Волхв

Волхв (руски: Волхвы; полски: Wołchw, што се преведува како мудрец, волшебник, маг, т.е. шаман, гот или маѓепсник) — свештеник во древните словенски религии и современата словенска домородна вера.

 Меѓу Русите 
мини|260x260пкс|Глеб Свјатославич доаѓа кај волхв. Новгород, 1071, Раѕивилски летопис
мини|370x370пкс|Руски волшебник Родновер
Волхвите се посведочени кај раниот руски народ. Се верувало дека Волхвите поседуваат мистични моќи, особено способност да ја предвидат иднината. Првото литературно споменување на волхот се јавува во Повест за минатите години околу 912 година; таму, волхот ја предвидува смртта на принцот Олег. Со усвојувањето на христијанството, паганските свештеници биле прогонувани и понекогаш се обидувале да го насочат социјалното незадоволство против христијанската црква. Името на книгата за гатање „Волховник“ доаѓа од терминот „волхв“.

 Во современото словенско свештенство 
Во современата словенска домородна вера, волхвите се оние кои се одговорни за одржување обреди за обожавање на боговите и водење на заедниците и религиозните фестивали. Волхвите се повисокиот ранг во свештеничката хиерархија, а понискиот ред се жретите. Вторите не се нужно шамани, а нивната функција е само да држат жртви (зборот жретс буквално значи „жртвувач“, од прасловенскиот *žьrti, и е сроден на словенските зборови за „принесување“). Иако мнозинството свештеници се мажи, повеќето групи не ги исклучуваат жените од свештенството, така што паралелното женско свештенство е составено од двата чина жрица и ведуња („видувачка“). Престижот не е ограничен само на машки свештеници; свештеничка, Халина Лозко од Украина, е признат авторитет во рамките на движењето на словенската домородна вера.Aitamurto 2008, p. 4.

Во 2012 година, три руски организации на Родновери, Сојузот на словенските родновериски заедници, Кругот на паганската традиција и Кругот на Велес, потпишаа „Договор за меѓусебно признавање на свештениците“, воспоставувајќи заедничко свештенство и критериуми за ракополагање на оние кои сакаат да станат словенски свештеници.Skrylnikov 2016.

 Наводи 

 Литература 

 Ајтамурто, Каарина (2008). „Егалитарни утопии и конзервативна политика: Вече како општествен идеал во рамките на движењето Родновери“. Axis Mundi: Словачки журнал за проучување на религиите. 3:2–11.
 Пилкингтон, Хилари; Попов, Антон (2009). „Разбирање на неопаганизмот во Русија: Религија? Идеологија? Филозофија? Фантазија?“. Во Џорџ Мекеј (ур.). Субкултури и нови религиозни движења во Русија и Источно-централна Европа. Питер Ланг. стр. 253–304. ISBN 9783039119219.
 Скрилников, Павел (20 јули 2016). „Црквата против неопаганизмот“. Пресек. Архивирано од оригиналот на 7 јули 2017 година.

Категорија:Словенска митологија