Шатаранџи

Шатаранџи () е техника на ткаење што традиционално се користи во регионот Рангпур во Бангладеш. Во 2021 година, била прогласена за производ со географска ознака на Бангладеш. Се користи за производство на теписи кои се модерни, уметнички и практични, особено кога се користи како ќебе. Поради трошоците за нејзино производство, Шатаранџи историски се смета за симбол на аристократијата.

 Историја 
Од страна на локалното население, се верува дека шатаранџи датира од времето на Моголската империја, меѓутоа, точното потекло на шатаранџи е непознато. Техниките на ткаење се пренесуваат од генерација на генерација меѓу истите семејства ткајачи. Во 1830-тите, г-ѓа Нисбет, британски државен службеник, а потоа и колекционер на Рангпур, го посетила селото Пирпур, во близина на Рангпур. Ова довело до откривање на локалните села каде што локалното население ткаело користејќи шатаранџи. Импресиониран од производот, Нисбет го искористил своето влијание врз владата за да го промовира; регионот бил наречен Нисбетганџ во негова чест. За време на британското владеење, теписите шатаранџи станале вообичаени низ целиот индиски потконтинент, извезувајќи се на разни локации во Шри Ланка, Бурма, Индонезија, Тајланд и Малезија. По поделбата на Индија, Шатаранџи почнало да ја губи популарноста и речиси изумрело. Во последните неколку децении доживеалo повторно оживување поради зголемената побарувачка, ценењето на процесот на рачна изработка и зголемениот маркетинг.

 Стил на ткаење 
Шатаранџи е процес на рачна изработка; не користи модерна технологија. Најчестите материјали што се користат за ткаење на Шатаранџи се памучна преѓа, јутена преѓа, волна и друго. Јажињата направени од влакна се ткаат во геометриски шари, обично мерени рачно. За време на овој процес, се користат специјализирани техники и различни бои за да се создадат уникатни геометриски шари и дизајни. Дизајните ја претставуваат сопствената експертиза, техники и стил на ткајачот и обично се потпираат на локалните традиции од северна Индија.

Типично, Шатаранџи има димензии од најмалку 76 x 50 цм, а најголемата е 914.4 x 609.6 цм. За тепих од 182.88 + 22.86 цм се потребни двајца работници да работат два цели дена, додека за тепих од 45.72 cm x 91.44 cm е потребен еден ткајач да работи 3 часа.
Категорија:Бангладешка култура
Категорија:Уметност
Категорија:Под
Категорија:Бангладеш
Категорија:Уметност во Бангладеш
Категорија:Азиска култура
Категорија:Ракотворби од Бангладеш