Инабел

Инабел, исто така познат како Абел или Абел-Илоко, е памучен текстил со шари по потекло од Филипините, особено во регионот Илокос во Северен Лузон. Се создава со традиционално рачно ткаење на народот Илокано. Познат по својата разновидност, мекост, издржливост, соодветност во тропските клими и по своите строги дизајнерски шари.

Традицијата на панагабел (ткаење) е длабоко вкоренета во културата и идентитетот на Илокано. Меѓу нејзините значајни практичари е Магдалена Гамајо, признаена како Национално живо богатство за нејзиното совладување на техниките на ткаење инабел и нејзината улога во зачувувањето на занаетот.

 Опис 
лево|мини|243x243пкс|Ткајач Илокана Инабел од Виган Сити, Јужен Илкос, кој користи обработувач, традиционална машина за ткаење со дрвен разбој.
Инабел или Абел е традиционален рачно ткаен текстил што се наоѓа во регионот Илокос и покраината Абра, а ја носи душата на народот Илокано „ Абел “е збор на Илоко за ткаење, а „Инабел“ може да се протолкува како секаков вид ткаена ткаенина. Изработена е од памучни влакна и може да биде еднобојна или со шари, користејќи пагаблан или тилар педален разбој).

Традиционалните бои за боење ги вклучуваат индиго колачињата, кои се прават од листовите на тајум (Indigofera suffruticosa) што се користат за боење текстил и конци што создаваат синкава до темно виолетова нијанса. Растението Куниг (куркума), ризомите, се користат за создавање жолтеникава нијанса.

Иако Националната жива ризница Магдалена Гамајо ги усовршила своите вештини сама, учејќи ги традиционалните инабел шари како што се бинакул (виорци, нејзина специјалност), инуритан (геометриски шеми), синан - сабонг (цвеќиња) и кусикос (спирален облик). Таа, исто така, научила сама да рекреира шари дури и без примерок од кој да се повикува. Во 2012 год, нејзиното неспоредливо владеење со ткаење инабел било признато бидејќи ѝ била доделена наградата GAMABA или Национални живи богатства. До денес, таа е една од само шеснаесетте добитници на наградата.

 Подготовка 
 Традиционалниот процес на ткаење абел ткаенина вклучува неколку фази, почнувајќи со подготовка на памукот. Овој процес вклучува собирање на памучните топчиња, отстранување на семките, толчење или удирање на влакната, нивно извиткување со вретено и намотување на добиената преѓа на стапче. Потоа, намотаната преѓа се четка за да се подобри нејзиниот сјај и издржливост пред да се намота на бамбусов калем. Откако преѓата ќе биде подготвена, се поставува разбојот.

Ткајачот продолжува со префрлање на преѓата од калемчето до калемчето за превиткување, а потоа ја намотува на прачката за основата. Следниот чекор е врзување, каде што преѓата за основата се провлекува низ окото на калемчето со помош на кука за ткаење. После ова, преѓата се провлекува низ отворите на трската, а разбојот се „обработува“ со прицврстување на калемчињата зад машината за ткаење. Само по овие чекори може да започне самото ткаење, познато како агабел.

 Производство 
Производството на традиционалното ткаење на Инабел сè уште е распространето меѓу провинциите Илокано и е еден од неговите Еден град, еден производ или едноставно познат како ОТОП. Вклучува Бангар во Ла Унион; Кандон Сити, Сантијаго, Санта, Бантај и Виган Сити во Јужен Илокос; Ла Паз и Бангуед во Абра; и Пинили , Паоај и Сарат во Северен Илокос, во услови на предизвици како што се недостаток на суровини, работна сила и напредна технологија која обезбедува масовно производство на текстил. 

Напорите на локалната самоуправа во зачувувањето на индустријата Инабел во Јужен Илкос им помогнале на сопствениците на мали бизниси од Абел и нивните локални занаетчии да ги одржат своите занаети и егзистенција и да го прослават фестивалот Бинатбатан, кој го прикажува процесот на ткаење Инабел во реставрацијата на практиките, традициите, уметноста и занаетите на Илоканците.

Дури и пред доаѓањето на шпанските колонизатори во шестнаесеттиот век, ткаењето инабел веќе било витален аспект на културата и секојдневниот живот на Илокано.Текстилот играл важна улога во претколонијалната поморска трговија и размена по должината на брегот на Илокос, кој бил дел од поширока мрежа на трговски патишта што го поврзувал регионот со Источна и Југоисточна Азија, како и со соседните висорамнини на Кордиљера.
лево|мини|224x224пкс|Тилар, познат и како Пагаблан, е традиционален дрвен рачник кој се користи за ткаење на анабел. Овој уред е прикажан во Музеј на Северен Илкос
Побарувачката за текстил од Илокано се проширила надвор од локалните пазари и стигнала до Акапулко, Мексико, каде што производи како мантас де Јлокос, опишани од историчарката Сандра Кастро во нејзината книга од 2018 г. „Текстили во филипинскиот колонијален пејзаж“ како „обична или груба памучна ткаенина“ од највисока вредност, се тргувале на саеми. Истакнатоста на производството на абел била толку значајна што претставувала закана за шпанската ткајачка индустрија, стекнувајќи репутација на импозантен локален занает.

Почетокот на дваесеттиот век означил преоден период за ткаењето инабел во регионот Илокос. Додека во осумнаесеттиот век се забележува најголема побарувачка за илокански текстил на европските пазари, а понатака кон крајот на деветнаесеттиот и почетокот на дваесеттиот век за употреба во униформи на Катипунеро и традиционална облека-особено за време на претседателствувањето на Мануел Л. Кесон.

Доаѓањето на американската колонијална власт донело значителни предизвици за индустријата. Како што забележала научничката Норма Респицио, приливот на ефтини увезени обоени предива и памук според американската трговска политика довело до пад на побарувачката за локално ткаени производи. Инабел постепено бил заменет со ренге, скробна сурова свилена ткаенина што ја користече жените низ Филипините за блузи, намалувајќи ја важноста на абелот како премиум текстил.

 Поврзано 

 Абака
 Батик
 Пиња
 Малонг

 Наводи 

Категорија:Страници со повеќеделни слики во автоматски размер
Категорија:Филипински ракотворби