Конунг

Конунг (прагермански: kuningaz, старонордиски: ᚲᛟᚾᚢᛜᚱ, konungr, староанглиски: cyning) — старогермански поим за врховен владетел. Во епохата на развиениот среден век, овој поим му соодветствува на поимот крал (на пр. шведскиот крал Магнус Ладулос).

 Општествена положба 
Како што се гледа од „Песната за Риг“, конунзите произлегле од средината на јарловите. Нивната појава е поврзана со процесот на создавање национални држави. Бидејќи овие нови државни формации се појавувале во текот на борбата на јарловите за превласт, колку повеќе се окрупнувала државата, толку повеќе еден јарл се издигнувал над сите останати. Како последица на тоа, јарловите од врховни и самостојни владетели се претвориле во вазали на конунзите и нивни намесници.

Во периодот пред примање на христијанството, конунгот извршувал три функции:
 судска — во текот на тингот;
 воена — за време на војна;
 свештеничка — за време на принесување жртви.

Положбата на конунг била наследна, но за да стапи на престолот, му било потребно одобрение од народот. Сите синови и луѓе со соодветно потекло можеле да се стремат кон титулата конунг (на пр. Отар од Холугаланд). Оваа околност неретко водела до двовластие, кога двајца браќа истовремено станувале конунзи.

Во раниот период, на конунгот му припаѓале еден или повеќе бродови, дружина (старонордиски: drótt) и земјиштен посед — наследен имот. Последново честопати било причина за феудални меѓусебни борби. Во некои случаи, конунгот немал земјишни поседи и водел скитнички живот на брод — таквите конунзи биле нарекувани секонунзи (морски конунзи).

Како свештеник, конунгот барал одобрение за своите постапки од боговите. На пример, Ерик Победнички му се обратил на Один на третиот ден од битката кај Фирисвелир. Исто така, конунгот раководел со блот (жртвување) на важни јавни места, како што е Храмот во Упсала. Одбивањето на оваа обврска можело да го чини конунгот власт. Таков бил случајот, на пример, со Хакон Добриот, кој се обидел да им наметне христијанство на своите соплеменици, како и со Анунд Гордске, кој поради христијанските убедувања одбил да учествува во блот и бил симнат од власт во 1070 г.

 Литература 

 Марк Форсајт. Кратка историја на пијанството: Од камено време до денес. Што, каде, кога и по кој повод. = Mark Forsyth. A Short History of Drunkeness: A Short History of Drunkenness: How, Why, Where, and When Humankind Has Gotten Merry from the Stone Age to the Present. — Алпина нонфикшн, 2018. — стр. 278 — ISBN 978-5-91671-886-7.

 Наводи 

 Надворешни врски

Категорија:Благороднички титули
Категорија:Историја на Европа