Ромеит

Ромеит, претходно и антимон окер  (делумно застарено име) е минерал од класата на оксиди, пирохлорна супер група од групата стибиконит со формула (Ca, Na, Fe, Mn)2Sb25+O6(O, OH, F) со променлив состав. Именуван по францускиот кристалограф Жан Батист Луи. За прв пат бил идентификуван како нов минерален вид од Бертранд де Лом.

 Име 
Сорти, од кои некои се дефинирани како „членови на групата ромити“: атопит, шнебергит, маузелит, веселинит, левизит. , како и веслејанит (ромеит што содржи калиум), бизмут-антибиконит.

Покрај старото општо име антимон окер, ромеитот е познат и по неколку други имиња, главно поврзани со варијабилноста на неговиот. Меѓу нив можеме да наведеме антимонпирохлор, ромин, хидромеит (како сорта), луизит (левизит, титан, ромеит), мауцелит (мауцелит или мозелит, ромеит што содржи олово), титан-антимон пирохлор (ромеит со мешавина веројатно од титан и олово.

 Карактеристичен исцедок 
Мали октаедрални кристали (големина до 2 мм), нивните групи се континуирани талози.

 Својства на минералот 

 Структура и морфологија на кристалите 
Коцкест кристален систем, вселенска група — Fd3m; a 0 = 1,0261 nm во ромит од Сан Меркал, Италија . Изоструктурен со пирохлор. Хексоктаедрална класа, точка група - m3m (3L44L36L29PC). Главни форми: o (111), d (110), a (100), поретко m (311), n (211), многу ретко q (331). Кристали со октаедрална форма. Двојници за o(111) се многу  ретки.

 Физички својства 
Расцепот долж o (111) е несовршен. Преломот е расцепкан, понекогаш конхоиден. Обично е кревко. Цврстина според мосовата скала 5,5-6,5. Специфичната тежина флуктуира помеѓу 4,9 и 5,4. Бојата е светло жолта, жолтеникаво-кафеава до црвена или кафена. Низата е безбојна до бледожолта. Сјајот е стаклен и мрсен. Транспарентен до проѕирен.

 Микроскопски карактеристики 
Изотропно или покажувајќи аномално двојно прекршување (слабо до умерено), биаксијално. Вредноста на индексот на рефракција зависи од составот, n = 1,82–1,87 (се намалува со зголемување на Na, заменувајќи го Ca). Во вкрстените николи, понекогаш се забележуваат сектори со полисинтетичко збратимување.

 Хемиски состав 
Состав за Ca2Sh2: CaO - 25,74%; Sb2O5 — 74,26%. Карактеристично е делумна замена на Ca со Na, Fe, Pb, Mn ; Sb на Ti; O до OH и F. Флуорот можеби не секогаш бил откриен во анализите на ромитот. Нерастворлив во HCl , H2SO4 и NHO3. Во затворени и отворени цевки не се менува. Лесно се распаѓа кога се спојува со сода. Не се топи пред цевката за дување.

 Наоѓалишта 
Многу редок хипоген минерал; се јавува во мали количини. Поврзан главно со минерали од манган, понекогаш со гедифан. Најпрво е пронајден во наоѓалиштето Сан Марсал (Пиемонт, Италија), каде што е забележан во тенки вени на границата на кластери од браунит и агрегати од албит и пиемонтит, а поретко формира мали сегрегации слични на гнездо. Придружуван од албит, пиемонтонит, браунит, титанит, тремолит. Кај Мигел Бурние ( Минас Жераис, Бразил ) ромејтот е забележан во празнините меѓу мангановата руда и исто така формира подмножества во него. Во Лонгбан ( Вермланд, Шведска ) ромејтот се јавува како кристали во вените на сиво-бели хедифански агрегати на родонит. Во Константин, Алжир ромеитот се наоѓа во форма на многу мали кристали во асоцијација со надорит и бендхамит. Нема доволно сигурни индикации за присуство на ромеит во Кокпатас ( Кизил-Кум ).

 Вештачко производство 
Ca2Sb2O7 е изоструктурно со пирохлор, синтетизиран со загревање на мешавина од H3SbO4 и Ca(Na3)2 * 4H2O, со прочистување на добиениот производ во врела вода. Познати се вештачки структурни аналози на ромитот, на пример Cd2Sb2O7 и Na2Sb2O7.

 Сорти 
Атопит - со зголемена содржина на натриум. Специфичната тежина и индексот на рефракција се релативно ниски.

Шнегеберит – Содржи FeSb3+ што го заменува Ca. Расцепот долж (111) е јасен. Преломот е конхоиден. Цврстината на мосовата скала 6,5. Специфична тежина 5.41. Бојата е медено жолта. Сјај од стаклен до дијамантски. Оптички аномално, со ниска двокршност, n = 2,09. Не се раствора во киселини. Тешко се распаѓа кога се спојува со сода. Микроскопски слично на гранат, со кој често погрешно ја помешувале. Се јавува во рудните вени на Шнеберг во Тирол (Австрија), и е претставена со октаедрални кристали; ги пополнува празнините, најчесто забележани во нивните централни делови од истите шуплини; кварц, сфалерит, браунит, калцит, понекогаш гранат.

Маузелит. Sb е делумно заменет со Ti, а Ca со Pb и, во помала мера, со Fe2 и Mn. Покрај тоа, минералот содржи флуор. Нема достапни податоци за рендген. Се наоѓа во Јакобсберг (Вермланд, Шведска) во варовнички пукнатини во асоцијација со свабит, калцит, гранат, хаусманит и други минерали кои содржат манган. По изглед е сличен на мономолитот, но има помала специфична тежина.

Веслинит.  Содржи F што го заменува O и Fe3+ што го заменува Ca. Именуван по И. Веслин, директор на рудниците во Лонгбан. Нема расцеп. Цврстина 6,5. Специфична тежина 4.97. Изотропно или аномално дворефрингентно. n = 2,21. Дворефрингентот има аномална интерферентна боја (виолетова), брановидно изумирање, 2V(+) е голем. Пронајден во Лонгбан (Шведска) во асоцијација со хематит, мангаофилит и рихтерит.

Луисит. Од ромеитот се разликува по содржината на титан, кој зафаќа антимон: Ti: Sb околу 1: 2.9. Именуван по професорот Луис од Кембриџ, Англија. Расцепот долж (111) е сосема совршен. Цврстина 5,5. Специфична тежина 4,95. n = 2,2. Лесно се топи. Не се раствора во киселини. Дифракцијата на Х-зраците се разликува од ромитот со послаб интензитет на рефлексии со непарни индекси. Го има во Трипуги кај Оро Прето (Бразил) во елувијални песоци заедно со кинабар, поретко со ксеномит.

 Наводи 

Категорија:Минерали на манганот
Категорија:Минерали на железото
Категорија:Минерали на натриумот
Категорија:Минерали на калциумот
Категорија:Минерали на антимонот
Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Оксидни минерали