Рајчо Каролев

Рајчо Каролев (1846–1928) е еден од најзначајните бугарски просветни дејци од втората половина на 19. и почетокот на 20. век.

 Биографија 
Роден е на 27 февруари 1846 година (15 февруари стар стил) во Габрово, во познато габровско семејство. Од 1863 година учел во Киев, каде што прво завршил семинарија (1867), а потоа и Духовна академија (1871). По враќањето во Бугарија работел како учител и директор во Габровското училиште, а во 1880–1884 година станал прв директор на новоотворената Априловска гимназија.

Бил активен и за време на Руско-турската војна (1877-1878), кога како претседател на габровската општина помагал во организирањето на врски со руската војска. Како член на Либералната партија бил народен претставник во Учредителното собрание и во неколку обични Народни собранија. Од 1884 до 1886 година вршел функција министер за народно просветување во владата на Петко Каравелов. Подоцна раководел со првата софијска машка гимназија, потоа со гимназијата во Пловдив, а од 1895 до 1899 година бил директор на Народната библиотека во Софија. Напишал повеќе учебници и историски дела, меѓу кои се истакнуваат „Кратка всеобшта историја“, „Историја на православната христијанска црква“ и „Историја на Габровското училиште“.

Починал на 22 март 1928 година во Софија на 82-годишна возраст.

Категорија:Министри за образование и наука на Бугарија