Боленхут

мини|Лудовико Волфганг Харт, Три девојки од Гутах, 1864
мини|Теодор Валерио, Парот од Хорнберг, 1841 година
Боленхут е формален украс за глава со препознатливи волнени помпоми што се носи од околу 1750 од протестантски жени како дел од нивната народна носија во трите соседни села на Шварцвалд; Гутах, Кирнбах и Хорнберг-Рајхенбах. Црвениот Боленхут со живописен изглед станал симбол на Шварцвалд како целина, и покрај неговото локално потекло. Црвените пом-помови и белиот раб на Боленхут се вели дека го инспирирале и горниот слој на тортата од Шварцвалд.

 Боленхут како дел од народната носија 
Сламената шапка, со широк обод носи 14 волнени помпоми кои се истакнати и наредени во форма на крст. Сепак, видливи се само единаесет помпоми, бидејќи три се покриени од оние одозгора. Немажените жени носат црвени помпоми, мажените жени носат црни, а старите жени и вдовиците носат само капа. Оригиналниот Боленхут, кој тежел околу 500 грама, сега може да тежи до околу 2 килограми и е произведен од женски шапкари. Црвениот Боленхут може прво да го носат девојките по нивното миропомазание. Има пет различни големини.

Под Боленхутот се носи свилена капа која се врзува под брадата. Младите девојки пред миропомазание (Гутах и другите парохии во околината биле дел од Виртемберг до 1804 година и биле протестантски, за разлика од поголемиот дел од Шварцвалд).

Денес, Боленхутот и придружниот трахт сè уште се носат на и традиционални настани и празници. Боленхутот и локалните носии може да се видат преку целата година, како на пример, во Музејот на костуми на Шварцвалд во Хаслах во Кинцигтал.

 Развојот како симбол на Шварцвалд 
лево|мини|Персонал облечен во болен-куќи во музеј на отворено во Гутах, Шварцвалд
При крајот на 18 век, освен неколку капи коишто биле вообичаени во округот Хауенштајн, биле поврзани со народната носија на Шварцвалд. Овие видови на капи, кои биле прочуени низ цела Европа, постепено испаднале од употреба до средината на 19 век. По студиско патување низ Шварцвалд во 1841, Теодор Валерио објавил, во Париз, литографија на двојка од Хорнберг облечена во нивната традиционална локална носија, којашто за прв пат во Франција прикажала рана верзија на Боленхут. Откако Гутах се поврзал со железницата Баден Шварцвалд во 1873 година, уметници како Вилхелм Хаземан, Курт Либих и Фриц Рајс се населиле таму, формирајќи ја „колонијата на уметници од Гутах“. Тие ја прикажале носијата Гутах како уметничка тема, нивните дела биле широко распространети и го обликувале имиџот на Шварцвалд. Како и локалниот автор, Хајнрих Хансјакоб, тие биле дел од движењето на народната носија на Баден. На почетокот на 20 век, особено сликата на Хаземан „По одењето во црква“, која прикажувала луѓе кои носат боленхут и била широко објавена во илустрирани списанија и разгледници со слики.Sarah Baird, "Know Your Sweets: Black Forest Cake" . Serious Eats. Aug. 09, 2018

Славата на Боленхут како генерално типична за Шварцвалд се зголемила како резултат на филмови за локалниот живот во 1950-тите и 1960-тите, особено филмот од 1950 година, „Девојката од Шварцвалдмадел “ (Schwarzwaldmädel), со Соња Зиман. Овој прв германски филм во боја од повоениот период е еден од најуспешните германски филмови на сите времиња со околу 15 милиони гледачи.

 Поврзано 

 Шварцвалд
 Трахт

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Музеј Хаслах Трахтен
 Музичкиот и трахтен клуб „Рајхенбах“ со организирана облека од „Боленхут трахт“
Категорија:Шварцвалд
Категорија:Капи
Категорија:Народни носии