Давид (Бернини)

Давид — мермерна скулптура во природна големина од Џан Лоренцо Бернини. Скулптурата била една од многуте нарачки за украсување на вилата на патронот на Бернини, кардиналот Скипионе Боргезе – каде што сè уште се наоѓа, како дел од Боргеската галерија. Била завршена во текот на осум месеци, од 1623 до 1624 година.

Темата на делото е библискиот Давид, кој е на прагот да го фрли каменот што ќе го собори Голијат, по што ќе може Давид да го обезглави. Во споредба со претходните дела на истата тема (особено „Давид“ од Микеланџело), скулптурата била пример за новите начини на уметничко претставување со своето имплицитно движење и психолошки интензитет.

 Позадина 

Помеѓу 1618 и 1625 година, Бернини бил ангажиран да изведе разни скулпторски дела за вилата на еден од неговите патрони, кардиналот Скипионе Боргезе. Во 1623 година – на само 24 години – тој работел на скулптурата на Аполон и Дафне, кога, од непознати причини, го напуштил овој проект за да започне со работа на скулптурата на Давид. Според записите за плаќање, Бернини започнал да работи на скулптурата кон средината на 1623 година, а неговиот современик и биограф, Филипо Балдинучи, наведел дека ја завршил за седум месеци.Hibbard, p. 54.

Дејвид била последната комисија на Скипионе Боргезе за Бернини. Дури и пред да биде завршен, пријателот и заштитник на Бернини, Мафео Барберини, бил избран за папа, како папа Урбан VIII.Hibbard, pp. 56-57.

 Предмет 
Скулптурата прикажува сцена од Старозаветната прва книга на Самоил. Израелците се во војна со Филистејците чиј шампион, Голијат, ја предизвикал израелската војска да го реши конфликтот со една борба. Младиот овчар Давид штотуку го прифатил предизвикот и е спремен да го убие Голијат со камен од својата праќа.

Облеката на Давид е типична овчарска облека. Пред неговите нозе лежи оклопот на израелскиот цар Саул, даден на Давид за битката. Оклопот бил фрлен, бидејќи бил преголем и Давид не бил навикнат на него, а можел подобро да се бори без него. Пред неговите нозе е неговата харфа, често вклучена како иконографски елемент на Давид кој бил талентиран харфист.1 Samuel 16:23

 Влијанија 
Библискиот Давид бил популарна тема меѓу ренесансните уметници и бил обработен од скулптори како Донатело ( 1440-тите), Верокио (1473-1475) и Микеланџело (1501-1504). Берниниовиот „Давид“, иако се занимава со овие дела, се разликувал од нив на некои значајни начини.

Од една страна, скулптурата повеќе не е самостојна, туку е во интеракција со просторот околу неа. Уште од скулптурите од хеленистичкиот период, каква што била Крилестата победа од Самотрака, скулптурите не биле вклучени во нивната околина како оние на Бернини.Gardner, p. 758 Веројатен извор за фигурата на Бернини бил хеленистичкиот Боргески гладијатор. Движењето на гладијаторот што се подготвува за напад е слично на на Давид кога ја замавнува својата праќа. Друга разлика лежи во моментот што Бернини одбрал да го прикаже. „Давид“ на Микеланџело се разликува од оние на Донатело и Верокио по тоа што го прикажува Давид како се подготвува за битката, а не како победник по битката.  Бернини, од друга страна, одлучил да го прикаже Давид во чинот на фрлање на каменот. Ова претставувало новина; фрлачките фигури биле исклучително ретки во постантичкото вајарство.Preimesberger, p. 10. Сепак, мотивот на движење постоел во сликарството, а еден пример бил фреската на Анибале Карачи во која е прикажан киклопот Полифем како фрла камен. Веројатно Бернини го познавал Карачиевиот Полифем; не само што можел да се најде во Фарнеската галерија во Рим, туку Карачи бил сликар кој Бернини го рангирал на четврто место меѓу најголемите на сите времиња. 

Бернини можеби бил запознаен и со делата на Леонардо да Винчи на оваа тема. Да Винчи, во својот Трактат за сликарството, се занимава токму со прашањето како да се прикаже фигура што фрла. Можно е Бернини да ја применил оваа теорија на својот Давид.

Друг потенцијален кандидат како инспирација за Берниниовиот Давид е прославениот Дискобол од Мирон од 5 век пр.н.е. Сепак, проблемот со оваа теорија е што Дискоболот во почетокот на 17 век бил познат само од литературни извори; торзото во преписите што преживеале не било правилно идентификувано сè до 1781 година.Preimesberger, pp. 11-2. И Квинтилијан и Лукијан пишувале за статуата, но описите биле на фигура која се истегнува или свиткува, а не на фигура во чин на фрлање.

 Стил и композиција 
Барокот доживеал значајни промени во уметноста на вајарството, а Бернини бил на чело на ова. Статуите на ренесансните мајстори биле строго фронтални, диктирајќи му на гледачот да ги гледа само од едната страна. Берниниовиот „Давид“ е тродимензионално дело кое има потреба од простор околу него и го предизвикува гледачот да оди околу него, со цел да ја разгледа неговата променлива природа во зависност од аголот од кој се гледа.  Скулптурата се однесува на невидлив ентитет – во форма на Голијат, предмет на агресијата на Давид – како и на гледачот, заробен во средината на конфликтот. Воинот дури буквално ги преминува границите меѓу животот и уметноста, ставајќи ги прстите на нозете преку работ на постољето. Конвенциите на времето, како и на просторот, биле предизвикани. Наместо спокојната постојаност, на пример, на Давид од Микеланџело, Бернини избрал да долови дел од времето во текот на континуирано движење. Така, латентната енергија што го проникнува Давид од Микеланџело е тука во процес на ослободување.

На емоционално ниво, скулптурите на Бернини биле револуционерни по тоа што истражувале различни екстремни ментални состојби, како што е гневот кај оваа скулптура. Лицето на Давид, намрштено и гризејќи ја долната усна, е искривено во концентрирана агресија. Балдинучи и синот на Џан раскажуваат анегдота за тоа како Барберини држел огледало до лицето на Бернини за уметникот да може да ја моделира скулптурата според себе. Ова сведочи за методите на работа на Бернини, како и за блискиот однос што го уживал со идниот папа.

Покрај обидите за реализам, Давид ги следел и современите конвенции за тоа како треба да се прикаже воена фигура. Како што претходно постулирал Албрехт Дирер, vir bellicosus — „воинствениот човек“ — бил најдобро претставен со прилично екстремни пропорции со сооднос глава-тело од 1:10.  Понатаму, воинот има facies leonina односно лице на лав, карактеризирано со повлечено чело, испакнати веѓи и закривен нос (Давид подоцна станал „Лавот на Јуда“).

 Наводи 
 Белешки

 Библиографија 












 Надворешни врски 

 Давид во Боргеската галерија.   
Категорија:Скулптури од Џан Лоренцо Бернини
Категорија:Говорни статии
Категорија:Статии со микроформати hAudio
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Мермерни скулптури