Чиово

Чиово е остров во средна Далмација.

Се протега во правец исток-запад и со својата положба го затвора Каштеланскиот залив. Се протега на површина од 28,8 км, долг е 14,3 км и широк 4,3 км. Островот е ридест, со највисок врв Рудина со 218 м. Од ’ртот Марјан на копно, Чиово е оддалечено 2 км а со Трогир е поврзано со подвижен мост.

Чиово е изградено од варовник, покриено со ниски средоземни грмушки, а на места е прошарано со борова шума. Познато е по својата средоземна клима, архипелаг од мали сликовити островчиња и безброј скриени заливи и плажи.

Според последниот попис на островот живееле 6.071 жители. На најсеверниот дел се наоѓа јужниот дел од градот Трогир, а другите населби се Арбанија и Слатине на североисточниот брег, Жедно во внатрешноста и Округ Горњи и Доњи на западниот брег.

Романскиот назив за островот е Буа, Боа, Баво и Бабуса и веројатно е од илирско потекло. Друго име за островот, од кое се изведува денешното име Чиово. Според П. Скок, името Чиово било изведено од сопственото име Чих.

Во заливот Салдун се наоѓа бродоградилиште, основано во 1920 година за изградба и поправка на дрвени бродови. По Втората светска војна, бродоградилиштето било целосно опремено за железни работи. Во 1954 година било изградено ново бродоградилиште. Во пространите заливи на островот (Салдун, Моварштица) по 1960 година биле изградени многу куќи за одмор, што претставувало почеток на туризмот на овие простори. Ривиерата Округ е оддалечена само 4 км од центарот на Трогир и е најпопуларна туристичка дестинација на подрачјето на Трогир.

 Историја 
Островот бил населен за време на Римјаните. Во раниот среден век бил речиси ненаселен. Во 1461 година се споменуваат населбите Жедно и Округ. Со доаѓањето на Турците, дел од жителите избегале од копното во Чиово. Трогиранците се населиле во населбата Чиово, а бегалците од копното се преселиле во внатрешноста на островот. Во 15 век бил изграден доминиканскиот манастир Светиот Крст.

 Археолошки локалитети 
Меѓу скромните антички остатоци, интересни се два гроба со бронзен печат на сребрени пари и камен натпис, како и повеќе делови од саркофаг, од кои некои се во пристаништето Слатина, каде што се наоѓале локални каменоломи и клесарски работилници. Познати се и остатоците од црквите „Свети Петар“ во заливот Супетар и „Свети Маун“ во заливот Моварштица.

 Наводи 

 Литература 

 Иво Робиќ, Нашите острови во Јадранското Море, Поделени 1952.
 Група автори во Енциклопедијата на Југославија, ЈЛЗ Загреб, 1984.

Категорија:Острови во Хрватска