Борис Фурлан

Борис Фурлан (10 ноември 1894 – 10 јуни 1957 година) бил словенечки правник, филозоф на правото, преведувач и либерален политичар. За време на Втората светска војна, тој работел како говорник на Радио Лондон и бил познат како „Лондонскиот словенечки глас“. Тој бил министер во коалициската влада Тито-Шубашиќ. Во 1947 година, бил осуден од страна на југословенските комунистички власти на Судскиот процес Нагоде.

 Ран живот и кариера 
Бил роден во словенечко семејство од средна класа во Трст, тогаш дел од Австроунгарската империја (денес во Италија). Одел во приватни училишта на словенечки јазик во Трст. Како тинејџер одел на интензивен курс по англиски јазик во неговото локално јазично училиште Берлиц, каде што бил ученик на ирскиот романсиер Џејмс Џојс. По завршувањето на државната гимназија за германски јазик во Трст во 1913 година, заминал да студира право на Универзитетот во Париз. По прекинот на Првата светска војна, тој се вратил во Австроунгарија и се запишал на Универзитетот во Виена. Завршил со неговите студии на Универзитетот во Болоња по завршувањето на Првата светска војна. Во 1920 година докторирал на Универзитетот во Загреб.

Во 1920 година, Фурлан се вратил во својот роден град Трст, кое веќе било дел од Кралството Италија. На почетокот, работел како асистент во адвокатската канцеларија на Јосип Вилфан, каде што основил своја сопствена пракса во 1925 година. Во 1926 година, кога фашистичката италијанизација веќе била целосно однапред, тој успеал да добие дозвола за издавање правно списание на словенечки јазик наречено Правни вестник (Правниот гласник), во кое и Фурлан и Вилфан објавиле голем број на текстови за правната филозофија и правната теорија. Списанието било укинато во 1928 година, како еден од последните медиуми на словенечки и на хрватски јазик кои биле забранети од страна на фашистичкиот режим. Помеѓу 1928 и 1930 година, Фурлан ја држел работата на политички советник на Вилфан, каде што станал еден од водачите на Конгресот на европските националности.

Во 1930 година избегал во Кралството Југославија со цел да го избегне фашистичкиот прогон. Во 1931 година, тој отворил адвокатска пракса во Љубљана, и во 1936 година станал професор по социологија на правото на Универзитетот во Љубљана.

 Егзил за време на Втората светска војна 
При крај на март 1941 година, кога Југославија го потпишала Тројниот пакт, Фурлан бил евакуиран од државата со помоштта на британската разузнавачка служба со која имал воспоставено соработка. По инвазијата на Оската на Југославија и италијанската окупација на Словенија, тој бил осуден на смрт во контумациам од страна на италијанските власти. По краток престој во Палестина, Фурлан отпатувал за САД. Заедно со либералните конзервативни словенечки емигрантски политичари Изидор Цанкар и Франк Сној, Фурлан пропагирал за југословенската и словенечката кауза. Во 1942 година, тој објавил брошура со насловот „Борба против Југославија: Борбата на Словенците“, во која, меѓу другото, ги артикулирал словенечките тврдења за припојување на неговиот роден регион Јулиска Краина кон Југославија.

Во 1943 година, тој се преселил во Лондон, каде што работел како министер за образование во егзилската влада на Милош Трифуновиќ помеѓу јуни и август во 1943 година. Во првите години од војната, Фурлан го поддржувал четничкото движење на отпорот кое било започнато од Дража Михијловиќ, но по почетокот на 1944 година, тој почнал да ги подржува југословенските партизани на Јосип Броз Тито.

Откако југословенскиот премиер Иван Шубашиќ го признал партизанското движење во јуни 1944 година, Фурлан го заменил Алојзиј Кухар и станал официјален словенечки говорник на југословенската влада во егзил за Радио Лондон. Во летото 1944 година, тој одржил неколку говори кои биле упатени до членовите на колаборационистичката Словенска домашна стража, преку кои што ги повикувал да ги здружат силите со партизанските сили. Еден од неговите говори, со  насловот „Јасен збор од Лондон“ бил испечатен на летоци што биле фрлени од страна на сојузничките авиони над Словенија. Во есента 1944 година, Фурлан го заменил Изидор Чанкар како министер за култура и телекомуникации во привремената влада. Во почетокот на 1945 година заедно со Франк Сној се упатил кон ослободените територии во јужна Словенија.

 Под комунистичкиот режим 
По завршувањето на Втората светска војна, станал декан на Правниот факултет на Универзитетот во Љубљана. Тој пробал да одржи критички став кон комунистичкиот режим; меѓу другото, тајно ја превел Животинска фарма на Џорџ Орвел."Razprava pred Okrožnim sodiščem v Ljubljani proti vohunski skupini: Nagode, Snoj, Furlan." 1947. Enakopravnost: neodvisen dnevnik za slovenske delavce v Ameriki 30(194) (6 October): 3. 

Во јуни 1947 година, бил уапсен и суден на Нагоде судење заедно со 31 други либерални демократски и левичарски словенечки интелектуалци, како што се Чртомир Нагоде, Љубо Сирц, Ангела Воде и Франк Сној. Фурлан бил обвинет дека бил член на масонска ложа во 1930-тите, дека одржувал контакти со британското разузнавање од доцните 1930-ти; главното обвинение се однесувало на неговиот превод на Животинската фарма на Орвел и неговите пријателски односи со американскиот службеник на Црвениот крст Џек Хопнер.

Во август 1947 година, бил осуден на смрт."Komentarji. Zbira in presoja urednik." 1947. Proletarec: list za interese delavskega ljudstva 42(2080) (20 August): 1, 5.  Казната подоцна била заменета во 20 години принудна работа."Borisu Furlanu spremenjena kazen." 1947. Enakopravnost: neodvisen dnevnik za slovenske delavce v Ameriki 30 (165) (25 August): 2.  Бил пуштен на условна слобода по четири и пол години поради болест.

Во 1952 година, се преселил во малиот град Радовљица на Горењска за да избега од секојдневните закани на кои бил подложен во словенечката престолнина. Во ноември 1953 година, наводно бил нападнат од агенти на југословенската тајна полиција, при што страдал од тешки повреди.

Починал во Љубљана или Радовљица на 62-годишна возраст и бил погребан на гробиштата во населбата Вич во Љубљана.

 Суштинска библиографија 

 Pojem prava (Концептот на правото; Трст, 1921)
 Crocejeva teorija prava (Теоријата на правдата на Кроче; Трст, 1921)
 Cankarjev Hlapec Jernej v luči pravne filozofije (Краткиот расказ на Иван Чанкар „Извршителот Јернеј во светлината на филозофијата на правото; Трст, 1926)
 Филозофија на правото и општите правни прописи, Белград, 1931 г.
 Problem realnosti prava (Проблемот на реалноста на правото; Љубљана, 1932)
 Бенедето Кроче (Љубљана, 1934)
 Teorija pravnega sklepanja (Теорија на правниот заклучок; Љубљана, 1934)
 Филозофските основи на неварности во казенскем право (Филозофските основи на концептот на опасност во кривичното право; Љубљана, 1936)
 Politični nazor TG Masaryka (Политичките погледи на Томаш Гариг Масарик; Љубљана, 1937)
 Socialna filozofija Anatola Francea (Социјалната филозофија на Анатол Франс; Љубљана, 1937)
 Problem pravne kavzalnosti (Проблемот на правната каузалност; Љубљана, 1938)
 Рационализам во револуција (Рационализам и револуција; Љубљана, 1939)

 Друго 
Во 1998 година, словенечкиот писател Драго Јанчар напишал краток расказ во име на Фурлан со насловот „Џојсовиот ученик“. Приказната била преведена на англиски од  Ендрју Б. Вахтел во 2006 година.

Борис Фурлан бил татко на познатиот лекар Борут Фурлан.

 Поврзано 

 Либерализмот во Словенија

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Bibliographical Lexicon of the Slovenian Litoral (Primorski slovenski bibliografski leksikon), стр.393-394.
 Петер Водопивец, ед. , Usoda slovenskih demokratičnih izobražencev: Angela Vode in Boris Furlan, žrtvi Nagodetovega processa („Судбината на словенечката демократска интелигенција: Ангела Воде и Борис Фурлан, жртви на судскиот процес Нагоде“; Љубљана: Словенска 10,0).


Категорија:Родени во 1894 година
Категорија:Починати во 1957 година
Категорија:Југословенски политичари
Категорија:Филозофи на правото