Фран Салешки Финжгар

Фран Салешки Финжгар (9 февруари 1871 – 2 јуни 1962) бил можеби најпопуларниот словенечки народен писател. Тој е особено познат по неговите романи и раскази, иако пишувал и песни и драми.
 Живот 
Фран Салешки Финжгар бил роден во сиромашно селско семејство во село Дословче, тогаш дел од Австроунгарското Царство.

По завршувањето на основното образование во Радовљица, го посетувал средното училиште во Љубљана (1882–1891), по што продолжил на Теолошкиот колеџ. Во 1894 година бил ракоположен за свештеник и служел во различни парохии во Горна Крањска и Љубљана сè до пензионирањето во 1936 година.

Починал во Љубљана на 91-годишна возраст и бил погребан на гробиштата Жале.

Финжгар бил близок до христијанските социјалистички идеали, и бил обожавател и пријател на истакнатиот социјалдемократски автор Иван Цанкар. За време на Втората светска војна, тој соработувал со комунистичкиот Ослободителен фронт на словенечката нација, што го доведе до одреден конфликт со колаборационистичкиот бискуп од Љубљана, Грегориј Рожман.

Домот на Финжгар во Дословче бил посетуван од многу интелектуалци од областа, особено од неговиот најдобар пријател Изидор Цанкар, влијателен историчар на уметност. Етнологот Јанез Богатај, чија мајка била внука на Финжгар, ги поминал своите први 15 години во друштвото на Финжгар и ја уредил својата родна куќа за јавност во 1971 година. Близок пријател и личен советник на Финжгар бил и архитектот Јоже Плечник . Кога Финжгар служел како свештеник во парохијата Трново во Љубљана, Плечник му бил сосед. Во доцните 1920-ти, Финжгар му ја нарачал обновата на парохиската црква Трново на својот пријател архитект.

Финжгар ја започнал својата книжевна кариера како поет, но подоцна се свртел кон прозата. Пишувал романи во неоромантичен стил, прикажувајќи го селскиот и малоградскиот живот.

Најпознат е по неговиот патриотски историски роман Под слободното сонце, напишан помеѓу 1906 и 1907 година, делумно по моделот на Кво вадис. Наративот е сместен во 6 век од нашата ера, за време на доцната ера на миграции, и прикажува тринасочен конфликт: примитивните, но витални јужнословенски племиња, напредната, но декадентна Византиска империја и бруталните, културно-туѓи Авари.

Финжгар пишувал и раскази и приказни за деца, и голем број драми, но ниту една од нив особено успешна. На словенечки превел неколку дела на австрискиот поет Петер Розегер, кому му се восхитувал. Бил уредник на семејното списание Младика и член на Словенечката академија на науките и уметностите.

Во 1939 година, Финжгар учествувал во отворањето на Прешеренската куќа, родната куќа на Франција Прешерен во Врба, село во близина на Дословче како музеј. Во 1940 година, Прешеренската куќа и селото беа снимени за црно-белиот звучен документарец О, Врба .  Режисер е  и произведен во 1941 година. Куќата ја претстави Финжгар, а Отон Жупанчич ја прочита песната „О Врба“.
 Наводи 

 Надворешни врски 

Категорија:Словенечки раскажувачи
Категорија:Словенечки поети
Категорија:Добитници на Прешерновата награда
Категорија:Членови на Словенечката академија на науките и уметностите
Категорија:Словенечки романописци
Категорија:Словенечки драматурзи
Категорија:Починати во 1962 година
Категорија:Родени во 1871 година