Георги Пахимер

Георги Пахимер (грчки: Γεώργιος Παχυμέρης; 1242 – ок. 1310) бил византиски грчки историчар, филозоф, музички теоретичар и разновиден писател. Тој е еден од најзначајните претставници на Палеолошката ренесанса во литературата и уметностите, познат по своето обемно дело кое опфаќа историја, филозофија, математика и теологија.

 Ран живот и образование 
Георги Пахимер е роден во 1242 година во Никеја (денес Изник, Турција), во Витинија. Неговото семејство било од константинополско потекло и се преселило во Никеја по освојувањето на Константинопол од Латинците во 1204 година за време на Четвртата крстоносна војна. Во Никеја добил основно образование во свештеничките науки (hiera grammata) и енциклопедичко образование.

По повторното освојување на Константинопол од страна на византискиот цар Михаил VIII Палеолог во 1261 година, Пахимер бил меѓу првите што се преселиле таму. Таму продолжил со повисоко образование во школата на Георги Акрополит, под царски надзор, заедно со Георги од Кипар. Студирал филозофија, реторика и квадривиумот (ариметика, геометрија, музика и астрономија), завршувајќи ги студиите околу 1267 година. Исто така, студирал право во Константинопол.

 Кариера и позиции 
По завршувањето на образованието, Пахимер влегол во црковната служба. Во 1265 година се приклучил на патријаршискиот клир како ѓакон, а неговата кариера брзо напредувала и во црковната и во цивилната хиерархија. До 1277 година бил поставен за didaskalos tou apostolou (учител на апостолот), во 1285 година станал hieromnemon (свештен споменувач), а подоцна и protekdikos (главен црковен адвокат). Михаил VIII го поставил за царски dikaiophylax (чувар на правдата), веројатно околу 1277 година, наследувајќи го Теодорос Скутариотис.

Покрај тоа, тој бил главен адвокат на црквата и главен судија на царскиот суд. Работел како учител на либералните уметности во патријаршиската академија при Базиликата Света Софија. До 1275-1276 година предавал филозофија, реторика и квадривиумот во Патријаршиското училиште, стекнувајќи голема слава, како што е потврдено од епитафот посветен од неговиот ученик, поетот Мануел Филес.

Пахимер учествувал во значајни црковни настани, како што е симнувањето и анатемата на патријархот Арсениј Авторејан во 1265 година. Учествувал во преговорите за унијата на Црквите, придонесувајќи во томосот од 1273 година под патријархот Јосиф I Галесиот, и во 1277 година потпишал извештај за прифаќање на одлуките од Вториот совет во Лион (1274). Иако го сметал Filioque за догматски погрешен, покажал помирувачки став, прифаќајќи ја улогата на Синот во процесијата на Светиот Дух. Тој бил против унијата на Источната црква со Латинската црква.

 Главни дела 
Делото на Пахимер е обемно и разновидно. Неговото најважно дело е "Syngraphikai historiai" (Византиска историја), хроника во тринаесет книги што го продолжува делото на Георги Акрополит од 1261 до 1308 година, опфаќајќи ги владеењата на Михаил VIII и Андроник II Палеолог. Ова е уникатен извештај од очевидец, фокусиран на теолошката природа на настаните, спорот за унијата на Црквите и прашањата како што се арсенитите. Вклучува описи на латински воени кампањи, градење на гранични одбрани против словенски и турски напади, и растот на византиската феудална аристократија.

Други дела вклучуваат:
- "Syntagma ton tessaron mathematon (Quadrivium)" (Комpendium на четирите математики), учебник од околу 1300 година за аритметика, астрономија, музика и геометрија, кој станал стандарден текст во византиската култура и влијаел врз италијанските хуманисти. Користи арапски броеви инаку.
- Епитома на филозофијата на Аристотел, во 12 книги и 238 глави, со коментари, преведена на латински во 1548 година.
- Реторички вежби (progymnasmata) по Афтониј и тринаесет "Студии" за политика, етика и закони.
- Коментари на Хомеровата Илијада (1275-1276), Батрахомиомахија, и поетска автобиографија во хексаметри.
- Парафраза на говорите и писмата на Псевдо-Дионисиј Ареопагитот, и теолошки трактат за Тројството, предлагајќи компромис меѓу грчките и латинските толкувања.
- Поеми, вклучувајќи автобиографија, и опис на плоштадот на Аугустеумот и колоната на Јустинијан во Света Софија.

 Смрт 
Пахимер починал во Константинопол по 1308 година, најверојатно околу 1310 година, на возраст од околу 68 години.

Категорија:Византиски историчари
Категорија:Византиски теолози