Мирна

Мирна (), познат и како Смирна  ) — мајка на Адонис во старогрчката митологија. Таа била преобразена во миро дрво откако имала сексуален однос со својот татко и го родила Адонис во форма на дрво. Иако приказната за Адонис има семитски корени, не е сигурно од каде потекнува митот за Мирна, иако веројатно потекнува од Кипар.

Митот детално го опишува инцестуозниот однос помеѓу Мирна и нејзиниот татко, Кинора. Мирна се вљубува во својот татко и го наведува на сексуален однос. Откако го открива својот идентитет, тој го вади својот меч и ја брка. Таа бега низ Арабија и, по девет месеци, им се обраќа на боговите за помош. Тие се сожалуваат на неа и ја преобразуваат во смирно дрво. Додека е во форма на растение, Мирна го раѓа Адонис. Според легендата, ароматичното солзење од смирното дрво се солзите на Мирна.

Најпознатата форма на митот е раскажана во „Метаморфозите на Овидиј“, а приказната била тема на најпознатото дело (денес изгубено) на поетот Хелвиј Цина. Неколку алтернативни верзии се појавиле во Библиотеката, „Фабулите на Хигин“ и „Метаморфозите на Антонин Либерал“, со големи варијации што го прикажуваат таткото на Мирна како асирскиот крал Теја или ја прикажуваат Афродита како го организирала трагичниот однос. Критичкото толкување на митот смета дека одбивањето на Мирна од конвенционалните сексуални односи го предизвикало нејзиниот инцест, со последователната преобразба во дрво како замолчувачка казна. Се претпоставува дека табуто на инцестот ја означува разликата помеѓу културата и природата и дека верзијата на Мирна на Овидиј го покажува ова. Преводот на „Мирна“ од Овидиј, од англискиот поет Џон Драјден во 1700 година, е протолкуван како метафора за британската политика од тоа време, поврзувајќи ја Мирна со Марија II и нејзиниот татко како Јаков II.

Во посткласичните времиња, Мирна имала широко влијание во западната култура. Таа била спомената во „Божествената комедија“ од Данте, била инспирација за „Мирна“ од Виторио Алфиери и била алудирана во „Матилда“ од Мери Шели. Во драмата „Сарданапал“ од Бајрон, се појавил лик по име Мирна, кого критичарите го протолкувале како симбол на сонот на Бајрон за романтична љубов. Митот за Мирна бил една од 24-те приказни прераскажани во „Приказни од Овидиј“ од англискиот поет Тед Хјуз. Нејзината приказна била средишна точка на долгата поема „Вториот час од ноќта“ од Френк Бидарт. Во уметноста, заведувањето на Мирна кон нејзиниот татко е илустрирано од германскиот гравер Вирџил Солис, нејзината метаморфоза на дрво од францускиот гравер Бернар Пикарт и италијанскиот сликар Маркантонио Франческини, додека францускиот гравер Гистав Доре избрал да ја прикаже Мирна во пеколот како дел од неговата серија гравури за „Божествената комедија“ од Данте. Во музиката, таа се појавувала во дела од Соуза и Равел. Таа била и инспирација за научни имиња на неколку видови и за астероид.

 Потекло и етимологија 
Митот за Мирна е тесно поврзан со оној за нејзиниот син, Адонис, кој е полесно да се проследи. Адонис е хеленизирана форма на феникискиот збор „адони“, што значи „мој господар“. Се верува дека култот на Адонис им бил познат на Грците од околу шестиот век п.н.е., но несомнено е дека тие станале свесни за него преку контакт со Кипар. Околу ова време, култот на Адонис е забележан во Книгата на Езекиел во Ерусалим, иако под вавилонското име Думузид.

Адонис првично бил феникиски бог на плодноста, претставувајќи го духот на вегетацијата. Понатаму се теоритизира дека тој бил аватар на верзијата на Бал, обожаван во Угарит. Веројатно е дека недостатокот на јасност во врска со тоа дали Мирна се викала Смирна и кој бил нејзиниот татко, потекнува од Кипар пред Грците првпат да се сретнат со митот. Сепак, познато е дека Грците додале многу на приказната за Адонис-Мирна, пред таа да биде првпат запишана од класичните научници.
лево|мини|Миро, скапоцената смола за балсамирање од антиката.
Низ вековите, Мирна, девојката, и мирото, мирисот, биле етимолошки поврзани. Мирото била скапоцена во античкиот свет и се употребувало за балсамирање, лекови, парфеми и темјан. Современиот македонски збор миро потекнува од латинскиот збор Myrrha (или murrha или murra, сите се синонимни латински зборови за супстанцијата на дрвото). Латинскиот збор Myrrha потекнува од старогрчкиот múrrā, но, во крајна линија, зборот е од семитско потекло, со корени во арапскиот murr, хебрејскиот mōr и арамејскиот mūrā, сите значат „горчливо“ , како и се однесуваат на растението. Во однос на smyrna, зборот е грчка дијалектичка форма на myrrha.

Во Библијата, мирото се споменува како еден од најпосакуваните мириси, и иако се споменува заедно со темјанот, обично е поскапо.  Неколку пасуси од Стариот завет се споменуваат за мирото. Во Песната над песните, која според научниците датира или од десеттиот век п.н.е. како еврејска усна традиција  или од вавилонското ропство во 6 век п.н.е., мирото се споменува седум пати, што ја прави Песната над песните пасусот во Стариот завет што најмногу се споменува за мирото, честопати со еротски призвук.   Во Новиот завет, супстанцијата е позната по тоа што се поврзува со раѓањето на Христос кога мудреците ги дале своите дарови од „злато, темјан и миро“.  

 Мит 

 Овидиј 
мини|Вергил Солис - Мирна и Синирас
Објавена во 8 година од н.е., „Метаморфозите на Овидиј“ станала една од највлијателните поеми од писатели на латински јазик. „Метаморфозите“ покажуваат дека Овидиј повеќе бил заинтересиран да го преиспита начинот на кој законите се мешаат во животот на луѓето отколку да пишува епски приказни како „Енеида“ на Вергилиј или „Одисеја“ на Хомер. „Метаморфозите“ не ги раскажува Овидиј,  туку ликовите во приказните. Митот за Мирна и Кинира го пее Орфеј во десеттата книга од „Метаморфозите“ откако го раскажува митот за Пигмалион  и пред да се сврти кон приказната за Венера и Адонис. (Book X, 243-739) Бидејќи митот за Мирна е и најдолгата приказна што ја пеел Орфеј (205 стихови) и единствената приказна што одговара на неговата најавена тема за девојки казнети за забранета желба, таа се смета за главен дел од песната. Овидиј го започнува митот со предупредување до публиката дека ова е мит на голем ужас, особено за татковците и ќерките:Приказната што ќе ја раскажам е ужасна: ги молам ќерките и татковците да се држат настрана додека пеам, или доколку ги сметаат моите песни за волшебни, нека одбијат да веруваат во овој дел од мојата приказна и нека претпостават дека никогаш не се случило: инаку, доколку веруваат дека се случило, мора да веруваат и во казната што следела. (Book X, 300-303)Според Овидиј, Мирна била ќерка на кралот Кинира и кралицата Кенхреја од Кипар. Овидиј вели дека Купидон не бил виновен за инцесната љубов на Мирна кон нејзиниот татко, Кинира; тој коментира дека мразењето на својот татко е злосторство, но дека љубовта на Мирна била поголем злостор, (Book X, 311-315) и наместо тоа ги обвинува ериниите. (Book X, 298-513)

Во неколку стихови, Овидиј ја прикажува психичката борба со која се соочува Мирна помеѓу нејзината сексуална желба за нејзиниот татко и општествениот срам со кој би се соочила доколку дејствува според неа. Ненаспиена и губејќи ја сета надеж, таа се обидува да се самоубие; сепак, ја открива нејзината дадилка, на која ѝ се доверува. Таа се обидува да ја натера Мирна да ја потисне заљубеноста, но подоцна се согласува да ѝ помогне на Мирна да влезе во креветот на нејзиниот татко доколку вети дека нема повторно да се обиде да се самоубие.

За време на Цереалија, жените кои го обожавале, вклучувајќи ја и кралицата Кенхреја, мајката на Мирна, не смееле да бидат допрени од мажи девет ноќи. Дадилката на Мирна му кажала на кралот за девојката што е длабоко вљубена во него, давајќи лажно име. Аферата траела неколку ноќи во целосен мрак за да се скрие идентитетот на Мирна,  сè додека Кинира не сакал да го дознае идентитетот на својата љубовница. Откако донел светилка и ја видел својата ќерка, кралот се обидел да ја убие на лице место, но Мирна побегнала.

Потоа Мирна заминала во прогонство девет месеци, покрај палмите на Арабија и полињата на Панхеја, сè додека не стигнала во Сабеја.  Бремена, уморна од животот, но исплашена од смртта, молејќи ги боговите за решение, таа се претворила во смирно дрво, а неговиот сок ги претставувал нејзините солзи. Подоцна, Лукица го ослободила новороденчето Адонис од дрвото.

 Други верзии 
Митот за Мирна е опишан во неколку други дела освен во „Метаморфозите“ на Овидиј. Меѓу научниците кои го раскажувале се Аполодор, Хигин и Антонин Либерал. Сите три верзии се разликуваат.

Во својата Библиотека, напишана околу 1 век п.н.е., Аполодор  раскажува за три можни родители на Адонис. Во првата, тој наведува дека Кинира пристигнал на Кипар со неколку следбеници и го основал Пафос, и дека се оженил со Метарма, на крајот станувајќи крал на Кипар преку нејзиното семејство. Кинира имал пет деца со Метарма: двете момчиња, Оксипор и Адонис, и три ќерки, Орседика, Лаогора и Браизија. Ќерките во еден момент станале жртви на гневот на Афродита и имале односи со странци,  на крајот умирајќи во Египет. (Book III, 14.3)
мини|Бернар Пикарт - Раѓањето на Адонис
За третата опција, тој го цитира Панијасид, кој наведува дека асирскиот крал Теја имал ќерка по име Мирна. Мирна не ја почитувала Афродита, навлекувајќи го гневот на божицата, која ја натерала да се заљуби во нејзиниот татко; и со помош на нејзината дадилка, таа го измамила дванаесет ноќи сè додека не бил откриен нејзиниот идентитет. Мирна побегнала, но нејзиниот татко подоцна ја стигнал. Потоа Мирна се помолила боговите да ја направат невидлива, поттикнувајќи ги да ја претворат во дрво, кое било наречено миро. Десет месеци подоцна, дрвото пукнало и од него се родил Адонис. (Book III, 14.4)

Во своите „Фабули“, напишани околу 1 година од н.е., Хигин наведува дека кралот Кинира од Асирија имал ќерка од својата сопруга. Ќерката се викала Мирна, а мајката се фалела дека нејзиното дете ја надминувало дури и Венера по убавина. Разлутена, Венера ја казнила мајката проколнувајќи ја Смирна да се заљуби во нејзиниот татко. Откако дадилката ја спречила Мирна да изврши самоубиство, таа ѝ помогнала да има сексуален однос со својот татко. Кога Мирна забременила, се скрила во шумата од срам. Венера се сожалила на судбината на девојчето, претворајќи ја во смирно дрво, од кое се родил Адонис.

Во „Метаморфози“ од Антонин Либерал, напишани некаде во 2 или 3 век од н.е.,  митот се одвива во Феникија, во близина на планината Либан. Овде кралот Тијас, син на Бел и Оритија,  имал ќерка по име Смирна. Бидејќи била многу убава, ја барале мажи од далеку. Таа смислила многу трикови за да ги одложи своите родители и да го одложи денот кога ќе изберат сопруг за неа. Смирна била полудена  од желбата за својот татко и не сакала никој друг. На почетокот ги криела своите желби, а на крајот ѝ ја кажала на својата дадилка, Хиполита,  тајната на своите вистински чувства. Хиполита му кажала на кралот дека девојка од возвишено потекло сака да легне со него, но во тајност. Аферата траела подолг временски период и Смирна забременила. Во овој момент, нејзиниот татко сакал да знае која е таа, па ја осветлил собата и откривајќи го идентитетот на Смирна кога таа влегла. Во шок, Смирна го родила предвреме своето дете. Потоа ги кренала рацете и се помолила, што го слушнал Зевс, кој се сожалил на неа и ја претворил во дрво. Нејзиниот татко се самоубил,  и по желба на Зевс детето било одгледано и наречено Адонис.

Во ретка верзија, клетвата на Мирна ѝ ја нанел Хелиј, богот на сонцето, поради некоја нејасна навреда,  што можеби ја одразува улогата што ја има Сонцето во производството на миро, но сепак оваа верзија е далеку од популарна.

 Толкување 
Митот за Мирна е толкуван на различни начини. Преобразбата на Мирна во верзијата на Овидиј е толкувана како казна за нејзиното кршење на општествените правила преку нејзината инцестна врска со нејзиниот татко. Како Библида која се заљубила во својот брат, Мирна е преобразена и станува безгласна, што ја прави неспособна да го скрши табуто на инцестот.

Мирна е тематски поврзана и со приказната за ќерките на Лот. Тие живеат со својот татко во осамена пештера и бидејќи нивната мајка е мртва, тие решаваат да го збунат Лот со вино и да го заведат за да го одржат семејството во живот преку него. Ненси Милер ги коментира двата мита:Инцестот [на ќерките на Лот] е санкциониран од репродуктивната неопходност; бидејќи нема последици, оваа приказна не е општествено призната наративна парадигма за инцест. [...] Во случаите и на ќерките на Лот и на Мирна, заведувањето на ќерката кон таткото мора да биде прикриено. Додека другите варијанти на инцест - мајка-син, брат или сестра - дозволуваат консензуалнос, инцестот татко-ќерка не дозволува; кога ќерката покажува трансгресивна сексуална желба, се појавува таткото кој го забранува тоа.Мирна е протолкувана како преобраќање од девојка во жена во текот на приказната: на почетокот таа е девица која ги одбива своите додворувачи, на тој начин негирајќи го делот од себе што вообичаено е посветен на Афродита. Божицата потоа ја погодува со желба да води љубов со нејзиниот татко, а Мирна потоа се претвора во жена во канџите на неконтролираната страст. Бракот меѓу нејзиниот татко и мајка потоа се поставува како пречка за нејзината љубов, заедно со инцестот што е забранет преку законите кои се соодветни, но и божествени. Начинот на кој ќерката го заведува својот татко ја илустрира најекстремната верзија што може да ја има заведувањето: заедницата меѓу две лица кои според општествените норми и закони се строго одвоени.

Џејмс Ричард Елис тврдел дека табуто за инцест е фундаментално за цивилизираното општество. Надоврзувајќи се на теориите и психоанализата на Зигмунд Фројд, ова е прикажано во верзијата на Овидиј за митот за Мирна. Кога девојката е понесена од желба, таа се жали на својата човечност, бидејќи доколку таа и нејзиниот татко биле животни, немало да има пречка за нивниот сојуз.

Тоа што Мирна се преобразува во смирно дрво, исто така, се толкува како влијание врз карактерот на Адонис. Бидејќи е дете и на жена и на дрво, тој е поделена личност. Во Стара Грција зборот Адонис можел да значи и „парфем“ и „љубовник“ , а исто така Адонис е и парфем направен од ароматични капки миро, како и човечки љубовник кој заведува две божици.

Во својот есеј „Што природата дозволува љубоморните закони да забрануваат“, книжевната критичарка Мери Асвел Дол ја споредува љубовта помеѓу двајцата машки главни ликови од книгата на Ени Пру „Скршена планина“ (1997) со љубовта што Мирна ја има кон својот татко во „Метаморфозите“ на Овидиј. Дол сугерира дека главните грижи и на Овидиј и на Пру се цивилизацијата и нејзините незадоволства и дека нивната употреба на слики од природата открива слични разбирања за тоа што е „природно“ кога станува збор за тоа кого и како треба да се сака. На тема пишувањето на Овидиј за љубовта, Дол наведува:Во делото на Овидиј ниедна љубов не е „табу“ освен доколку не произлегува од потреба за моќ и контрола. Распространета практика за второто за време на Римското Царство била практиката на елитата да зема млади девојки во семејна возраст како љубовници, девојки кои можеле да бидат млади како ќерки. Таквата практика се сметала за нормална, природна.Врската на Кинира со девојка на возраст на неговата ќерка било природно, но тоа што Мирnа била вљубена во сопствениот татко не било. Дол дополнително го објаснува ова, наведувајќи дека жалењето на Мирна дека животните можат да се парат татко и ќерка без проблеми е начин Овидиј да изрази парадокс: во природата односот татко-ќерка не е неприроден, но е во човечкото општество. На ова Дол заклучува дека „Природата не следи никакви закони. Не постои такво нешто како „природен закон“. Сепак, Овидиј се оттргнува во три чекори од ужасната приказна:

Прво, тој не ја раскажува приказната сам, туку го тера еден од неговите ликови во приказната, Орфеј, да ја пее; (Book X, 143-739) второ, Овидиј ѝ кажува на својата публика дури и да не верува во приказната (погледнете го цитатот во неговата верија погоре); трето, го тера Орфеј да му честита на Рим, родниот град на Овидиј, што е далеку од земјата каде што се одвивала оваа приказна (Кипар). (Book X, 304-307) Дистанцирајќи се, пишува Дол, Овидиј ја намамува својата публика да продолжи да слуша. Најпрвин, Овидиј започнува да ја раскажува приказната опишувајќи ја Мирна, нејзиниот татко и нивната врска, што Дол ја споредува со парењето на Ерос и Психа:  тука водењето љубов се случува во целосен мрак и само иницијаторот (Купидон) го знае и идентитетот на другиот. Метаморфозата на Мирна во дрво ја чита Дол како метафора каде што дрвото ја отелотворува тајната. Како несакан ефект, метаморфозата ја менува и идејата за инцест во нешто природно за имагинацијата да размислува. Коментирајќи ја фројдовската анализа на митот, наведува дека Овидиј „вознемирувачки сугерира дека [татковата желба] може да биде неискажана универзалност на човечкото искуство“. as cited in  Дол забележува дека приказните на Овидиј функционираат како метафори: тие се наменети да дадат увид во човечката психа. Дол наведува дека моментите кога луѓето доживуваат моменти како оние на татковската желба се потиснати и несвесни, што значи дека тие се природен дел од растењето и дека повеќето понекогаш прераснуваат во неа. Таа заклучува за Овидиј и неговата верзија на Мирна дека: „Она што е перверзно, за Овидиј, е употребата на сексот како алатка за моќ и слепото прифаќање на сексуалната машка моќ како културна норма“.

Во 2008 година, весникот „Гардијан“ ја именувал врската на Мирна со нејзиниот татко, како што е прикажана во „Метаморфози “ од Овидиј, како една од десетте најдобри приказни за инцестна љубов. Тоа го надополнило митот како повознемирувачки од која било друга инцестуозна врска прикажана во „Метаморфози“.

Особено во светлината на темите за тајност во табуто и патријархалната природа на овидеовото општество, митот може да послужи и за пресврт на наративот во случаите каде таткото манипулира и сексуално ги злоупотребува своите ќерки и не се случува вистинско заведување на таткото од страна на ќерката, освен во неговиот сопствен ум. Ова би било слично на тоа како Фројдовата теорија за прикривање функционира социјално.

 Културно влијание 

 Книжевност 
Еден од најраните записи на драма инспирирана од митот за Мирна е во „Еврејските антиквитети“, напишана во 93 година од н.е. од римско - еврејскиот историчар Јосиф Флавиј. Се споменува трагедија насловена како Кинира, во која главниот лик, Кинира, ќе биде убиен заедно со неговата ќерка Мирна, и „ќе биде пролеана многу фиктивна крв“. (Book XIX, chapter 1.13) Не се дадени дополнителни детали за заплетот на оваа драма.
лево|мини|Мирна во пеколот (Гистав Доре, илустрација за Божествената комедија на Данте)
Мирна се појавува во поемата „Божествена комедија - Пеколот“ од Данте Алигиери, каде што Данте ја гледа својата душа како е казнувана во осмиот круг на пеколот, во десеттата болгија. Таму таа и други фалсификатори како што се алхемичаритестрадаат од ужасни болести, а Мирна од лудило. (canto XXX, verses 34-48) Страдањето на Мирна во десеттата болгија укажува дека нејзиниот најсериозен грев не бил инцест  туку измама. Дајана Глен ја толкува симболиката во контрапасо на Мирна како тоа што нејзиниот грев е толку неприроден и незаконски што таа е принудена да го напушти човечкото општество и истовремено го губи својот идентитет. Нејзината лудост во пеколот спречува дури и основна комуникација, што сведочи за нејзиното презирување кон општествениот поредок во животот.

Данте веќе ја покажал својата запознаеност со митот за Мирна во претходно писмо до царот Хајнрих VII, кое го напишал на 17 април 1311 година. Тука тој ја споредува Фиренца со „Мирна, злобна и безбожна, која копнее по прегратката на својот татко, Кинира“; метафора, Клер Хонес ја толкува како начин на кој Фиренца се обидува да го „заведе“ папата Климент V подалеку од Хајнрих VII. Тоа е инцестно бидејќи папата е татко на сите и исто така се подразбира дека градот на тој начин го отфрла својот вистински сопруг, царот.

Во поемата „Венера и Адонис“, напишана од Вилијам Шекспир во 1593 година, Венера се осврнува на мајката на Адонис. Во 34-тата строфа, Венера оплакува затоа што Адонис не обрнува внимание на нејзините пристапи и во болка во срцето вели „О, да имаше твојата мајка толку тврдоглав ум, таа не ќе те родеше, туку ќе умреше“. (stanza 34) Шекспир подоцна суптилно се осврнува на Мирна кога Венера бере цвет: „Таа го сече стеблото, а во отворот се појавува зелен сок што испушта нешто, кој го споредува со солзи“. (stanza 196) Се претпоставува дека овие растителни сокови што се споредуваат со солзи се паралела со солзите на Мирна, кои се капките миро што зрачат од дрвото смирна.

Во друго дело на Шекспир, „Отело“ (1603), се претпоставува дека тој направил уште едно упатување. Во чин 5, сцена 2, главниот лик Отело се споредува себеси со смирно дрво со постојан поток од солзи (Солзите на Мирна).  Наводот е оправдан на начинот на кој црпи инспирација од книга X од „Метаморфозите“ на Овидиј, исто како што направила и неговата претходно напишана поема, „Венера и Адонис“.

Трагедијата „Мирна“ од Виторио Алфиери (напишана во 1786 година) била инспирирана од приказната за Мирна. Во драмата, Мирна се вљубува во својот татко, Кинира. Мирна треба да се омажи за принцот Пир, но одлучува против тоа и го остава пред олтарот. На крајот, Мирна доживува ментален слом пред својот татко, кој е разбеснет затоа што принцот се самоубил. Признавајќи дека го сака Кинира, Мирна го зграпчува неговиот меч, додека тој се повлекува во ужас и се самоубива.

Новелата „Матилда“, напишана од Мери Шели во 1820 година, содржи сличности со митот и ја споменува Мирна. Матилда е оставена од нејзиниот татко како бебе откако нејзиното раѓање предизвикало смрт на нејзината мајка, и таа не го среќава својот татко сè додека тој не се вратќа шеснаесет години подоцна. Потоа тој ѝ кажува дека е вљубен во неа, и кога таа го одбива, тој извршува самоубиство. Во четвртото поглавје, Матилда прави директнп укажување: „Случајно кажав дека ја сметам Мирна за најдобрата од трагедиите на Алфиери“.Shelley, Mary. Mathilda in The Mary Shelley Reader. Oxford University Press, 1990 cited in  Одра Диберт Хајмс, во есеј насловен „Познаваше срам и познаваше желба“, забележува посуптилен навод за Мирна: Матилда ја поминува последната ноќ пред пристигнувањето на нејзиниот татко во шумата, но кога се враќа дома следното утро, дрвјата навидум се обидуваат да ја опкружат. Хајмс сугерира дека дрвјата може да се сметаат како паралела со метаморфозираната Мирна на Овидиј.

Трагедијата „Сарданапал“ од Џорџ Гордон Бајрон, објавена во 1821 година и продуцирана во 1834 година, се одвива во Асирија, 640 година п.н.е., во времето на кралот Сарданапал. Драмата се занимава со востанието против необичниот крал и неговиот однос со неговата омилена робинка Мирна. Мирна го натерала Сарданапал да се појави на чело на своите војски, но откако победил во три последователни битки на овој начин, на крајот бил поразен. Како поразен, Мирна го убедила Сарданапал да се постави на погребна клада која таа ќе ја запали и потоа ќе скокне врз него  - горејќи ги живи двајцата. Драмата е толкувана како автобиографија, со Сарданапал како алтер его на Бајрон, Зарина како сопругата на Бајрон, Ана Изабела, и Мирна како негова љубовница Тереза. На поапстрактно ниво, Мирна е желбата за слобода што ги движи оние кои се чувствуваат заробени или врзани, како и инкарнација на сонот на Бајрон за романтична љубов. Бајрон ја познавал приказната за митската Мирна, ако не директно преку „Метаморфози“ на Овидиј, тогаш барем преку „Мирна“ на Алфиери, со која бил запознаен. Во својот есеј „Проблем што малкумина се осмелуваат да го имитираат“, Сузан Џ. Волфсон ја фразира и толкува врската помеѓу драмата „Сарданапал“ и митот за Мирна:Иако [Бајроновата] сопствена драма го избегнува целосното значење на оваа комплицирана ситуација, името Мирна значи дека тоа [името се однесува на инцест.] не може целосно да се избегне - особено затоа што Овидовата приказна за инцестот на Мира претставува потенцијална реципрочна вредност на кошмарот што Бајрон го измислува за Сарданапал, за сочувство со синот кој е предмет на „инцестот“ на неговата мајка.Во 1997 година, митот за Мирна и Кинира бил претставен како една од 24-те приказни од „Метаморфозите“ на Овидиј кои ги прераскажал англискиот поет Тед Хјуз во неговото поетско дело „Приказни од Овидиј“. Делото било пофалено за тоа што не е директно преведено, туку за тоа што ја прераскажува приказната на јазик кој бил исто толку свеж и нов за денешната публика како што биле текстовите на Овидиј за неговата современа публика. Хјуз бил пофален и за неговите достигнувања во користењето хумор или ужас при опишувањето на Мирна. Делото добило критички признанија, освојувајќи ја наградата „Книга на годината според Витбред“ во 1997 година  и била адаптирана за театар во 1999 година, со Сирин Саба во главната улога како Мирна.

Во 1997 година, американскиот поет Френк Бидарт ја напишал „Желба“, што претставува уште едно прераскажување на митот за Мирна како што е претставен во „Метаморфози“ од Овидиј. Случајот со Мирна, според забелешките на критичарот Лангдон Хамер, е најлошиот можен начин да се спротивстави на желбата, бидејќи приказната за Мирна покажува како сексот може да ги наведе луѓето да ги уништат другите, како и себеси. Тој коментира дека „скапоцената горчлива смола“ во која се претвораат солзите на Мирна има горчлив и сладок вкус, како и желбата како целина“. Тој понатаму пишува: „Неизбежноста на желбата ја прави долгата приказна на Бидарт за потчинување на неа еден вид афирмација. Наместо абнормални, ликовите на Овидиј се чувствуваат примерни“.

Мирна - или Смирна - се споменува и во романот „Пронајди ме“ на Андре Ациман од 2019 година.

 Преводот на Џон Драјден 
мини|Англискиот поет Џон Драјден го превел митот за Мира за политички цели.
Во 1700 година, англискиот поет Џон Драјден ги објавил своите преводи на митови од Овидиј, Хомер и Бокачо во томот „Басни, антички и современи“. Книжевниот критичар Ентони В. Ли забележил во својот есеј „Кинира и Мирна на Драјден“ дека овој превод, заедно со неколку други, може да се протолкува како суптилен коментар за политичката сцена на Англија од крајот на седумнаесеттиот век.

Преводот на митот за Мирна, како што се појавува во „Метаморфозите“ на Овидиј, се смета за критика на политичката спогодба што следела по Славната револуција. Сопругата на водачот на оваа револуција, Вилијам Орански, била Марија, ќерка на Јаков II. ар ја ии Вилијам биле крунисани за крал и кралица на Англија во 1689 година, а бидејќи Драјден бил длабоко наклонет конЈаковс, тој ги изгубил своите јавни функции и паднал во политичка немилост под новото владеење. Драјден се свртел кон преведувањето и ги исполнил овие преводи со политичка сатира како одговор - митот за Минра бил еден од овие преводи.

Во воведните стихови од песната, Драјден го опишува кралот Кинира исто како што го правел Овидиј, како човек кој бил посреќен доколку не станел татко. Тој сугерира дека ова е директна паралела со Јаков, кој можел да се смета за посреќен доколку ја немал својата ќерка, Марија, која го предала и ја узурпирала неговата монархиска положба. Кога го опишува чинот на инцест, Драјден употребува метафора за чудовиште. Овие стихови се сугерираат како насочени кон Вилијам III, кој ја нападнал Англија од Холандија и чие присуство Драјден го опишува како проклетство или казна, според Ли. Малку понатаму е обвинет Конвенцискиот парламент. Ли сугерира дека Драјден ја критикува наметливоста на парламентот, бидејќи дејствувал без конституиран законски авторитет. Конечно, ќерката, Марија како Мирна,  е опишана како безбожен отпадник од цивилизацијата, чиј најголем грев бил нејзиното нарушување на природната линија на наследување, со што ги прекршила и природните, како и божествените статути, што резултирало со фундаментална социјална конфузија. Кога Мирна копнее и го достигнува креветот на својот татко (Кинира), Ли гледа паралела со искачувањето на Марија на престолот на Јаков: двете ќерки инцестуозно го окупирале местото кое им припаѓало на нивните татковци.

Читањето на преводот на митот за Мирна од Драјден како коментар за политичката сцена, според Ли, е делумно оправдано со карактеризацијата која ја направил историчарот Џулијан Хопит за настаните од револуцијата од 1688 година: За повеќето, монархот бил Божји земен претставник, избран од Него за доброто на Неговиот народ. Мешањето во тој избор од страна на луѓето значело нарушување на божествениот поредок, чија неизбежна цена бил хаосот.

 Музика 

Во музиката, Мирна е тема на оркестарска композиција од 1876 година од Џон Филип Соуза Мирна Гавоте , а во 1901 година, Морис Равел и Андре Капле напишале кантати насловени како Мирна. Капле завршил прв пред Равел, кој бил трет на натпреварот „Награда Рим“. Натпреварот барал кандидатите да поминат низ серија академски пречки пред да влезат во финалето каде што требало да компонираат кантата на пропишан текст. Иако не било најдоброто музичко дело, жирито го пофалило делото на Равел за неговиот „мелодичен шарм“ и „искреноста на драматичното чувство“. Музичкиот критичар Ендру Клементс, пишувајќи за „Гардијан“, коментирал за неуспесите на Равел да го освои натпреварот: „Повторниот неуспех на Равел да ја освои наградата „Рим“, најпосакуваната награда за млади композитори во Франција на почетокот на 20 век, станал дел од музичкиот фолклор.“

Единствената опера на италијанскиот композитор Доменико Алалаона, која премиерно била претставена во 1920 година, се викала „Мирна“. Либретото се потпира на легендата за Мирна, додека музиката е инспирирана од „Пелеас и Мелисанда“ (1902) од Клод Дебиси, како и од „Електра“ (1909) од Рихард Штраус. Страдајќи од монотонија, последната пресметка меѓу таткото и ќерката, според критичарите, бил единствениот дел кој навистина оставил впечаток. Мирна останува најамбициозната композиција на Алалаона и иако музиката имала тенденција да биде „еклектична и нерамномерна“, таа покажувала „техничка иницијатива“.

Неодамна, Кристен Кустер создал хорска оркестрација, Мирна, напишана во 2004 година и првпат изведена во Карнеги Хол во 2006 година. Кустер изјавил дека идејата за Мирна се појавила кога Американскиот композиторски оркестар ја замолил да напише концерт со љубовна и еротична тематика. Концертот бил инспириран од митот за Мирна во „Метаморфози“ на Овидиј и вклучува извадоци од томот што „се движат во и надвор од музиката како во сон, или можеби сеќавањето на Мира на настаните што ја обликувале нејзината судбина“, како што го опишал Кустер.

 Уметност 
„Метаморфозите на Овидиј“ биле илустрирани од страна на неколку уметници низ времето. Во 1563 година во Франкфурт бил објавен двојазичен германски превод од Јохан Постиј, со дрворезите на познатиот германски гравер Виргилиј Солис. Илустрацијата на Мирна ја прикажува како го измамува својот татко, како и нејзиното бегство од него. Во 1717 година во Лондон било објавено латино-англиско издание на „Метаморфози“, преведено од Самуел Гарт и со плочи од францускиот гравер Бернар Пикарт. Илустрацијата на Мирна била насловена „Раѓањето на Адонис “ и ја прикажувала Мирна како дрво кое го раѓа Адонис опкружена со жени. Во 1857 година, францускиот гравер Гистав Доре направил серија илустрации за „Божествена комедија“ на Данте, прикажувајќи ја Мирна во осмиот круг на пеколот.

Во 1690 година, италијанскиот барокен сликар Маркантонио Франческини ја прикажал Мирна како дрво додека го раѓа Адонис во „Раѓањето на Адонис“. Сликата била вклучена во уметничката изложба „Заробени емоции: Барокно сликарство во Болоња, 1575-1725“ во Музејот Џ. Пол Гети во Центарот Гети во Лос Анџелес, Калифорнија, која траела од 16 декември 2008 година до 3 мај 2009 година. Сликата била изложена во Staatliche Kunstsammlungen Dresden (македонски: Дрезденски државни уметнички колекции) во Германија како дел од Gemäldegalerie Alte Meister (македонски: Галерија на старите мајстори).

Во 1984 година, уметникот Мел Чин создал скулптура базирана на илустрацијата на Доре за Мира за „Божествена комедија“. Скулптурата била насловена како „Мирна на пост-индустрискиот свет“ и прикажува гола жена како седи на правоаголен пиедестал. Тоа било проект на отворено во паркот Брајант, а кожата на скулптурата била направена од перфориран челик. Внатре имало видлив скелет од полистирен. Кога била завршена, скулптурата била висока 29 стапки.

 Наука 
десно|мини|Бубамарата со осумнаесет точки е поврзана со Мирна во нејзиното научно име, Myrrha octodecimguttata.
Неколку научни имиња на метаморфозирачки инсекти се однесуваат на митот. Мирна е род на бубамари, како што е осумнаесет-пегавата бубамара (Myrrha octodecimguttata). Libythea myrrha е пеперутка по потекло од Индија. Polyommatus myrrha е редок вид пеперутка именувана од Готлиб Август Вилхелм Херих-Шефер, пронајдена на планината Ерџиес во југоисточна Турција. Catocala myrrha е синоним за вид молец познат како брачен подкрилец.   Вкупно, Природонаучниот музеј на Обединетото Кралство наведува седум пеперуги (молци и пеперутки) со името мирна.

Мирото има горчлив вкус, ароматична, жолта до црвеникаво-кафеаво. Се добива од мали трнливи цветни дрвја од родот Commiphora, кој е дел од семејството темјанушки (Burseraceae). Постојат два главни вида на миро: бисабол и херабол. Бисаболот го произведува Commiphora erythraea, арапски вид сличен на C. myrrha, кој ја произведува хераболната смирна. C. myrrha расте во Етиопија, Арабија и Сомалија.

Голем астероид, со пречник  е именуван 381 Мирна. Откриен е и именуван на 10 јануари 1894 година од А. Шарлоа во Ница. Митската Мирна го инспирирала името, а нејзиниот син, Адонис, е името дадено на друг астероид, 2101 Адонис. Користењето класични имиња како Мирна, Јунона и Веста при именувањето на помали планети било стандарден обичај во времето кога бил откриен 381 Мирна. Општото мислење било дека користењето броеви наместо тоа може да доведе до непотребна забуна.

Белешки

 Наводи 

 Цитирани дела 






































 Надворешни врски 

 The myth of Myrrha retold in comic, by Glynnis Fawkes
 The Warburg Institute Iconographic Database (images of Myrrha)

Категорија:Жени во старогрчката митологија