Антонио Мачадо

Антонио Ципријано Хозе Марија и Франциско де Санта Ана Мачадо и Руиз (26 јули 1875 - 22 февруари 1939 година), познат како  'Антонио Мачадо' , беше шпански поет и една од водечките фигури на шпанското книжевно движење познато како генерација на '98. Неговата поезија, првично модернистичка, еволуира кон интимната форма на симболика. Мачадо „зборуваше во стих и живееше со поезија.“ DEBELJAK, Aleš

 Животопис 
Мачадо е роден во Севилја, Шпанија, една година по неговиот брат Мануел. Тој беше внук на забележаниот шпански фолклорист, Ципријана álvarez durán.   Во 1899 година, тој и неговиот брат отпатуваа во Париз за да работат како преведувачи за француски издавач. Во текот на овие месеци во Париз, тој стапи во контакт со големиот француски симболистички поети Жеан Мореас, Пол Форт и Пол Верлајн, а исто така и со други современи литературни фигури, вклучувајќи ги и Рубин Дарио и Оскар Вилде. Овие средби ја зацементираа одлуката на Мачадо да се посвети на поезијата.

Во 1901 година, тој ги објави своите први песни во книжевното списание „Електра“. Неговата прва книга поезија беше објавена во 1903 година, под наслов „Соледади“. Во текот на следните неколку години, тој постепено ја менуваше стилистиката. Во 1907 година, конечната колекција беше објавена со насловот „„ Соледади “и„ Галерис “. Отрос песни . Во истата година, на Мачадо му беше понудена работа на професор по француски јазик во училиштето во Сорија. Тука, тој се запозна со Леонор Изквиердо, ќерка на сопствениците на пансионот што престојуваше Мачадо . Во текот на летото, сепак, на Леонор му беше дијагностициран напредно туберкулоза и тие се вратија во Шпанија. На 1 август 1912 година, Леонор почина, само неколку недели по објавувањето на „Кампос де Кастиillaа“. Мачадо беше емотивно скршен  го  оставил Сорија, градот што го инспирираше зљ поезијата на „Кампос“. Тој отиде да живее во Баеза, Андалузија, каде што остана до 1919 година. Таму  напишал серија песни што се поврзани со смртта на Леонора, кои беа додадени во ново (и сега дефинитивно) издание на „Кампос де Кастиillaа“ објавено во 1916 година, заедно со првото издание на „Нуевс“. Додека неговите претходни песни се во украсен, модернистички стил, со објавување на „Кампос де Кастиillaа“, тој покажа еволуција кон поголема едноставност, карактеристика која ќе биде доминантна во неговата поезија понатаму
Творештво
Антонио Мачадо е меѓу најголемите поети во Шпанија од 20 век. Роден е во 1875 година во Паласио де Лас Дуенас на имотот на неговото семејство. Кога сè уште беше дете, Макадо се пресели со семејството во Мадрид, каде неговиот татко бил професор. Откако таткото на Макадо почина ненадејно во 1893 година, семејството падна од финансиска сигурност. Макадо и неговиот брат Мануел се свртеа кон пишување и глума и кружеа меѓу колегите Боемци, вклучувајќи ги и поетите Рубин Дарио и Хуан Рамин Хименез. Во 1899 година, браќата отпатуваа во Париз и најдоа работа како преведувачи на издавачите на Гарние. Додека беше во Париз Макадо се запозна со ирскиот писател Оскар Вајлд. Неговата поезија е сè уште широко прочитана и славена денес.

Макадо започнал да пишува поезија до раните 1900 -ти. Во 1902 година тој го собрал својот стих во Соледади: Поезија, кој ја открива неговата склоност кон рефлексивните и духовните. Пет години подоцна, Макадо објави зголемена верзија, Соледади, Галерија и други песни (објавени на англиски јазик како солити, галерии и други песни). Оваа колекција има повеќе песни што Карл В. Коб, пишувајќи во речникот на литературната биографија, опишана како „духовен и етички акцент“. Коб додаде дека во овие песни „Макадо се етаблира како… поет на временски“ и „поет на време и меморија“. Забележително меѓу овие песни се „Анох Донде Дорма“ („Синоќа додека лежев спиење“), мистично дело исполнето со симболика и христијанска слика, а само-рефлективниот „Читање на јасен ден“ („Читање на јасен ден“), во кое тој ја открива неговата судбина е да биде поетска коб Посветете се на трудот отколку со обична песна;

По завршувањето  на Соледадите, Мачадо предавал во Сорија, Шпанија, каде на крајот се ожени. Тој предавал таму до 1911 година, кога добил стипендија што му овозможува да студира во Париз. Додека патувал, сопругата на Макадо се разболела од туберкулоза и починала. После тоа, Макадо се врати во Шпанија и се здоби со наставна позиција во Андалузија.

Во 1912 година, Мачадо објави уште една голема поетска колекција, Кампос де Кастиillaа (објавено на англиски како Кастилијански камп), во која ја смета судбината на Шпанија и размислува за неговата покојна сопруга. Како што истакна Коб, „Сите песни во Кампос де Кастиillaа изгледаат нанадвор, кон историјата и пејзажот на Шпанија, литературните пријатели и сопругата на Макадо“. Обемот се дели на три дела: првиот дел се однесува на шпанското земјиште и луѓе; Централниот дел се сеќава на Сорија, каде ја запознал својата сопруга; Заклучниот дел ја изразува својата loveубов кон неговата покојна сопруга. Коб во речникот на литературната биографија дека „Кампос де Кастиillaа станала мала класика што ги искажува тешките и горчливите аспекти на шпанската земја и карактерот и сепак некако сугерира трајна надеж“.

Макадо продолжи да се развива како поет, додека задоцнето го извршуваше колегиумското студија во Мадрид. По дипломирањето на универзитетот таму во 1918 година, тој нашол работа како учител во блиската Сеговија. До ова време, Макадо се сметаше за пад, но во 1924 година тој ја произведе личната, но сепак филозофска, колекцијата Нуевас Канкионс („Нови песни“), каде повторно се сеќава на неговата покојна сопруга. Сепак, овој том вклучува и дел во кој Макадо ја искажува својата loveубов кон друга жена. Овие страствени песни значат дека Макадо сè уште не бил потрошен уметник.

Во текот на 1920 -тите, Макадо се вклучи во театарот. Тој соработуваше со својот брат на неколку дела што го реализираа производството во Мадрид. Покрај тоа, тој објави друга колекција на стихови, Де Он Канкиеро Апокрифо („Од апокрифна песна“), при што тој го прогласува своето подмладување и страст преку разни маски, вклучувајќи ги и филозофот и биографот на филозофот. Пишувајќи во Антонио Макадо, Коб објасни: „Причините на Макадо за создавање на оваа профузија на лица се прилично јасни. Тој покажа неподготвеност кога станува збор за презентирање на филозофијата под свое име, бидејќи му недостасуваше систематски тренинг во оваа дисциплина“.

Машина како два тома во 1943 година - во која Макадо разгледува различни елементи на шпанската култура. Маирена е прикажана како инспиративен учител кој спроведува испитувања на слободни прегледи на теми кои се движат од кантиска филозофија до борба против бикови и од поезија до комунизам. Како што напиша Кесел Шварц во енциклопедијата на светската литература во дваесеттиот век, Маирена „ги испитува проблемите на постоењето и смртта“ и

Помеѓу 1919 и 1931 година, Макадо беше професор по француски јазик на Институто де Сеговија, во Сеговија. Тој се пресели таму за да биде поблиску до Мадрид, каде живеел Мануел. Браќата е се среќаваат за време на викендите за да работат заедно на голем број театарски претстави, со нив стекувајќи голема популарност. Овде, исто така, Антонио имаше тајна афера со Пилар де Валдерама, мажена жена со три деца, на која ќе и посвети свое поетско дело-„Гиомар“. Во 1932 година, станува професор на „Институтот Калдерон де ла Барса“ во Мадрид. Тој соработуваше со Рафаел Алберти,

Кога Шпанската граѓанска војна избувна во јули 1936 година, Макадо беше во Мадрид. Војната трајно го одвои од неговиот брат Мануел, кој беше заробен во националистичката (Франсоистичка) зона и од Валдерама кој беше во Португалија. Мачадо беше евакуиран со својата постара мајка и чичко на Валенсија, а потоа и во Барселона во 1938 година. Со франкизмот на власт, тие емигрираат на  француската граница до Колуоури. Тука, на 22 февруари 1939 година, почина Антонио Мачадо, само три дена пред неговата мајка. Во џебот беше пронајдена неговата последна песна,  Ова се деновите на сина боја и ова е подот на детството . Мачадо е погребан во Колиур каде починал; Леонор е погребан во Сорија.

На пат кон Колиуре во декември 1938 година, тој напиша „За стратезите, за политичарите, за историчарите, сето ова ќе биде јасно: ја изгубивме војната. Но, на човечко ниво не сум толку сигурен: можеби победивме“.

Тој се оддалечи од херметичките естетски принципи на пост-симболизмот и ја култивираше динамичната отвореност на социјалниот реализам. Како и таквите францусккиот  Верлајн, Мачадо започна со размислување fin de siècle на неговиот сензорски свет, прикажувајќи го преку меморијата и впечатоците на неговата приватна свест. И, како и неговите  колеги од генерацијата од 1998 година, тој излезе од својата осаменост да размисли за историскиот пејзаж на Шпанија . Неговата поетска работа започнува со објавувањето на „Соледадите“ во 1903 година. Во овој краток том, се забележуваат многу лични врски што ќе ја карактеризираат неговата подоцнежна работа. Во „Соледади“, Галеријас. Отрос песни , објавен во 1907 година, неговиот глас станува субјективен и влијае на поетите од 20 век Октавио Паз, Дерек Волкот,  кој пишува за влијанието на Мачадо.Antonio Machado Poems

Во 1912 година, тој го објави „Кампос де Кастиillaа“, збирка песни што ја лиризираат убавината на Кастилијанската село. Исто како што сопствената личност на поетот откри меѓусебно деструктивни елементи во претходните  galerías  и  soledades ", исто така и Каин - Абел Библијата приказна, толкувани во„ Ла Тира де Алваргонзалез “, подоцна и ги потврдија фракциите во Шпанија што се расправаше еден на друг и во обид да се обидеме да се одмориме на Ун. Во исто време, други песни предвидуваа кастилијански архетипови кои предизвикуваа емоции како патос („ла Мујер Манчега“, „Манчеган жена“),  („ОН КРИМИНА“) и Старк Ропт („Кампос де Сорија“). Книгата, исто така, вклучуваше серија кратки рефлексивни песни, честопати наликуваат на популарни песни или изреки, наречени „поговорка и кантари“ (Изреки и песни).

Во 1917 година, во „Кампос“ беа додадени разни песни, вклучувајќи група песни напишани во Баеза за смртта на неговата млада сопруга, новата „поговорка на кантари“ и серија на „елогиози“, посветени на луѓе како што се Рунсин Дарио и [Јуан Рам Рамон Jimимез], кој беше влијателен во неговиот живот.

Подоцнежните песни на Мачадо служат како виртуелна антропологија на обичните луѓе на Шпанија, прикажувајќи ја нивната колективна психологија, социјалните мори и историската судбина. Тој ја создава оваа панорама преку фундаментални митови и повторливи, безвременски модели на групно однесување. Овие архетипови се развиени во неговата работа „Кампос де Кастиillaа“ („Кастилијански полиња“), особено во клучните песни како „Ла Тирара де Алваргонзалез“ и „Пор Тиррас де Еспања“, кои се базираат на приказни за библиско наследство. Метафорите од овој период користат географски и топографски упатувања за да пренесат силни пресуди за социо-економските и моралните услови на полуостровот.

Неговата следна книга „Nuevas Canciones“ („Нови песни“), објавена во 1924 година, го означува последниот период од неговата работа. Комплетните дела на неговата поезија,  Poesías Completas  беа објавени во 1938 година и содржат  Poesias de Guerra  ('Песни на војната' '), со' 'El Crimen fue en granada'  ( The Crime се случи во Гранада ), елеганција на [Федерико Гаркаја Лорка].

Поважни публикации
  Солити  '(1903)
  Солити. Галерии. Други песни  (1907)
  Полиња на Кастиља  (1912).
  Комплетни песни  (1917)
  Нови песни  (1924)
  Комплетни песни  (1936, четврто издание)
  Хуан де Маирена  (1936)

 Поезија 
 1903 година -  Солити: песни 
 1907 -  Солити. Галерии. Други песни 
 1912 година -  полиња на Кастиља 
 1917 година -  Избрани страници 
 1917 година -  Комплетни песни 
 1917 година -  песни 
 1918 година -  Солити и други песни 
 1919 година -  Солити, галерии и други песни 
 1924 година -  нови песни 
 1928 година -  Комплетни песни (1899-1925) 
 1933 година -  Комплетни песни (1899-1930) 
 1933 година -  Земјата на Алваргонзалез 
 1936 година -  Комплетни песни 
 1937 година -  Војната (1936-1937) 

 проза 
 1936 година -  Хуан де Маирена (реченици, донаири, белешки и сеќавања на апокрифен професор) 
 1957 година -  Комплементарната  (Постхумна компилација од Гилермо де Торе објавена во Буенос Аирес од Редакцијата Лосада).
 1994 година -  Писма до Пилар  (издание на Г. Ц. Депретис, во Мадрид со Анаја -Марио Мучик).
 2004 година -  Макадскиот фонд на Бургос. Трудовите на Ам  (издание на А. Б. Ибажез Перез, во Бургос од страна на институцијата Фернан Гонзалез).

 Театар 
(со Мануел Макадо)
 1926 година -  Несреќни можности на Fortune или Julianillo Valcárcel 
 1927 година -  [[[Хуан де Мажара]] 
 1928 година -  Олеандерс 
 1930 година -  Ла Лола оди на пристаништата 
 1930 година -  братучед Фернанда 
 1932 година -  војвотката на Бенамеј 
 1932 година -  Комплетен театар, јас , Мадрид, ренесанса.
 1947 година -  човекот кој почина во војната  (почит во Буенос Аирес)
 1924 година -  Ел осудадо за недоверба , од Тирсо де Молина (со Хозе Лопез Хернандез), премиерно прикажано на 2 јануари 1924 година, на Театро Еспањол во Мадрид, со [[Рикардо Калво Агост
 1924 година -  [[[Хернани]] , од Виктор Хуго (со Франциско Вилаеспеса), премиерно прикажано на 1 јануари 1925 година, во Театро Еспањол на Мадрид, од друштвото на Марија Гуереро и Фернандо Даз де Мендоза.
 1926 година -  Сребрената девојка , од Лопе де Вега (со Хозе Лопез Хернандез).Antonio Machado 

Наводи

Понатамошно читање
   Walcott, Derek "Reading Machado" The New Yorker 18 November 1996
   Ballagas, Emilio  Del sueño y la vigilia en Antonio Machado. Ballagas. Revista Nacional de Cultura de Venezuela. 1945 (article)
   Barnstone, Willis "Antonio Machado: A Theory of Method in His Use of Dream, Landscape, and Awakening" in Revista Hispánica Moderna Year 39, No. 1/2 (1976/1977), pp. 11–25 University of Pennsylvania Press
   Braschi, Giannina, "La Gravedad de la Armonia en 'Soledades Galerias y Otros Poemas' de Machado," PLURAL, San Juan, Puerto Rico, 1983.
   Fernández-Medina, Nicolás. The Poetics of Otherness in Antonio Machado's Proverbios y cantares . Cardiff: U of Wales P, 2011.
   ---. "Intertexutality and Poetic Practice in José Angel Valente's Dialogue with Antonio Machado," 2011. 
   ---. "Pythagoras, Buddha, and Christ: Antonio Machado's Poem lxv of 'Proverbios y cantares' (Nuevas canciones)," 2010.
   ---. "Reality, Idealism, and the Subject/Object Divide: Antonio Machado and the Modernist Crisis of Knowledge," 2016.
   ---. "Antonio Machado en diálogo con Emmanuel Lévinas: El compromiso con la objetividad y la otredad," 2020.
   Johnston, Philip (2002) The power of paradox in the work of Spanish poet Antonio Machado Edwin Mellen Press
   Prowle, Allen (2010) "Sunshine and Shadows: translations from Bertollucci, Machado and Pavese" Nunny Books, 2011.

Надворешни врски

Poems and videos in Poeticous
 Библиографија 

Serrano Poncela S. Antonio Machado, su mundo y su obra. Buenos Aires: Editorial Losada, 1954.
 Zubiría R. de. La poesía de Antonio Machado. Madrid: Gredos, 1955.
 Tuñón de Lara M. Antonio Machado. Paris: Seghers, 1960.
 Albornoz A. de. La presencia de Miguel de Unamuno en Antonio Machado. Madrid: Gredos, 1968.
 Gutiérrez Girardot R. Poesía y prosa en Antonio Machado. Madrid: Guadarrama, 1969.
 Gullón R. Una poética para Antonio Machado. Madrid: Gredos, 1970.
 Antonio Machado. Ed. R. Gullón, A. Phillips. Madrid: Taurus, 1973.
 Aguirre J. M. Antonio Machado, poeta simbolista. Madrid: Taurus, 1973.
 Sánchez Barbudo A. El pensamiento filosofico de Antonio Machado. Madrid: Guadarrama, 1974.
 Luis L. de. Antonio Machado, ejemplo y lección. Madrid: Sociedad General Española de Librería, 1975.
Cano J. L. Antonio Machado. Biografía ilustrada. Barcelona: Destino, 1975.
 Barjau E. Antonio Machado: Teoria y practica del apocrifo. Barcelona: Ariel, 1975.
 Cerezo Galán P. Palabra en el tiempo. Poesia y filisofia en Antonio Macado. Madrid: Gredos, 1975.
 Sesé B. Antonio Machado (1875—1939). El hombre, el poeta, el pensador. Madrid: Gredos, 1980.
 Carpintero h. Antonio Machado en su vivir. Soria: Centro de Estudios Sorianos, 1989.
 Antonio Machado, hoy. 4 volúmenes. Sevilla: Alfar, 1990.
 Gil Novales A. Antonio Machado. Madrid, Ediciones del Orto, 1992.
 Antonio Machado hacia Europa. Pablo Luis Avila, ed. Madrid: Visor, 1993.
 González A. Antonio Machado. Madrid: Alfaguara, 1999.
 Doménech J. (coord.), Hoy es siempre todavía. Curso internacional sobre Antonio Machado. Sevilla, Renacimiento, 2006.
 I. Ligero de equipaje (La vida de Antonio Machado). Madrid: Aguilar, 2006.
 Григорьев В. П. Антонио Мачадо (1875—1939). М.: Наука, 1971
 Элизабета Левин. Селестиальные близнецы. — М.: Амрита-Русь, 2006. — 560 с. :илл. ISBN 5-94355-445-9. — С. 260—296
 Тертерян И. Испытание историей: Очерки испанской литературы XX в. М.: Наука, 1973, с.218-257.
 Столбов В. Антонио Мачадо (эскиз к портрету)// Мачадо А. Избранное. М.: Художественная литература, 1975, с.3-20.
 Антонио Мачадо: Биобиблиогр. указ./ Сост. и вступ. ст. В. Г. Гинько. М.: Книга, 1979.
 Эренбург И. Антонио Мачадо// Эренбург И. Люди, годы, жизнь. Т. 2. М.: Советский писатель, 1990.
 Дубин Б. «Нет лирики без диалога» [о книге «Хуан де Майрена»] // Он же. На полях письма. М.: Emergency Exit, 2005.

Категорија:Шпански поети од 20 век
Категорија:Шпански машки поети