Санкедански мебел

Санкедаски мебел е шарен мебел од тиково дрво од Гуџарат, Индија, третиран со лак и обоен во традиционални светли нијанси на темноцрвена и златна боја. Се произведува во селото Санкеда и оттука и неговото име. Селото се наоѓа на околу 45 км од Вадодара.

Во последниве години, иновациите во боите се усвоени со црни, сини, зелени, слонова коска, бакарни, сребрени и бордо нијанси. Производот не само што е широко пласиран на пазарот во Индија, туку се извезува во многу земји, вклучувајќи ја Европа и Западна Азија. Сега, со усвојувањето на хемиски пигменти, наместо традиционалните органски бои и пулпа од листови од Pandanus tectorius (мирисен бор) како основа за боење, палетата нуди многу бои за боење на мебелот. Сепак, „шемите од фолија со проѕирен лак“ се основниот традиционален метод кој продолжува, со полирање направено со агат.

Производот бил заштитен според Законот за географски ознаки на стоки (регистрација и заштита) (Закон за географски ознаки) од 1999 година на Владата на Индија. Регистриран е од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки на 5 јули 2007 година под наслов „Санкедански мебел“ и бил наведен во пријавата за географски ознаки број 100 под класа 20 на 5 јули 2007 година како занаетчиски предмет.

 Историја 
десно|мини|Аголна маса за мебел Санкхеда
Според историските записи, овој вид мебел бил забележан во 17 век од страна на Џорџ Рок, француски писател и Џејмс Форбс, британски државен службеник. Во тоа време, тиковото дрво што се користело за изработка на овој мебел било транспортирано од Валсад и обоено со домородни бои. Производот потоа бил извезуван од пристаништата Сурат и Камбат.

Локална легенда раскажана за потеклото на овој занаетчиски облик велела дека една духовно ориентирана личност, за да ги избегне моголските освојувачи, дошла во Санкхеда и престојувала во колиба со дрвосечач кој се грижел за него. Откако останал со него подолг период, тој одеднаш исчезнал. Меѓутоа, ноќта кога исчезнал од селото, дрвосечачот го видел во сон и мудриот човек го благословил со вештини за занаетчиство во столарија. Дрвосечачот потоа станал столар и почнал да резба мебел користејќи лак.

За да се промовира ова занаетчиство, во Ахмедабад е основан институт за обука.

 Производи 
Освен традиционалниот мебел во широк спектар на троделни гарнитури, кревети, градинарски лулашки, тоалетни масички, столчиња за лулање, маси, паравани, дивани итн. други иновации во ракотворбите воведени во овој формат се ѕидни завеси, ламби, вазни за цвеќе и држачи за пенкала, играчки, кујнски прибор и потпора за лезалки. Иако дизајнот изгледа кршлив, мебелот е издржлив и трае долго време. Кај заедницата Гуџарати било обичај да се подарува овој традиционален мебел како поволен подарок за свадба.

 Наводи 
Библиографија





Категорија:Индиски ракотворби