Вангхеи фи

Вангхеи фи етекстилна ткаенина изработена од бел памук. Тоа е производ кој е заштитен под регистрацијата на Генералниот индустриска организација и се произведува низ целата индиска држава Манипур, а ја ткаат жени. Ткаенината е проѕирна, има многу дизајни на телото и се носи од жените од Манипур за брачни церемонии и други празнични пригоди.

 Географска ознака 
Ткаенината била регистрирана за заштита според договорот за географска ознака на правата за интелектуална сопственост поврзани со трговијата (TRIPS). Регистрирана била како Вангхеи фи според Законот за географски ознаки од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки под класа - 25 - Облека, под пријавата број 372 од 19 декември 2011 година,, а исто така и за Моиранг фи (GI бр. 373) и Шафи ланфи(GI бр. 371), кои сите биле ткаени од жени од Манипур. Од Владата на Манипур било очекувано да регистрира 5.000 ткајачи во однос на Вангхеи фи во рок од шест месеци од датумот на регистрација на GI, според одлуката на состанокот на Консултативниот комитет.

 Историја 
Ткаенината првично била изработена од муслин за употреба од страна на кралското семејство на Манипур. Ткајачите потоа биле стационирани во колонијата Вангхеј, близу до палатата, но сега се изработени на многу места во Манипур.

 Детали за производот 
Вангхеи фи бил изработен од многу фина бела памучна преѓа со густо ткаена текстура. Преплетувањето на памучното ткиво и основата било ткаено од жени, сериски и на широко растојание едно од друго, што ја правело ткаенината „целосно проѕирна“. Крпениците се вметнувале со ткаење со стандардни дизајни; дизајните се нарекувале Кеироитек, Тангџинг Тангкхаи, КабокЧаиба и неколку други, и сите имале дизајн Моиранг фи на двата нејзини надолжни рабови. Позната како „луксузна“ ткаенина, таа била популарна облека што ја користеле жените за време на брачните церемонии и фестивали.

Влакното што се користело за изработка на преѓата било добиено од „Лашинг“ (памучна топка) и „Кабранг“ (кожурец од црница). Исто така, се екстрахирало од кората на видот дрво локално познато како „Сантак“ (Urtica sp.). Локалното влакно се предело во нишки, а потоа се боело со екстракти од растенија, кора, лисја и цвеќиња. Боената преѓа била предмет на калибрирање преку нанесување на скроб на база на ориз, по што се истегнувале со помош на бамбусов стап, а потоа се намотува на калемите и шрафовите.

Процесот на ткаење вклучувал два методи базирани на употреба на шатлови: разбој со летачки шатл и разбој со фрлачки шатл. Кај првиот тип, ткаенината се изработувал како комплетна ткаенина во едно парче. Кај вториот метод, ткаенината се изработувала на два дела, а потоа се спојувала со шев за да се добиело целосна ткаенина. Дополнителни мотиви се вткајуваат рачно. Ткаенината е „порозна, воздушеста, проѕирна и тенка“, што ја правела погодна за луксузни предмети за жени, како што се чадорите и сарите, како и за здолништа и училишни униформи за девојчиња.

По регистрацијата на ткаенината според ГИ, формирана била инспекциска агенција за контрола на квалитетот на производот направен од ткајачи.

 Наводи 

Категорија:Индиски ракотворби