Луис Мекнис

Фредерик Луис Мекнис (роден на 12 септември 1907 - починал на 3 септември 1963) — ирски поет, драматург и продуцент на Би-Би-Си. Познат по истражувањето на интроспекција, емпиризам и припадност, неговото поетско дело денес се смета за меѓу најголемите на 20 век. И покрај тоа што е познат како член на Оденската Група, тој бил и независно успешен (иако повремено занемарен) поет со влијателен опус, кој е полн со теми почнувајќи од верата до смртноста. Неговото творештво било ценето од јавноста за време на неговиот живот, делумно поради неговиот опуштен, но социјално и емоционално свесен стил. Никогаш толку отворено или едноставно политички како некои од неговите современици, тој изразиил хумано противење на тоталитаризмот, како и акутна свест за своите корени.

Мекнис бил награден соорденот Ред на Британската Империја на новогодишниот список на почести во 1958 година.

 Живот 
 Ирска, 1907–1917 
мини|Плоча на местото каде што се наоѓал домот од детството на Мекнис во Карикфергус
Луис Мекнис (познат како Фреди до тинејџерските години, кога го усвоил средното име) е роден во Белфаст, како најмлад син на Џон Фредерик и Елизабет Маргарет („Лили“) Мекнис.  И двајцата потекнувале од западна Ирска. Таткото на Мекнис, англикански свештеник, подоцна станал епископ во Црквата на Ирска, а неговата мајка Елизабет, моминско презиме Клешан, потекнувала од Балимаконри, Конемара, Голвеј и била учителка. Семејството се преселило во Карикфергус, Антрим, набргу по раѓањето на Мекнис.

Кога Мекнис имал шест години, неговата мајка била примена во дом за стари лица во Даблин, страдајќи од тешко депресивно растројство и тој повеќе не ја видел. Таа преживеала рак на матката, но починала од туберкулоза во декември 1914 година. Мекнис подоцна ја опишал причината за смртта на неговата мајка како „нејасна“ и го обвинил ракот на неговата мајка поради неговото тешко породување. Неговиот брат Вилијам, кој имал даунов синдром, бил испратен да живее во институција во Шкотска за време на терминалната болест на неговата мајка. Во 1917 година, неговиот татко се преженил со Џорџина Грир, а сестрата на Мекнис, Елизабет, била испратена да се смести во подготвително училиште во Шерборн, Англија. Мекнис ѝ се придружила во подготвителното училиште подоцна истата година.

 Училиште, 1917–1926 
Мекнис генерално бил среќен во Шерборн, каде што му се давало образование фокусирано на класиците (грчки и латински) и книжевноста (вклучувајќи меморирање на поезија). Тој бил ентузијастички спортист, нешто што продолжило кога се преселил во Марлборовскиот колеџ во 1921 година, откако добил класична стипендија. Марлборо бил помалку среќно место, со хиерархиска, а понекогаш и сурова општествена структура, но интересот на Мекнис за античката книжевност и цивилизација се продлабочил и проширил за да ги вклучи египетската и нордиската митологија. Во 1922 година, бил поканет да се приклучи на тајното „Друштво на пријатели“ на Марлборо  каде што бил современик на Џон Бетџеман и Ентони Блант, формирајќи доживотно пријателство со вториот. Тој исто така пишувал поезија и есеи за училишните списанија.  До крајот на своето време во училиштето, Мекнис ја делел студијата со Блант и ги споделувал неговите естетски, но не и неговите сексуални вкусови; Блант рекол дека Мекнис бил „тотално, непоправливо хетеросексуален“. Во ноември 1925 година, на Мекнис му била доделена позиција на постмастер на Мертонскиот колеџ во Оксфорд,  и го напуштил Марлборо во летото следната година. Тој го оставил зад себе своето родено име Фредерик, својот акцент и верата на татко му, иако никогаш не го изгубил чувството за својата ирска припадност; (радио премиерата на Би-Би-Си на „Темната кула“ од Мекнис во јануари 1946 година, претходела од десетминутното претставување на поетот со неговиот препознатлив алстерски акцент.) 

 Оксфорд, 1926–1930 
За време на неговата прва година како студент на Оксфорд, Мекнис првпат го запознал Вистан Хју Оден, кој стекнал репутација како најистакнат поет на универзитетот во текот на претходната година. Стивен Спендер и Сесил Деј-Луис веќе биле дел од т.н. Оденов круг, но најблиските пријатели на Мекнис од Оксфорд биле Џон Хилтон, Кристофер Холм и Греам Шепард, кои биле со него во Марлборо. Мекнис се фрлил во естетската култура, објавувајќи поезија во книжевните списанија „The Cherwell“ и „Sir Galahad“, организирајќи читања на Шели и Марлоу под свеќи и посетувајќи го Париз со Хилтон. Оден станал доживотен пријател кој го инспирирал Мекнис сериозно да се занимава со поезија. 

Во 1928 година, тој бил запознаен со класичниот дон Џон Бизли и неговата посвоена ќерка Мери Езра. Една година подоцна, тој помислил да ја ублажи веста дека бил уапсен поради пијанство, така што му телеграфирал на својот татко дека е свршен со Мери. Џон Мекнис (до тој момент архиѓакон од Конор, а неколку години подоцна епископ) бил ужаснат кога открил дека неговиот син е свршен со Еврејка, додека семејството на Езра барало гаранции дека дауновиот синдром на братот на Луис не е наследен. Среде овие превирања, Мекнис објавил четири песни во „Оксфордска поезија“ во 1929 година и неговата прва збирка за додипломски студии „Слепиот огномет“ (1929). Објавена од Gollancz, томот бил посветен на „Џована“ (целото име на Мери било Џована Мери Тереза Бабет). Во 1930 година, двојката се венчала во Оксфордската матична служба, при што ниту еден од родителите не присуствувал на церемонијата. Тој бил награден со диплома од прва класа по хуманитарна книжевност,  и веќе бил назначен за асистент предавач по класични студии на Бирмингемскиот универзитет.

 Бирмингем, 1930–1936 
На младенците им било пронајдено сместување во Бирмингем од Ерик Додс (професор по грчки јазик и иден книжевенизвршител на Мекнис) и неговата сопруга Бет. Бет била предавач на Катедрата за англиски јазик. Мекнисеви живееле  куќа во Сели Парк што му припаѓала на друг професор, Филип Сарџант Флоренс. Бирмингем бил многу различен универзитет (и град) од Оксфорд, Мекнис не бил роден предавач и му било тешко да пишува поезија. Наместо тоа, тој се свртел кон полуавтобиографски роман, „Кружен пат“, кој бил објавен во 1932 година под името Луис Малоун, бидејќи се плашел дека роман од академик нема да биде позитивно оценет. Тој сметал дека брачниот живот не му помага на неговата поезија: „Да се пишуваат песни што изразуваат сомнеж или меланхолија, анархистичка концепција за слобода или носталгија за отворените простори (а тоа беа работите што сакав да ги изразам), ѝ изгледаше нелојално на Мариет. Наместо тоа, бев нелојален кон себе, напишав роман кој наводно е идила на семејна среќа. Како што предвидовме, романот не беше добро примен.“

Во местното класично здружение членувал Џорџ Августус Оден, професор по јавно здравје и татко на Вистан Хју Оден, а до 1932 година, познанството на Мекнис и Оден од Оксфорд се претворило во блиско пријателство. Оден познавал многу марксисти, а Блант дотогаш станал и комунист, но Мекнис, иако симпатизер на левицата, секогаш бил скептичен кон лесните одговори и „реформистите од фотелја“. „Синовите се лажни“ (напишана во времето на пактот Молотов-Рибентроп) ја опишува неговата желба за промена во општеството, па дури и револуција, но и неговото интелектуално спротивставување на марксизмот, а особено на комунизмот што го прифатиле многу негови пријатели.

Мекнис повторно започнал да пишува поезија, а во јануари 1933 година, тој и Оден го предводеле првото издание на списанието „New Verse“ на Џефри Григсон. Мекнис, исто така, почнал да испраќа песни до омас Елиот во тоа време, и иако Елиот не сметал дека тие заслужуваат Фабер и Фабер да објават збирка песни, неколку биле објавени во списанието на Елиот „The Criterion“. На 15 мај 1934 година, се родил синот на Луис и Мери, Даниел Џон Мекнис. Во септември истата година, Мекнис заминал во Даблин со Додс, кој имал републикански симпатии, и се сретнал со Вилијам Батлер Јејтс. По неуспешните обиди за пишување драма и уште еден роман, во септември 1935 година следувала „Поеми“, првата од неговите збирки за Фабер и Фабер, кои ќе останат негови издавачи. Ова му помогнало на Мекнис да се етаблира како еден од новите поети од 1930-тите. 

Во ноември, Мери ги оставила Мекнис и нивниот син кој бил уште мал, поради еден руско-американски постдипломски студент по име Чарлс Кацман, кој престојувал кај семејството. Мекнис ангажирал медицинска сестра да се грижи за Ден, а неговата сестра и маќеа исто така помагале повремено. На почетокот на 1936 година, Блант и Мекнис ја посетиле Шпанија, кратко по изборот на владата на Народниот фронт. Оден и Мекнис заминале во Исланд во летото истата година, што резултирало со издавање на „Писма од Исланд“, збирка песни, писма (некои во стихови) и есеи. Во октомври, Мекнис го напуштил Бирмингем за да работи како предавач на Одделот за грчки јазик на Женскиот бедфордски колеџ, дел од Лондонскиот универзитет.

 Лондон, 1936–1940 
Мекнис бил претставен во две високопрофилни збирки со современа поезија од 1936 година. Книгата на современи стихови на Фабер, уредена од младиот писател и критичар Мајкл Робертс, ги печати „Еклога за Божиќ“, „Неделно утро“, „Персеј“, „Доверителот“ и „Снег“ од Мекнис кон крајот на приближно хронолошката книга. Korte, Schneider and Lethbridge (2000), Anthologies of British Poetry: Critical Perspectives from Literary and Cultural Studies, Faber Book of Modern Verse (1936). Editions Rodopi B.V. pp. 156–164  Во книгата, Мекнис е сместен меѓу другите од новата Оденова група, претставувајќи верзија на модернизмот во која Елиот е ѕвездата. Мекнис и неговата група биле претставени и во „Оксфордската книга на современи стихови 1892–1935“, уредена од Јејтс. Оваа збирка генерално ги исклучувала американските поети и била помалку добро прифатена од критиката, но веднаш станала бестселер.

Мекнис се преселил во поранешниот стан на Џефри Григсон во Хемпстед со Даниел и неговата медицинска сестра. Неговиот превод на „Агамемнон“ од Есхил бил објавен кон крајот на 1936 година, а во продукција на „Груп Театар“. Кратко потоа бил финализиран неговиот развод од Мери. Тие продолжиле да си пишуваат чести писма еден на друг, иако Мери се омажила за Кацман кратко по разводот.

Мекнис започнал афера со Ненси Колдстрим. Ненси, како и нејзиниот сопруг Бил, била сликарка и пријателка на Оден, кој го запознал парот со Мекнис додека биле во Бирмингем. Мекнис и Ненси ги посетиле Хебридите во 1937 година, што резултирало со издавање на прозна книга и стихови напишана од Мекнис со илустрации од Ненси, „Го преминав Минч“. На стр. 157 од „Го преминав Минч“, Мекнис пишува дека ја напишал „Напуштајќи ја Бара“ (Поеми, 1937) седејќи на лежалка во крмата на брод. Завршните стихови, а особено завршниот ред на оваа песна, „Додека си жив без прашање, како сјајот на морето, моја мила“, се совпаѓа со неговиот текст во „Синовите се лажни“, стр. 171, за времето поминато во 1937 година со некого „од сите луѓе што ги познавав, таа би можела да биде најсјајна“. Тој исто така пишува дека таа „можела да биде тажна како затемнет Лондон“, но дека „не жалам за часовите и часовите расправии и меланхолија, неодговорливите оплакувања на некој што сакал да биде среќен на начин што едноставно не бил практичен“. Ненси насликала портрет од Мекнис.  

Во август 1937 година се појавила „Писма од Исланд“ (која двајцата автори ја завршиле во домот на Мекнис во Лондон претходната година), а кон крајот на годината била објавена и продуцирана претстава „Надвор од сликата“ од „Груп театар“. Музиката за продукцијата ја напишал Бенџамин Бритен, како што претходно направил и за „Агамемнон“. Во 1938 година, Фабер и Фабер објавиле втора збирка песни, „Земјата наметнува“, „Oxford University Press“ ја објавил „Современа поезија“, а Ненси повторно придонел со илустрации за книга за зоолошката градина во Лондон, наречена едноставно „Зоолошка градина“.

Како што годината – и неговата врска со Ненси – се приближувале кон крајот, тој започнал да работи на „Есенски дневник“. До Божиќ, Ненси се заљубила во братот на Стивен Спендер, Мајкл, со кого подоцна ќе се омажи, и на крајот од годината Мекнис ја посетил Барселона кратко пред градот да падне во рацете на Франко. Поемата била завршена до февруари 1939 година и објавена во мај. Таа се смета за ремек-дело на Мекнис, во кое се запишани неговите чувства додека беснеела Шпанската граѓанска војна и Обединетото Кралство се движело кон војна со Германија, како и неговите лични грижи и размислувања во текот на изминатата деценија.

За време на велигденските празници таа година, Мекнис направил кратка турнеја со предавања на разни американски универзитети, каде што се сретнал и со Мери и Чарлс Кацман и одржувал читање со Оден и Кристофер Ишервуд во Њујорк, на кое присуствувал и Џон Бериман, и на кое Оден за прв пат се сретнал со Честер Калман. Мекнис, исто така, се сретнал со писателката Елеонор Кларк во Њујорк и се договорил да ја помине следната академска година на пауза за да може да биде со неа. Организиран е предавачки престој на Корнелскиот универзитет, а во декември 1939 година Мекнис отпловил за Америка, оставајќи го својот син во Ирска. Корнел се покажал како успешен, но односот со Елеонор не, и Мекнис се вратил во Лондон до крајот на 1940 година. Фабер и Фабер ја објавиле „Избрани песни“ во март 1940 година, која содржела 20 песни извлечени од „Песни 1935“, „Земјата ги принудува“ и „Есенски дневник“. До 1945 година книгата поминала шест отпечатоци и се смета за негово најпознато дело.  Мекнис работел како новинар на слободна пракса (тој дал отказ од својата позиција како предавач на Бедфордскиот колеџ додека бил во Америка) и чекал објавување на „Планта и фантом“, кое му било посветено на Кларк (претходната година, „Куала Прес“ го објавил „Последниот ров“, ограничено издание кое содржело некои песни што ќе се појават во новиот том). На почетокот на 1941 година, Мекнис се вработил во Би-Би-Си.

 Војна и потоа, 1941–1963 
Работата на Мекнис за Би-Би-Си првично вклучувало пишување и продуцирање радио програми наменети за градење поддршка за САД, а подоцна и за Русија - културни програми што нагласуваат врски меѓу земјите, а не за директна пропаганда. Критичко дело за Вилијам Батлер Јејтс (на кое работел од смртта на поетот во 1939 година) било објавено на почетокот на 1941 година, како и „Плант и Фантом“ и „Поеми 1925–1940“ (американска антологија). На крајот од годината, Мекнис започнал врска со Хедли Андерсон и тие се венчале во јули 1942 година, три месеци по смртта на неговиот татко. Бриџит Корина Мекнис (позната по нејзиното второ име како и нејзините родители, или како „Бимба“) била родена една година подоцна. До крајот на војната, Мекнис напишал над шеесет сценарија за Би-Би-Си и уште една збирка песни, „Спрингборд“. Радио-драмата „Кристофер Колумбо“, продуцирана во 1942 година и подоцна објавена како книга, содржела музика од Вилијам Волтон, диригирана од Сер Адријан Болт, а во главната улога ја играл Лоренс Оливие. „Тој имаше состанок“ од 1943 година (лабаво базирана на животот и смртта на пријателот на Мекнис, Греам Шепард, но исто така полуавтобиографска) била исто така објавена, како и „Темната кула“ (1946, повторно со музика од Бритен). Дилан Томас глумел во некои од драмите на Мекнис во овој период, а двајцата поети, двајцата тешки пијачи, станале и друштвени другари. Мекнис раскажувал (и пишувал песни за) филмот „Насликани чамци“ од 1945 година.

Во 1947 година, Би-Би-Си го испратил Мекнис да известува за независноста и поделбата на Индија, а тој продолжил да продуцира претстави за корпорацијата, вклучувајќи и радио адаптација од шест дела на Фауст од Гете во 1949 година. Збирката песни од 1948 година, „Дупки на небото“, наишла на помалку поволен прием од претходните книги. Во 1950 година му било дадено осумнаесетмесечно отсуство за да стане директор на Британскиот институт во Атина, управуван од Британскиот совет. Патрик Ли Фермор претходно бил заменик-директор на Институтот, а тој и неговата идна сопруга, почитуваната Џоан Елизабет Рејнер (родена Ејрес Монсел), станале блиски пријатели на Мекнисови. „Ten Burnt Offerings“, песни напишани во Грција, биле емитувани од Би-Би-Си во 1951 година и објавени следната година. Семејството се вратило во Англија во август 1951 година, а Ден (кој бил во англиски интернат) заминал за Америка на почетокот на 1952 година за да остане со својата мајка, за да избегне воена служба. Ден се вратил во Англија во 1953 година, но заминмал да живее трајно со својата мајка по правна битка со Мекнис.

Во 1953 година, Мекнис ја напишал „Есенско продолжение“, долга автобиографска поема in terza rima (во терца рима), која критичарите ја споредиле неповолно со „Есенски дневник“. Смртта на Дилан Томас се случила на пола пат од пишувањето на поемата, а Мекнис се вклучил во комеморации за поетот и се обидел да собере пари за неговото семејство. 1953 и 1954 година донеле турнеи со предавања и настапи низ САД (сопругот и сопругата одржале вечер со песни, монолози и поетски читања) и средби со Џон Бериман (на бродот за враќање во 1953 година, а подоцна и во Лондон) и Елеонор Кларк (која веќе била во брак со Роберт Пен Ворен). Мекнис заминал во Египет во 1955 година и во Гана во 1956 година на долги задачи за Би-Би-Си. Друга лошо прифатена збирка песни, „Посети“, била објавена во 1957 година, а Мекнисови купиле куќа за одмор на островот Вајт од Џон Пристли (познаник од пристигнувањето на Мекнис во Лондон дваесет години претходно). Сепак, бракот почнал да се затегнува. Мекнис пиел сè повеќе и имал повеќе или помалку сериозни афери со други жени. Во тоа време, Мекнис станувал сè понезависен од алкохолот, поминувајќи време со други писатели, вклучувајќи го и Доминик Беан со кого редовно пиел до заборав; двајцата мажи поминале особено пијана ноќ во домот на Сесил Вудхам-Смит за време на една чудна средба во Ирска, додека Беан работела на задача како писател за списанието „Life“, а Мекнис на задача за Би-Би-Си. За време на патувањето, кое наводно траело неколку недели, ниту еден писател не успеал успешно да го поднесе својот примерок.
мини|Мекнис бил погребан во Кароудор со неговата мајка.
Мекнис бил награден со медал од редот на Британското Царство на списокот на новогодишни почести во 1958 година. Патувањето во Јужна Африка во 1959 година било проследено со почетокот на неговата последна врска, со актерката Мери Вимбуш, која глумела во неговите драми уште од четириесеттите години. Хедли го замолил Мекнис да го напушти семејниот дом кон крајот на 1960 година. На почетокот на 1961 година, била објавена „Сонцестој“, а во средината на годината Мекнис станал вработен со скратено работно време во Би-Би-Си, оставајќи му шест месеци годишно да работи на свои проекти. До тогаш тој „живеел на алкохол“ и јадел многу малку, но сè уште пишувал (вклучувајќи нарачана работа за астрологијата, која ја сметал за „хакерска работа“). Во август 1963 година, тој заминал во пештерски истражувања во Јоркшир за да собере звучни ефекти за неговата последна радио претстава, „Лица од Порлок“. Фатен во бура на мочуриштата, тој не се пресоблекол од мократа облека сè додека не се вратил дома во Хартфордшир. Бронхитисот се развил во вирусна пневмонија, и тој бил примен во болница во Лондон на 27 август, каде што починал на 3 септември, на 55-годишна возраст. 

Неговата пепел била погребана на гробиштата Кароудор во округот Даун, со неговата мајка и дедо по мајчина линија.  Неговата последна книга песни, „Горењето на седалото“, била објавена неколку дена по неговиот погреб - Оден, кој одржал читање на комеморацијата на Мекнис, ги опишал песните од неговите последни две години како „меѓу неговите најдобри“.

 Влијание 
Мекнис напишал во воведот на својот „Есенски дневник“: „Поезијата, според мене, мора да биде искрена пред сè друго и одбивам да бидам „објективен“ или јасен по цена на искреноста.“  Тој инспирирал многу поети по неговата смрт, особено оние од Северна Ирска, како што се Пол Малдун и Мајкл Лонгли.  Имало движење за да се врати како ирски писател, а не како сателит на Оден. K. Devine and A. J. Peacock, Louis MacNeice and His Influence,  Лонгли има уредено два избора од своите дела, а Малдун му дава повеќе простор на Мекнис отколку на кој било друг автор во неговата книга од „Фабер“ за современа ирска поезија, која го опфаќа периодот од смртта на Вилијам Б. Јејтс до 1986 година. Малдун и Дерек Махон напишале елегии за Мекнис, а елегијата на Махон доаѓа по поклонението на гробот на поетот во друштво на Лонгли и Шејмус Хини во 1965 година. Во времето на смртта на Мекнис, Џон Бериман го опишал како „еден од моите најдобри пријатели“ и напишал елегија во „Песна за соништата“ #267.

 Архива 
Архивата на Луис Мекнис била основана во Центарот „Хари Ренсом“ на Тексашкиот универзитет во Остин во 1964 година, една година по смртта на Мекнис. Колекцијата, која во голема мера доаѓа од сестрата на Мекнис, Елизабет Николсон, вклучува ракописи од поетски и драмски дела, голем број книги, преписка и книги од библиотеката на Мекнис. 

 Дела 

 Збирки поезија 

 Слеп огномет (1929, главно сметан од Мекнис за јувенилија и исклучен од Собраните песни од 1949 година)
 Поеми (1935)
 Писма од Исланд (1937, со В.Х. Оден, поезија и проза)
 Земјата ги принудува (1938)
 Есенски дневник (1939)
 Последниот ров (1940)
 Избрани песни (1940)
 Планта и Фантом (1941)
 Отскочна штица (1944)
 Молитва пред раѓање (1944)
 Дупки на небото (1948)
 Собрани песни, 1925–1948 (1949)
 Десет жртви паленици (1952)
 Есенско продолжение (1954)
 Посети (1957)
 Сонцестој (1961)
 Горечкиот костур (1963)
 Набљудувач на ѕвезди (1963)
 Избрани песни (1964, уредено од В.Х. Оден)
 Собрани песни (1966, уредено од Е.Р. Додс)
 Избрани песни (1988, уредено од Мајкл Лонгли, редизајнирано и повторно објавено од Wake Forest University Press, 2009)
 Собрани песни (2007, уредено од Питер Мекдоналд)

 Претстави 
 Агамемнон од Есхил (1936, превод)
 Надвор од сликата (1937)
 Кристофер Колумбо (1944, радио) и настапи, Брајтон Доум (2002)
 Тој имаше состанок (1944, радио, не е објавено посебно)
 Темната кула и други радио сценарија (1947)
 „Фауст“ од Гете (1949, објавено 1951, превод)
 „Напредокот на затвореникот“ (радио претстава, емитувана на 27 април 1954 година,  добитник на наградата RAI за драмски дела на Prix Italia во Фиренца во 1954 година.  )
 Лудите Острови [1962] и Администраторот [1961] (1964, радио)
 „Лица од Порлок“ [1963] и други драми за радио (1969)
 Еден за гробот: современа драма за моралот [1958] (1968)
 Избрани драми од Луис Мекнис, уредници Алан Хојзер и Питер Мекдоналд (1993)

Мекнис, исто така, напишал неколку драми кои никогаш не биле продуцирани, а многу за Би-Би-Си кои никогаш не биле објавени.

 Книги (фикција) 
 Кружен тек (1932, како „Луис Малоун“)
 Монетата што се тркала (1956, за деца)

 Книги (нефикција) 
мини|Прво издание од „Зоолошка градина“ (1938), илустрации од Ненси Шарп

 Ја преминав реката Минч (1938, патувања, проза и поезија)
 Современа поезија: Личен есеј (1938, критика)
 Зоолошка градина (1938)
 Поезијата на В.Б. Јејтс (1941)
 „Струните се лажни“ (1941, објавена 1965, автобиографија)
 Запознајте ја американската армија (1943)
 Астрологија (1964)
 Разновидни параболи (1965, критика)
 Избрана проза од Луис Мекнис, уредник Алан Хојзер (1990)

 Наводи 

Извори
 Louis MacNeice, Collected Poems, ed. by Peter McDonald, Faber and Faber, 2007.
 Louis MacNeice: Selected Poems, Longley, Michael (ed. and Introduction), Faber and Faber. ; published in the United States by Wake Forest University Press.
 Louis MacNeice, Letters of Louis MacNeice, ed. by Jonathan Allison, Faber and Faber, 2010. 
 Louis MacNeice, The Strings are False (autobiography), Faber and Faber, 1965. 
 Jon Stallworthy Louis MacNeice Faber and Faber, 1995. 

 Надворешни врски 

 Louis MacNeice Papers at the Harry Ransom Center
 Local Writing Legends – Louis MacNeice at bbc.co.uk
 Profile at the Poetry Archive
 Profile at Poets.org
 Profile at Poetry Foundation
 MacNeice at portraits at National Portrait Gallery
 Arthur Strain, "Writer's life celebrated", BBC News, 12 September 2007. Text and audio file.
 Louis MacNeice Memorial Programme BBC Radio, 1963
 Stuart A. Rose Manuscript, Archives, and Rare Book Library, Emory University: Louis MacNeice collection, 1926-1959
 Finding aid to Louis MacNeice papers at Columbia University. Rare Book & Manuscript Library.

Категорија:Заповедници на Редот на Британската Империја
Категорија:Починати во 1963 година
Категорија:Родени во 1907 година
Категорија:Ирски поети
Категорија:Ирски романописци
Категорија:Британски романописци