молиер, вклучувајќи ги „Училиштето за жени“ (1662), „Тартиф" (1664) и „Мизантроп" (1666), кои ги сатиризираат лицемерието и претензиите на стариот режим што владеел со Франција од крајот на 15 век до 18 век. На почетокот на 18 век, драмата „Патот на светот“ (1700) од Вилијам Конгрив станала популарна. Жанрот често се среќава во англиската книжевност.

 Рани примери 
Комедијата на манири ја користеле римските сатиричари уште од првиот век п.н.е. Сатира 1.9 од Хорациј е истакнат пример, во кој ликот не е во можност да ја изрази својата желба неговиот придружник да си замине, туку суптилно го имплицира тоа преку духовитост.
„Од влакно ортома" од Вилијам Шекспир може да се смета за прва комедија на манири во Англија, но жанрот навистина процветал за време на периодот на реставрацијата (1660–1710). Реставрациската комедија, која била под влијание на комедијата на хумор на Бен Џонсон, се потсмевала на засегнатата духовитост и стекнатите лудости од тоа време. Ремек-дела на жанрот биле драмите на Вилијам Вичерли („Селска жена“, 1675) и Вилијам Конгрив („Патот на светот“, 1700). Кон крајот на 18 век, Оливер Голдсмит („Таа се наведнува за да освои“, 1773) и Ричард Бринсли Шеридан („Ривалите“, 1775; „Училиштето за скандал“, 1777) ја оживеале формата.

 Понови примери 
Традицијата на елаборирано, вештачко заплетување и епиграматички дијалог ја продолжил ирскиот драматург Оскар Вајлд во „Ладалото на Леди Винтмир“ (1892) и „Важноста да се биде искрен“ (1895). Во 20 век, комедијата на манири повторно се појавила во драмите на британските драматурзи Ноел Кауард („Треска од сено“, 1925) и Сомерсет Мом. Други примери на комедии на манири од почетокот на дваесеттиот век се „Пигмалион" од Џорџ Бернард Шо од 1913 година (подоцна адаптирана во мјузиклот „Мојата убава дама") „Соба со поглед“ од Е. М. Форстер и приказните за Џивс и Вустер од П. Г. Вудхаус.

Терминот „комедија на закана“, кој британскиот драмски критичар Ирвинг Вордл го зел од поднасловот на „Лудиот поглед: Комедија на закана“ (1958) од Дејвид Камптон, е шегаџиска игра на зборови изведена од „комедија на манири“ (menace е manners изговорено со донекаде јудео-англиски акцент).Susan Hollis Merritt, Pinter in Play: Critical Strategies and the Plays of Harold Pinter (Durham & London, 1990: Duke UP, 1995) 5, 9–10, 225–28, 240. Драмата на Харолд Пинтер „Враќање дома“ била опишана како „комедија на манири“ во средината на дваесеттиот век.

Комедиите на манири се основна тема на британскиот филм и телевизија. Филмовите „Carry On“ се директен потомок на стилот на комедијата на манири, а елементи на стилот можат да се пронајдат во филмовите на Битлси „Ноќта после тежок ден“ и „Помош!“. Телевизиските серии на Дејвид Крофт, особено во соработка со Џими Пери („Татсова армија“) и Џереми Лојд („Дали сте сервирани?“) исто така можат да се сметаат за примери на жанрот. Телевизиските серии како „Џорџ и Милдред“, „Луда куќа", „Младите Појавување“ и „ Лигата на господините“ исто така содржат многу елементи на жанрот. Иако се помалку вообичаени како жанр во американската телевизија, сериите како „Фрејзер", „Кралот на ридот“, „Грдата Бети", „Сапун" и „Дадилката“ се исто така комедии на манири. „Смирете го вашиот ентузијазам“ од Лари Дејвид била исто така опишана како комедија на манири.

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Дејвид Камптон, Самуел Френч Лондон (архивирано на 4 ноември 2007 година).
Категорија:Сатира
Категорија:Комични жанрови
Категорија:Драмска уметност
Категорија:Европска книжевност