Инсинерација

десно|мини| Постројка за согорување во Малме, Шведска, способна за преработка на 25 тони отпад од домаќинствата за еден час. Лево од главниот оџак, во изградба е нова идентична линија (март 2007 година).
Инсинерацијата — процес на обработка на отпад што вклучува согорување на супстанции содржани во отпадните материјали. Индустриските постројки за согорување на отпад најчесто се нарекуваат постројки за претворање на отпад во енергија. Инсинерацијата и другите системи за обработка на отпад на висока температура се карактеризираат како „термичка обработка“. Согорувањето на отпадните материјали го претвора отпадот во пепел, издувни гасови и топлина. Пепелта најчесто се формира од неорганските состојки на отпадот и може да биде во форма на цврсти грутки или честички што ги носи издувниот гас. Димните гасови треба да се исчистат од гасовити и честички загадувачи пред да се дисперзираат во атмосферата. Во некои случаи, топлината што се создава со согорување може да се користи за производство на електрична енергија.

Инсинерацијата која вклучува обновување на енергија е една од неколкуте технологии за претворање на отпадот во енергија, покрај гасификацијата, пиролизата и анаеробната декомпозиција. Иако технологиите за согорување и гасификација во принцип се слични, енергијата произведена од согорувањето претставува топлина со висока температура, додека запаливиот гас е често главниот енергетски производ од гасификацијата. Согорувањето и гасификацијата можат да се спроведат и без обновување на енергија и материјали.

Инсинерацијата има особено силни придобивки за обработка на одредени видови отпад во нишни области како што се медицинскиот отпад и одредени опасни отпади каде што патогените и токсините можат да бидат уништени со високи температури. Тоа се врши преку хемиски пвеќе производи со различни токсични или многу токсични потоци на отпадни води, кои не можат да се насочат кон конвенционална постројка за третман на отпадни води.

 Историја 
мини| „Манлав, Алиот и Ко.“ 1894 година, деструкторска печка во Музејот на технологија во Кембриџ.
Првите инсинератори за отстранување на отпад во Велика Британија биле изградени во Нотингем од страна на „Менлов, Алиот и Ко. Лтд.“ во 1874 година според дизајн патентиран од Алфред Фрајер. Тие првично биле познати како деструктори.

мини| Фабриката за согорување Тарастејарви во Тараште, Тампере, Финска.
мини| Пример за контејнерски инсинератор за отпад - Incinco
Првиот инсинератор во САД бил изграден во 1885 година на Гувернерскиот остров во Њујорк. Првиот ваков објект во Австро-Унгарија бил изграден во 1905 година во Брно.

Денес сгорувањето на отпад е особено популарно во земји како Јапонија, Сингапур и Холандија, каде што земјиштето е оскуден ресурс. Данска и Шведска се лидери во користењето на енергијата генерирана од согорување повеќе од еден век, во локализирани комбинирани постројки за топлина и електрична енергија кои поддржуваат шеми за централно греење. Во 2005 година, согорувањето на отпадот произвело 4,8% од потрошувачката на електрична енергија и 13,7% од вкупната потрошувачка на топлина во домаќинствата во Данска. Голем број други европски земји во голема мера се потпираат на согорувањето при управувањето со комунален отпад, особено Луксембург, Холандија, Германија и Франција.

 Дебата 
десно|мини| Деактивирана постројка за согорување во Кваи Чунг од 1978 година. Била срушена до 2009 година.
Употребата на инсинератори за управување со отпадот е доста контроверзна. Дебатата за инсинераторите обично вклучува деловни интереси (кои ги претставуваат и создавачите на отпад и фирмите за инсинератори), владини регулатори, еколошки активисти и локални граѓани кои ја одмеруваат економската привлечност на локалната индустриска активност со загриженостите во врска со здравствениот и еколошкиот ризик.

Во неколку земји, сè уште постојат загрижености од експертите и локалните заедници за влијанието на инсинераторите врз животната средина.

Поддржувачите истакнуваат дека инсинераторите ја намалуваат цврстата маса на оригиналниот отпад за 80–85%, а волуменот (веќе донекаде компресиран во камионите за ѓубре) за 95–96%, во зависност од составот и степенот на обновување на материјалите како што се металите од пепелта за рециклирање. Ова значи дека иако согорувањето не го заменува целосно депонирањето, значително го намалува волуменот на отпадот. Камионите за ѓубре често го намалуваат обемот на отпад во вграден компресор пред да го достават во инсинераторот. Алтернативно, на депониите, обемот на некомпресирано ѓубре може да се намали за приближно 70% со користење на стационарен челичен компресор, иако со значителни трошоци за енергија. Во многу земји, поедноставното набивање на отпадот е вообичаена практика за набивање на депониите.

Меѓу луѓето и организациите професионално вклучени во ова прашање се и Агенцијата за заштита на животната средина на САД, како и голем број локални и национални регулаторни агенции за квалитет на воздухот ширум светот.

 Поврзано 
 Кремација
 Енергија од отпад
 Нулти отпад

 Наводи 

 Надворешни врски 
мини| Инсенератор во Хинвил, Швајцарија.
 Групи против инсинерација 








 Информации од Европската Унија 


 BREF Drafts & Papers, eippcb.jrc.es

Категорија:Технологија за преработка на отпад
Категорија:Управување со отпад
Категорија:Безбедност и здравје при работа
Категорија:Англиски пронајдоци