Семела

Семела (), или Тиона () — најмладата ќерка на Кадмо и Хармонија и мајка на Дионис од Зевс (нејзиниот прадедо) според старогрчката митологија.Although Dionysus is called the son of Zeus (see The cult of Dionysus : legends and practice , Dionysus, Greek god of wine & festivity, The Olympian Gods , , The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition, 2007, etc.), Barbara Walker, in The Woman's Encyclopedia of Myths and Secrets, (Harper/Collins, 1983) calls Semele the "Virgin Mother of Dionysus", a term that contradicts the picture given in the ancient sources: Hesiod  calls him "Dionysus whom Cadmus' daughter Semele bare of union with Zeus", Euripides  calls him son of Zeus, Ovid tells how his mother Semele, rather than Hera, was "to Jove's embrace preferred", Apollodorus says that "Zeus loved Semele and bedded with her". 

Одредени елементи од култот на Дионис и Семела потекнуваат од Фригијците.Martin Nillson (1967).Die Geschichte der Griechischen Religion, Vol I. C. H. Beck Verlag. München p. 378 Тие биле изменети, проширени и разработени од страна на јонските грчки колонисти. Дорскиот грчки историчар Херодот (околу 484–425 п.н.е.), роден во градот Халикарнас под Ахеменидското Царство, кој го дава сведоштвото за Кадмо, проценува дека Семела живеела или 1000 или 1600 години пред неговата посета на Тир во 450 п.н.е. на крајот од Грчко-персиските војни (499–449 п.н.е.) или околу 2050 или 1450 п.н.е. Herodotus, Histories, II, 2.145 Во Рим, божицата Стимула била идентификувана како Семела.

Семела била тема на денес изгубената трагедија од Есхил наречена Семела (Σεμέλη).

 Етимологија 
Според некои лингвисти, името Семела е трако-фригиско,Kerenyi 1976 p. 107; Seltman 1956 изведено од коренот на праиндоевроски збор што значи „земја“. Еден фригиски натпис се однесува на diōs zemelō (). Првиот збор одговара на грчкиот збор Зевс (генит. Диос), а вториот на земја во некои индоевропски јазици.Slavonic zemlya:earth, Lithuanian žemýna: the earth goddess: Martin Nillson (1967).Die Geschichte der Griechischen Religion, Vol I. C. H. Beck Verlag. München p. 568; Јулиј Покорниј го реконструирал нејзиното име од коренот на зборот *  што значи „земја“ и го поврзува со тракиското , „мајка земја“.Julius Pokorny.Indogermanisches Etymologisches Woerterbuch: root *dgem. Compare Damia and "Demeter" (mother earth). Споредливо е со Жемина (изведено од žemė – земја), божицата на земјата (мајка божица) во литванската митологија, и Земе, исто така позната како Земес-мате, словенска и латвиска божица на земјата.Ann, Martha and Myers Imel, Dorothy. (1993). Goddesses in World Mythology. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO.Gimbutas, Marija. "The Living Goddesses".

Малори и Адамс сугерираат дека, иако Семела е „етимолошки поврзана“ со други сродни имиња на мајката Земја/божицата на Земјата, нејзиното име може да епозајмено „од друг индоевропски извор“, а не наследено како дел од старогрчкиот лексикон.Mallory, James P.; Adams, Douglas Q. (1997). Encyclopedia of Indo-European Culture. London: Routledge. p. 174.  Буркерт напишал дека иако Семела е „очигледно негрчка“, „не е можно да се потврди дека Семела е трако-фригиски збор за земја отколку да се докаже приоритетот на лидиската  преку Бах како име за Дионис“.  Мартин Вест го извел фригиското zemelo, старословенското zemlya, литванското zēmē од индоевропското име *dʰéǵʰōm (земја). Семела се смета дека е тракиско име на божицата на земјата од gʰem-elā. Изговорот веројатно бил Zemelā.Walter Burkert (1985), Greek Religion, p. 163M.L.West, Indoeuropean poetry and myth, p.174-175 Oxford University Press.  p.174

Етимолошки врски на трако-фригиската Семела со балто-словенски земски божества се забележани, бидејќи алтернативното име за балтичка Земина е Жемеле,Laurinkiene, Nijole. "Gyvatė, Žemė, Žemyna: vaizdinių koreliacija nominavimo ir semantikos lygmenyje". In: Lituanistika šiuolaikiniame pasaulyje. Vilnius: Lietuvių literatūros ir tautosakos institutas, 2004. pp. 285–286.Jones, Prudence; Pennick, Nigel (1995). A History of Pagan Europe. Routledge. p. 175. . и во словенските јазици, зборот Семела би можело да биде изведен од „семе“ и „земја“.Laurinkienė, Nijolė. "Motina Žemyna baltų deivių kontekste: 1 d.: Tacito mater deum, trakų-frigų Σεμέλη, latvių Zemes māte, Māra, lietuvių bei latvių Laima, Laumė ir lietuvių Austėja" [Mother-Goddess Žemyna in the context of Baltic deities]. In: Liaudies kultūra Nr. 2 (2007). p. 12. . Според Борисов, „таа би можела да биде важна врска што ги поврзува древните тракиски и словенски култови (...)“.Borissoff, Constantine L. (2014). "Non-Iranian Origin of the Eastern-Slavonic God Xŭrsŭ/Xors" [Neiranskoe proishoždenie vostočnoslavjanskogo Boga Hrsa/Horsa]. In: Studia Mythologica Slavica 17 (October). Ljubljana, Slovenija. p. 22. https://doi.org/10.3986/sms.v17i0.1491.

 Митологија 
лево|мини|309x309пкс|Јов и Семела (1695) од Себастијано Ричи. Уфици, Фиренца

 Заведување од Зевс и раѓање на Дионис 
Во една варијанта на митот, Семела била свештеничка на Зевс, и во една прилика Зевс ја набљудувал како извршува колење на бик на неговиот олтар, а потоа плива во реката Асоп за да се исчисти од крвта. Летајќи над сцената во облик на орел, Зевс се заљубил во Семела и постојано ја посетувал тајно.Nonnus, Dionysiaca 7.110-8.177 

Неговата сопруга, Хера, божица љубоморна на узурпаторите, ја открила неговата љубовна афера со Семела која подоцна забременила. Појавувајќи се како старица,,Or in the guise of Semele's nurse, Beroë, in Ovid's Metamorphoses III.256ff and Hyginus, Fabulae167.  Хера се спријателила со Семела, која ѝ се доверила дека нејзиниот љубовник всушност е Зевс. Хера се преправала дека не ѝ верува и посеала семе на сомнеж во нејзиниот ум. Љубопитна, Семела го замолила Зевс да ѝ даде благодет. Потоа, Зевс, сакајќи да ѝ угоди на својата сакана, ветил на реката Стикс дека ќе ѝ даде сè што ќе посака. Потоа таа побарала Зевс да се открие во сета своја слава како доказ за неговата божественост. Иако Зевс ја молел да не го бара ова, таа упорно инсистирала и тој бил принуден од својата заклетва да се покори. Зевс се обидел да ја поштеди покажувајќи ѝ ги најмалите од своите стрели и најретките облаци од грмотевици што можел да ги најде. Смртниците, сепак, не можеле да ги гледаат боговите без да ги изгорат, а таа загинала, проголтана во пламен запален од молња.Ovid, Metamorphoses III.308–312; Hyginus, Fabulae 179; Nonnus, Dionysiaca 8.178-406

Зевс го спасил Дионис, сепак, сошивајќи го во неговиот бут (оттука и епитетот Ејрафиотес, „вшиен“, од Хомеровата химна). Неколку месеци подоцна, се родил Дионис. Ова довело до тоа да биде наречен „двапати родениот“.Apollodorus, Library 3.4.3; Apollonius Rhodius, Argonautica 4.1137; Lucian, Dialogues of the Gods 9; compare the birth of Asclepius, taken from Coronis on her funeral pyre (noted by L. Preller, Theogonie und Goetter, vol I of Griechische Mythologie 1894:661).

Кога пораснал, Дионис успеал да ја спаси својата мајка од Ад,Hyginus, Astronomy 2.5; Arnobius, Against the Gentiles 5.28  и таа станала божица на планината Олимп, со новото име Тиона, претседавајќи со бесот инспириран од нејзиниот син Дионис.Nonnus, Dionysiaca 8.407-418 Подоцна во епот Дионисијака, Семела, сега воскресната, ѝ се фали на својата сестра Ино како Кронида („синот на Кронос“, односно Зевс), „орачот на нејзината нива“, ја продолжила бременоста на Дионис и сега нејзиниот син им се придружува на небесните божества на Олимп, додека Ино страда со убиецски сопруг (бидејќи Атамас се обидел да ја убие Ино и нејзиниот син) и син кој живее со поморски божества.Verhelst, Berenice. Direct Speech in Nonnus' Dionysiaca. Leiden, the Netherlands: Brill. 2017. pp. 268-270. 

 Импрегнација од Зевс 
десно|мини|300x300пкс|Зевс, Семела и Хера. 17 век (Еразамо Келин II или Јан Еразан Квелин)
Во „Фабули 167“ на Гај Јулиј Хигин, или подоцнежен автор чие дело му се припишува на Хигин, постои приказна поврзана со Семела. Во неа, Дионис (наречен Либер) е син на Јупитер и Просерпина и бил убиен од Титаните. Јупитер ѝ го дал своето искинато срце во пијалок на Семела, која на овој начин забременила. Но, во друг опис, Зевс самиот го голта срцето, за да го роди своето семе од Семела. Потоа Хера ја убедува Семела да го замоли Зевс да дојде кај неа како бог, и откако го сторила тоа, таа умира, а Зевс го запечатува нероденото бебе во неговиот бут.Fabulae 167.1 Како резултат на ова, Дионис „бил наречен и Диметор [од две мајки]“. ... бидејќи двајцата Диониси се родени од еден татко, но од две мајки“(Diodorus Siculus, Library of History 4. 4. 5, quoted in the  Theoi.com collection of Zagreus sources])

Уште една варијанта на приказната за митот се наоѓа кај КалимахCallimachus, Fragments, in the etymol. ζαγρεὺς, Zagreos; see Karl Otfried Müller, John Leitch, Introduction to a Scientific System of Mythology (1844), p.319, n.5 и грчкиот писател од 5 век од н.е. Нон.<ref>Nonnus, Dionysiaca 24. 43 ff — translation in Zagreus</ref> Во таа варијанта, првиот Дионис се нарекува Загреј. Нон не го претставува зачнувањето како девствено; туку, белешките на уредникот велат дека Зевс го проголтал срцето на Загреј и ја посетил смртната жена Семела, која ја завел и ја забременил. Нон ја класифицира аферата на Зевс со Семела како една од дванаесетте, а другите единаесет жени од кои родил деца се Ија, Европа, Плутон, Данаја, Ајгина, Антиопа, Леда, Дија, Алкмена, Лаодамеја, мајката на Сарпедон, и Олимпија. 

 Места 
лево|мини|340x340пкс|Рубенс. Јупитер и Семела (Овидиј, Метаморфози, III, 259–309). Кралски музеи на ликовни уметности на Белгија
Највообичаеното место за приказната за Семела е палатата која се наоѓала во акрополата на Теба, наречена Кадмеја.  Кога Павсаниј ја посетил Теба во 2 век од н.е., му била прикажана токму венчалната одаја каде што Зевс ја посетил и го родил Дионис. Бидејќи ориентален врежан цилиндричен печат пронајден во палатата може да се датира од 14-13 век,  митот за Семела мора да е од микенско или постаро потекло. Кај Алкионското Езеро во близина на праисториското наоѓалиште Лерна, Дионис, воден од Просим или Полимн, се спуштил во Тартар за да ја ослободи својата некогаш смртна мајка. Годишни обреди се одржувале таму во класично време; Павсаниј одбил да ги опише.Nonnus, Dionysiaca 7.110–128

Иако грчкиот мит за Семела бил локализиран во Теба, фрагментарната Хомерова химна за Дионис го прави местото каде што Зевс го родил богот второ, далечно и митски нејасно:

 „Зашто некои велат, кај Драканон; а некои, на ветровитата Икарија; а некои, на Наксос, о, роден од небото, Инсевн; а други покрај длабоката виорна река Алфеј, таа бремена Семела те родила на Зевс, љубителот на громови. А други, господару, велат дека си роден во Теба; но сите овие лажат. Таткото на луѓето и боговите те родил далеку од луѓето и тајно од белораката Хера. Постои една Ниса, планина највисока и богато израсната со шуми, далеку во Феникија, во близина на потоците на Египет...“

Семела била обожавана во Атина во Ленаја, кога ѝ бил жртвуван едногодишен бик, кој претставува симбол на Дионис. Една деветтина била запалена на олтарот на хеленски начин; остатокот бил кинат и јаден суров од страна на верниците. 

Единствена приказна, „која не се наоѓа никаде на друго место во Грција“ и се смета за местна верзија на нејзината легенда,  ја раскажува географот Павсаниј во неговиот Опис на Грција:  откако го родила својот полубожествен син, Дионис, чиј татко бил Зевс, Семела била протерана од царството од нејзиниот татко Кадмо. Нивната казна била да бидат ставени во ковчег или кутија и фрлени во морето. За среќа, ковчегот во кој се наоѓале бил исфрлен од брановите кај Прасија.Pausanias, Description of Greece 2.37; Plutarch, Isis and Osiris 35  Сепак, се претпоставува дека оваа приказна можеби била позајмена од приказната за Данаја и Персеј.  Семела е едно од трагедиите кои биле напишани од страна на Есхил, која денес е изгубена, освен неколку редови цитирани од други писатели и фрагмент од папирус од Оксиринх, P. Oxy. 2164. 
десно|мини|Цртеж од етрурско огледало: Семела го прегрнува својот син Дионис, Аполон гледа и свири аул

 Во етрурската култура 
Семела е потврдена со етрурското име под формата Семла, прикажано на задната страна од бронзено огледало кое датира од четвртиот век п.н.е.

 Во римската култура 
Во Стар Рим, една шума (лукус) во близина на Остија, која се наоѓала помеѓу Авентинскиот рид и устието на реката Тибар,,CIL 6.9897; R. Joy Littlewood, A Commentary on Ovid's Fasti, Book 6 (Oxford University Press, 2006), p. 159.  била посветена на божица по име Стимула. Вилхем Рошер го вклучува името Стимула меѓу индигитамента , списоците на римски божества што ги воделе свештениците за да се осигурат дека точната божественост се повикува во јавните ритуали.W.H. Roscher, Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie (Leipzig: Teubner, 1890–94), vol. 2, pt. 1, pp. 226–227. Во својата поема за римскиот календар, Овидиј (починал во 17 година од н.е.) ја идентификува оваа божица со Семела:
 Имаше една шумичка: 
 позната како Семела или Стимула
 Населена, велат, со италијански Менади.
 Инона, прашувајќи за нивното потекло, дозна дека се Аркадијци
 И тој Евандер беше кралот на местото. 
 Криејќи ја својата божественост, ќерката на Сатурн умно
 го поттикна лациските прибегарки со измамнички зборови:
лево|мини|440x440пкс|Римски саркофаг (околу 190 година од н.е.) на кој е прикажана триумфалната поворка на Бах при неговото враќање од Индија, со сцени од неговото раѓање на помалите горни панели (Музеј на уметноста Волтерс, Балтимор, Мериленд)
Свети Августин забележал дека шумата на божицата била местото на дионисискиот скандал  што довело до официјални обиди за потиснување на култот. Римјаните ги гледале прибегарките со сомнеж, врз основа на извештаи за екстатичко однесување спротивно на римските општествени правила и тајноста на иницијацискиот обред. Во 186 година п.н.е., римскиот сенат презел строги мерки за ограничување на култот, без да го забрани. Религиозните верувања и митовите поврзани со Дионис биле успешно адаптирани и останале распространети во римската култура, што е потврдено на пример од дионисиските сцени на римското ѕидно сликарство  и на саркофазите од 1 до 4 век од н.е.

Грчкиот култ на Дионис се развил помеѓу Етрурците во архаичниот период и бил компатибилен со етрурските религиозни верувања. Еден од главните принципи на дионисиските мистерии што се прошириле во Лацио и Рим бил концептот на преродба, во кој сложените митови околу раѓањето на самиот бог биле централни. Божествата на раѓањето и детството биле важни за римската религија; Овидиј ја идентификувал сестрата на Семела, Инона, како грижлива божица Матер Матута. Оваа божица имала голем култен центар во Сатрикум, кој бил изграден 500–490 година п.н.е. Женската сопруга која се појавува со Бах во акротериските статуи таму може да биде или Семела или Аријадна. Парот бил дел од Авентинската тријада во Рим како Либер и Либера, заедно со Церера. Храмот на тријадата се наоѓа во близина на Шумата на Стимула,  а шумичката и нејзиното светилиште се наоѓале надвор од светата граница на Рим можеби како „темната страна“ на Авентинската тријада. 

 Во класичната традиција 
Во подоцнежната митолошка традиција на христијанскиот период, античките божества и нивните наративи честопати биле толкувани алегорично. На пример, во неоплатонската филозофија на Хенри Мор (1614–1687), се сметало дека Семела отелотворува „интелектуална имагинација“ и била толкувана како спротивност на Арахна, „сентилна перцепција“.Henry Moore, A Platonick Song of the Soul (1647), as discussed by Alexander Jacob, "The Neoplatonic Conception of Nature," in The Uses of Antiquity: The Scientific Revolution and the Classical Tradition (Kluwer, 1991), pp. 103–104. 

Во 18 век, приказната за Семела била основа за три опери со исто име, првата од Џон Еклс (1707, по либрето од Вилијам Конгрев), друга од Марин Маре (1709) и трета од Џорџ Фридрих Хендл (1742). Делото на Хендл, засновано на либретото на Конгрев, но со дополнувања, првично било дадено како ораториум за да може да се изведува во серија концерти за време на Велигденскиот пост; премиерата била на 10 февруари 1744 година. Германскиот драматург Шилер создал зингшпил насловен како Семела во 1782 година. Викторијанската поетеса Констанс Наден напишала сонет во гласот на Семела, првпат објавен во нејзината збирка „Песни и сонети на пролетта“ од 1881 година. Пол Дукас ја компонирал кантата „Семела“.

 Во Македонија 

На еден од натписите на мермерен споменик од селото Дуње, Прилепско, покрај имиња на неколку личности, се споменува и името на античката божица на Месечината, Семела. Се работи за надгробен споменик со подолг натпис со имиња од римско потекло (Аурелио, Аурелија), како и имиња со домашно потекло (Лисимах), како и име на жена која го носела името на божицата Семела. Давањето божествени имиња на лица не е потврдено во околните области на Македонија, поради што се смета дека тоа било обичај само во МакедонијаНаде Проева, Прилог кон античката историја на Мариово, Годишен зборник, кн.23, 234..  

Според митологијата, таткото и мајката на Семела, Кадмо кој е основач на Теба, по пророштво на Дионис морал да го напушти својот град и како водач на варварски племиња на кочија со впрегнати јунаци ограбил многу грчки градови, дури и храмот на Аполон. Кадмо и неговата жена Хармонија, всушност, побегнале во земјата на Енхелејците (некаде Енгеланите), кои како племе живееле во околината на денешниот Охрид.Роберт Гревс, Грчки митови, 48.

Овој култ се славел со тоа што диви жени, нејзини свештенички, растргнувале на девет дела едногодишен бик кој го претставувал Дионис и потоа ѝ го принесувале како жртва. Едно парче од бикот печеле, а другите делови ги јаделе живи. Што се однесува до култот во Мариово, тој и денес е присутен на своевиден начин, преку верувањето дека постојат жени–бајачки кои можат да ја „симнат“ месечината во гумно. Некоја бајачка од селото Вепрчани, кое се наоѓа на околу 8 км североисточно од Дуње, ја „симнувала“ месечината во некое од тамошните гумна.Танас Вражиновски, Народна демонологија на Македонците, ИСК–Прилеп, Книгоиздателство „Матица Македонска“– Скопје, Скопје–Прилеп 1995, 143.Семела на https://www.pelagon.mk

 Астрономски тела именувани по неа 

 Тиона: сателит на Јупитер
 86 Семела: астероид од главниот појас

 Музика именувана по неа 

 Николаус Штрунгк, Семела, опера (1681)
 Џон Еклс, Семела , опера (1706)
 Марин Мара, Семела, трагедија (1709)
 Фраческо Манчини, Ла Семеле, опера (1711)
 Елизабет Жаке де ла Гер, Семела, кантата (1715) 
 Антонио де Литерес, Јупитер и Семела, опера (1718)
 Андре Кардинал Дестуш, Семела, кантата (1719)
 Јохан Адолф Хасе, Ла Семеле (1723)
 Георг Фридрих Хандел, Семела, ораториум (1743)
 Пол Дукас, Семела, кантата (1889)
 Мишел Пол Ги де Шабанон, Семеле,'' опера (не е даден датум)

 Наводи 

 Надворешни врски 
 Хомерски химни
 На Тион
 Иконографската база на податоци на Институтот Варбург (слики од Семела)
 Наденовата поема „Семела“

Категорија:Дионис
Категорија:Старогрчки божици
Категорија:Принцези во старогрчката митологија
Категорија:Смртни сопруги на Зевс