Пол Февал

Пол Анри Корентен Февал (29 септември 1816 - 8 март 1887) бил француски романописец и драматург. Тој бил автор на популарни романи за авантури како што се „Белиот волк“ (1843) и вечниот бестселер, Грбавец (1857). Тој исто така ги напишал и романи за вампирска фикција „Темниот витез“ (1860), „Вампирот“ (1865) и „Градот на вампирите“(1874) и напиша неколку познати романи за неговата родна Бретања и Мон Сен Мишел, како што е „Самовилата на гробовите“ (1850).

Февал е еден од татковците на модерната криминалистичка белетристика. Поради своите теми и ликови, неговиот роман „Жан Дијабле“ (1862) може да се нарече првиот современ роман на детективска белетристика во светот. Неговото ремек-дело било „Црната облека“ (1863–1875), криминална сага составена од седум романи. Откако го изгубил своето богатство во финансиски скандал, Февал станал повторно христијанин, престанал да пишува криминални трилери и почнал да пишува религиозни романи, оставајќи ја приказната за „Црната облека“ недовршена.

 Животопис 
Пол Анри Корентен Февал е роден во хотелот де Блосак во Рен во Бретања на 29 септември 1816 година. Голем број од неговите романи се занимаваат со историјата на неговата родна провинција. Се школувал за адвокатура и станал полноправен адвокат во 1836 година. Сепак, наскоро се преселил во Париз, каде што се етаблирал со објавувањето на неговиот роман „Клубот на фоките“ (1841) во списанието „Ревју де Парис“. Набргу потоа следеле уште два авантуристички романи: „Ролан Железното Стапало“ (1842), „Витезите на небото“ и „Белиот волк“ (двајцата од 1843 година). Вториот роман прикажува херојски албино кој се бори за правда во маска слична на Зоро, еден од најраните романи на криминален борец со таен идентитет.

Пробивот на Февал дошол со „Мистериите од Лондон“ (1844), обемен фељтон напишан за да се профитира од успехот на „Мистериите од Париз“ од Ежен Сју. Во него, Ирецот Фергус О'Брин се обидува да се одмазди за неправдите на своите сонародници со тоа што ќе се обиде да ја уништи Англија. Заплетот го очекува за една година. Романот, исто така, прикажува тајно криминално друштво слично на мафијата наречено „Господа на ноќта“, тема што ќе се повторува во опусот на Февал. Февал ја објави серијата под псевдонимот Сер Франсис Тролоп. Со „Мистериите од Лондон“, Февал станал рамноправен со Дима и Су во очите на своите современици. Сепак, тој бил незадоволен од својот успех како автор на авантуристички романи и наскоро се обидел да добие книжевно признание со социјални сатири како што е „Убиецот на тигарот“ (1853), но залудно. Тој се вратил во популарната литература со повеќе авантуристички дела како што се „Волкот“ (1855).

Неговиот најголем успех во жанрот бил „Грбавецот“ (1857) во кој еден огромен мечувалец, Анри де Лагардер, се маскира како грбав за да го одмазди својот пријател, војводата де Невер, убиен од злобниот принц де Гонзаг. Филмот го содржи познатото мото: „Ако не дојдете во Лагардер, Лагардер ќе дојде кај вас“. „Грбавецот“ е тема на шест филмски адаптации и голем број продолженија, напишани од синот на Февал.

Истата година, со „Придружниците на тишината“, Февал се врати на темата за криминални заговори. Потоа следеше „Жан Дијабле“ (1862), веројатно првиот современ криминален трилер. Во него, главниот началник на Скотланд Јард, Грегори Темпл, е збунет од постапките на еден врвно надарен водач на криминалот кој се крие зад идентитетот на Џон Девил.

Во 1862 година, Февал го основал списанието „Жан Дијабле“, именувано по неговиот истоимен роман. Еден од неговите уредници бил Емил Габорио, иден творец на полицискиот детектив господин Лекок, херој навидум неповрзан со злобниот Лекок од „Црна облека“ што првпат ги претставил Февал. Лекокот на Габорио подоцна влијаел врз создавањето на Шерлок Холмс од страна на Конан Дојл.

Во 1863 година, Февал се впуштил во своето ремек-дело, „Црна облека“, обемна криминална сага пишувана во период од дванаесет години, која опфаќа седум романи. Тој ретроактивно ги вклучил „Мистериите од Лондон“, „Придружниците на тишината“ (само продолжение на претходното дело, „Bel Demonio“ (1850)) и Жан Дијабле во хронологијата на „Les Црна облека“, создавајќи вистинска човечка комедија на зло и тајни заговори. Со своите методи, теми и ликови, „Les Црна облека“ е претходник на денешните романи за заговор и организиран криминал. Хероите на Февал, од Грегори Темпл, првиот детектив, до Реми д'Аркс, истражниот судија кој ги гони „Les Црна облека“, се исто така првите модерни херои од ваков вид.

Во 1865 година, Февал станал претседател на Друштво на автори, позиција што ја задржал до 1868 година. Тој повторно бил претседател од 1874 до 1876 година.

Во 1865 година, Февал го напишал и „Вампир“, клучен текст во кој се појавува перверзно харизматичната грофица Адхема, првиот и најважен прототип на темата за женски вампир-како-либидо-заводливо-диво. Некои научници тврделе дека текстот првично бил напишан во 1856 година, повеќе од 40 години пред „Дракула“ на Брам Стокер.

Февал се вратил на темата за вампиризмот со „Градот на вампирите“ (1867), крајниот литературен предок на „Бафи, убијката на вампири“, во кој протагонистката е самата писателка на готски романи, Ан Радклиф. Во него, за да ги спаси своите пријатели од страшниот вампирски господар Ото Геци, Радклиф и нејзините бестрашни придружници во ловот на вампири, Ирецот Мери Боунс, верниот стар слуга Греј Џек, одмаздољубивиот доктор Магнус Сегели и Поли Берд, една од првите жртви на вампирот, организираат експедиција за да го пронајдат легендарниот вампирски град Селена.

Во 1873 и 1875 година, Февал се обидел да се приклучи на Француската академија, но бил одбиен, поради популарната природа на неговите дела, но и поради неговите политички убедувања.

Во 1875 година, неколку месеци по завршувањето на „Кадетскиот бенд“, седмиот том од серијата „Црна облека“, Февал го изгубил речиси целото свое богатство - зачудувачката сума од 800.000 франци (неколку милиони долари според денешната пресметка) во финансиски скандал поврзан со Отоманската империја. Како резултат на тоа, тој станал она што денес би се нарекло повторно роден христијанин и престана да пишува криминалистички романи, кои тогаш ги сметал за грешни. Всушност, ги врати правата за своите претходни книги и се обиде да ги преработи за подобро да се усогласат со неговите нови принципи. Тој исто така почнал да пишува романи со религиозна тематика како што се „Првата авантура на Корентен Кимпер“ (1876) и „Пјер Блот“ (1877).

Во 1882 година, Пол Февал повторно пропаднал, жртва на проневера. Стана парализиран и неспособен да пишува. Во април 1884 година, тој доживеал уште еден удар кога ја загуби сопругата. Тој бил однесен во хосписот Браќата од Сен-Жан де Дие, каде што починал на 8 март 1887 година.

Неговиот син, Пол Февал (1860–1933), исто така станал плоден писател.Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Féval, Paul Henri Corentin". Encyclopædia Britannica. Vol. 10 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 305

 Наводи 

Категорија:Родени во 1816 година
Категорија:Починати во 1887 година
Категорија:Француски писатели
Категорија:Француски романописци