Германско паганство

Германски паганизам, германска митологија или германската религија (германски: Germanische Religion или Germanische Mythologie) — традиционалната, културно значајна религија на германските народи. Со хронолошки опсег од најмалку илјада години во област што ги опфаќа Скандинавија, Британските острови, модерна Германија, Холандија и понекогаш други делови од Европа, верувањата и практиките на германскиот паганизам варирале. Научниците обично претпоставуваат одреден степен на континуитет помеѓу верувањата и практиките од римската ера и оние што се наоѓаат во нордискиот паганизам, како и помеѓу германската религија и реконструираната индоевропска религија и фолклорот по конверзијата, иако прецизниот степен и деталите за овој континуитет се предмет на дебата. Германската религија била под влијание на соседните култури, вклучувајќи ја онаа на Келтите, Римјаните, а подоцна и од христијанството. Постојат многу малку извори што биле напишани од самите пагански следбеници; наместо тоа, повеќето биле напишани од надворешни лица и затоа можат да претставуваат проблеми за реконструкција на автентични германски верувања и практики.

Некои основни аспекти на германското верување можат да се реконструираат, вклучувајќи го постоењето на еден или повеќе митови за потеклото, постоењето на мит за крајот на светот, општо верување во населениот свет како Мидгард (буквално: средна земја), како и некои аспекти на верувањето во судбината и задгробниот живот. Германските народи верувале во мноштво богови и во други натприродни суштества како што се јотнари (честопати претставени како џинови), џуџиња, виленици и змејови. Изворите од римската ера, користејќи римски имиња, споменуваат неколку важни машки богови, како и неколку божици како што се Нертус и матроните. Раните средновековни извори идентификуваат пантеон составен од боговите *Воданаз (Один), *Тунраз (Тор), *Тиваз (Тир) и *Фриџо (Фриг), како и бројни други богови, од кои многу се потврдени само од нордиски извори.

Текстуалните и археолошките извори овозможуваат реконструкција на аспекти на германскиот ритуал и практика. Тука спаѓаат добро потврдени погребни практики, кои веројатно имале религиозно значење, како што се богатите гробни предмети и погребувањето во бродови или вагони. Дрвени резбани фигури што можеби претставуваат богови се откриени во мочуришта низ северна Европа, а богати жртвени наслаги, вклучувајќи предмети, животни и човечки остатоци, се откриени во извори, мочуришта и под темелите на нови структури. Доказите за свети места вклучуваат не само природни локации како што се светите шумички, туку и рани докази за изградба на структури како што се храмови и обожавање на столбови на некои места. Други познати германски религиозни практики вклучуваат гатање и магија, а постојат и некои докази за фестивали и постоење на свештеници.

 Предмет и терминологија 

 Дефиниција 
Германската религија е првенствено дефинирана како религиозни традиции на говорниците на германските јазици (германските народи).Hultgård 2010a, p. 863. Терминот „религија“ во овој контекст е сам по себе контроверзен, Бернхард Мајер забележува дека „имплицира специфично модерна гледна точка, што ја одразува модерната концептуална изолација на „религијата“ од другите аспекти на културата“.Maier 2018, p. 99. Никогаш не била унифициран или кодифициран збир на верувања или практики, германската религија покажала силни регионални варијации и Рудолф Шимек пишува дека е подобро да се споменуваат „германски религии“.Simek 2004, p. 74. Во многу контактни области (на пр. Рајнска област и источна и северна Скандинавија), германскиот паганизам бил сличен на соседните религии како што се оние на Словените, Келтите или финските народи.Hultgård 2010a, pp. 865–866. Употребата на квалификаторот „германски“ (на пр. „германска религија“ и нејзините варијанти) останува вообичаена во науката на германски јазик, но поретко се користи на англиски и други научни јазици, каде што научниците обично наведуваат која гранка на паганството се подразбира (на пр. нордиски паганизам или англосаксонски паганизам).Zernack 2018, pp. 527–528. Терминот „германска религија“ понекогаш се применува за практики што датираат уште од каменото доба или бронзеното доба, но неговата употреба е поопшто ограничена на временскиот период откако германските јазици се разликувале од другите индоевропски јазици (рано железно доба). Германскиот паганизам опфаќа период од околу илјада години во однос на пишаните извори, од првите извештаи во римските извори до конечното преобраќање во христијанство.Hultgård 2010a, pp. 866–867.

 Континуитет 
мини|300x300пкс|Натписот Б на шлемот Негау, околу 450–350 п.н.е. Овој натпис може да биде најраното сведоштво за името на германскиот бог Тир.Schjødt 2020b, p. 250.
Поради обемот на време и простор што го опфаќа терминот „германска религија“, постои контроверзност околу степенот на континуитет на верувањата и практиките помеѓу најраните сведоштва кај Тацит и подоцнежните сведоштва на нордискиот паганизам од раниот среден век. Многу научници се залагаат за континуитет, гледајќи докази за сличности помеѓу римските, раните средновековни и нордиските сведоштва, додека многу други научници се скептични.Schjødt 2020b, p. 265. Поголемиот дел од германските богови потврдени по име за време на римскиот период не можат да се поврзат со подоцнежен нордиски бог; многу имиња потврдени во нордиските извори се слично без никакви познати ненордски еквиваленти.Pohl 2004, p. 83.Maier 2010b, p. 591. Многу поголемиот број извори за скандинавската религија довел до методолошки проблематична тенденција да се користи скандинавски материјал за да се комплетираат и толкуваат многу поретко потврдените информации за континенталната германска религија.Hultgård 2010a, p. 872.

Повеќето научници прифаќаат некаков вид на континуитет помеѓу индоевропската и германската религија,Schjødt 2020a, p. 246. но степенот на континуитет е предмет на контроверзност.Timpe & Scardigli 2010, p. 385. Јенс Питер Шјод пишува дека додека многу научници гледаат позитивно на споредбите на германската религија со други потврдени индоевропски религии, „исто толку, или можеби дури и повеќе, биле скептични“.Schjødt 2020a, p. 241. Иако ја поддржува индоевропската споредба, Шјод забележува дека „опасностите“ од споредбата се вадењето на различни елементи од контекст и тврдењето дека митовите и митските структури што се наоѓаат низ целиот свет мора да бидат индоевропски само затоа што се појавуваат во повеќе индоевропски култури.Schjødt 2020a, pp. 243–244. Бернхард Мајер тврди дека сличностите со другите индоевропски религии не мора нужно да произлегуваат од заедничко потекло, туку можат да бидат и резултат на конвергенција.Maier 2010a, p. 573.

Континуитетот, исто така, се однесува на прашањето дали популарните, постконверзивни верувања и практики (фолклор) што се наоѓаат меѓу германските говорници до современото време одразуваат континуитет со претходната германска религија. Поранешните научници, почнувајќи од Јакоб Грим, верувале дека современиот фолклор е од античко потекло и малку се променил низ вековите, што дозволувало користење на фолклор и бајки како извори на германската религија.Zernack 2018, p. 533.Gunnell 2020a, pp. 197–198. Овие идеи подоцна потпаднале под влијание на националистичката идеологија, која го нагласувала органското единство на германскиот „национален дух“ (Volksgeist), како што е изразено во „теоријата за германски континуитет“ на Ото Хефлер.Demandt & Goetz 2010, p. 468-470.Zernack 2018, p. 537. Како резултат на тоа, употребата на фолклорот како извор излегла од мода по Втората светска војна, особено во Германија,Gunnell 2020a, pp. 201–202. но доживеала преродба од 1990-тите во нордиската наука.Brather, Heizmann & Patzold 2021, p. 27. Денес, научниците се претпазливи во употребата на фолклорен материјал, имајќи предвид дека поголемиот дел бил собран долго по конверзијата и појавата на пишувањето.Gunnell 2020a, pp. 198–199. Областите каде што може да се забележи континуитет вклучуваат аграрни обреди и магиски идеи, како и основните елементи на некои народни приказни.Gunnell 2020a, pp. 199–201.

 Извори 
мини|260x260px|Рунски камен (околу 1000 г.). Натписот го повикува Тор да освети нешто неодредено.
Изворите за германската религија можат да се поделат на примарни извори и секундарни извори. Примарните извори вклучуваат текстови, структури, имиња на места, лични имиња и предмети што биле создадени од следбеници на религијата; секундарните извори се обично текстови што биле напишани од надворешни лица.Hultgård 2010a, pp. 871–872.

 Примарни извори 
Примери за примарни извори вклучуваат некои натписи со латиница и руни, како и поетски текстови како што се Мерзебуршките магии и херојски текстови што може да датираат од паганско време, но биле запишани од христијани.Schjødt 2020b, pp. 255–256. Песните на Еда, иако се пагански по потекло, продолжиле да циркулираат усно во христијански контекст пред да бидат запишани, што ја отежнува примената во претхристијанските времиња. Спротивно на тоа, претхристијанските слики како што се на брактеати, фигури од златна фолија и рунски и сликовни камења се директни сведоштва за германската религија. Толкувањето на овие слики не е секогаш веднаш очигледно.Hultgård 2010a, pp. 872–873. Археолошките докази се исто така обемни, вклучувајќи докази од погребувања и жртвувачки места.Schjødt 2020b, p. 256. Античките вотивни олтари од Рајнската област често содржат натписи во кои се именуваат богови со германски или делумно германски имиња.Steuer 2021, p. 647.

 Секундарни извори 
мини|382x382px|Воведната страница од Кодексот Есина од Германија на Тацит, која дава голема количина информации за германската религија од римската ера.Schjødt 2020b, p. 257.|лево
Повеќето текстуални извори за германската религија биле напишани од надворешни лица. Главниот текстуален извор за германската религија во римскиот период е Germania на Тацит.Simek 1993, p. x. Сепак, постојат проблеми со делото на Тацит, бидејќи не е јасно колку навистина знаел за германските народи што ги опишал и бидејќи користел бројни топоси што датираат од времето на Херодот, кои биле користени при опишување на варварски народ.Schjødt 2020b, pp. 257–258. Веродостојноста на Такит како извор може да се карактеризира со неговите реторички тенденции, бидејќи една од целите на Germania била да им претстави на своите римски сонародници пример за доблестите за кои верувал дека им недостасуваат.Beare 1964, p. 72–73. Јулиј Цезар, Прокопиј и други антички автори исто така нудат некои информации за германската религија.Ebenbauer 1984, p. 512.

Текстуалните извори за постримската континентална германска религија се напишани од христијански автори: Некои од боговите на Ломбардите се опишани во „Потекло на ломбардискиот народ“ (латински: Origo gentis Langobardorum) од 7 век, додека мала количина информации за религијата на паганските Франки може да се најде во „Историја на Франките“ (латински: Historia Francorum) на Григориј Турски од крајот на 6 век.Dunn 2013, pp. 11–12. Важен извор за претхристијанската религија на Англосаксонците е Бедеовата Црковна историја на англискиот народ (околу 731 година).Simek 1993, p. 33. Други извори вклучуваат историчари како што се Јордан (6 век од нашата ера) и Павле Ѓакон (8 век), како и животите на светците и христијанското законодавство против разни практики.

Текстуалните извори за скандинавската религија се многу пообемни. Тие ги вклучуваат претходно споменатите песни од Поетската Еда, едската поезија пронајдена во други извори, Прозната Еда, која обично му се припишува на Исланѓанецот Снори Стурлусон (13 век од н.е.), скалдската поезија, поетските кенинг со митолошка содржина, Снориевата Хејмскрингла, Геста Данорум од Саксо Граматикус (12-13 век од н.е.), исландските историски списи и саги, како и надворешни извори како што е извештајот за Русите направен од арапскиот патник Ахмад ибн Фадлан (10 век), Геста Хамабургенсис еклесијае понтификум од епископот Адам од Бремен (11 век од н.е.) и житијата на разни светци.Ebenbauer 1984, pp. 514–515.Lindow 2020c, pp. 67–101.

 Надворешни влијанија и синкретизам 
мини|260x260px|Котелот Гундеструп. Пронајден во мочуриште во Данска, котелот веројатно го направиле Келтите во Романија или Бугарија. Украсен со мотиви од келтската митологија, тој е доказ за келтско-германски контакт.Egeler 2020, p. 291.
Германската религија е под влијание на верувањата на други култури. Келтските и германските народи биле во близок контакт во првиот милениум п.н.е., а докази за келтското влијание врз германската религија се наоѓаат во религиозниот речник. Ова вклучува, на пример, името на божеството *Þun(a)raz (Тор), кое е идентично со келтското *Toranos (Таранис), германското име на руните (келтски *rūna, тајна, магија) и германското име за светите шуми, *nemeđaz (келтски nemeton).Koch 2020. Докази за понатамошни блиски религиозни контакти се наоѓаат кај божиците од Рајнската област од римската ера познати како matronae, кои имаат и келтски и германски имиња.Egeler 2020, pp. 299–300. За време на викиншката ера, постојат докази за континуирано ирско митолошко и островско келтско влијание врз нордиската религија.Egeler 2020, pp. 302–309.

За време на римскиот период, германските богови биле изедначувани со римските богови и се обожавале со римски имиња во контактните зони, процес познат како Интерпретатио Романа (латински: Interpretatio Romana); подоцна, германските имиња биле применети и на римските богови (Interpretatio Germanica). Ова било направено за подобро да се разберат меѓусебните религии, како и да се синкретизираат елементите на секоја религија.Maier 2010d, pp. 921–922.Simek 2020a, p. 274. Ова резултирало со усвојување на различни аспекти на римското обожавање и иконографија меѓу германските народи, вклучувајќи ги и оние што живееле на одредено растојание од римската граница.Simek 2020a, pp. 286–287.

Во подоцнежните векови, германската религија била под влијание и на христијанството. Постојат докази за присвојување на христијанската симболика на златните брактеати и евентуално во разбирањето на улогите на одредени богови.Ahn, Padberg & Hultgård 2010, pp. 438–440. Христијанизацијата на германските народи била долг процес во кој има многу текстуални и археолошки примери за коегзистенција, а понекогаш и мешавина од паганско и христијанско обожавање и идеи.Ahn, Padberg & Hultgård 2010, pp. 240–246. Христијанските извори често ги изедначуваат германските богови со демони и форми на ѓаволот (Interpretatio Christiana).Maier 2010d, p. 925-926.

 Космологија 

 Мит за создавањето 
мини|300x300пкс|Страниците од ракописот Clm 22053 што ја содржат старогорногерманската молитва Весобрун од 9 век, која се чини дека го опишува времето пред создавањето слично на старонордиските пагански извори.Hultgård 2010c, p. 485, 488–489.|лево
Веројатно е дека меѓу германските народи постоеле повеќе митови за создавањето.Nordvig 2020a, p. 989. Митовите за создавањето не се потврдени за континенталните германски народи или Англосаксонците;Hultgård 2010c, pp. 484–485. Тацит ја вклучува приказната за потеклото на германските племиња од боговите Туисто (или Туиско), кој е роден од земјата,Nordvig 2020a, p. 993. и Манус (Германија, поглавје 2), што резултира со поделба на три или пет германски подгрупи.Wolters 2001, p. 467-468. Туисто се чини дека значи „близнак“ или „двојно битие“, што сугерира дека тој бил хермафродитско суштество способно да се оплоди.Schjødt 2020a, p. 239.Wolters 2001, p. 471.Simek 2004, p. 91. Овие богови се потврдени само во Германија.Kuhlmann 2022, p. 328. Не е можно да се одлучи врз основа на извештајот на Тацит дали митот имал за цел да опише потекло на боговите или на луѓето. Тацит, исто така, вклучува и втор мит: Семноните верувале дека потекнуваат од света шума од окови каде што живеел одреден бог (Германија, поглавје 39).Hultgård 2010c, pp. 484–485, 505.

Единствениот нордиски сеопфатен мит за потеклото е даден од книгата „Гилфагининг“ од Прозата Еда. Според Гилфагининг, првото суштество бил џинот Имир, по кого следела кравата Аудумбла, што на крајот довело до раѓањето на Один и неговите двајца браќа. Браќата го убиваат Имир и го прават светот од неговото тело, пред конечно да ги направат првиот маж и жена од дрвја (Аск и Ембла).Hultgård 2010c, p. 485. Некои научници се сомневаат дека Гилфагининг бил составен од разни контрадикторни извори, при што некои детали од тие извори се изоставени.Hultgård 2010c, pp. 485–486. Освен Гилфагининг, најважните извори за нордиските митови за создавање се едните поеми „Вилуспа“, „Вафшруðнисмаљ“ и „Гримнисмаљ“. Молитвата Весобрун од старовисокогермански јазик од 9 век започнува со серија негативни парови за да се опише времето пред создавањето, што покажува сличност со голем број нордиски описи за времето пред светот, што укажува на усно пренесена формула.

Можеби постои континуитет помеѓу Тацитовиот опис за Туисто и Манус и описот на Гилфагининг за создавањето на светот.Schjødt 2020b, pp. 266–267. Името Туисто, ако значи „близнак“ или „двојно битие“, би можело да го поврзе со името на првобитното битие Имир, чие име веројатно има слично значење. Од друга страна, формата „Туиско“ може да сугерира врска со Тир.Schjødt 2020b, p. 267. Слично, двата мита имаат генеалогија што се состои од дедо, татко, а потоа три сина.Nordvig 2020a, p. 995. Името на Имир е етимолошки поврзано со санскритските Јама и иранските Јима, додека создавањето на светот од телото на Имир е паралелно со создавањето на светот од исконската суштество Пуруша во индиската митологија, што укажува не само на прагерманско потекло за Имир, туку и на уште постаро индоевропско потекло.

 Мит за крајот на светот 
мини|260x260px|Слика на Госфортскиот крст (10 век), која веројатно ја прикажува битката на богот Видар со волкот Фенрир кај Рагнарок.Hultgård 2020, p. 1022-1023.
Постојат докази за мит за крајот на светот во германската митологија, кој може да се реконструира во многу општи термини од преживеаните извори.Schjødt 2010, pp. 987–988. Најпознат е митот за Рагнарок, потврден од старонордиски извори, кој вклучува војна меѓу боговите и суштествата на хаосот, што доведува до уништување на речиси сите богови, џинови и живи суштества во огнена катаклизма. По него следува преродба на светот.Schjødt 2010, pp. 983–984. Идејата за уништување на светот со оган во јужногерманската област се чини дека е потврдена со постоењето на зборот Muspilli (веројатно „светски пожар“) што се однесува на крајот на светот во старогорногерманскиот јазик; сепак, можно е овој аспект да потекнува од христијанско влијание.Schjødt 2010, p. 985. Научните истражувања за Рагнарок имаат тенденција или да тврдат дека тоа е мит со сложено, делумно нескандинавско потекло, дека има индоевропски паралели и затоа потекло, или дека потекнува од христијанско влијание.Hultgård 2020, p. 1025.

 Физички космос 
мини|300x300пкс|Руните на старонордиски јазик, што значат „во Мидгард“ – „во Средната Земја“, на рунскиот камен Фирби во Седерманланд, Шведска.|лево
мини|260x260px|Тврдината Исманторп, кружна тврдина од железното време од околу 300–600 година од н.е. на островот Еланд, Шведска. Андерс Андрен тврдел дека структурата е наменета да го претставува Мидгард, затворениот, населен свет.Nordvig 2020b, p. 1012-1013.
Информации за германската космологија се дадени само во нордиските извори,Simek 1993, p. 53. но постојат докази за значителен континуитет на верувањата и покрај варијациите низ времето и просторот.Nordvig 2020b, p. 1001. Научните истражувања се обележани со несогласување околу тоа дали Еда на Снори Стурласон е сигурен извор за претхристијанската нордиска космологија, бидејќи Снори несомнено наметнал уреден, христијански поглед на светот врз својот материјал.Nordvig 2020b, p. 1014.

Мидгард („место на живеење во средината“) се користи за да се однесува на населениот свет или бариера што го опкружува населениот свет во нордиската митологија.Simek 1993, p. 214. Терминот за прв пат е потврден како midjungards во готски јазик со преводот на Библијата од Вулфила (околу 370 година од нашата ера), и има сродни имиња во саксонскиот, староанглискиот и старогорногерманскиот јазик. Затоа, веројатно е старогерманска ознака. Во Прозната Еда, Мидгард се чини дека е и делот од светот населен од боговите. Местото на живеење на самите богови е познато како Асгард, додека џиновите живеат во земји понекогаш наречени Јотунхајм, надвор од Мидгард.Simek 1993, p. 54. Јасенот Игдрасил е во центарот на светот,Andrén 2014, p. 37. и ги потпира небесата на ист начин како што се вели за саксонскиот столб Ирминсул. Светот на мртвите (Хел) се чини дека бил под земја, и можно е дека и царството на боговите првично било подземно.Nordvig 2020b, p. 1004-1005. Норвежаните го замислувале населениот свет опкружен со еден вид змеј или змија, Јормунгандр; иако експлицитно е потврдено само во скандинавските извори, алузиите на чудовиште што го опкружува светот од јужна Германија и Англија сугерираат дека овој концепт можеби бил вообичаен германски.Simek & Reichstein 2010, pp. 290–291.

 Судбина 
Некои христијански автори од средниот век, како што се Беде (околу 700) и Титмар од Мерзебург (околу 1000), им припишуваат силно верување во судбината и случајноста на следбениците на германската религија. Слично, староанглискиот, старогорногерманскиот и старосаксонскиот јазик го поврзуваат зборот за судбина, wyrd, како упатување на неизбежна, безлична судбина или смрт.Simek 2010a, p. 16-17. Додека науката од почетокот на 20 век верувала дека ова значи дека германската религија е во суштина фаталистичка, научниците од 1969 година забележале дека овој концепт се чини дека е силно под влијание на христијанизирана грчко-римска претстава за „фатална среќа“ (латински: fortuna fatalis), наместо да го одразува германското верување.Lindow 2020a, pp. 948–949.Simek 1993, p. 374. Сепак, нордискиот мит го потврдува верувањето дека дури и боговите биле подложени на судбината.Simek 2010a, p. 17-18.Lindow 2020a, pp. 936–937. Иако е јасно дека постарата наука ја претерувала важноста на судбината во германската религија, таа сепак имала свој концепт за судбината. Повеќето нордиски текстови што се занимаваат со судбината се херојски, што веројатно влијае на нивното прикажување на судбината.Lindow 2020a, p. 949-950.

Во нордиската митологија, судбината ја создавале натприродни женски суштества наречени Норни, кои се појавуваат или поединечно или како колектив и кои им ја даваат судбината на луѓето при раѓање и некако се вклучени во нивната смрт.Lindow 2020a, pp. 930–931. Други женски суштества, дизирите и валкирите, исто така биле поврзани со судбината.Lindow 2020a, p. 750.

 Задгробен живот 
мини|369x369px|Сликовен камен од 9 век од Ардре, Готланд, кој можеби ја прикажува Валхала во горниот лев агол.Lindow & Andrén 2020, pp. 907–908. Фигурата на осумножниот коњ можеби го прикажува Один или мртов воин кој јава кон Валхала.Lindow & Andrén 2020, p. 915.
Раните германски верувања за задгробниот живот не се добро познати; сепак, изворите укажуваат на различни верувања, вклучувајќи верување во подземје, континуиран живот во гробот, свет на мртвите на небото и реинкарнација.Hultgård 2010d, p. 944. Верувањата варирале во зависност од времето и местото и можеби биле контрадикторни во исто време и место.Lindow & Andrén 2020, p. 925. Двата најважни задгробни животи во посведочениот корпус се наоѓале во Хел и Валхала, додека се споменуваат и дополнителни дестинации за мртвите. Голем број извори го нарекуваат Хел општото живеалиште на мртвите.Hultgård 2010d, p. 949.

Старонордиската сопствена именка Хел и нејзините сродни имиња во други германски јазици се користат за христијанскиот пекол, но тие првично се однесуваат на германско подземје и/или локација за задгробен живот што датира од пред христијанизацијата.Lindow & Andrén 2020, p. 898. Неговата поврзаност со западногерманскиот глагол helan („да се скрие“) сугерира дека можеби првично се однесувал на самиот гроб.Simek 1993, p. 138.Lindow 2001, p. 172. Исто така, може да сугерира на идејата дека царството на мртвите е скриено од човечкиот поглед.Lindow & Andrén 2020, p. 899. Не било замислено како место на казна сè до раниот среден век, кога добива некои карактеристики на христијанскиот пекол. Опишано е како ладно, темно и на север.Simek 1993, p. 137. Валхала („сала на убиените“), од друга страна, е сала во Асгард каде што славните мртви живеат со Один, се гоштаваат и се борат.Simek 1993, p. 347.

Старонордискиот материјал често ја вклучува идејата дека мртвите живееле во своите гробови и дека понекогаш можат да се вратат како одмаздници.Price 2020, p. 861-862. Неколку натписи во Стариот Футарк пронајдени на камења што означуваат гробови се чини дека имаат за цел да го спречат ова. Концептот за див лов на мртвите, првпат потврден во 11 век, се среќава низ германско говорните региони.Daxelmüller 2010a, p. 1180.Simek 1993, p. 372.

 Религиозно значајни броеви 
Во германската митологија, броевите три, девет и дванаесет играат важна улога.Schuppener 2010, p. 1620. Симболичката важност на бројот три е широко потврдена кај многу култури,Simek 1993, p. 232. а бројот дванаесет е исто така потврден како значаен во други култури, што значи дека е можно странско влијание. Бројот три често се појавува како симбол на комплетност, што веројатно е начинот на кој треба да се разбере честата употреба во германската религија на тријади на богови или џинови. Групи од три бога се споменуваат во голем број извори, вклучувајќи го Адам од Бремен, Нордендорфската фибула, Старосаксонската крштевачка формула и други.Beck 1998, p. 481. Бројот девет може да се разбере како три тројки.Schuppener 2010, pp. 1620–1621. Неговата важност е потврдена и во митологијата и во обожувањето.Simek 1993, pp. 232–233.

 Натприродни и божествени суштества 

 Богови 
мини|325x325px|Воведна илустрација на Origo gentis Langobardorum, на која се прикажани боговите Годан (Один) и Фреа (Фриг) во горниот лев агол.|лево
Германските богови биле категорија на натприродни суштества кои комуницирале со луѓето, како и со други натприродни суштества како што се џиновите (јотнари), вилениците и џуџињата.Maier 2010a, p. 567. Разликата помеѓу боговите и другите натприродно моќни суштества можеби не е секогаш јасна.Lindow & Schjødt 2020a, p. 953. За разлика од христијанскиот бог, германските богови се раѓале, можат да умрат и не се во можност да ја променат судбината на светот.Lindow & Schjødt 2020a, p. 952. Боговите имале претежно човечки црти, со човечки форми, машки или женски пол и семејни врски и живееле во општество организирано како човечкото општество; сепак, нивниот вид, слух и сила биле натчовечки и поседувале натчовечка способност да влијаат на светот.Maier 2010a, p. 571. Во рамките на религијата, тие функционирале како помагачи на луѓето,Lindow & Schjødt 2020a, p. 958. доделувајќи heil („среќа, добра среќа“) за правилно религиозно почитување. Придавската форма heilag (преведено како „свето“) е потврдена во сите германски јазици, вклучувајќи го и готскиот на Прстенот на Пјетроаса.Green 1998, pp. 16–20.

Врз основа на старонордиските докази, германскиот паганизам веројатно имал различни зборови што се однесувале на богови.Green 1998, p. 13. Зборови што потекнуваат од прагерманскиот *ansuz, потеклото на старонордиското семејство богови познати како Аси (Aesir, еднина Áss), се потврдени како име за божествени суштества од целиот германски свет.Reichert 2010a, p. 940. Најраните сведоштва се името на воената божица Vih-ansa („божица на битката“) што се појавува на римски натпис од Тонгерен, со второ рано сведоштво на рунска копча за ремен пронајдена во Вимозе, Данска од околу 200 година од нашата ера.Simek 1993, p. 3. Историчарот Јордан ја споменува латинизираната форма anses во Гетика, додека староанглиската рунска поема ја потврдува староанглиската форма ōs, а постојат и лични имиња што го користат зборот од областа каде што се зборувал старогорногермански.Nahl 2014. Индоевропскиот збор за бог, *deiuos, се наоѓа само во старонордискиот, каде што се појавува како týr; Најчесто се појавува во множина (tívar) или во сложени имиња.Maier 2010b, p. 589-590.

Во нордиската митологија, Асирите се едно од двете семејства на богови, а другото е Ванир: најважните богови од нордиската митологија им припаѓаат на Асирите и терминот може да се користи и за боговите воопшто. Се чини дека Ванирите биле претежно богови на плодноста.Simek 1993, p. 4. Нема докази за постоење на посебно семејство богови Ванири надвор од исландските митолошки текстови,Lindow 2020b, p. 1033. имено Едската поема Vǫluspá и Прозата Еда и сагата Инглинга од Снори Стурлусон. Овие извори детално опишуваат митска војна Асир-Ванир, која, сепак, е прикажана сосема различно во различните извештаи.Lindow 2020a, pp. 1033–1036.

 Џинови (Јотуни) 
мини|347x347px|Сликовен камен од викиншката ера од Хунестад, Сканија, на кој веројатно е прикажан гигрот (женски јотун) Хирокин, со змии во рацете, како јава волк до погребот на Балдр.Clunies Ross 2020, pp. 1541–1542.|лево
Џиновите (Јотуни) играат значајна улога во германските митови како што се зачувани во Исланд, бидејќи се исто толку важни како и боговите во митовите за космологијата, создавањето и крајот на светот.Clunies Ross 2020, p. 1554. Се чини дека тие биле разни видови моќни, небожествени натприродни суштества кои живееле во еден вид дивина и најчесто биле непријателски расположени кон луѓето и боговите.Clunies Ross 2020, p. 1528, 1530. Тие имаат човечка форма и живеат во семејства, но понекогаш можат да добијат и животинска форма.Clunies Ross 2020, p. 1530. Покрај старонордискиот: jötnar, суштествата се нарекуваат и þursar, двата термина имаат сродни имиња во западногерманскиот;Petzoldt 2010a, p. 602.Clunies Ross 2020, p. 1528. jötunn веројатно е изведен од глаголот „да се јаде“, или се однесува на нивната сила, или евентуално на канибализам како карактеристична црта на џиновите. Џиновите често имаат посебна поврзаност со некои природни феномени, како што се мраз, планини, вода и оган.Petzoldt 2010a, p. 603.Simek 1993, p. 107. Научниците се поделени околу тоа дали во германската религија им се нуделе религиозни жртви или ритуали на џиновите.Clunies Ross 2020, p. 1527. Научници како што се Гро Штајсланд и Нана Лека сугерираат дека поделбата на боговите од џиновите всушност не е многу јасна.Nordvig 2020b, pp. 1010–1011.

 Елфи, џуџиња и други суштества 
мини|389x389px|Летечки змеј во нуркање пронајден на рунскиот камен Спарлеса (околу 800 година).Homann & Capelle 2010, p. 273.
Германската религија содржела и разни други митолошки суштества, како што е монструозниот волк Фенрир, како и суштества како што се вилењаци, џуџиња и други небожествени натприродни суштества.Daxelmüller 2010a, p. 1178.

Елфите се суштества од германската долна митологија кои се претежно машки и се појавуваат како колектив. Снори Стурлусон ги дели елфите во две групи, темни елфи и светли елфи; сепак, оваа поделба не е потврдена на друго место. Разбирањето на луѓето за елфите варирало во зависност од времето и местото: во некои случаи тие биле божествени суштества, во други мртви предци, духови на природата или демони.  Во нордиското паганско верување, елфите се чини дека биле обожавани до одреден степен. Концептот на елфите почнува да се разликува помеѓу Скандинавија и западногерманските народи во средниот век, веројатно под келтско влијание.Simek 1993, p. 73. Во англосаксонска Англија, елфите се чини дека биле потенцијално опасни, моќни натприродни суштества поврзани со шуми, полиња, ридови и водни површини.Kuhn 2010, p. 258.Gunnell 2020c, p. 1575-1576.Niles 2013, p. 311.

Како и вилениците, џуџињата се суштества од германската долна митологија. Тие се претежно машки и се замислуваат како колектив;Berger 2010, p. 1197. сепак, џуџињата со поединечни имиња играат важна улога и во нордиската митологија.Gunnell 2020b, p. 1559. Во нордиските и германските текстови, џуџињата живеат во планини и се познати како големи ковачи и занаетчии. Тие можеби првично биле духови на природата или демони на смртта.Simek 1993, p. 68.Berger 2010, pp. 1197–1198. Снори Стурлусон ги изедначува џуџињата со подгрупа на вилениците, а многу средновековни германски епови и некои старонордиски митови им даваат имиња на џуџињата со зборот  или  („елф“) во нив, што укажува на одредена забуна помеѓу двете.Berger 2010, p. 1199.Kuhn 2010, p. 260. Сепак, нема докази дека џуџињата биле обожавани. Во англосаксонска Англија, џуџињата биле потенцијално опасни натприродни суштества поврзани со лудило, треска и деменција и немаат позната поврзаност со планините.Niles 2013, pp. 311–312.

Змејовите се појавуваат во германската митологија, со нордиски примери како што се Нидхегр и светската змија Јермунгандр. Во (доцните) извори за скандинавската религија, змејовите играат важна улога во митската космологија.Simek & Reichstein 2010, p. 291. Тешко е да се каже колку постојните извори биле под влијание на грчко-римските и христијанските идеи за змејовите. Врз основа на изворниот збор ( , поврзано со , „змија“), раниот опис во Беовулф и раните сликовни прикази, тие веројатно биле замислени како змијови и со голема големина, способни да плукаат отров или оган и живееле под земјата.Homann & Capelle 2010, p. 263-266. Научниот консензус е дека германските змејови првично биле повеќе змијски или црвовидни и не можеле да летаат, но дека идејата за летачки змејови влегла од грчко-римската култура.Ogden 2021, pp. 309–319. Средновековните германски јазици не правеле лингвистичка или концептуална разлика помеѓу змии и змејови во нивната митологија.Simek & Reichstein 2010, p. 288.

 Пантеон 
Поради недостатокот на извори и потеклото на германските богови во широк временски период и на различни локации, не е можно да се реконструира целосен пантеон на германски божества што важи за германската религија насекаде; ова е можно само за последната фаза од германската религија, нордискиот паганизам. Луѓето во различни времиња и места би обожавале различни индивидуални богови и групи богови.Beck 1998, p. 480. Доказите за имиња на места што содржат божествени имиња даваат одредена индикација за тоа кои богови биле важни во одредени региони,Vikstrand 2020, pp. 121–125. меѓутоа, таквите имиња не се добро потврдени или истражени надвор од Скандинавија.Beck 1998, p. 483-484.

Следниот дел прво вклучува некои информации за боговите посведочени за време на римскиот период, потоа четирите главни германски богови *Тиваз (Тир), Тунраз (Тор), *Воданаз (Один) и Фријо (Фриг), кои се сигурно посведочени уште од раниот среден век, но веројатно биле обожавани за време на римско време, и конечно некои информации за други богови, од кои многу се посведочени само во нордискиот паганизам.Simek 2004, pp. 82–83.Maier 2010a, p. 568.

 Римска ера 

 Германски богови со римски имиња 
мини|347x347px|Олтар на богот Херкулес Магусанус од Бон. Овој бог можеби е романизирана верзија на Тор.Simek 1993, p. 141-142.
Римските автори Јулиј Цезар и Тацит користат римски имиња за да опишат странски богови, но додека Цезар тврди дека Германците не обожавале поединечни богови, туку само природни феномени како што се сонцето, месечината и огнот, Тацит споменува голем број божества, велејќи дека најпочитуваниот бог е Меркур, проследен од Херкулес и Марс;Maier 2010d, pp. 922–923. тој исто така ги споменува Изида, Одисеј и Лаерт. Научниците генерално го толкуваат Меркур како Один, Херкулес како Тор, а Марс како Тир. Сепак, бидејќи овие имиња се потврдени многу подоцна, постои одредена сомнеж во врска со овие идентификации и се претпоставува дека боговите што ги нарекувал Тацит не биле обожавани од сите германски народи или дека тој пренел информации за Галите на Германците.Pohl 2004, pp. 81–82.Janson 2018, p. 12.

Самите Германци, исто така, обожавале богови со римски имиња на вотивни олтари изградени според римската традиција; додека изолирани случаи на германски имиња (како што е Mars Thingsus) укажуваат дека се мислело на германски бог, честопати не е можно да се знае дали се мисли на римскиот бог или на германски еквивалент.Simek 2020a, pp. 283. Повеќето зачувани посветувања се на Меркур.Simek 2020a, p. 275. Од друга страна, на женските божества не им биле давани римски имиња.Simek 2020a, p. 284. Дополнително, германските говорници, исто така, ги преведувале имињата на римските богови на своите јазици () најзначајно во германските денови од неделата. Обично преводот на деновите од неделата датира од 3-ти или 4-ти век од н.е.; сепак, тие не се потврдени сè до раниот среден век.Steuer 2021, p. 608. Ова доцно сведоштво ги тера некои научници да ја доведат во прашање корисноста на деновите од неделата за реконструкција на раната германска религија.Schjødt 2020b, p. 262.Shaw 2007.

 Алкис 
мини|260x260px|Две фигури реконструирани од шлемот Сатон Ху (околу 600 година), за кои се претпоставува дека претставуваат германски божествени близнаци.Rosenfeld & Hauck 2010, pp. 969–970.|лево
Тацит споменува божествен пар близнаци наречени Алкис, обожавани од Нахарвали, кои ги споредува со римските коњаници близнаци Кастор и Полукс.Simek 1993, p. 7. Овие близнаци можат да се поврзат со индоевропскиот мит за божествените коњаници близнаци (Диоскури), потврден во различни индоевропски култури.Andrén 2020a, pp. 1453–1455. Меѓу подоцнежните германски народи, фигури-основачи на близнаци како што се Хенгист и Хорса алудираат на мотивот на божествените близнаци; имињата на Хенгист и Хорса значат „коњ“, зајакнувајќи ја врската.Andrén 2020a, pp. 1455–1456.Simek 1993, pp. 59–60, 139. Во Скандинавија, слики од божествени близнаци се потврдени од 15 век п.н.е. до 8 век од н.е., по што тие исчезнуваат, очигледно како резултат на религиозни промени. Нордиските текстови не содржат препознатливи божествени близнаци, иако научниците барале паралели меѓу боговите и хероите.Andrén 2020a, p. 1463.

 Нертус 
Во Германија, Тацит споменува дека Ломбардите и Суебите ја почитувале божицата Нерт, и ги опишува нејзините обреди во детали. Во нивниот центар е церемонијална поворка со коли. Колата на Нерт е пронајдена на неодреден остров во „океанот“, каде што се чува во света шумичка и е облечена во бела ткаенина. Само свештеник може да ја допре. Кога свештеникот ќе го открие присуството на Нерт покрај колата, колата ја влечат јуници. Колата на Нерт е пречекана со прослава и мир насекаде каде што оди, а за време на нејзината поворка никој не оди во војна и сите железни предмети се заклучени. Со текот на времето, откако божицата ќе се насити од човечко друштво, свештеникот ја враќа колата во нејзиниот „храм“, а робовите ритуално ја мијат божицата, нејзината кола и ткаенината во „затскриено езеро“. Според Тацит, робовите веднаш се дават во езерото.Lindow 2021, pp. 33.

Поголемиот дел од современите научници го идентификуваат Нертус како директен етимолошки претходник на старонордиското божество Нјорðр, потврдено повеќе од илјада години подоцна. Сепак, Нјорðр е потврден како машко, што доведува до многу предлози во врска со оваа очигледна промена, како што се мотивите на инцест опишани меѓу Ванирите, група богови на кои припаѓа Нјорðр, во старонордиските извори.

 Матрони 
мини|260x260px|Олтар на Ауфанската матрона од Нетерсхајм, локација на храм во римски стил кој бил изграден врз постара локација за жртви паленици.
Збирки од три божици познати како матрони се појавуваат на бројни вотивни олтари од римската провинција Германија инфериорна, особено од Келн,Steuer 2021, p. 649. кои датираат од третиот и четвртиот век од нашата ера.Simek 2020b, p. 1481. Олтарите прикажуваат три жени во неримска облека.Steuer 2021, pp. 649–650. Околу половина од преживеаните олтари на матрони може да се идентификуваат како германски поради нивните имиња; други имаат латински или келтски имиња. Имињата често се поврзани со место или етничка група, но голем број се поврзани со вода, и многу од нив се чини дека укажуваат на дарежлива и заштитничка природа. И покрај нивната честота во археолошките записи, матроните не се споменуваат во ниту еден пишан извор.Simek 2020b, p. 1485.

Матроните може да бидат поврзани со женски божества потврдени во колективи од подоцнежни времиња, како што се Норните, дизирите и валкирите; Рудолф Симек сугерира дека врската со дизирот е најверојатна.Simek 2020b, pp. 1490–1491. Дизирот може етимолошки да биде поврзан со помали хиндуистички божества познати како дисани, кои исто така се појавуваат во група; ова би им дало индоевропско потекло.Lindow 2020e, p. 1497. Од Јакоб Грим, научниците се обидуваат да го поврзат дизирот со  пронајден во старогорскиот Прв Мерзебургски магичен аром и со претпоставено корегирано име на место од Тацит; сепак, овие врски се оспорени.Naumann 2010, pp. 988–989. Дисирите делат некои функции со Норните и валкирите, а нордиските извори сугерираат тесна поврзаност помеѓу трите групи нордиски помали женски божества. Предложени се и други врски на матроните: англосаксонскиот пагански фестивал на „ноќта на мајките“ (латински: ) спомената од Беде е поврзана со матроните. Слично на тоа, слабо потврдените англосаксонски божици Еостре и Реда може да бидат поврзани со матроните.Naumann 2010, p. 989.Dunn 2013, p. 21.Shaw 2011, pp. 49–72, 73–97.

 Други женски божества 
мини|260x260px|Вотивен олтар на Нехеланија (околу 150–250), откриен во Домбург, Холандија во 1647 година.|лево
Освен Нерт, Тацит на друго место споменува и други важни женски божества обожавани од германските народи, како што се Тамфана од Марсите (Анали, 1:50) и „мајката на боговите“ ( ) од страна на Аестиите (Германија, поглавје 45).Zimmer & Hultgård 2010, p. 176.

Покрај колективните , вотивните олтари од Римска Германија сведочат за голем број индивидуални божици.Simek 2020b, p. 1487. Божицата Нехеленија е посведочена на бројни вотивни олтари од 3 век од н.е. на островите Валхерен и Норд-Бевеланд на Рајна, како и во Келн.Simek 1993, p. 228. Посветните натписи за Нехеленија сочинуваат 15% од сите постоечки посветувања на богови од римската провинција Германија инфериорна и 50% од посветувањата на женски божества.Steuer 2021, p. 650. Се чини дека таа била поврзана со трговија и трговија, и веројатно била хтонско божество: таа обично е прикажана со корпи со овошје, куче или со прамецот на брод или весло. Нејзините атрибути се заеднички со хеленистичко-египетската божица Изида, што укажува на поврзаност со Изида од Суебите спомената од Тацит. И покрај нејзината очигледна важност, таа не е посведочена во подоцнежните периоди.Simek 2004, p. 83.Simek 1993, p. 229.

Друга божица, Хлудана, е исто така потврдена од пет вотивни натписи покрај Рајна; нејзиното име е сродно со старонордискиот Хлодин, едно од имињата на Јерд (земја), мајката на Тор. Затоа се претпоставува дека таа можеби била хтонско божество, веројатно поврзано и со подоцнежни посведочени личности како што се Хел, Хулд и Фрау Холе.Simek 1993, pp. 153–154.

 Пост-римска ера 

 *Тиваз/Тир 
десно|мини|260x260px|Сликата на брактат од петтиот век од нашата ера пронајдена во Тролхатан, Вестерготланд, Шведска (модерен цртеж од Гунар Кројц). Брактеатот сугерира верзија на митот за губењето на раката на Тир за време на врзувањето на монструозниот волк Фенрир.Lindow 2020f, p. 1351.
Богот *Тиваз (Тир) може да биде потврден уште од 450–350 година п.н.е. на шлемот Негау. Етимолошки, неговото име е поврзано со ведскиот Дјаус и грчкиот Зевс, што укажува на потекло од реконструираното индоевропско божество на небото *Диес. Според тоа, тој е единствениот потврден германски бог кој веќе бил важен во индоевропско време. Кога деновите во неделата биле преведени на германски, Тир бил поврзан со римскиот бог Марс, така што  (ден на Марс) станал „вторник“ („ден на *Тиваз/Тир“). Вотивен натпис на „Марс Тингсус“ (Марс на стварта) сугерира дека тој имал врска и со правната сфера.Schjødt 2020a, p. 230.Simek 1993, p. 337.Simek 1993, p. 334.Schjødt 2020a, p. 235.

Научниците генерално веруваат дека Тир со текот на времето станувал сè помалку важен во скандинавската гранка на германскиот паганизам и во голема мера престанал да биде почитуван до Викиншката ера.Hultgård 2010f, pp. 931.Simek 1993, pp. 337–338. Тој игра главна улога само во еден мит, врзувањето на монструозниот волк Фенрир, за време на кое Тир ја губи раката.Lindow 2020f, p. 1346.

 *Тунраз/Тор 
Тор бил најпознатиот и можеби најобожаваниот бог во Скандинавија во Викиншката ера.Lindow 2020d, p. 1051. Кога деновите во неделата биле преведени на германски, тој бил поврзан со Јупитер, така што  („ден на Јупитер“) станува „четврток“ („ден на Тунраз/Тор“). Ова е во спротивност со претходното , каде што генерално се смета дека Тор е Херкулес.Simek 2020a, p. 280. Текстуални извори како што е Адам од Бремен, како и поврзаноста со Јупитер во  сугерираат дека можеби бил глава на пантеонот, барем во некои времиња и места. Алтернативно, чеканот на Тор можеби се изедначувал со молњата на Јупитер. Надвор од Скандинавија, тој се појавува на фибулите на Нордендорф (6 или 7 век од н.е.) и во Старосаксонскиот крштелен завет (9 век од н.е.). Дабот на Јупитер, уништен од Свети Бонифациј меѓу Хатите во 723 година од н.е., исто така обично се претпоставува дека му бил посветен на Тор.Lindow 2020d, pp. 1091–1092.Simek 2004, p. 82.Beck 2010, pp. 1–2.

Рунските камења од викиншкото доба, како и фибулите на Нордендорф, се чини дека го повикуваат Тор да благословува предмети.Beck 2010, pp. 2–3. Најважните археолошки докази за обожавањето на Тор во Скандинавија од викиншкото доба се наоѓаат во форма на привезоците со чекан на Тор.Lindow 2020d, p. 1052. Митовите за Тор се посведочени само од Скандинавија и не е јасно колку е репрезентативен нордискиот корпус за целиот германски регион. Бидејќи името на Тор значи „гром“, научниците од Јакоб Грим го толкуваат како бог на небото и времето. Во нордиската митологија, тој дели карактеристики со други индоевропски богови на гром, вклучително и неговото убивање чудовишта; овие карактеристики веројатно произлегуваат од заеднички индоевропски извор. Сепак, во постоечката митологија за Тор, тој има многу мала поврзаност со гром.Beck 2010, p. 10.Lindow 2020d, pp. 1104–1105.Lindow 2020d, p. 1107-1108.

 *Воданаз/Один 
мини|389x389px|Предната страна на фибулата Нордендорф I, пронајдена во алемански гроб од шестиот век. На задната страна е прикажан рунскиот натпис . Или претставува именување на три богови: Один, Тор и непознат „Логатор“; или може да биде одрекување од боговите Один и Тор.Düwel, Nedoma & Oehrl 2020, p. 459.Düwel, Nedoma & Oehrl 2020, p. 470.|лево
Один (*Воданаз) игра главна улога во голем број митови, како и во добро потврдени нордиски ритуали; се чини дека бил почитуван од многу германски народи во раниот среден век, иако неговите точни карактеристики веројатно варирале во различни времиња и места.Schjødt 2020e, pp. 1123–1124. Во германските денови од неделата, Один се изедначува со Меркур,  („ден на Меркур“) што станал „среда“ („ден на *Воданаз/Один“), асоцијација што е во согласност со вообичаената научна интерпретација на  и се среќава и кај раните средновековни автори. Можеби е инспирирано од врските на боговите со таинственото знаење и со мртвите.Simek 2020a, p. 281.Schjødt 2020e, p. 1129=1130.

Староста на култот на Один е спорна.Pohl 2004, p. 81. Најраниот јасен осврт на Один по име е пронајден на C-брактеат откриен во Данска во 2020 година. Датирано уште од 400-тите години, на брактеатот има натпис од пранордскиот старец Футарк на кој пишува „Тој е човекот на Один“.Brooks 2023. Археолошки докази за Один се наоѓаат во форма на неговите подоцнежни презимиња на рунски натписи пронајдени во дански мочуришта од 4 или 5 век од н.е.; други можни археолошки сведоштва може да датираат од 3 век од н.е. Слики од Один кои датираат од доцниот период на миграција се познати од Фризија, но се чини дека дошле таму од Скандинавија.Steuer 2021, pp. 608–609.Steuer 2021, p. 652.

Во нордиските митови, Один игра една од најважните улоги од сите богови.Simek 2004, p. 90. Тој е посведочен и во митовите надвор од нордиската област. Во средината на 7 век од н.е., француско-бургундскиот хроничар Фредегар раскажува дека „Водан“ им го дал името на Ломбардите; оваа приказна се појавува и во приближно современото Origo gentis Langobardorum, а подоцна и во Historia Langobardorum на Павле Ѓаконот (790 н.е.). Во Германија, Один е посведочен како дел од божествена тријада на фибулите на Нордендорф и втората мерзебуршка амајлија, во која тој го лекува коњот на Балдер. Во Англија, тој се појавува како исцелителен магионичар во амајлијата „Девет билки и во англосаксонските генеалогии. Спорно е дали бил обожаван меѓу Готите.Janson 2018, p. 17.Steuer 2021, p. 646.Dunn 2013, p. 17.

 *Фриџо/Фриг 
Единствената голема нордиска божица што се наоѓа и во предвикиншкиот период е Фрига, сопругата на Один. Кога германските денови во неделата биле преведени, Фрига била изедначена со Венера, така што  („ден на Венера“) станал „петок“ („ден на Фриџо/Фриг“). Овој превод сугерира врска со плодноста и сексуалноста, а нејзиното име етимолошки е изведено од индоевропски корен што значи „љубов“.Ásdísardóttir 2020b, p. 1381-1382. Во приказните за тоа како Ломбардите го добиле своето име, Фреа (Фриг) игра важна улога во измамата на својот сопруг Водан (Один) да им ја даде победата на Ломбардите.Simek 1993, p. 93.Ásdísardóttir 2020b, p. 1389. Таа е спомената и во Мерзебуршките магии, каде што покажува магични способности. Единствениот нордиски мит во кој Фриг игра голема улога е смртта на Балдр,Ásdísardóttir 2020b, p. 1384. и има само малку докази за култ на Фриг во Скандинавија.Ásdísardóttir 2020b, p. 1387.

 Други богови 
мини|412x412px|Старите високогермански Мерзебургски амајлии, запишани во 900-тите години од нашата ера. Амајлиите ги споменуваат Воден (Один), Балдер (Балдр) Фрија (Фриг), идиси (веројатно дисир) и други богови.Simek 1993, pp. 84, 278–279.
Богот Балдр е посведочен од Скандинавија, Англија и Германија; освен старогорогерманската втора Мерзебуршка амајлија (9 век од н.е.), сите литературни референци за богот се од Скандинавија и ништо не се знае за неговото обожавање.Simek 1993, p. 26, 29.

Богот Фрајр бил најважниот бог на плодноста од Викиншката ера.Simek 1993, p. 91. Понекогаш е познат како Ингви-Фрајр, што би го поврзало со богот или херојот *Ингваз, претпоставениот предок на Ингуаеоните пронајден во „Германија“ Simek 1993, p. 92. на Тацит, чие име е потврдено во старонордиската рунска поема (8-ми или 9-ти век од н.е.) како Инг. Мал бог по име Форсети е потврден во неколку старонордиски извори; тој генерално е поврзан со фризискиот бог Фосите, кој бил обожаван на Хелголанд, но оваа врска е неизвесна. Старосаксонската крштелна формула и некои староанглиски генеалогии споменуваат бог Сакснот, кој се чини дека е основач на Саксонците; некои научници го идентификуваат како форма на Тир, додека други предлагаат дека тој може да биде форма на Фрајр.Simek 1993, p. 173.Simek 1993, p. 89.Lindow & Schjødt 2020b, p. 1413.Simek 1993, p. 276.

Најважната божица во запишаниот старонордиски пантеон била сестрата на Фрајр, Фреја,Simek 1993, p. 90. која се појавува во повеќе митови и се чини дека била обожавана повеќе од Фрига, жената на Один.Ásdísardóttir 2020a, p. 1273. Таа била поврзана со сексуалноста и плодноста, како и со војната, смртта и магијата.Ásdísardóttir 2020a, pp. 1301–1302. Не е јасно колку е старо обожавањето на Фреја, и нема неоспорни докази за неа или за некој од боговите на ванирите во јужната германска област. Постои значителна дебата за тоа дали Фрига и Фреја првично биле истата божица или аспекти на истата божица.Davidson 1998, p. 10.

Освен Фреја, многу богови и божици се познати само од Скандинавија, вклучувајќи ги Агир, Хедр, Хонир, Хајмдал, Идун, Локи, Њердр, Сиф и Улр. Постојат голем број споредни или регионални богови споменати во разни средновековни нордиски извори: во некои случаи, не е јасно дали тие се литературни креации по преобраќањето. Многу регионални или многу локални богови и духови веројатно воопшто не се споменати во изворите. Исто така е веројатно дека многу богови од римската ера и континенталните германски богови не се појавуваат во нордиската митологија.Simek 2004, p. 88.Rubel 2016, p. 48.

 Места и објекти за богослужба 

 Божествени слики 
мини|369x369пкс|Грубо резбани дрвени статуи од мочуриштето Обердорла, денешна Тирингија . Статуите се пронајдени во контекст со животински коски и други докази за жртвени обреди.Steuer 2021, pp. 641–642.|лево
Јулиј Цезар и Тацит тврделе дека Германците не ги почитувале своите богови во човечка форма; сепак, ова е топос на античката етнографија кога се опишуваат наводно примитивни луѓе.Schjødt 2020b, p. 264.Steuer 2021, p. 638. Археолозите пронашле германски статуи кои изгледа прикажуваат богови, а Тацит се чини дека си противречи себеси кога дискутира за култот на Нерт (Германија, поглавје 40); Едската поема Хавамал исто така споменува дрвени статуи на богови, додека Григориј Турски (Historia Francorum II: 29) споменува дрвени статуи и такви направени од камен и метал.Capelle & Maier 2010, pp. 649–650. Археолозите не пронашле никакви божествени статуи што датираат од по крајот на периодот на миграција; веројатно е дека тие биле уништени за време на христијанизацијата, како што постојано се прикажува во нордиските саги.Capelle & Maier 2010, p. 656.

Грубо резбани дрвени машки и женски фигури кои можеби прикажуваат богови се чести наоди во мочуриштата;Steuer 2021, p. 615. овие фигури генерално ја следат природната форма на гранка. Не е јасно дали самите фигури биле жртви или биле суштествата на кои им била дадена жртвата. Повеќето датираат од првите неколку векови од нашата ера.Steuer 2021, p. 639. За предримското железно доба, посведочени се и статуи слични на штици кои биле поставувани на опасни места на кои се среќавале во секојдневниот живот. Повеќето статуи биле направени од дабово дрво. Мали животински фигурини на говеда и коњи се наоѓаат и во мочуриштата; некои можеби се носеле како амајлии, додека други се чини дека биле поставени покрај огништата пред да бидат жртвувани.Capelle & Maier 2010, p. 653.Capelle & Maier 2010, p. 657.Steuer 2021, p. 645.

Светите места од периодот на миграција често содржат златни брактеати и фигури од златна фолија кои прикажуваат очигледно божествени фигури.Steuer 2021, p. 630.Maier 2010c, pp. 581–582. Брактеатите првично се базираат на мотиви пронајдени на римски златни медалјони и монети од ерата на Константин Велики, но станале многу стилизирани.Heizmann 2012, pp. 696–968. Неколку од нив имаат рунски натписи кои може да бидат имиња на Один. Други, како што е Тролхетен-А, може да прикажуваат сцени познати од подоцнежните митолошки текстови.Heizmann 2012, pp. 702–704.Heizmann 2012, p. 706.

Камените олтари на матроните и Нехаленија прикажуваат жени во германска облека, но инаку следат римски модели, додека сликите на Меркур, Херкулес или Марс не покажуваат никаква разлика од римските модели.Maier 2010c, p. 581. Низ цела Германија се пронајдени многу бронзени и сребрени статуи на римски богови, некои направени од самите Германци,Steuer 2021, p. 614. што укажува на присвојување на овие фигури од страна на Германците. Хајко Штојер сугерира дека овие статуи веројатно биле реинтерпретирани како локални, германски богови и користени на домашни олтари: наод од Оденсе кој датира од околу 100–300 година од нашата ера вклучува статуи на Меркур, Марс, Јупитер и Аполон. Увезените римски мечеви, пронајдени од Скандинавија до Црното Море, често го прикажувале римскиот бог Марс Ултор („Марс Одмаздникот“).Steuer 2021, p. 644.Steuer 2021, p. 648.

 Свети места 
мини|260x260px|Остатоци од камен ѕид кај Шнипенбург, во близина на Оснабрик во Вестфалија, за кое Хајко Штојер тврди дека веројатно било затворено култно и жртвено место. Таму се пронајдени закопани разни предмети, вклучувајќи српови, коси, дупчалки, секири и оружје, керамика и бронзен женски накит, претежно од 2-ри и 3-ти век од н.е.Steuer 2021, p. 617.
мини|200x200px|Гробните могили во Гамла Упсала, „најпознатото култно место во Скандинавија“.Schjødt 2020c, p. 633.|лево
мини|279x279px|Врвот на столб на Јупитер од римската ера од Бексбах, Германија. Познати се околу 800 фрагменти од столбови од вториот и третиот век од нашата ера.
Цезар и Тацит тврделе дека античките Германци немале храмови и дека се поклонувале само во свети шумички. Меѓутоа, додека шумичките, дрвјата, мочуриштата, изворите и езерата несомнено биле сметани за свети места од страна на Германците, постојат археолошки докази за храмови.Steuer 2021, p. 629. Археологијата, исто така, укажува дека неолитските структури и тумулите од бронзеното доба биле користени како места за богослужба.Steuer 2021, p. 616. Штојер тврди дека наодите на жртвени места затворени со палисада во Англија укажуваат дека слично затворени области во северна Германија и Јитланд можеби биле свети места. Големите огништа во близина на населбите, пронајдени на многу места, вклучувајќи ги оние од бронзеното доба, предримското железно доба и периодот на миграција, веројатно служеле како ритуални, политички и социјални локации. Големите сали во населбите веројатно исполнувале и церемонијални религиозни функции.Steuer 2021, pp. 636–637.Steuer 2021, pp. 657–658.

Тацит споменува храм на божицата Тамфана во Анали 1.51, а го користи и зборот  во однос на Нертус во Германија, иако ова едноставно може да значи осветено место, а не зграда.Sundqvist & Seitz 2010, pp. 656–657. Подоцнежните христијански извори се однесуваат на храмови користен од Франките, Ломбардите, континенталните Саксонци и Англосаксонците, додека Lex Frisionum (фризиско право) по конверзијата продолжил да вклучува казни за оние кои провалувале во или осквернувале храмови. Храм посветен на Херкул од територијата на Батавите во Емпел во Холандија покажува типичен римско-келтски стил на градење. Други храмови во римски стил посветени на матроните се познати од регионот на Долна Рајна.Sundqvist & Seitz 2010, pp. 657–660.Simek 2004, p. 86.

Ран скандинавски храм е идентификуван во Упакра, современа Шведска.Steuer 2021, p. 656. Зградата, многу голема сала со два влеза, била повторно изградена на точно истото место 7 пати од 200 до 950 година од н.е.Zachrisson & Andrén 2020, p. 699. Архитектонски, храмот наликува на подоцнежните скандинавски цркви од летви во градбата. Зградата била опкружена со животински коски и неколку човечки коски. Слична градба е пронајдена во Молебеквеј на Зеланд, која датира од 3 век од н.е., додека подоцнежните фази на ритуална куќа во Тисо во Зеланд (850–950 година од н.е.) исто така личат на црква од летви.Zachrisson & Andrén 2020, pp. 699–700.Steuer 2021, p. 654.Zachrisson & Andrén 2020, p. 703.

Најважниот опис на скандинавски храм е оној на Храмот во Упсала од Адам од Бремен (11 век): тој го опишува храмот како место каде што се наоѓаат идолите на Бор, Тор, Один и Фрај (Фрико). Глосите споменуваат постоење на големо дрво и бунар во близина каде што се принесувале жртви. Некои аспекти од описот на Адам се чини дека се неточни, веројатно под влијание на нордиската митологија.Sundqvist & Seitz 2010, p. 671.Sundqvist & Seitz 2010, pp. 671–672.Simek 2004, p. 85. Археологијата покажа дека Упсала станала важен култен центар околу 500 година од нашата ера, со главна кралска сала која датира од 600 до 800 година од нашата ера и имала големи врати со железни спирали рамни на дрвото.Zachrisson & Andrén 2020, pp. 703–704.Price 2020a, p. 114. Четири големи надгробни могили биле изградени југозападно од главната сала, а имало и ритуални патишта со редови големи дрвени столбови и редови камини. Аранжманите укажуваат дека имало различни поворки и ритуали и во и околу Гамла Упсала. Единствените материјални остатоци од ритуалите што некогаш се извршувале таму се од животни; Возраста на животните укажува дека тие биле положени во март, што се совпаѓа со пишаните извори за Dísablót.Zachrisson & Andrén 2020, pp. 705.

 Свети дрвја, шумички и столбови 
Светите дрвја се јавуваат како важни симболи во многу предмодерни култури, особено оние од индоевропско потекло.Cusack 2011, p. 25. Современите научници, врз основа на грчко-римското религиозно разбирање, обично прават разлика помеѓу свети шумички и дрвја, каде што се обожава бог, и обожавање на дрвјата како божества (култ на дрвја); не е јасно дали оваа разлика е валидна за германската религија.Reichert 2010b, pp. 6–7. Тацит ги опишува древните Германи како обожаватели во свети шумички, вклучувајќи ја шумата од окови на Семноните и шумата каде што Алкидите биле обожавани од Наханарвалите.Cusack 2011, pp. 91–94. Тацит ги споменува следниве функции за германските свети шумички: прикажување на заробени непријателски знамиња и оружје, чување на животинските знамиња на Батавите (Так. истори. 4.22) и жртвување на луѓе. Реконструираните германски зборови за свети шумички вклучуваат *nimið-, *alh- и *haruh-, кои можеби првично опишувале различни функции на шумичките.Reichert 2010b, pp. 9–12.Reichert 2010b, pp. 17–20.

Физичките дрвја или столбови би можеле да претставуваат или светско дрво (Yggdrasil во нордиската митологија),Nordvig 2020b, p. 1015. или светски столб.Andrén 2014, p. 57. Современите научници го опишуваат таквото свето дрво како axis mundi („центар на светот“), центар што се протега по должината и поврзува повеќе нивоа на универзумот, а истовремено го претставува и самиот свет.Cusack 2011, pp. 8–11. Во Римска Германија, најчесто се наоѓаат столбови што го прикажуваат богот Јупитер како јавач; тие веројатно имаат келтска позадина и одредена врска со поимот светско дрво или столб.Springer & Maier 2010, p. 1011.Simek 1993, p. 182.Cusack 2011, p. 53-54. Еден пример за свето дрво во средниот век е дабот на Јупитер, наводно исечен од Свети Бонифациј во 724 година од нашата ера во Хесен. Адам од Бремен споменува свето дрво во Храмот во Упсала, но постоењето на ова дрво е контроверзно меѓу научниците. Исто така се споменува во сагата Херварар, и можеби бил централен фокус на локацијата и го претставувал светското дрво Игдрасил. Дополнителна поддршка за постоењето на вотивни дрвја е дадена од корен од бреза опкружен со животински черепи што бил ископан во Фросе. Паганските англосаксонски населби честопати содржеле големи столбови, кои биле осудени како фокуси на паганско обожавање од англискиот епископ Алдхелм од 6 век.Niles 2013, p. 313. Ирминсул (голем столб на старосаксонците) кај континенталните Саксонци можеби бил дел од таков култ на столбови.Cusack 2011, pp. 95–97.Andrén 2014, p. 49.Simek 1993, p. 176.

 Верници 

 Животинска симболика и воени бендови 
мини|260x260px|Плочите од Торслунда (околу 600 година). Плочата долу лево можеби прикажува воин во маска на волк како изведува танц, можеби форма на иницијациски обред.Schjødt 2020d, pp. 571–572.
Нордиските текстови по преобраќањето споменуваат посветени групи воини, од кои некои,  (берсеркери) и , биле поврзани со мечки и волци, соодветно. Во сагата „Инглинга“, Снори Стурлусон ги поврзува овие воини со Один.Schjødt 2020d, pp. 576–577. Многу научници тврдат дека воинските групи, со нивните иницијациски обреди и форми на организација, можат да се проследат до времето на Тацит, кој дискутира за неколку воински групи и друштва меѓу Германците. Овие научници понатаму тврдат дека овие групи можат да се проследат подалеку до праиндоевропските претходници до одреден степен. Други научници, како што е Ханс Кун, го оспоруваат континуитетот помеѓу нордиските и претходните воински групи. Гробови за инхумација и кремација што содржат канџи, заби и кожи од мечки се наоѓаат низ целата германско говорна област, особено чести на Елба од 100 година п.н.е. до 100 година од н.е. и во Скандинавија од 2 до 5 век од н.е.; овие може да бидат поврзани со воинските друштва.Schjødt 2020d, p. 561.Steuer 2021, pp. 650–651.

Археолозите пронашле метални предмети, особено на оружја и брошеви, украсени со животинска уметност и датирани од 4-ти до 12-ти век од н.е. во Скандинавија. Меѓу прикажаните животни се змии, грабливи птици, волци и диви свињи.Andrén 2020b, p. 185.Andrén 2020b, p. 165. Некои научници ги дискутираат овие слики како поврзани со шаманизмот, додека други ја сметаат животинската уметност за слична на скалдските кенинзи, способна да изрази и христијански и пагански значења.Andrén 2020b, pp. 185–186.

 Ритуални специјалисти 
десно|мини|260x260px|Панел од сликовниот камен од Викиншката ера Ларбро Тангелгорда I, на кој е можно да се прикаже поворка во која учествувале ритуални специјалисти кои носат прстени за заклетва.Sundqvist 2020, p. 768.
Научниците се поделени во однос на природата и функцијата на германските специјалисти за ритуали: многу научници за религиозни студии веруваат дека првично не постоела класа свештеници и дека култните функции најчесто ги извршувале кралеви и поглавари; сепак, многу филолози тврдат врз основа на реконструирани зборови за „свештеник“ дека постоела специјализирана класа свештеници.Sundqvist 2020, pp. 740–742. Цезар вели дека Германците немале друиди, додека Тацит споменува неколку свештеници.Sundqvist 2020, pp. 743–744. Римските извори не споменуваат поинаку германски култни функционери. Подоцнежните описи на слични ритуали на оние споменати кај Тацит не споменуваат никакви специјалисти за ритуали; сепак, разумно е да се претпостави дека тие продолжиле да постојат. Иако специјалистите за ритуали во Скандинавија од викиншкото доба можеби имале дефинирачки инсигнии како што се стапови и прстени за заклетва, не е јасно дали тие формирале хиерархија и се чини дека исполнувале и некултни улоги во општеството.Dunn 2013, p. 27.Sundqvist 2020, p. 779.

И Цезар и Тацит споменуваат жени вклучени во фрлање жрепка и пророкување, а постојат и некои други индикации за жени специјалисти за ритуали.Sundqvist 2020, p. 446-747. Тацит и римскиот писател Касиј Дио (163-околу 229 година од н.е.) споменуваат неколку пророчици по име, додека еден остракон од Египет сведочи за една што живеела во вториот век од н.е.Simek 2020a, pp. 278–280. Жена специјалист за ритуали по име Гамбара се појавува кај Павле Ѓаконот (8 век). Празна во историските записи се јавува сè додека северногерманските записи не започнале повеќе од еден милениум подоцна, кога старонордиските саги често споменуваат жени специјалисти за ритуали меѓу северногерманските народи, и во форма на свештенички и гатачки. И Тацит и Ерик сага рауда ја споменуваат пророчицата што пророкува од подигната платформа, додека Ерик сага рауда исто така споменува употреба на стап.Sundqvist 2020, p. 747.Sundqvist 2020, pp. 773–779.Orchard 1997, pp. 174.

 Обреди и практики 

 Погребни обреди 
лево|мини|304x304пкс|Реконструкција на гробницата 216 во Хамбург-Мармсторф. Штит, копје и меч за сечење беа пронајдени закопани под керамичка урна што ја содржеше пепелта. Врвот на копјето веројатно штрчел од земјата за да го означи гробот.
Увид во германската религија може да се добие преку погребните обичаи, кои многу варирале во време и простор, но сепак покажуваат неколку конзистентни практики. Германските народи генерално практикувале кремација сè до првиот век п.н.е., кога почнуваат да се појавуваат ограничени погребувања со инхумација.Steuer 2021, p. 611.Sundqvist & Kaliff 2010, p. 73. Пепелта обично се ставала во урна, но позната е и употребата на јами, могили и случаи кога пепелта се оставала на кладата по кремацијата. Во Скандинавија од викиншкото доба, дури половина од населението можеби не добило никаков гроб, со расфрлана пепел или незакопани тела. Гробните предмети, кои можеле да бидат скршени и ставени во гробот или изгорени на кладата со телото, вклучувале облека, накит, храна, пијалоци, садови и прибор. Почнувајќи од почетокот на 1 век од н.е., малцинство од гробовите вклучувале и оружје. На континентот, погребувањето со инхумација станува најчеста форма на погребување кај јужните германски народи до крајот на периодот на миграција, додека кремацијата останува почеста во Скандинавија. Во периодот на миграцијата и меровиншкиот период, гробот често се отворал повторно и овие гробни подароци се отстранувале, или како грабеж на гробови или како дел од овластено отстранување. До меровиншкиот период, повеќето машки погреби вклучуваат оружје.Steuer 2021, p. 611, 837.Todd 1999, pp. 82–83.
мини|Ископ на гробиштата на бродот Сатон Ху во насипот 1 во 1939 година.Carver 1998, p. 121.|260x260пкс
Честопати, урните биле покривани со камења, а потоа опкружени со кругови од камења.Steuer 2021, p. 837. Урните на мртвите често биле ставани во погребална куќа, која можеби служела како култна структура. Гробиштата можеле да бидат поставени околу или повторно да се користат стари могили од бронзеното време, а подоцна да се поставуваат во близина на римски урнатини и патишта, веројатно за да се олесни преминувањето на мртвите во задгробниот живот. Некои гробови вклучувале погребувања на коњи и кучиња; коњите можеби биле наменети како средства за пренесување во задгробниот живот. Погребувања со кучиња се наоѓаат на широка област во текот на периодот на миграција; можно е дека тие биле наменети или за заштита на починатите во задгробниот живот или за спречување на враќањето на мртвите како одмаздници.Steuer 2021, p. 613.Steuer 2021, p. 839.Dunn 2013, pp. 146–147.Steuer 2021, p. 843.

По 1 година од н.е., погребувањата со инхумација во големи гробни могили со дрвени или камени гробни комори, кои содржеле скапи гробни прилози и биле одвоени од нормалните гробишта, почнуваат да се појавуваат низ целата германска област.Steuer 2021, pp. 906–908.James 2014, p. 130. До 3 век, елитни погребувања се потврдени од Норвешка до Словачка, а голем број се појавуваат на Јитланд.  Овие гробови обично вклучуваат садови и прибор за јадење: ова можеби било наменето за починатиот да го користи во задгробниот живот или можеби се користело во погребен оброк. Во 400-тите години од н.е., практиката на поставување елитни  („редови гробови“) се појавува кај континенталните германски народи: овие гробови биле распоредени во редови и содржат големи количини злато, накит, украси и други луксузни предмети. За разлика од гробиштата за кремација, само неколку стотици лица се пронајдени закопани во гробиштата Рајхенгребер. Елитните коморни гробови станале особено чести во Скандинавија во 9-ти и 10-ти век, во кои телото на починатиот понекогаш било закопувано седејќи со предмети во рацете или во скутот.Steuer 2021, p. 975.James 2014, pp. 131–133.Price 2020, pp. 880–882.

Камења поставени во форма на брод се познати од Скандинавија, каде што понекогаш се опкружени со гробови или повремено содржат една или повеќе кремации. Најраното погребување на брод е пронајдено во Јитланд од доцниот римски империјален период. Друго претходно погребување е од надвор од Скандинавија, во близина на Врмен на реката Везер во северна Германија од 4-ти или 5-ти век од н.е. Погребувања на бродови се потврдени во Англија од околу 600 година од н.е. и од цела Скандинавија и области каде што Скандинавците патувале почнувајќи од приближно истото време и со векови потоа. Во некои случаи, починатиот очигледно бил кремиран во бродот пред да се фрли насип врз него, како што е опишано од Ахмад ибн Фадлан за Русите. Научниците дебатираат за значењето на овие погребувања: бродот можеби бил средство за транспорт до следниот живот или можеби претставувал сала за гозби. Делови од бродовите честопати биле оставени непокриени подолг временски период.Todd 1999, p. 82.

 Гатање 
мини|280x280пкс|Германски плацови за пророштво направени од бронза, сребро и коска, откриени во близина на Зест, Германија, кои датираат од вториот до деветтиот век од нашата ера.
Различни практики за гатање на иднината се потврдени за германскиот паганизам, од кои некои веројатно се практикувале само во одредено време или место. Главните извори за германското гатање се Тацит, христијански текстови од раниот средновековен период од мисионерскиот период (како што се покајничките посланија и франкиските капитуларии) и разни текстови што ги опишуваат скандинавските практики; сепак, вредноста на сите овие извори за вистинските германски практики е предмет на дебата.Schjødt 2020c, p. 241.Pesch, Dickmann & Lübke 2010, pp. 268–270.

Фрлањето и влечењето жрепка за одредување на иднината е добро потврдено кај германските народи во средновековните и античките текстови; лингвистичката анализа потврдува дека тоа била стара практика.Pesch, Dickmann & Lübke 2010, pp. 270–271. Од 2002 година, околу 160 жрепки направени од разни материјали се пронајдени на археолошки локалитети од римската ера и периодот на миграцијата. Најдеталниот опис на германските жрепки се наоѓа во Тацит, Германија, поглавје 10. Според Тацит, Германците фрлале жрепки, направени од дрво на овошни дрвја и обележани со знаци, на бел лист, по што три жрепки биле влечени или од главата на семејството или од свештеник. Иако знаците што ги споменува Тацит се толкуваат како руни, повеќето научници веруваат дека тие биле едноставни симболи. Исландските извори од тринаесеттиот век, исто така, потврдуваат влечење жрепки изрезбани со знаци; сепак, постои дебата за тоа дали овие подоцнежни извори претставуваат форма на искушение што било воведено со христијанството или продолжение на германската практика.Schjødt 2020c, p. 638.Pesch, Dickmann & Lübke 2010, p. 271.

Друга важна форма на гатање вклучувала животни. Толкувањето на дејствата на птиците е вообичаена практика низ целиот свет и е добро потврдено кај Германците и Нордијците.Pesch, Dickmann & Lübke 2010, pp. 272–273.Schjødt 2020c, p. 638-639. Поуникатно, Тацит вели дека Германците го користеле ржињето на коњите за да ја предвидат иднината. Иако нема подоцнежни или поткрепувачки докази за гатањето со коњи на Тацит, важноста на коњите во германската религија е добро потврдена. И двете форми на гатање може да бидат поврзани со прикажувањето на птици и коњи на златни брактеати.Pesch, Dickmann & Lübke 2010, pp. 273–274.

Исто така, се потврдени и неколку други методи на гатање. Тацит ги споменува дуелите како метод за учење на иднината; додека нордиските извори сведочат за многу дуели, ниеден очигледно не се користи за гатање. Римските и христијанските извори понекогаш тврдат дека германските народи ја користеле крвта или утробата на човечките жртви за да ја гатаат иднината. Ова може да произлегува од античките топои отколку од реалноста, иако крвта играла важна улога во паганските ритуали. Нордиските извори вклучуваат дополнителни форми на гатање, како што е форма на некромантија позната како , како и ритуалите сеир.Pesch, Dickmann & Lübke 2010, pp. 275–276.Schjødt 2020c, pp. 240–241.

 Празници и фестивали 
Доказите сугерираат дека германските народи имале повторливи жртви и фестивали во одредени периоди од годината. Честопати овие празници вклучувале жртвување на заеднички оброци, ритуално пиење, како и поворки и гатање. Речиси сите информации за германските религиозни фестивали се однесуваат на Западна Скандинавија,  но Тацит споменува дека жртвата на божицата Тамфана се одржала на есен, додека Беде споменува фестивал наречен Модранихт кој се случил на почетокот на февруари, а Јонас од Бобио во „Животот на Свети Колумбанус“ (640-ти) споменува фестивал на Водан (Один) што го одржувале Суебите и вклучувал пиење пиво. Врз основа на неколку информатори и евентуално текстуални извори, Адам од Бремен опишува шведски жртвен фестивал што се одржува на секои девет години во Храмот во Упсала, додека Титмар од Мерзебург споменува сличен фестивал што се одржува секој јануари во Лејре во Зеланд. Шведскиот празник познат како  се случи во февруари, исто време како и староанглискиот ; единствениот друг широко потврден фестивал е Јуле околу Божиќ. Снори Стурлусон споменува три дополнителни фестивали во сагата Инглинга: фестивал на почетокот на зимата за добра жетва, еден во средината на зимата за плодност и еден на почетокот на летото за победа. Летниот фестивал не е потврден на друго место, но Рудолф Симек тврди дека зимскиот фестивал веројатно бил во чест на предците, додека друг фестивал напролет бил за плодност.Simek 2004, p. 87.

 Магија 
мини|360x360px|Везерските коски, од 400–450 година од нашата ера, биле пронајдени на долниот Везер и се врежани со руни и слики; поединечни коски прикажуваат мажи како напаѓаат бикови и римски трговски брод. Натписите може да бидат клетви.|лево
Магијата е елемент на религијата што има намера да влијае на светот со помош на неземните со користење на одредени ритуали, средства или зборови. Изворите за претхристијанската магија кај германските народи се или текстуални описи или археолошки наоди на предмети. На германските јазици им недостасува заеднички збор што може да се преведе како „магија“, и нема индикации дека германските народи правеле разлика помеѓу „бела“ и „црна магија“. Во нордиските текстови, богот Один е особено поврзан со магијата, врска што се наоѓа, на пример, и во старогорскиот втор Мерзебуршки магиски документ. Иако руните често се поврзуваат со магија, повеќето научници повеќе не веруваат дека руните сами по себе се сметаат за магични.Mitchell 2020, p. 643.

Натписите од времето на миграцијата на брактеати и подоцнежни рунски камења содржат голем број рани магични зборови и формули, од кои најдобро потврдениот, alu, се наоѓа на повеќе предмети од 200 до 700 година од нашата ера. Христијанските извори од континентална Европа по преобраќањето споменуваат форми на магија, вклучувајќи амајлии, амајлии, „вештерство“, гатање и особено временска магија. Старонордиската митологија и литературата по преобраќањето, исто така, сведочат за различни форми на магија, вклучувајќи гатање, магија што влијае на природата (времето или нешто друго), магии за да се направат воините непропустливи за оружје, магии за зајакнување на оружјето и магии за повредување и вознемирување на другите.Haid & Dillmann 2010, pp. 1718–1725.

Терминот „чај“ се користи за да се означи магична поезија, која може да биде благослов или клетва; повеќето потврдени чајни се благослови и бараат заштита, одбрана од магија или болест и исцелување; единствената форма на клетви потврдена надвор од литературата се повици за смрт. Во старонордискиот јазик, се користел специфичен метар на алитеративен стих () и некои претхристијански амајлии преживеале врежани на метал или коска. Инаку, малку амајлии се потврдени на старонордиски јазик надвор од литературата. Подоцнежните исландски амајлии по преобраќањето понекогаш го споменуваат Один или Тор, но тие може да одразуваат христијански концепции за магијата. Бројни амајлии се потврдени на старогорногермански јазик, но само Мерзебуршките амајлии постојат во нехристијанизирана форма. Слична ситуација постои и во староанглискиот јазик, каде што се потврдени над 100 амајлии, вклучувајќи го и амајлијата со девет билки, која го споменува Водан (Один).Simek 2010b, p. 888-889.

 Ритуална поворка 
мини|260x260px|Колата Дејбјерг, составена од две идентични коли пронајдени во Дејбјерг, сега во Националниот музеј на Данска, Копенхаген. Остатоци од шест коли, кои датираат од првиот век п.н.е., биле откриени во 1881–1883 година во мочуриште во близина на Дејбјерг, Јитланд, заедно со бронзени украси и маски за лице.
Ритуални поворки на идолот на бог во некаков вид возило, обично кочија, се потврдени во многу религии во Европа и Азија. Различни археолошки наоди укажуваат на постоење на вакви ритуали во Скандинавија уште во бронзеното доба. Бродовите можеби се користеле и за поворки, како што е бродот пронајден на мочуриштето Обердорла во Тирингија од периодот на миграција. Поворките обично се толкуваат како обреди на плодност. Фрагментите од таписеријата Озеберг даваат слика од некаков вид процес од викиншкото доба, вклучувајќи мажи, жени и кочии.Schjødt 2020c, p. 631.

Најраниот пишан извор за ритуална поворка во германската религија е во „Германија“ од Тацит, поглавје 40, кога тој го опишува обожавањето на Нерт. Според Тацит, идолот на Нерт се влече низ земјата неколку дена на кола влечена од крави, пред да биде донесена до езеро и исчистена од робови, кои потоа се дават во езерото. Описот на Тацит потсетува на археолошки наоди на високо украсени вагони во вода и во погребувања од јужна Скандинавија приближно современици на Тацит. Сличен ритуал е потврден за Готите, кои ги принудувале христијаните да учествуваат за време на готското прогонство на христијаните (369–372 н.е.), како и меѓу Франките од Григориј Турски, иако вториот го поставува својот ритуал во предгерманска Галија за источна божица. Исто така, се сведочи дека франкиските меровиншки кралеви биле носени со воловска кола на собранијата, нешто што потсетува на описот на Тацит. Опширен опис на ритуална поворка за богот Фрајр се наоѓа во „Флатејјарбок“ (1394); таму се опишува како Фрајр се вози наоколу во кола за да се обезбеди добра жетва. Овој и неколку други скандинавски извори по преобраќањето за вакви поворки може да потекнуваат од усната традиција за обожавањето на Фрајр.

 Принесување жртви 
мини|260x260px|Римска лажица покриена со стаклен емајл и некои од 500-те фибули пронајдени во извор во Бад Пирмонт, Долна Саксонија. Предмети биле депонирани во изворите во Бад Пирмонт од околу 1 година од нашата ера до околу 400 година од нашата ера.
мини|280x280пкс|Сцена од сликовниот камен Стора Хамарс I, од Готланд, Шведска, кој датира од 9 или 10 век од н.е. Сликата генерално се идентификува како слика што прикажува човечка жртва, со висечки олтар од две дрвја и жртвен олтар.|лево
Археологијата обезбедува докази за жртвени приноси од различни видови. Депозитите на вредни предмети, вклучувајќи злато и сребро, кои биле закопани во земјата, често се потврдени за периодот од 1 до 100 година од н.е. Иако овие предмети можеби биле закопани со намера повторно да бидат отстранети подоцна, можно е и дека биле наменети како жртви за боговите или за употреба во задгробниот живот. Металните предмети што се депонирани во изворите се потврдени од Бад Пирмонт и Духков, како и такви предмети што се депонирани во мочуришта. Исто така, постојат примери на коса, облека и текстил од околу 500 година п.н.е. до 200 година од н.е. пронајдени во скандинавските мочуришта. Григориј Турски, кога опишува франкско светилиште во близина на Келн, ги прикажува верниците како оставаат дрвени резби од делови од човечкото тело секогаш кога ќе почувствуваат болка.

Жртвувањата на животни се потврдени со коски на разни свети места поврзани со Пржеворската култура, како и во Данска, при што жртвуваните животни вклучувале говеда, коњи, свињи и овци или кози; постојат и докази за жртвување на луѓе. Во Скандинавија, животинските коски често се наоѓаат во мочуришта и езера, каде што се наоѓа поголем процент на коњски коски и коски од млади животни отколку во населбите. Детален опис на нордиското жртвување на животни во Ладе дава Снори Стурлусон во „Хаконар сага года“, иако неговата точност е сомнителна. Докази за жртвување на предмети, луѓе и животни се наоѓаат и во населбите низ Германија, можеби за да се означи почетокот на изградбата на некоја зграда. Кучињата закопани под праговите на куќите веројатно служеле како заштитници.

Римските автори периодично споменуваат човечки жртви, обично за да нагласат елементи што ги сметале за шокантни или ненормални. Поединечните наоди на човечки тела во мочуриштата, кои ги претставуваат сите возрасти и двата пола, покажуваат знаци на насилна смрт и можеби биле човечки жртви или жртви на смртна казна. Само од Данска има над 100 тела од мочуришта, потврдени од 800 година п.н.е. до 200 година од н.е. Делови од човечкото тело, како што се черепите, се депонирани во истиот период и дури во 1100 година од н.е. Редовните човечки жртви кај Норвежаните се споменуваат од автори како што се Титмар од Мерзебург и Адам од Бремен, како и од Гутасага. Сликата на каменот за слика Стора Хамарс I обично се толкува како прикажување на човечка жртва.

Жртви од оружјето на поразените непријатели се откриени во мочуриштата во Јитланд, како и во реките низ цела Германија: вакви жртви веројатно се случиле и во други делови на Германија на суво. Тацит известува за слична жртва и уништување на оружје извршено во шумата по победата на Арминиј над Римјаните во Битката кај Тевтобуршката шума. Големи наслаги на оружје се посведочени од 350 година п.н.е. до 400 година од н.е., а помали наслаги продолжиле да се прават до 600 година од н.е. Наслагите од различни големини биле вообичаени и честопати вклучувале предмети покрај оружјето, дури и воени бродови кои биле изгорени и уништени. Се чини дека се од ритуал што се изведувал над поразен непријател за да им го предаде оружјето на боговите. Нема археолошки докази за тоа што се случило со воините што го носеле оружјето, но римските извори ги опишуваат како жртвувани. Можен исклучок е локалитетот Алкен Енге во Јитланд: таму се наоѓаат згмечени и распарчени тела на околу 200 мажи, на возраст од 13 до 45 години, кои се чини дека загинале на бојно поле. Ниту еден подоцнежен скандинавски извор не споменува ритуали поврзани со уништување на оружје, што имплицира дека овие обреди исчезнале и биле заборавени во рана фаза.

 Поврзано 

 Античка грчка религија
 Хетитска митологија и религија
 Религијата во антички Рим
 Словенски паганизам

 Забелешки 

 Наводи 

 Литература 

 Ан, Грегор; Падберг, Луц Е. В.; Хултгард, Андерс (2010) [2005]. „Синкретизам“. Germanische Altertumskunde Online.
 Андрен, Андерс (2014). Следење на старонордиската космологија. Светското дрво, Средната Земја и Сонцето во археолошки перспективи. Нордиски академски печат.
 Андрен, Андерс (2020a). „Божествени близнаци“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 3. Бреполи. стр. 1453–1463. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Андрен, Андерс (2020б). „Слики“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 1. Бреполс. стр. 161–193. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Асдисардотир, Ингун (2020a). „Фреја“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдов, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 3. Бреполс. стр. 1273–1302. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Асдисардотир, Ингун (2020b). „Фриг“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдов, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том. 3. Бреполи. стр. 1381–1389. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Beare, W. (1964). „Тацитус за Германците“. Грција и Рим. 11 (1). Cambridge University Press во име на The Classical Association: 64–76. doi:10.1017/S0017383500012675. JSTOR 642633. S2CID 163536034.
 Бек, Хајнрих (1998). „Probleme einer völkerwanderungszeitlichen Religionsgeschichte“. Во Грејених, Дитер (уред.). Die Franken und die Alemannen bis zur „Schlacht bei Zülpich“ (496/97). де Грујтер. стр. 475–488. doi: 10.1515/9783110804348. ISBN 978-3-11-015826-7. S2CID 181676468.
 Бек, Хајнрих (2010) [1986]. „Донар-Шор“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Berger, Karl C. (2010) [2007]. „Зверге“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Брат, Себастијан; Хајзман, Вилхелм; Patzold, Steffen (2021). "'Germanische Altertumskunde' im Rückblick. Einführung". Во Брадер, Себастијан; Хајзман, Вилхелм; Patzold, Steffen (уред.). Germanische Altertumskunde im Wandel. Archäologische, philologische und geschichtswissenschaftliche Beiträge aus 150 Jahren. де Грујтер. стр. 1–36. doi: 10.1515/9783110563061-001. S2CID 233770774.
 Брентфирер, Стефан. „069 Orakelstäbchen“. Landschaftsverband Westfalen-Lippe (LWL). Преземено на 12 октомври 2022 година.
 Брукс, Џејмс (2023). „Најстарата референца за нордискиот бог Один пронајдена во данското богатство“. ABC News. Преземено на 8 март 2023 година.
 Цезар, Јулиј (2017). „Галска војна“. Во Рафлауб, Курт А. (уред.). Обележјето Јулиј Цезар - Целосните дела: Галска војна, Граѓанска војна, Александриска војна, Африканска војна и Шпанска војна. Превод на Курт А. Рафлауб. Њујорк: Пантеон книги. ISBN 978-0-30737-786-9.
 Capelle, Torsten (2010) [2004]. „Шифсбестатунген“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Капеле, Торстен; Maier, Bernhard (2010) [2000]. „Идол и идолопоклонство“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Карвер, М. О. Х. (1998). Сатон Ху: Гробница за кралевите?. Прес на Универзитетот во Пенсилванија. ISBN 0812234553.
 Кланис Рос, Маргарет (2020). „Џиновите“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 3. Бреполи. стр. 1527–1557. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Кјузак, Керол (2011). Светото дрво: антички и средновековни манифестации. Cambridge Scholars Publishing. ISBN 978-1-4438-2857-4.
 Дејвидсон, Хилда Елис (1998). Улогите на северната божица. Routledge. ISBN 0-415-13610-5.
 Daxelmüller, Christoph (2010a) [1998]. „Гајстерглаубе“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Daxelmüller, Christoph (2010b) [1995]. „Флурумганг“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Демандт, Александар; Гец, Ханс-Вернер; et al. (2010) [2000]. „Продолжи проблеми“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Дувел, Клаус; Недома, Роберт; Оерл, Зигмунд, едс. (2020). Die südgermanischen Runeninschriften. де Грујтер. doi: 10.1515/9783110533187. ISBN 9783110533187. S2CID 229458593.
 Дан, Мерилин (2013). Верувањето и религијата во варварска Европа, в. 350-700. Блумсбери. ISBN 978-1-4411-0023-8.
 Ебенбауер, Алфред (1984). „Германска религија“. Теолошка реална книжевност. Vol. 12. де Грујтер. стр. 510–521. ISBN 978-3-11-008579-2.
 Егелер, Матијас (2020). „Средби: Селтик“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 1. Бреполи. стр. 289–317. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Јајце, Маркус; Каул, Флеминг (2010) [2000]. „Култваген“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Грин, Денис Х. (1998). Јазикот и историјата во раниот германски свет. Прес на Универзитетот Кембриџ. ISBN 0-521-79423-4.
 Ганел, Тери (2020a). „Фолклор“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 1. Бреполс. стр. 195–204. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Ганел, Тери (2020б). „Двергар (Џуџиња)“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 3. Бреполс. стр. 1559–1570. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Ганел, Тери (2020в). „Алфар (Вуѓе)“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 3. Бреполс. стр. 1571–1580. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Хаид, Оливер; Дилман, Франсоа-Ксавиер (2010) [2007]. „Заубер“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Хајзман, Вилхелм (2012). „Die Bilderwelt der völkerwanderungszeitlichen Goldbrakteaten als Religiesgeschichtliche Quelle“. Во Бек, Хајнрих; Грејених, Дитер; Steuer, Heiko (уред.). Altertumskunde – Altertumswissenschaft – Kulturwissenschaft: Erträge und Perspektiven nach 40 Jahren Reallexikon der Germanischen Altertumskunde. де Грујтер. стр. 689–736. doi: 10.1515/9783110273618.689. ISBN 978-3-11-027360-1.
 Хоман, Холгер; Капеле, Торстен (2010) [1986]. „Драче“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Хултгард, Андерс (2010a) [2003]. „Религија“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер. стр. 859–914.
 Хултгард, Андерс (2010б) [2001]. „Меншенопфер“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Хултгард, Андерс (2010c) [2004]. „Schöpfungsmythen“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Хултгард, Андерс (2010d) [2002]. „Mythische Stätten, Tod und Jenseits“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Хултгард, Андерс (2010e) [2007]. „Култише Умфахрт“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Хултгард, Андерс (2010f) [2000]. „Ziu-Týr“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Хултгард, Андерс (2020). „Космичка есхатологија: Рагнарок“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 3. Бреполи. стр. 1017–1032. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Џејмс, Едвард (2014). Европските варвари, 200–600 година од нашата ера. Лондон и Њујорк: Routledge. ISBN 978-0-58277-296-0.
 Џенсон, Хенрик (2018). „Сликано од другиот: класични и раносредновековни перспективи за религиите на северот“. Во Клунис Рос, Маргарет (ур.). Претхристијанските религии на северот: Истражување и рецепција. Том 1. Бреполс. стр. 7–40. doi:10.1484/M.PCRN-EB.5.110824. ISBN 978-2-503-56879-9.
 Кох, Џон Т. (2020). Келто-германски, подоцнежен праисториски и пост-прото-индоевропски речник на северот и западот. Центар за напредни велшки и келтски студии на Универзитетот во Велс. ISBN 9781907029325.
 Кулман, Питер (2022). „Германската религија aus römischer Sicht am Beispiel von Tacitus's Germania“. Во Матијевиќ, Крешимир; Вигелс, Рајнер (уред.). Kultureller Transfer und religiöse Landschaften: Zur Begegnung zwischen Imperium und Barbaricum in der römischen Kaiserzeit. де Грујтер. стр. 325–338. doi: 10.1515/9783110716580-014. ISBN 9783110716580. S2CID 244537862.
 Кун, Ханс (2010) [1873]. „Албен“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Линдоу, Џон (2001). Нордиска митологија: Водич за боговите, хероите, ритуалите и верувањата. Оксфорд Универзити Прес. ISBN 0-19-515382-0.
 Линдоу, Џон (2020a). „Судбина“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 2. Бреполс. стр. 927–950. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Линдоу, Џон (2020б). „Ванир и Асир“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 3. Бреполс. стр. 1033–1050. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Линдоу, Џон (2020c). „Пишани извори“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 1. Бреполс. стр. 63–101. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Линдов, Џон (2020d). „Þórr“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдов, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 3. Бреполс. стр. 1051–1121. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Линдов, Џон (2020e). „Dísir“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдов, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 3. Бреполс. стр. 1493–1500. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Линдов, Џон (2020f). „Тир“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдов, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на северот: Историја и структури. Том 3. Бреполс. стр. 1345–1361. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Линдов, Џон (2021). Старонордиска митологија. Оксфордски универзитетски прес. ISBN 978-0-19-755448-7.
 Линдов, Џон; Андрен, Андерс (2020). „Светови на мртвите“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдов, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 2. Бреполс. стр. 897–926. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Линдов, Џон; Шјодт, Јенс Петер (2020a). „Божественото, човечкото и помеѓу нив“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдов, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 2. Бреполс. стр. 951–985. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Линдов, Џон; Шјодт, Јенс Петер (2020b). „Мали богови и божици“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдов, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 3. Бреполи. стр. 1405–1452. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Maier, Bernhard (2010a) [1998]. „Götter und Göttinnen“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Maier, Bernhard (2010b) [1998]. „Гетернамен“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Maier, Bernhard (2010c) [1998]. „Гетербилдер“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Maier, Bernhard (2010d) [1998]. „Interpretatio“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Мајер, Бернхард (2018). „Келтскиот и германскиот Запад и Север“. Во Лесл, Јозеф; Бејкер-Брајан, Николас Ј. (ур.). Придружник за религијата во доцната антика. Џон Вајли и синови. ISBN 978-1-118-96810-9.
 Мичел, Стивен А. (2020). „Магија и религија“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на Северот: Историја и структури. Том 2. Бреполс. стр. 643–670. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Науман, Ханс-Петер (2010) [1984]. „Disen“. Германски алтернативни онлајн религии. де Грујтер.
 Нордвиг, Матијас (2020a). „Космогонија“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 3. Бреполи. стр. 989–1000. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Нордвиг, Матијас (2020б). „Космологија“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 3. Бреполи. стр 1001–1015. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Нал, Јан Александар ван (2014). „Асен“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Нилс, Џон Д. (2013). „Предхристијанска англосаксонска религија“. Во Кристенсен, Л.Б.; Хамер, Олав; Ворбуртон, Дејвид А. (ур.). Прирачник за религии во Античка Европа. Routledge. стр. 319–337.
 Огден, Даниел (2021). Змејот на Западот: Од античкиот мит кон модерната легенда. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-883018-4.
 Овоштарник, Енди (1997). Речник на нордискиот мит и легенда. Касел, Лондон. ISBN 0-304-34520-2.
 Пеш, Александра; Дикман, Елизабет; Lübke, Christian (2010) [2002]. „Оракел“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Petzoldt, Leander (2010a) [2003]. „Ризен“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Petzoldt, Leander (2010b) [2001]. „Меги“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Пол, Валтер (2004), Die Germanen, Enzyklopädie deutscher Geschichte, кн. 57, ISBN 9783486701623
 Цена, Нил (2020a). Деца од пепел и брест: Историја на Викинзите. Основни книги. ISBN 978-0-465-09699-2.
 Цена, Нил (2020). „Ритуал на смрт и мртовечница“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 2. Бреполи. стр. 853–896. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Reichert, Hermann (2010a) [2002]. „Mythische Namen“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Reichert, Hermann (2010b) [2001]. „Лукус“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Ријксмузеј ван Оудхејден. „Олтари посветени на Нехаленија“. Преземено на 19 декември 2022 година.
 Розенфелд, Хелмут; Хаук, Карл (2010) [1984]. „Диоскурен“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Рубел, Александар (2016). Religion und Kult der Germanen. Колхамер. ISBN 978-3-17-029266-6.
 Schjødt, Jens Peter (2010) [2006]. „Untergangsmythen“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Шјодт, Јенс Питер (2020a). „Континуитет и прекин: индоевропски“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 1. Бреполи. стр. 223–246. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Шјодт, Јенс Петер (2020б). „Континуитет и прекин: германски“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на северот: Историја и структури. Том 1. Бреполс. стр. 247–268. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Шјодт, Јенс Петер (2020в). „Различни начини на комуникација“. Во Шјодт, Јенс Петер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (ур.). Претхристијанските религии на северот: Историја и структури. Том 2. Бреполс. стр. 589–642. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Шјодт, Јенс Питер (2020 г.). „Воин бендови“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 2. Бреполи. стр. 559–588. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Шјодт, Јенс Питер (2020 e). "Óðinn". Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 3. Бреполи. стр. 1123–1194. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Schuppener, Georg (2010) [2007]. „Zahlen und Maße“. Germanische Altertumskunde Online. de Gruyter.
 Шо, Филип А. (2007). „Потеклото на Теофоричката недела во германските јазици“. Рана средновековна Европа. 15 (4): 386–401. doi:10.1111/j.1468-0254.2007.00213.x. S2CID 161420125.
 Шо, Филип А. (2011). Пагански божици во раниот германски свет: Еостре, Хреда и култот на матроните. Bristol Classics Press. ISBN 978-0-7156-3797-5.
 Симек, Рудолф (1993). Речник на северната митологија. Д.С. Бруер. ISBN 978-0-85991-513-7.
 Симек, Рудолф (2004). „Германската религија и преминувањето во христијанство“. Во Мардок, Брајан; Читај, Малколм (уред.). Рана германска литература и култура. Камден куќа. стр. 73–101. ISBN 1-57113-199-X.
 Симек, Рудолф (2010а) [2004]. „Schicksalsglaube“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Симек, Рудолф (2010б) [2007]. „Zauberspruch und Zauberdichtung“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Симек, Рудолф (2020a). „Средби: Роман“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 1. Бреполи. стр. 269–288. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Симек, Рудолф (2020б). „Матрона“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 3. Бреполи. стр. 1481–1491. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Симек, Рудолф; Рајхштајн, Ханс (2010) [2007]. „Шланџ“. Germanische Altertumskunde Online.
 Спрингер, Матијас; Maier, Bernhard (2010) [2000]. „Ирминсул“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Сундквист, Олоф (2020). „Култички лидери и специјалисти за ритуали“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 2. Бреполи. стр. 736–779. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Сундквист, Олоф; Seitz, Gabrielle (2010) [2005]. „Темпел“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Сундквист, Олоф; Калиф, Андерс (2010) [2003]. „Ритуал“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.
 Стјуер, Хајко (2021). Germanen aus Sicht der Archäologie: Neue Thesen zu einem alten Thema. де Грујтер.
 Тацитус (2009). Агрикола и Германија. Превод на Ентони Р. Бирли. Њујорк: Oxford University Press. ISBN 978-0-19953-926-0.
 Тимпе, Дитер; Скардиљи, Барбара; et al. (2010) [1998]. „Германен, Германија, Германише Алтертумскунде“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер. стр. 363–876.
 Тод, Малколм (1999). Раните Германци (изд. 2009). Џон Вајли и синови. ISBN 978-1-4051-3756-0.
 Викстранд, Пер (2020). „Јазик: имиња на места и лични имиња“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 1. Бреполи. стр. 115–134. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Волтерс, Рајнхард (2001). „Mannusstämme“. Во Бек, Хајнрих; et al. (уред.). Reallexikon der Germanischen Altertumskunde. Vol. 19. де Грујтер. стр. 467–478.
 Закрисон, Торун; Андрен, Андерс (2020). „Ритуален простор“. Во Шјод, Јенс Питер; Линдоу, Џон; Андрен, Андерс (уред.). Предхристијанските религии на северот: историја и структури. Vol. 2. Бреполи. стр. 671–723. ISBN 978-2-503-57489-9.
 Зернак, Јулија (2018). „За концептот на „германската“ религија и мит“. Во Клунис Рос, Маргарет (уред.). Предхристијанските религии на северот: истражување и прием. Vol. 2. Бреполи. стр. 527–542. doi:10.1484/M.PCRN-EB.5.110825. ISBN 978-2-503-56880-5.
 Цимер, Стефан; Хултгард, Андерс (2010) [2002]. „Нертус и нертукулт“. Germanische Altertumskunde Online. де Грујтер.

 Надворешни врски 

 Слики поврзани со германскиот паганизам на Викимедија Комонс

Категорија:Германско паганство