Љубовта на Митја (Буњин)

Љубовта на Митја (, Mi'tina Lyubo'v) е краток роман од Нобелова награда руски автор Иван Бунин напишан во 1924 година и првпат објавен во книгите XXIII и XXIV од Современние записки, Париз литературно списание во 1925. Исто така, се појави во (и го даде насловот на) збирка од новели и кратки раскази објавени истата година во Франција.Љубовта на Митја

 Создавање
Бунин почна да работи на „Љубовта на Митија“ во Грац во летото 1924 година. Во текот на пишувањето, заплетот постојано се менуваше. Првата верзија (означена на 3 јуни 1924 година, од Вера Муромцева) ја раскажуваше приказната за „моралниот пад“ на еден млад човек кој бил деградиран и компромитиран од локален селски службеник. Темата за љубовта на Митија кон Катја се појави подоцна и наскоро стана главна. Некои верзии беа полни со детали од животот на село, предложениот брак на Алионка и боемскиот живот на Москва, на кој Катја стана жртва. Повеќето од овие споредни заплети подоцна беа изоставени. Некои од скиците што се однесуваат на односите на главниот лик со селскиот учител Ганка, го формирале заплетот на кратка приказна наречена „Април“. Друг продолжение бил „Дожд“, кратка приказна која требало детално да го открие синџирот на настани што доведоа до самоубиството на Петја (во овој случај такво беше името на херојот). Бунин ја завршил оваа приказна на 7 јуни 1924 година, а потоа два дена подоцна се вратил на главното дело и ја вклучил малку изменетата верзија на „Дожд“ во неа. Во финалната верзија на новелата, тие ги формираат поглавјата XVIII и XIX. Ракописот на последната позната верзија е датиран на 27 септември (14 октомври 1924 година).

Во своите писма (датирани од 8 март и 16 септември 1959 година) Вера Муромцева-Бунина му кажала на дописникот Н. Смирнов дека прототипот на Митја бил делумно внукот на Бунин, Николај Пушешников (кој имал сличен вид несреќна љубовна врска), а делумно (и повеќе во однос на општиот изглед) братот на вториот, Петја, страствен ловец. „Што се однесува до насловот, тоа лето [1924] едно момче по име Митја го посетило Грасе, син на богат земјопоседник, тивок, самосвесен и многу млад руски аристократ. Иван Алексеевич веднаш замислил како таква личност можела да биде искушана во нешто погрешно од селската starosta - од едноставна причина да му изнуди шише вотка, и така започнал романот.“
Во книгата имаше и други автобиографски детали. Шаховское, всушност, беше Колонтаевка, имот веднаш до Бунинови. Галина Кузнецова во својот „Грас дневник“ се сеќава: „Во соседниот имот Колонтаевка, според Бунин, имало една борова алеја која едно лето била исполнета со некаков посебен мирис на јасмин... „Оваа алеја ја понесов со себе за подоцна да ја ставам во „Љубовта на Митија“ и - со толку тажен и трагичен ефект!“ Се сеќавам како рече.“Љубовта на Митја

Барем еднаш романот бил променет без согласност на авторот. Литванскиот поет Костас Корсакас се сетил на Бунин во разговор со него како еден италијански превод го изменил финалето во нешто пооптимистичко, за да „му дозволи на едно младо момче, наместо да се самоубие, да ја врати својата љубов дома до целосна реализација“. Бунин горчливо ја исмејувал оваа „грутка официјален оптимизам што му ја додал преведувачот на фашистичкиот режим во неговиот роман“.
 Критички прием 
По објавувањето, книгата генерално била пофалена од европските критичари и писатели. Данскиот писател и историчар на литературата Георг Брандес напишал: „Ја прочитав „Љубовта на Митија“ на француски јазик и многу се возбудив. „Воодушевен сум од начинот на кој суптилно се испитуваат длабочините на љубовта и можат само да го изразат моето воодушевување.“ Францускиот поет и романописец Анри де Рење ја сметал „Љубовта на Митија“ за еднаква на најдобрите примери на класичната руска литература. „Убавата книга на Бунин е дело на еден од руските мајстори на стар роман - од видот што цветал во тие времиња кога Русија била татковина на Толстој и Тургенев... Бунин, и покрај сите свои особености, припаѓа на ова семејство висококвалитетни мајстори“, напишал де Рење.Ив. Бунин. Последната средба // Последниот состанок. Издавачката куќа „Карбасников“, Париз, 1927 година. Германскиот поет Рајнер Марија Рилке испратил писмо до списанието „Руска мисла“ во кое тој методично го анализираше однесувањето и мотивите на главниот лик. „Возљубената Катја, оваа нежна и впечатлива Катја за прв пат му дава поглед близок до несвесното сезнаење на диво животно. Откако ќе го напушти оној што го сака, тој мора да ги пополни овие бесконечни нематеријални досегови, ова небесно блаженство кое е сосема посебно, - со супстанца од светот што го познава и го сака. Откако ќе ја изгуби Катја, тој го губи светот со неа; оставен без ништо освен небитие, :fr:néant, храбро и логично избира да умре. Една бесконечно мала мерка на љубопитност (и го користам овој скромно свесно концепт во овој контекст) насочена кон она што можеби ќе следеше по овој напад на очај, можеше да го спаси. Проблемот беше што тој го стави целиот свој свет, познат и видлив, на овој мал брод што заминуваше по име „Катја“... и на овој брод светот отплови од него.
Имаше некои критики, главно од Руси во Париз. Откако го прочита само првиот дел од книгата, Владислав Ходасевич испрати писмо до „Современо записи“, тврдејќи дека „Бунин е во ред кога не се заљубува во својот омилен рецепт: 1% Кројцеровата соната, 100% чиста вода“. Како што истакна научникот на Бунин В. Лавров, критичарот беше толку занесен со својата иронија што фактот дека вкупно изнесуваше до 101% некако му го избегна вниманието.Љубовта на Митја

Посуптилна, но уште помалку сочувствителна беше реакцијата на Зинаида Гипиус, која излезе со циклус есеи насловен „За љубовта“ наменети да бидат објавени во списанието „Современо записи“. Гипиус го споредил романот на Бунин и со „[Страдањата на младиот Вертер]]“ од Гете и со романот „Габи, љубов моја“ од францускиот писател Шарл Дерен. „Митја како интелигентно суштество е речиси непостоечки. Тој има едвај поголема свест од пролетната природа, белите цреши и длабочините на Земјата со кои е исполнет“, напишала таа. Гипиус ја сметал епизодата со Алјонка за тотално неверојатна и некомпатибилна со чувствата на Митја кон Катја. Бунин, откако ги прочитал есеите на Гипиус, како што се сеќавал уредникот Марк Вишњак, „го изгубил трпението и, всушност, го ставил вето на нивното објавување во „Современо записи“. Марк Вишњак. „Современо записи“. Мемоари на еден уредник. Публикации на Универзитетот Индијана. Словенска и источноевропска серија. 1957, стр. 135.

Писателот и историчарот Pyotr Bitsilli во својата статија „Белешки за Толстој. Бунин и Толстој“ (Sovremennye zapisky, Paris, 1936, Vol. LX, стр.280-281.'[The Lovey''M Ѓавол“ и коментираше многу пронајдени сличности. Во писмо од 17 март 1936 година, Бунин напишал: „Драг Петар Михајлович, случајно никогаш не сум го прочитал „Ѓаволот“... А за оние фрагменти во него што личат на [мојот] опис на средбата на Митја и Аљонка, дознав од вашата статија. Како да се објаснат овие впечатливи сличности? Многу едноставно. Доаѓаме од практично исто место, а селските обичаи... во нашите имоти беа многу слични. И двајцата, очигледно, позајмивме некои „класични“ детали од оваа работа со „набавки“. За мене, оваа епизода на која Митја се среќава со Аљонка, се чувствува како мртва природа, речиси. Списание „Литература“. Ленинград, 1961. Бр. 4.

Бицили, очигледно, не бил убеден. Во своето писмо од 5 април 1936 година, Бунин забележал дека сугестијата на некои луѓе дека „Љубовта на Митја“ е поблиску до прозата на Иван Тургенев е пореална. Што се однесува до стилот на Толстој пишувајќи, „немаше ниту една нота во неа што би била на кој било начин слична [на оваа]“, напиша тој. „Етерична, лесна на допир, модернистичка и поетска“, книгата беше најоддалечена од прозата на Толстој колку што можеше да биде, тврдеше Бунин.

Катја беше првата и единствена љубов на Митја. Таа сонуваше да стане актерка и одеше во драмско училиште. Митја секогаш беше тука за неа и ја поддржуваше во сè. Сепак, тој често чувствуваше љубомора, бидејќи Катја секогаш беше во центарот на вниманието на сите. По некое време, младиот човек отиде на одмор на село и се договори да се сретне со Катја на Крим тоа лето. На почетокот, таа му пишуваше писма, но потоа престана. А потоа целосно му кажа дека е готово меѓу нив. Не можејќи да го поднесе предавството, младиот човек се самоуби.

Резиме
Митја чувствува најнежни чувства кон Катја. Тој се заљуби за прв пат во својот живот. Катја е многу слатка, млада и убава, посетува приватно училиште и сонува да стане актерка. Често е опкружена со вниманието на млади мажи, а Митја е исклучително љубоморна. Катја го потсетува дека го сака само него и го моли да не биде љубоморен. Секој ден, Митја ја придружува својата девојка во студиото на Московскиот уметнички театар, на литературни вечери и концерти. Тој не може да се навикне на мајката на неговата девојка, која има необичен изглед. Жената со црвена коса секогаш носи тешка шминка и постојано пуши. По некое време, младиот човек забележува дека неговата девојка се менува.

Таа обрнува помалку внимание на Митја и понекогаш се однесува чудно. Младиот човек се обидува да најде изговор за својата сакана, но ништо не успева. Тој станува уште пољубоморен. Катја се посветува целосно на театарските проби и претстави. Таа со ентузијазам му раскажува на Митја за своите успеси. Театарскиот режисер вели дека е многу талентирана и дека ја чека брилијантна кариера како актерка. Сепак, има непријатни гласини за овој човек; се зборуваше дека имал афери со своите студентки. Катја носи бел фустан за завршниот испит, предизвикувајќи сите да ја восхитуваат. Постепено, таа се оддалечува од Митја. Таа повеќе не е наивната и скромна девојка каква што беше некогаш. Напротив, таа ја знае својата вредност, има многу грижи и постојано брза некаде.

Митја, измачувана од љубомора, решава да ја напушти Москва на некое време за да се релаксира на семејниот имот. Тој однапред се договара со Катја да се сретнат на Крим, каде што Катја ќе оди на почетокот на летото со нејзината мајка. Пристигнувајќи во селото, Митја спие, се навикнува на куќата и ужива во природата. Сепак, тој постојано мисли на Катја, ѝ пишува писма и чека одговор. Откако добива писмо од својата сакана, тој чувствува како срцето му се прелева со љубов. Со доаѓањето на пролетта, природата се буди, сè околу него цвета, но Митја останува тажен. Катја повеќе не му пишува, а младиот човек станува многу нервозен. Целото време го поминува во библиотеката, читајќи љубовна поезија. Уморен од чекање вести од Катја, тој сфаќа дека се случило нешто лошо.

Олга Петровна го охрабрува својот син и го советува да ги посети своите соседи, Мешчерски. Сепак, Митја одбива и се обидува да ја скрие својата ментална мака од мајка си. Нема писма, а страдањето на Митја се влошува. Тој го губи сонот и не може да мисли на ништо друго. Чекајќи писмо, самиот оди во поштата, но добива само весник. Тој дури размислува да се самоубие ако Катја не испрати вест во рок од една недела. Старешината на селото, набљудувајќи го исцрпениот млад човек, му нуди одвлекување на вниманието и закажува средба на Митја со млада мажена жена во шумата. Митја е крајно нервозен за претстојната средба. Дознава дека наскоро ќе пристигнат неговиот помлад брат и сестра, и станува уште понервозен. Таа ноќ спие лошо, а потоа сонува дека виси над огромна бездна.

Следниот ден, Митја со нетрпение го очекува состанокот. Пристигнувајќи во колибата каде што го чека Аленка, не е сигурен како да постапи и првично ѝ става пари во рака. По интимноста со жената, сфаќа дека не ги доживеал емоциите на кои се надевал. Цела сабота, Митја талка низ градината на дожд. Добивајќи писмо од Катја, тој го препрочитува одново и одново. Катја го моли да ја заборави, бидејќи не е достојна за неговите чувства. Таа пишува дека уметноста е најважното нешто во нејзиниот живот и објавува дека заминува со директорот. Митја го моли повеќе да не ѝ пишува. Грмотевици го принудуваат Митја да влезе во куќата. Тој се заклучува во својата соба. Пред неговите очи се појавува слика од Катја во рацете на режисерот. Не можејќи да се ослободи од болката во срцето, несреќниот млад човек вади револвер и си пука во устата.
Наводи

Категорија:Руски романи од 1925 година
Категорија:Романи од Иван Бунин