Унбибиум

Унбибиум, познат и како елемент 122 или ека-ториум — хипотетички  хемиски елемент; има симбол на место за место Ubb и атомски број 122. Унбибиум и Ubb е соодветно привремено систематско име и симбол на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија, кој се користи додека елементот не биде откриен, потврден и не се одлучи за постојано име. Во периодниот систем на елементите, се очекува да го следи унбиуниумот како втор елемент на суперактиноидите и и четвртиот елемент во осмата периода. Слично на унбиуниумот, се очекува да падне во опсегот на островот на стабилност, потенцијално давајќи дополнителна стабилност на некои изотопи, особено 306Ubb за кој се очекува да има волшебен број на неутрони (184).

И покрај неколкуте обиди, унбибиумот сè уште не е вештачки направен, ниту пак се пронајдени природни изотопи. Во моментов нема планови за обид за синтеза на унбибиум. Во 2008 година, се тврдело дека е откриен во примероци од природен ториум,  но тоа тврдење денес е отфрлено од неодамнешните повторувања на експериментот користејќи попрецизни техники.

Хемиски, унбибиумот се очекува да покаже одредена сличност со цериумот и ториумот. Сепак, релативистичките ефекти може да предизвикаат некои од неговите својства да се разликуваат; на пример, се очекува да има електронска конфигурација на основната состојба од [Og ] 7d1 8s2 8p1 или [Og] 8s2 8p2, и покрај неговата предвидена местоположба во серијата на суперактиноиди од g-блокот. 

 Вовед 
 Синтеза на супертешки јадра 
алт=A graphic depiction of a nuclear fusion reaction|лево|мини| Графички приказ на реакција на јадрено соединување. Две јадра се спојуваат во едно, испуштајќи неутрон. Реакциите што создаале нови елементи до овој момент биле слични, со единствената можна разлика што понекогаш биле ослободени неколку единечни неутрони, или воопшто немало такви.
Претешкото  атомско јадро се создава во јадрена реакција која комбинира две други јадра со нееднаква големина  во едно; колку понееднакви се двете јадра во однос на масата, толку е поголема можноста двете да реагираат.  Материјалот направен од потешките јадра се прави цел, која потоа е бомбардирана од снопот на полесни јадра. Две јадра можат да се спојат во едно само доколку се приближат доволно блиску едно до друго; нормално, јадрата (сите позитивно наелектризирани) се одбиваат меѓусебно поради електростатско одбивање. Силното заемнодејство може да ја надмине оваа одбивност, но само на многу кратко растојание од јадрото; јадрата на зракот на тој начин се многу забрзани со цел таквото одбивање да биде незначително во споредба со брзината на јадрото на зракот.  Енергијата што се применува на јадрата на зракот за да ги забрза може да предизвика тие да достигнат брзина до една десетина од брзината на светлината. Меѓутоа, доколку се примени премногу енергија, јадрото на зракот може да се распадне.

Самото приближување не е доволно за две јадра да се спојат: кога две јадра се приближуваат едно до друго, тие обично остануваат заедно околу 10 секунди и потоа се разделуваат (не мора да бидат во истиот состав како пред реакцијата) наместо да формираат едно јадро.  Ова се случува затоа што при обидот за формирање на едно јадро, електростатското одбивање го раскинува јадрото што се формира. Секој пар на цел и зрак се карактеризира со неговиот пресек - веројатноста дека ќе дојде до јадрено соединување доколку две јадра се приближат едно кон друго изразено во однос на попречната област што треба да ја погоди упадната честичка за да дојде до соединувањето.  Оваа соединување може да настане како резултат на квантниот ефект во кој јадрата можат да тунелираат преку електростатско одбивање. Доколку двете јадра можат да останат блиску покрај таа фаза, повеќекратните јадрени заемни дејства резултираат со прераспределба на енергијата и енергетска рамнотежа.

Добиеното спојување претставува возбудена состојба  Published as  - наречена сложено јадро - и затоа е многу нестабилно. За да се постигне постабилна состојба, привременото спојување може да се расцепи без да се формира постабилно јадро.  Алтернативно, сложеното јадро може да исфрли неколку неутрони, кои би ја однеле енергијата на возбудувањето; доколку второто не е доволно за исфрлање на неутрони, спојувањето би создало гама-зрак. Ова се случува околу 10 секунди по првичниот јадрен судир и резултира со создавање на постабилно јадро. Дефиницијата на Заедничката работна група на МСЧПХ и МСЧПФ вели дека хемискиот елемент може да се препознае како откриен само доколку неговото јадро не се распадне во рок од 10 секунди. Оваа вредност била избрана како проценка за тоа колку време му е потребно на јадрото да стекне електрони и на тој начин да ги прикаже неговите хемиски својства. 

 Распаѓање и откривање 
Зракот поминува низ целта и стигнува до следната комора, сепараторот; доколку се произведе ново јадро, тоа се носи со овој зрак. Во сепараторот, новопроизведеното јадро е одвоено од другите нуклиди (оној на оригиналниот зрак и сите други продукти на реакцијата){{Efn|Ова раздвојување се заснова на тоа што добиените јадра се движат покрај целта побавно отколку јадрата на нереагираните зраци. Сепараторот содржи електрични и магнетни полиња чии ефекти врз подвижната честичка се поништуваат за одредена брзина на честичка. Таквото раздвојување може да биде потпомогнато и со мерење на време на летот и мерење на енергијата на повратен удар; комбинација од двете може да овозможи да се процени масата на јадрото. и се пренесува во детектор со површинска бариера, кој го запира јадрото. Означена е точната местоположба на претстојното влијание врз детекторот; означени се и неговата енергија и времето на пристигнување. Преносот трае околу 10 секунди; за да биде откриено, јадрото мора да преживее толку долго. Јадрото повторно се забележува откако ќе се регистрира неговото распаѓање и се мерат местоположбата, енергијата и времето на распаѓање.

Стабилноста на јадрото е обезбедена од силното заемно дејство. Сепак, неговиот опсег е многу краток; како што јадрата стануваат поголеми, неговото влијание врз најоддалечените нуклеони (протони и неутрони) слабее. Во исто време, јадрото е растргнато со електростатско одбивање помеѓу протоните, а неговиот опсег не е ограничен. Вкупната врзувачка енергија обезбедено од големото заемно дејство се зголемува линеарно со бројот на нуклеоните, додека електростатското одбивање се зголемува со квадратот на атомскиот број, односно вториот расте побрзо и станува сè поважен за тешките и супертешките јадра. Така, супертешките јадра се теоретски предвидени и досега е забележано дека претежно се распаѓаат преку начини на распаѓање кои се предизвикани од таквото одбивање: алфа-распад и спонтано цепење. Речиси сите алфа емитери имаат над 210 нуклеони, и најлесниот нуклид кој примарно е подложен на спонтано цепење има 238. Во двата режима на распаѓање, јадрата се спречени да се распаѓаат со соодветните енергетски бариери за секој режим, но тие можат да бидат тунелирани.

alt=Модел на апарат за создавање на супертешки елементи, заснован на сепараторот за повратен гас исполнет со Дубна поставен во Флеровата Лабораторија за јадрени реакции (ФЛЈР). Траекторијата во детекторот и апаратот за фокусирање на зракот се менува поради диполен магнет во првиот и четириполен магнет во вториот.

Алфа честичките најчесто се произведуваат во радиоактивни распаѓања бидејќи масата на алфа честичка по нуклеон е доволно мала за да остави малку енергија за алфа честичката да се употреби како кинетичка енергија за да го напушти јадрото.  Спонтаното цепење е предизвикано од електростатско одбивање што го раскинува јадрото и создава различни јадра во различни случаи на идентични јадра. Како што се зголемува атомскиот број, спонтаното цепење брзо станува поважно: делумниот полураспад на спонтаното цепење се намалува за 23 редови на големина од ураниум (елемент 92) до нобелиум (елемент 102),  и до 30 редови на големина од ториум (елемент 90) до фермиум (елемент 100). Така, претходниот „модел на течни капки“ сугерирал дека спонтаното цепење ќе се случи скоро веднаш поради исчезнувањето на бариерата за цепење за јадра со околу 280 нуклеони.  Подоцнежниот јадрен слоест модел сугерира дека јадрата со околу 300 нуклеоните би формирале остров на стабилност во кој јадрата ќе бидат поотпорни на спонтаното цепење и првенствено ќе претрпат алфа распаѓање со подолг полураспад. Последователните откритија сугерирале дека предвидениот остров може да биде подалеку од првично предвиденото; тие, исто така, покажале дека јадрата меѓу долговечните актиноиди и предвидениот остров се деформирани и добиваат дополнителна стабилност од ефектите на обвивката.  Експериментите на полесни супертешки јадра,  како и оние поблиску до очекуваниот остров, покажале поголема стабилност од претходно очекуваната против спонтаното цепење, покажувајќи ја важноста на ефектите на обвивката врз јадрата. 

Алфа-распадите се регистрирани од емитираните алфа честички, а распадните производи лесно се одредуваат пред вистинското распаѓање; доколку таквото распаѓање или низа последователни распаѓања произведе познато јадро, оригиналниот производ на реакцијата може лесно да се одреди.  (Дека сите распаѓања во ланецот на распаѓање навистина биле поврзани едни со други, се утврдува од местоположбата на овие распаѓања, кои мора да бидат на истото место.) Познатото јадро може да се препознае по специфичните карактеристики на распаѓањето што го претрпува, како што е енергијата на распаѓање (или поконкретно, кинетичката енергија на емитираната честичка).  Спонтаното цепење, сепак, произведува различни јадра како производи, така што оригиналниот нуклид не може да се одреди од неговите ќерки. 

Според тоа, информациите достапни за физичарите кои имаат за цел да вештачки да создадат супертежок елемент се информациите собрани во детекторите: местоположбата, енергија и времето на пристигнување на честичката до детекторот и оние на неговото распаѓање. Физичарите ги анализираат овие податоци и се обидуваат да заклучат дека тие навистина биле предизвикани од нов елемент и дека не можел да биде предизвикан од различен нуклид од оној што се тврди. Честопати, обезбедените податоци се недоволни за заклучок дека дефинитивно е создаден нов елемент и нема друго објаснување за набљудуваните ефекти; биле направени грешки при толкувањето на податоците. 

 Историја 
 Обиди за синтеза 
 Цепење-испарување 
Биле направени два обиди да се синтетизира унбибиум во 1970-тите, и двата поттикнати од раните предвидувања на островот на стабилноста во N. = 184 и Z > 120, и особено дали супертешките елементи би можеле потенцијално да се случуваат природно. Првите обиди за синтеза на унбибиум биле изведени во 1972 година од Флеров и сор. во Заедничкиот институт за јадрени истражувања (ЗИЈИ) користејќи ги реакциите на топло соединување предизвикани од тешки јони:

  +  → 304,306122Ubb* → без атоми

Друг неуспешен обид да се синтетизира унбибиум бил извршен во 1978 година во Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ) во Хелмхолц, каде природна цел на ербиум била бомбардирана со јони ксенон-136: Emsley, John (2011). 

  +  → 298,300,302,303,304,306Ubb* → без атоми

Не биле откриени атоми од 5 nb (5.000 pb) беше измерено. Тековните резултати (види флеровиум) покажале дека чувствителноста на овие експерименти била премногу ниска за најмалку 3 редови на големина. Конкретно, реакцијата помеѓу 170Er и 136Xe се очекувало да даде алфа емитери со полураспад од микросекунди кои ќе се распаднат на изотопи на флеровиум со полураспад можеби зголемување до неколку часа, бидејќи се предвидува дека флеровиумот ќе се наоѓа во близина на средината на островот на стабилноста. По дванаесет часа зрачење, ништо не било пронајдено во оваа реакција. По сличен неуспешен обид да се синтетизира унбиуниум од 238U и 65Cu, било заклучено дека полураспадот на супертешките јадра мора да биде помал од една микросекунда или пресеците се многу мали.  Поновите истражувања за синтеза на супертешки елементи сугерираат дека двата заклучоци се вистинити.  

Во 2000 година, Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ) извршил многу сличен експеримент со многу поголема чувствителност: 

  +  → 308122Ubb*  → без атоми

Овие резултати покажуваат дека синтезата на такви потешки елементи останува значаен предизвик и дека се потребни дополнителни подобрувања на интензитетот на зракот и експерименталната ефикасност. Чувствителноста треба да се зголеми на 1 фб во иднина за поквалитетни резултати.

 Цепење на сложено јадро 
Неколку експерименти кои ги проучувале карактеристиките на цепење на различни јадра на супертешки соединенија како што е 306Ubb биле направени помеѓу 2000 и 2004 година во Флеровата Лабораторија за јадрени реакции (ФЛЈР). Биле користени две јадрени реакции, имено 248Cm + 58Fe и 242Pu + 64Ni. Резултатите откриваат како претешките јадра се расцепуваат претежно со исфрлање на јадра од затворена обвивка како 132Sn ( Z = 50, N = 82). Исто така, било откриено дека приносот за патеката на соединување-цепење е сличен помеѓу проектилите од 48Ca и 58Fe, што укажува на можна идна употреба на проектили од 58Fe во формирањето на супертешки елементи. 

 Окритие како елемент кој природно се појавува 
Во 2008 година, група предводена од израелскиот физичар Амнон Маринов од Хебрејскиот универзитет во Ерусалим тврдел дека пронашла единечни атоми на унбибиум-292 во природни депозити на ториум со изобилство помеѓу 10-11 и 10-12 во однос на ториумот. Ова било прв пат во 69 години да се тврди дека бил откриен нов елемент во природата, по откритието на франциум од Маргерит Пери во 1939 година.  Тврдењето на Маринов и неговите соработници било критикувано од научната заедница, а Маринов изјавил дека ја доставил статијата до списанијата Nature и Nature Physics, но и двете ја одбиле без да ја испратат на рецензија.  Се тврди дека атомите на унбибиум-292 се супердеформирани или хипердеформирани изомери, со полураспад од најмалку 100 милиони години.

Критиката на техниката, претходно користена во наводно идентификување на полесни изотопи на ториум со масена спектрометрија,  била објавена во Physical Review C во 2008 година.  Во Physical Review C бил објавен демант на групата на Маринов по објавениот коментар. 

Повторувањето на експериментот со ториум употребувајќи го супериорниот метод на акцелераторска масена спектрометрија (АМС) не успеал да ги потврди резултатите, и покрај 100 пати подобрата чувствителност.  Овој резултат фрла значителен сомнеж за резултатите од соработката на Маринов во однос на нивните тврдења за долготрајни изотопи на ториум, рентгениум,  и унбибиум. Денешното разбирање на супертешките елементи покажува дека е многу мала веројатноста да има траги од унбибиум во природните примероци на ториум.

 Именување 
Користејќи ја номенклатурата на Менделеев за неименувани и неоткриени елементи, Унунениум треба да биде познат како екаториум.  Користејќи ги препораките на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија од 1979 година, елементот треба привремено да се нарекува унбибиум со атомскиот симбол (Ubb),  како негово привремено име додека елементот не биде официјално откриен и синтетизиран и не се одлучи за трајно име. Научниците во голема мера ја игнорираат оваа конвенција за именување и наместо тоа едноставно го нарекуваат унбибиумот како „елемент 122" со симболот на (122), или понекогаш дури и E122 или 122. 

 Идни синтези 
десно|мини|Предвидени начини на распаѓање на супертешките јадра. Линијата на синтетизирани јадра богати со протони се очекува да биде прекината наскоро по Z = 120, поради скратувањето на полураспадот до околу Z = 124, зголемениот придонес на спонтано цепење наместо алфа распаѓање од Z = 122 па наваму додека не доминира од Z = 125, и линијата на јадрено прокапување на протонот околу 130. Надвор од ова е регион со малку зголемена стабилност на второживите нуклиди околу Z = 124 и N = 198, но тој е одделен од копното на нуклиди кои може да се добијат со денешните техники. Белиот прстен ја означува очекуваната местоположба на островот на стабилноста; двата квадрати оцртани со бело означуваат 291Cn и 293Cn, за кои се предвидува дека се најдолговечните нуклиди на островот со полураспад од векови или милениуми. 
Секој елемент од менделевиумот наваму бил произведен во реакции на соединување-испарување, што кулминирало со откривањето на најтешкиот познат елемент оганесон во 2002 година   и неодамна тенесин во 2010 година.  Овие реакции се приближиле до границата на денешната технологија; на пример, за синтеза на тенесин потребни се 22 милиграми 249Bk и интензивен зрак од 48Ca за шест месеци. Интензитетот на зраците во истражувањето на супертешките елементи не може да надмине 1012 проектили во секунда без да се оштетат целта и детекторот, а производството на поголеми количини на сè поретки и нестабилни цели на актиноид е непрактично.  Следствено, идните експерименти мора да се прават во објекти како што е фабриката за супертешки елементи (СТЕ) во Заедничкиот институт за јадрени истражувања (ЗИЈИ) или РИКЕН, што ќе овозможи експериментите да траат подолго време со зголемени способности за откривање и да овозможат инаку недостапни реакции. 

Можно е реакциите на соединување-испарување да не бидат погодни за откривање на унбибиум или потешки елементи. Различни модели предвидуваат сè пократок алфа-распад и спонтан полураспад на цепење за изотопи со Z = 122 и N ~ 180 од редот на микросекунди или помалку,  што го прави откривањето речиси невозможно со денешната опрема. Зголемената доминација на спонтано цепење, исто така, може да ги прекине можните врски со познатите јадра на ливермориум или оганесон и да ја отежне идентификацијата и потврдата; сличен проблем се случил на патот до потврдување на ланецот на распаѓање на 294Og кој нема сидро за познати јадра.  Поради овие причини, можеби ќе треба да се истражат други методи на производство, како што се реакциите на пренос на повеќе нуклеони, способни за населување на подолговечни јадра. Сличен прекинувач во експерименталната техника се случил кога било употребено топло соединување со помош на проектили од 48Ca наместо ладно соединување (во која пресеците брзо се намалуваат со зголемување на атомскиот број) за да се наполнат елементите со Z. > 113. 

Како и да е, предложени се неколку реакции на соединување-испарување што водат до унбибиум, како дополнение на оние кои се веќе неуспешно испробаните, иако ниту една институција нема непосредни планови да направи обиди за синтеза, наместо тоа да се фокусира прво на елементите 119, 120, а можеби и 121. калифорниумска цел, особено ако предвидената затворена неутронска обвивка на N = 184 може да се достигне во повеќе производи богати со неутрони и да се обезбеди дополнителна стабилност. Конкретно, реакцијата помеѓу
 и  би го генерирало сложеното јадро  и стигнете до обвивката на N = 184, иако аналогната реакција со a  се верува дека целта е поизводлива поради присуството на несакани производи за цепење од  и тешкотии во акумулирањето на потребната количина на целниот материјал. Една можна синтеза на унбибиум може да се случи на следниов начин:

  +  → 300122Ubb + 3 10

Доколку оваа реакција биде успешна и алфа-распаѓањето остане доминантно над спонтано цепење, резултантните 300Ubb би се распаднале преку 296Ubn кои може да бидат населени во вкрстено бомбардирање помеѓу 249Cf и 50Ti. Иако оваа реакција е една од најперспективните опции за синтеза на унбибиум во блиска иднина, максималниот пресек се предвидува да биде 3 fb, еден ред на големина помал од најнискиот измерен пресек во успешна реакција. Посиметричните реакции 244Pu + 64Ni и 248Cm + 58Fe исто така се предложени и може да произведат повеќе изотопи богати со неутрони. Со зголемување на атомскиот број, мора да се биде свесен и за намалувањето на висината на бариерата за цепење, што резултира со помала веројатност за преживување на сложените јадра, особено над предвидените магични броеви во Z. = 126 и N = 184. 

 Предвидени својства 

 Јадрена стабилност и изотопи 
алт=A 2D graph with rectangular cells colored in black-and-white colors, spanning from the llc to the urc, with cells mostly becoming lighter closer to the latter|мини| Табела за стабилност на нуклиди како што ја користел тимот на Дубна во 2010 година. Карактеризираните изотопи се прикажани со граници. Надвор од елементот 118 (оганесон, последниот познат елемент), се очекува линијата на познати нуклиди брзо да навлезе во регион на нестабилност, без полураспад над една микросекунда по елементот 121; ова претставува потешкотии во идентификувањето на потешките елементи како што е унбибиумот. Елиптичниот регион ја опфаќа предвидената местоположба на островот на стабилноста 
Стабилноста на јадрата значително се намалува со зголемувањето на атомскиот број по плутониумот, најтешкиот првобитен елемент, така што сите изотопи со атомски број над 101 радиоактивно се распаѓаат со полураспад под еден ден. Ниту еден елемент со атомски број над 82 (по олово) нема стабилни изотопи.  Сепак, поради причини кои сè уште не се многу добро разбрани, постои благо зголемена јадрена стабилност околу атомските броеви 110-114, што доведува до појава на она што во јадрената физика е познато како „островот на стабилноста“. Овој концепт, предложен од професорот на Универзитетот во Калифорнија, Глен Сиборг, објаснува зошто супертешките елементи траат подолго од предвиденото. 

Во овој регион на периодниот систем, N = 184 е предложен како затворена неутронска обвивка, а различни атомски броеви се предложени како затворени протонски обвивки, како што е Z. = 114, 120, 122, 124 и 126. Островот на стабилноста ќе се карактеризира со подолги полураспади на јадрата кои се наоѓаат во близина на овие волшебни бројки, иако степенот на стабилизирачките ефекти е неизвесен поради предвидувањата за слабеење на затворањето на протонската обвивка и можно губење на двоен волшебен број.  Поновите истражувања предвидуваат дека островот на стабилноста наместо да биде центриран на бета-стабилните изотопи на копернициум 291Cn и 293Cn,  кои би го поставиле унбибиумот многу над островот и ќе резултираат со краток полураспад без оглед на ефектите од обвивката. Зголемена стабилност на елементите 112-118, исто така, се припишува на образениот облик на таквите јадра и отпорноста на спонтано цепење. Истиот модел исто така предлага 306Ubb како следно сферично двојно волшебно јадро, со што се дефинира вистинскиот остров на стабилност за сферични јадра. 
мини| Региони со различно обликувани јадра, како што е предвидено со Апроксимацијата на интерактивни бозони 
Моделот за квантно тунелирање предвидува полураспадот на алфа-распаѓање на изотопите на унбибиум 284-322Ubb да биде од редот на микросекунди или помалку за сите изотопи полесни од 315Ubb,  истакнувајќи значаен предизвик во експерименталното набљудување на овој елемент. Ова е во согласност со многу предвидувања, иако точната местоположба на 1 микросекунда варира според моделот. Дополнително, се очекува спонтаното цепење да стане главен начин на распаѓање во овој регион, со полураспад од редот на фемтосекунди предвидени за некои дури и изотопи поради минималната пречка која произлегува од спарувањето на нуклеоните и губењето на стабилизирачките ефекти подалеку од волшебните броеви. Пресметката од 2016 година за полураспадот и веројатните ланци  на распаѓање на изотопите 280-339Ubb дава потврдени резултати: 280-297Ubb ќе биде неврзан со протон и веројатно ќе се распадне со протонска емисија, 298-314Ubb од тие микрокондиуми ќе имаат алфа-распад, а половина од тие микрокондиуми ќе имаат алфа, 314Ubb претежно ќе се распаѓа со спонтано цепење со краток полураспад.  За полесните алфа емитери кои може да се населат во реакциите на соединување-испарување, се предвидуваат некои долги ланци на распаѓање кои водат до познати или достапни изотопи на полесни елементи. Дополнително, се предвидува дека изотопите 308-310Ubb ќе имаат полураспад под 1 микросекунда, премногу кратка за откривање како резултат на значително помала врзувачка енергија за неутронските броеви веднаш над N = 184. Алтернативно, втор остров на стабилност со вкупен полураспад од приближно 1 секунда може да постои околу З ~ 124 и N ~ 198, иако овие јадра ќе биде тешко или невозможно да се достигнат со користење на сегашните експериментални техники. Сепак, овие предвидувања се силно зависни од избраните модели на јадрена маса и не е познато кои изотопи на унбибиум ќе бидат најстабилни. Без разлика, овие јадра ќе биде тешко да се синтетизираат бидејќи ниту една комбинација од целта и проектилот што може да се добие не може да обезбеди доволно неутрони во сложеното јадро. Дури и за јадрата достапни во реакциите на соединување, спонтано цепење и можеби, исто така, распаѓање на кластерот  може да имаат значајни гранки, што претставува уште една пречка за идентификација на супертешките елементи, бидејќи тие вообичаено се идентификуваат со нивните последователни алфа распаѓања.

 Хемиски својства 
Се предвидува дека унбибиумот е сличен по хемија на цериумот и ториумот, кои исто така имаат четири валентни електрони над јадрото на благороден гас, иако може да биде пореактивен. Дополнително, се предвидува дека унбибиумот припаѓа на нов блок валентни g-електронски атоми, иако се очекува орбиталата од 5g да почне да се полни до околу елементот 125. Предвидената електронска конфигурација на основната состојба на унбибиум е или [Og] 7d1 8s2 8p1   или 8s2 8p2,  за разлика од очекуваниот [Og] 5g2 8s2 во кој елементот 12 почнува да се пополнува или 11. (Конфигурациите ds2p и s2 p2 се очекува да бидат одвоени само со околу 0,02 eV.)  Кај суперактинидите, релативистичките ефекти може да предизвикаат распаѓање на принципот на Клечковски и да создадат преклопување на орбиталите 5g, 6f, 7d и 8p;  Експериментите за хемијата на копернициум и флеровиум даваат силни индикации за зголемената улога на релативистичките ефекти. Како таква, хемијата на елементите по унбибиумот станува потешко да се предвиди.

Унбибиумот најверојатно би формирал диоксид, UbbO2 и тетрахалиди, како што се UbbF4 и UbbCl4. Главната оксидациска состојба се предвидува да биде +4, слична на цериумот и ториумот. Првата енергија на јонизација од 5,651 eV и втората енергија на јонизација од 11,332 eV се предвидени за унбибиум; оваа и другите пресметани енергии на јонизација се пониски од аналогните вредности за ториумот, што сугерира дека унбибиумот ќе биде пореактивен од ториумот.  

Белешки

 Наводи 

Библиографија







 Надворешни врски 
Chemistry-Blog: Independent analysis of Marinov's 122 claim
Chart of the Nuclides 2014

Категорија:Неоткриени хемиски елементи