Бела стрела

„Бела стрела“ — урбана легенда распространета во Русија во 1990-тите, која наводно претставувала специјално организирана и обучена тајна владина разузнавачка агенција за борба против злосторништвото. Се верува дека нејзините членови вклучувале поранешни и денешни вработени во Министерството за внатрешни работи и специјалните сили што имале „дозвола за убивање“ особено опасни криминални власти и водачи на организирани криминални групи (ОКГ) кои дејствувале во Русија, за кои не било можно да се покренат кривична одговорност со законски средства.

Групата службеници за спроведување на законот од Смоленската област, против кои било отворено кривично дело во 1998 година врз основа на изјавите на шефот за криминал Тигран Петросјан, на печатот и на јавноста најмногу им е позната под името „Бела стрела“. Петросјан се плашел за својот живот поради смртта на голем број негови соучесници од рацете на непознати лица, за кои верувал дека се полицајци од Смоленск. Случајот бил затворен во 2000 година, бидејќи било откриено дека сведочењето на Петросјан и многу други е лажно, добиено преку мачење и закани. Самиот Петросјан, обидувајќи се да ги избегне можните репресалии за давање лажно сведочење и фабрикување случај, го променил местото на живеење и името, но истата година бил убиен. .

И покрај недостатокот на официјални докази за постоењето на организацијата и бројните негирања од агенциите за спроведување на законот и безбедносните служби , руското општество смета дека легендата се заснова на вистински факти за убиства од висок профил на криминални шефови извршени во 1990-тите и не го исклучува постоењето на вистинска специјална служба ангажирана во слични активности.

 Потекло на митот 
Гласините за постоење на тајни државни служби во Русија кои вршат репресалии против криминалци кои не биле изведени на суд датираат од 19 век. Една од првите која била именувана била тајната монархистичка организација „Свет одред“. Нејзин член бил Сергеј Вите, кој му го дал името „Свет одред“. Дружина вклучувала мрежа на доушници и агенти провокатори кои помогнале во борбата против револуционерниот терор. Друга организација, која била група „народни одмаздници“, се смета дека била вмешана во убиството на Николај „Шабан“ Сафонов, водач на банда што оперирала во Москва (Официјално се верува дека во градот Лебедијан бил убиен од неговите соседи кои дознале за неговите дела - не многу пред тоа, во јануари 1919 година, бандата на Сафонов извршила убиство на 16 сообраќајни полицајци во Москва.

Во СССР, борбата против криминалот официјално се водела во согласност со законите „За полиција“, „За државна безбедност“ и „За оперативно-истражни активности“, но претседателот на КГБ на СССР Јуриј Андропов бил заслужен за создавањето единици кои биле ангажирани во елиминирање на водачи на криминални групи и други банди според специјално развиена програма, заобиколувајќи ги нормите на кривичната процедура - тоа биле наводно единиците „В“ и „С“ на Седмата управа на КГБ на СССР, чии вработени биле обучени за употреба на специјално оружје, како и многу уметнички оружја. (вклучувајќи инсталирање и активирање на импровизирана експлозивна направа, испрашувања итн.). Според друга верзија, Бела стрела била создадена како аналогија на одредите на смртта на земјите од Латинска Америка, каде што убедени антикомунисти или поддржувачи на проамериканската надворешна политика биле на власт за време на Студената војна. Одредите на смртта елиминирала не толку големи криминални фигури колку политички противници кои не го признавале конзервативниот режим (жртвите биле главно претставници на левата опозиција и нивните поддржувачи од редот на обичните граѓани). Бразил се сметал за редок исклучок од ова правило: во Рио де Жанеиро, одредите и бригадите составени од полицајци биле ангажирани во елиминацијата на криминалот во Бразил (дилери на дрога, улични разбојници и макроа; Криминал во Бразил), обидувајќи се да употреби сила за да го обезглави организираниот криминал. Меѓутоа, тоа често се правело по наредба на богати поединци, а како резултат на престрелките, цивилите често гинеле.

Во врска со промената на структурата на криминалот и манифестацијата на неговите организациски форми, како и во врска со потребата да се обезбеди заштита на учесниците во кривичната постапка (жртви, сведоци) и нивните роднини од криминални напади, Законот на РСФСР „За полиција“ стапил на сила на 18 април 1991 година. По распадот на СССР, на 13 март 1992 година, бил усвоен Законот на Руската Федерација бр. 2506-1 „За оперативни истражни активности во Руската Федерација“; Нов закон под истото име со голем број амандмани бил донесен на 12 август 1995 година..

Кривичните случаи од висок профил во раните и средината на 1990-тите (врвот на организираниот криминал во Русија) поврзани со вонсудски погубувања (убиства и мистериозни исчезнувања; Вонсудските убиства на водачите на криминалниот свет - криминални власти и крадци по закон) поттикнале гласини за постоењето на „Бела стрела“. Меѓу жртвите имало и такви кои некако или ја избегнале кривичната одговорност или се извлекле со релативно блага казна, бидејќи обично се осудувале само сторителите или помошниците, но не и клиентите Главната верзија за убиствата и киднапирањата на овие лица била „прераспределба“ на територијата меѓу групи, но била изнесена и верзија за вмешаност на специјална група службеници за спроведување на законот кои решиле да се борат со криминалците користејќи свои методи. Сликата на Бела стрела била романтизирана: нејзините членови биле заслужни за тоа што сакале да го обноват законот и редот со оглед на фактот дека, во услови на политички и економски пресврти во Русија, не било можно криминалците да се изведат пред лицето на правдата според законот. Оттука, на претставниците на безбедносните сили им останало само една опција: да ги елиминираат криминалците без претходно судење или истрага. Печатот, исто така, тврди дека поранешни криминалци соработувале со организацијата од различни причини, но никој од оние кои тврделе дека постои групата не можел да именува ниту еден од членовите или водачите на групата.

 Неуспешни обиди за имплементација 
десно|мини|245x245пкс| Александар Лебед

 Руска легија 
Во 1996 година, секретарот на Советот за безбедност на Руската Федерација, генерал Александар Лебед, станал еден од првите кој се обидел да создаде единица која ќе се занимава со елиминирање на криминални власти и водачи на организирани криминални групи, како дел од агенциите за спроведување на законот и вооружените сили на Русија. Лебед на политичкото раководство на земјата му презентирало документ со наслов „За потребата од создавање специјална воена формација „Руска легија““, во која била наведена идејата за формирање единица од 50.000 војници заснована на вооружените сили и внатрешните трупи. Лебед претпоставувал дека во оваа „Легија“ ќе бидат вклучени борци од единицата за специјални сили Алфа, специјалните сили на Главната дирекција на Генералштабот на руските вооружени сили, руските воздухопловни сили, како и вработени во руското Министерство за внатрешни работи и ФСБ.. Според проектот на Лебед, легијата требала да „имплементира разузнавачки информации“ од ФСБ, ГРУ и ФАПСИ со цел „локализирање на политичката и воената конфронтација, елиминирање на водачите на политичките, сепаратистичките и други организации чии активности би претставувале закана за националната безбедност“. Пред сè, ова значело учество на легијата во потиснување на отпорот од страна на исламските терористи во Северен Кавказ. Во легијата било планирано да се поканат и странци – државјани на Сојузна Република Југославија и Босна и Херцеговина (имено, жители на Република Српска кои учествувале во војните во Хрватска и Босна и Херцеговина) и претставници на ерменската дијаспора како луѓе кои „го доживеаја угнетувањето на ослободената Русија само благодарение на и на кои им беа благодарни“.

Сепак, предлогот на Лебед останал неодговорен, а шефот на Министерството за внатрешни работи, Анатолиј Куликов, отворено го обвинил Лебед дека се обидел да ја искористи легијата за да организира државен удар и последователно да дојде на власт. Според Куликов, Лебед планирал едноставно да создаде своја „џебна армија“ наместо да ја користи „Легијата“ за спроведување операции во Чеченија, а кога бил даден негативен заклучок на неговиот предлог, тој се обидел да постигне потчинување на сите воени единици кои служат на територијата на Чеченија на Советот за безбедност, но оваа идеја исто така не наишла на поддршка . Се верува дека, заедно со потпишувањето на Хасавјуртскиот договор, иницијативата на Лебед за создавање „Руска легија“ довела до негова оставка на 17 октомври 1996 година. Според Дејвид Хофман, Лебед, кој го поддржувал Елцин на претседателските избори, почнал почесто да го критикува претседателот по договорите во Хасавјурт, а Елцин, плашејќи се од зголемената популарност на Лебед, постигнал разрешување на генералот со помош на телевизискиот канал НТВ. Каналот емитувал снимки од пред една и пол година од маршот на ултрадесничарско националистичко движење во Санкт Петербург, кој, според НТВ, наводно бил марш на движењето на поддржувачите на Лебед, познато како „Руска легија“  .

 Дирекција за развој на криминални организации 
На 18 ноември 1998 година, на специјална прес-конференција, неколку офицери на ФСБ, предводени од потполковник Александар Литвиненко, објавиле дека пред две години, по наредба на властите на Руската Федерација, бил формиран Оддел за развој на криминални организации (ОРКО), кој формално ја наведува својата цел како борба против организираниот криминал. Според некои извори, неговиот број бил 150 луѓе, а шеф на ОРКО бил генерал-полковник на ФСБ Евгениј Хохолков, кој учествувал во развојот на операцијата за убиство на Џохар Дудаев . Информациите за активностите на ОРКО биле строго класифицирани, но подоцна биле и објавени: Литвиненко открил информации за ОРКО и изјавил дека има намера да го убие Борис Березовски. Литвиненко работел во 7-от Оддел, кој, според него, требало да се занимава со „вонсудски погубувања“ на криминални органи и да дејствува не помалку ефикасно од единиците на руските вооружени сили во Чеченија .

Вработените кои ја обелодениле информацијата, Александар Литвиненко, Константин Латишонок и Андреј Понкин добиле отказ, а подоцна била отворена кривична постапка против Михаил Трепашкин за оддавање државни тајни и нелегално поседување муниција. Друг вработен, Виктор Шебалин, бил принуден да ги повлече своите изјави . Подоцна, емигрираниот Литвиненко ги критикувал активностите на ОРКО во книгата „Криминалната група Лубјанка“, тврдејќи дека Дирекцијата ќе се бори не толку против криминалот, колку против поединци кои се спротивставени на специјалните служби и властите . Во 2007 година, текстот на документот се појавил во Новаја Газета, кој бил претставен како некаква инструкција за вработените во ОРКО и бил потпишан од полициски полковник, еден од водачите на Главната дирекција за борба против организираниот криминал на Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација, херојот на Русија, Сергеј Селиверстов; Самиот Селиверстов ги негирал гласините за потписот, но не ја негирал автентичноста на документот, осудувајќи го неговото објавување како оддавање државна тајна  .

 Сојуз на советски чекисти 
Во 1990-тите, пензионираниот полковник на ГРУ Артур Тарасов организирал конгрес на поранешни генерали на вооружените сили на СССР, КГБ и Министерството за внатрешни работи (околу 19 лица) во Севастопол и создал јавна организација, Сојуз на советски чекисти, која имала намера да создаде вооружен одред од 100 луѓе за борба против криминалот. Тарасов се обидел да добие средства за создавање и одржување на одредот од Владата на Украина, па дури и од некои крадци во законот.

 Припишани акции 
Печатот ја припишува елиминацијата на особено опасните криминалци на Бела стрела, сметајќи дека извршителите на убиствата биле членови на тајна организација во која биле вклучени воени и безбедносни сили. Подоцна биле разрешени голем број од овие убиства: виновниците честопати биле веќе познати на јавните организирани криминални групи, кои всушност вклучувале поранешни воени лица и полицајци (пример е организираната криминална група Шатурскаја), која била основа за сите гласини за можно постоење на таква специјална единица . Прашањето станало толку акутно што шефовите на единиците на криминалистичката полиција, претставниците на ФСБ и замениците-министри за внатрешни работи на Руската Федерација биле принудени официјално да го негираат постоењето на единици или одреди што имале каков било вид „ дозвола за убивање“ .

 Според една верзија, серијата убиства што се припишуваат на Белата стрела започнала со смртта на водачот на организираната криминална група Бауман, Валери „Глобус“ Длугач, ноќта меѓу 10 и 11 април 1993 година - тој бил застрелан во ноќната дискотека „У ЛиСа“ со снајперска пушка од познатиот убиец Александар Солоник.. Според најверојатната верзија, нарачателот на убиството бил Сергеј „Силвестер“ Тимофеев, кој бил во судир со Длугач за ноќниот клуб Арлекино; Се разгледувала и верзијата на пресметки поврзани со нафтениот бизнис. Првичната верзија за вмешаноста на специјалните служби во убиството на Глобус се засновала на фактот дека во војната меѓу словенските и кавкашките криминални групи, Длугач ги поддржал вторите, иако по ликвидацијата на Глобус, рамнотежата на силите во оваа војна и состојбата на работите во целина не се промениле. Солоник подоцна бил обвинет за ликвидација на Виктор „Калина“ Никифоров и Валери „Бобон“ Винер, што исто така било припишано на дејствијата на специјалните служби. Некои луѓе тврдат дека Солоник навистина бил припадник на Бела стрела или, во најмала рака, работел за руските специјални служби, а само така може да се објасни бегството на Солоник во 1995 година од Деветтиот корпус на Матроскаја Тишина, каде што завршил по масакрот на пазарот Петровско-Разумовски (четворица биле убиени, четворица биле ранети). Се претпоставува дека на Солоник му помогнал да избега не само чуварот Меншиков, кој традиционално се смета за виновник за бегството, туку и други вработени во притворот, кои ги исклучиле сите системи за надзор и аларм. Солоник бил поранешен полицаец, од каде бил отпуштен во 1985 година под обвинение за силување. Убиството на Солоник во 1997 година од страна на Александар Пустовалов, наречен „Саша Солдат“ (осуден во 2005 година) исто така се припишува на врските на Солоник со безбедносните сили, бидејќи криминалното подземје, наводно, ги сметало дејствијата на Солоник за чин на предавство. Сепак, оваа верзија е критикувана поради фактот што „крвните непријатели“ на Длугач можеле тоа да го направат многу порано во Москва..
 Според друга верзија, печатот започнал да ги припишува убиствата на криминалните босови на митската група „Бела стрела“ откако криминалниот бос Отари Квантришвили бил застрелан во близина на Краснопресненските бањи на 5 април 1994 година. Една од првите верзии што се разгледувале била вмешаноста на воените и безбедносните сили, чие здружение било тајно наречено „Бела Стрела“. Според сведочењето на Иван Воронцов, рускиот вицепремиер Александар Шохин и неговиот брат Генадиј, кој ја извршувале функцијата директор на АД „Партнер“, го наредиле убиството на Квантришвили, со кого имале судир за пари. Во јануари-февруари 1993 година, тие наводно го информирале Воронцов дека имаат намера да создадат информативен и аналитички центар како покритие за група професионални воени лица кои ќе бидат ангажирани во физичка елиминација на одредени лица. Сепак, обвиненијата против браќата се распаднале откако Воронцов бил прогласен за луд по психијатриско испитување - ситуацијата се влоши со фактот што Воронцов бил обвинет во кривично дело за измама во кое било вклучено одредено Федерално детективско биро на Русија. Подоцна, Александар Солоник, исто така, се обидел да ја убеди истрагата за вмешаноста на браќата во убиството на Квантришвили. Меѓутоа, подоцна било утврдено дека Квантришвили бил застрелан со снајперска пушка од убиецот Алексеј Шерстобитов, наречен „Војникот Леша“. Шерстобитов претходно служел во железничките трупи, бил снајперист од прва класа и го познавал постариот поручник на КГБ на СССР Григориј Гусијатински, кој по напуштањето на властите станал водач на организираната криминална група Ореховска. Верзијата на истрагата за вмешаноста на „Леша Солдат“ била потврдена со искреното признание на Шерстобитов.
 Еден од првите исчезнати криминални босови за чие киднапирање била обвинета групата „Бела стрела“ бил Гиви „Резани“ Берадзе, познат грузиски крадец во Москва. На 19 мај 1993 година, Берадзе заминал со својот автомобил жигули и не се вратил: полицијата подоцна го пронашла автомобилот празен со клучевите на бравата. Според очевидци, автомобил со полициска ознака дошол до неговата куќа, од која излегле полицајци и понудиле да го „решат недоразбирањето“ и да отидат во полициска станица за да решат некои прашања во рок од „15 минути, не повеќе“. Според друга верзија, Јуриј „Галски“ Кирија, со кого Берадзе имал долгогодишен судир, бил вклучен во киднапирањето на Берадзе.
 Во мај 1994 година, крадецот Сергеј „Сибирјак“ Липчански организирал „собир“ во затворот Бутирка, обидувајќи се да ги убеди законските крадци и властите да склучат примирје во врска со почетокот на војната меѓу словенските и кавкаските криминални групи. За таа цел, Липчански донел околу 30 авторитети во ќелијата на двајца законски крадци. Сепак, сите бандити присутни на состанокот биле уапсени од офицерите на РУБОП. По некое време, Сибирјак исчезнал и бил прогласен за исчезнат., што некои го припишуваат на интервенцијата на Бела стрела, а убиен бил неговиот послушник Сергеј „Комар“ Комаров, кој се обидел да ги открие околностите на исчезнувањето. Две години по средбата, на 6 август 1996 година, Липчански бил убиен во Балашиха среде судиротт со криминални групи.
 На 14 јули 1994 година, еден од најстарите законски крадци, Гајк Геворкјан, со прекар „Гога Еревански“, кој бил осуден на 25 години во работен логор за криминални активности уште во времето на Сталин, бил застрелан со пиштол во влезот од неговата станбена зграда. Организираната криминална група Шатурскаја, чиј 'рбет се состоел од дипломирани студенти на полициското училиште во Москва и други поранешни вработени во Министерството за внатрешни работи на СССР и во руското Министерство за внатрешни работи, била вмешана во смртта на Гога Еревански. Конкретно, во него биле вклучени вработени во Одделот „Р“ на Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација Али Мусаев, Ерик Колесников, Валери „Бујок“ Нестеренко, Виталиј Горлов и вработен во Одделот за внатрешни работи „Головински“ Максим Боганатов. Печатот погрешно ја нарекол групата „Бела стрела“, сугерирајќи дека е вмешана во убиството на Квантришвили, кој бил запознаен со Геворкјан. Сторителот бил Боганатов, посредници биле форензичарот, зетот на началникот на Окружниот оддел за внатрешни работи во Москва и уште двајца службеници, а муштериите биле претставници на чеченските организирани криминални групи кои биле во судир со Гога. Подоцна исчезнале лекарите кои се обиделе да го спасат животот на смртно ранетиот Геворкјан. Покрај тоа, вмешаноста на организираната криминална група Шатурскаја во убиството на браќата Илхан и Вадим Абдулин од Сургут, кои биле дилери на дрога, на 1 октомври 1996 година (печатот го „вклопил“ ова злосторство во легендата за „Белата стрела“), и во убиството во октомври 1997 година на браќата Воробјови, носители на „обшчакот“ на организираната криминална група Шатура - во двата случаи бил вмешан Горлов, кој ги елиминирал браќата по наредба на Александар „Каубој“ Жуков, а претходно осудениот Алексеј Алексејев учествувал во ликвидацијата на браќата Абдулин.
 На 13 септември 1994 година, на улицата 3-та Тверска-Јамскаја, како резултат на експлозијата на сопствениот Мерцедес 600, загинал криминалниот бос и водач на организираната криминална група Ореховска, Сергеј „Силвестер“ Тимофеев. Поради фактот што Тимофеев имал многу непријатели меѓу криминалните авторитети, случајот до ден-денес останува нерешен - Квантришвили, Березовски, Длугач и Иванков се сметаат за можни виновници. Исто така, постои верзија дека Тимофеев бил елиминиран од членови на организираната криминална група „Курган“: откако започнала војна против чеченските организирани криминални групи, тој им понудил на убијците од „Курган“ да ги елиминираат неговите противници, но групата сметала дека понудената награда недоволна и го побарала нивниот удел во клубот Арлекино, а по одбивањето, решила да се ослободи од нивниот поранешен „работодавач“. Верзијата за вмешаност на специјалните служби во смртта на Тимофеев се засноваат на фактите за активност во врска со нафтата и депозитите во странски банки, бидејќи Тимофеев не дејствувал во интерес на државата, туку во свои интереси, но тоа не било разбрано сериозно, бидејќи, земајќи го предвид последователниот пораст на криминалот во Москва, ликвидацијата на „Силвестер не можеше да биде Министерството за внатрешни работи“. Самата организирана криминална група „Ореховскаја“ вклучувала и поранешни воени лица и вработени во полицијата и во КГБ на СССР, како и луѓе кои немале такво искуство, кои поминале борбена обука со инструктори од специјални полициски единици или специјални служби (КГБ, ФСК, ФСБ), како резултат на што во 1990-тите, сите „Сите убиства од висок профил извршени од групата Ореховскаја почнаа да се припишуваат на Бела стрела“.
 На 19 ноември 1995 година, во западниот дел на Москва, бил киднапиран шефот на криминалот во Рјазан, Виктор Ајрапетов, наречен „Витја Рјазански“, водачот на организираната криминална група „Ајрапетов“. Според обезбедувањето, на раскрсницата на автопатот Рублевское и булеварот Осени, автомобилот на Аирапетов бил блокиран од два странски автомобили, од кои излетале луѓе со капаци и полициска камуфлажа, покажувајќи им на обезбедувањето полициски легитимации. Ајрапетов бил фрлен во автомобил и подоцна убиен со истрел во главата, а неговото тело било пронајдено во Љуберци. Регистерските таблички на странските автомобили на кои се сеќавале чуварите всушност се совпаѓале со регистарските таблички на возилата на специјалците на МВР, но од полицијата изјавиле дека тој ден во гаражите имало автомобили со такви таблички. Се покажало дека извршители на убиството се бандити од организираната криминална група „Слоновскаја“..
 На 20 ноември 1995 година во Саратов во просториите на ИСТО „Гроза“ биле застрелани 11 лица од организираната криминална група „Чикуновские“, предводена од Игор Чикунов, сопственик на повеќе претпријатија. Четиринаесет лица играле карти во просторијата кога влегле двајца маскирани убијци, кои за 20 секунди со пиштоли ТТ убиле 11 лица и испразниле два шаржери. Спасени биле само Александар Тормозов, Армен Авакјан (ранет) и трет сведок, чие име истрагата не го соопштила (не бил повреден, но побегнал пред да дојде полицијата). Првично, Алексеј „Потап“ Циганков и Михаил Орлов од организираната криминална група „Чајка“ биле обвинети за убиството на Чикунов; од Чикунов се обидувале да наплатат долг од 40 илјади долари. Сепак, на 16 јули 2004 година и двајцата на крајот биле ослободени., а на 10 јули 2009 година, повторното судење кое вклучувало неправилности во судењето, исто така, резултирало со ослободување на двајцата мажи. Според друга верзија, бандитите биле застрелани од двајца неидентификувани вработени во РУОП, што довело до гласини за вмешаност на Бела стрела.
 Во 1996 година, во московскиот регион се случиле серија киднапирања, за кои биле обвинети службениците за спроведување на законот. Заедничко за сите злосторства бил фактот дека сите исчезнати лица биле членови на завојувани организирани криминални групи, а дејствијата на киднаперите биле многу слични во смисла на професионализам со постапките на службениците за спроведување на законот. Шефовите на специјалните единици на Министерството за внатрешни работи на областите Чехов и Подолск, како и на окрузите Пушчино и Химки, каде што се случиле сите киднапирања, на секој начин негирале каква било вмешаност на вработени во настаните што се случиле.
 На 21 март 1996 година, во Чеховскиот регион во Московската област, околу 22:00 часот, луѓе облечени упаднале во барот „Грото“, возејќи до шанкот со возила од типот КАМАЗ и ВАЗ-2109. Очевидците на секој од нивните гради виделе амблем во форма на тигар и натпис „Спецаназ“, а на десната рака натпис „Спецаназ на Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација“ . Десет главно членови на криминалната банда на браќата Виктор и Дмитриј Корчагин (вклучувајќи го и криминалниот бос по прекар Адам) — биле уапсени. Окружното обвинителство отворило кривично дело за киднапирање, бидејќи полицијата почнала да добива масовни повици за исчезнати лица при што овие десет лица биле уапсени. Еден месец подоцна, четворица од киднапираните биле пронајдени на московската реонска полиција, а во полициската станица дале нејасно сведочење: според нив, грабнувачите ги држеле сите заробеници во подруми, не ги хранеле и постојано ги тепале.
 Во 2000 година, полицијата во гаражната задруга „Космос“ на периферијата на Чехов отворила бетонски под: откако го отвориле подот, во рок од една недела, службениците на руското Министерство за внатрешни работи извлекле шест трупови од под двометарски слој бетон, што им припаѓал на браќата Корчагин и на четворица други членови на бандата (Борис Шимовилик, Владимирикажли и Важијашип). Со прегледот било утврдено дека сите шестмина биле убиени со истрели во задниот дел од главата од пиштол ТТ, а потоа се обиделе да ги „превртат телата во бетон“. Оперативците тврделе дека во врска со киднапирањето и убиството биле приведени сегашни и поранешни службеници за спроведување на законот, чии имиња не биле соопштени. Извесно време, Генадиј Недосека, наречен „Гена Бољшој“, идниот началник на Чеховскиот округ во Московскиот регион, кој наводно се скарал со групата на браќата Корчагин, бил обвинет за убиство на сите шестмина, но не биле презентирани докази , а самиот Недосека изгорел жив во својот блиндиран автомобил на 8 ноември 2004 година. Исто така, како причина за масовното убиство на членовите на бандата се сметало долгогодишниот судир на бандата со организираната криминална група Подолск..
 Според Николај Модестов, бандата на крадец со прекар „Док“, која била во расправија со браќата Корчагин, можела да биде вмешана во киднапирањето: непосредно пред киднапирањето, водачите на бандата се сретнале со неколку водачи на спротивставени групи и се договориле да се сретнат во „Грото“, каде што биле киднапирани. Обвинителството сепак негирало каква било поврзаност меѓу ова киднапирање и расправијата меѓу „Дока“ и Корчагинците. Во 2020 година, истрагата за случајот била повторно отворена: криминалниот бос Сергеј „Фил“ Филатичев, кој ја поседувал гаражата и кој можеби имал мотиви за убиството на Корчагинците, бил ставен на федералниот список за барање и испитување..
 На 6 јуни 1996 година, дежурната единица на Одделот за внатрешни работи во Подолск добила пријава за киднапирање на две лица: О. Смирнов, кој бил неколку пати осуден и неговиот пријател Перцов, на 27 мај со возило „Исузу родео“ го напуштиле својот дом и во 19 часот биле забележани на влезот на Дубровици, без трага од селото. Според очевидци, автомобилот бил опкружен со луѓе во маскирни униформи со натписи на грбот и маски, како и со митралези во рацете. На 30 јули во езерце кај селото Пожолово бил пронајден поплавен автомобил, а во кабината биле пронајдени траги од крв. Телата на мажите биле пронајдени на приближно 200 метри од автопатот Чехов-Чернецкоје: според форензичарите, смртта била предизвикана од прострелни рани, а Смирнов бил идентификуван како еден од починатите по генетски преглед. Бил отворен криминален случај, но никогаш не бил разрешен. Во јавноста се формирало мислење дека во ова биле инволвирани непознати органи на прогонот, кои извршиле линч. Меѓутоа, агенциите за спроведување на законот во Москва и Московската област официјално изјавиле дека тој ден не се одржале никакви настани во областа Подолск.
 На 22 јули 1996 година, сличен инцидент се случил во Пушчино, кога член на една од организираните криминални групи по име Назиров и неговиот пријател Харитонов биле киднапирани. Љубовницата на Назиров на распит тврдела дека во 00:30 часот маж во маскирна униформа и маска на лицето го нападнал Назиров во влезот на неговата станбена зграда, со автомат го удрил Назиров во лицето, му ставил лисици и го изнел надвор, заканувајќи се дека ќе ја убие жената доколку повика помош. Таа, исто така, видела три лица камуфлирани во близина на автомобил ВАЗ-2107, кои го совладале Харитонов и го фрлиле во автомобилот. Кривичниот случај бил отворен на 26 јули 1996 година од обвинителството во Пушчино: обвинителството ја презело вмешаноста на водачот на локална организирана криминална група, кој се расправал со Назиров и Харитонов за поделба на територијата, па дури и со криминални власти од Чехов и регионот Подолск. Непосредно пред киднапирањето на нивниот водач, луѓето на Назиров ги посетиле гробиштата Молодино во областа Чехов, каде што еден од гробарите им ги понудил услугите на „погребување“ во случај на проблеми..
 Вечерта на 2 декември 1996 година, во Химки, седум лица на возраст од 20 до 27 години биле киднапирани од стан на улицата Строитли, од кои тројца биле членови на организирана криминална група: сите киднапирани имале склоност кон употреба на дрога. Два жолти полициски УАЗ и еден зелен УАЗ со специјални сигнали и буквите БД се упатиле до куќата. Лицата кои истрчале од автомобилите, вооружени со митралези, со камуфлажа и маски, ги грабнале сите седуммина и ги однеле при што им ги одзеле автомобилите на киднапираните - еден мерцедес и еден ВАЗ-2109. Украдените автомобили биле однесени на платен паркинг под надвозникот Рига во Москва: луѓето што ги возеле се претставиле како полицајци..
 Познатиот наркодилер и крадец Павел Захаров, познат по прекарите „Ѕверот“ и „Паша Цирул“, бил уапсен на 15 декември 1994 година од страна на Главната управа на Министерството за внатрешни работи на Русија (според некои извори, по најава од Вјачеслав „Јапончик“ и нелегално поседување оружје во Иванков во затворот Бутирка - формално за нелегално поседување оружје, но всушност за организирање трговија со дрога. Правните крадци не само што го снабдувале со дрога затворот, туку и го постигнале ослободувањето со поткупување на инспекторите (оној на кој му било понудено поткуп бил отпуштен од работа). Цирул најпрво бил префрлен во Матроскаја Тишина, каде што неговиот адвокат (кој бил осуден) го снабдувал со дрога, а потоа во притворниот центар Лефортово, каде што дури му доделиле обезбедување од специјалните сили за да го спречат Цирул да им даде наредба на своите луѓе да елиминираат еден од членовите на истражната група - извршителот на организираната криминална група на Крим требало да биде од Вашмак. На 23 јануари 1997 година, Захаров ненадејно починал од акутна срцева слабост предизвикана од туберкулоза, сериозна болест на крвта и тело уништено од употреба на дрога. Подоцна, се појавила верзија дека специјалните служби биле вклучени во елиминацијата на Цирул: „некои луѓе во камуфлажа“ наводно однеле голема сума на готовина (околу 150 милиони долари) од неговата вила, лоцирана во селото Жостово, која наводно била искористена за покривање на трошоците за операцијата за елиминирање на Захаров.

 Наводи 

Категорија:Урбани легенди во Русија
Категорија:Злосторство во Русија