Историја на ФК Марибор

Фудбалскиот клуб Марибор (словенечки: Nogometni klub Maribor) — словенечки професионален фудбалски клуб со седиште во Марибор. Основан бил во декември 1960 година од функционери и играчи на Браник Марибор. Со 16 титули во Првата словенечка фудбалска лига и 9 Купови на Словенија, тие се најуспешниот словенечки тим. Марибор е исто така единствениот словенечки клуб кој стигнал до групната фаза од УЕФА Лига на шампиони и УЕФА Лига Европа.

Во раните години, клубот играл во Втората југословенска фудбалска лига пред да биде промовиран во Првата југословенска фудбалска лига во 1967 година. Тие останале во првата лига пет сезони, а потоа отпаднале и повеќе не се вратиле на југословенскиот врв. Во раните 1980-ти години, клубот бил исфрлен на третото ниво поради скандал со поткуп.

По независноста на Словенија во 1991 година, Марибор бил еден од основачите на Првата словенечка лига, а исто така го освоиле инаугуративното издание на Купот на Словенија во 1992 година. Првата златна ера на клубот бил помеѓу 1997 и 2003 година, кога Марибор освоил седум последователни титули во лигата и стигнал до групната фаза од Уефа Лигата на шампионите 1999/2000 година. Во средината на 2000-тите години, клубот опаѓал неколку години и го мачеле големи финансиски тешкотии.

Втората златна ера на клубот започнал во 2007 година, кога Златко Захович бил назначен за спортски директор на клубот. Во периодот помеѓу 2009 и 2019 година, Марибор освоил осум титули во лигата, четири титули во купот и двапати се квалификувал за групната фаза на УЕФА Лигата на шампионите.

 Позадина 
Првиот чекор во основањето на ФК Марибор било создавањето на I. ССК Марибор на 28 јуни 1919 година. Во 1920 година, клубот го стекнал својот прв терен Људски Врт и го одиграл својот прв официјален натпревар против Рапид.

За време на меѓувоениот период, на словенечката фудбалска сцена доминирале клубовите лоцирани во Љубљана и затоа Марибор успеал да ја освои титулата во Словенечка републичка фудбалска лига само три пати (1931, 1933 и 1939 година). По Втората светска војна, ФК Марибор влегол како наследник на  I. ССК Марибор. Во 1949 година бил основан НК Браник Марибор. Тимот бил распуштен во август 1960 година поради аферата со труење со храна пред натпреварот против Карловац во промотивниот плеј-оф за пласман во Југословенската втора фудбалска лига.

 Формирање и рани години (1960-1967) 
Фудбалскиот клуб Марибор бил основан на 12 декември 1960 година од официјални лица и играчи на НК Браник Марибор, клуб кој се распаднал неколку месеци порано. Управниот одбор на новоформираниот клуб тогаш ги организирал претседателските избори. За прв претседател на клубот бил назначен Сречко Корен, за прв тренер Андрија Пфландер, а за капитен на првиот тим Ото Блажник. Првично било предложено клубот да се вика НК Марибор 1960 и боите на клубот да бидат црвено-бели, инспирирани од боите на грбот на градот Марибор. Сепак, на првото генерално собрание на 26 декември 1960 година, било одлучено клубот да се вика НК Марибор, со виолетова и бела како главни бои. Блажник бил тој што предложил комбинација од виолетови и бели дресови на клупскиот одбор откако ги видел фотографиите од италијанската Фиорентина во списанието La Gazzetta dello Sport. Марибор го одиграл својот прв натпревар на 5 февруари 1961 година, пријателски против Ковинар, победувајќи го натпреварот со резултат од  2–1, Стефан Толич ги постигнал двата гола.

Марибор започнал да се натпреварува за време на вториот дел од Словенечка републичка фудбалска лига 1960–61 и ги превзел бодовите и позицијата на градскиот ривал ЖШД Марибор. Првиот официјален натпревар во лигата бил одигран на 12 март 1961 година, кога Марибор играл против Нова Горица и победил со 2-0. Тимот ја освоил Републичката лига (трета лига во Југославија) во првата сезона, и на тој начин се квалификувала за плеј-офот за да се пласира во втората југословенска лига. Пфландер бил главен тренер на тимот што ја освоил титулата на Републиката, но тој морал да се повлече од функцијата поради болест. Неговиот наследник стана Владимир Шимуниќ, кој на крајот го одвел тимот во југословенската прва лига шест години подоцна. Марибор поминал како победник во првите две кола од квалификациите и на крајот го совладал Уљаник од Пула во финалната фаза со резултат од 2–1, со што заработил промоција во втората југословенска лига.
На 2 септември 1962 година, фудбалските фанови ширум Словенија биле сведоци на раѓањето на новото ривалство помеѓу Марибор и Олимпија. Првиот натпревар меѓу двете страни се одиграл во Љубљана и завршил нерешено (1–1). По пет сезони во второто ниво, клубот, управуван од Шимуниќ, ја освоил втората лига и се квалификувал за југословенската прва лига, со што станал еден од трите словенечки клубови во историјата што играле во југословенската прва лига.
десно|мини|300x300пкс| Играчите на Марибор и Уљаник пред баражот за промоција во 1961 г.

 Југословенска прва лига (1967–1972) 
Првиот натпревар на клубот во југословенската прва лига се одиграл на 20 август 1967 година против Вардар во Скопје, кој завршил со нерешено 1–1, Мараш кој го постигнал единствениот гол за Марибор. Првиот домашен натпревар се одиграл на 27 август против Пролетер Зрењанин пред 8.000 гледачи, кој Марибор го добил со 3-0. Головите ги постигнале Младен Крањц, Милан Арнејчич и Борис Бинковски. Во текот на истата сезона, бил оспорен првиот натпревар во југословенската највисока лига помеѓу два словенечки клуба, кога Марибор бил домаќин на натпреварот против нивниот ривал Олимпија пред 13.000 гледачи, што завршил нерешено без голови. Марибор ја заврши својата прва сезона во првата лига на 12-то место. Во 1966 и 1967 година, тимот исто така ги освоил титулите во Купот на Република Словенија, победувајќи ја Олимпија во двата наврати. Понатаму, Марибор стигна до полуфиналето на Купот на Југославија во 1968 година, тесно губејќи со 2–1 од Црвена звезда.
лево|мини|217x217пкс| Младен Крањц играл за Марибор во 1969 година.
За време на нивниот петгодишен престој во југословенската прва лига, Марибор одиграл вкупно 166 натпревари и постигнале 40 победи, 57 нерешени и 69 порази, со гол разлика 166–270. Нивната највисока позиција во лигата била во 1969-70 година, кога клубот завршил на 10-тото место во лига со 18 тимови. 1971–72 била нивната последна сезона во југословенската прва лига бидејќи тимот заврши на последното место со само 20 поени. Марибор никогаш повеќе не се вратил во југословенската прва дивизија.

Во првата лига, Марибор одиграл вкупно десет натпревари против Олимпија, со вкупен резултат од две победи, три нерешени и пет порази. Сите натпревари меѓу двата клуба во овој период биле распродадени, а посетеноста понекогаш достигнувала и до 20.000 гледачи. Младен Крањц, еден од најдобрите играчи во историјата на клубот, бил најдобар стрелец за тимот во секоја од нејзините пет сезони поминати во југословенската прва лига, откако постигнал 54 голови, кои му овозможиле трансфер од Марибор во Динамо Загреб.

 Темните години (1973-1990) 
Во 1972-73 година, Марибор играл во втората југословенска лига. Во последното коло на домашен терен пред 7.000 гледаци ја совладале Риека со 7–1, што било доволно за второто место и за пласман во баражот за промоција. Во првото квалификациско коло против Будуќност, Марибор се пласирал на пенали и се пласирале во решавачкото коло против Пролетер. Првиот натпревар бил одиграл во Марибор на 8 јули 1973 година и се смета за еден од најисториските натпревари во историјата на клубот, бидејќи сè уште го држи рекордот за најмногу гледачи на домашен натпревар. Имало 20.000 гледачи, а речиси три часа пред почетокот на мечот на трибините веќе биле собрани околу 15.000 луѓе. Марибор го добил натпреварот со 3-1. Предноста од два гола, сепак, не била доволна бидејќи Пролетер го добил реваншот со 3-0 на домашен терен и заслужил промоција во првата лига, елиминирајќи го Марибор со вкупни 4-3. Кога резултатот бил 1–0 за Пролетер, Јосип Ражиќ постигнал израмнувачки гол во 23. минута, но голот не бил досуден од главниот судија. Подоцна, телевизискиот преглед покажал дека топката всушност ја минал линијата и дека голот требало да се брои.

По драматичниот плеј-оф против Пролетер, за клубот започнал период на стагнација. Марибор ја завршил сезоната 1973-74 на 13-то место и едвај избегнал испаѓање во третото ниво. Сепак, тие испаднаале следната сезона (1974–75), што значело дека тимот не бил дел од првите две лиги на Југословенскиот фудбал за прв пат по 14 години. Марибор веднаш се вратил во втората дивизија по само една сезона и повторно бил блиску до промоција во највисокото ниво во 1978-79 кога завршиле како второпласирани, шест бода зад Челик. На крајот на сезоната 1980-1981, Марибор го победил Челик со 4-2 во решавачкото последно коло и завршил на 10-то место, и на тој начин избегнал испаѓање, кога скандалот со поткуп, наречен „Афера со топка“ (сл. Afera Žoga), поради што клубот бил исфрлен од страна на дисциплинската комисија на Фудбалскиот сојуз на Југославија, од втора во трета лига. Клубот наводно имал таен фонд кој се користел за поткуп на функционери и противници. Некои функционери на клубот ги запишал трошоците за поткуп во нивната „црна книга“, која подоцна била конфискувана од властите. Клубот во следната сезона требала да игра во Словенечката републичка лига. Во текот на 1980-тите, Марибор никогаш не се опоравил целосно од аферата и отскокнувал помеѓу втората и третата лига се до осамостојувањето на Словенија во 1991 година. Помеѓу 1981 и 1989 година, Марибор освои шест Купови на Република Словенија.

Од 1988 година и до осамостојувањето на Словенија во 1991 година, Марибор играл во Западната дивизија на новоформираната Меѓу-републичка лига (трета лига на југословенскиот фудбал) со екипи од Словенија, Хрватска и Босна и Херцеговина. Во 1988 година, Марибор се приклучил на Спортското друштво Браник и станал Марибор Браник. И покрај тоа што клубот го користел името ФК Марибор во домашни и меѓународни натпреварувања, тој сепак е официјално регистриран под името ФК Марибор Браник до денес.

 Нова земја и меѓународно деби (1991–1996) 
По независноста на Словенија во 1991 година, најдобрите клубови во земјата ја формирале Првата словенечка фудбалска лига. Марибор бил еден од основачите на лигата и е еден од двата клуба, а другиот е Цеље, кој од тогаш никогаш не испаднал од словенечката прва лига. Тимот го одиграл својот прв натпревар во новосоздадената лига против Горица во Нова Горица, кој завршил нерешено 1–1. Марибор морал да почека до второто коло кога ги освоил првите бодови откако го совладал Копер со резултат 5-0. Првиот официјален стрелец на клубот во натпреварот од словенечката лига бил Игор Познич. Во текот на првите неколку сезони, ривалите на Марибор, Олимпија од Љубљана, кои имале долга традиција да играат во првата југословенска лига и во тоа време сè уште имале тим составен од играчи од таа ера, доминирале во лигата. И покрај тоа, Марибор сепак успеале да го освојат првото издание на Словенечкиот фудбалски куп. Финалниот натпревар се одиграл во Љубљана на стадионот Бежиград против Олимпија. Финалето завршило нерешено без голови и го добиле Марибор на пенали, со решавачкиот гол на Едим Хаџијалагиќ.

Во 1992-1993 година, Марибор дебитирал на меѓународни натпревари додека тимот играл во Купот на европските победници на куповите 1992-93. Тоа било на 19 август 1992 година, кога тимот бил домаќин на Хамрун Спартанс од Малта и победиле со 4–0. Следната сезона, Марибор повторно играл во Купот на европските победници на куповите и ја постигнал својата најголема победа во европските натпреварувања досега, кога на домашен терен ја совладале естонската Норма Талин со 10–0. Натпреварот е историски и по тоа што бил првиот натпревар на Људски Врт кој се одиграл ноќе под рефлектори.

 Доминација (1996–2003) 
Сезоната 1996-97 била пресвртница во историјата на Марибор. Ја освоиле лигата за прв пат и станале словенечки национални шампиони. Во текот на оваа сезона, просечната домашна посетеност на натпреварите на Марибор бил 5.289, што сепак е рекорд. Последниот натпревар од сезоната се одиграл на 1 јуни 1997 година против Белтинци пред 14.000 гледачи, што е и заедничка рекордна посетеност на Првата словенечка лига. Во текот на истата сезона Марибор го освоил и Купот на Словенија, со што ја освоил домашната двојна круна.

Во 1998-99, ФК Марибор бил блиску до квалификациите за елитната УЕФА Лига на шампиони, но бил елиминиран во последното квалификациско коло од ПСВ Ајндховен, со загуба од вкупни 5-3 по продолженијата. Сепак, успеале да се пласираат во групната фаза во следната сезона. Под водство на главниот тренер Бојан Прашникар, Марибор ги победил Генк (5–1, 0–3) и Лион (1–0, 2–0) во квалификациските рунди. Во групната фаза биле извлечени против Динамо Киев, Бајер Леверкузен и Лацио. Марибор ја започнал својата кампања во Лигата на шампионите со победа бидејќи тимот успеал да извлече пораз во Киев против Динамо; Шимунџа постигнал гол доцна во натпреварот за конечен резултат од 1–0.  После тоа, Марибор не освоил ниту еден бод во групата до последното коло кога тимот играл во Леверкузен против Бајер и успеал да издржи нерешено 0-0, со што ја спречил германската страна да се пласира во следната рунда.

Еден од најпознатите натпревари во историјата на словенечката лига се одиграл во последното коло од сезоната 2000-2001, кога Олимпија се сретнал со Марибор на нивниот домашен стадион во Љубљана. Двете екипи се натпреварувале за својата петта титула во лигата. На Олимпија и требало победа за да ја обезбеди титулата, додека на Марибор им било доволно и реми. Натпреварот заврши нерешено (1–1), а Марибор ја освоил својата петта последователна титула пред 3.000 навивачи на Марибор кои отпатувале за Љубљана. Хрватскиот тренер Иво Шушак стана првиот странски тренер кој ја освоил титулата во словенечката лига.

Во 2002-03, Цеље го предводел пласманот на шампионатот и Марибор почнал да се соочува со својата прва финансинска и резултатска криза по повеќе од една деценија. Во еден момент, тимот заостанувал дванаесет поени зад првите пласирани во лигата кога започнал ловот на титулата со новиот главен тренер Матјаж Кек. Марибор се израмнел со Цеље на три кола пред крајот на сезоната и против нив одиграл решавачки меч на домашен терен, само едно коло подоцна. Цеље водол со 1-0 до 86. минута, кога Данијел Брезич и Дамир Пекич постигнале два доцни гола за Марибор и со тоа ја обезбедија седмата последователна титула.

 Финансиски тешкотии (2004–2008) 
Купот на Словенија 2003-04 бил последниот трофеј освоен од Марибор пред клубот да падне. Тие не успеале да ја освојат својата осма последователна лига титула во 2003-04, откако загубија од Мура во последното коло од сезоната, губејќи ја титулата од Горица. Следната сезона, Марибор завршил седми во лигата и играл во групата за испаѓање, што сè уште е нивниот најнизок пласман досега во словенечкиот фудбал.

Помеѓу 2004 и 2008 година, клубот се борел со финансиски тешкотии и во еден момент сериозно се размислувал за распуштање Поради долг, кој во еден момент достигнал и над 3 милиони €, клубот не можел да си дозволи да купува нови играчи. Како последица на тоа, првиот тим бил составен од претежно младински играчи заедно со неколку странски играчи донесени во клубот како слободни играчи. Во есента 2006 година, клубот го сменило раководството, а дури во јануари 2011 година клубот објавил дека долгот е целосно исплатен.

И покрај долгот, Марибор успеал да го порази Виљареал со вкупен резултат 3–2, клуб кој играл во полуфиналето на УЕФА Лигата на шампионите само неколку месеци порано, во третото коло од УЕФА Интерто Купот во 2006 година. УЕФА го признала Марибор како еден од победниците на натпреварувањето. Сепак, самиот трофеј бил доделен само на Њукасл Јунајтед. Следната година, Марибор бил елиминиран од Купот од Хајдук Кула. По победата на првиот натпревар со 2-0, Марибор претрпел тежок пораз од 5-0 на гостувањето во Србија, што и денес се опишува како еден од најнеочекуваните порази на клубот.

Во овој период, Марибор изгубил и две последователни финалиња на словенечкиот куп (2007 и 2008), и никогаш не завршил повисоко од третото место во лигата.

 Почеток на златната ера со Захович и Таварес (2008–2013) 
 Пред сезоната 2007-08, поранешниот словенечки репрезативец Златко Захович бил назначен за спортски директор на Марибор, што го означил почетокот на златната ера на клубот. Во 2008 година, Дарко Миланиќ и Маркос Таварес биле донесени во Марибор. Првиот станал најуспешниот тренер во историјата на Марибор, а вториот најдобар стрелец на клубот на сите времиња во сите натпреварувања.

Во мај 2008 година, клубот повторно го отворил стадионот Људски Врт, кој бил подложен на голема реконструкција. Првиот натпревар одигран на реновираниот стадион бил лигашкиот натпревар против Нафта Лендава, кој бил победен со 3–1 пред 12.435 гледачи. Во сезоната 2008-09, тимот стигнал до полуфиналето на Купот на Словенија 2008-09, каде што бил елиминиран од Интерблок. Со победата од 1-0 на домашен терен пред 9.000 навивачи против Цеље на 9 мај 2009 година, клубот успеал да ја обезбеди својата прва лига во последните шест години. Стрелецот на голот кој на Марибор му ја донесе осмата шампионска титула бил Далибор Волаш.

На почетокот на сезоната 2009-10, Марибор ја освоил својата прва титула во Суперкупот на Словенија, единствениот домашен трофеј што недостасувал меѓу клупските почести. Клубот исто така се квалификувал за финалето на Купот на Словенија, кој бил домаќин на нивниот стадион во мај 2010 година, и ја освоил својата шеста куп титула по продолженијата, победувајќи го Домжале. Стрелец на решавачкиот гол бил Давид Бундерла во 120. минута од натпреварот. Со најновиот трофеј, Миланиќ станал првиот менаџер кој ги освоил сите три домашни трофеи во словенечкиот клупски фудбал.
лево|мини| Фудбалерите на Марибор ја прославуваат деветтата титула на клубот во 2011 година.
Марибор одиграл уште еден натпревар од Суперкупот на почетокот на сезоната 2010-11, но не успеале да ја одбрани титулата откако бил поразен од Копер на пенали. Тимот имал импресивна серија во УЕФА Лигата Европа 2010/11, каде одиграл вкупно шест натпревари, победувајќи ги Видеотон (1-1, 2-0) и Хибернијан (3-0, 3-2), пред да загуби во баражот против Серија А клубот, Палермо (0-3, 3-2).

По 15 кола од сезоната 2010-11 во словенечката Прва лига, Марибор поставил рекорд за најдобар старт во историјата на словенечката лига. Со единаесет победи и четири нерешени, тимот освоиле импресивни 37 поени и го надминал клупскиот рекорд на генерацијата што играле во УЕФА Лигата на шампионите единаесет години претходно. Со победата од 2–1 на гости над Приморје, на 21 мај 2011 година, Марибор ја обезбедил својата деветта титула во словенечката лига. Четири дена подоцна, тимот го одиграл финалето на словенечкиот куп на стадионот Стожице и загубил од Домжале со 4–3. Маркос Таварес бил крунисан како најдобар стрелец во лигата во сезоната 2010-11, со 16 гола.

На почетокот на сезоната 2011-12, Марибор го изгубил својот втор последователен натпревар во Суперкупот, од Домжале. Во европските натпреварувања, Марибор се квалификувал во групната фаза за прв пат од 1999 година. Откако бил елиминиран од УЕФА Лигата на шампионите 2011/12 од Макаби Хаифа, Марибор предизвикал еден од најголемите порази во баражот на УЕФА Лига Европа 2011-12, елиминирајќи го Ренџерс и со тоа се квалификувале за групната фаза. Марибор одиграл нерешено против носителот на титулата Брага, Клуб Бриж и Бирмингем Сити. Клубот изгубил пет од шест натпревари и го постигна единствениот поен дома против Брага (1–1), и на крајот завршил последен во групата. Во оваа сезона, Марибор ја освоил десеттата лигашка титула со рекорден број на бодови (85) и заврши со 20 бода над второпласираната Олимпија. Понатаму, тие го освоија финалето на Купот на Словенија во 2012 година победувајќи го нивниот ривал од Штаерска Цеље на пенали, обезбедувајќи ја седмата титула во купот и првата двојна круна од 1998-99 година. Овој подвиг го повториле и следната сезона со освојување на сите три домашни трофеи (лига, куп и суперкуп). Марибор одиграл и во групната фаза на УЕФА Лигата на Европа 2012/2013, каде што освоил четири бода. Во јуни 2013 година, Миланиќ поднел оставка. Под негово водство Марибор освоил девет трофеи во пет сезони.

 Лигата на шампионите и заминувањето на Захович (2013–2020) 
десно|мини| Марибор против Челзи во октомври 2014 година.
Под водство на новоименуваниот менаџер Анте Чачиќ, Марибор освоил уште една титула во Суперкупот во јули 2013 година, откако ја победил Олимпија. Набргу потоа Чачиќ го напуштил клубот и на неговото место дошол Анте Шимунџа. Во 2013-14, Марибор трета последователна сезона се квалификувал за групната фаза на УЕФА Лига Европа. Овој пат, тие направиле пробив и се пласирале во нокаут-фазата за прв пат откако завршиле втори, зад Рубин Казањ и над Зулте Варегем и Виган Атлетик. Во осминафиналето биле елиминирани од Севиља со вкупен резултат 4–3. Клубот ја потврдил својата четврта последователна титула во лигата со поразот на Триглав Крањ со 2–1 на 13 мај 2014 година. Сепак, тие не успеале да го освојат својот трет последователен двојник бидејќи загубиле со 2-0 во финалето на купот против Горица.

Во сезоната 2014-15, Марибор стигнал до групната фаза на УЕФА Лигата на шампионите за прв пат од 1999 година, откако ги елиминираше Зрињски Мостар, Макаби Тел Авив и Селтик во квалификациските рунди. Тие биле извлечени во групата Г со Челзи, Шалке 04 и Спортинг Лисабон. Марибор успеал да освои три бода во шест натпревари откако одиграл нерешено дома со Спортинг и Челзи, и со Шалке 04 во Гелзенкирхен. Сите три натпревари завршија 1-1. Други резултати вклучуваат тешкиот пораз на Стемфорд Бриџ од Челзи, каде Марибор претрпел тежок пораз од 6–0, и порази од Спортинг КП и Шалке 04 (3–1 и 1–0, соодветно). Во текот на следната сезона, Марибор отпуштил двајца тренери, Шимундџа и Крунослав Јурчиќ, и не успеале да ја освои домашната титула за прв пат од 2009–10, откако завршиле на второто место зад нивните ривали Олимпија. Тие, сепак, ја освоиле својата деветта титула во купот откако го совладаа Цеље во финалето.

Марибор отскокнал и ја вратил титулата следната сезона. Како шампиони, тие заработиле место во УЕФА Лигата на шампионите 2017-18 и го повториле подвигот од 2014 година, квалификувајќи се за групната фаза на натпреварувањето по трет пат во историјата на клубот. Повторно освоиле три бода во шест натпревари, ремизирајќи двапати со Спартак Москва и еднаш со Севиља. Нивниот пораз од 7-0 од Ливерпул во третиот натпревар бил најтешкиот пораз на клубот на домашен терен во европските натпреварувања и нивниот втор највисок европски пораз севкупно. Во текот на истата сезона, Марибор не успеале да освои трофеј за прв пат по 2007-08. Во националната лига, Марибор веќе заостанувал десет поени зад Олимпија до средината на март со уште дванаесет натпревари, сепак, клубот ги добил следните осум од девет натпревари и со еден бод стигнале пред Олимпија пред директниот натпревар во 34. коло. Во решавачкиот меч за титулата, Олимпија победил со 3–2 со голот на Андрес Вомбергар во последната минута. Марибор победил на два преостанати натпревари, но ја изгубил титулата во лигата од Олимпија на меѓусебни натпреварувања откако завршил со ист број бодови. Олимпија, исто така, го елиминирала Марибор во четврт-финалето на националниот куп со вкупен резултат 4–1, што значи дека Марибор не успеал да се пласира во полуфиналето на натпреварувањето за прв пат од 2002–03.

Во 2018-19 година, Марибор ја освоил својата 15-та национална титула под водство на Миланиќ, кој ја освоил својата шеста лигашка титула со клубот. Во сезоната 2019-2020, Марибор бил елиминиран во осминафиналето на Купот на Словенија 2019-20 од второлигашот Копер. Никогаш претходно не бил елиминиран од купот од тим надвор од највисоката лига; тоа било исто така прв пат од 1995-96 година Марибор да биде елиминиран толку рано во натпреварувањето.

Во март 2020 година, Миланиќ и Захович поднеле оставки по серија лоши резултати. За време на ерата на Захович, Марибор освои осум шампионски титули и двапати стигна до групната фаза на УЕФА Лигата на шампионите.

 Пад и заминувањето на Таварес (2020–сега) 
По заминувањето на Захович и Миланиќ, за клубот започна турбулентен период. На местото на Захови, дошол Оливер Богатинов, кој претходно бил прв човек на младинската академија. Марибор ја изгубил титулата во словенечката Прва лига 2019-2020 од Цеље и едвај се рангирал на второто место, со ист број бодови како и Олимпија. Во УЕФА Лига Европа 2020-2021, тимот бил елиминиран во првото квалификациско коло од полупрофесионалниот северноирски клуб Колераин, што бил опишан како еден од најпонижувачките порази во историјата на клубот. На почетокот на 2021 година, Богатинов го напуштил клубот поради наводни спорови со поранешниот играч на Марибор, Марко Шулер, кој станал нов спортски директор. Во 2020-2021 година, Марибор уште еднаш не успеал да го освои шампионатот откако го загубил решавачкиот домашен натпревар против Мура во последното коло. На Марибор му требало реми за титулата, но загубил со 3-1 и Мура ја освоил својата прва титула. Во рок од две години по заминувањето на Захович, Марибор отпуштил тројца тренери (Сергеј Јакировиќ, Мауро Каморанези и Симон Рожман) и забележал рекордна серија од девет последователни натпревари без победа против нивниот најголем ривал Олимпија.

Во 2021-2022 година, Марибор ја освоил својата 16-та национална титула на последниот ден од сезоната, откако ја победил Мура со 3-1, ставајќи крај на тригодишната суша без трофеј. Огњен Мудрински бил еден од клучните членови на тимот; тој бил избран за играч на годината во Првата словенечка лига, а завршил и како најдобар стрелец во лигата со 17 гола. По сезоната, долгогодишниот капитен и најдобар играч на клубот на сите времиња и најдобар стрелец, Маркос Таварес, се повлекол од професионалниот фудбал откако поминал 15 сезони во Марибор. Во негова чест, Марибор го повлече дресот со број 9, а исто така ја преименуваше Западната трибина на Људски врт во трибина Маркос Таварес.

Успехот од претходната сезона бил краткотраен, бидејќи почетокот на сезоната 2022-2023 бил најлош за клубот од независноста на Словенија во 1991 година. Марибор се пласирал на последното место по пет кола со само три бода, не успеал да постигне гол во шест последователни европски натпревари, загубил рекордни шест натпревари по ред, и отишол во серија од девет натпревари без победа во сите натпреварувања,  што исто така било рекорд. И покрај тоа што сепак успеале да завршат на третото место во лигата, сепак тоа била најлошата сезона на клубот во последните 15 години, бидејќи последен пат Марибор завршил пониско од второто место во 2007-08 година. Клубот успеал да стигне до финалето на купот, но не успеале да го освои трофејот откако загубил од Олимпија со 2–1 по продолженијата со гол од пенал во последната минута.

 Наводи 

Категорија:CS1 Slovenian-language sources (sl)
Категорија:ФК Марибор