Див човек

Дивиот човек, дивиот човек од шумата, или шумски е митска фигура и мотив кој се појавува во уметноста и литературата на средновековна Европа, споредлива со типот сатир или фаун во класичната митологија и со Силван, римскиот бог на шумите.

Главната карактеристика на дивиот човек е неговата „дивост“; од 12 век, постојано бил прикажан како покриен со коса. Сликите на диви луѓе се појавуваат на покриви каде што се среќаваат вкрстени сводови во катедралата во Кантербери, на позиции каде што веројатно би се сретнал и со растителниот зелен човек. Сликата на дивиот човек се појавила како поддржувач на хералдичките грбови, особено во Германија, во 16 век. Ренесансните гравери во Германија и Италија особено ги сакале дивите мажи, дивите жени и дивите семејства, со примери од Мартин Шонгауер (починал во 1491 година) и Албрехт Дирер (1471–1528) меѓу другите.

 Терминологија 
лево|мини| Таписерија од крајот на 15 век од Базел, на која е прикажана дрвена жица која е скротена од доблесна дама
Нормалниот средноанглиски термин, кој исто така се користи до ден-денес, бил woodwose (вудвос) или wodewose (водвос) (исто така се пишува woodehouse, wudwas итн., сфатено можеби како различно за еднина или множина). Водвос се појавува во Сер Гавејн и Зелениот витез (околу 1390 година). Средноанглискиот збор за прв пат бил потврден во 1340-тите, во однос на дивиот човек популарен во тоа време во декоративната уметност, како во латинскиот опис на таписеријата на Големата гардероба на Едвард III, но како презиме се среќава уште во 1251 година, на еден Роберт де Вудевус. Во врска со вистинско легендарно или митолошко суштество, терминот се среќава во текот на 1380-тите, во Библијата на Виклиф, преведувајќи го  (LXX δαιμόνια, латински pilosi што значи „влакнест“) во Исаија 13:21. Појавите во Сер Гавејн и Зелениот витез датираат набргу по Библијата на Виклиф, до в. 1390.Hans Kurath, Robert E. Lewis, Sherman McAllister Kuhn, Middle English Dictionary, University of Michigan Press, 2001, , p. 285

Староанглиската форма на вудвос не е посведочена, но би била или *вуду-васа или *вуде-васа. Првиот елемент обично се објаснувал како од wudu (вуду) „дрво, шума“. Вториот елемент бил помалку јасен. Била објаснета како хипотетичка именка *васа „битие“, од глаголот wesan, wosan „да се биде, да се биде жив“.Robert Withington, English Pageantry: An Historical Outline, vol. 1, Ayer Publishing, 1972, , p. 74 Алтернативно може да значи запуштена или напуштена личност, сродна со германскиот Вајс и холандскиот пиш што и двете значат „сираче“.
мини| Борбата во шумата, цртеж на Ханс Бургкмаир, веројатно на сцена од средновисокогерманската поема Сигенот, за Дитрих фон Берн
Старогорно германскиотјазик ги имал термините ,  или , кои се појавуваат во латински дела како преводи за , , или , идентификувајќи ги суштествата како влакнести шумски суштества. Некои од локалните имиња предложуваат асоцијации со ликови од античката митологија. Заеднички во Ломбардија и деловите на Алпите во кои се зборува италијански се термините salvan и salvang, кои потекнуваат од латинскиот Силван, името на римскиот бог на градините и селата.Bernheimer, p. 42. Слично на тоа, фолклорот во Тирол и Швајцарија во германско говорно подрачје во 20 век вклучувал дива жена позната како Фанге или Фанке, која потекнува од латинската фауна, женската форма на фаун. Средновековните германски извори имале имиња за дивата жена ламија и холзмоја (или некоја варијација); првото јасно се однесува на грчкиот демон од дивината Ламија, додека вториот потекнува од Маја, грчко-римска божица на земјата и плодноста која на друго место се поистоветува со Фауна и која извршила големо влијание врз средновековната наука за дивиот човек. Словенскиот има леши „шумски човек“.

Различни јазици и традиции вклучуваат имиња што укажуваат на афинитети со Орк, римски и итачен бог на смртта. Многу години луѓето во Тирол го нарекувале дивиот човек Орке, Лорке или Ноерглајн, додека во делови од Италија тој бил орко или хуорко. Францускиот огар ја има истата деривација,Berheimer, pp. 42–43. како и модерните литературни орки. Поважно, Оркус бил поврзан со Маја во танц кој се славел доволно доцна за да биде осуден во шпанскиот покајник од 9 или 10 век.

Терминот обично се заменувал во литературата од рансовремен англиски период со класично изведени еквиваленти, или „див човек“, но преживеал во форма на презимето Водхаус или Вудхаус (види семејство Водхаус). „Дивиот човек“, и неговите сродници, се вообичаен термин за суштеството во повеќето современи јазици; на германски се појавува како , на француски како , а на италијански како  „шумски човек“.

 Потекло 
мини|Понт и неговиот воз маскирани во диви луѓе на свадбата на Џенелет и Сидонија. Илустрација на ракопис на германска верзија на Понт и Сидонија.
Суштества слични на европскиот див човек се појавиле ширум светот од многу рани времиња. Најраниот забележан пример за овој тип е ликот Енкиду од античкиот Месопотамски еп за Гилгамеш.

Описот на Навуходоносор II во Книгата на Даниил (2 век п.н.е.) можеби имал големо влијание врз средновековните европски концепти. Даниил покажал како Бог го понижува вавилонскиот цар поради неговото фалење; луд и исфрлен од човечкото општество, му растат влакна на телото и почнува да живее како ѕвер. Оваа слика била популарна во средновековните претстави на Навуходоносор. Доцните средновековни легенди за свети Јован Златоуст (починал во 407 година) опишале дека подвигот на светителот го направил толку изолиран и див што ловците што го заробиле не можеле да одредат дали е човек или ѕвер.

Средновековниот концепт на дивиот човек, исто така, се потпирал на знаење за слични суштества од антиката како што биле римскиот фаун и Силван, а можеби дури и Херакле. Неколку народни традиции за дивиот човек одговараат и на древните практики и верувања. Имено, селаните во Грисонс се обиделе да го фатат дивиот човек опивајќи го и врзувајќи го со надеж дека ќе им ја даде својата мудрост во замена за слобода. Ова укажува на поврзаност со античка традиција - запишана уште во Ксенофонт (д. 354 п.н.е.) и се појавува во делата на Овидиј, Павзанија и Клавдиј Елијан - во која овчарите фатиле шумско суштество, овде наречено Силенус или Фаун, на ист начин и со иста цел.

Покрај митолошките влијанија, средновековната наука за дивиот човек, исто така, се потпира на научените списи на античките историчари, иако веројатно во помал степен. Овие древни диви луѓе биле голи и понекогаш покриени со коса, иако е важно да се напомене дека текстовите генерално ги локализирале во некоја далечна земја, разликувајќи ги од средновековниот див човек за кој се сметало дека постои токму на границите на цивилизацијата. Првиот историчар кој ги опишал таквите суштества, Херодот (), ги сместува во западна Либија покрај мажите без глава со очи во градите и суштества со кучешки ликови. По појавувањето на книгата Индика (во врска со Индија) на поранешниот персиски дворски лекар Ктесијас, во која биле запишани персиските верувања за индискиот потконтинент и освојувањата на Александар Велики, Индија станала примарен дом на фантастични суштества во западната имагинација, а често било опишувано дека дивите луѓе живееле таму.Bernheimer, p. 86. Мегастен, амбасадорот на Селевк I Победникот во Чандрагупта Маурја, напишал за два вида мажи кои се наоѓаат во Индија, кои тој експлицитно ги опишал како диви: прво, суштество изведено на суд чии прсти се свртени наназад; второ, племе шумски луѓе кои немале уста и кои се одржувале со мириси. И Квинт Куртиус Руф и Аријан се однесуваат на самиот Александар кој се сретнал со племето дивјаци што јадат риби додека бил на неговиот индиски поход.

Изобличените извештаи за мајмуните веројатно придонеле и за античката и за средновековната концепција за дивиот човек. Во својата Природна историја, Плиниј Постариот опишал раса на сребреници, диви суштества во Индија кои имале хуманоидни тела, но имале крзно, заби и немале способност да зборуваат - опис што одговарал на домородните гибони на областа. Античкиот картагински истражувач Хано Морепловецот (500 п.н.е.) пријавил средба со племе од дивјаци и влакнести жени во она што веројатно било Сиера Леоне; нивните толкувачи ги нарекле „Горили“, приказна која многу подоцна го добила името на видот горила и навистина можела да се поврзе со голем човеколики мајмун.Bernheimer, p. 87. Слично на тоа, грчкиот историчар Агатархид ги опишал оние што можеби биле шимпанзата како племиња на агилни, промискуитетни „јадачи на семе“ и „дрвојадачи“ кои живееле во Етиопија.

Еден од историските преседани кој можеби ги ја инспирирал појавата на дивиот човек би можеле да бидат Грејзерите; група монаси во источното христијанство кои живееле сами, без да јадат месо, а честопати сосема голи. Тие биле сметани за светци во византиското општество, а хагиографските извештаи за нивните животи биле распространети во целото христијанство, веројатно влијаејќи врз подоцнежните автори.

 Средновековни прикази 
мини|Витез спасува жена од див човек, каса од слонова коска, 14 век
Некои од најраните докази за традицијата на дивиот човек се појавиле во гореспоменатите шпански покани од 9 или 10 век. Оваа книга опишува танц во кој учесниците ги облекле маските на фигурите Оркус, Маја и Пела и им припишувале мало покајание за оние кои учествуваат со она што очигледно било оживување на еден постар пагански обичај. Идентитетот на Пела не бил познат, но божицата на земјата, Маја, се појавила како дива жена (Холц-маја во подоцнежните германски поимници), а имињата поврзани со Оркус се поврзувале со дивиот човек низ средниот век, што покажува дека овој танц бил рана верзија на веселбите на дивите луѓе кои се славеле низ средниот век и преживеале во делови од Европа во модерните времиња.
лево|мини| Диви луѓе, на маргините на Книгата на часови од крајот на 14 век
Како што покажува името, главната карактеристика на дивиот човек е неговата дивост. Цивилизираните луѓе ги сметале дивите луѓе за суштества од дивината, антитеза на цивилизацијата. Други карактеристики развиени или трансмутирани во различен контекст. Од најраните времиња, изворите ги асоцирале дивите мажи со многу влакна; до 12-тиот век тие речиси секогаш биле опишани како да имаат влакненца што им го покрива целото тело, освен нивните раце, стапала, лица над долгите бради и градите и брадата на женките.

Во уметноста, косата почесто ги покривала истите области што би ги покривала и блузата или фустанот, освен женските гради; машките колена исто така најчесто биле без влакна. Како и пердувите на ангели, на ова веројатно влијаеле костимите на популарната драма. Женскиот приказ, исто така, го следел костумот за коса на Марија Магдалена во уметноста; во средновековната легенда ова чудесно се појавило кога таа се повлекла во пустината по Христовата смрт и нејзината облека се распаднала.

 Романска Европа 
Дивиот човек бил опишан во книгата Konungs skuggsjá (Speculum Regale или „огледало на кралот“), напишана во Норвешка околу 1250 година:Еднаш, во таа земја се случи (и ова изгледа навистина чудно) во шумата да биде фатено живо суштество за кое никој не може сигурно да каже дали беше човек или некое друго животно; зашто никој не можеше да добие одговор од него или да биде сигурен дека го разбира човечкиот говор. Имаше форма на човек, но, во секој друг детал, и во однос на рацете и лицето и нозете; целото тело беше покриено со влакна како што се ѕверовите, а позади имаше долга груба грива како онаа на коњ, која паѓаше од двете страни и се влечеше по земјата кога суштеството се наведна за да оди.Во приказната за Рено де Монтобан, напишана кон крајот на 12 век, бил споменат „црн и влакнест“ отфрлен шумски жител.

 Келтската митологија 
Ирската приказна Buile Shuibhne од 9 век (Лудилото на Свини) опишува како Суибне или Свини, паганскиот крал на Дал нАраиди во Алстер, го нападнал христијанскиот бискуп Ронан Фин и поради тоа бил проколнат со лудило. Почнуваат да му растат пердуви и канџи додека проклетството тече цело време, лета како птица и поминува многу години патувајќи гол низ шумата, компонирајќи стихови меѓу другите лудаци. Со цел да му се прости од Бога, кралот Суибне составува прекрасна песна за пофалба на Бога пред да умре. Има уште поеми и приказни кои го раскажуваат животот и лудилото на кралот Суибне. Велшаните раскажале слична приказна за Мирдин Вилт, потеклото на Мерлин од подоцнежната романса. Во овие приказни, Мирддин бил воин во служба на кралот Гвендолеу ап Цеидио во времето на Битката кај Арфдерид. Кога неговиот господар бил убиен во битката, Мирддин стигнал во Каледонската шума во налет на лудило што му дава способност да компонира пророчка поезија; му се припишуваат голем број подоцнежни пророчки песни. Животот на Свети Кентигерн ја вклучил речиси истата приказна, иако овде лудакот од Арфдерид наместо тоа се вика Лаилокен, што можеби и било оригиналното име.Bromwich, p. 459. Фрагментарниот бретонски текст од 16 век Дијалог помеѓу Артур и Гинглаф раскажал за средба помеѓу кралот Артур и дивиот човек Гајнглаф, кој предвидувал настани што ќе се случат дури во 16 век.

Џефри од Монмут ја раскажал легендата за Мирдин Вилт во неговиот латински Вита Мерлини од околу 1150 година, иако овде фигурата била преименувана во „Мерлин“. Според Џефри, откако Мерлин бил сведок на ужасите на битката:

„го зафати чудно лудило. Се оддалечи и побегна во шумата, не сакајќи некој да го види неговото заминување. Отиде во шумата, среќен што лежи скриен под јасенот. Ги гледаше дивите суштества како пасат на пасиштето на жариштата. Некогаш ќе ги следеше, некогаш ќе ги поминеше во своето шетање. Ги користеше корените на растенијата и тревите, плодовите од дрвјата и капините во густинот. Тој стана човек од шумата, како да е посветен на шумата. Така, цело лето остана скриен во шумата, никој не откри, заборавен на себе и на своите, демне како дива работа.“

 Словенска митологија 
мини|Дива жена со еднорог, таписерија  – 1510 (Историски музеј Базел). Како и кај повеќето диви жени од ренесансата, таа била влакнеста на местата што може да ги покрие фустанот, освен градите.
Диви (диви) луѓе се ликовите на словенската народна демонологија, митски шумски суштества. Имињата се навраќаат на два сродни словенски корени *dik- и *div-, комбинирајќи го значењето на „див“ и „неверојатно, чудно“.

Во источнословенските извори се споменуваат: Саратовска област  – леши; низок човек со долга брада и опашка; украински лисови лиуди – старци со обрасната коса кои им давале сребро на оние кои го триеле нивниот нос; Костромска област дикиј хорт; Кировска област dikonkiy нечист дух, испраќање парализа; украински lihiy div – барски дух, што испраќал треска; Карпати дика баба – атрактивна жена во седумолигашки чизми, ги жртвувала децата и ја пиела нивната крв, ги заведувала мажите. Има сличности меѓу источнословенските извештаи за дивите луѓе и книжните легенди за диви народи (необични луѓе од средновековниот роман „Александрија“) и митските претстави за чудотворните народи. На пример, Русите од Урал верувале дека divnye lyudi биле ниски, убави, имале пријатен глас, живееле во пештери во планините, можеле да ја предвидат иднината; меѓу Белорусите од Вавкависк ујезд, dzikie lyudzi - еднооки канибали кои живееле во странство, исто така ја пиеле јагнешката крв; меѓу Белорусите од Соколка ујезд, прекуокеанските dzikij narod израснале волна, имале долга опашка и уши како вол; не зборуваат, туку само квичат.Belova, 1999, p. 92.

 Доцно средновековно 
Францускиот крал Шарл VI и петмина негови дворјани биле облечени како диви луѓе и биле врзани заедно со синџири за маскенбал на трагичниот Бал де Саваж што се случил во Париз во хотелот Сен Пол, 28 јануари 1393 година. Биле облечени „во костими од ленено платно сошиено на нивните тела и натопени во смолести восок или терени за да држат покривка од изнемоштен коноп, така што изгледаа бушави и влакнести од глава до нога“. Среде свеченостите, залутаната искра од факелот ги запалил нивните запаливи носии, горејќи неколку дворјани до смрт; самиот живот на кралот бил спасен со брза реакција од неговата тетка, Џоан, која го покрила со нејзиниот фустан.

Бургундискиот двор прославил „Поминување на рацете на дивата дама“ во Гент во 1470 година. Еден витез одржал серија на трки со алегорично значење, во кои освојувањето на дивата дама ги симболизирало подвизите што витезот морал да ги направи за да заслужи една дама.

Некои рани комплети карти за играње имале костум од диви луѓе, вклучително и пакет врежан од мајсторот на картите за играње (активен во Рајнска област околу 1430–1450), некои од најраните европски гравури. Комплет од четири минијатури на имотите на општеството од Жан Бурдишон од околу 1500 година вклучувале диво семејство, заедно со „сиромашните“, „занаетчиските“ и „богатите“.

 Диви луѓе на Мартин Шонгауер 
мини|Гравирање на Мартин Шонгауер, Штит со Загар, 1480-ти.
Мартин Шонгауер неколку пати прикажал диви луѓе, вклучително и на четири хералдички гравури на штитот од 1480-тите, кои прикажуваат диви луѓе кои го држат грбот на патроните на печатот. Секоја слика била ограничена во кружна композиција од приближно 78 мм, што не било ново за опусот на Шонгауер.

Во „Дивиот човек што држи штит со зајак и штит со глава на Мавр“, дивиот човек држи два паралелни штитови, кои изгледаат како да излегуваат од препоните на централната фигура. Дивиот човек ја издржува тежината на штитовите на две карпи. Косата на врвот на главата на дивиот човек е украсена со гранчиња кои што се испакнати нанадвор; како да прави ореол. Дивиот човек не гледа директно во гледачот, туку, гледа надолу кон долниот десен дел од неговата кружна рамка. Неговиот мрачен изглед потсетува на животно заробено во зоолошка градина како да предложува дека е вознемирен што е скротен.

Постои остар контраст помеѓу првиот пример и Штит со Загар, кој го држи див човек бидејќи оваа фигура стои многу посигурно. Држејќи блузар, тој гледа покрај штитот и оди во далечината додека носи круна од винова лоза. Во третиот пример на Шонгауер, Штит со елен што го држи дивиот човек, фигурата го фаќа својот блесок како стап за одење и чекори во иста насока како еленот. И тој носи круна од винова лоза, кои се движат позади во ветрот кон назабениот планински врв.

Во неговиот четврти пример, Дива жена држи штит со глава на лав, Шонгауер прикажал поинаков вид на сцена. Оваа сцена е поинтимна. Сликата прикажува дива жена која седи на трупецот со нејзиното цицање на градите. Иако телото на жената е покриено со влакна, нејзиното лице е оставено голо. Таа носи и круна од винова лоза. Тогаш, во споредба со другите диви мажи, дивата жена била забележливо непропорционална.

Конечно, секој пример бил визуелно доволно силен за да стои самостојно како поединечни сцени, но кога биле наредени изгледало како да се истиснати од континуирана сцена со кружна матрица.

 Раните модерни претстави 
лево|мини| „Дивиот човек“, , бронза од Паулус Вишер
Дивиот човек се користел како симбол на рударството во доцниот среден век и во ренесансната на Германија. Во овој контекст се појавувал на грбовите на Наила и на Видеман. Градот Вилдеман во Горниот Харц бил основан во 1529 година од рудари кои, според легендата, сретнале див маж и жена кога влегле во дивината на планинскиот венец Харц.
мини|Педро Гонзалес. Анон, 
Петрус Гонсалвус (роден 1537) бил наречен „човекот од шумата“ од страна на Улисе Алдрованди поради неговата состојба, хипертрихоза. Некои од неговите деца исто така биле погодени. Се верува дека неговиот брак со дамата Кетрин ја инспирирал бајката Убавицата и ѕверот.

Во Шекспировата „Зимска приказна“ (1611), танцот на дванаесет „Сатири“ на рустикално стрижење овци (IV.iv), подготвен од раскажувањето на еден слуга:

„Господари, има три картони, три овчари, три уредни стада, три стада свињи, кои сите се направија мажи со коса, се нарекуваат Салтиер,Sault, "скок". и имаат оро за кое венциве велат дека е мешавина на лудорија.“

Извештајот ги спојува дивите луѓе и сатирите. Шекспир можеби бил инспириран од епизодата на маската на Бен Џонсон, Оберон, принцот самовила (изведена на 1 јануари 1611 година), каде сатирите имале „тесни зглобови“ и „бушави бутови“; тие „трчаат скокајќи и прават антички акции“.

 Современи литературни претстави 
Терминот вуд-восес или едноставно Восес го искористил Џ. Р. Р. Толкин за да ја опише измислената раса на диви луѓе, Друедаин, во неговите книги за Средната Земја. Според легендата на Толкин, други мажи, вклучувајќи ги и Рохирим, ги помешале Друедаините со гоблините или други дрвени суштества и ги нарекувале Пукел-мен (гоблински луѓе). Тој ја дозволил измислената можност дека неговите Друдеаини биле „вистинското“ потекло на дивите луѓе од подоцнежниот традиционален фолклор.

Британскиот поет, Тед Хјуз ја користел формата водво како наслов на песната и том од неговите собрани дела од 1967 година.

Фиктивниот лик Тарзан, од романот на Едгар Рајс Бароуз од 1912 година, Тарзан на мајмуните, бил опишан како модерна верзија на архетипот на дивиот човек.

 Современи документирани претстави 
Документирано диво дете било Нг Чаиди, кое живеело голо во џунглата во Индија; косата и ноктите и растеле 38 години додека не станала „дива жена“.

 Толкување 
Дивиот човек бил дискутиран со фројдовски термини како претставник на „потенцијалите што демнат во срцето на секој поединец, без разлика дали е примитивен или цивилизиран, како негова можна неспособност да се помири со својот општествено обезбеден свет“.

 Хералдика и уметност 

 Доцниот среден век и ренесансата 

 Хералдика 

 Литература 


 Bartra, Roger, Wild Men in the Looking Glass: The Mythic Origins of the European Otherness, Ann Arbor, The University of Michigan Press, 1994.
 Bartra, Roger, The Artificial Savage: Modern Myths of the Wild Man, Ann Arbor, The University of Michigan Press, 1997.
 Richard Bernheimer, Wild men in the Middle Ages, Cambridge : Harvard University Press, 1952; New York : Octagon books, 1979, 
 Rachel Bromwich (2006). Trioedd Ynys Prydein: The Triads of the Island of Britain. University Of Wales Press. ISBN 0-7083-1386-8.
 Timothy Husband, The wild man : medieval myth and symbolism, Catalogue of an exhibition held at the Cloisters, Metropolitan Museum of Art, 1980, , 
 Rebecca Martin, Wild Men and Moors in the Castle of Love: The Castle-Siege Tapestries in Nuremberg, Vienna, and Boston,  Thesis (Ph.D.), Chapel Hill/N. C., 1983
 Norris J. Lacy (1991). The New Arthurian Encyclopedia. New York: Garland. ISBN 0-8240-4377-4.
 O. V. Belova, Slavic antiquity. Ethnolinguistic dictionary by Ed. by N. I. Tolstoi; The Institute for Slavic Studies of the Russian Academy of Sciences. Moscow: Mezhdunarodnye Otnosheniia, 1999. ISBN 5-7133-0982-7
 Yamamoto, Dorothy (2000). The Boundaries of the Human in Medieval English Literature. Oxford.
 Бергхолм, Ана Ауне Александра. „Крал, поет, гледач: аспекти на легендата на келтскиот див човек во средновековната литература“. Во: Мрежа FF. 2013 година; Вол. 43. стр. 4-9.

 Наводи 

Категорија:Даниил (библиска книга)
Категорија:Иконографија
Категорија:Средновековни легенди