Александар Ѓокиќ (архитект)

Александар Ѓокиќ (,  – , ) — познат српски бруталист, неоромантички и постмодернистички архитект, еден од најзначајните претставници на неговата генерација.

Студирал на Архитектонскиот факултет во Белград од 1955 до 1960 година. Меѓу најпознатите дела на Ѓокиќ се Спомен-комплексот на Кадињача во Ужице (1979) и Куќата на југословенско-норвешкото пријателство (денес Куќа на српско-норвешкото пријателство, разговорно „Норвешка куќа“, во Горњи Милановац (1987).
десно|мини|200x200пкс| Куќата на српско-норвешкото пријателство на Ѓокиќ
Делата на Ѓокиќ се одликуваат со забрзан симболизам, рационализам и експресионизам. За своите дела добил повеќе награди. Водел независно студио наречено „Романтична архитектура“. Животот го завршил скокајќи од надвозник.

 Животопис 
Дипломирал на Архитектонскиот факултет во Белград во 1960 година. Се вработил во дизајнерското студио „Генерал план“, а потоа во Младеновац „Инвестпроект“, а во 1963 година преминал во Заводот за подобрување на комуналните дејности на СР Србија. Во текот на 1968 и 1969 година работел и се усовршувал во Јордан. По враќањето, ја продолжил својата самостојна проектантска работа во Дирекцијата за градежништво и обнова на Белград. Работел во компаниите „Наш стан“, „Беоплан“, „Београд-инвест“ и други дизајнерски студија каде ја презел одговорноста на водечки проектант. Работел и како стручен советник на Институтот за архитектура и урбанизам на Србија (1987-91). Во раните деведесетти (1992) основал сопствено архитектонско-урбанистичко проектантско биро наречено „Романтична архитектура“.

За неговата исклучително плодна професионална дејност сведочат дури 280 архитектонско-урбанистички планови, од кои приближно сто се изведени.

Добитник е на голем број награди, општествени признанија и дипломи, меѓу кои и Мајската салонска награда на ЗЛУПУДС (1973), годишната награда ЗЛУПУДС во 1986 година, републичката награда на весникот „Борба“ за 1987 година, наградата „4-ти Јули“ за 1988 година и други. За неговиот севкупен творечки придонес, тој е награден со Големата награда за архитектура на Сојузот на архитекти на Србија за 1986 година. Во текот на речиси четиридецениската работа во оваа професија, самостојно или тимски, учествувал на околу 70 конкурси од областа на архитектурата и урбанизмот, а своите дела ги изложил на седум самостојни и неколку групни изложби. Бил член на Академија на архитектурата на Србија од нејзиното основање во 1995 година.

 Литература 
 Маневић, Зоран. Александар Ђокић. Београд: БМГ, 1995.
 Маневић, Зоран. Лексикон неимара. Београд: Грађевинска књига, 2008.
 Јевтовић, Александра Б. Архитекта Александар Ђокић. Београд: Филозофски факултет, Одељење за историје уметности, докторска дисертација, 2019.

 Надворешни врски 
 Одлазак Александра Ђокића
 Кнежевац-Кијево | Арх. Александар Ђокић и арх. Михаило Чанак | 1971

Категорија:Српски архитекти
Категорија:Неоромантизам
Категорија:Постмодерни архитекти