Олово(II) азид

Олово(II) азид  - неорганско соединение. Експлозивен е повеќе од другите азиди. Се користи во детонатори за иницирање секундарни експлозиви. Во комерцијално употреблива форма, тој е бел до блед мркожолт прав.

 Подготовка и ракување 
Олово(II) азидот се подготвува со реакција на натриум азид и олово(II) нитрат во воден раствор. Може да се користи и олово(II) ацетат.

Во растворот често се додаваат згуснувачи како што се декстрин или поливинил алкохол за да се стабилизира наталожениот производ. Всушност, тој обично се испорачува во декстриниран раствор што ја намалува неговата чувствителност.

 Историја на производство 
Оловниот азид во чист облик првпат бил подготвен од Теодор Курциус во 1891 година. Поради загриженоста за чувствителноста и стабилноста, декстринираниот облик на оловниот азид (MIL-L-3055) бил развиен во 1920-тите и 1930-тите со големо производство од DuPont Co почнувајќи од 1932 година. Развојот на детонаторите за време на Втората светска војна резултирало со потреба од облик на олово азид со побризантен излез. Олово азидот RD-1333 (MIL-DTL-46225), верзија на олово азидот со натриум карбоксиметил целулоза како средство за таложење, бил развиен за да се задоволи таа потреба. Виетнамската војна предизвикала забрзана потреба за олово азид и во тоа време бил развиен олово азидот за посебна намена (MIL-L-14758); американската влада, исто така, почнала да складира олово азиди во големи количини. По Виетнамската војна, употребата на олово азидот драстично се намалила. Поради големината на залихите во САД, производството на олово азидот во САД целосно престанала на почетокот на 1990-тите. Во 2000-тите, загриженоста за староста и стабилноста на складираните олово азиди ја натерале американската влада да ги истражи методите за отстранување на складираните олово азиди и да добие нови производители.

 Експлозивни својства 
Олово азидот е многу чувствителен и обично се ракува и се чува под вода во изолирани гумени садови. Експлодира при пад од околу 150 мм или во присуство на статичко празнење од 7 милиџули. Неговата брзина на детонација е околу 5.180 м/с.

Амониум ацетатот и натриум дихроматот се користат за уништување на мали количини на олово азид.

Олово азидот има моментална дефлаграција до преод на детонација (ДДТ), што значи дека дури и мали количества се подложени на целосна детонација (откако ќе бидат погодени од пламен или статички електрицитет).

Олово азидот реагира со бакар, цинк, кадмиум или легури кои ги содржат овие метали за да образува други азиди. На пример, бакар азидот е уште поексплозивен и пречувствителен за да се користи комерцијално.

 Поврзано 
 Олово стифнат

 Наводи 

 Надворешни врски 
 National Pollutant Inventory – Lead and Lead Compounds Fact Sheet

Категорија:Експлозивни хемикалии
Категорија:Неоргански соединенија
Категорија:Азиди
Категорија:Олово(II) соединенија