Жабрени гребени

Структурата и растојанието меѓу жабрените гребени кај рибите ја одредуваат големината на заробените честички храна и се во корелација со однесувањето при хранење. Рибите со густо распоредени, издолжени жабрени гребени се ефикасни во филтрирањето на ситниот плен, додека месојадите и сештојадите често имаат пошироко распоредени жабрени гребени со секундарни проекции. Бидејќи карактеристиките на гребените на жабрите често варираат помеѓу тесно поврзаните таксони, тие често се користат во класификацијата и идентификацијата на видовите риби. Се смета дека голем дел од варијацијата во морфологијата на жабрените гребени се должи на прилагодување за оптимизирање на потрошувачката на различни видови храна.

За да се спречи потенцијално штетното поминување на цврст материјал низ жабрените процепи и преку жабрените филаменти, раните жабрени гребени ги цедат големите честички од водата и ги пренасочуваат кон хранопроводот. Бидејќи значителен дел од овој материјал е хранлив, гребените последователно еволуирале како механизми за заробување храна кај филтер-хранилките. Жабрените гребени, кога се долги и блиску поставени, имаат иста улога кај рибите што се хранат со суспензија како што се харингата, кефалот, големоустата ајкула, други видови ајкули и китовите, исто така и китова коска кај беззабите китови.

Категорија:Ихтиологија