Луле од морска пена

мини|Луле издлабено од сепиолит неупотребено
Лулето од морска пена е луле за пушење направено од минералот сепиолит, кој понекогаш се наоѓа како плови по Црното Море и доста сугерира на морската пена (оттука и германското потекло на името, како и француското име за истата супстанца, ).
мини|Држач за цигари од Турција
лево|мини|Лулињата од морска пена може да развијат богата боја и од стареење и од употреба, што не може да се брза како во овој пример.
Првата регистрирана употреба на сепиолит за производство на лулиња е околу 1723 година. Брзо станал ценет како совршен материјал за обезбедувањето на ладен, сув, ароматичен чад. Поради порозната природа на сепиолитот, влагата и тутунскиот катран се волекуваат длабоко во каменот. Сепиолитот станал премиум замена за глинените лулиња од тоа време и останува ценет до ден-денес, иако од средината на 1800-тите лулињата од дрвенест врес станале најчестите лулиња кои луѓето ги пушеле.

Употребувањето на дрвенест врес, почнувајќи од почетокот на 1820-тите години, значително ја намалило побарувачката за глинени лулиња и, во помала мера, лулињата од сепиолит. Квалитетите на сепиолит биле комбинирани со оние на лулињата од врес со обложување на вресовите лулиња со сепиолит. Некои пушачи веруваат дека лулињата од дрвенест врес обложени со сепиолит ја даваат порозноста и квалитетите на слатко пушење на сепиолит, заедно со квалитетите на апсорпција на топлина и издржливоста на дрвенестиот врес. Сепак, сепиолит мора да се олади пред лулето да може да се исчисти, а дрвенестиот врес мора да се одмори по неколку дена пушење, па затоа комбинацијата доаѓа со некои од недостатоците на двата материјали. Тенкоста на облогата може да влијае на тоа колку долго ќе трае лулето, а некои пушачи не ги чистат своите лулиња, предизвикувајќи пукање.

 Карактеристики 
Морската пена не гори и плови во вода. Омекнува кога е влажна, но повторно се стврднува кога е сушена. Морската пена, која ја исфрла влагата поради својата порозна структура, затоа се користи во изработката на лулиња. Кога се пушат, лулињата со морска пена постепено ја менуваат бојата, а старите лулиња со морска пена ќе добијат постепени нијанси на жолта, портокалова, црвена и килибарна боја од основата нагоре. Кога се подготвуваат за употреба како луле, природните нодули прво се стругаат за да се отстрани црвената земјена матрица, потоа се сушат, повторно се стругаат и се полираат со восок. Така подготвените грубо обликувани маси се стругаат и резбаат, се измазнуваат со стаклена хартија, се загреваат во восок или стеарин и конечно се полираат со коскената пепел.
мини|Дабкад, традиционален кадилник во Сомалија и Џибути направен од морска пена
Резбаните турски производи од сепиолит традиционално се произведувале во производствени центри како што е Виена. Сепак, од 1970-тите, Турција го забранила извозот на нодули од сепиолит, обидувајќи се да воспостави локална индустрија за сепиолит. Затоа, некогаш познатите производители исчезнале, а европските производители на цевки се свртеле кон други извори за своите цевки.

Друга варијација на морска цевка е луле од Lagenaria siceraria кое станало познато по сценското портретирање на Шерлок Холмс од Вилијам Жилет. Lagenaria siceraria е тиква, одгледувана специјално за употреба во лулиња. Обликот се одредува како што тиквата расте со поставување мали блокови под стеблото, принудувајќи ја да формира нежна кривина. Зрелата тиква се сече и суши, а потоа се става заптивка од плута за да се прими сад од морска пена. Завршеното луле дава ладен и сув чад.

Во Сомалија и Џибути, сепиолитот се користи за производство на дабкад, традиционален кадилник. Минералот се ископува во округот Ел Бур, кој служи како центар за вадење камен. Ел Бур исто така бил место на потекло на локалната индустрија за производство на лулиња.

 Слични материјали 
Имитации биле правени во гипс и другите препарати.

Меките, бели, земјени минерали од Лангбаншитан, во Вермланд, Шведска, познати како афродита, е тесно поврзано со морска пена. Тоа е синоним за смектитската глина: стевензит.

 Во популарната култура 
Во филмот „Национално богатство“ од 2004 година, втората трага за богатството била пронајдена скриена во луле од морска пена. Подоцна во филмот, држачот за тутун на наведеното луле служи како клуч за отворање на трезорот со богатство.

Во едночинката „Крај на играта“ на Семјуел Бекет од 1957 година, додека Хам ја раскажува приказната за денот кога го посвоил Клов, тој споменува како пушел луле од морска пена.

 Наводи 

Категорија:Викторијански период
Категорија:Пушење на луле
Категорија:Филосиликати
Категорија:Минерали на магнезиумот