Ерионит

Ерионит — природен асбестиформен минерал кој припаѓа на групата зеолити. Најчесто се наоѓа во вулкански пепел изменета под влијание на атмосферски процеси и подземна вода. Ерионитот формира кршливи,  влакнести маси во шуплините на карпестите формации и има внатрешна молекуларна структура слична на хабазит. Овој минерал се смета дека е приближно подеднакво отровен како азбестот; сепак, во САД не е регулиран од страна на Агенцијата за заштита на животната средина на Соединетите Американски Држави и не постојат официјални гранични вредности за професионална изложеност на ерионитни влакна.

Ерионитот првпат бил опишан во 1898 година од А.С. Екл како бели, волнолики влакнести маси во празнини на риолитска лава во близина на Дарки, Орегон. Првично се сметало дека станува збор за редок зеолит наречен офретит, кој е многу сличен по изглед и хемиски состав.

Својства

Хемискиот состав на ерионитот приближно е претставен со формулата . Може да се разликува како ерионит-Na, ерионит-K и ерионит-Ca форми, во зависност од најдоминантната компонента. Ерионитот има шестоаголна,  структура составена од рамка од поврзани тетраедри. Се состои од бели призматични кристали во радијални групи од кристални влакна. Ерионитот апсорбира до 20% од својата тежина вода, има специфична тежина од 2.02 до 2.13 и поседува својства на апсорпција на гасови, јонска размена и каталитичка активност кои се високо селективни и зависат од молекуларната големина на апсорбираните соединенија. Зеолитите, генерално, имаат добра термичка стабилност, кинетика на рехидратација и способност за адсорпција на водена пареа.

Канцерогеност

Ерионитот е познат како канцероген за луѓето и е наведен од страна на Меѓународната агенција за истражување на ракот како канцероген од Група 1. Преваленцата на малигнен плеврален и перитонеален мезотелиом поради изложеност на ерионит во регионот Кападокија во Средна Анадолија е многу висока. Дескриптивни студии пријавиле зголемена смртност од мезотелиом кај лица кои живееле во три турски села каде имало хронична изложеност на ерионит; само два случаи на мезотелиом се појавиле во контролнoто село, и двата кај жени родени на друго место. Зголемена појава на рак на белите дробови исто така била пријавена во две од трите села контаминирани со ерионит. Респирабилни влакна од ерионит биле детектирани во примероци од воздух собрани од погодените села, а примероци од белодробно ткиво земени од случаи на мезотелиом содржеле влакна од ерионит. Поголем процент на феругинозни тела со зеолитно јадро биле пронајдени кај жителите на контаминираните села во споредба со оние од двете контролни села. Ерионитот е пријавено дека е присутен во локалниот вулкански туф.

Постојат доволни докази за канцерогеноста на ерионитот кај експериментални животни. Стаорци изложени на ерионит преку инхалација или инјекција и глувци изложени преку интраперитонеална инјекција покажале висока инциденца на мезотелиом. Ерионитот администриран по интраплеврален пат се покажал како 200 пати поканцероген од азбест.

Дополнително, иако канцерогените својства на ерионитот биле откриени преку истражување на ерионитот пронајден во Средна Анадолија, Турција, не била забележана разлика во неговата канцерогена способност кога бил спореден со ерионитот добиен во Северна Дакота, САД.

Изложеност

Наоѓалишта на влакнест ерионит се лоцирани во Аризона, Невада, Орегон и Јута, како и во урбаниот Окленд во Нов Зеланд. Овие зеолитни слоеви можат да бидат дебели до  и можат да лежат во површински изданоци. Влакна од ерионит биле детектирани во примероци од патна прашина во Невада, а жителите на западниот внатрешен дел на САД потенцијално можат да бидат изложени на влакнест ерионит во амбиенталниот воздух. Во летото 2009 година Северна Дакота започнала студија за можна изложеност на ерионит кај жителите. Ерионитот исто така е идентификуван во примероци од терцијарната формација Арикаре во југоисточна Монтана и северозападна Јужна Дакота.

Во минатото, професионална изложеност се случувала при рударење и производство на ерионит. Денес потенцијалната професионална изложеност на ерионит најчесто се јавува за време на производството и рударењето на други зеолити. Ерионит бил пријавен и како мал компонент во некои комерцијални зеолити.Mondale, K. D., F. A. Mumpton and F. F. Aplan. 1978. Beneficiation of Natural Zeolites from Bowie, Arizona: A Preliminary Report. In Natural Zeolites: Occurrences, Properties, Uses. L. B. Sand and F. A. Mumpton, eds. New York: Pergamon Press. p. 527-537. Затоа, употребата на други зеолити може да резултира со потенцијална изложеност на ерионит за работниците и за општата популација која ги користи зеолитите во различни процеси и производи. Вкупната изложеност на огребот за рудари во површински рудник на зеолит што содржел делумно ерионит во Аризона се движела од 0.01 до 13.7 mg/m3; респирабилната прашина во рударската област била 0.01 до 1.4 mg/m3.

Ерионитот се смета за одговорен за високата инциденца на рак на белите дробови, особено малигнен мезотелиом, во турското село Тузкој близу Невшехир во популарниот туристички регион Кападокија.

Галерија

 Наводи 

Категорија:Шестаголни минерали
Категорија:Тектосиликати