Енозис

Енозис (грчки: Ένωσις, во превод „унија или обединување“) — иредентистичка идеологија која ја имаат различни грчки заедници кои живеат надвор од Грција, која бара тие и регионите во кои живеат да бидат присоединети во грчката држава. Идејата е поврзана со т.н. Голема (Мегали) Идеја, концепт на грчка држава која доминирала во грчката политика по создавањето на современа Грција во 1830 година. Голема Идеја барала формирање на поголема грчка држава, вклучувајќи ги и земјите надвор од Грција кои останале под странска власт по Грчката војна за независност во 1820-тите, но која сепак имала големо грчко население.

Најпознат пример за енозис е движењето кај кипарските Грци за унија на Кипар со Грција. Идејата за енозис во Кипар, под британско владеење, се поврзало со кампањата за кипарско самоопределување, особено меѓу мнозинството кипарско-грчки островјани. Сепак, многу кипарски Турци се спротивставиле на енозис без таксим, поделбата на островот меѓу кипарските Грци и кипарските Турци. Во 1960 година се родила Република Кипар, што резултирало ниту со енозис ниту со таксим.

Оттогаш, кипарското меѓузаедничко насилство се случило како одговор на различните цели, а континуираната желба за енозис резултирала со кипарскиот државен удар во 1974 година во обид да се постигне тоа. Тоа, сепак, ја поттикнало Турција да започне турска инвазија на Кипар, што довело до поделба и моментален кипарски спор.

 Историја 
мини|450x450пкс|Карта која ги прикажува грчките територијални придобивки помеѓу 1832 и 1947 година
Границите на Кралството Грција првично биле воспоставени на Лондонската конференција од 1832 година  по Грчката војна за независност. Војводата од Велингтон сакал новата држава да биде ограничена на Пелопонез  затоа што Британија сакала да зачува колку што е можно повеќе територијален интегритет од Отоманското Царство. Почетната грчка држава вклучувала малку повеќе од Пелопонез, Атика и Кикладите. Нејзиното население изнесувало помалку од 1 милион, со три пати повеќе етнички Грци кои живееле надвор од него, главно на отоманска територија. Многумина од нив се стремеле да бидат присоединети во кралството, а движењата меѓу нив кои повикувале на енозис (соединување) со Грција, често добивале поддршка од народот. Со распадот на Отоманското Царство, Грција се проширила со голем број територијални придобивки.

Јонските Острови биле ставени под британска заштита како резултат на Парискиот договор во 1815 година, но откако грчката независност била воспоставена по 1830 година, островјаните почнале да негодуваат за странската колонијална власт и да вршат притисок за енозис. Британија ги префрлила островите на Грција во 1864 година.

Тесалија останала под османлиска контрола по формирањето на Кралството Грција. Иако делови од територијата учествувале во почетните востанија во Грчката војна за независност во 1821 година, бунтовите биле брзо задушени. За време на Руско-турската војна од 1877-1878 година, Грција останала неутрална како резултат на гаранциите на големите сили дека нејзините територијални претензии кон Отоманското Царство ќе бидат разгледани по војната. Во 1881 година, Грција и Отоманското Царство ја потпишале Цариградската конвенција, со која се создала нова грчко-турска граница која го вклучила најголемиот дел од Тесалија во Грција.

Крит се побунил против отоманското владеење за време на Критското востание од 1866-69 година и го користел мотото „Крит, Енозис, слобода или смрт“. Критската држава била основана по интервенцијата на Големите сили, а Критската унија со Грција се случила де факто во 1908 година и де јуре во 1913 година со Букурешкиот договор.

За време на Грчката војна за независност се случило неуспешно грчко востание во Македонија против османлиската власт. Во 1854 година дошло до неуспешно востание кое имало за цел да ја приклучи Македонија кон Грција. Договорот од Сан Стефано во 1878 година по Руско-турската војна и ја доделил речиси цела Македонија на Бугарија. Тоа резултирало со бунт на Грците во 1878 година и со укинување на Берлинскиот договор (1878), оставајќи ја територијата во отомански раце. Потоа следела долготрајната борба за Македонија меѓу врховистичките и грчките сили во регионот, герилската војна која завршила до крајот револуцијата на Младотурците во јули 1908 година. Ривалствата околу Македонија станале дел од Балканските војни од 1912-1913 година, со Букурешкиот договор од 1913 година кој на Грција и доделила големи делови од Македонија, вклучувајќи го и Солун. Договорот од Лондон (1913) ѝ го доделил јужниот дел на Епир на Грција, а регионот на Епир се побунил против отоманската власт за време на Епирското востание од 1854 година и Епирското востание од 1878 година.

Во 1821 година, неколку делови на Западна Тракија се побуниле против отоманската власт и учествувале во Грчката војна за независност. За време на Балканските војни, Западна Тракија била окупирана од бугарските трупи, а во 1913 година, Бугарија ја добила Западна Тракија според условите на Букурешкиот договор. По Првата светска војна, Западна Тракија била повлечена од Бугарија според условите на Нејскиот договор од 1919 година и привремено управувана од сојузниците пред да и биде дадена на Грција на конференцијата во Сан Ремо во 1920 година.

По Првата светска војна, Грција ја започнала окупацијата на Смирна и околните области на Западна Анадолија во 1919 година на покана на победничките сојузници, особено на британскиот премиер Дејвид Лојд Џорџ. Окупацијата добила официјален статус во Договорот од Севр од 1920 година, при што на Грција и бил доделен поголемиот дел од Источна Тракија и мандат да управува со Смирна и нејзината заднина. Смирна била прогласена за протекторат во 1922 година, но обидот за енозис пропаднал откако новата Турска Република преовладувала во грчко-турската војна од 1919-1922 година, кога повеќето христијани од Анадолија кои не побегнале за време на војната биле принудени да се преселат во Грција во размената на населението меѓу Грција и Турција во 1923 година.

Поголемиот дел од Додеканезите биле планирани да станат дел од новата грчка држава со Лондонскиот протокол од 1828 година, но кога грчката независност била призната во Лондонскиот протокол од 1830 година, островите биле оставени надвор од новото Кралство Грција. Тие биле окупирани од Италија во 1912 година и држени до Втората светска војна, кога станале британски воен протекторат. Островите биле формално обединети со Грција со Договорот за мир со Италија од 1947 година, и покрај приговорите од Турција, која исто така ги посакувала.

Автономната република Северен Епир била прогласена во 1914 година од страна на етничките Грци во Северен Епир, областа која била присоединета во Албанија по Балканските војни. Грција ја држела областа помеѓу 1914 и 1916 година и неуспешно се обидела да ја припои во март 1916 година, но во 1917 година грчките сили биле протерани од областа од Италија, која го зазеде поголемиот дел од Албанија. Париската мировна конференција од 1919 година ја доделила областа на Грција, но поразот на Грција во Грчко-турската војна ја натерало областа да се врати под албанска контрола. Италијанската инвазија на Грција од територијата на Албанија во 1940 година и успешниот грчки контранапад и дозволиле на грчката армија накратко да го задржи Северен Епир во период од шест месеци до германската инвазија на Грција во 1941 година. Тензиите меѓу Грција и Албанија останале високи за време на Студената војна, но односите почнале да се подобруваат во 1980-тите со напуштањето на Грција од какви било територијални претензии над Северен Епир и укинувањето на официјалната воена состојба меѓу двете земји.

Во денешно време, освен во Кипар, повикот за енозис најчесто се слуша и кај дел од грчката заедница што живее во јужна Албанија.

 Кипар 
 Почеток 
Во 1828 година, првиот претседател на Грција, Јоанис Каподистријас, повикал на обединување на Кипар со Грција и се случиле бројни помали востанија. Кипар во тоа време бил дел од Отоманското Царство. На Берлинскиот конгрес во 1878 година, администрацијата на Кипар била префрлена на Британија, и по пристигнувањето на Гарнет Волли како прв висок комесар во јули, надбискупот од Китион побарал Британија да го префрли управувањето на Кипар на Грција.  Британија го анектирала Кипар во 1914 година.

Смртта на пратеникот од Лимасол, Пафос, Христодулос Созос, за време на Битката кај Бизани за време на Првата балканска војна, оставила траен белег на движењето Енозис и бил еден од неговите најважни настани пред кипарскиот бунт во 1931 година. Грчките училишта и судови ги суспендирале своите активности, а судот во Никозија, исто така, подигнала знаме во чест на Созос, со што го прекршила законот бидејќи Британија одржувала неутрален став во судирот. Парастос се одржала во десетици села низ Кипар, како и во кипарските заедници во Атина, Египет и Судан. Весниците на кипарските Грци биле опфатени со националистички жар споредувајќи го Созос со Павлос Мелас. Фотографија на Созос била поставена во Парламентот на Грција.  

Британија понудила да и го отстапи островот на Грција во 1915 година во замена Грција да им се придружи на сојузниците во Првата светска војна, но понудата била одбиена. Турција се откажала од сите претензии кон Кипар во 1923 година со Договорот од Лозана, а островот станал колонија на британската круна во 1925 година. Во 1929 година, делегација на кипарските Грци била испратена во Лондон да побара енозис, но добила негативен одговор. По антибританските немири во 1931 година, се развила желбата за самоуправа во рамките на Британскиот Комонвелт, но движењето за енозис останало доминантно.

Кипарските Грци сочинувале околу 80% од населението на островот помеѓу 1882 и 1960 година, и движењето енозис произлегло од националистичката свест што се развивала меѓу нив, заедно со растот на антиколонијалното движење низ Британското Царство по Втората светска војна. Во главите на кипарските Грци, движењето енозис било единствениот природен исход од ослободувањето на Кипар од османлиската власт, а подоцна и од британската власт. Низа британски предлози за локална автономија под постојана британска власт биле целосно отфрлени.

 1940-ти и 1950-ти 
Во 1950-тите, влијанието на Грчката православна црква на Кипар врз образовниот систем резултирала со промовирање на идеите на грчкиот национализам и енозис во училиштата на кипарските Грци. Училишните учебници ги прикажувале Турците како непријатели на Грците, а учениците се заколнале на верност на грчкото знаме. Британските власти направиле обид да се спротивстават на тоа со објавување на интеркомунална периодика за студенти и со суспендирање на Здружението на извидници на Кипар поради неговите грчки националистички тенденции.

Во декември 1949 година, Кипарската православна црква побарала од британската колонијална влада да го постави прашањето на Енозис на референдум врз основа на правото на Кипарците за самоопределување. Иако Британците биле сојузник на Грција за време на Втората светска војна и неодамна ја поддржувале грчката влада за време на Граѓанската војна во Грција, британската колонијална влада одбила.

Во 1950 година, архиепископот Спиридон Атински го предводел повикот за кипарското обединување со Грција. Црквата била силен поддржувач на енозис и организирала референдум во Кипар, кој се одржал на 15 и 22 јануари 1950 година; само кипарските Грци можеле да гласаат. Во црквите биле поставени отворени книги за оние над 18 години да потпишат и да покажат дали ја поддржуваат или се спротивставуваат на идејата за обединување. Мнозинството за поддршка на енозис била 95,7%.   Подоцна, имало обвинувања дека локалната грчка православна црква му кажала на своето собрание дека да не се гласа за енозис би значело екскомуникација од црквата.

По референдумот, делегација на кипарските Грци ја посетила Грција, Велика Британија и Обединетите нации за да го изнесе својот став, а кипарските Турци и студентските и младинските организации во Турција протестирале против референдумот. На крајот, ниту Велика Британија ниту ОН не станале убедени да го поддржат обединувањето.  Во 1951 година, Истрагата за помалите територии на британската влада изготвила извештај за иднината на помалите територии на Британското Царство, вклучувајќи го и Кипар. Било заклучено дека Кипар никогаш не треба да биде независен од Британија. Тој став бил зацврстен со повлекувањето на Британија од својата база во Суецкиот канал во 1954 година и префрлањето на нејзиното седиште на Блискиот Исток на Кипар. Во 1954 година, Грција го поднела своето прво формално барање до ОН за спроведување на „принципот на еднакви права и самоопределување на народите“, во случајот на кипарското население. До 1958 година, грчката влада неуспешно упатила четири други барања до Обединетите нации.

Во 1955 година, организацијата на отпорот ЕОКА започнала кампања против британското владеење со цел да се дојде до обединување со Грција. Кампањата траела до 1959 година,  кога многумина тврделе дека енозисот е политички неостварлив поради силното малцинство кипарски Турци и нивната зголемена самоувереност. Наместо тоа, во 1960 година било договорено создавање независна држава со елаборирани аранжмани за поделба на моќта меѓу двете заедници и се родила кревката Република Кипар.

 По осамостојувањето 
Идејата за унија со Грција, сепак, не била веднаш напуштена. За време на кампањата за претседателските избори во 1968 година, кипарскиот претседател Макариос III изјавил дека енозисот е „пожелен“, но и дека независноста е „можна“.

Во раните 1970-ти, идејата за енозис останала привлечна за многу кипарски Грци, а студентите од кипарските Грци ја осудиле поддршката на Макариос за независна унитарна држава. Во 1971 година била формирана паравоената група проенозис ЕОКА Б, а Макариос го објавил своето противење на употребата на насилство за да се постигне енозис. ЕОКА Б започнала серија напади против владата на Макариос, а во 1974 година, кипарската национална гарда организирала воен удар против Макариос кој бил поддржан од грчката влада под контрола на грчката воена хунта од 1967-1974 година. Рауф Денкташ, водачот на кипарските Турци, повикал на воена интервенција на Обединетото Кралство и Турција за да се спречи обединување. Турција делувала еднострано и започнала турската инвазија на Кипар. Оттогаш Турција го окупира Северен Кипар.

Настаните од 1974 година предизвикале географска поделба на Кипар и масовни преселби на население. Последователните настани сериозно го поткопале движењето за енозис. Заминувањето на кипарските Турци од областите што останале под ефективна контрола на Кипар резултирало со хомогено грчко-кипарско општество во јужните две третини од островот. Преостанатата третина од островот била претежно населена со кипарски Турци, а сè поголем број турски државјани мигрирале таму од Турција.

Во 2017 година кипарскиот парламент усвоил закон со кој се дозволило славење на референдумот на кипарското обединување од 1950 година во владините училишта на кипарските Грци.

 Северен Епир 
мини|Пријавени декларирани Грци на албанскиот попис во 2011 година; Се смета дека Грците и другите групи биле недоволно застапени во бројки поради бојкот и нерегуларности.  
Историјата на Северен Епир во периодот 1913-1921 година била обележана со желбата на локалниот грчки елемент за обединување со Кралството Грција, како и со спасителната желба на грчката политика за анексија на овој регион, што на крајот му било доделено на Албанското кнежество.

За време на Првата балканска војна, Северен Епир, кој бил домаќин на значително малцинство православни говорници кои зборувале грчки или албански, бил, во исто време со Јужен Епир, под контрола на грчката армија, која претходно ги одбивла османлиските сили. Грција сакала да ги анектира овие територии. Сепак, Италија и Австро-Унгарија се спротивставиле на ова, додека Договорот од Фиренца од 1913 година го доделил Северен Епир на новоформираното Кнежевство Албанија, чиишто жители мнозинството биле муслимани. Така, грчката војска се повлекла од областа, но христијаните од Епир, негирајќи ја меѓународната ситуација, решиле, со тајна поддршка на грчката држава, да создадат автономен режим, со седиште во Аргирокастро (албански: Gjirokastër).

Со оглед на политичката нестабилност на Албанија, автономијата на Северен Епир конечно била ратификувана од Големите сили со потпишувањето на Протоколот од Крф на 17 мај 1914 година. Договорот навистина го признал специјалниот статус на Епирјаните и нивното право на самоопределување. под законска власт на Албанија. Сепак, договорот никогаш не се остварил, бидејќи албанската влада пропаднала во август, а принцот Вилхем фон Вид, кој бил назначен за лидер на земјата во февруари, се вратил во Германија во септември.

Набргу по избувнувањето на Првата светска војна, во октомври 1914 година, Кралството Грција повторно го зазела регионот. Меѓутоа, двосмислениот однос на Централните сили за грчките прашања за време на Големата војна, ги навел Франција и Италија до заедничка окупација на Епир во септември 1916 година. Меѓутоа, на крајот на Првата светска војна, Договорот на Титони со Венизелос предвидувал припојување на регионот кон Грција. На крајот, военото вклучување на Грција со Турција на Мустафа Кемал функционирало во интерес на Албанија, која трајно го анектирала регионот на 9 ноември 1920 година.

 Смирна 
мини| Сојузничките трупи маршираат за време на окупацијата на Цариград 
мини| Поделба на Отоманското Царство според Договорот од Севр
На крајот на Првата светска војна (1914–1918), вниманието на сојузничките сили (силите на Антантата) се сосредоточило на поделбата на територијата на Отоманското Царство. Како дел од Лондонскиот договор (1915), со кој Италија го напуштила Тројниот сојуз (со Германија и Австро-Унгарија) и им се придружила на Франција, Велика Британија и Русија во Тројната Антанта, на Италија и биле ветени Додеканезите и, доколку би дошло до поделба на Отоманското Царство, територија во Анадолија, вклучително и околната провинција Анталија и заедно со истопимениот град. Но, подоцна 1915 година, како поттик за влегување во војната, британскиот министер за надворешни работи Едвард Греј во приватен разговор со Елефтериос Венизелос, грчкиот премиер во тоа време, ветил големи делови од брегот на Анадолија на Грција, вклучувајќи ја и Смирна. Венизелос поднел оставка од својата позиција набргу по оваа комуникација, но кога формално се вратил на власт во јуни 1917 година, Грција влегла во војната на страната на Антантата.

На 30 октомври 1918 година, примирјето на Мудрос било потпишано помеѓу силите на Антантата и Отоманското Царство со што завршил Блискоисточното Боиште од Првата светска војна. Велика Британија, Грција, Италија, Франција и Соединетите Американски Држави започнале да разговараат за тоа какви ќе бидат одредбите од договорот во врска со поделбата на османлиската територија, преговори кои резултирале со Договорот од Севр. Овие преговори започнале во февруари 1919 година и секоја земја имала различни преговарачки преференции за Смирна. Французите, кои имале големи инвестиции во регионот, зазеле став за територијален интегритет на турска држава што ќе ја вклучи зоната Смирна. Британците се скарале околу прашањето со Воената канцеларија и Канцеларијата на Индија кои ја промовирале идејата за територијален интегритет, а премиерот Дејвид Лојд Џорџ и канцеларијата за надворешни односи, на чело со Лорд Керзон, се спротивставиле на овој предлог и сакале Смирна да биде под посебна управа. Ставот на Италија бил дека Смирна со право е нивна сопственост и затоа дипломатите ќе одбијат да дадат какви било коментари кога ќе се разговара за грчката контрола над областа. Грчката влада, следејќи ја поддршката на Венизелос за Голема идејата (да ги доведе областите со мнозинско грчко население или со историски или религиозни врски во Грција под контрола на грчката држава) и поддржана од Лојд Џорџ, започнала големи пропагандни напори за промовирање на нивното барање за Смирна, вклучително и воспоставување мисија под министерот за надворешни работи во градот. Освен тоа, грчкото барање за областа Смирна (која се чинеlo дека има јасно грчко мнозинство, иако точните проценти варираат во зависност од изворите) bile поддржани од Четиринаесет точки на Вудро Вилсон, кои го нагласуваат правото на автономен развој за малцинствата во Анадолија. Во преговорите, и покрај француските и италијанските приговори, до средината на февруари 1919 година Лојд Џорџ ја префрлил расправијата на тоа како ќе функционира грчката администрација, а не дали ќе се случи грчката администрација. За да ја продолжи оваа цел, тој донел група експерти, вклучувајќи го и Арнолд Џ Тојнби, да се разговара како би функционирала зоната околу Смирна и какви би биле нејзините влијанија врз населението. По овие разговори, кон крајот на февруари 1919 година, Венезилос го назначил Аристејдис Стергијадис, близок политички сојузник, Висок комесар на Смирна (назначен за политичкиот подем Темистоклис Софулис).

Во април 1919 година, Италијанците слетале и ја зазеле Анталија и почнале да покажуваат знаци на движење на трупи кон Смирна. За време на преговорите во приближно исто време, италијанската делегација излегла кога станало јасно дека Фиме (Риека) нема да им се даде во мировниот исход. Лојд Џорџ видел можност да го пробие ќор-сокакот околу Смирна со отсуството на италијанската делегација и, според Јенсен, „измислил извештај дека вооружениот бунт на турските герилци во областа Смирна сериозно ги загрозува грчкото и другите христијански малцинства“. И за заштита на локалните христијани и за ограничување на зголемената италијанска акција во Анадолија, францускиот премиер Жорж Клемансо и американскиот претседател Вудро Вилсон ја поддржале грчката воена окупација на Смирна. Иако Смирна би била окупирана од грчки трупи, овластени од сојузниците, сојузниците не се согласиле Грција да преземе суверенитет над територијата додека понатамошните преговори не го решат ова прашање. Италијанската делегација се согласила со овој исход и грчката окупација станала овластена.

 Турско заземање на Смирна 
мини| Фотографија од палењето на Смирна (1922)
Грчките трупи ја евакуирале Смирна на 9 септември 1922 година и мала сојузничка британска сила влегла во градот за да спречи грабеж и насилство. Следниот ден, Мустафа Кемал, предводејќи голем број војници, влегол во градот и бил пречекан од ентузијастичките турски толпи. Злосторствата на турските трупи и нерегуларностите врз грчкото и ерменското население се случиле веднаш по преземањето. Најзначајно, Хрисостомос, православниот епископ, бил линчуван од толпа турски граѓани. Неколку дена потоа, пожар ги уништил грчките и ерменските квартови на градот, додека турскиот и еврејскиот кварт останале неоштетени. За вината за пожарот се обвинуваат сите етнички групи и јасната вина останува неостварлива. На турска страна - но не и кај Грците - настаните се познати како „ Ослободување на Измир“.

Евакуацијата на Смирна од страна на грчките трупи ставило крај на поголемиот дел од големите борби во грчко-турската војна која била формално завршена со примирје и конечен договор на 24 јули 1923 година со Договорот од Лозана. Голем дел од грчкото население било вклучено во размената на населението меѓу Грција и Турција во 1923 година, што резултирало со миграција во Грција и на други места.

 Јонски Острови 
Според Договорот помеѓу Велика Британија и [Австрија, Прусија и] Русија, за Јонските Острови (потпишан во Париз на 5 ноември 1815 година ), како еден од договорите потпишани за време на Парискиот мир (1815), Британија добила протекторат над Јонските Острови, а според Член VIII од договорот, на Австриското Царство му биле доделени истите трговски привилегии со Островите како и на Британија. Како што било договорено во членот IV од договорот, била изготвена „Нова уставна повелба за државата“ и била формализирана со ратификацијата на „уставот на Мејтленд“ на 26 август 1817 година, со кој била создадена федерација од седумте острови, со генерал-полковник Сер Томас Мејтленд, нејзиниот прв „ висок комесар на Јонските Острови“.

Неколку години подоцна почнале да се формираат грчки националистички групи. Иако нивната енергија во раните години била насочена кон поддршка на нивните колеги грчки револуционери во револуцијата против Отоманското Царство, тие го пренасочиле својот фокус на енозис со Грција по нивната независност. Партијата на радикалите (грчки: Κόμμα των Ριζοσπαστών) била основана во 1848 година како политичка партија која се борела за обединување. Во септември 1848 година имало престрелки со британскиот гарнизон во Аргостоли и Ликсур на Кефалонија, што довело до одредено ниво на релаксација во спроведувањето на законите на протекторатот, како и слободата на печатот. Населението на островот не ги криело своите зголемени барања за енозис, а весниците на островите често објавувале написи во кои се критикувале британската политика во протекторатот. На 15 август 1849 година, избувнал уште еден бунт, кој бил задушен од Хенри Џорџ Вард, кој продолжил со привремено воведување воена состојба.

На 26 ноември 1850 година, пратеникот на радикалите Јоргос Деторатос Типалдос предложил во Јонскиот парламент резолуција за заедничко поврзување на Јонските Острови со Грција, потпишана од Герасимос Ливадас, Надалис Доменегинис, Јоргос Типалдос, Франгискос Доменегинис, Илијас Моменегинис, Илијас Телезомачусферс, Илијас Телемосферос Паизис, Јоанис Типалдос, Агелос Сигурос-Десилас, Христодулос Тофанис. Во 1862 година, партијата се поделила на две фракции, „Обединета радикална партија“ и „Вистинска радикална партија“. За време на периодот на британското владеење, Вилијам Гладстон ги посетил островите и препорачал нивно обединување со Грција, на жалење на британската влада.

На 29 март 1864 година, претставниците на Велика Британија, Грција, Франција и Русија го потпишале Лондонскиот договор, со кој се заложиле за пренос на суверенитетот на Грција по ратификацијата; ова требало да го зајакне владеењето на новопоставениот крал на Грција Ѓорѓи I. Така, на 28 мај, со прогласување на лорд висок комесар, Јонските Острови биле обединети со Грција.

 Јужна Италија 
Од почетокот на 2010-тите, започнало онлајн социјално движење за да се разбуди грчката свест на жителите на Јужна Италија, а исто така да се изрази мислење што ја истакнува желбата на дел од жителите на југот за отцепување од државата Италија, нејзино обединување со хеленизмот на Средоземното Море (и обновувањето на кралството на Голема Грција иКралството на двете Сицилии).
десно|мини|226x226пкс| Подрачја во кои се зборува грчки во Саленто и Калабрија
Преку страниците главно на Фејсбук се истакнувале историски прашања кои имале повеќе врска со грчкото присуство во Италија кое започнува со миграцијата на грчката дијаспора во 8 век п.н.е. , јазичното малцинство, познато како Грико во Калабрија, Апулија и Месина, денешните Грци од Италија и воопшто жителите на југот кои себеси се нарекуваат Големи Грци.
десно|мини|200x200пкс| Знамето на грчкото малцинство на Сицилија
Најголемата Фејсбук страница која ги истакнува специфичните прашања наречена „Stato Magna Grecia - Due Sicilie“, има над 270.000 следбеници, главно Италијанци, но и неколку Грци и Грико, изразувајќи ја потребата за отцепување на Сицилија и цела Јужна Италија, таканаречениот Мецоџорно и негово обединување со Грција и Кипар. Оваа страница и другите страници со седиште во Италија ги истакнуваат достигнувањата на античка Голема Грција и Кралството на двете Сицилии, како и блиските односи што луѓето од Јужна Италија ги имаат со Грција.
мини|300x300пкс| Последната јужна италијанска држава пред италијанското обединување, Кралството на двете Сицилии
Според администраторите, обединувањето на Италија, во кое кампањата на Гарибалди во Сицилија во 1860 година одиграла одлучувачка улога, за многу жители на јужна Италија повеќе претставува почеток на форма на колонијализам, додека за нив унијата била направена според условите на италијанскиот север, кој во суштина ја наметнал сопствената надмоќ, неговиот јазик бил повеќе развиен од северот, италијанскиот југ бил економски поразвиен од северот, но овој тренд се сменил по обединувањето. Така се појавуваат гледишта испреплетени со необурбонизмот (италијански: Neoborbonismo) кој е облик на носталгија за Кралството на двете Сицилии, термин измислен во 1960 година и роден со создавањето на сепаратистичките движења во Италија, додека доживува значително зголемување на популарноста околу 2011 година за време на прославата на 15-годишнината од Италија, истакнување на движењето на рехеленизацијата и независноста на Голема Грција. Необурбонистичкото движење е поддржано од мали политички движења, аматерски мрежни страници, што го наведува италијанскиот весник Corriere del Mezzogiorno да објави дека „необурбонскиот реваншизам е во мода во последниве години...“ 

На политичко ниво, администраторите на наведените страници Голема Грција - Кралство на двете Сицилии, ги повикале следбениците за време на националните избори во 2023 година во Грција да гласаат за политичките партии кои го поддржуваат барањето за независност на Јужна Италија и унија со Грција.

Според италијанските медиуми, италијанската политичка партија „Insorgenza Magnogreca“ предводена од Луиџи Листа и со седиште во Неапол се претставува како движење кое, меѓу другото, го претставува и грчкиот идентитет на Јужна Италија. Здружението „Comitato provincia della Magna Graecia“ со кое претседава Доменико Маца е создадено со цел да се промовира обединувањето на сите региони на Јужна Италија во нов посебен голем регион на Италија и да се развие посилна врска со Грција.

Во Грција, екстремно десничарската партија „Грчко светско царство“ (Ελληνική Κοσμοκρατορία), која официјално бара отцепување на италијанскиот југ, учествувала на европските избори во 2019 година во заедничко потекло со партијата Народен православен митинг и и партијата Патриотски радикален сојуз на независниот европратеник, избран со Златна зора на Елефтериос Синадинос, собрале 1,23 %
мини| Старогрчка монета в. 330–300 п.н.е. пронајдена во Кротон, Јужна Италија со главата на Аполон (лево) и украсен триножник (десно)
Според грчките медиуми, жителите на Јужна Италија веќе имаат свое знаме со амблем на античкиот грчки триножник што го симболизира пророштвото на Делфи од Питија, кое одредува каде треба да се основаат грчките колонии во Италија, како и неформална национална химна, создадена од грчката сопранистка Соња Теодориду.
Белешки

 Наводи 

Извори





Категорија:Голема Идеја
Категорија:Грчки национализам во Кипар
Категорија:Грчки национализам
Категорија:Кипарско прашање
Категорија:ЕОКА