Змејска печка

мини|Змејска печка во Џијаншуи, Јунан
Змејска печка (Кинески: 龍窯) или „печка за качување“, е традиционална кинеска форма на печка, која се користи за кинеска керамика, особено во јужна Кина. Таа е долга и тенка и се потпира на прилично стрмен наклон, обично помеѓу 10° и 16°, по кој се движи печката. Печката може да постигне многу високи температури, понекогаш и високи до 1400°C, неопходни за производи кои се печат на висока температура, вклучувајќи камени садови и порцелан, што долго време им претставувало предизвик на европските грнчари, а некои примероци биле многу големи, долги до 60 метри, дозволувајќи да се печат до 25.000 парчиња одеднаш. До почетокот на 12 век од н.е. тие можеби биле долги над 135 метри, дозволувајќи да се печат уште поголеми количини; се тврди дека можеле да се печат повеќе од 100,000.

 Историја 
Според неодамнешните ископувања во округот Шангју на североистокот од покраината Џеџијанг и на други места, потеклото на змејската печка може да датира од времето на династијата Шанг (околу 1600 до 1046 година п.н.е.) и е поврзано со воведувањето на камената керамика, печена во 1200°C или повеќе. Овие печки биле многу помали од подоцнежните примери, долги околу 5–12 метри, а исто така имале и многу помал наклон.

Овој тип на печки сигурно се развил до периодот на завојуваните држави, и од страна на Источното кралство Ву (220–280 н.е.), во Шангју имало над 60 печки. Потоа, тој останал главен дизајн што се користел во јужна Кина сè до династијата Минг. Грнчарските области во јужна Кина се претежно ридски, додека оние на рамнините на северна Кина обично немаат соодветни падини; тука преовладувал типот на печка манту. 

Печката Нанфенг во покраината Гуангдонг е стара неколку века и сè уште работи. Таа била производител на шивански керамички производи, како и на архитектонска керамика, а денес функционира и како туристичка атракција.

 Карактеристики 
мини|Јапонска коморна верзија
Печките обично биле направени од тули и се еден вид печки со „вкрстено влечење“, каде што пламенот се движи повеќе или помалку хоризонтално, наместо нагоре од или надолу кон подот.  Времето на печење можело да биде релативно кратко, што значи околу 24 часа за мала печка. Раните печки биле издигнувачки тунели, не поделени во комори, туку со скалило на интервали што давало релативно рамни нивоа на подот, а можеби користеле чакал или сличен материјал на подот за да се овозможи одложување на вертикалните оџаци. Од периодот на династијата Сун (1127–1279), некои печки биле градени како серија комори, скалести додека се искачувале по падината, и со поврзувачки врати за да се овозможи пристап и на работниците во печките за време на товарење и истоварување, како и на топлината за време на печењето. Може да има до 12 комори. Печките со комори биле вообичаени за производство на целадон од Лонгкуан. 

Главната комора за огниште била на дното, но можеби имало дополнителни „дупки за огниште“ за да се овозможи додавање дополнително гориво во интервали по наклонот, како и отвори за гледање за да се овозможи поглед на внатрешноста. На далечниот, горен крај имало оџак, но со оглед на промајата на наклонот, тој не морал да биде висок и можел целосно да се изостави. Големината и обликот на печките и коморите во нив значително варирале. Печењето се започнувало на долниот крај и се движело нагоре по наклонот. Горивото можело да биде дрво или (генерално поретко) јаглен, што влијаело на атмосферата на печењето; дрвото давало редуктивна атмосфера, а јагленот оксидирачка. Тежината на произведената грнчарија била приближно иста како и тежината на потребното дрво. Генерално се користеле сагари, барем во подоцнежните периоди. Ова било иновација на садовите Динг од север во династијата Сонг.

Печките дозволувале големи количини грнчарија да се печат на високи температури, но печењето обично не било рамномерно по целата должина на печката, што често произведувало различни ефекти врз парчињата на различни нивоа. Многу често повисоките комори произведувале подобри парчиња, бидејќи се загревале побавно. Како еден пример, широкиот спектар на бои што се гледа кај кинеските керамички садови, како што се керамички садовите Јуе и келадонот Лонгкуан, во голема мера се објаснува со варијации во условите на печење. Ако парчињата се загреат превисоко, наместо посакуваната боја на келадон, парчињата ќе станат кафеави. Варијациите во нијансите на белиот порцелан помеѓу и во рамките на северната Динг опрема и јужниот Ќингбаи биле исто така резултат на употребеното гориво. Некои од најнапредните коморни печки биле изградени за печење порцелан Дехуа, каде што прецизната контрола на високите температури била од суштинско значење. Формата на змејска печка била копирана во Кореја, некаде помеѓу 100та и 300та година од нашата ера, а многу подоцна во Јапонија во разни видови печки за качување по анагама и на други места во Источна Азија. 

Големите количини што се печеле не биле уникатни за азиската грнчарија; најголемите печки што произведувале античка римска грнчарија, од сосема поинаква форма, можеле да печат до 40.000 парчиња одеднаш.

 Литература 

 Инж, Кларенс, Бои и контраст: Керамички традиции во кинеската архитектура, 2014, БРИЛ, , Google книги
 Кер, Роуз, Нидам, Џозеф, Вуд, Најџел, Наука и цивилизација во Кина: Том 5, Хемија и хемиска технологија, Дел 12, Керамичка технологија, 2004, Cambridge University Press, , Google книги
 Медли, Маргарет, Кинескиот грнчар: Практична историја на кинеската керамика, 3-то издание, 1989, Фајдон, 
 Росон, Џесика (ур.). Книга за кинеска уметност на Британскиот музеј, 2007 (2-ро издание), Британска музејска преса, 
 Вајнкер, СЈ, Кинеска грнчарија и порцелан, 1991, Британска музејска преса, 
 Вуд, Најџел: Oxford Art Online, дел „Змејски ( долги ) печки“ во „Кина, §VIII, 2.2: Керамика: Материјали и техники, Материјали и техники“.
Категорија:Кинески пронајдоци
Категорија:Статии со текст на традиционален кинески