Дејвид Херберт Лоренс

Дејвид Херберт Лоренс (11 септември 1885 година - 2 март 1930) - англиски романописец, писател на кратки раскази, поет, драматург, книжевен критичар, патеписец, есеист и сликар. Неговите модернистички дела се одразуваат на современоста, социјалната отуѓеност и индустријализацијата, додека се залагаат за сексуалноста, виталноста и инстинктот. Четири од неговите најпознати романи – Синови и љубовници (1913), Виножитото (1915), Вљубени жени (1920) и Љубовникот на Лејди Четерли (1928) – биле предмет на цензурирани судења поради нивните радикални прикази на романса, сексуалност и употреба на експлицитен јазик.

Мислењата и уметничките преференции на Лоренс му донеле спорна репутација; тој доживеал прогон и погрешно претставување на неговото творештво во текот на целиот свој живот, голем дел од кој го поминал во доброволен егзил што го опишал како „доволно дивјачко поклонение“. Во времето на неговата смрт, тој бил разновидно презрен како невкусен, авангарден и порнограф кој постигнал успех единствено преку еротика; сепак, англискиот романописец и критичар Едвард М. Форстер, го оспорил ова широко распространето гледиште, опишувајќи го како „најголемиот имагинативен романописец на нашата генерација“. Подоцна, англискиот книжевен критичар Ф.Р. Ливис, исто така, се залагал и за неговиот уметнички интегритет и за неговата морална сериозност. Robertson, P. J. M. "F. R. Leavis and D. H. Lawrence  Bilan, R. P. "Leavis on Lawrence: The Problem of the Normative" 

 Живот и кариера 

 Ран живот 
лево|мини|Музеј на родното место на Д.Х. Лоренс во Иствуд, Нотингемшир
Лоренс бил четврто дете на Артур Џон Лоренс, скоро неписмен рудар во рудникот Бринсли, и Лидија Лоренс (родена Бердсал), поранешна ученичка-наставничка која била принудена да работи рачно во фабрика за чипки поради финансиските тешкотии на нејзиното семејство.  Своите млади години ги поминал во рударскиот град Иствуд, Нотингемшир, каде што најголеммиот дел од населението работело во рудник. Куќата во која е роден, улица Викторија број 8а, денес е Музеј на родното место на Д.Х. Лоренс. Неговото работничко потекло и тензиите меѓу неговите родители биле материјал за некои од неговите рани дела. Лоренс од рана возраст талкал по отворените, ридести предели и преостанатите делови од Шервудската шума во северно од Иствуд, започнувајќи доживотно ценење на природниот свет, и често пишувал за „земјата на моето срце“  како место за голем дел од неговата фикција. Иако таткото на Лоренс сакал неговите синови „да одат во рудникот“, неговата мајка „била горчливо решена нејзините деца да не заработуваат за живот со никаков вид физичка работа“ и таа победила, барем што се однесува до Лоренс. 

Младиот Лоренс посетувал училиште „Бовејл Борд“  (денес преименувано во основно училиште „Грисли Бовејл Д.Х. Лоренс“ во негова чест) од 1891 до 1898 година, станувајќи првиот локален ученик кој добил стипендија од окружниот совет за средното училиште „Нотингем“ во блискиот Нотингем. Тој го напуштил училиштето во 1901 година,  работејќи три месеци како помлад службеник во фабриката за хируршки апарати „Хејвуд“, но тежок напад на пневмонија ја завршил оваа кариера. За време на неговото закрепнување, тој често ја посетувал фармата на Хаг, домот на семејството Чемберс, и започнал пријателство со една од ќерките, Џеси Чемберс, која ќе ги инспирира ликовите што ги создавал во неговото пишување. Важен аспект од неговиот однос со Чемберс и другите адолесцентни познаници била заедничката љубов кон книгите,  интерес кој траел во текот на целиот живот на Лоренс.

Во приватно писмо напишано во 1908 година, Лоренс изразил поддршка за евгениката преку методот на „смртоносна комора“ за отстранување на „сите болни, слаби, осакатени луѓе“. 
мини|Лоренс на 21-годишна возраст во 1906 година
Во годините од 1902 до 1906 година, Лоренс работел како ученик и наставник во Британското иствудско училиште. Потоа станал редовен студент и во 1908 година добил сертификат за наставник од Нотингемскиот универзитетски колеџ (тогаш надворешен колеџ на Лондонскиот универзитет). Во текот на овие рани години работел на своите први песни, неколку кратки раскази и нацрт на романот „Летиција“, кој на крајот ќе стане „Белиот паун“. На крајот на 1907 година, тој победил на натпревар за кратки раскази во Nottinghamshire Guardian,  за прв пат кога добил пошироко признание за своите литературни таленти.

 Рана кариера 
Во есента 1908 година, новоквалификуваниот Лоренс го напуштил својот дом од детството и се преселил во Лондон.  Додека предавал во училиштето „Дејвидсон Роуд“ во Кројдон, тој продолжил да пишува.  Џеси Чемберс му доставила дел од раната поезија на Лоренс на Форд Мадокс Форд (тогаш познат како Форд Херман Хуфер), уредник на влијателниот The English Review.  Потоа Хуфер ја нарачал приказната „Мирис на хризантеми“, која, кога била објавена во тоа списание, го охрабрила Хајнеман, лондонски издавач, да го замоли Лоренс за повеќе дела. Неговата кариера како професионален автор веќе започнала сериозно, иако предавал уште една година.
мини|Спомен-плоча на Колворт Роуд, Кројдон, јужен Лондон
Кратко откако се појавиле последните пробни верзии на неговиот прв објавен роман, „Белиот паун“, во 1910 година, мајката на Лоренс починала од рак. Лоренс бил скршен и следните неколку месеци ги опишал како „болна година“. Поради блискиот однос на Лоренс со неговата мајка, неговата тага станала голема пресвртница во неговиот живот, исто како што смртта на неговиот лик, г-ѓа Морел, е голема пресвртница во неговиот автобиографски роман „Синови и љубовници“, дело кое се потпира на голем дел од провинциското воспитување на писателот. Во суштина, зафатен со емотивната битка за љубовта на Лоренс помеѓу неговата мајка и „Миријам“ (всушност Џеси Чемберс), романот, исто така, ја документира кратката интимна врска на Лоренс (преку неговиот протагонист, Пол) со Чемберс, која Лоренс конечно ја започнал на Божиќ во 1909 година, завршувајќи ја во август 1910 година. Болката што ова ѝ ја нанесе на Чемберс и, конечно, нејзиното портретирање во романот, го завршиле нивното пријателство;  откако бил објавен, тие никогаш повеќе не проговориле.

Во 1911 година, Лоренс се запознал со Едвард Гарнет, издавач, кој му бил ментор и станал негов добар пријател, како и неговиот син Дејвид. Во текот на овие месеци, младиот автор го ревидирал Пол Морел, првиот нацрт од она што подоцна станало „Синови и љубовници“. Покрај тоа, колешката наставничка, Хелен Корк, му дала пристап до нејзините интимни дневници за несреќна љубовна врска, што ја формирало основата на „Натрапникот“, неговиот втор роман. Во ноември 1911 година, Лоренс повторно добил пневмонија; откако се опоравил, ја напуштил наставата за да стане писател со полно работно време. Во февруари 1912 година, тој ја раскинал свршувачката со Луи Бароуз, стара пријателка од неговите денови во Нотингем и Иствуд. 
лево|мини|Д.Х. Лоренс и Фрида во 1914 година
Во март 1912 година, Лоренс ја запознал Фрида Викли (родена фон Рихтхофен), со која го поминал остатокот од својот живот. Таа била шест години постара од него, и во брак со Ернест Викли, неговиот поранешен професор по современи јазици на Нотингемскиот универзитетски колеџ, и имале три мали деца. Сепак, таа и Лоренс побегнале и ја напуштиле Англија и заминале во домот на родителите на Фрида во Мец, гарнизонски град (тогаш во Германија) во близина на спорната граница со Франција. Лоренс ја доживеал својата прва средба со тензиите меѓу Германија и Франција кога бил уапсен и обвинет дека е британски шпион, пред да биде ослободен по интервенцијата на таткото на Фрида. По овој инцидент, Лоренс заминал во мало селце јужно од Минхен, каде што му се придружила Фрида за нивниот „меден месец“, подоцна овековечен во серијата љубовни песни насловени како „Look! We Have Come Through“ (1917).

Во текот на 1912 година, Лоренс ја напишал првата од неговите таканаречени „рударски драми“, „Снаата“, напишана на нотингемски дијалект. Драмата не била изведена, па дури ни објавена за време на животот на Лоренс.
мини|Фотографија на Лоренс од Леди Отолин Морел, 29 ноември 1915 година
Од Германија, тие пешачеле кон југ преку Алпите до Италија, патување кое било запишано во првата од неговите патни книги, збирка поврзани есеи насловена како „Самракот во Италија“ и недовршениот роман „Господинот Пладне“. 

За време на престојот во Италија, Лоренс ја завршил конечната верзија на „Синови и љубовници“. Откако му здодеал ракописот, му дозволил на Едвард Гарнет да исече околу 100 страници од текстот. Романот бил објавен во 1913 година и бил прогласен за живописен портрет на реалноста на животот на работничката класа во провинцијата.

Лоренс и Фрида се вратиле во Велика Британија во 1913 година на кратка посета, за време на која се сретнале и се спријателиле со критичарот Џон Мидлтон Мари и писателката на кратки раскази родена во Нов Зеланд, Кетрин Менсфилд.

Исто така, во текот на истата година, на 28 јули, Лоренс се запознал и со велшкиот поет Вилијам Хенти Дејвис, од чија поезија за природата првично се восхитувал. Дејвис собирал автограми и сакал да ги добие автограмите на Лоренс. Издавачот на џорџијанска поезија, Едвард Марш, го обезбедил ова за Дејвис, веројатно како дел од потпишана песна, а исто така договорил и средба помеѓу поетот и Лоренс и неговата сопруга. И покрај неговиот ран ентузијазам за делото на Дејвис, ставот на Лоренс се оладил откако ја прочитал „Зеленило“; додека бил во Италија, тој ги омаловажил и „Песни за природата“, нарекувајќи ги „толку тенки што човек едвај може да ги почувствува“. 

Откако двојката се вратила во Италија, престојувајќи во куќа во Фјаскерино на Специскиот Залив, Лоренс го напишал првиот нацрт на она што подоцна ќе биде преобразено во два од неговите најпознати романи, „Виножитото“ и „Вљубени жени“, во кои неконвенционалните женски ликови се во средиште на вниманието. И двата романи станале многу оспорувани и биле забранети за објавување во Велика Британија поради непристојност, иако „Вљубени жени“ била забранета само привремено.

„Виножитото“ следи три генерации на земјоделско семејство од Нотингемшир од прединдустрискиот до индустрискиот период, фокусирајќи се особено на ќерката, Урсула, и нејзиниот стремеж за поисполнет живот отколку да стане сопруга без обврски. „Вљубени жени“ навлегува во сложените односи помеѓу четири главни ликови, вклучувајќи ја Урсула од „Виножитото“ и нејзината сестра Гудрун. И двата романа истражуваат големи теми и идеи што ја предизвикале традиционалната мисла за уметноста, политиката, економскиот раст, полот, сексуалното искуство, пријателството и бракот. Ставовите на Лоренс, изразени во романите, денес се смета дека се далеку пред неговото време. Искрениот и релативно директен начин на кој пишувал за сексуалната привлечност бил очигледно причината зошто книгите првично биле забранети, особено споменувањето на привлечноста кон лица од ист пол; Урсула има афера со жена во „Виножитото“, а постои и притаена струја на привлечност меѓу двата главни машки лика во „Вљубени жени“.

Додека работел на „Вљубени жени“ во Корнвол во текот на 1916-17 година, Лоренс развил силна врска со земјоделец од Корнвол по име Вилијам Хенри Хокинг, за која некои научници веруваат дека врската станала романтична, особено имајќи го предвид восхитот на Лоренс со темата за хомосексуалноста во „Вљубени жени“. Maddox, Brenda (1994), D. H. Lawrence: The Story of a Marriage. New York: Simon & Schuster, p. 244  Иако Лоренс никогаш нејасно ставил до знаење дали нивната врска била сексуална, Фрида верувала дека била. Во писмо од 1913 година, тој напишал: „Би сакал да знам зошто скоро секој маж што се приближува кон величието се стреми кон хомосексуалност, без разлика дали го признава тоа или не....“  Тој е исто така цитиран како вели: „Верувам дека најблиску до совршена љубов сум дошол со млад рудар на јаглен кога имав околу 16 години.“  Сепак, со оглед на неговата трајна и цврста врска со Фрида, веројатно е дека тој првенствено бил она што денес може да се нарече биљубопитен, а дали всушност некогаш имал хомосексуални односи останува отворено прашање. Maddox, Brenda (1994), The Married Man: A Life of D. H. Lawrence. Sinclair-Stevenson, p. 276 

На крајот, Фрида се развела од Ернест Викли. Лоренс и Фрида се вратиле во Велика Британија кратко пред почетокот на Првата светска војна и се венчале на 13 јули 1914 година. Во тоа време, Лоренс работел со лондонски интелектуалци и писатели како што се Дора Марсден, Томас С. Елиот, Езра Паунд и други поврзани со „Егоистот“, важно модернистичко книжевно списание кое објавувало дел од неговите дела. Лоренс, исто така, работел на адаптирање на „Манифест на футуризмот“ од Филипо Томазо Маринети на англиски јазик. See the chapter "Rooms in the Egoist Hotel," and esp. p. 53, in Clarke, Bruce (1996). Dora Marsden and Early Modernism: Gender, Individualism, Science. U of Michigan P. pp. 137–72. . Тој се запознал и со младиот еврејски уметник Марк Гертлер, со кого станал добар пријател некое време; Лоренс подоцна го изразил своето восхитување за антивоената слика на Гертлер од 1916 година, „Merry-Go-Round“, како „најдобрата современа слика што сум ја видел... таа е одлична и вистинита“. Гертлер го инспирирал за ликот Лерке (скулптор) во „Вљубени жени“.

Германското потекло на Фрида и отворениот презир на Лоренс кон милитаризмот предизвикале тие да бидат гледани со сомнеж и да живеат во речиси сиромаштија за време на воена Британија; ова можеби придонело за „Виножитото“ да биде потиснато и истражено за неговата наводна непристојност во 1915 година. Подоцна, парот бил обвинет за шпионажа и сигнализирање до германски подморници покрај брегот на Корнвол, каде што живееле во Зенор. Во овој период, Лоренс го завршил својот последен нацрт на „Вљубени жени“. Необјавен до 1920 година,  денес е широко признат како роман со голема драматична сила и интелектуална нежност.

Кон крајот на 1917 година, по постојаното вознемирување од страна на вооружените сили и другите власти, Лоренс бил принуден да го напушти Корнвол со тридневно известување според условите на Законот за одбрана на кралството. Тој го опишал ова прогонство во автобиографско поглавје од својот роман „Кенгур“ (1923). Лоренс поминал неколку месеци од почетокот на 1918 година во малото, рурално село Ермитаж во близина на Њубери, Беркшир. Потоа, живеел нешто помалку од една година (од средината на 1918 до почетокот на 1919 година) во Маунтин Котиџ, Дербишир, каде што напишал еден од своите најпоетски раскази, „Зимски паун“. До 1919 година, сиромаштијата го принудила постојано да се преселува од адреса на адреса.

За време на пандемијата на грип во 1918 година, тој едвај преживеал од тешкиот напад на грип. 

 Прогонство 
По воените години, Лоренс го започнал она што го нарекол „дивјачко поклонение“, време на доброволно прогонство од неговата родна земја. Тој побегнал од Британија при првата практична можност и се вратил само двапати на кратки посети, поминувајќи го остатокот од својот живот патувајќи со Фрида. Оваа желба за патување го однела во Австралија, Италија, Цејлон (денес Шри Ланка), САД, Мексико и јужна Франција. Напуштајќи ја Британија во ноември 1919 година, тие се упатиле кон југ, прво кон регионот Абруцо во средна Италија, а потоа кон Капри и Фонтана Векија во Таормина, Сицилија. Од Сицилија направиле кратки екскурзии до Сардинија, Монте Касино, Малта, Северна Италија, Австрија и Јужна Германија.

Голем дел од овие места се појавуваат во делата на Лоренс, вклучувајќи ја „Изгубената девојка“ (за која ја добил наградата „Џејмс Тејт Блек“ за фикција), „Ароновиот стап“ и фрагментот насловен како „Господин Нун“ (од кој првиот дел беше објавен во антологијата на неговите дела „Феникс“, а целиот во 1984 година). Тој напишал новели како што се „Капетанската кукла“, „Лисицата“ и „Бубамарата“. Покрај тоа, некои од неговите кратки раскази биле објавени во збирката „Англија, мојата Англија и други приказни“. Во текот на овие години, Лоренс, исто така, пишувал песни за природниот свет во „Птици, ѕверови и цвеќиња“.

Лоренс често се смета за еден од најдобрите патописци на англиски јазик. Неговите патописни книги ги вклучуваат „Самракот во Италија“, „Етрурски места“, „Утра во Мексико “ и „Море и Сардинија“, во кои се опишува кратко патување што го презел во јануари 1921 година и се фокусира на животот на народот на Сардинија. Помалку познат е неговиот вовед од осумдесет и четири страници во „Мемоарите на странската легија“ на Морис Магнус од 1924 година,  во кој Лоренс се сеќава на својата посета на манастирот Монте Касино. Лоренс ѝ рекол на својата пријателка Кетрин Карсвел дека неговиот вовед во „Мемоарите на Магнус“ бил „најдобриот поединечен текст, како текст, кој некогаш го напишал“. 

Неговите други нефикциски книги вклучуваат два одговори на фројдовската психоанализа, „Психоанализа и несвесното“ и „Фантазија на несвесното“, „Апокалипса и други дела за Откровението “ и „Движења во европската историја“, училишен учебник кој бил објавен под псевдоним и претставува одраз на нарушениот углед на Лоренс во Британија.

 Подоцнежен живот и кариера 
Кон крајот на февруари 1922 година, Лоренсови ја напуштиле Европа со намера да мигрираат во Соединетите Американски Држави. Сепак, тие отпловиле во источен правец, најпрвин кон Цејлон, а потоа кон Австралија. За време на краткиот престој во Дарлингтон, Западна Австралија, Лоренс се запознал со локалната писателка Моли Скинер, со која го напишал романот „Момчето во грмушката“. По овој престој следела кратка посета на малото крајбрежно гратче Тирол, Нов Јужен Велс, за време на кој Лоренс го завршил „Кенгурот“, роман за местната маргинална политика, кој исто така ги истражувал неговите воени искуства во Корнвол. 

Лоренс пристигнале во Соединетите Американски Држави во септември 1922 година. Лоренс неколку пати разговарал за идејата за основање утописка заедница со неколку свои пријатели, пишувајќи му во 1915 година на Вили Хопкин, неговиот стар социјалистички пријател од Иствуд:„Сакам да соберам околу дваесет луѓе и да отпловам од овој свет на војна и беда и да основам мала колонија каде што нема да има пари, туку еден вид комунизам во однос на основните потреби за живот, и вистинска пристојност... место каде што може да се живее едноставно, одвоено од оваа цивилизација... [со] неколку други луѓе кои исто така се во мир и среќни и живеат, разбираат и се слободни...“ Имајќи го ова предвид, тие се упатиле кон Таос, Ново Мексико, град во Пуебло каде што се населиле многу бели „боемци“, вклучувајќи ја и Мејбл Доџ Лухан, истакната личност од високото општество. Таму на крајот се здобиле со земјиште од 160 акри (0,65 км2), кое денеска е познато како Лоренсов ранч, во 1924 година од Доџ Лухан во замена за ракописот на „Синови и љубовници“.   Двојката останала во Ново Мексико две години, со продолжени посети на езерото Чапала и Оахака во Мексико. Додека Лоренс бил во Ново Мексико, го посетил Олдос Хаксли.

Уредникот и дизајнер на книги Мерл Армитиџ напишал книга за Дејвид Лоренс во Ново Мексико. „Таос квартет во три движења“ првично требало да се појави во списанието „Flair“, но списанието се затворило пред неговото објавување. Ова кратко дело го опишува бурниот однос на Дејвид Лоренс, неговата сопруга Фрида, уметницата Дороти Брет и Мејбл Доџ Стерн Лухан. Армитиџ си ја презел обврската да испечати 16 тврди корици од ова дело за своите пријатели. Ричард Пусет-Дарт ги направил цртежите за „Таос квартет“, објавен во 1950 година. 

Додека бил во САД, Лоренс ја преработил и објавил „Студии за класична американска книжевност“, збирка критички есеи започнати во 1917 година и опишани од Едмунд Вилсон како „една од ретките првокласни книги што некогаш биле напишани на оваа тема“. Овие толкувања, со нивните увиди во симболизмот, трансцендентализмот на Нова Англија и пуританската сензибилност, станале значаен фактор во оживувањето на угледот на Херман Мелвил во раните 1920-ти. Покрај тоа, Лоренс завршил нови фиктивни дела, вклучувајќи ги „Момчето во грмушката“, „Пердувестата змија“, „Свети Мар“, „Жената која одјава“, „Принцезата“ и други кратки раскази. Тој, исто така, ја создал збирката поврзани патни есеи што станале „Утрата во Мексико“.

Краткото патување до Англија на крајот на 1923 година било неуспешно и Лоренс наскоро се вратил во Таос, убеден дека неговиот живот како автор веќе се наоѓа во САД. Сепак, во март 1925 година доживеал речиси фатален напад на маларија и туберкулоза додека бил на трета посета на Мексико. Иако на крајот се опоравил, дијагнозата на неговата состојба го принудила повторно да се врати во Европа. Тој бил опасно болен, а лошото здравје му ја ограничило можноста да патува до крајот на животот. Лоренс живееле во вила во Северна Италија во близина на Фиренца, каде што ги напишал „Девицата и Ромката“ и различните верзии на „Љубовникот на Лејди Четерли“ (1928). Втората книга, неговиот последен голем роман, првично била објавена во приватни изданија во Фиренца и Париз и ја зацврстило неговата озлогласеност. Приказна сместена уште еднаш во Нотингемшир за меѓукласна врска помеѓу Лејди и нејзиниот чувар на дивеч, отворила нова основа во опишувањето на нивната сексуална врска на експлицитен, но книжевен јазик. Лоренс се надевал дека ќе ги оспори британските табуа околу сексот: да им овозможи на мажите и жените „да размислуваат за сексот, целосно, целосно, искрено и чисто“. Лоренс реагирал енергично на оние што се навредиле, дури објавувајќи сатирични песни („Pansies и Nettles“), како и трактат за Порнографија и непристојност.

Враќањето во Италија му овозможило да ги обнови старите пријателства; во текот на овие години бил особено близок со Олдос Хаксли, кој требало да ја уреди првата збирка писма на Лоренс по неговата смрт, заедно со мемоарите.  Откако Лоренс ги посетил местните археолошки локалитети (особено старите гробници) со уметникот Ерл Брустер во април 1927 година, неговите собрани есеи инспирирани од екскурзиите биле објавени како „Скици на етрурски места“, книга што го споредува живописното минато со фашизмот на Бенито Мусолини. Лоренс продолжил да пишува кратки раскази и други дела од фикцијата, како што е „Побегнатиот петел“ (исто така објавена како „Човекот што умре“), неортодоксна преработка на приказната за воскресението на Исус Христос.

Во текот на последните години од животот, Лоренс го обновил својот сериозен интерес за сликање со масло. Службеното малтретирање продолжило, а изложбата на неговите слики во галеријата „Ворен“ во Лондон била претресена од полицијата во средината на 1929 година, а неколку дела биле конфискувани.

 Смрт 
мини|Спомен-плоча на Д.Х. Лоренс во Вестминстерската опатија, Лондон
Лоренс продолжил да пишува и покрај неговото влошено здравје. Во последните месеци од својот живот напишал голем број на песни, рецензии и есеи, како и силна одбрана на својот последен роман од оние кои се обидувале да го потиснат. Неговите последни значајни дела биле „Апокалипса“, размислување за Книгата на Откровението, и „Дали денешните мажи се успешни?“, постхумно напишан придонес за феминизацијата на современото општество. 

Откако бил отпуштен од санаториум, Лоренс починал на 2 март 1930 година во Вилата Робермон во Ванс, Франција, од компликации од туберкулоза. Фрида нарачала раскошен надгробен споменик за неговиот гроб со мозаик од неговиот усвоен амблем на фениксот. По смртта на Лоренс, Фрида живеела со пријателот на двојката, Анџело Раваљи, на ранч во планините Таос, Ново Мексико и на крајот се омажила за него во 1950 година. Во 1935 година, Раваљи договорил, во име на Фрида, телото на Лоренс да биде ексхумирано и кремирано. Сепак, по качувањето на бродот дознал дека ќе мора да плаќа даноци за пепелта, па наместо тоа ја расфрлил во Средоземно Море, подобро место за почивање, според него, на бетонски блок во капела. Прашина и земја биле погребани во мала капела на ранчот Таос, каде што и денес се наоѓаат. 

 Пишани дела 
 Романи 
Лоренс е најпознат по своите романи „Синови и љубовници“, „Виножитото“, „Вљубени жени“ и „Љубовникот на лејди Четерли“. Во овие книги, Лоренс ги истражува можностите за живот во индустриска средина, особено природата на врските кои можат да се водат во таква средина. Иако често се класифицира како реалист, Лоренс всушност ги употребува своите ликови за да ѝ даде форма на својата лична филозофија. Неговиот приказ на сексуалноста, кој се смета за шокантен кога неговото дело првпат било објавено на почетокот на 20 век, има свои корени во овој многу личен начин на размислување и постоење.

Лоренс бил многу заинтересиран за сетилото за допир, а неговиот фокус на физичката интимност бара корени во желбата да се врати акцентот на телото и да се ребалансира со она што тој го сметал за пренагласување на умот од страна на западната цивилизација; во есеј од 1929 година, „Мажите мора да работат, како и жените“, тој напишал:„Денес го гледаме трендот на нашата цивилизација, во однос на човечкото чувство и човечкиот однос. Тој е, и тоа не може да се негира, кон поголема и поголема апстракција од физичкото, кон понатамошна физичка одвоеност помеѓу мажите и жените, и помеѓу поединец и поединец... Останува само на некои мажи и жени, поединци, да се обидат да ги вратат своите тела и да го зачуваат другиот тек на топлина, наклонетоста и физичко единство. Нема што друго да се прави.“ Феникс II: Несобрани, необјавени и други прозни дела од Д.Х. Лоренс, уредник Ворен Робертс и Хари Т. Мур (Њујорк: The Viking Press, 1968), стр. 589, 591.Во подоцнежните години, Лоренс започнал да пишува кратки романи, како „Св. Мар“, „Девицата и циганинот“ и „Побегнатиот петел“.

 Кратки раскази 
Најпознатите кратки раскази на Лоренс се „Капетанската кукла“, „Лисицата“, „Бубамарата“, „Мирис на хризантеми“, „Принцезата“, „Победникот на коњот за лулање“, „Свети Мар“, „Девицата и Циганинот“ и „Жената која одјава“. („Девицата и Циганинот“ била објавена како новела откако тој починал.) Меѓу неговите најфалени збирки е „Прускиот офицер и други раскази“, објавена во 1914 година. Неговата збирка „Жената која одјава и други раскази“, објавена во 1928 година, ја развива темата за лидерство која Лоренс ја истражувал и во романи како што се „Кенгур“ и „Пердувестата змија“ и приказната „Фани и Ани“.

 Поезија 
Лоренс напишал речиси 800 песни, повеќето од нив релативно кратки. Неговите први песни биле напишани во 1904 година, а две од неговите песни, „Стари соништа“ и „Соништа во подем“, биле меѓу неговите најрани објавени дела во The English Review. Се смета дека неговите рани дела јасно го сместуваат во школата на џорџијански поети, и навистина некои од неговите песни се појавуваат во антологиите на „Џорџијанска поезија“. Сепак, Џејмс Ривс во својата книга за џорџијанска поезија  забележува дека Лоренс никогаш не бил вистински џорџијански поет. Всушност, подоцнежните критичари The New Poetry, Michael Hulse, Kennedy & David Morley, pub. Bloodacre Books (1993),  ја споредуваат енергијата и динамичноста на Лоренс со самодоволноста на џорџијанската поезија.

Исто како што Првата светска војна драматично ја променила работата на голем дел од поетите кои биле на служба во рововите, така и работата на Лоренс драматично се променила за време на неговите години во Корнвол. Во тој период, тој пишувал слободен стих под влијание на Волт Витман. Тој го изложил својот манифест за голем дел од своите подоцнежни стихови во воведот на „Нови песни“. „Можеме да се ослободиме од стереотипните движења и старите банални асоцијации на звук или смисла. Можеме да ги срушиме тие вештачки канали преку кои толку сакаме да го наметнеме нашиот исказ. Можеме да го скршиме вкочанетиот врат на навиката […] Но, не можеме позитивно да препишеме никакво движење, никаков ритам.“

Лоренс ги преработил некои од своите рани песни кога биле собрани во 1928 година. Ова било делумно за да ги фикционализира, но и за да отстрани дел од вештачкото дејство на неговите први дела. Како што самиот напишал: „Еден млад човек се плаши од својот ѓавол и понекогаш ја става раката на устата на ѓаволот и зборува во негово име.“  Неговите најпознати песни се веројатно оние кои се занимаваат со природата, како што се оние во збирката „Птици, ѕверови и цвеќиња“, вклучувајќи ги и песните за желката, а „Змија“, една од неговите најчесто антологизирани, ги прикажува некои од неговите најчести грижи: оние за современото оддалечување на човекот од природата и суптилните алузии на религиозни теми.Во длабоката, чудно миризлива сенка на големото темно рогаче
Се симнав по скалите со мојот бокал
И морав да чекам, морав да стојам и да чекам, бидејќи таму беше кај коритото пред мене.
(Од „Змија“)„Погледнете! Поминавме!“ е неговото друго дело од периодот на крајот на војната и открива уште еден важен елемент заеднички за голем дел од неговите дела; неговата расположеност да се разоткрие во своите дела. Езра Паунд во своите „Книжевни есеи“ се пожалил на интересот на Лоренс за сопствените „непријатни сензации“, но го пофалил за неговата „нарација за нискиот живот“. Ова е навод на дијалектните песни на Лоренс слични на шкотските песни на Роберт Бернс, во кои тој го репродуцирал јазикот и грижите на луѓето од Нотингемшир од неговата младост.Иако делата на Лоренс по крајот на неговиот џорџијански период се јасно направени во модернистичката традиција, тие често се разликувале од оние на многу други современи писатели, како што е Паунд. Песните на Паунд често биле строги, со секој збор внимателно обработен. Лоренс сметал дека сите песни мора да бидат лични чувства и дека чувството за спонтаност е од витално значење. Тој ја нарекол една збирка песни „Пенси“, делумно поради едноставната ефемерна природа на стихот, но и како игра на зборови на францускиот збор „panser“, за преврзување на рана. „Пенси“, како што експлицитно навел во воведот на „Нови песни“, е исто така игра на зборови на „Pensées“ од Блез Паскал. „Благородниот Англичанец“ и „Не ме гледај“ биле отстранети од официјалното издание на „Пенси“ поради непристојност, што го повредило. Иако поголемиот дел од последните десет години од својот живот го живеел во странство, неговите мисли честопати биле сè уште за Англија. Објавено во 1930 година, само единаесет дена по неговата смрт, неговото последно дело „Коприви“ претставува серија горчливи, остри, но честопати иронични напади врз моралната клима во Англија.Ох, старите кучиња што се преправаат дека ги чуваат
моралите на масите,
колку смрдлив го прават големиот двор
мокрејќи по секој што поминува.
(Од „Младите и нивните морални чувари“)Две тетратки со непечатени стихови на Лоренс биле постхумно објавени како „Последни песни и повеќе мисли“. Тие содржат две од најпознатите песни на Лоренс за смртта, „Баварски гентијци“ и „Бродот на смртта“.

 Литературна критика 
Критиките на Лоренс кон други автори честопати даваат увид во неговото сопствено размислување и пишување. Особено е значајна неговата „Студија за Томас Харди и други есеи“. Во „Студии за класичната американска книжевност“, одговорите на Лоренс на писатели како Волт Витман, Херман Мелвил и Едгар Алан По, исто така, фрлаат светлина врз неговиот занает.

 Претстави 
Лоренс ја напишал „Колиеровата петочна вечер“ во околу 1906–1909 година, иако не била објавена до 1939 година и не била изведена до 1965 година. Тој ја напишал „Снаата“ во 1913 година, иако не била поставена на сцена до 1967 година, кога била добро прифатена. Во 1911 година ја напишал „Вдовицата на г-ѓа Холројд“, која ја направил во 1914 година; била поставена во САД во 1916 година и во Велика Британија во 1920 година, во аматерска продукција. Снимена е во 1976 година; адаптација била прикажана на телевизија (BBC 2) во 1995 година. Тој исто така ја напишал „Допри и оди“ кон крајот на Првата светска војна, а неговата последна драма, „Давид“, во 1925 година.

 Сликање 
Дејвид Херберт Лоренс имал доживотен интерес за сликарството, кое станало една од неговите главни форми на изразување во последните негови години. Неговите слики биле изложени во галеријата „Ворен“ во лондонскиот Мејфер во 1929 година. Изложбата била исклучително спорна, но повеќе од 13.000 луѓе ја посетиле главно за да се восхитуваат. „Daily Express“ тврдел: „Борба со Амазонка претставува одвратен, брадест маж кој држи русокоса жена во својот похотлив стисок, додека волци со големи вилици гледаат со очекување, [ова] е искрено непристојно“.  Сепак, неколку уметници и експерти за уметност ги пофалиле сликите. Гвен Џон, осврнувајќи се на изложбата во „Everyman“, зборувала за „неверојатниот дар за самоизразување“ на Лоренс и ги издвоила „Наоѓањето на Мојсеј“, „Црвените врби“ и „Приказната за Бокачо“ како „слики со вистинска убавина и голема виталност“. Други го издвоиле Контадини за посебна пофалба. По жалба, полицијата запленила тринаесет од дваесет и петте слики, вклучувајќи ги „Приказната за Бокачо“ и „Контадини“. И покрај изјавите за поддршка од многу писатели, уметници и парламентарци, Лоренс успеа да ги врати своите слики само со тоа што се согласи никогаш повеќе да не ги изложува во Англија. Години по неговата смрт, неговата вдовица Фрида го замолил уметникот и пријател Џозеф Гласко да организира изложба на сликите на Лоренс, за што разговарал со неговата галеристка Катерина Вивијано.  Најголемата колекција на слики денес се наоѓа во хотелот Ла Фонда де Таос  во Таос, Ново Мексико. Неколку други, вклучувајќи ги „Приказната за Бокачо“ и „Воскресението“, се наоѓаат во Истражувачкиот центар за хуманистички науки на Тексашкиот универзитет во Остин.

 Судењето на Лејди Чатерли 
Строго цензурирано скратено издание на „Љубовникот на лејди Чатерли“ било објавено во Соединетите Американски Држави од Алфред А. Кнопф во 1928 година. Ова издание било постхумно повторно издадено во мек повез во САД од страна на Signet Books и Penguin Books во 1946 година.  Првото непречистено издание на „Љубовникот на Лејди Чатерли“ било испечатено во јули 1928 година во Фиренца од страна на мал издавач, Џузепе Ориоли: 1000 примероци во многу добар печат, според Д.Х. Лоренс, кој напишал благодарствена песна за Ориоли. Кога непречистеното издание на „Љубовникот на Лејди Чатерли“ било објавено од „Penguin Books“ во Британија во 1960 година, осудата според Законот за непристојни публикации од 1959 година станала голем јавен настан и тест за новиот закон за непристојност. Законот од 1959 година (воведен од Рој Џенкинс) им овозможило на издавачите да избегнат осуда доколку можат да докажат дека делото е од книжевна вредност. Еден од забелешките беше честата употреба на зборот „ебе“ и неговите изведени зборови и зборот „пичка“.

Различни академски критичари и експерти од различни видови, вклучувајќи ги Едвард М. Форстер, Хелен Гарднер, Ричард Хогарт, Рејмонд Вилијамс и Норман Сент Џон-Стевас, биле повикани како сведоци, а пресудата, донесена на 2 ноември 1960 година, гласела „невин“. Ова резултирало со многу поголем степен на слобода за објавување експлицитен материјал во Велика Британија. Обвинителството било исмејувано затоа што не е во контакт со променливите општествени норми кога главниот обвинител, Мервин Грифит-Џонс, прашал дали тоа е вид книга „што би сакале вашата сопруга или слуги да ја прочитаат“.

Второто издание на „Penguin Books“, објавено во 1961 година, содржи посвета од издавачот, која гласи: „За објавувањето на оваа книга, „Penguin Books“ беше гонет според Законот за непристојни публикации од 1959 година во Олд Бејли во Лондон од 20 октомври до 2 ноември 1960 година. Затоа, ова издание е посветено на дванаесетте поротници, три жени и девет мажи, кои донесоа пресуда „Невин“ и со тоа го направија последниот роман на Д.Х. Лоренс достапен за јавноста во Обединетото Кралство за прв пат.“

 Филозофија и политика 
И покрај тоа што често пишувал за политички, духовни и филозофски прашања, Лоренс бил во суштина спротивставен по природа и мразел да биде квалификуван. Worthen, John (2005), D. H. Lawrence: The Life of an Outsider, Allen Lane, p. 171.  Критичари како Тери Иглтон Eagleton, Terry (2005), The English Novel: An Introduction, Wiley-Blackwell, pp. 258–260.  тврделе дека Лоренс бил десничар поради неговиот млак став кон демократијата, за која тој навестувал дека ќе тежнее кон определување на општеството и потчинување на поединецот на сензибилитетот на „просечниот“ човек. Во своите писма до Бертран Расел околу 1915 година, Лоренс го изразил своето противење на ослободувањето на работничката класа и своето непријателство кон растечките работнички движења, и ја омаловажил Француската револуција, нарекувајќи ги „Слободата, Еднаквоста и Братството“ како „змија со три заби“. Наместо република, Лоренс се залагал за апсолутен диктатор да господари над пониските народи.  Во 1953 година, сеќавајќи се на својот однос со Лоренс во Првата светска војна, Расел го окарактеризирал Лоренс како „протогермански фашист“, велејќи „Јас цврсто верував во демократијата, додека тој ја развил целата филозофија на фашизмот пред политичарите да смислат за тоа“.  Расел го сметал Лоренс за позитивна сила на злото. Сепак, во 1924 година, Лоренс напишал епилог на „Движења во европската историја“ (учебник кој го напишал, првично објавен во 1921 година) во кој ги осудил фашизмот и социјализмот во советски стил како малтретирање и „само обожување на силата“. Понатаму, тој изјавил „Верувам дека добра форма на социјализам, ако може да се спроведе, би била најдобрата форма на владеење“. Кон крајот на 1920-тите, тој ѝ рекол на својата сестра дека би гласал за Лабуристите доколку живее во Англија. Maddox, Brenda (1994), The Married Man: A Life of D. H. Lawrence, Sinclair-Stevenson, p. 276.  Сепак, генерално, Лоренс не сакал никакви организирани групирања, а во својот есеј „Демократија“, напишан кон крајот на дваесеттите години, тој се залагал за нов вид демократија во којасекој човек ќе биде спонтано свој – секој маж сам, секоја жена сама, без да навлегува во прашања за еднаквост или нееднаквост; и дека никој маж нема да се обидува да го одреди битието на кој било друг маж или на која било друга жена. Лоренс имал навидум противречни ставови за феминизмот. Доказите од неговите пишани дела, особено неговите претходни романи, укажуваат на посветеност на претставување на жените како силни, независни и сложени; тој создал големи дела во кои млади, самоуправувачки женски ликови биле во средината на вниманието. Во младоста тој го поддржувал проширувањето на правото на глас на жените, а еднаш напишал: „Сите жени по својата природа се како џинови. Тие ќе пробијат сè и ќе продолжат со своите животи.“ Maddox, Brenda (1994), The Married Man: A Life of D. H. Lawrence, Sinclair-Stevenson, p. 123.  Сепак, некои феминистички критичарки, особено Кејт Милет, ја критикувале, па дури и ја исмејувале, сексуалната политика на Лоренс, при што Милет тврдела дека тој ги употребува своите женски ликови како гласноговорници за да го промовира своето верување за машка супериорност и дека неговата приказна „Жената која се оддалечила“ го прикажува Лоренс како порнографски садист со нејзиното прикажување на „човечка жртва извршена врз жената за поголема слава и моќ на мажот“. Millett, Kate, 1969 (2000). "III: The Literary Reflection". Sexual Politics. University of Chicago Press. . Бренда Мадокс дополнително ја истакнува оваа приказна и две други напишани приближно во исто време, „Свети Мар“ и „Принцезата“, како „ремек-дела на мизогинијата“. Maddox, Brenda (1994) The Married Man: A Life of D. H. Lawrence, Sinclair-Stevenson, pp. 361–365. 

И покрај недоследноста и понекогаш неразбирливоста на неговите филозофски дела, Лоренс продолжува да наоѓа публика, а објавувањето на ново научно издание на неговите писма и дела го покажа опсегот на неговите достигнувања. Филозофи како Жил Делез и Феликс Гватари во критиката на Лоренс за Зигмунд Фројд пронашле важен претходник на анти-едиповските објаснувања за несвесното, кои биле многу влијателни. 

 Посмртна репутација 
алт=This bust of DH Lawrence at Nottingham Castle has now been moved to the grounds of Newstead Abbey.|мини|Биста на Д.Х. Лоренс во Нотингемскиот замок
Објавите кратко по смртта на Лоренс, со исклучок на оној на Едвард М. Форстер, биле несимпатични или непријателски настроени. Сепак, имало и такви кои артикулирале поповолно признавање на значењето на животот и делата на овој автор. На пример, неговата долгогодишна пријателка Кетрин Карсвел го сумирала неговиот живот во писмо до списанието „Time and Tide“ објавено на 16 март 1930 година. Како одговор на неговите критичари, таа напишала:Соочен со огромни почетни недостатоци и доживотна нежност, сиромаштија што траела три четвртини од неговиот живот и непријателство што ја преживува неговата смрт, тој не направил ништо кое навистина не сакал да го прави, а сè што најмногу сакал да го прави, го направил. Патувал низ целиот свет, поседувал ранч, живеел во најубавите делови на Европа и се среќавал со оние кои сакал да ги запознае и им кажувал дека тие грешат, а тој е во право. Сликал и правел работи, пеел и јавал. Напишал околу триесетина книги, од кои дури и најлошата страница танцува со живот што не може да се помеша со ничиј друг, додека најдобрите се признаваат, дури и од оние што го мразат, како ненадминливи. Без пороци, со повеќето човечки доблести, сопруг на една жена, скрупулозно искрен, овој почитуван граѓанин сепак успеал да се ослободи од оковите на цивилизацијата и одмаздата на книжевните клики. Тој би се смеел лесно и би ги проколнал отровно свечените бувови - секоја од нив тајно окована за ногата - кои сега ја водат неговата истрага. За да си ја врши работата и да го води животот и покрај нив, потребно беше малку труд, но тој го правеше тоа, и долго откако ќе бидат заборавени, чувствителни и невини луѓе - ако воопшто останат - ќе ги прелистуваат страниците на Лоренс и ќе знаат од нив каков редок човек бил Лоренс. Олдос Хаксли, исто така, го бранел Лоренс во својот вовед во збирка писма објавена во 1932 година. Сепак, највлијателниот застапник на книжевната репутација на Лоренс бил книжевниот критичар од Кембриџ, Ф.Р. Ливис, кој тврдел дека авторот дал голем придонес во традицијата на англиската фикција. Ливис нагласил дека „Виножитото“, „Вљубените жени“ и кратките раскази и приказни претставуваат големи уметнички дела. Подоцна, судењата за непристојност околу непречистеното издание на „Љубовникот на лејди Четерли во Америка во 1959 година и во Британија во 1960 година, како и последователното објавување на целиот текст, ја обезбедиле популарноста (и озлогласеноста) на Лоренс кај пошироката јавност.

Од 2008 година, во Иствуд се организира годишен фестивал „Дејвид Херберт Лоренс“ за да се прослави животот и делото на Лоренс; во септември 2016 година, во Корнвол се одржале настани за да се прослави стогодишнината од врската на Лоренс со Зенор. 

 Филмски и фиктивни прикази 

 Свештеник на љубовта: филм од 1981 година базиран на нефикциската биографија на Лоренс со ист наслов. Во главната улога е Ијан МекКелен. Филмот е главно фокусиран на времето кое Лоренс го поминал во Таос, Ново Мексико и Италија, иако изворната биографија опфаќа поголем дел од неговиот живот. 
 Coming Through: филм од 1985 година за Лоренс и Викли, играни од Кенет Брана и Хелен Мирен, соодветно. 
 Зенор во темнина: роман од 1993 година од Хелен Данмор во кој Лоренс и неговата сопруга се појавуваат.
 „На карпите“: театарска претстава од 2008 година од Ејми Розентал во која се прикажани Лоренс, неговата сопруга Фрида Лоренс, писателката на кратки раскази Кетрин Менсфилд и критичарот и уредник Џон Мидлтон Мари во Корнвол во 1916–17 година. 
 Лоренс – Скандалозно! Цензурирано! Забрането!: Мјузикл базиран на животот на Лоренс. Добитник на наградата „Марки театар“ за 2009 година за најдобар оригинален мјузикл. Премиерата во Лондон ја имала во октомври 2013 година во театарот „Брајдвел“. 
 Сопрузи и синови: Театарска претстава адаптирана од Бен Пауер од три драми на Лоренс, „Снаата“, „Колиеровата петочна вечер“ и „Вдовицата на г-ѓа Холројд“, кои се базираат на годините на формирање на Лоренс во рударската заедница Иствуд, Нотингемшир. „Сопрузи и синови“ е копродуцирана од Националниот театар и Кралскиот театар Ексчејнџ, а во режија на Маријана Елиот во Лондон во 2015 година.  
 Фрида: Оригиналната дама Чатерли ( Ходер и Стоутон, 2019): роман од Анабел Абс.
 „Поинт Контрапоинт“, роман од Олдос Хаксли, го прикажува ликот по име Марк Рампион, кој е базиран на Лоренс. 

 Дела 

Романи
Белиот паун (1911)
Натрапникот (1912)
Синови и љубовници (1913)
Виножитото (1915)
Вљубени жени (1920)
Изгубената девојка (1920)
Ароновиот стап (1922)
Кенгур (1923)
Момчето во грмушката (1924), коавтор со М.Л. (Моли или Моли) Скинер
Пердувестата змија (1926)
Љубовникот на лејди Четерли (1928)
Избеганиот петел (1929), повторно објавено како „Човекот што умре“

Збирки раскази
Прускиот офицер и други раскази (1914)
Англија, мојата Англија и други раскази (1922)
Целосни кратки раскази (1922) Три тома, реиздадени во 1961 година од The ​​Viking Press, Inc.
Лисицата, Куклата на капетанот, Бубамарата (1923)
Св. Мавр и други раскази (1925)
Жената која одјава и други раскази (1928)
Девицата и Циганот и други раскази (1930)
Љубов меѓу пластите сено и други парчиња (1930)
Прекрасната дама и други раскази (1932)
Приказните за Д.Х. Лоренс (1934) – Хајнеман
Собрани раскази (1994) – Библиотека на „Everyman“

Собрани писма
Писмата на Д. Х. Лоренс, том I, септември 1901 – мај 1913, уредник. Џејмс Т. Болтон, Cambridge University Press, 1979, 
Писмата на Д. Х. Лоренс, том II, јуни 1913 – октомври 1916, уред. Џорџ Џ. Зитарук и Џејмс Т. Болтон, Cambridge University Press, 1981, 
Писмата на Д. Х. Лоренс, том III, октомври 1916 – јуни 1921, уред. Џејмс Т. Болтон и Ендру Робертсон, Cambridge University Press, 1984, 
Писмата на Д. Х. Лоренс, том IV, јуни 1921 – март 1924, уред. Ворен Робертс, Џејмс Т. Болтон и Елизабет Менсфилд, Cambridge University Press, 1987, 
Писмата на Д. Х. Лоренс, том V, март 1924 – март 1927, изд. Џејмс Т. Болтон и Линдет Вејзи, Cambridge University Press, 1989, 
Писмата на Д. Х. Лоренс, том VI, март 1927 – ноември 1928, изд. Џејмс Т. Болтон и Маргарет Болтон со Џералд М. Лејси, Cambridge University Press, 1991, 
Писмата на Д. Х. Лоренс, том VII, ноември 1928 – февруари 1930, изд. Кит Сагар и Џејмс Т. Болтон, Cambridge University Press, 1993, 
Писмата на Д. Х. Лоренс, со индекс, Том VIII, уредник Џејмс Т. Болтон, Cambridge University Press, 2001, 
Избраните писма на Д. Х. Лоренс, составени и уредени од Џејмс Т. Болтон, Cambridge University Press, 1997, 
Писмата на Д. Х. Лоренс до Бертранд Расел, уредени од Хари Т. Мур, Њујорк: Gotham Book Mart, 1948.

Збирки поезија
Љубовни песни и други (1913)
Љубов (1916)
Погледнете! Успеавме!“ (1917)Нови песни (1918)Залив: книга со песни (1919)Желки (1921)Птици, ѕверови и цвеќиња (1923)Собраните песни на Д. Х. Лоренс (1928)Темпеража (1929)Коприви (1930)Триумфот на машината (1930; една од серијата Ариелои песни на Фабер и Фабер, илустрирана од Алтеја Вилоби)Последни песни (1932)Оган и други песни (1940)Целосните песни на Д. Х. Лоренс (1964), ед. Вивијан де Сола Пинто и Ф. Ворен Робертс
"Белиот коњ" (1964)Д.Х. Лоренс: Избрани песни“ (1972), ед. Кит Сагар.
„Змија и други песни“

Претстави
Снаата (1913)
Вдовицата на г-ѓа Холројд (1914)
Допри и оди (1920)
Дејвид (1926)
Борбата за Барбара (1933)
Колиеровата петочна вечер (1934)
Оженетиот маж (1940)
Целосните драми на Д.Х. Лоренс (1965)
Претставите, уредени од Ханс-Вилхелм Шварце и Џон Вортен, Cambridge University Press, 1999, 

Книги и памфлети од нефикција
Студија за Томас Харди и други есеи (1914), уредено од Брус Стил, Cambridge University Press, 1985, , Литературна критика и метафизика
Движења во европската историја (1921), уредено од Филип Крамптон,  Cambridge University Press, 1989, , Првично објавено под името Лоренс Х. Дејвисон
Психоанализа и несвесното и Фантазија на несвесното (1921/1922), уредено од Брус Стил,  Cambridge University Press, 2004 
Студии за класичната американска книжевност (1923), уредено од Езра Гринспен, Линдет Вејзи и Џон Вортен,  Cambridge University Press, 2003, 
Размислувања за смртта на еден еж и други есеи (1925), уредено од Мајкл Херберт,  Cambridge University Press, 1988, 
Предлог за љубовникот на лејди Четерли (1929) – Лоренс ја напишал оваа брошура за да го објасни својот роман. *Мојата престрелка со Џоли Роџер (1929), Random House – проширено во Предлог за љубовникот на лејди Четерли
Апокалипсата и списите за Откровението (1931), уредено од Мара Калнинс,  Cambridge University Press, 1980, 
Феникс: Постхумните трудови на Д. Х. Лоренс (1936)
Феникс II: Несобрани, необјавени и други прозни дела од Д. Х. Лоренс (1968)
Воведи и прегледи, уредено од Н. Х. Рив и Џон Вортен,  Cambridge University Press, 2004, 
Доцнежни есеи и статии, уредено од Џејмс Т. Болтон,  Cambridge University Press, 2004, 
Избрани писма, Oneworld Classics, 2008. Уредено од Џејмс Т. Болтон. 
Новиот Аделфи, издание од јуни до август 1930 година, уредено од Џон Мидлтон Мари. Вклучува, од Лоренс, „Нотингем и рударската околина“, „Девет писма (1918–1919) до Кетрин Менсфилд и избрани пасуси од нефиктивни дела. Исто така, вклучува есеи за Лоренс од Џон Мидлтон Мари, Ребека Вест, Макс Плауман и други.
 Мемоари на Морис Магнус, Кит Кушман, издание 1 декември 1987 година, Блек Спероу Прес.  Оваа книга ја вклучува неразјаснетата верзија на воведот на Лоренс во „Мемоарите на странската легија“ на Магнус и сроден материјал.

Книги од патување
Самракот во Италија и други есеи (1916), уредено од Пол Егерт, Cambridge University Press, 1994, . Самрак во Италија преиздание во мек повез, I.B. Tauris, 2015, 
Море и Сардинија (1921), уредено од Мара Калнинс, Cambridge University Press, 1997, 
Утрата во Мексико и други есеи (1927), уредено од Вирџинија Кросвајт Хајд, Cambridge University Press, 2009, .
Скици на етрурски места и други италијански есеи (1932), уредено од Симонета де Филипис, Cambridge University Press, 1992, ; Етрурски места, Њујорк: The Viking Press (1932).

Дела преведени од Лоренс
Лев Исакович Шестов, Сите работи се можни (1920)
Иван Алексеевич Бунин, Господинот од Сан Франциско (1922), превод со С. С. Котелиански
Џовани Верга, Мастро-дон Гезуалдо (1923)
Џовани Верга, „Мали романи на Сицилија“ (1925)
Џовани Верга, Cavalleria Rusticana и други раскази (1928)
Антонио Франческо Грацини (Ласка), „Приказната за доктор Маненте“ (1929)

Ракописи и рани нацрти на дела
Пол Морел (1911–12), уредено од Хелен Барон, Cambridge University Press, 2003 (прво објавување), , рана ракописна верзија на Синови и љубовници
Првите жени во љубов (1916–17) уредено од Џон Вортен и Линдет Вејзи, Cambridge University Press, 1998, 
Господин Нун (незавршен роман) Делови I и II, уредено од Линдет Вејзи, Cambridge University Press, 1984, 
Симболичкото значење: Несобраните верзии на студиите за класичната американска книжевност, уредено од Армин Арнолд, Centaur Press, 1962
Кетцалкоатл (1925), уредено од Луис Л. Марц, издание на В. В. Нортон, 1998, , Ран нацрт на Пердувестата змија
Романи за Првата и Втората дама Чатерли, уредено од Дитер Мел и Криста Јансон, Cambridge University Press, 1999, .

Слики
Сликите на Д. Х. Лоренс, Лондон: Mandrake Press, 1929.
Сликите на Д. Х. Лоренс, ед. Кит Сагар, Лондон: Chaucer Press, 2003.
Собраните уметнички дела на Д. Х. Лоренс, уредник Тецуџи Кохно, Токио: Sogensha, 2004.

 Наводи 

Дополнително читање

Библиографски ресурси

Пол Поплавски (1995) „Делата на Д.Х. Лоренс: Хронолошка контролна листа“ (Нотингем, Д.Х. Лоренс друштво)
Пол Поплавски (1996) „Д.Х. Лоренс: Придружник за референци“ (Вестпорт, Конектикат и Лондон: Гринвуд Прес)

В. Робертс и П. Поплавски (2001) „Библиографија на Д.Х. Лоренс“. 3-то издание (Кембриџ, Cambridge University Press)
Чарлс Л. Рос и Денис Џексон, уредници (1995) „Уредување на Д.Х. Лоренс: Нови верзии на современ автор“ (Ен Арбор, Мичиген: University of Michigan Press)
Кит Сагар (1979) „Д.Х. Лоренс: Календар на неговите дела“ (Манчестер, Manchester University Press)
Кит Сагар (1982) „Прирачник на Д.Х. Лоренс“ (Манчестер, Manchester University Press)

Биографски студии
Ричард Алдингтон (1950) Портрет на гениј, но... (Животот на Д. Х. Лоренс, 1885–1930) (Лондон: Хајнеман)
Артур Џ. Бахрах Д. Х. Лоренс во Ново Мексико: „Времето е различно таму“, Албукерки: Универзитетска издавачка куќа на Ново Мексико, 2006. 
Дороти Брет (1933). „Лоренс и Брет: Пријателство“ (Филаделфија: Компанија Џ.Б. Липинкот)
Витер Бинер (1951) „Патување со генијот: Сеќавања и размислувања за Д. Х. Лоренс“ (Компанија Џон Деј)
Рејмонд Т. Кафри (1985) „Љубовникот на лејди Чатерли: Публикација на необјаснетиот текст од Гроув Прес“ (Куриерска библиотека на Универзитетот Сиракјуз, том XX)
Катерина Карсвел (1932) „Дивото поклонение“ (Кембриџ: Прес на Кембричкиот универзитет, повторно издадено 1981)
Џејмс Ц. Кован (1970) „Американското патување на Д. Х. Лоренс: Студија за книжевноста и митот“ (Кливленд: Прес на Универзитетот Кејс Вестерн Резерв)
Џозеф Дејвис (1989) „Д. Х. Лоренс во Тирол (Сиднеј, Австралија: Колинс)
Џозеф Дејвис (2022) Д. Х. Лоренс во Тирол: Сто години подоцна (Тирол, Австралија)
Пол Делани (1979) Кошмарот на Д. Х. Лоренс: Писателот и неговиот круг во годините на Првата светска војна (Хасок: Харвестер Прес)
Емил Делавенеј (1972) Д. Х. Лоренс: Човекот и неговото дело: Формативните години, 1885–1919, превод од Кетрин М. Делавенеј (Лондон: Хајнеман)
Џеф Даер (1999) Од чист бес: Борење со Д. Х. Лоренс (Њујорк: Норт Поинт Прес)
Дејвид Елис (1998) Д. Х. Лоренс: Игра на умирање, 1922–1930 (Кембриџ: Cambridge University Press)
Дејвид Елис (2008) Смртта и авторот: Како почина Д. Х. Лоренс и како беше запаметен (Oxford University Press)
Е. Т. (Џеси Чемберс Вуд) (1935) Д. Х. Лоренс: Личен запис (Џонатан Кејп)
Елејн Фајнштајн (1994) Жените на Лоренс: Интимниот живот на Д.Х. Лоренс (Лондон: HarperCollins Publishers); (1993) Лоренс и жените: Интимниот живот на Д.Х. Лоренс (Њујорк: HarperCollins Publishers)
Џозеф Фостер (1972) „Д. Х. Лоренс во Таос“ (Албукерки: Универзитетски издавач на Ново Мексико)
 Пол Фасел (1980). „Местата на Д. Х. Лоренс“, во „Во странство: Британско книжевно патување меѓу војните“. Оксфордски универзитетски прес, стр. 141–164.
Марк Кинкед-Викс (1996) „Д. Х. Лоренс: Триумф до егзил, 1912–1922 (Кембриџ: Cambridge University Press)
Фрида Лоренс (1934) Не јас, туку ветерот (Санта Фе: Rydal Press)
Мејбл Доџ Лухан (1932) Лоренцо во Таос: Д.Х. Лоренс и Мејбл Доџ Лухан (Sunstone Press, факсимилно издание 2007)
Бренда Мадокс (1994) Д. Х. Лоренс: Приказната за еден брак (Њујорк: Simon & Schuster). Британско издание „Оженетиот маж: Животот на Д. Х. Лоренс“, Лондон: Синклер-Стивенсон, 1994.
Кнуд Мерилд (1938) „Поет и двајца сликари: Мемоари на Д. Х. Лоренс“ (Лондон: Г. Раутлеџ)
Хари Т. Мур (1974) „Свештеникот на љубовта: Животот на Д. Х. Лоренс“ (Лондон: Хајнеман)
Хари Т. Мур и Ворен Робертс (1966) „Д. Х. Лоренс и неговиот свет“ (Њујорк: Викинг Прес), главно фотографии
Хари Т. Мур (1951, ревидирано издание 1964) „Д. Х. Лоренс: Неговиот живот и дела“ (Њујорк: Твејн Паблишерс, Инк.)
Едвард Нелс (1957–59) „Д. Х. Лоренс: Композитна биографија, том I-III (Медисон: University of Wisconsin Press)
Г. Х. Невил (1981) Мемоари на Д. Х. Лоренс: Предавството (Кембриџ: Cambridge University Press)
Анаис Нин (1963) Д. Х. Лоренс: Непрофесионална студија (Атина: Swallow Press)
Ричард Овен (2014) Вилата на Лејди Чатерли: Д.Х. Лоренс на италијанската ривиера (Лондон: The Armchair Traveller)
Норман Пејџ, изд. (1981) Д. Х. Лоренс: Интервјуа и сеќавања (два тома) (Тотова, Њу Џерси: Barnes & Noble)
Кит Сагар (1980) Животот на Д. Х. Лоренс (Њујорк: Пантеон)
Кит Сагар (2003) Животот на Д. Х. Лоренс: Илустрирана биографија (Лондон: Чосер Прес)
Ксавиер Ф. Саломон. „Д. Х. Лоренс меѓу Етрурците“ . Аполо, 5 август 2017.
Стивен Спендер, изд. (1973) Д. Х. Лоренс: Романописец, поет, пророк (Њујорк: Харпер и Роу; Лондон: Вајденфелд и Николсон)
Мајкл Скваерс (2008) Д. Х. Лоренс и Фрида: Портрет на љубовта и лојалноста (Лондон: Издавачка куќа Карлтон) 
К. Џ. Стивенс Корнволскиот кошмар (Д. Х. Лоренс во Корнвол), Whitston Pub. Co., 1988, , Д. Х. Лоренс и воените години
К. Џ. Стивенс Лоренс во Трегертен (Д. Х. Лоренс), Whitston Pub. Co., 1988, 
Џефри Трејс (1973) Д. Х. Лоренс: Фениксот и пламенот (Лондон: Macmillan)
Мајкл В. Вајтман: Лоренс од Баварија. Англискиот писател Д. Х. Лоренс во Баварија и пошироко. Собрани есеи. Патување на Дејвид Херберт Лоренс во Баварија и во Алпските покраини. Пасау 2003 urn:nbn:de:bvb:739-opus-596
Френсис Вилсон (2021) Човек што гори: Искачувањето на Д. Х. Лоренс (Лондон: Bloomsbury Circus); „Човек што гори: Искушенијата на Д. Х. Лоренс“ (Њујорк: Фарар, Штраус и Жиру)
Џон Вортен (1991) Д. Х. Лоренс: Раните години, 1885–1912 (Кембриџ: Cambridge University Press)
Џон Вортен (2005) Д. Х. Лоренс: Животот на еден аутсајдер (Лондон: Penguin/Allen Lane)

Книжевна критика
Кит Алдрит (1971) „Визуелната имагинација на Д.Х. Лоренс“, Лондон: Едвард Арнолд
Мајкл Бел (1992) „Д.Х. Лоренс: Јазик и битие“, Кембриџ: Cambridge University Press
Ричард Бејнон, уредник (1997) „Д.Х. Лоренс: Виножитото и вљубените жени“, Кембриџ: Icon Books
Мајкл Блек (1986) „Д.Х. Лоренс: Раната фикција, Лондон: Палгрејв Мекмилан
Мајкл Блек (1991) Д.Х. Лоренс: Раните филозофски дела: Коментар, Лондон и Бејзингстоук: Мекмилан
Мајкл Блек (1992) Синови и љубовници, Кембриџ: Cambridge University Press
Мајкл Блек (2001) Англија на Лоренс: Главната фикција, 1913–1920, Лондон: Палгрејв-Мекмилан
Кит Браун, ед. (1990) „Преиспитување на Лоренс“, Милтон Кинс: Open University Press
Ентони Бургес (1985) „Пламен во битие: Животот и делото на Д.Х. Лоренс“, Лондон: Вилијам Хајнеман
Ајдан Бернс (1980) „Природата и културата кај Д.Х. Лоренс“, Лондон и Бејзингстоук: Мекмилан
Л. Д. Кларк (1980) „Минојското растојание: Симболизмот на патувањето кај Д.Х. Лоренс“, Тусон: University of Arizona Press
Колин Кларк (1969) „Река на распаѓање: Д.Х. Лоренс и англискиот романтизам“, Лондон: Рутлеџ и Кеган Пол
Керол Дикс (1980) „Д.Х. Лоренс и жените“, Лондон: Мекмилан
Р.П. Дрејпер (1970) Д.Х. Лоренс: Критичкото наследство, Лондон: Рутлеџ и Кеган Пол
Дејвид Елис и Хауард Милс (1988) Нефикцијата на Д. Х. Лоренс: Уметност, мисла и жанр (Кембриџ Универзити Прес)
Дејвид Елис (2015) Љубов и секс кај Д. Х. Лоренс (Клемсон Универзити Прес)
Ан Фернихау (1993) Д.Х. Лоренс: Естетика и идеологија, Оксфорд: Кларендон Прес
Ан Фернихау, изд. (2001) Кембриџскиот придружник на Д.Х. Лоренс, Кембриџ, Cambridge University Press
Питер Фјогесунд (1991) Апокалиптичниот свет на Д. Х. Лоренс, Норвешки Универзити Прес
Ендру Харисон, изд. (2018) Д. Х. Лоренс во контекст“, Cambridge University Press
Џон Р. Харисон (1966) „Реакционерите: Јејтс, Луис, Паунд, Елиот, Лоренс: Студија за антидемократската интелигенција“, Лондон: Schocken Books
Фредерик Џ. Хофман и Хари Т. Мур, уредници (1953), „Достигнувањето на Д.Х. Лоренс“, Норман: University of Oklahoma Press
Греам Холдернес (1982) „Д. Х. Лоренс: Историја, идеологија и фикција“, Даблин: Гил и Мекмилан
Греам Хаф (1956) „Темното сонце: Студија за Д.Х. Лоренс“, Лондон: Дакворт
Џон Хама (1990) „Метафора и значење во подоцнежните романи на Д.Х. Лоренс“, Универзитетски печат на Мисури
Вирџинија Хајд (1992), „Воскреснатиот Адам: Ревизионистичката типологија на Д.Х. Лоренс“, Пенсилваниски Универзитетски печат
Вирџинија Хајд и Ерл Ингерсол, уредници (2010), „Тера Инкогнита“: Д.Х. Лоренс на границите“, Универзитетски печат Ферли Дикинсон
Ерл Ингерсол и Вирџинија Хајд, уредници (2009), „Прозорци кон сонцето: „Мислените авантури“ на Д.Х. Лоренс“, Универзитетски печат Ферли Дикинсон
Френк Кермод (1973) Лоренс, Лондон: Фонтана
Марк Кинкед-Викс (1968) Мермерот и статуата: Истражувачката имагинација на Д.Х. Лоренс, стр. 371–418, во Мејнард Мек и Иан Грегор (ур.), Замислени светови: Есеи за некои англиски романи и романописци во чест на Џон Бат (Лондон: Метуен и Ко.)
Ф.Р. Ливис (1955) Д.Х. Лоренс: Романсист (Лондон, Чато и Виндус)
Ф.Р. Leavis (1976) „Мисла, зборови и креативност: Уметност и мисла кај Д. Х. Лоренс“, Лондон, Chatto и Windus
Шила Меклауд (1985) „Мажите и жените на Лоренс“ (Лондон: Хајнеман)
Барбара Менш (1991) „Д. Х. Лоренс и авторитарната личност“ (Лондон и Бејзингстоук: Macmillan)
Кејт Милет (1970) „Сексуална политика“ (Гарден Сити, Њујорк: Doubleday)
Колин Милтон (1987) „Лоренс и Ниче: Студија за влијанието“ (Абердин: Aberdeen University Press)
Роберт Е. Монтгомери (1994) „Визионерот Д. Х. Лоренс: Надвор од филозофијата и уметноста“ (Кембриџ: Cambridge University Press)
Хари Т. Мур, уредник, „А. Д. Х. Лоренс“ Разновидност“, Јужен Илиноис Јуниверзити Прес (1959) и Вилијам Хајнеман ДОО (1961)
Аластер Нивен (1978) „Д.Х. Лоренс: Романите“ (Кембриџ: Cambridge University Press)
Корнелија Никсон (1986) „Лидерската политика на Лоренс и свртувањето против жените“ (Беркли: University of California Press)
Џојс Керол Оутс (1972–1982) „Џојс Керол Оутс за Д.Х. Лоренс“ .
Тони Пинкни (1990) „Д.Х. Лоренс (Лондон и Њујорк: Харвестер Витшиф)
Стивен Потер (1930) Д.Х. Лоренс: Прва студија (Лондон и Њујорк: Џонатан Кејп)
Чарлс Л. Рос (1991) Вљубени жени: Роман за митски реализам (Бостон, Масачусетс: Твејн)
Кит Сагар (1966) Уметноста на Д.Х. Лоренс (Кембриџ: Cambridge University Press)
Кит Сагар (1985) Д.Х. Лоренс: Живот во уметност (Атина, Џорџија: University of Georgia Press)
Кит Сагар (2008) Д.Х. Лоренс: Поет (Пенрит, Велика Британија: Хуманистички науки-Е-книги)
Даниел Џ. Шнајдер (1986) Свеста на Д.Х. Лоренс: Интелектуална биографија (Лоренс, Канзас: Универзитетски печат на Канзас)
Херберт Џ. Селигман (1924) Д.Х. Лоренс: Американска интерпретација 
Мајкл Скваерс и Кит Кушман (1990) „Предизвикот на Д.Х. Лоренс“ (Медисон, Висконсин: Универзитетска издавачка куќа во Висконсин)
Беренд Клаас ван дер Вин (1983) „Развојот на прозните теми на Д.Х. Лоренс, 1906–1915“ (Олдензаал: Офсетдрук)
Питер Видоусон, уредник (1992) „Д.Х. Лоренс (Лондон и Њујорк: Лонгман)
Мајкл Вајлдинг (1980) 'Политички фикции' (Лондон: Рутлеџ и Кеган Пол)
Џон Вортен (1979) Д.Х. Лоренс и идејата за романот (Лондон и Бејзингстоук: Мекмилан).
Т.Р. Рајт (2000) Д.Х. Лоренс и Библијата'' (Кембриџ: Cambridge University Press)

 Надворешни врски 



Works by D. H. Lawrence  at Project Gutenberg Australia (includes content not in the public domain in some jurisdictions)

With the Guns article by Lawrence. Guardian 18 August 1914 . Accessed 2010-09-15
D. H. Lawrence free downloadable books including kindle editions at feedbooks
Nickolas Muray's portrait sittings of D. H. Lawrence; photo #1, photo#2, photo #3
The D. H. Lawrence Review, scholarly journal

Архива на Лоренс
D. H. Lawrence Collection at the Bancroft Library
D. H. Lawrence Collection  and Frieda Lawrence Collection  at the Harry Ransom Center
D. H. Lawrence Papers , Correspondence  and Photography Collection  at the University of New Mexico
D. H. Lawrence Collection  at the University of Nottingham
Alfred M. and Clarisse B. Hellman's D.H. Lawrence collection  at Columbia University


Категорија:Апсолвенти на Лондонскиот универзитет
Категорија:Починати во 1930 година
Категорија:Родени во 1885 година
Категорија:Врски за Wayback од предлошката „Семарх“
Категорија:Англиски романописци
Категорија:Англиски драматурзи
Категорија:Англиски преведувачи
Категорија:Англиски сликари
Категорија:Англиски есеисти