Чарлс Брентон Хагинс

Чарлс Брентон Хагинс (22 септември 1901 година - 12 јануари 1997 година) бил канадско-американски хирург и физиолог познат по својата работа на функцијата на простатата, ракот на простата и ракот на дојка. Роден во Халифакс во 1901 година, Хагинс се преселил во Соединетите Држави за медицински факултет. Тој бил еден од основачите на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Чикаго, каде што останал во текот на целата своја професионална истражувачка кариера. Работата на Хагинс за тоа како половите хормони влијаат врз функцијата на простатата на крајот довела до неговото откривање на хормонски терапии за лекување на рак на простата. За ова откритие, тој бил награден со Нобелова награда за физиологија или медицина во 1966 година. Покрај неговата работа на ракот на простата, Хагинс ја истражувал врската помеѓу хормоните и ракот на дојка, развил животински модел за рак на дојка и развил хромогени супстрати кои се широко користени за биохемиски анализи. Хагинс продолжил да врши истражувања до своите 90-ти години; починал во Чикаго во 1997 година.

 Академска кариера 
Во 1927 година, Хагинс бил регрутиран во новиот Медицински факултет на Универзитетот во Чикаго од страна на претседателот на одделот за хирургија Далас Фемистер. Како еден од осумте првични членови на факултетот, Хагинс бил назначен на одделот за урологија и морал брзо сам да ја научи специјалноста. Во 1931 година, Фемистер му понудил на Хагинс платен истражувачки одмор во Европа; Хагинс поминал неколку месеци во лондонскиот Институт Листер работејќи во лабораторијата на Роберт Робисон за да го продлабочи своето знаење за биохемијата. Тој бил унапреден во вонреден професор во 1933 година, а во редовен професор во 1936 година.

Во 1951 година, бизнисменот и долгогодишен финансиски поддржувач на истражувањето на Хагинс, Бен Е. Меј, ја донирал Лабораторијата Бен Меј за истражување на ракот на Универзитетот во Чикаго. Хагинс на крајот станал директор на Лабораторијата Меј, служејќи на таа позиција до 1969 година. Во 1962 година, му била доделена титулата професор по истакнати услуги на Вилијам Б. Огден.

Меѓу значајните студенти на професорот Хагинс биле Хауард Гај Вилијамс-Ешман, Шутсунг Лиао, Пол Талалај и А. Хари Реди.

 Почести 
Хагинс бил избран во Националната академија на науките на Соединетите Американски Држави и Американската академија на уметности и науки во 1949 година. Во 1962 година, тој бил избран во Американското филозофско друштво, и следната година му била доделена наградата Ласкер. Во 1966 година, по номинациите од познатиот хирург Џ. Хартвел Харисон, како и добитниците на Нобелова награда Ото Х. Варбург, Вилијам П. Марфи и Алберт Сент-Ѓерѓи, Хагинс ја добил Нобеловата награда за физиологија или медицина „за неговите откритија во врска со хормоналниот третман на ракот на простата“. Од 1972 до 1979 година, Хагинс бил именуван за церемонијален ректор на неговиот алма матер, Универзитетот Акадија. Неговата награда, поделена со колегата истражувач на ракот Пејтон Раус, била само втората Нобелова награда за третман или истражување на ракот.

 Наводи 

Категорија:Нобеловци