Жил Офман

Жил Алфонс Офман (); (Ехтернах, 2 август 1941) — француски биолог од луксембуршко потекло, директор и член на Управниот одбор на Националниот центар за научни истражувања во Стразбур, Франција. Во 2007 година, бил назначен за претседател на Француската академија на науките .

Заедно со Брус Бојтлер, американски имунолог и генетичар, добил половина од Нобеловата награда за физиологија или медицина во 2011 година за „откритија во областа на активирање на вродениот имунитет“. Другата половина од наградата му припаднала на Ралф Стајнман, канадски имунолог и клеточен биолог, за „откривањето на дендритичните клетки и нивната улога во адаптивниот имунитет“.

 Животопис 
Жил Офман бил роден на 2 август 1941 година во Ехтернах, Луксембург. Во 1969 година, на Универзитетот во Стразбур, Офман се стекнал со звањето доктор на науки по биологија. Од 1973 до 1974 година, завршил постдокторски студии на Универзитетот во Марбург во Германија, а од 1964 до 1968 година работел како истражувач во Францускиот национален центар за научни истражувања. Во 1974 година бил назначен за директор на истражувачкиот центар.

Од 1978 до 2005 година, Офман работел како директор на Одделот „9022“ за „имунолошки одговори и нивниот развој кај инсектите“.

Од 1993 до 2005 година бил раководител на Институтот за молекуларна и клеточна биологија во Стразбур.

Жил Офман е член на неколку академии на науки ширум светот и добитник на бројни научни награди, од кои најзначајна е секако Нобеловата награда.

 Придонес кон науката 
мини|Институтот за молекуларна и клеточна биологија во Стразбур, каде што Офман ги проучувал функциите на имунолошкиот систем
Научниците со години ги барале и ги бараат чуварите на имунолошкиот одговор што ги штити луѓето и другите животни од напади на бактерии и други микроорганизми. Благодарение на истражувањето на Жил Офман и Брус Бојтлер, откриени се протеински рецептори кои можат да ги препознаат таквите микроорганизми и да го активираат вродениот имунитет, како прв чекор во имунолошкиот одговор на телото. Нивната работа отворила нови патишта за развој на превенција и терапија на инфекции, рак и воспалителни заболувања.

Најновото истражување на Џулс Офман и неговите колеги првенствено било сосредоточено на идентификување на рецептори за кои се врзуваат бактериските производи, липополисахаридите (LPS), што може да предизвика септичен шок и да биде опасно по живот во услови на прекумерна стимулација на имунолошкиот систем.

Во 1998 година, Офман, Бојтлер и неговите колеги откриле дека глувците отпорни на LPS имале мутации на ген кој бил многу сличен на генот кај винската мушичка. Овој ген, како и рецепторите (TLR), се покажале како рецептори за липополисахарид (LPS). Кога LPS се врзува, се активираат сигнали кои предизвикуваат воспаление, а кога LPS е премногу, септичен шок. Овие наоди покажале дека цицачите и мушичките користат слични молекули за да го активираат вродениот имунитет во присуство на патогени микроорганизми. Овие студии на Бојтлер и неговите колеги конечно ги откриле сетилниците на вродениот имунитет.
мини|Откритието на Офман и Брус Бојтлер предизвикало „експлозија“ во истражувањата за вродениот имунитет.
Откритието на Офман и Брус Бојтлер предизвикало „експлозија“ во истражувањата за вродениот имунитет. Кај луѓето и глувците се идентификувани околу десетина различни липополисахаридни рецептори (TLR). Секој од нив препознава посебен вид молекула заедничка за одреден микроорганизам. Поединци со одредени мутации во овие рецептори се изложени на зголемен ризик од инфекција, додека кај други, генетските варијанти на TLR се поврзани со зголемен ризик од хронични воспалителни заболувања.

Овие откритија на Жил Офман, Брус Бојтлер и нивните соработници, со кои ја подели Нобеловата награда во еднакви делови, создале можност за понатамошен развој на нови методи за спречување и лекување на болести, на пример, подобрени вакцини против инфекции и обиди за стимулирање на имунолошкиот систем да ги напаѓа туморите. Овие откритија, исто така, ќе помогнат да се разбере зошто имунолошкиот систем може да ги напаѓа човековите ткива, со што ќе се обезбедат нови методи за лекување на воспалителни (автоимуни) болести.

Во текот на нивната работа, Офман и неговите колеги идентификувале и гени важни во други биолошки процеси, вклучувајќи ја регулацијата на апсорпцијата на железо, слухот, и ембрионалниот развој, чие нарушување од страна на високо моќни мутагени (ENU) може да предизвика впечатливо абнормални облици на видливите фенотипови.

 Награди и признанија 

 Награди 
 2003: Награда „Вилијам Б. Коули“ од Националните институти за здравје за истражување на ракот „William B. Coley Award Recipients” . Cancer Research Institute.
 2004: Награда „Роберт Кох“ (заедно со Брус Бојтлер и Акира Шизуо ) 
 2007: Награда Балзан (заедно со Брус Бојтлер) 
 мини| Жил Офман и Брус Бојтлер и Горан К. Хансон (претседател на Нобеловиот комитет за физиологија или медицина) по церемонијата на доделување на Нобеловата награда. 2010 : Награда Розентал (заедно со Руслан М. Медитов)
 2010: Награда Кејо
 2011: Награда (заедно со Акира Шизуо)
 2011: Награда Шо (поделена со Брус Бојтлер и Руслан М. Медитов) „The Shaw Prize in Life Science and Medicine 2011” . shawprize.org. Приступљено 8. 6. 2011.
 2011: Златен медал на Францускиот национален центар за научни истражувања (CNRS)
 2011: Нобелова награда за физиологија или медицина (поделена со Брус Бојтлер и Ралф Штајнман) 

 Признанија 
 1965: Член на Луксембуршкиот институт за наука „Гранд Дукал“
 1987: Член на Леополдинската академија на науките
 1993: Член на Европската академија
 1995: Член на Европската организација за молекуларна биологија
 2003: Член на Американската академија на уметностите и науките
 2006: Странски член на Руската академија на науките
 2008: Странски соработник на Националната академија на науките (САД)

 Библиографија 
 Hoffmann, J. A.; Porte, A.; Joly, P. (1968). Présence d'un tissu hématopoiétique au niveau du diaphragme dorsal de Locusta migratoria. C.R. Acad. Sciences, Paris. 267: 1882—1883.
 . Experientia. 29: 50—51.
 Karlson, P.; Koolman, J.; Hoffmann, J. A. (1975). Biochemistry of ecdysone. Amer. Zool. 15: 49—59.
 Lagueux, M.; Hetru, C.; Luu B.; Hoffmann, J. A. (1978). Adult ovaries of Locusta migratoria contain the sequence of biosynthetic intermediate for ecdysone. Life Sciences. 22: 2141—2154.
 Lagueux, M.; Sall, C.; Hoffmann J. A. (1981). Ecdysteroids during embryogenesis in Locusta migratoria. Amer. Zool. 21: 715—726.
 Tsoupras, G.; Luu, B.; Hoffmann J. A. (1983). A cytokinin (Isopentenyl-Adenosyl-Mononucleotide) is linked to ecdysone in newly-laid eggs of Locusta migratoria. Science. 220: 507—509.
 Hoffmann, J. A.; Hoffmann, D. (1990). The inducible antibacterial peptides of dipteran insects Res. Immunol. 141: 910—918.
 Meister, M.; Braun, A.; Kappler, C.; Reichhart, J. M.; Hoffmann, J. A. (1994). .
 Lemaitre, B.; Kromer-Metzger, E.; Michaut, L.; Nicolas, E.; Meister, M.; Georgel, P.; Reichhart, J. M.; Hoffmann, J. A. (1995). .
 Lemaitre, B.; Nicolas, E.; Michaut, L.; Reichhart, J. M.; Hoffmann, J. A. (1996). The dorsoventral regulatory gene cassette spaetzle/toll/cactus controls the potent antifungal response in Drosophila adults. Cell. 86: 973—983.
 Lemaitre, B.; Reichhart, J. M.; Hoffmann, J. A. (1997). .
 Hoffmann, J. A.; Kafatos, F. C.; Janeway Jr., C. A.; Eezekowitz, R. A. B. (1999). Phylogenetic perspectivesin innate immunity. Science. 284: 1313—1318.
 Levashina, E.; Langley, E.; Green, C.; Gubb, D.; Ashburner, M.; Hoffmann, J. A.; Reichhart, J. M. (1999). Deficiency of a blood serpin leads to constitutive activation of the Toll-mediated antifungal defense in Drosophila. Science. 285: 1917—1919.
 Rutschmann, S.; Jung, A. C.; Hetru, C.; Reichhart, J. M.; Hoffmann, J. A.; Ferrandon, D. (2000). The Rel protein DIF mediates the antifungal but not the antibacterial host defensein Drosophila. Immunity. 12: 569—580.
 Rutschmann, S; Jung, A. C.; Zhou, R.; Silverman, N.; Hoffmann, J. A.; Ferrandon, D. (2000). Role of Drosophila IKK in a Toll-independent antibacterial immune response. Nature Immunology. 1: 342—347.
 Tzou, P.; Ohresser, S.; Ferrandon, D.; Capovilla, M.; Reichhart, J. M.; Lemaitre, B.; Hoffmann, J. A.; Imler J. L. (2000). Tissue-specific inducible expression of antimicrobial peptide genes in Drosophila surface epithelia. Immunity. 13: 737—748.
 Georgel, P.; Naitza, S.; Kappler, C.; et al. (2001). Drosophila Immune Deficiency (IMD) is a Death Domain Protein that Activates Antibacterial Defence and Can Promote Apoptosis. Developmental Cell. 1: 1—20, 503—514.
 Michel, T.; Reichhart, J. M.; Hoffmann, J. A.; Royet, J. (2001). Drosophila Toll is activated by Gram-positive bacteria via a circulating peptidoglycan recognition protein. Nature. 414: 756—759.
 Ligoxygakis, P.; Pelte, N.; Hoffmann, J. A.; Reichhart, J. M. (2002). Activation of Drosophila Toll during fungal infection by a novel blood serine protease. Science. 297: 114—116.
 . Nature. 426: 33—38.
 Gobert, V.; Gottar, M.; Matskevich, A. A.; Rutschmann, S.; Royet, J.; Belvin, M.; Hoffmann, J. A.; Ferrandon, D. (2003). Dual activation of the Drosophila toll pathway by two pattern recognition receptors. Science. 302: 2126—2130.
 . Immunological Reviews. 198: 5—9.
 Dostert, C.; Jouanguy, E.; Irving, P.; Troxler, L.; Galiana-Arnoux, D.; Hetru, C.; Hoffmann, J. A., Imler J. L. (2005). The Jak-STAT signaling pathway is required but not sufficient for the antiviral response of Drosophila. Nature Immunology. 6: 946—953.
 Frolet, C.; Thoma, M.; Blandin, S.; Hoffmann J. A.; Levashina, E. A. (2006). Boosting NF-κB Dependent Basal Immunity of Anopheles gambiae Aborts Development of Plasmodium berghei. Immunity. 25: 677—685.
 Beutler, B.; Eidenschenk, C.; Crozat, K.; Imler, J. L.; Takeuchi, O.; Hoffmann, J. A.; Akira, S. (2007). Genetic analysis of resistance to viral infection. Nature Reviews of Immunology. 7: 753—766.
 Ferrandon, D.; Imler J. L.; Hetru, C.; Hoffmann, J. A. (2007). The Drosophila systemic immune response: sensing and signalling during bacterial and fungal infections. Nature Reviews of Immunology. 7: 862—874.
 Lemaitre, B.; Hoffmann, J. A. (2007). The host defense of Drosophila melanogaster. Annual Review of Immunology. 25: 697—743.
 . Nature Immunology. 8: 543—545.
 Deddouche, S.; Matt, N.; Budd, A.; Mueller, S.; Kemp, C.; Galiana-Arnoux, D.; Dostert, C.; Antoniewski, C.; Hoffmann, J. A.; Imler J. L. (2008). The DExD/H-box helicase Dicer-2 mediates the induction of antiviral activity in Drosophila. Nature Immunology. 9: 1425—1432.

 Наводи 

 Надворешни врски 
 Жил Офман, на веб-страницата на Француската академија на науките
 Жил Офман, на веб-страницата на Фондацијата Балзан
 Жил Офман, на веб-страницата на Нобеловата награда
 „Како ги чувствуваме микробите: Генетска дисекција на вродениот имунитет кај инсектите и цицачите“, Меѓународна фондација Балзан

Категорија:Членови на Руската академија на науките
Категорија:Луксембуршки нобеловци
Категорија:Француски нобеловци
Категорија:Добитници на Нобеловата награда за физиологија или медицина
Категорија:Членови на Француската академија
Категорија:Француски лекари
Категорија:Француски биолози
Категорија:Родени во 1941 година