Унбиуниум

Унбиуниум, познат и како ека-актиниум или елемент 121 — хипотетички хемиски елемент; има симбол Ubu и атомски број 121. Унбиуниум и Ubu е соодветно привремено систематско име и симбол на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија, кој се користи додека елементот не биде откриен, потврден и не се одлучи за постојано име. Во периодниот систем на елементите, се очекува да биде првиот од суперактиниодите, и третиот елемент во осмата периода. Привлекол внимание поради некои предвидувања дека можеби е на островот на стабилноста. Исто така, најверојатно ќе биде првиот од новиот g-блок на елементи.

Унбиуниум сè уште не е вештачки направен. Се очекува да биде еден од последните неколку достапни елементи со денешната технологија; границата може да биде некаде помеѓу елементот 120 и 124. Исто така, веројатно ќе биде многу потешко да се синтетизира од елементите досега познати до 118, а сепак потешко од елементите 119 и 120 . Тимовите во РИКЕН во Јапонија и во ЗИЈИ во Дубна, Русија укажале на плановите да се обидат со синтеза на елементот 121 во иднина, откако ќе се обидат со елементите 119 и 120.

Положбата на унбиуниум во периодниот систем сугерира дека тој би имал слични својства на лантан и актиниум; сепак, релативистичките ефекти може да предизвикаат некои од неговите својства да се разликуваат од оние што се очекуваат од директна примена на периодични трендови. На пример, унбиуниумот се очекува да има 2p валентна електронска конфигурација, наместо s2d од лантан и актиниум или s2g што се очекува од Маделунговото правило, но се предвидува дека тоа нема многу да влијае на неговата хемија. Од друга страна, значително ќе ја намали својата прва енергија на јонизација над она што би се очекувало од периодичните трендови.

 Вовед 
 Синтеза на супертешки јадра 
алт=A graphic depiction of a nuclear fusion reaction|лево|мини| Графички приказ на реакција на јадрено соединување. Две јадра се спојуваат во едно, испуштајќи неутрон. Реакциите што создаале нови елементи до овој момент биле слични, со единствената можна разлика што понекогаш биле ослободени неколку единечни неутрони, или воопшто немало такви.
Претешкото  атомско јадро се создава во јадрена реакција која комбинира две други јадра со нееднаква големина  во едно; колку понееднакви се двете јадра во однос на масата, толку е поголема можноста двете да реагираат. Материјалот направен од потешките јадра се прави цел, која потоа е бомбардирана од снопот на полесни јадра. Две јадра можат да се спојат во едно само доколку се приближат доволно блиску едно до друго; нормално, јадрата (сите позитивно наелектризирани) се одбиваат меѓусебно поради електростатско одбивање. Силното заемнодејство може да ја надмине оваа одбивност, но само на многу кратко растојание од јадрото; јадрата на зракот на тој начин се многу забрзани со цел таквото одбивање да биде незначително во споредба со брзината на јадрото на зракот. Енергијата што се применува на јадрата на зракот за да ги забрза може да предизвика тие да достигнат брзина до една десетина од брзината на светлината. Меѓутоа, доколку се примени премногу енергија, јадрото на зракот може да се распадне.

Самото приближување не е доволно за две јадра да се спојат: кога две јадра се приближуваат едно до друго, тие обично остануваат заедно околу 10 секунди и потоа се разделуваат (не мора да бидат во истиот состав како пред реакцијата) наместо да формираат едно јадро. Ова се случува затоа што при обидот за формирање на едно јадро, електростатското одбивање го раскинува јадрото што се формира. Секој пар на цел и зрак се карактеризира со неговиот пресек - веројатноста дека ќе дојде до јадрено соединување доколку две јадра се приближат едно кон друго изразено во однос на попречната област што треба да ја погоди упадната честичка за да дојде до соединувањето.  Оваа соединување може да настане како резултат на квантниот ефект во кој јадрата можат да тунелираат преку електростатско одбивање. Доколку двете јадра можат да останат блиску покрај таа фаза, повеќекратните јадрени заемни дејства резултираат со прераспределба на енергијата и енергетска рамнотежа.

Добиеното спојување претставува возбудена состојба  Published as  - наречена сложено јадро - и затоа е многу нестабилно. За да се постигне постабилна состојба, привременото спојување може да се расцепи без да се формира постабилно јадро. Алтернативно, сложеното јадро може да исфрли неколку неутрони, кои би ја однеле енергијата на возбудувањето; доколку второто не е доволно за исфрлање на неутрони, спојувањето би создало гама-зрак. Ова се случува околу 10 секунди по првичниот јадрен судир и резултира со создавање на постабилно јадро. Дефиницијата на Заедничката работна група на МСЧПХ и МСЧПФ вели дека хемискиот елемент може да се препознае како откриен само доколку неговото јадро не се распадне во рок од 10 секунди. Оваа вредност била избрана како проценка за тоа колку време му е потребно на јадрото да стекне електрони и на тој начин да ги прикаже неговите хемиски својства. 

 Распаѓање и откривање 
Зракот поминува низ целта и стигнува до следната комора, сепараторот; доколку се произведе ново јадро, тоа се носи со овој зрак. Во сепараторот, новопроизведеното јадро е одвоено од другите нуклиди (оној на оригиналниот зрак и сите други продукти на реакцијата){{Efn|Ова раздвојување се заснова на тоа што добиените јадра се движат покрај целта побавно отколку јадрата на нереагираните зраци. Сепараторот содржи електрични и магнетни полиња чии ефекти врз подвижната честичка се поништуваат за одредена брзина на честичка. Таквото раздвојување може да биде потпомогнато и со мерење на време на летот и мерење на енергијата на повратен удар; комбинација од двете може да овозможи да се процени масата на јадрото. и се пренесува во детектор со површинска бариера, кој го запира јадрото. Означена е точната местоположба на претстојното влијание врз детекторот; означени се и неговата енергија и времето на пристигнување. Преносот трае околу 10 секунди; за да биде откриено, јадрото мора да преживее толку долго. Јадрото повторно се забележува откако ќе се регистрира неговото распаѓање и се мерат местоположбата, енергијата и времето на распаѓање.

Стабилноста на јадрото е обезбедена од силното заемно дејство. Сепак, неговиот опсег е многу краток; како што јадрата стануваат поголеми, неговото влијание врз најоддалечените нуклеони (протони и неутрони) слабее. Во исто време, јадрото е растргнато со електростатско одбивање помеѓу протоните, а неговиот опсег не е ограничен. Вкупната врзувачка енергија обезбедено од големото заемно дејство се зголемува линеарно со бројот на нуклеоните, додека електростатското одбивање се зголемува со квадратот на атомскиот број, односно вториот расте побрзо и станува сè поважен за тешките и супертешките јадра. Така, супертешките јадра се теоретски предвидени и досега е забележано дека претежно се распаѓаат преку начини на распаѓање кои се предизвикани од таквото одбивање: алфа-распад и спонтано цепење. Речиси сите алфа емитери имаат над 210 нуклеони, и најлесниот нуклид кој примарно е подложен на спонтано цепење има 238. Во двата режима на распаѓање, јадрата се спречени да се распаѓаат со соодветните енергетски бариери за секој режим, но тие можат да бидат тунелирани.

alt=Модел на апарат за создавање на супертешки елементи, заснован на сепараторот за повратен гас исполнет со Дубна поставен во Флеровата Лабораторија за јадрени реакции (ФЛЈР). Траекторијата во детекторот и апаратот за фокусирање на зракот се менува поради диполен магнет во првиот и четириполен магнет во вториот.

Алфа честичките најчесто се произведуваат во радиоактивни распаѓања бидејќи масата на алфа честичка по нуклеон е доволно мала за да остави малку енергија за алфа честичката да се употреби како кинетичка енергија за да го напушти јадрото.  Спонтаното цепење е предизвикано од електростатско одбивање што го раскинува јадрото и создава различни јадра во различни случаи на идентични јадра. Како што се зголемува атомскиот број, спонтаното цепење брзо станува поважно: делумниот полураспад на спонтаното цепење се намалува за 23 редови на големина од ураниум (елемент 92) до нобелиум (елемент 102), и до 30 редови на големина од ториум (елемент 90) до фермиум (елемент 100). Така, претходниот „модел на течни капки“ сугерирал дека спонтаното цепење ќе се случи скоро веднаш поради исчезнувањето на бариерата за цепење за јадра со околу 280 нуклеони. Подоцнежниот јадрен слоест модел сугерира дека јадрата со околу 300 нуклеоните би формирале остров на стабилност во кој јадрата ќе бидат поотпорни на спонтаното цепење и првенствено ќе претрпат алфа распаѓање со подолг полураспад. Последователните откритија сугерирале дека предвидениот остров може да биде подалеку од првично предвиденото; тие, исто така, покажале дека јадрата меѓу долговечните актиноиди и предвидениот остров се деформирани и добиваат дополнителна стабилност од ефектите на обвивката. Експериментите на полесни супертешки јадра,  како и оние поблиску до очекуваниот остров, покажале поголема стабилност од претходно очекуваната против спонтаното цепење, покажувајќи ја важноста на ефектите на обвивката врз јадрата. 

Алфа-распадите се регистрирани од емитираните алфа честички, а распадните производи лесно се одредуваат пред вистинското распаѓање; доколку таквото распаѓање или низа последователни распаѓања произведе познато јадро, оригиналниот производ на реакцијата може лесно да се одреди.  (Дека сите распаѓања во ланецот на распаѓање навистина биле поврзани едни со други, се утврдува од местоположбата на овие распаѓања, кои мора да бидат на истото место.) Познатото јадро може да се препознае по специфичните карактеристики на распаѓањето што го претрпува, како што е енергијата на распаѓање (или поконкретно, кинетичката енергија на емитираната честичка).  Спонтаното цепење, сепак, произведува различни јадра како производи, така што оригиналниот нуклид не може да се одреди од неговите ќерки.

Според тоа, информациите достапни за физичарите кои имаат за цел да вештачки да создадат супертежок елемент се информациите собрани во детекторите: местоположбата, енергија и времето на пристигнување на честичката до детекторот и оние на неговото распаѓање. Физичарите ги анализираат овие податоци и се обидуваат да заклучат дека тие навистина биле предизвикани од нов елемент и дека не можел да биде предизвикан од различен нуклид од оној што се тврди. Честопати, обезбедените податоци се недоволни за заклучок дека дефинитивно е создаден нов елемент и нема друго објаснување за набљудуваните ефекти; биле направени грешки при толкувањето на податоците. 

 Историја 
алт=A 2D graph with rectangular cells colored in black-and-white colors, spanning from the llc to the urc, with cells mostly becoming lighter closer to the latter|десно|мини|Табела за стабилност на нуклиди како што ја користел тимот на Дубна во 2010 година. Карактеризираните изотопи се прикажани со граници. Надвор од елементот 118 (оганесон, последниот познат елемент), линијата познати нуклиди се очекува брзо да навлезе во регион на нестабилност, без полураспад над една микросекунда по елементот 121. Белиот прстен ја опфаќа предвидената местоположба на островот на стабилност. 
Реакциите на јадрено соединување кои произведуваат супертешки елементи може да се поделат на „топло“ и „ладно“ соединување,  во зависност од енергијата на возбудување на произведеното јадро на соединението. Во реакциите на топло соединување, многу лесни проектили со висока енергија се забрзуваат кон многу тешки цели (актиноиди), предизвикувајќи сложени јадра при високи енергии на возбудување (~ 40-50 MeV ) што може да претставува јадрено цепење или испарување на неколку (3 до 5) неутрони. Во реакциите на ладно соединување (кои користат потешки проектили, обично од IV периода, и полесни цели, обично олово и бизмут), создадените споени јадра имаат релативно ниска енергија на возбудување (~ 10-20 MeV), што ја намалува веројатноста овие производи да подлежат на реакции на цепење. Како што споените јадра се ладат до основната состојба, тие бараат емисија на само еден или два неутрони. Сепак, реакциите на топло соединување имаат тенденција да произведуваат повеќе производи богати со неутрони бидејќи актиниодите имаат највисок однос неутрони-протон од кој било елемент што во моментов може да се направи во макроскопски количини; моментално е единствениот метод за производство на супертешки елементи од флеровиум (елемент 114) наваму.

Обидите вештачки да се создадат елементите 119 и 120 ги поместуваат границите на денешната технологија, поради намалувањето на пресеците на производните реакции и нивниот веројатно краток полураспад,  што се очекува да биде од редот на микросекунди. Потешките елементи, почнувајќи од елементот 121, веројатно би биле премногу краткотрајни за да се откријат со денешната технологија, распаѓајќи за една микросекунда пред да стигнат до детекторите.  Не е познато каде лежи оваа граница на полураспад од една микросекунда, а тоа може да дозволи синтеза на некои изотопи на елементите 121 до 124, со точната граница во зависност од моделот избран за предвидување на нуклеидните маси. Исто така, можно е елементот 120 да е последниот елемент достапен со денешните експериментални техники и дека елементите од 121 па наваму ќе бараат нови методи. 

Поради денешната неможност да се синтетизираат елементи надвор од калифорниум (Z = 98) во доволни количини за да се создаде примарна цел, при што моментално се разгледуваат цели на ајнштајниум (Z = 99), практичната синтеза на елементи надвор од оганесон бара потешки проектили, како што се титан -50, хром -58,4, или железо -5 и никел-64. Ова, сепак, има недостаток што резултира со посиметрични реакции на цепење кои се постудени и со помала веројатност да успеат. На пример, реакцијата помеѓу 243Am и 58Fe се очекува да има пресек од редот од 0,5 fb, неколку реда на големина пониски од измерените пресеци во успешните реакции; таквата пречка би ги направила оваа и слични реакции неизводливи за производство на унбиуниум.

 Минати обиди 
Синтезата на унбиуниум за прв пат била испробана во 1977 година со бомбардирање на цел на ураниум-238 со бакар -65 јони во  Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ) во Дармштад, Германија:

  +  → * → без атоми

Не биле идентификувани атоми.

 Изгледи за идна синтеза 
десно|мини| Предвидени начини на распаѓање на супертешките јадра. Линијата на синтетизирани јадра богати со протони се очекува да биде прекината наскоро по Z = 120, поради скратувањето на полураспадот до околу Z = 124, зголемениот придонес на спонтано цепење наместо алфа распаѓање од Z = 122 па наваму додека не доминира од Z = 125, и линијата на јадрено прокапување на протонот околу 130. Надвор од ова е регион со малку зголемена стабилност на второживите нуклиди околу Z = 124 и N = 198, но тој е одделен од копното на нуклиди кои може да се добијат со денешните техники. Белиот прстен ја означува очекуваната местоположба на островот на стабилноста; двата квадрати оцртани со бело означуваат 291Cn и 293Cn, за кои се предвидува дека се најдолговечните нуклиди на островот со полураспад од векови или милениуми.
Во моментов, интензитетот на зракот кај објектите за супертешки елементи резултира со околу 1012 проектили кои ја погодуваат целта во секунда; ова не може да се зголеми без согорување на целта и детекторот, а производството на поголеми количини на сè понестабилни актиноиди потребни за целта е непрактично. Тимот од Заедничкиот институт за јадрени истражувања (ЗИЈИ) во Дубна изградил нова фабрика за супертешки елементи (СТЕ-фабрика) со подобрени детектори и можност за работа во помал обем, но и покрај тоа, продолжувањето надвор од елементите 120 и можеби 121 би било голем предизвик. Можно е периодот на реакциите на цепење-испарување за производство на нови супертешки елементи да заврши поради сè пократкиот полураспад на спонтано цепење и линијата за јадрено покапување на протонот, така што новите техники како што се реакциите на јадрен пренос (на пример, пукање на јадра на ураниум едни со други и дозволувајќи им да ги разменат продуктите 0 протони со потенцијални протони околу 1) суперактиниди.

Бидејќи пресеците на овие реакции на соединување-испарување се зголемуваат со асиметријата на реакцијата, титанот би бил подобар проектил од хромот за синтеза на елементот 121, иако за тоа е потребна ајнштајниумска цел. Ова претставува сериозни предизвици поради значителното загревање и оштетувањето на целта поради високата радиоактивност на ајнштајниум-254, но сепак веројатно ќе биде најперспективниот пристап. Тоа ќе бара работа во помал обем поради помалата количина од 254Es што може да се произведе. Оваа мала работа во блиска иднина би можела да се изврши само во фабриката СТЕ во Дубна.

Изотопите 299Ubu, 300Ubu и 301Ubu, кои би можеле да се произведат во реакцијата помеѓу 254Es и 50Ti преку каналите 3n и 4n, се очекува да бидат единствените достапни изотопи на унбиуниум со полураспад доволно долго за откривање. Сепак, пресеците ќе ги поместат границите на она што моментално може да се открие. На пример, во публикација од 2016 година, пресекот на гореспоменатата реакција помеѓу 254Es и 50Ti бил предвиден да биде околу 7 fb во каналот 4n, четири пати понизок од најнискиот измерен пресек за успешна реакција. Пресметката од 2021 година дала слично ниски теоретски пресеци од 10 fb за 3n канал и 0.6 fb за 4n канал на оваа реакција, заедно со пресеците од редот 1-10 fb за реакциите 249Bk+ 54Cr, 252Es+ 50Ti и 258Md+ 48Ca.  Сепак, 252Es и 258Md во моментов не можат да се синтетизираат во доволни количини за да се формира целниот материјал.

Доколку синтезата на изотопи на унбиуниум во таква реакција биде успешна, добиените јадра би се распаднале низ изотопи на унунениум кои би можеле да се произведат со вкрстено бомбардирање во реакциите од 248Cm+ 51V или 249Bk+ 50Ti, низ познатите изотопи на тенесинот и московиумот синтетизирани преку 249Bk+48Ca и243Am+48Ca реакции.  Мноштвото возбудени состојби населени со алфа-распади на непарните јадра, сепак, може да оневозможи јасни случаи на вкрстено бомбардирање, како што било видено во дебатираната врска помеѓу 293Ts и 289Mc.  Потешките изотопи се очекува да бидат постабилни; Се предвидува дека 320Ubu ќе биде најстабилниот изотоп на унбиуниум, но не постои начин да се синтетизира со денешната технологија бидејќи ниту една комбинација од употреблива цел и проектил не може да обезбеди доволно неутрони.

Тимовите во РИКЕН и во ЗИЈИ ја навеле синтезата на елементот 121 меѓу нивните идни планови. Овие две лаборатории се најпогодни за овие експерименти бидејќи тие се единствените во светот каде што долгото време на зракот е достапно за реакции со толку ниски предвидени пресеци.

 Именување 
Користејќи ја номенклатурата на Менделеев за неименувани и неоткриени елементи, Унунениум треба да биде познат како екактиниум. Користејќи ги препораките на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија од 1979 година, елементот треба привремено да се нарекува унбиуниум (симбол Ubu) додека не се открие, откритието не се потврди и не се избере трајно име. Иако широко се користат во хемиската заедница на сите нивоа, од училници по хемија до напредни учебници, препораките главно се игнорираат меѓу научниците кои работат теоретски или експериментално на супертешки елементи, кои го нарекуваат „елемент 121“, со симболот E121, (121) или 121 .

 Јадрена стабилност и изотопи 
Стабилноста на јадрата значително се намалува со зголемувањето на атомскиот број по кириумот, елементот 96, чиј полураспад е четири реда на големина подолг од оној на кој било моментално познат елемент со поголем број. Сите изотопи со атомски број над 101 се подложени на радиоактивно распаѓање со полураспад помал од 30 часа. Ниту еден елемент со атомски број над 82 (по олово) нема стабилни изотопи. Сепак, од причини кои се уште не се добро разбрани, постои мало зголемување на јадрената стабилност околу атомските броеви 110 – 114, што доведува до појава на она што во јадрената физика е познато како „остров на стабилноста“. Овој концепт, предложен од професорот на Универзитетот во Калифорнија, Глен Сиборг и кој произлегува од стабилизирачките ефекти на затворените јадрени обвивки околу Z = 114 (или можеби 120, 122, 124 или 126) и N = 184 (и можеби исто така и N = 228), објаснува зошто последните елементи биле многу подолги од  Всушност, самото постоење на елементи потешки од радерфордиум може да се потврди за ефектите на обвивката и островот на стабилноста, бидејќи спонтаното цепење брзо би предизвикало распаѓање на таквите јадра во модел кој ги занемарува таквите фактори.

Пресметката од 2016 година на полураспадот на изотопите на унбиуниум од 290Ubu до 339Ubu сугерирала дека оние од 290Ubu до 303Ubu нема да бидат врзани и ќе се распаѓаат преку протонска емисија, оние од 304Ubu до 314Ubu ќе бидат подложени на оние од 304Ubu до 314Ubu3 и 359Ubu3 за подлежат на спонтано цепење. Само изотопите од 309Ubu до 314Ubu би имале доволно долг животен век на алфа-распаѓање за да се детектираат во лаборатории, започнувајќи со ланци на распаѓање кои завршуваат со спонтано цепење во московиум, тенесин или унунениум. Ова би претставувало сериозен проблем за експериментите кои имаат за цел да ги синтетизираат изотопите на унбиуниум доколку е точно, бидејќи изотопите чиешто алфа распаѓање може да се забележи не може да се достигне со која било сега употреблива комбинација на цел и проектил. Пресметките во 2016 и 2017 година од истите автори на елементите 123 и 125 укажуваат на помалку мрачен исход, со ланци на алфа-распаѓање од подостапните нуклиди 300-307Ubt кои минуваат низ унбиуниум и водат до бориум или нихониум . Исто така, било предложено дека распаѓањето на кластерот може да биде значаен начин на распаѓање во конкуренција со алфа распаѓање и спонтано цепење во регионот минато од Z = 120, што би претставувало уште една пречка за експериментална идентификација на овие нуклиди.

 Предвидена хемија 
Се предвидува дека унбиуниумот е првиот елемент од невидено долгата преодна серија, наречена суперактиниоди во аналогија на претходните актиниоди. Иако неговото однесување веројатно нема да биде многу различно од лантан и актиниум, веројатно е ограничување на применливоста на периодичниот закон; од елементот 121, орбиталите 5g, 6f, 7d и 8p1/2 се очекува да се наполнат заедно поради нивните многу блиски енергии, а околу елементите во доцните 150-ти и 160-ти, 9s, 9p 1/2 и 8p 3/2, подшколките се приклучуваат, така што хемијата на елементите веднаш подалеку од 121 и 122 (последната за која се извршени целосни пресметки) се очекува да биде толку слична што нивната местоположба во периодниот систем би била чисто формална работа.

Врз основа на принципот на Клечковски, би се очекувало дека подобвивката од 5g ќе започне да се полни во атомот на унбиуниум. Меѓутоа, иако лантанот има значајно учество во 4f во неговата хемија, тој сè уште нема електрон од 4f во неговата конфигурација на гасна фаза во основна состојба; поголемо доцнење се јавува за 5f, каде што ниту атомите на актиниум ниту на ториум немаат електрон од 5f иако 5f придонесува за нивната хемија. Се предвидува дека слична ситуација на одложен „радијален“ колапс може да се случи за унбиуниум, така што орбиталите од 5g не почнат да се полнат до околу елементот 125, иако некои 5g хемиски зафати може да започнат порано. Поради недостатокот на радијални јазли во орбиталите од 5g, аналогно на 4f, но не и на 5f орбиталите, местоположбата на унбиуниум во периодниот систем се очекува да биде повеќе слична на онаа на лантанот отколку онаа на актиниумот меѓу неговите роднини, а Пека Пијке предложил суперактиниодите да се преименуваат како „суперактининиоди„. Недостатокот на радијални јазли во орбиталите 4f придонесува за нивното однесување слично на јадрото во серијата лантаниди, за разлика од орбиталите 5f слични на повеќе валентни во актиниодите; сепак, релативистичката експанзија и дестабилизација на орбиталите од 5g треба делумно да го компензира нивниот недостаток на радијални јазли и оттука помал обем.

Унбиуниум се очекува да ја пополни орбиталата 8p1/2 поради неговата релативистичка стабилизација, со конфигурација од [Og] 8s2 8p 1 . Како и да е, конфигурацијата [Og] 7d18s2, која би била аналогна на лантан и актиниум, се очекува да биде ниска возбудена состојба на само 0,412 eV, и очекуваната [Og] 5g18s2 конфигурација од правилото на Клечовски треба да биде на 2,48 eV. Електронските конфигурации на јоните на унбиуниум се очекува да бидат, [Og]8s2 ;, [Og]8s1; и , [Og]. Електронот 8p на унбиуниум се очекува да биде многу лабаво врзан, така што неговата предвидена енергија на јонизација од 4,45 eV е пониска од онаа на униениум (4.53 eV) и сите познати елементи освен алкалните метали од калиум до франциум. Слично големо намалување на енергијата на јонизација е забележано и кај лоренциумот, друг елемент кој има аномална s2p конфигурација поради релативистички ефекти.

И покрај промената во конфигурацијата на електроните и можноста за користење на обвивката од 5g, не се очекува унбиуниумот да се однесува хемиски многу различно од лантанот и актиниумот. Пресметката од 2016 година за унбиуниум монфлуорид (UbuF) покажала сличности помеѓу валентните орбитали на унбиуниум во оваа молекула и оние на актиниум во актиниум монофлуорид (AcF); во двете молекули, највисоката зафатена молекуларна орбитала се очекува да не се врзува, за разлика од површно посличната нихониум монфлуорид (NhF) каде што се поврзува. Нихониумот има електронска конфигурација [Rn] 5f14 6d10 7s 2 7p 1, со s 2 p валентна конфигурација. Оттука, унбиуниумот може да биде донекаде како лоренциум со аномална s 2 p конфигурација што не влијае на неговата хемија: енергиите на дисоцијација на врските, должината на врските и поларизацијата на молекулата UbuF се очекува да го продолжат трендот преку скандиум, итриум, гас и лантан кои имаат три валентност на лантан. јадро. Врската Ubu-F се очекува да биде силна и поларизирана, исто како и кај монофлуоридите на лантан и актиниум.

Несврзувачките електрони на унбиуниум во UbuF се очекува да бидат способни да се поврзат со дополнителни атоми или групи, што ќе резултира со формирање на унбиуниум трихалиди, аналогно на и . Оттука, главната оксидациска состојба на унбиуниумот во неговите соединенија треба да биде +3, иако блискоста на енергетските нивоа на валентните подобвивки може да дозволи повисоки состојби на оксидација, исто како во елементите 119 и 120. Се чини дека релативистичките ефекти се мали за унбиуниум трихалидите, со и има многу слично поврзување, иако првото треба да биде повеќе јонско. Стандардниот електроден потенцијал за парот се предвидува како −2.1 V.

Белешки

 Наводи 

Библиографија






Понатамошно читање



Категорија:Неоткриени хемиски елементи