Германско-латвиски пакт за ненапаѓање

Германско-латвиски пакт за ненапаѓање — потпишан во Берлин на 7 јуни 1939 година. Во светлината на германскиот напредок на исток, советската влада побарала англо-француска гаранција за независноста на балтичките држави за време на преговорите за сојуз со западните сили. Латвиската и естонската влада, секогаш сомничави во советските намери, одлучиле да прифатат меѓусебен пакт за неагресија со Германија. Германско-естонските и германско–латвиските пактови за неагресија биле потпишани во Берлин на 7 јуни 1939 година од страна на латвискиот министер за надворешни работи Вилхелмс Мунтерс и германскиот министер за надворешни работи Јоаким фон Рибентроп. Следниот ден, Адолф Хитлер ги примил естонските и латвиските пратеници и во текот на неговите интервјуа, нагласил одржување и зајакнување на трговските врски меѓу Германија и балтичките држави. Ратификациите на пактот биле разменети во Берлин на 24 јули 1939 година, а тој стапил на сила истиот ден. Тој бил регистриран во Серијата договори на Лигата на народите на 24 август 1939 година и бил наменет за период од десет години.

Пактовите имале за цел да ги спречат западните или советските сили да стекнат влијание во балтичките држави и со тоа да ја опколат Германија. Пакт за ненапаѓање со Литванија бил склучен во март по германскиот ултиматум од 1939 година до Литванија во врска со регионот Клајпеда. Државите требало да обезбедат бариера против каква било советска интервенција во планираната германско-полска војна.

Германија понудила да потпише договори за ненапаѓање со Естонија, Латвија, Финска, Данска, Норвешка и Шведска на 28 април 1939 година. Шведска, Норвешка и Финска го отфрлиле предлогот. Првите нацрти биле подготвени првата недела од мај, но потпишувањето на договорите било двапати одложено поради барањата на Латвија за појаснување.

 Наводи 

Категорија:Договори на Третиот Рајх
Категорија:Договори од Втората светска војна