Фрајшутц

Фигурата на Фрајшутц (Freischütz), во германскиот фолклор, е стрелец кој, со договор со ѓаволот, добива одреден број куршуми кои се осудени да погодат без неуспех било кој објект што ќе го посака. Како што обично се раскажува легендата, шест од магичните куршуми (германски: Freikugeln) му се подложни на волјата на стрелецот, но седмиот е во апсолутна контрола на самото ѓаволче.

 Етимологија 
Freischütz е германска сложена реч, која се состои од зборовите frei ('слободен') и Schütz ('стрелец' или 'стрелац'). Постојат неколку теории кои се обидуваат да објаснат зошто се користи зборот frei. Една од нив сугерира дека има воена потекло, можеби од термини како Freikorps (независни „слободни корпуси“ или регименти) или францускиот franc-archer ('слободен стрелец'). Другата теорија сугерира надприроден елемент, со тоа што frei има смисла на магија или зачарување, или дека куршумот е определен од судбината или од ѓаволот. Може дури да значи и стекнување на тајно знаење или вештина, слично на мајсторите на другите „слободни математички вештини“, како што се каменорезци, сликари, резбари, златари и архитекти.

 Рани народни приказни 
Фолклорните приказни за Фрајшутц можат да се следат до слични приказни за магични стрели. Првото познато историско сведоштво се наоѓа во Malleus Maleficarum (1487) на Хајнрих Крамер, каде се опишува стрелец кој бил пронајден како стои парализиран близу замокот Хоенцолерн, покрај крстот на патот кој крвавеел, кој го стрелал со верување дека ќе добие четири стрели, три од кои можел да ги насочува по своја волја. Во 1529 година, се вели дека Ландснехт Мелхиор Хаусер пронашол монах во Унгарија кој секој ден користел три или четири такви стрели.

Најраната позната употреба на терминот Фрајшутц потекнува од судењето во 1586 година во Росток на Ханс Кропелин и Церстан Сасе, двајца ловци обвинети за обид да создадат Фрајкугелн куршуми со тајни средства. Во раните извештаи, Фрајкугелн генерално се создаваат или со пукање кон света цели (како што се крстот, слика на Христос или Причеста), или со леење на куршумите навечер, често на раскрсници, понекогаш користејќи олово украдено од црква, истурено низ очите на череп на жена која починала при породување, или користејќи прави направени од непријатни рецепти. Ова често се случува на денот на Свети Абдон (30 јули) или на денот на летната рамноденица. Куршумите не само што можат да бидат насочени по волја, туку можат да погодат именуван цел на милји далечина, дури и самиот ѓавол. Некои приказни придаваат други моќи на куршумите, како на пример во еден случај кога трансформирале мачка во камин во зајак. Сепак, кој и да ги користи овие куршуми, е одбиван и не може да влезе во цркви. Обично на крајот завршуваат со непријатен крај, понекогаш со куршум што се враќа на нив од ѓаволот, и имаат ризик да се вратат како духови проколнати да ловат за вечност.

 Георг Шмид 
Според Unterredung Von dem Reiche der Geister ('Разговори од светот на духови') на Отто фон Грабен цум Штајн (1731), судските записи од едно село во Бохемија од 1710 година ја раскажуваат приказната за Георг Шмид. Шмид, млад писар кој уживал во стрелање, побарал совет од еден ловец. Ловецот го убедил Шмид да му се придружи во леење на куршуми на ноќта на Свети Абдон, шестдесет од кои секогаш ќе ја погоделе целта, но три, неразликувани од останатите, секогаш ќе ги промашеле. На вечерта на денот на Свети Абдон, тие отишле на раскрсница; ловецот нацртал круг со чудни знаци на рабовите користејќи своето Weide-Messer, и му рекол на Шмид да ги соблече облеката и да го негира Бог и Тројството. Тие започнале да лееат куршуми точно на единаесет часот, и требало да го завршат задачата до полноќ, инаку нивните души ќе припаднале на ѓаволот. За време на ова време, многу фантоми се обидувале да ги одвлекуваат, но кога завршиле, се појавил возач на црна коњица и побарал да ги предадат куршумите. Ловецот одбил, па возачот фрлил нешто во огнот, што предизвикало непријатен мирис што направил да изгубат свест. Кога ловецот се опоравил, ги земал куршумите, отишол до најблиското село и им рекол на жителите дека Шмид бил на раскрсницата, а потоа заминал за планините на Салцбург. Шмид бил пронајден и пренесен до најблиското село, каде бил испрашуван. Тој го направил целосно признание и бил осуден на смрт со меч, а потоа со горење, но бидејќи имал само околу осумнаесет години, ова било заменето со шест години затвор со тешки работи.

 Апеловиот Фрајшуц 
Приказната за Фрајштуц стана широко распространета во 1810 година кога Јохан Аугуст Апел ја вклучил како прва приказна во првиот том на Книга за духови. Фридрих Лаун, коавтор на книгата, поседувал копија од  (1731), а Јохан Георг Теодор Грасе теоретизирал дека му ја донел приказната за Георг Шмид на Апел.  

Во верзијата на приказната на Апел, ловецот Бернтрам е последниот машки потомок на ловецот Куно. Тој сака неговата ќерка, Кетчен, да се омажи за ловец и да ја продолжи неговата линија. Кетчен го сака писарот Вилхелм, кој го убедува Бернтрам во своите вештини како ловец; двојката се вклучува и Вилхелм се подготвува за својот тест да стане ловџија. Сепак, од денот на нивната свршувачка, Вилхелм е проколнат и почнува да ја промашува речиси секој мета. Вилхелм среќава стар војник со дрвена нога, кој му дава шепа магични куршуми кои секогаш ќе погодат, но кога куршумите ќе се потрошат, Вилхелм не може да го најде старецот за да добие повеќе. По слушањето на Бернтрам кој ја раскажува приказната за Георг Шмид, Вилхелм ги лее своите магични куршуми на ноќта пред тестот, шест од кои секогаш ќе ја погодат целта, а три му припаѓаат на ѓаволот. Вилхелм го поминува тестот беспрекорно, освен последниот куршум, кој ја погодува Кетчен, убивајќи ја и правејќи го Вилхелм луд.

Верзијата на Апел бил преведена на англиски од Томас Де Квинси (1823),  Мери Дијана Додс (1825),  Џорџ Годфри Канингам (1829),  и анонимно (1833). 

 Ѓаволските еликсири на Хофман 
Ѓавоските еликсири (1815–1816) на Е. Т. А. Хофман вклучува ловец кој тврди дека има вражба со "Фрајшуцен" (понекогаш преведено како 'ѓаволски стрелци'), кои, според него, често се обидуваат да го убијат, но не успеваат поради неговата вера. Кога ученикот на ловецот, Франц, не успева да ја погоди она што мисли дека е ѓаволот (всушност дивиот капуцински монак Медардус), започнува гласина дека ѓаволот се приближил до Франц и му понудил магични куршуми.

 Операта на Вебер 
Приказната на Апел ја формирала темата на Веберовата опера Волшебниот стрелец (1821), чие либрето го напишал Јохан Фридрих Кинд, кој ја предложи приказната на Апел како одлична тема за композиторот. 

Во оваа верзија, помошниот ловец, Макс, се плаши да не го положи испитот за пукање, кој ќе му овозможи да ја земе за жена ќерката на ловецот Куно, Агате, и да стане новиот ловец. Каспар, друг помошен ловец, кој бил одбиен од Агате, бара одмазда и го убедува Макс да му се приклучи во леењето на седум магични куршуми – шест од кои секогаш ќе погодат, а седмиот ќе биде насочен од ѓаволот. Макс го завршува испитот, користејќи сите освен еден од своите куршуми, но кога суверениот принц, кој го надгледува испитот, наредува Макс да пука кон еден гулаб, куршумот наместо тоа ја погодува Агате. Меѓутоа, венец благословен од еремит го отклонува куршумот, кој го убива Каспар. Принцот се заканува да го протера Макс, но еремитот се вмешува, и Макс добива пробен период од една година, по кој ќе му биде дозволено да остане и да се ожени со Агате.

 Свршеникот на Спектре на Питоа 
Свршеникот на Спектре на Жан-Батист Питоа (1846), припишана на Е. Т. А. Хофман, започнува со превод на "Фрајштуц" на Апел, но продолжува со приказната по смртта на вереницата на Вилхелм, Катерина. Вилхелм се жени со друга жена следната година, иако положил заклетва да остане неженет до крајот на својот живот. Изгонувајќи го сожалувањето, Вилхелм оди на соло излет низ ридовите, долините, равниците и шумите. Додека вози, го слуша дивиот ловец, неговата чета и дивите животни кои го ловат, а гром го удира неговиот коњ. Мистериозен глас му наредува на Вилхелм да го следи и го води до една пештера, каде што Вилхелм гледа многу скелети, еден од кои е на Катерина. Скелетот на Катерина танцува со Вилхелм назад до отворено место во шумата, и други скелети им се приклучуваат на танцот до зори. Следното утро, Вилхелм е пронајден мртов со лисја од бели рози расфрлани околу него, а неговиот коњ е пронајден близу, изеден од волци.

 Словенечка верзија 
Слични приказни се познати и од словенската митологија  каде што стрелецот, по име Лампрет, понекогаш се нарекува  

 Лео Перуц 
Третата топка (1915) од Лео Перуц е дебитански роман кој се фокусира на варијација на мотивот на Фрајшутц, во кој сите надприродни куршуми служат како одмазда на ѓаволот. Германскиот дук Грумбах, кој бил принуден да оди во мексикански егзил за време на европските војни за религија, е привлечен во шпанската завојувачка на Ацтечкото Царство и, прифаќајќи го Монтесума II против суровиот Ернан Кортес, од очај склучува договор со ѓаволот за да победи од шпански војник во игра на коцки и да добие аркебус, бидејќи ацтечката страна не може да се натпреварува со шпанските огнени оружја. Меѓутоа, поранешниот сопственик на оружјето го проколнува преостанатите три куршуми кога е соочен со егзекуција за неговото губење: еден треба да го погоди кралот на Грумбах, еден да ја погоди неговата љубовница, а последниот да го погоди самиот Грумбах. Проклетството се остварува кога Грумбах го користи првиот куршум за да го застрела Монтесума, со што го предизвикува ацтечкото убиство на Шпанците во масовно востание, а кога неговиот слуга Мелхиор случајно ја застрела љубовницата на Грумбах, Далила, со вториот куршум при обидот да го убијат десната рака на Кортес. Судбината на третиот куршум останува нејасна: нараторот на романот, кој е првичен и се појавува како стар Грумбах кој страда од ментална болест, сè уште го следи неговиот сега-нем човек Мелхиор, кој служи како најемник за своите поранешни непријатели назад во Германија и наводно страда од амнезија поради трауматичните настани од кои може само да ги потсети бегли спомени. Во прелудниот дел на романот, нараторот среќава стар шпански јавач кој го раскажува наративот на Грумбах и неговите легендарни три проколни куршуми, по што го потсетува на својата идентитет. Во овој момент, романот преминува во неговото главно тело, вистинската приказна за Грумбах, која ја раскажува шпанскиот јавач до моментот кога Грумбах го прогонува Кортес за да го застрела со последниот куршум. Во овој момент, јахачот е наводно прекинат од Мелхиор, кој го убива. Романот повторно преминува во својот фрејм наратив, чии наратор веќе се потсетил дека е Грумбах, но неговата меморија брзо избледува и тој потонува во заборав затоа што Мелхиор го застрелал јахачот со тоа што се претпоставува дека бил третиот куршум пред да успее да ја заврши приказната на Грумбах, што целосно ќе ја врати меморијата на Грумбах.

 Наводи 
Категорија:Германски фолклор
Категорија:Германска култура