Синогрбна харинга

мини
Синогрбна харинга (научно име Alosa aestivalis) ― преселнички вид харинга од источниот брег на Северна Америка, со опсег од Нова Шкотска до Флорида. Синогрбната харинга образува јата и е верувано дека се сели на отворено море за да презими близу дното.

Овие риби се сребрено-кафеави по боја, имаат низа лушпи (модифицирани, бодликави и килести лушпи) по должината на стомаците и се одликуваат со длабок синкаво-зелен грб. Тие достигнуваат максимална големина од приближно 40 цм и е верувано дека живеат до 8 години. Најистакнатата одлика на овој вид е црната до темна боја на неговиот перитонеум (обвивката на абдоминалната празнина). Тоа е еден од „вообичаените“ северноамерикански припадници на семејството Alosidae  Тие често се мешани со видот Alosa pseudoharengusа бидејќи синогрбните харинги и Alosa pseudoharengus тешко се разликувани еден од друг, а заедно овие два вида често се сметани заедно како „речна харинга“. Alosa pseudoharengus имаат поголеми очи, поголема длабочина на телото и бисерно до бели перитонеални обвивки.

Оваа риба, во минатото, била користена како мамка во индустријата за лов на јастози. Исто така, таа е користена за човечка исхрана, обично пушена. Ловена е (за време на нејзината преселба спротиводно) со помош на големи мрежи за да биде извадена рибата од плитките, стеснети области на нејзините преселнички потоци и реки.

 Опсег 
Автохтониот опсег на оваа риба се наоѓа по должината на атлантскиот брег од Кејп Бретон, Нова Шкотска, до реката Сент Џонс, Флорида. За време на сезоната на мрестење, таа се сели во крајбрежните реки.

 Недомородни појави 
Синогрбните харинги за прв пат биле собрани во езерото Онтарио во 1995 година, а биле собрани од реката Тенеси во Џорџија и Тенеси; езерото Онеида, реката Освигоу и езерото Шамплејн во Њујорк. Во Северна Каролина, синогрбните харинги биле внесени во сливовите на реките Савана, Брод и Јадкин, како и во неавтохтони области на сливовите на реките Кејп Фир и Роаноук. Тие биле внесени на неодредена местоположба во сливот на заливот Чесапик во Пенсилванија. Тие биле собрани во езерото Џокаси, езерото Кеови, реката Пикалет, реката Брод и езерото Мареј во Јужна Каролина. Залихата добиена од реката Купер, Јужна Каролина, била пуштена во Тексас, од страна на Одделот за паркови и див свет на Тексас во езерото Тео, округот Бриско, и на неидентификувано истражувачко место во Северен Тексас во 1982 година (и во горниот тек на Црвената Река). Синогрбните овци се собирани од езерото Шамплејн, Вермонт, и се складирани во неколку внатрешни резервоари во Вирџинија, вклучувајќи го езерото Смит Маунтин, резервоарот Ококуан, резервоарот Кер и езерата Ана, Бритл и Чесдин. Како вид бил воспоставен во Тексас, Њујорк, Северна Каролина, Вермонт и Вирџинија.

Екологија
мини|лево|Јато од синогрбни харинги.
Оваа риба е анадромна, живее во морски системи и се мрестi во длабоки, брзи слатководни реки со тврди подлоги. Мигрира кон местата за мрестење напролет. Во Конектикат, синогрбната харинга се мрести во вода од 14 to 17 °C, обично подоцна во пролетта, за разлика од Alosa pseudoharengus. За време на мрестењето, многу јајца се оставани над дното на потокот, каде што се лепат за чакал, камења, трупци или други предмети. Младите единки поминуваат од три до седум месеци во слатка вода, а потоа се селат во океанот. Синогрбната харинга е вид што јаде планктони.

 Размножување 
Синогрбната харинга се мрести од крајот на март до средината на мај, во зависност од географската ширина. Женките обично созреваат до петгодишна возраст и произведуваат помеѓу 60.000 и 103.000 јајца. Мажјаците воглавно созреваат порано, помеѓу 3 и 4 години и со помала големина од женките. Кај двата вида, возрасните се селат брзо низводно по мрестењето и малку е знаено за нивната животна историја додека се во морската средина; сепак, верувано е дека се способни да се селат на долги растојанија (над 1.900 километри).

Зачувување
Населението на синогрбната харинга покажало драстично опаѓање низ поголемиот дел од нивниот опсег. Постојат неколку закани кои најверојатно придонеле за нивното намалување. Овие закани се: губење на живеалиштата поради намален пристап до областите за мрестење од изградбата на брани и други пречки за преселба; уништувањето на живеалиштата; риболов; и зголемен грабливски нагон поради обновувањето на населението на пругастиот лаврак.

Како одговор на трендот на опаѓање на речната харинга, државите Алабама, Масачусетс, Род Ајленд, Конектикат, Вирџинија, Делавер и Северна Каролина вовеле мораториуми за земање и поседување.

Синогрбната харинга е вид со загриженост кај Националната служба за морски риболов на Соединетите Држави. Видови од загриженост се оние видови за кои Националната океанска и атмосферска управа, Националната служба за морски риболов на Владата на Соединетите Држави, има одредени загрижености во врска со статусот и заканите, но за кои нема доволно информации за да биде укажено на потреба од наведување на видот според Законот за загрозени видови на Соединетите Држави.

 Наводи 

Дополнителна литература
  (2006): A molecular phylogenetic perspective on the evolutionary history of Alosa spp. (Clupeidae). Molecular Phylogenetics and Evolution 40(1): 298–304.  (HTML abstract)
 https://nas.er.usgs.gov/queries/FactSheet.aspx?speciesID=488

 Good, S. - Vermont Department of Fish and Wildlife, Pittsford, VT.
 Guest, W. C. 1983. Blueback herring evaluation. Federal Aid Project F-31-R-9.
 Hauser, M. 1998. Champlain Canal fish barrier study. Aquatic Nuisance Species Digest 2(3):26–27.
 Howells, R. G. 1992a. Annotated list of introduced non-native fishes, mollusks, crustaceans and aquatic plants in Texas waters. Texas Parks and Wildlife Department, Management Data Series 78, Austin, TX. 19 pp.
 Hurst, T. P., K. A. McKown, and D. O. Conover. 2004. Interannual and long-term variation in the nearshore fish community of the mesohaline Hudson River Estuary. Estuaries, 27(4):659-669.
 Jenkins, R. E., and N. M. Burkhead. 1994. Freshwater fishes of Virginia. American Fisheries Society, Bethesda, MD.
 MacNeill, D. - New York Sea Grant, State University of New York at Brockport, Brockport, NY.
 Menhinick, E. F. 1991. The freshwater fishes of North Carolina. North Carolina Wildlife Resources Commission. 227 pp.
 Owens, R. - U.S. Geological Survey, Oswego, NY.
 Owens, R. W., R. O'gorman, E. L. Mills, L. G. Rudstam, J. J. Hasse, B. H. Kulik, and D. R. MacNeill. 1998. Blueback herring (Alosa aestivalis) in Lake Ontario: First record, entry route, and colonization potential. Journal of Great Lakes Research, 24(3):723-730.
 Page, L. M., and B. M. Burr. 1991. A field guide to freshwater fishes of North America north of Mexico. The Peterson Field Guide Series, volume 42. Houghton Mifflin Company, Boston, MA.
 Rasmussen, J.L. 1998. Aquatic nuisance species of the Mississippi River basin. 60th Midwest Fish and Wildlife Conference, Aquatic Nuisance Symposium, Cincinnati, OH. 7 December 1998.
 Rohde, F.C., R.G. Arndt, J.W. Foltz, and J.M. Quattro. 2009. Freshwater Fishes of South Carolina. University of South Carolina Press, Columbia, SC, 430 pp.
 Winkelman, D. L. and M. J. Van Der Avyle. 2002. A comparison of diets of blueback herring (Alosa aestivalis) and threadfin shad (Dorosoma petenense) in a large southeastern reservoir. Journal of Freshwater Ecology, 17(2): 209–221.
 Yako, L. A., M. E. Mather, and F. Juanes. 2002. Mechanisms for migration of anadromous herring: An ecological basis for effective conservation. Ecological Applications, 12(2): 521–534.

Категорија:Ранливи видови според МСЗП
Категорија:Риби опишани во 1814 година
Категорија:Таксони опишани од Семјуел Мичил
Категорија:Чадена риба
Категорија:Риби во Големите Езера
Категорија:Alosa