Роберт Грејвс

Капетан Роберт фон Ранке Грејвс (роден на 24 јули 1895 г – починал на 7 декември 1985)  — англиски поет, војник, историски романописец и критичар. Неговиот татко бил Алфред Персевал Грејвс, познат ирски поет и фигура во гелската преродба; двајцата биле келтисти и проучувачи на ирската митологија.

Роберт Грејвс создал повеќе од 140 дела во текот на својот живот. Неговите песни, неговите преводи и иновативна анализа на грчките митови, неговите мемоари за неговиот ран живот - вклучувајќи ја и неговата улога во Првата светска војна - „Збогум на сè“ (1929), и неговата шпекулативна студија за поетската инспирација „Белата божица“ никогаш не изостанале од печат. Тој бил и познат писател на кратки раскази, а раскази како „Штабот“ се популарни до денес.

Тој заработувал за живот од пишување, особено популарни историски романи како што се „Јас, Клавдиј“, „Крал Исус“, „Златното руно “ и „Грофот Велизар“. Тој бил и истакнат преведувач на класични латински и старогрчки текстови; неговите верзии на „Дванаесетте цезари“ и „Златното магаре“ остануваат популарни поради нивната јасност и забавен стил. Грејвс ја добил наградата „Џејмс Тејт Блек“ во 1934 година и за „Јас, Клавдиј“ и за „Клавдиј Богот“.James Tait Black Prize winners: Previous winners – fiction 

Најстариот полубрат на Грејвс, Филип, постигнал успех како новинар, а неговиот помлад брат Чарлс бил писател и новинар.
 Ран живот 
Грејвс е роден во семејство од средната класа во Вимблдон, тогашен дел од Сари, денес дел од јужен Лондон. Тој бил осмо од десетте деца на Алфред Персевал Грејвс (1846–1931), кој пак бил шесто дете и втор син на Чарлс Грејвс, епископ на Лимерик, Ардферт и Агадо. Неговиот татко бил ирски училишен инспектор, гелски научник и автор на популарната песна „Отец О'Флин“, а неговата мајка била втората сопруга на неговиот татко, Амали Елизабет Софи фон Ранке (1857–1951), внука на историчарот Леополд фон Ранке. Неговиот чичко бил адмиралот кој командувал со Нор за време на Првата светска војна, Сер Ричард Пур, 4-ти баронет.

На седумгодишна возраст, двојна пневмонија по мали сипаници речиси му го одзедела животот на Грејвс, првата од трите прилики кога неговите лекари го очајувале поради проблеми со белите дробови, втората како резултат на воена рана, а третата кога се заразил со шпански грип кон крајот на 1918 година, непосредно пред демобилизацијата.

Во училиштето, Грејвс бил запишан под името Роберт фон Ранке Грејвс, а во Германија неговите книги се објавуваат под тоа име, но пред и за време на Првата светска војна името му предизвикало тешкотии.

 Образование 
Грејвс го стекнал своето рано образование во серија од шест подготвителни училишта, вклучувајќи го училиштето „Кингс колеџ“ во Вимблдон, Пенралт во Велс, училиштето „Хилброу“, училиштето „Рокби“ во Вимблдон и Копторн во Сасекс, од кое последно во 1909 година добил стипендија за „Чартерхаус“.  Таму започнал да пишува поезија и се занимавал со бокс, со текот на времето станувајќи шампион на училиштето и во лесна и во средна категорија. Тој тврдел дека ова било одговор на прогонството поради германскиот елемент во неговото име, неговата отвореност, неговата научна и морална сериозност и неговата сиромаштија во однос на другите момчиња.

Тој исто така пеел во хорот, каде што се сретнал со едно благородно момче три години помладо, Г.Х. „Питер“ Џонстон, со кого започнал интензивно романтично пријателство, чиј скандал на крајот довел до негов распит со директорот.  Сепак, самиот Грејвс го нарекол „чесно и сентиментално“ и „протохомосексуално“, и иако бил очигледно вљубен во Питер (маскиран под името „Дик“ во „Збогум на сето тоа“, тој негирал дека нивната врска некогаш била сексуална. Други современици го предупредиле за склоностите на Питер.

Помеѓу мајсторите, неговото главно влијание го имал Џорџ Малори, кој подоцна починал обидувајќи се да се искачи на Монт Еверест, и кој го запознал со современата книжевност и го водел на планинарење за време на празниците.   Во последната година од студиите во Чартерхаус, тој освоил изложба на класична уметност на колеџот „Сент Џонс“ во Оксфорд, но не го зазел своето место главно поради војната.

 Прва светска војна 
На почетокот на Првата светска војна во август 1914 година, Грејвс речиси веднаш се пријавил, примајќи служба во Вториот баталјон на Кралските велшки фузилиери како втор поручник на 12 август. Тој бил потврден во својот чин на 10 март 1915 година, и добил брзо унапредување, унапреден во поручник на 5 мај 1915 година и во капетан на 26 октомври. Во август 1916 година, еден офицер кој не го сакал раширил гласина дека е брат на заробен германски шпион кој го презел името „Карл Грејвс“.  Проблемот повторно се појавил на помал начин во Втората светска војна, кога еден сомничав рурален полицаец го блокирал неговото назначување во Специјалната полиција. Тој ја објавил својата прва збирка песни, „Над мангалот“, во 1916 година. Тој развил рана репутација како воен поет и станал еден од првите што напишал реалистични песни за искуството од судирот на бојното поле. Во подоцнежните години, ги изоставил своите воени песни од своите збирки, врз основа на тоа што тие биле премногу очигледно „дел од бумот на воената поезија“. На 20 јули кај Хај Вуд за време на Битката кај Сома, тој бил толку тешко ранет од граната во белите дробови што се очекувало да умре и официјално било пријавено дека починал од раните.  Тој постепено се опоравил и, освен краткиот престој во Франција, го поминал остатокот од војната во Англија.

Еден од пријателите на Грејвс во тоа време бил поетот Зигфрид Сасун, колега офицер во неговиот полк. Двајцата се опоравиле во Сомервилскиот колеџ во Оксфорд, кој се користел како болница за офицери. „Колку си различен што ја омаловажуваш мојата идеја да одам на Женскиот колеџ во Оксфорд.“, му напишал Сасун во 1917 година. На колеџот Сомервил, Грејвс се запознал и се заљубил во Марџори, медицинска сестра и професионална пијанистка, но престанал да ѝ пишува откако дознал дека е свршена. За времето поминато во Сомервил, тој напишал: „Уживав во престојот во Сомервил. Сонцето сјаеше, а дисциплината беше лесна.“  Во 1917 година, Сасун се побунил против водењето на војната давајќи јавна антивоена изјава. Грејвс се плашел дека Сасун би можел да се соочи со воен суд и интервенирал кај воените власти, убедувајќи ги дека Сасун доживува шок од гранати и дека треба да се однесуваат кон него соодветно.  Сасун бил испратен во Крејглокхарт, воена болница во Единбург, каде што бил лекуван од страна на Вилијам Риверс и се сретнал со другиот пациент Вилфред Овен.  Грејвс бил лекуван и овде. Грејвс имал и неврастенија како што се нарекувала тогаш, но никогаш не бил хоспитализиран поради неа,Размислував да се вратам во Франција, но сфатив колку е апсурдна таа идеја. Од 1916 година, стравот од гас ме опседнуваше: секој необичен мирис, дури и ненадеен силен мирис на цвеќе во градина, беше доволен за да ме истресе. И сега не можев да се соочам со звукот на силното гранатирање; бучавата од автомобил што се враќа во игра ме фрли на земја или ме фрли да се засолнам.Graves (1960)  pp. 219–220. 
Пријателството меѓу Грејвс и Сасун е документирано во писмата и биографиите на Грејвс. Интензитетот на нивната рана врска е прикажан во збирката на Грејвс „Самовили и пешаци“ (1917), која содржи многу песни што го слават нивното пријателство. Сасун забележал „силен сексуален елемент“ во него, набљудување поткрепено од сентименталната природа на голем дел од преживеаната преписка меѓу двајцата мажи. Преку Сасун, Грејвс станал пријател со Вилфред Овен, „кој често ми испраќал песни од Франција“.

Во септември 1917 година, Грејвс бил преместен на должност во гарнизонски баталјон. Воената кариера на Грејвс завршила драматично со инцидент што можел да доведе до обвинение за дезертерство. Откако бил преместен во Лимерик кон крајот на 1918 година, тој се разбудил со ненадеен студ, што го препознал како прв симптом на шпански грип. „Решив да побегнал“, напишал тој, „барем треба да го добијам грипот во англиска, а не во ирска болница“. Пристигнувајќи на станицата во Лондон Ватерло со висока температура, но без официјални документи што би го обезбедиле неговото ослободување од војската, тој случајно делел такси со офицер за демобилизација кој исто така се враќал од Ирска, кој ги пополнил своите документи за него со потребните тајни кодови.

 Повоен живот 
мини|Домот на Роберт Грејвс во Деја, Мајорка
Веднаш по војната, Грејвс и неговата сопруга, Ненси Николсон, создале растечко семејство, но тој бил финансиски несигурен и ослабен физички и ментално:Многу слаб, многу нервозен и со околу четири години недостаток на сон за да надоместам, чекав додека не оздравам доволно за да одам во Оксфорд со владин грант. Знаев дека ќе поминат години пред да можам да се соочам со нешто друго освен со мирен живот на село. Моите попречености беа многубројни: не можев да користам телефон, ми се слошуваше секој пат кога патував со воз, а гледањето повеќе од двајца нови луѓе во еден ден ме спречуваше да спијам. Се срамев од себе како товар за Ненси, но се заколнав на самиот ден на мојата демобилизација дека никогаш нема да бидам под ничии наредби до крајот на мојот живот. Некако морам да живеам пишувајќи.Graves (1960) p. 236. 
Во октомври 1919 година, тој се вработил на Оксфордскиот универзитет, наскоро менувајќи го курсот на англиски јазик и книжевност, иако успеал да ја задржи својата изложба на класици. Со оглед на неговото здравје, му било дозволено да живее малку надвор од Оксфорд, на Боарс Хил, каде што меѓу жителите биле Роберт Бриџис, Џон Мејсфилд (неговиот газда), Едмунд Бланден, Гилберт Мареј и Роберт Николс.  Подоцна, семејството се преселило во куќата „Ворлдс Енд“ на улицата Колис, Ислип, Оксфордшир.

Неговиот најзначаен оксфордски придружник бил Томас Едвард Лоренс, тогашен член на колеџот „Ол соулс“, со кого разговарал за современа поезија и учествувал во планирањето на сложени шеги.  До тогаш, тој станал атеист.  Неговото дело било дел од книжевниотнастан на натпреварот по уметност на Летните олимписки игри во 1924 година.

Додека сè уште бил студент, тој отворил продавница за храна на периферијата на Оксфорд, но бизнисот набрзо пропаднал. Исто така, не успеал да зеде диплома за бакалавар, но во исклучок му било дозволено во 1925 година да се стекне со диплома за книжевност преку дисертација, што му овозможило да продолжи кариера како наставник.

Во 1926 година, тој се вработил како професор по англиска книжевност на Каирскиот универзитет, придружуван од неговата сопруга, нивните деца и поетесата Лаура Рајдинг, со која имал афера. На Грејвс подоцна му било кажано дека еден од неговите ученици на универзитетот бил младиот Гамал Абдел Насер, но ова очигледно е неточно бидејќи Насер во тоа време имал само осум години.

Тој се вратил накратко во Лондон, каде што се разделил од сопругата под многу емотивни околности (и во еден момент Рајдинг се обидела да се самоубие) пред да замине да живее во Деја, Мајорка. Таму тие продолжиле да објавуваат книги со печат под рубриката на издавачката куќа „Сеизин“, го основале и уредувале книжевното списание „Епилог“ и напишале две успешни академски книги заедно: „Преглед на современата поезија“ (1927) и „Памфлет против антологиите“ (1928); обете имале големо влијание врз современата литературна критика, особено „Новата критика“.

 Книжевна кариера 
Грејвс и Рајдинг ја напуштиле Мајорка во 1936 година на почетокот на Шпанската граѓанска војна, а во 1939 година се преселиле во Соединетите Американски Држави, сместувајќи се во Њу Хоуп, Пенсилванија. Нивната нестабилна врска и конечното раскинување биле опишани од внукот на Роберт, Ричард Персевал Грејвс, во „Роберт Грејвс: 1927–1940: Годините со Лора“ и „Џек или подобро“ (1977) од Т.С. Метјуз. Тоа било и основа за романот на Миранда Сејмур „Летото на '39“ (1998).

По враќањето во Британија, Грејвс започнал врска со Берил Хоџ, сопругата на Алан Хоџ, неговиот соработник на „Долгиот викенд“ (1940) и „Читателот преку твоето рамо“ (1943; повторно објавена во 1947 година како „Употреба и злоупотреба на англискиот јазик“, но последователно повторно објавена неколку пати под оригиналниот наслов). Грејвс и Берил (тие не се венчале сè до 1950 година) живееле во Галмптон, Торбеј до 1946 година, кога повторно основале дом со своите три деца, во Деја, Мајорка. Куќата денес е претворена во музеј. Во 1946 година бил објавен и неговиот историски роман „Кралот Исус“. Тој ја објавил „Белата божица: Историска граматика на поетскиот мит“ во 1948 година; тоа е дело за природата на поетската инспирација, толкувана во однос на класичната и келтската митологија што ја познавал толку добро.  Тој се свртел кон научната фантастика со „Седум дена на Нов Крит“ (1949), а во 1953 година ја објавил „Обновено назаретско евангелие“ со Џошуа Подро. Исто така, ја напишал и „Херкулес, мојот другар од бродот“, објавена под тоа име во 1945 година (но првпат објавена како „Златното руно“ во 1944 година).

Во текот на 1955 година, Грејвс ја објавил „Грчките митови“, која прераскажува голем број грчки митови, при што секоја приказна е проследена со обемни коментари извлечени од „Белата божица“. Неговите прераскажувања се многу почитувани; голем дел од неговите неконвенционални толкувања и етимологии се отфрлени од класичарите."[it] makes attractive reading and conveys much solid information, but should be approached with extreme caution nonetheless". (Robin Hard, H. J. Rose, The Routledge Handbook of Greek Mythology, p. 690. .) See The Greek Myths Грејвс, пак, ги отфрлил реакциите на класичните научници, тврдејќи дека тие се премногу специјализирани и „прозно настроени“ за да го протолкуваат „античкото поетско значење“ и дека „малкуте независни мислители“ ... [се] поетите, кои се обидуваат да ја одржат цивилизацијата жива.“ The White Goddess, Farrar Straus Giroux, p. 224. 

Тој објавил збирка кратки раскази, „Катакрок! Претежно приказни, претежно смешни“, во 1956 година. Во 1961 година, станал професор по поезија на Оксфордскиот универзитет, позиција што ја држел до 1966 година.

Во 1967 година, Роберт Грејвс објавил, заедно со Омар Али-Шах, нов превод на Рубаија на Омар Хајам.Graves, Robert, Ali-Shah, Omar: The Original Rubaiyyat of Omar Khayyam,   Преводот бргу станал спорен меѓу читателите; Грејвс бил нападнат затоа што се обидел да ја скрши магијата на познатите пасуси во викторијанскиот превод на Едвард Фицџералд, а Л.П. Елвел-Сатон, ориенталист на Единбуршкиот универзитет, тврдел дека ракописот што го користеле Али-Шах и Грејвс, за кој Али-Шах и неговиот брат Идрис Шах тврделе дека бил во нивното семејство 800 години, бил фалсификат.Stuffed Eagle, Time, 31 May 1968 Преводот доживеал критична катастрофа, а угледот на Грејвс сериозно настрадал поради она што јавноста го сметала за негова лековерност да падне на измамата на браќата Шах. Во 1967 година била објавена првата целосна проценка на делото на Грејвс. „Побрзо од разумот“ од Даглас Деј се концентрира на развојот на Грејв како поет од неговите најрани дела во 1916 година до најновата збирка, користејќи ги критичките дела на Грејвс како коментар.

Во 1968 година, Грејвс бил награден со Златниот медал на кралицата за поезија од страна на кралицата Елизабета II. Неговата приватна аудиенција со кралицата била прикажана во документарниот филм на Би-Би-Си „Кралско семејство“, кој се емитувал во 1969 година.

Од 1960-тите до неговата смрт, Роберт Грејвс често разменувал писма со Спајк Милиган. Многу од нивните меѓусебни писма се собрани во книгата „Драг Роберт, драг Спајк“.

 Сексуалност 
Роберт Грејвс бил бисексуалец, имал интензивни романтични врски и со мажи и со жени, иако зборот што го измислил за тоа бил „псевдохомосексуалец“.  Грејвс бил воспитан да биде „скромен и невин, како што мајка ми планирала дека треба да бидам“.  Неговата мајка, Ејми, забранувала да се зборува за полов однос, освен во „грозен“ контекст, и целата кожа „мора да биде покриена“.  Во неговите денови во Пенралт, тој имал „невини симпатии“ кон момчиња; еден од нив бил момче по име Рони, кое „се качувало по дрвја, убивало гулаби со катапулт и ги кршело сите училишни правила, а никогаш не изгледало дека е фатено“.   Во Чартерхаус, училиште само за момчиња, било вообичаено момчињата да развиваат „љубовни, но ретко еротски“ врски, кои директорот најчесто ги игнорирал.  Грејвс го опишал боксот со пријателот, Рејмонд Родаковски, како „големо сексуално чувство“.  И иако Грејвс признал дека го сакал Рејмонд, тој го отфрлил тоа како „повеќе другарско отколку љубовно“.

Во својата четврта година во Чартерхаус, Грејвс го запознал „Дик“ (Џорџ „Питер“ Харкорт Џонстон) со кого развил „уште посилна врска“.  Џонстон бил предмет на обожавање во раните песни на Грејвс. Чувствата на Грејвс кон Џонстон биле употребени од насилници, кои го навеле Грејвс да верува дека Џонстон е виден како се бакнува со хорскиот директор. Грејвс, љубоморен, побарал оставка од хорскиот директор.  За време на Првата светска војна, Џонстон останал „утеха“ за Грејвс. И покрај сопствениот „чист и невин“ поглед на Грејвс кон Џонстон, братучедот на Грејвс, Џералд, напишал во писмо дека Џонстон бил: „воопшто не невин човек за кој го сметав, туку најлош од кој било друг може да биде“.  Џонстон останал тема за песните на Грејвс и покрај ова. Комуникацијата меѓу нив завршила кога мајката на Џонстон ги пронашла нивните писма и забранила понатамошен контакт со Грејвс.  Џонстон подоцна бил уапсен за обид за заведување на канадски војник, што го отстранило негирањето на Грејвс за неверството на Џонстон, предизвикувајќи Грејвс да се онесвести.

Во 1917 година, Грејвс ја запознал Марџори Мачин, помошна медицинска сестра од Кент. Тој се восхитувал на нејзиниот „директен начин и практичен пристап кон животот“. Грејвс не продолжил со врската кога сфатил дека Мачин има вереник на бојното поле.  По ова започнал период кога Грејвс почнал да се интересира за жени со помашки црти.Seymour (2003), p. 63 Ненси Николсон, неговата идна сопруга, била страсна феминистка: таа ја држела косата кратка, носела панталони и имала „момчешка директност и младост“.  Нејзиниот феминизам никогаш не бил во судир со сопствените идеи на Грејвс за женската супериорност.  Зигфрид Сасун, кој чувствувал дека Грејвс и тој имаат некаков однос, се чувствувал предаден од новата врска на Грејвс и одбил да му оди на свадбата.  Грејвс очигледно никогаш не го сакал Сасун на истиот начин како што Сасун го сакал Грејвс.

Бракот на Грејвс и Николсон бил напнат, Грејвс живеел во „проектилски шок“ и имал незаситна потреба за секс, на што Николсон не му возвратила.  Ненси забранила какво било споменување на војната, што дополнително го влошило судирот.  Во 1926 година, тој ја запознал Лора Рајдинг, со која побегнал во 1929 година додека сè уште бил во брак со Николсон. Пред ова, Грејвс, Рајдинг и Николсон усвоиле тројна врска што ја нарекле „Тројство“. И покрај импликациите, Рајдинг и Николсон најверојатно биле хетеросексуалци.  Овој триаголник станал „Светиот круг“ со додавањето на ирскиот поет Џефри Фибс, кој самиот сè уште бил во брак со ирската уметница Нора Мекгинес.  Оваа врска се вртела околу обожавањето и почитувањето на Рајдинг. Грејвс и Фибс требало да спијат со Рајдинг.  Кога Фибс се обидел да ја прекине врската, Грејвс бил испратен да го пронајде, дури и се заканил дека ќе го убие Фибс ако не се врати во кругот.  Кога Фибс се спротивставил, Рајдинг се фрлила низ прозорец, а Грејвс го следел примерот за да ја стигне.  Посветеноста на Грејвс кон Рајдинг бил толку силна што тој, според нејзиниот збор, влезе во период на присилен целибат, „кој не го уживаше“.

До 1938 година, повеќе не воодушевен од „Рајдинг“, Грејвс се заљубил во тогаш мажената Берил Хоџ. Во 1950 година, по долги расправии со Николсон (од која сè уште не се развел), се оженил со Берил.  И покрај тоа што имал љубовен брак со Берил, Грејвс се среќавал со 17-годишната Џудит Бледсо, во 1950 година.  Иако врската била опишана како „не премногу сексуална“, во 1952 година Грејвс го нападнал новиот свршеник на Џудит, при што полицијата била повикана.  Подоцна имал три последователни женски музи, кои доминирале во неговата поезија.

 Смрт и наследство 

 Смрт 
мини|Гробот на Роберт Грејвс
Во раните 1970-ти, Грејвс започнал да доживува сè посериозно губење на меморијата. До неговата 80-та година во 1975 година, тој бил на крајот од својот работен век. Починал од срцева слабост на 7 декември 1985 година на 90-годишна возраст. Неговото тело било погребано следниот ден наутро во малото црковно дворче на рид во Деја, на местото на светилиште кое некогаш било свето за Белата Божица на Пелион. Неговата втора сопруга, Берил Грејвс, починала на 27 октомври 2003 година и нејзиното тело било погребано во истиот гроб.

 Спомен-обележја 
Три од неговите поранешни куќи имаат сина плоча на нив: во Вимблдон, Бриксам и Ислип.

На 11 ноември 1985 година, Грејвс станал меѓу шеснаесетте поети од Првата светска војна кои биле одбележани на камен од шкрилец откриен во Аголот на поетите во Вестминстерската опатија. Натписот на каменот е преземен од „Предговорот“ на Вилфред Овен кон неговите песни и гласи: „Мојата тема е војната и сожалувањето на војната. Поезијата е во сожалувањето.“  Од 16-те поети, Грејвс бил единствениот што сè уште бил жив во времето на церемонијата на комеморација, иако починал помалку од еден месец подоцна.

 Деца 
Грејвс имал осум деца. Со својата прва сопруга, Ненси Николсон (1899–1977), ги имал Џени (која се омажила за новинарот Александар Клифорд), Дејвид (кој бил убиен во Втората светска војна), Кетрин (која се омажила за јадрениот научник Клифорд Далтон во Алдершот) и Сем. Со својата втора сопруга, Берил Причард Хоџ (1915–2003), ги имал Вилијам (автор на добро прифатената мемоарска книга „Диви маслинки: Живот на Мајорка со Роберт Грејвс“, Лусија (преведувачка и авторка чии верзии на романите од Карлос Руиз Зафон биле доста комерцијално успешни), Хуан (споменет во една од најпознатите и критички пофалени песни на Роберт Грејвс, „До Хуан на зимската краткоденица“) и Томас (писател и музичар).

 Награди 
Документите на британската влада објавени во 2012 година покажуваат дека Грејвс одбил Нобелова награда за литература во 1957 година. Во 2012 година, Нобеловите записи биле отворени по 50 години, и било откриено дека Грејвс бил меѓу потесниот список на автори кои биле разгледувани за Нобеловата награда за литература во 1962 година, заедно со Џон Стајнбек (кој станал добитник на наградата истата година), Лоренс Дарел, Жан Ануј и Карен Бликсен. На Грејвс не му била доделена наградата затоа што, иако напишал неколку историски романи, тој сè уште првенствено се сметал за поет, а членот на комитетот Хенри Олсон не сакал да му ја додели наградата на кој било англосаксонски поет пред смртта на Езра Паунд, верувајќи дека другите писатели не се совпаѓаат со неговиот талент. Документите на британската влада објавени во 2023 година откриваат дека во 1967 година Грејвс бил разгледуван како можен добитник, но потоа бил одбиен, за функцијата поет лауреат.

Библиотека
Поезија

 Над мангалот (-{Over the Brazier}-). Лондон: -{The Poetry Bookshop}-, 1916; Њујорк: -{St Martins Press}-, 1975.
 Голијат и Давид (-{Goliath and David}-). Лондон: -{Chiswick Press}-, 1917.
 Самовили и пешаци (-{Fairies and Fusiliers}-). Лондон: -{William Heinemann}-,1917; Њујорк: -{Alfred. A. Knopf}-, 1918.
 Кутија за накит (-{Treasure Box}-). Лондон: -{Chiswick Press}-, 1920.
 Селска наклонетост (-{Country Sentiment}-). Лондон: -{Martin Secker}-, 1920; Њујорк: -{Alfred. A. Knopf}-, 1920.
 Старинско огледало (-{The Pier-Glass}-). Лондон: -{Martin Secker}-, 1921; Њујорк: -{Alfred. A. Knopf}-, 1921.
 Вајперџини (-{Whipperginny}-). Лондон: -{William Heinemann}-, 1923; Њујорк: -{Alfred. A. Knopf}-, 1923.
 Креветот со пердуви (-{The Feather Bed}-). Ричмонд, Сареј: -{Hogarth Press}-, 1923.
 Лажна просјачка сала (-{Mock Beggar Hall}-). Лондон: -{Hogarth Press}-, 1924.
 Велчменово црево (-{Welchmans Hose}-). Лондон: -{The Fleuron}-, 1925.
 Песни (-{Poems}-). Лондон: -{Ernest Benn}-, 1925.
 Мармосајтска збирка (-{The Marmosites Miscellany}-) (као Џон Дојл) Лондон: -{Hogarth Press}-, 1925.
 Песни (1914—1926) (-{Poems (1914—1926)}-). Лондон:-{ William Heinemann}-, 1927; Garden City, NY: Doubleday, 1929.
 Песни (1914—1927) (-{Poems (1914—1927)}-). Лондон: -{William Heinemann}-, 1927 (као -{Westminster Press}-, 1928. 
 Песни 1929 (-{Poems 1929}-). Лондон: -{Seizin Press}-, 1929.
 Уште десет песни (-{Ten Poems More}-). Париз: -{Hours Press}-, 1930.
 Песми 1926-1930 (-{Poems 1926-1930}-). Лондон: -{William Heinemann}-, 1931.
 На кој друг? (-{To Whom Else?}-). Деја, Мајорка: -{Seizin Press}-, 1931.
 Песни 1930-1933 (-{Poems 1930-1933}-). Лондон: -{Arthur Barker}-, 1933.
 Собрани песни (-{Collected Poems}-). Лондон: -{Cassell}-, 1938; Њујорк: -{Random House}-, 1938.
 Нема повеќе духови: Одбрани песни (-{No More Ghosts: Selected Poems}-). Лондон: -{Faber & Faber}-, 1940.
 Работа во раците (-{Work in Hand}-), со Нормано Камерон и Алан Хоџ. Лондон: -{Hogarth Press}-, 1942.
 Песни (-{Poems}-). Лондон: -{Eyre & Spottiswoode}-, 1943.
 Песни 1938-1945 (-{Poems 1938-1945}-). Лондон: -{Cassell}-, 1945; Њујорк: -{Creative Age Press}-, 1946.
 Собрани песни (1914—1947) (-{Collected Poems (1914—1947)}-). Лондон: -{Cassell}-, 1948.
 Песни и сатири (-{Poems and Satires}-). Лондон: -{Cassell}-, 1951.
 Песни 1953 (-{Poems 1953}-). Лондон: -{Cassell}-, 1953.
 Собрани песни 1955 (-{Collected Poems 1955}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1955.
 Песни кој ги одбрав (-{Poems Selected by Himself}-). Хармондсворт: -{Penguin}-, 1957; подновени изданија 1961, 1966, 1972, 1978.
 Песни на Роберт Грејвс (-{The Poems of Robert Graves}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1958.
 Собрани песни 1959 (-{Collected Poems 1959}-). Лондон: -{Cassell}-, 1959.
 Виолина за Пени: Песни за деца (-{The Penny Fiddle: Poems for Children}-). Лондон: -{Cassell}-, 1960; Њујорк: -{Doubleday}-, 1961.
 Уште песни 1961 (-{More Poems 1961}-). Лондон: -{Cassell}-, 1961.
 Собрани песни (-{Collected Poems}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1961.
 Нови песни 1962 (-{New Poems 1962}-). Лондон: -{Cassell}-, 1962; под наслов Нови песни (-{New Poems}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1963.
 Позаслужни случаи: Осумнаесет стари песни за преиспитување (-{The More Deserving Cases: Eighteen Old Poems for Reconsideration}-). Молбра: -{Marlborough College Press}-, 1962.
 Човекот работи, жената е (-{Man Does, Woman Is}-). Лондон: -{Cassell}-, 1964; Њујорк: -{Doubleday}-, 1964.
 Ен во Хајвуд Хол: Песни за деца (-{Ann at Highwood Hall: Poems for Children}-). Лондон: -{Cassell}-, 1964.
 Повторна споделена љубов (-{Love Respelt}-). Лондон: -{Cassell}-, 1965; Њујорк: -{Doubleday}-, 1966.
 Собрани песни 1965 (-{Collected Poems 1965}-). Лондон: -{Cassell}-, 1965.
 Седумнаесет песни кои недостасуваат во „Повторна споделена љубов“ (-{Seventeen Poems Missing from 'Love Respelt'}-). самостоен печат , 1966.
 Печатарски знак за „Повторна споделена љубов“ (-{Colophon to 'Love Respelt'}-). самостоен печат, 1967.
 Песни 1965-1968 (-{Poems 1965-1968}-). Лондон: -{Cassell}-, 1968; Њујорк: -{Doubleday}-, 1969.
 Песни за љубовта (-{Poems About Love}-). Лондон: -{Cassell}-, 1969; Њујорк: -{Doubleday}-, 1969.
 Повторна споделена љубов, повторно (-{Love Respelt Again}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1969.
 Повече од давање (-{Beyond Giving}-). самостална штампа, 1969.
 Песни 1968-1970 (-{Poems 1968-1970}-). Лондон: -{Cassell}-, 1970; Њујорк: -{Doubleday}-, 1971.
 Бродот со зелено едро (-{The Green-Sailed Vessel}-). самостална штампа, 1971.
 Песни: Скратено за кукли и принцези (-{Poems: Abridged for Dolls and Princes}-). Лондон: -{Cassell}-, 1971.
 Песне 1970-1972 (-{Poems 1970-1972}-). Лондон: -{Cassell}-, 1972; Њујорк: -{Doubleday}-, 1973.
 Деја, портфолио (-{Deyá, A Portfolio}-). Лондон: -{Motif Editions}-, 1972.
 Безвременска средба: Песни (-{Timeless Meeting: Poems}-). самостална штампа, 1973.
 На капијата (-{At the Gate}-). самостоен печат, Лондон, 1974.
 Собрани песни 1975 (-{Collected Poems 1975}-). Лондон: -{Cassell}-, 1975.
 Нови собрани песни (-{New Collected Poems}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1977.
 Одбрани песни (-{Selected Poems}-). едиција Пола О’Преја. Лондон: -{Penguin}-, 1986
 Вековни песни (-{The Centenary Selected Poems}-). уредување од Патрик Квин. Манчестер: -{Carcanet Press}-, 1995.
 Собрани песни том 1 (-{Complete Poems Volume 1}-). уредување од Берил Грејвс и Данстен Вард. Манчестер: -{Carcanet Press}-, 1995.
 Собрани песни том 2 (-{Complete Poems Volume 2}-). уредување од Берил Грејвс и Данстен Вард. Манчестер: -{Carcanet Press}-, 1996.
 Собрани песни том 3 (-{Complete Poems Volume 3}-). уредување од Берил Грејвс и Данстен Вард. Манчестер: -{Carcanet Press}-, 1999.
 Собрани песни во еден том (-{The Complete Poems in One Volume}-). уредување од Берил Грејвс и Данстен Вард. Манчестер: -{Carcanet Press}-, 2000.

Фикција 

 Мојата глава! Мојата глава! (-{My Head! My Head!}-). Лондон: -{Sucker}-, 1925; Њујорк,-{Alfred. A. Knopf}-, 1925.
 Извикот (-{The Shout}-). Лондон: -{Mathews & Marrot}-, 1929.
 Губење на пристојноста (-{No Decency Left}-) (со Лаур Ридинг) (као Барбара Рич). Лондон: -{Jonathan Cape}-, 1932.
 Правиот Дејвид Коперфилд (-{The Real David Copperfield}-). Лондон: -{Arthur Barker}-, 1933; како Дејвид Коперфилд Чарсла Дикенс сажет од стране Роберта Грејвса (-{Дејвид Коперфилд, од Чарлс Дикенс, скратено од Роберт Грејвс}-), уредување од M. П. Пејна. Њујорк -{Harcourt}-, -{Brace}-, 1934.
 Јас, Клавдиј (-{I, Claudius}-). Лондон: -{Arthur Barker}-, 1934; Њујорк: -{Smith & Haas}-, 1934.
 продолжение: Клавдиј Бог и неговата сопруга Месалина (-{Claudius the God and his Wife Messalina}-). Лондон: -{Arthur Barker}-, 1934; Њујорк: -{Smith & Haas}-, 1935.
 Антигва, Пени, Пус (-{Antigua, Penny, Puce}-). Деја, Мајорка/Лондон: -{Seizin Press/Constable}-, 1936; Њујорк: -{Random House}-, 1937.
 Гроф Велизар (-{Count Belisarius}-). Лондон: -{Cassell}-, 1938: Њујорк, -{Random House}-, 1938.
 Наредник Ламб од Девето (-{Sergeant Lamb of the Ninth}-). Лондон: -{Methuen}-, 1940
 продолжение: Продолжи, нареднику Ламб (-{Proceed, Sergeant Lamb}-). Лондон: -{Methuen}-, 1941; Њујорк: -{Random House}-, 1941.
 Приказна на Мери Пауел: Жена за господин Милтон (-{The Story of Marie Powell: Wife to Mr. Milton}-). Лондон: -{Cassell}-, 1943; како Приказна на Мери Пауел: Жена за господин Милтон (-{Wife to Mr Milton: The Story of Marie Powell}-). Њујорк: -{Creative Age Press}-, 1944.
 Златното руно (-{The Golden Fleece}-). Лондон: -{Cassell}-, 1944; као Херкул, мој бродски другар (-{Hercules, My Shipmate}-), Њујорк: -{Creative Age Press}-, 1945.
 Кра Исус (-{King Jesus}-). Њујорк: -{Creative Age Press}-, 1946; Лондон: -{Cassell}-, 1946.
 Гледајте го подемот на северниот ветер (-{Watch the North Wind Rise}-). Њујорк: -{Creative Age Press}-, 1949; како Седум дена на нов Крит (-{Seven Days in New Crete}-). Лондон: -{Cassell}-, 1949.
 Острвот на безмудроста (-{The Islands of Unwisdom}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1949; како Острвот на безмудроста (-{The Isles of Unwisdom}-). Лондон: -{Cassell}-, 1950.
 Хомеровата ќерка (-{Homer's Daughter}-). Лондон: -{Cassell}-, 1955; Њујорк: -{Doubleday}-, 1955.
 Катакрок! Претежно приказни, претежно забавни (-{Catacrok! Mostly Stories, Mostly Funny}-). Лондон: -{Cassell}-, 1956.
 Го обесија мојот светец Били. (-{They Hanged My Saintly Billy}-).London: -{Cassell}-, 1957; Њујорк: -{Doubleday}-, 1957.
 Собрани кратки раскази (-{Collected Short Stories}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1964; Лондон, -{Cassell}-, 1965.
 Древниот замак (-{An Ancient Castle}-). Лондон: -{Peter Owen}-, 1980.

Останати дела

 За англиската поезија (-{On English Poetry}-). Њујорк: -{Alfred. A. Knopf}-, 1922; Лондон: -{Heinemann}-, 1922.
 Толкување на соништата (-{The Meaning of Dreams}-). Лондон: Cecil Palmer, 1924; Њујорк: Greenberg, 1925.
 Поетска неразумност и други студии (-{Poetic Unreason and Other Studies}-). Лондон: -{Cecil Palmer}-, 1925.
 Савремена техника на поезијата: Политичка аналогија (-{Contemporary Techniques of Poetry: A Political Analogy}-). Лондон: -{Hogarth Press}-, 1925.
 Другата иднина на поезијата (-{Another Future of Poetry}-). Лондон: -{Hogarth Press}-, 1926.
 Непроходност или постојана навика на англискиот јазик (-{Impenetrability or The Proper Habit of English}-). Лондон: -{Hogarth Press}-, 1927.
 Англиска балада: Кратко критичко истражување (-{The English Ballad: A Short Critical Survey}-). Лондон: -{Ernest Benn}-, 1927; ревизија наслова Англиски и шкотски балади (-{English and Scottish Ballads}-). Лондон: -{William Heinemann}-, 1957; Њујорк: -{Macmillan}-, 1957.
 Ларс Порсен или Иднината на пцуењето и непристојниот јазик (-{Lars Porsena or The Future of Swearing and Improper Language}-). Лондон: -{Kegan Paul, Trench, Trubner}-, 1927; Њујорк, -{E.P. Dutton}-, 1927; ревизија под наслов Иднината на пцуењето и непристојниот јазик (-{The Future of Swearing and Improper Language}-). Лондон: -{Kegan Paul, Trench, Trubner}-, 1936.
 -{Истражување на современата поезија (-{A Survey of Modernist Poetry}-)}- (со Лором Ридинг). Лондон: -{William Heinemann,}- 1927; Њујорк: -{Doubleday}-, 1928.
 Лоренс и Арапите (-{Lawrence and the Arabs}-). Лондон: -{Jonathan Cape}-, 1927; како Лоренс и арапските авантури (-{Lawrence and the Arabian Adventure}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1928.
 Памфлет против антологија (-{A Pamphlet Against Anthologies}-) (со Лором Ридинг). Лондон: -{Jonathan Cape}-, 1928; како -{Против антологијата (-{Against Anthologies}-)}-. Њујорк: -{Doubleday}-, 1928.
 Госпоѓа Фишер или иднината на хуморот (-{Mrs. Fisher or The Future of Humour}-). Лондон: -{Kegan Paul, Trench, Trubner}-, 1928.
 Збогум на сите: автобиографија (-{Good-bye to All That: An Autobiography}-). Лондон: -{Jonathan Cape}-, 1929; Њујорк: -{Jonathan Cape and Smith}-, 1930; ревизија, Њујорк: -{Doubleday}-, 1957; Лондон: -{Cassell}-, 1957; Хармондсворт: -{Penguin}-, 1960.
 Но сепак продолжува: акумулација (-{But It Still Goes On: An Accumulation}-). Лондон: -{Jonathan Cape}-, 1930; Њујорк: -{Jonathan Cape and Smith}-, 1931.
 Т. Е. Лоренс за својот биограф Роберу Грејвс (-{T. E. Lawrence to His Biographer Robert Graves}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1938; Лондон: -{Faber & Faber}-, 1939.
 Долгиот викенд (-{The Long Weekend}-) (со Алан Хоџ). Лондон: -{Faber & Faber}-, 1940; Њујорк: -{Macmillan}-, 1941.
 Читателот преку рамото (-{The Reader Over Your Shoulder}-) (со Алан Хоџ). Лондон: -{Jonathan Cape}-, 1943; Њујорк: -{Macmillan}-, 1943.
 Белата божица (-{The White Goddess}-). Лондон: -{Faber & Faber}-, 1948; Њујорк: -{Creative Age Press}-, 1948; ревизија, Лондон: -{Faber & Faber}-, 1952, 1961; Њујорк: -{Alfred. A. Knopf}-, 1958.
 Заеднички Аспходел: Сабрани есеи за поезијата 1922-1949 (-{The Common Asphodel: Collected Essays on Poetry 1922-1949}-. Лондон: -{Hamish Hamilton}-, 1949.
 Занимање: Писател (-{Occupation: Writer}-). Њујорк: -{Creative Age Press}-, 1950; Лондон: -{Cassell}-, 1951.
 Обновеното назаретско евангелие  (-{The Nazarene Gospel Restored}-) (со Џошуа Подро). Лондон: -{Cassell}-, 1953; Њјуорк: -{Doubleday}-, 1954.
 Грчки митови (-{The Greek Myths}-). Лондон: -{Penguin}-, 1955; Балтимор: -{Penguin}-, 1955.
 Привилегија на крунисувањето: Лекции за службеници (-{The Crowning Privilege: The Clark Lectures}-), 1954-1955. Лондон: -{Cassell}-, 1955; Њујорк: -{Doubleday}-, 1956.
 Адамовото ребро (-{Adam's Rib}-). Лондон: -{Trianon Press}-, 1955; Њујорк: -{Yoseloff}-, 1958.
 Исус во Рим (-{Jesus in Rome}-) (со Џошуа Подро). Лондон: -{Cassell}-, 1957.
 Чекори (-{Steps}-). Лондон: -{Cassell}-, 1958.
 5 моливи во рака (-{5 Pens in Hand}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1958.
 Храна за кентаури (-{Food for Centaurs}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1960.
 Грчки богови и херои (-{Greek Gods and Heroes}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1960; како Митови од Стара Грција (-{Myths of Ancient Greece}-). Лондон: -{Cassell}-, 1961.
 Одбрана поезија и проза (-{Selected Poetry and Prose}-) (уредување од Џејмс Ривс). Лондон: -{Hutchinson}-, 1961.
 Оксфорски осврт на поезијата (-{Oxford Addresses on Poetry}-). Лондон: -{Cassell}-, 1962; Њујорк: -{Doubleday}-, 1962.
 Опсада и пад на Троја (-{The Siege and Fall of Troy}-). Лондон: -{Cassell}-, 1962; Њујорк: -{Doubleday}-, 1963.
 Голема зелена книга (-{The Big Green Book}-). Њујорк: -{Crowell Collier}-, 1962; Хармондсворт: -{Penguin}-, 1978. Илустрација Морис Сендака
 Хебрејски митови. Књига Битие (-{Hebrew Myths. The Book of Genesis }-) (со Рафаел Патиј). Њујорк: -{Doubleday}-, 1964; Лондон: -{Cassell}-, 1964.
 Набљудувана Мајорка (-{Majorca Observed}-). Лондон: -{Cassell}-, 1965; Њујорк: -{Doubleday}-, 1965.
 Мамон и црната божица (-{Mammon and the Black Goddess}-). Лондон: -{Cassell}-, 1965; Њујорк: -{Doubleday}-, 1965.
 Два мудра детета (-{Two Wise Children}-). Њујорк: -{Harlin Quist}-, 1966; Лондон: -{Harlin Quist}-, 1967.
 Поетска вештина и принципи (-{Poetic Craft and Principle}-). Лондон: -{Cassell}-, 1967.
 Сиромашното момче кое ја следеше својата ѕвезда (-{The Poor Boy Who Followed His Star}-). Лондон: -{Cassell}-, 1968; Њујорк: -{Doubleday}-, 1969.
 Грчки митови и легенди (-{Greek Myths and Legends}-). Лондон: -{Cassell}-, 1968.
 Торба од ждрал (-{The Crane Bag}-). Лондон: -{Cassell}-, 1969.
 За поезијата: Сабрани разговори и есеи (-{On Poetry: Collected Talks and Essays}-). Њујорк: -{Doubleday}-, 1969.
 Тешки прашања, лесни одговори (-{Difficult Questions, Easy Answers}-). Лондон: -{Cassell}-, 1972; Њујорк: -{Doubleday}-, 1973.
 Во Скршените слики: Избрани писма 1914-1946 1914-1946 (-{In Broken Images: Selected Letters 1914-1946}-). уредување од Пол О’Преј. Лондон: -{Hutchinson}-, 1982
 Помеѓу месечината и месечината: Одбрани писма 1946-1972 (-{Between Moon and Moon: Selected Letters 1946-1972}-). уредување од Пол О’Преј. Лондон: -{Hutchinson}-, 1984
 Сабрани записи за поезијата (-{Collected Writings on Poetry}-). едиција на уредување од Пол О’Преј, Манчестер: -{Carcanet Press}-, 1995.
 Некои размислувања за книжевноста, историјата и религијата (-{Some Speculations on Literature, History, and Religion}-). уредување на Патрик Квин, Манчестер: -{Carcanet Press}-, 2000.

 Наводи 

 Општи извори 
 Грејвс, Роберт (1960). Збогум на сето тоа, Лондон: Пингвин.
 Сејмур, Миранда (1995). Роберт Грејвс: Живот на работ, Лондон: Даблдеј. ISBN 0-385-40860-9.
 Деј, Даглас (1968). Побрзо од разумот: Поезијата на Роберт Грејвс. Универзитетска издавачка куќа на Северна Каролина. Првата целосна оценка на поезијата и критиката на Грејвс.

 Надворешни врски 

 Информативен портал за доверба и општество „Роберт Грејвс“
 Фондација Роберт Грејвс
 Профил во Фондацијата за поезија
 Профил, напишани песни и аудио на poets.org
 Профил, напишани песни и аудио во Поетската архива
 Галерија на портрети на Грејвс, Национална портретна галерија, Лондон
 Документи на Роберт Грејвс: Кореспонденција, 1915–1996
 Сината плоча на Роберт Грејвс во Ислип, Оксфордшир; модел за сини плочи
 Преведени Penguin Books – на референтната страница на Penguin First Editions за раното прво издание на Penguin Books.

 Дела и архиви 
 Дигиталната архива на Роберт Грејвс  од Оксфордскиот универзитет
 Колекција на Роберт Грејвс на Викторијанскиот универзитет, Специјални колекции
 Документите на Роберт Грејвс    во Центарот за истражување на специјални колекции во Карбондејл, Универзитет Јужен Илиноис 

 Колекција на Роберт Грејвс на Вилијам С. Рис. Општа колекција, Библиотека за ретки книги и ракописи Бејнеке, Универзитет Јеил.

 Статии и интервјуа 
 Телевизиско интервју на Би-Би-Си од 1965 година (29 мин.)
 Статија од Роберт Х. Канари, „Утописки и фантастични дуалности во „Внимавајте како се крева северниот ветер“ од Роберт Грејвс
 „Кул-мрежа: Ораториум од Роберт Грејвс“    – Комеморативно дело по повод Првата светска војна засновано на текстови од песните на Роберт Грејвс

Категорија:Англиски атеисти
Категорија:Починати во 1985 година
Категорија:Родени во 1895 година
Категорија:Англиски писатели
Категорија:Англиски поети
Категорија:Англиски романописци