Заштита на сведоци во Русија

Заштитата на сведоците во Русија како елемент на судскиот процес постои уште од античко време: одредени правила со кои се обезбедува безбедноста на учесниците во судскиот процес и регулираните мерки за нивна заштита биле содржани во различни правни документи на Стара Русија, Руското Царство, Руската Империја и СССР. Потребата да се донесе единствен закон со кој се регулираат безбедносните мерки за сведоците станало особено актуелно во Русија по распадот на СССР во позадина на брзиот раст на организираниот криминал. Според статистичките податоци, секоја година од 10 милиони жртви и сведоци во кривични предмети, секоја петта одбивала да сведочи на суд или била принудена да го смени сведочењето, што било поради закани по животот, здравјето и имотот што ги добивале учесниците во процесот или нивните роднини и пријатели; Ова било и една од причините зошто многу кривични дела останале нерешени. Пред усвојувањето на единствен законски акт, мерките за заштита на сведоците се применувале во руските региони селективно, во зависност од сложеноста на случајот и присуството на закани против сведоци и жртви.

Денеска, Руската Федерација има државна програма за заштита на сведоци, спроведена во согласност со голем број закони и прописи насочени кон заштита на сведоците во кривичната постапка. Таа била одобрена врз основа на Федералниот закон бр. 119-ФЗ „За државна заштита на жртвите, сведоците и другите учесници во кривичната постапка“, усвоен на 20 август 2004 година, и се спроведува врз основа на Правилата за примена на одредени безбедносни мерки во однос на жртвите и други кривични дела Владата на Руската Федерација од 27 октомври 2006 година. Програмата ги опфаќа сите учесници во кривичната постапка (сите сведоци, жртви и обвинети) во однос на кои има закани по животот, здравјето, имотот и домувањето од обвинетите. Може да се преземат безбедносни мерки од различна природа во однос на учесниците - од обезбедување физичка заштита на самите учесници во процесот, нивните роднини и имот до целосна промена на идентитетот (издавање нови документи, промена на живеалиште и промена на изгледот). Програмата ја координира Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација, во спроведувањето на програмата за заштита на сведоци учествуваат различни федерални агенции. Од 2009 година, неговите одредби се прошириле на обвинетите кои склучиле договор со инспекторите да ја признаат вината во замена за помала казна.

Покрај одредбите на државната програма, заштитата на сведоците и жртвите во правната постапка е дополнително обезбедена со голем број регулаторни правни акти од законодавството на Руската Федерација. Во одбраната учествуваат и некои јавни организации кои им помагаат на учесниците во процесите и изнесуваат свои иницијативи за подобрување на законодавството во оваа област.
Предуслови за изработка на државна програма

Елементи на државна заштита на учесниците во правните постапки постоеле во историјата на руското право уште од античко време. Нормите што ги разликувале учесниците во судењето и ги дефинирале казнено-правните мерки за нивна заштита се појавиле во системот на руското право и биле содржани во документи како што се Руска правда, судските повелби од Псков и Новгород, Кодексот на законите на Иван III (Законите од 1497 година) и Кодексот на законите на Иван IV (Законите од 1550 година), на Петар I од 1716 година (воените написи), и судските регулативи усвоени во 1864 година под Александар II. Кривичниот законик на РСФСР од 1960 година, исто така, предвидувал одговорност за злосторства против правдата воопшто и против учесниците во кривичната постапка особено. Советските специјални служби активно ги користеле мерките за обезбедување заштита на конкретни сведоци.

Во Руската Федерација, важноста од обезбедување на безбедноста на учесниците во кривичната постапка е поврзана со признавањето на организираниот криминал како една од заканите за националната безбедност на земјата. Според податоците од 2000 година, во текот на 10 години бројот на регистрирани кривични дела е двојно зголемен, а бројот на кривични дела извршени од различни организирани криминални групи е зголемен за 10 пати. Во истиот период, бројот на сложени прекршоци во кредитната и финансиската сфера е зголемен за 39,2%, во надворешната економска активност за 88,5%, а во сферата на приватизацијата за 56,5%. Сведоците и жртвите во голем број кривични предмети често избегнувале да учествуваат во истрагата и разгледувањето на овие случаи, плашејќи се за сопствениот и животите на своите најблиски: сите тие доживеале чувство на страв од претстојната комуникација во текот на истрагата и за време на судското рочиште со виновникот, неговите роднини и пријатели. Според податоците од 2003 година, околу 60% од жртвите не контактирале со агенциите за спроведување на законот поради страв од одмазда од криминалците, а околу четвртина од учесниците во судењето го смениле своето сведочење од различни причини (вклучително и под закани од криминалци). На околу 5 илјади луѓе им требало лично обезбедување, од кои 1,000 требало да го сменат местото на живеење а уште 500 лица морале да го променат својот изглед поради безбедност.

Непроцесната комуникација меѓу жртвите (сведоците) и обвинетите (осомничените) често може да биде од природа што не е контролирана од истражителите (на пример, во просториите до истражната соба додека чекаат да бидат повикани на сослушување). Тогашниот закон не содржел барања што ќе ја спречат таквата комуникација, а немало гаранции за изолирање на сведоците од обвинетите или протекување лични податоци. Според Руска газета, недостатокот на законски воспоставен систем за заштита на учесниците во кривичната постапка довел до тоа многу злосторства од 1990-тите да останат нерешени: и клучните сведоци и обвинетите кои дале важни сведоштва биле убиени. Во 2004 година, судијата на регионалниот суд во Јарослав, Евгениј Балаев, објавил дека во случајот со убиството на директорот на фабриката за алкохол, еден од обвинетите, кому му требало „вистинска заштита“, признал и некое време подоцна починал од срцев удар, иако имало основа да се верува дека неговата смрт е резултат на злонамерна намера. Сè додека не се усвои унифициран законски акт со кој се регулира безбедноста на сведоците, различни региони морало да прибегнуваат кон импровизација за да ја обезбедат безбедноста на сведоците. Така, во повеќето региони, имињата на сведоците во материјалите од кривичниот предмет биле сменети додека биле во фаза на истрага: во регионот Јарослав, автентичните податоци на сведоците во случајот се чувале во плик, кој бил заведен во материјалите на предметот и до кој пристап имале само истражителот и судијата. Меѓутоа, на судските рочишта се барало присуство на сведоци за да дадат исказ и да одговараат на прашања од странките. Според податоците за 2012 година, цитирани од РИА Новости, годишно околу 10 милиони луѓе дејствувале како жртви и сведоци за време на истрагата и разгледувањето на кривичните случаи кои вклучуваат особено тешки кривични дела; Од нив, од секое петто лице се барало, под закана за насилство, да одбие да сведочи или да го смени сведочењето.
 Обезбедување заштита на сведоци пред усвојувањето на програмата 

Промената во структурата на криминалот ги поттикнало законодавците да го усвојат, на 12 јуни 1990 година, советскиот закон „за изменување и дополнување на основите на кривичната постапка на СССР и републиките на сојузот“, чиј член 27.1 ги обврзало истражните органи, иследникот, обвинителот и другите учесници во судењето да ја гарантираат безбедноста на судењето. Меѓутоа, бидејќи не постоел механизам за спроведување на овој закон и не бил донесена соодветната законска регулатива, неговата примена во пракса била исклучително тешка. Следниот чекор во оваа насока бил Законот на РСФСР од 18 април 1991 година „За полицијата“: во член 10 „Должности на полицијата“ во став 24, должностите да се обезбеди заштита на жртвите, сведоците и другите учесници во кривичната постапка, како и нивните роднини и пријатели, доколку здравјето, животот и имотот на овие лица биле пропишани се во опасност. На 12 август 1995 година бил усвоен и Федералниот закон на Руската Федерација бр. 144-ФЗ «„За оперативни истражни активности во Руската Федерација“», чии членови споменувале обезбедување на безбедноста на учесниците во процесот. Така, во ставот 5 од членот 7 од Законот е предвидено решение за примена на мерките за безбедност во однос на заштитените лица како основа за спроведување на оперативни истражни мерки; Во согласност со став 6 од член 14, од агенциите вклучени во оперативните истражни активности се барало да помогнат во обезбедувањето на личната безбедност и безбедноста на имотот и на учесниците во кривичната постапка и на членовите на нивните семејства, како и заштита од криминални и други незаконски напади.

Додека на руското законодавство му недостасувало единствен нормативен акт кој ја гарантира безбедноста на сите учесници во кривичната постапка, елементите на системот за заштита на сведоци беа селективно користени од агенциите за спроведување на законот во руските региони. Така, во Москва и Република Башкортостан, специјалните одделенија за заштита на сведоци биле меѓу првите кои се појавиле во единиците за борба против организираниот криминал, кои на важни сведоци им обезбедиле привремено сместување и нови документи, а исто така ги менувале личните податоци на одреден сведок во сите постоечки бази на податоци за мала надокнада. Единицата за заштита на сведоци на Одделот за организиран криминал на Главната управа за внатрешни работи во Москва била одговорна за физичка заштита на сведоците, судиите, обвинителите, нивните семејства и најблиските во согласност со член 2 од сегашниот Закон „За полиција“. Подоцна во сите региони на Русија се појавиле одделенија за заштита на сведоци во единиците за борба против организираниот криминал.

Врховниот совет на Република Башкортостан ја зацврстил заштитата на сведоците со закон на 14 октомври 1994 година, со усвојување на Законот „За државна заштита на жртвите, сведоците и другите лица кои помагаат во кривичната постапка“, кој предвидува голем број мерки за заштита на сведоците. Овие мерки вклучувале чување во тајност на личните податоци за заштитените лица; организација на затворени судски постапки; обезбедување на лична безбедност, заштита на домување и имот; следење телефонски разговори на заштитеното лице; преселба во друго место на живеење, менување на работното место или студирање или привремено сместување на безбедно место; издавање на комуникациска опрема, специјална лична заштитна опрема и опрема за предупредување за опасност (во некои случаи, оружје); промена на документи во ново име и промена на изгледот. За возврат, на 28 август 1996 година, владата на Москва ја одобрила „Регулативата за мерки за социјална заштита и материјални стимулации за граѓаните кои придонеле за откривање на злосторства извршени од организирани криминални групи“, во која се наведени поединечни мерки кои не влијаеле на сферата на кривично-процесното законодавство за безбедност.

Првата целосна употреба на принципите на програмата за заштита на сведоци се случила за време на разгледувањето на криминалните случаи на татарската организирана криминална група „Хади Такташ“. Сведоците биле донесени на судски рочишта под стража, со маски и широки палта што ги криеле нивните фигури. За време на рочиштата, сведоците биле чувани во „тајна просторија“ каде што биле поставени микрофони со опрема што го менувало гласот на лицето што зборува во микрофонот и камера: судијата влегол во просторијата за да го потврди неговиот идентитет и се вратил во судницата. За да се спроведат конфронтациите, истражителите понекогаш морале да импровизираат, бидејќи зградите на структурите на Министерството за внатрешни работи немале простории со прозорци маскирани како огледала: за време на идентификацијата, пред сведокот се влечел чаршаф за да не го видат бандитите, а на лицето се ставало маска со процепи за очите. Еден сведок бил измислен дури и во операта пред пресметката. Овие мерки успеале да ги осудат членовите на бандата и да им доделат долги затворски казни, иако неколку клучни сведоци во случајот Хади Такташ починале под околности кои се уште не се познати. Уредот што ги променил гласовите на сведоците што сведочеле во овој случај станал главен експонат на современите правни постапки во музејот на Врховниот суд на Република Татарстан.

Во ноември 2003 година, во Санкт Петербург било завршено судењето на бандата на Владимир Белјаев, која го убил Борис Иванов, директор на хотелот „Спутник“ во Санкт Петербург, на 16 март 1999 година. Еден од обвинетите, Алексеј Маликов, прогласен за виновен за разбојништво и недозволено набавување и чување огнено оружје, добил условна казна од 7 години со пробен период од 4 години. Според достапните информации, тој бил првиот учесник во програмата за заштита на сведоци во Санкт Петербург, сведочејќи против Белјаев, познат и како „Боб Кемеровски“ и на судот му доставувал докази за вмешаноста на Белјаев и неговите соучесници во убиството на Иванов (Белјаев добил 21 година затвор во максимален безбедносен казнен затвор). Исто така, во 2003 година, Регионалниот суд во Иркутск го разгледал кривичното дело на бандата на Александар Константинов, локален криминален бос. Сите сведоци, освен едно лице, одбиле да сведочат против Константинов: само едно лице дало исказ, а офицерите на УБОП го сокриле во безбедна куќа во еден од градовите во Средна Русија. Само за информација каде се наоѓа сведок, коруптивни врски понудиле сума од 5 илјади американски долари. Доказите биле сослушани на суд, криминалците биле казнети, но сведокот морало сам да си ги плати трошоците за безбедност.

Во истата 2003 година, во Рибинск бил спроведен експеримент со учество на Јарославското регионално обвинителство и Јавното обвинителство на Руската Федерација: специјална опрема вредна околу илјада американски долари била инсталирана во тајна просторија веднаш до судницата. Оваа опрема вклучувала контролна табла, со помош на која се регулирал гласот на сведокот додека зборува (опсегот на гласовите бил доста широк), звучници и микрофон: слично, во судницата биле поставени микрофони за судијата и за спротивставените страни. Опремата била користена во судењето на човек обвинет за убиство, кој претходно бил осуден за убиство, но бил ослободен кога двајца сведоци одеднаш „го изгубиле сеќавањето“ во судницата. Ослободениот подоцна извршил уште едно убиство, а дури кога сведоците дознале за можноста да бидат чувани во тајност, се согласиле да сведочат во тајна просторија, каде што биле чувани под стража. Обвинетиот бил осуден на 14 години затвор со максимална безбедност, а оваа технологија последователно се користела за сослушување случаи не само во Рибинск, туку и во Јарослав и Углич. Претставниците на обвинителствата во другите региони биле активно заинтересирани за работното искуство, сè до законската регулатива на таквите можности.
 Подготовка за усвојување на законот

 Подготвување на предлог-законот 

Од 1993 година, Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација работи на создавање на некој вид унифициран регулаторен акт со кој се воспоставува програма за заштита на учесниците во кривичната постапка од одмазда од страна на лица обвинети во кривични случаи. Државната дума подготвувала два нацрт-федерални закони за ова прашање: еден од нив требало да обезбеди државна заштита за судиите и сите службеници од органите за спроведување на законот и регулаторните агенции, а вториот требало да обезбеди државна заштита за жртвите, сведоците и другите лица кои помагаат во правдата. Првиот закон бил усвоен на 20 април 1995 година како Федерален закон бр. 45-ФЗ „За државна заштита на судиите, службениците на агенциите за спроведување и контрола на законот“, кој предвидува збир на организациски, социјални и правни мерки насочени кон заштита на животот, здравјето и имотот на истражителите, обвинителит и судиите. Вториот предлог-закон, насловен „За државна заштита на жртвите, сведоците и другите лица кои помагаат во кривичната постапка“, бил усвоен од Државната дума неколку пати, но секој пат бил отфрлан од претседателот на Руската Федерација поради бројни недостатоци..

Нацрт-законот за заштита на сведоци првпат бил поднесен на разгледување од членовите на Комитетот за безбедност на Државната дума и усвоен во декември 1994 година, но во јануари 1995 година бил одбиен од претседателот на Руската Федерација Борис Елцин и вратен во Државната дума на дополнителна ревизија. Законот бил усвоен по втор пат од Државната дума во јули 1995 година, но потоа бил отфрлен од Советот на Федерацијата на Руската Федерација. Законот бил усвоен по трет пат во мај 1997 година од страна на Државната дума и одобрен од Советот на Федерацијата, по што бил испратен до претседателот на Руската Федерација за потпишување и објавување. Меѓутоа, и овојпат рускиот претседател го искористил правото на вето, отфрлајќи го законот. Развојот на законот бил обновен дури во 1999 година. Предлог-законот претрпел многу измени, но не можел да се изгласа. Меѓу причините за неусвојувањето на нацрт-законот биле формални несогласувања со голем број основни правни акти - меѓународни (Универзална декларација за човекови права, Меѓународен пакт за граѓански и политички права, Европска конвенција за заштита на човековите права и основни слободи) и национални (Устав на Руската Федерација и Закон за кривична постапка на Руската Федерација). Исто така, немало унифициран концепт или унифициран пристап за решавање на проблемот со заштитата на сведоците и жртвите.
Конкретно, со предлог-законот на истражните органи им се давало право да не наведуваат информации за жртвата и сведокот во протоколите на истражните дејствија, како и да доделуваат псевдоними и да дозволат процедуралните документи да се потпишуваат со доделениот псевдоним. Дополнително, жртвата или сведокот можело да бидат испрашани за време на судското рочиште во отсуство на обвинетиот и неговиот бранител или целосно да бидат изземени од појавување на судското рочиште. Тие имале и право тајно да легитимираат осомничено или обвинето лице, како од лицето што се идентификува така и од бранителот. При испитувањето на овие одредби, претседателот на Руската Федерација одлучил дека тие ја прекршиле Универзалната декларација за човекови права и Меѓународниот пакт за граѓански и политички права, лишувајќи го лицето од правото на јавно сослушување на неговиот случај во согласност со сите барања на правдата. Според Михаил Палеев, советник на главната државно-правна управа на претседателот, предлог-законот ги прекршува уставните принципи на кривичната постапка, бидејќи анонимноста на жртвата или сведокот го става обвинетиот во нерамноправна положба во однос на обвинителството и му го ограничувало правото на одбрана, со што обвинетиот и бранителот ја лишуваат од можноста целосно да учествуваат во доказите во текот на испитувањето. Предлог-законот содржал и помали неточности, неосновани одредби и технички пропусти.

Друга причина за отфрлањето на законот бил остриот недостиг од буџетски средства за спроведување на одредбите од овој закон. Во 2004 година, Рускаја газета објавила дека една верзија на законот предвидува годишни трошоци од 5 милијарди рубли за да се обезбеди заштита на сведоци, што тогаш се сметало за невозможно за државниот буџет. Во друга верзија, предложените дополнителни трошоци го надминале износот од 1,4 трилиони рубли годишно, што било споредливо со буџетските трошоци за одржување на сите обвинителски тела на Руската Федерација. Предлог-законот „За заштита на сведоците“, поднесен до Државната дума во јуни 2002 година од Владата, предвидувал трошоци во износ од речиси 3,8 милијарди рубли.

 Законик за кривична постапка 
На 1 јули 2002 година, стапил на сила новиот Закон за кривична постапка на Руската Федерација, чие усвојување станало еден од чекорите кон законодавното одобрување на програмата за заштита на сведоци. Согласно дел 3 од член 11, со цел да се прикрие идентитетот на сведокот од учесниците во процесот, биле воведени процедурални мерки за заштита, кои биле применети во присуство на реални закани по животот, здравјето и имотот на жртвата, сведокот или друг учесник во судската истрага (како и нивните роднини и пријатели){{sfn|Chernigovsky|20}2. Така, дел 9 од член 166 од Законот го предвидува правото на истражителот да не ги наведува личните податоци на жртвата, сведокот и нивните роднини и блиски лица во протоколот на истражното дејствие за да се обезбеди нивната безбедност. Во таков случај, истражителот, со согласност на обвинителот, би можел да донесе решение со причините за одлуката за зачувување на личните податоци на одредено лице, со назначување на псевдонимот на учесникот во акцијата и примерок од потпис (пресудата се чувала во запечатен плик, кој бил прикачен на кривичното дело).

Во делот 2 од член 186 од Законот било наведено дека по писмена изјава од лица кон кои биле упатени закани или врз основа на соодветна судска одлука, дозволено е следење и снимање на телефонски и други разговори на овие лица. Делот 8 од членот 193 од Законот предвидува посебни правила за идентификација со кои се обезбедува безбедноста на лицето кое се идентификува и го исклучува неговото визуелно набљудување од лицето што се идентификува. На пример, специјалните простории со еднонасочно огледала може да се користат за спроведување на постапката за идентификација (од едниот дел од просторијата можело да се види сè што се случува во другиот дел, но не и обратно): жртвата или сведокот биле донесени во едниот дел од собата заедно со сведоците, а во другиот дел - лицето кое не можело да го идентификува неутралното лице. На лицето кое го идентификува лицето понекогаш можело да му се покаже фотографија од лицето што се идентификува или видео снимка за да се олесни постапката за идентификација.

Клаузула 4 од Дел 2 од член 241 од Законот, законски ја предвидува можноста за одржување затворени судски рочишта со цел да се обезбеди безбедност на сведоците во случаи кога тоа го бараат интересите за обезбедување на безбедноста на учесниците во судењето и нивните роднини. Дел 5 од член 278 од Законот ја утврдил можноста да се спроведе сослушување на сведок за да се обезбеди неговата безбедност на начин што тој не може да биде виден од другите учесници во судењето: меѓу можните технички средства за спроведување на оваа можност била употребата на телевизиска камера во просторијата во која се наоѓал сведокот, а монитор кој можел да го набљудува само сведокот. Останатите учесници во постапката можеа да го слушнат променетиот глас на сведокот, но благодарение на двонасочната комуникација со него можело да му поставуваат прашања.

 Федерален закон бр.119-ФЗ 
мини|Владимир Путин во Думата на крајот на 2003 година поднел предлог-закон за заштита на сведоци

На крајот на 2003 година, претседателот на Руската Федерација Владимир Путин поднел предлог-закон до Државната дума за вклучување одредби во законодавството за да се обезбеди безбедноста на сведоците. Овој документ требало да биде додаток на Законот за кривична постапка. Предложените мерки во рамките на програмата за заштита на сведоци вклучувале промена на местото на живеење, издавање документи со различни лични податоци и, во екстремни случаи, плаќање од државата за пластична хирургија. Новиот закон можело да влијае и на воениот персонал и на затворениците, кои имале помалку можности да избегнат одмазда од криминалниот свет доколку се согласат да соработуваат со истрагата. Еден од изготвувачите на законот било Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација, кое имало право да ги штити сведоците заедно со ФСБ, Федералната служба за контрола на дрога, Државниот царински комитет и Министерството за правда. Раководителите на агенциите за спроведување на законот биле лично одговорни за безбедноста на сведоците.

Воведениот предлог-закон бил критикуван поради некои контроверзни точки: особено, тој не ја спомнувал мерката за прогласување на лице за мртво, што експертите од руското Министерство за внатрешни работи предложило да се вклучи, а само оние луѓе кои го потпишале првиот протокол во рамките на започнатиот случај можеле да станат учесници во програмата за заштита на сведоци (законот не важел за лица кои пружиле тајна помош во истрагата за криминалот. Усвојувањето на законот во целина било олеснето и со фактот што трошоците за спроведување на оваа програма изнесувале само 3 милијарди рубли. На крајот на јули 2004 година, Државната Дума усвоила нов федерален закон со огромно мнозинство гласови, а на почетокот на август бил потпишан од претседателот.

Федералниот закон бр. 119-ФЗ, усвоен на 20 август 2004 година, бил насловен како За државна заштита на жртвите, сведоците и другите учесници во кривичната постапкаБезопасность свидетелей обеспечат специальные центры
 Донесени прописи 
 Основни одредби на Програмата за заштита 

Федералниот закон бр. 119-ФЗ предвидува усвојување мерки за зачувување на животот, здравјето на роднините и имотот на учесниците во кривичната постапка. Тоа станало првиот таков нормативен акт во историјата на руското право. Законот влијаел на сведокот, неговото семејство и имотот. За сите сведоци биле воспоставени следните задолжителни мерки за безбедност: лично обезбедување, обезбедување на домот и имотот; издавање на посебна лична заштитна опрема, опрема за комуникација и предупредување за опасности; Обезбедување на доверливост на информациите за заштитеното лице. Во кривичните случаи кои се однесуваат на тешки или особено тешки кривични дела, биле предвидени мерки како што се преселување во друго место на живеење, замена на документи, промена на изгледот, промена на местото на работа (услуга) или студирање. Било обезбедено и привремено сместување на безбедно место за сведоците. Било дозволено користење на дополнителни безбедносни мерки во однос на заштитено лице во притвор или на места на издржување казна. Во случаи на особена опасност, понекогаш сведокот може дури и да биде прогласен за мртов. Претходниот престој и работното место на сведокот може да се задржат за цело време кога тој/таа е во програмата за заштита на сведоци, исто така, дозволено е да се пресели во странство; За време на програмата за заштита, во збирките на информации и наводи не биле објавени никакви информации за сведоците кои биле ставени под заштита—тие биле избришани од која било база на податоци. Годишно требало да се издвојуваат околу 4 милијарди рубљи за спроведување на програмата за заштита на сведоци.
Програмата се однесува на жртвите и нивните претставници; сведоци; приватните обвинители и нивните претставници; осомничени, обвинети, нивните бранители и законски застапници, осудени и ослободени лица, како и лица против кои е прекинато кривичното гонење; експерти, специјалисти, преведувачи, сведоци, наставници и психолози кои учествуваат во правните постапки; граѓански тужители, како и сите законски застапници. Мерките за безбедност, според Законот, продолжуваат онолку долго колку што е потребно за заштита на животот и имотот на учесникот во кривичната постапка. Мерките за безбедност се преземаат само со согласност на сведокот (потребна е писмена изјава или согласност од сведокот за преземање такви мерки). Во однос на малолетниците, овие мерки може да се применат со писмена согласност на родителите или лицата што ги заменуваат, или органите за старателство: со потписникот се склучува писмен договор за условите за примена на безбедносните мерки, меѓусебните обврски и одговорности. Ако учесник во програмата за заштита на сведоци претрпел телесни повреди или други повреди на здравјето поврзани со неговото учество во програмата, тој добивал еднократен надоместок до 22,5 илјади рубли, а во случај на губење на работната способност, му била доделена инвалидска пензија. Во случај на смрт на некое лице, неговите роднини и пријатели добивале еднократна корист од 45 илјади рубли и семејна пензија. Бенефициите биле исплатени од федералниот буџет. Мерките за безбедност може да се укинат во случаи кога веќе нема основи за нивна примена или ако заштитеното лице ги прекршува условите на договорот: за откажување е потребна резолуција од релевантното тело што донело одлука за вклучување на лицето во програмата за заштита на сведоци или што го разгледува кривичното дело.
Периодите на важност на програмата
Првата програма за заштита на сведоци стапила во сила од 2006 до 2008 година, втората од 2009 до 2013 година, третата од 2014 до 2018 година, а на крајот на октомври 2018 година, нејзината работа била продолжена заклучно со 2023 година. На 6 септември 2008 година, со указ на претседателот на Руската Федерација Дмитриј Медведев, била создадена нова структурна поделба во системот на Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација: Одделот за обезбедување на безбедноста на лицата кои подлежат на државна заштита (УОГЗ): нејзиниот прв раководител бил генерал полковник Олег Зимин, а неговиот прв раководител бил Александар Лебедев.Програмата за заштита на граѓаните ја координира Центарот за државна заштита на сведоци на Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација, но Федералната служба за безбедност (ФСБ), Федералната служба за контрола на дрога (ФДЦС), Федералната царинска служба (ФЦС), Федералната служба за казнено-поправни казни (ФСИН) и Министерството за одбрана (МО) можат исто така да учествуваат во заштитата на сведокот, во зависност од тоа кој случај е инвеститор. Министерството за здравство, Министерството за труд и социјална заштита и Федералната медицинска и биолошка агенција (FMBA) обезбедуваат помош на агенциите за спроведување на законот во заштитата на сведоците. Според Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација, од 2006 година до почетокот на 2023 година, повеќе од 39 илјади луѓе станале учесници во федералната програма за заштита на сведоци.

Во моментов, заштитата на информациите за спроведувањето на државната заштита на сведоците се врши во согласност со Резолуцијата на Владата бр. 705 За постапката за заштита на информации за спроведување на државната заштита, обезбедување на такви информации и спроведување на безбедносни мерки во форма на обезбедување на доверливост на информациите за заштитеното лице, усвоена на 14 јули 2015 година и содржи „Правила за спроведување на безбедносни мерки во форма на обезбедување доверливост на информациите за заштитено лице и неговиот имот во отсуство на закана од посегнување по неговиот живот, здравје и имот“. Направени се одредени измени на Правилата на 17 септември 2022 година, како што е наведено во Резолуцијата на Владата бр. 1640 За изменување и дополнување на одредени акти на Владата на Руската Федерација. Во февруари 2023 година, Министерството за внатрешни работи на Руската Федерација претставила нова нацрт-програма за заштита на сведоци, која треба да се однесува за периодот 2024-2028 година. Главниот извршител требало да биде Министерството за внатрешни работи, а соизвршители ФСБ, Министерството за одбрана, Федералната царинска служба, Федералната служба за казнено-поправни и Роструд. Проектот предвидувал зајакнување на материјално-техничката база на одделенијата одговорни за безбедноста на граѓаните: било предложено да се издвојат само 714 милиони рубли од буџетот за финансирање.
Други прописи
Федералниот закон бр. 119-ФЗ стапил на сила на 1 јануари 2005 година, а во 2006 година било официјално усвоена државна програма за обезбедување на безбедноста на учесниците во кривичната постапка, чиј ефект се протега на сите учесници во кривичната постапка, без разлика на државјанство, националност, пол, службен и социјален статус, религија и политички убедувања. Програмата се заснова на Правила за примена на индивидуални безбедносни мерки во однос на жртвите, сведоците и другите учесници во кривичната постапка, претставени во Резолуцијата на Владата на РФ бр. 630 од 27 октомври 2006 година.

На 11 ноември 2006 година, била усвоена Резолуцијата на Владата на РФ бр.664 «За одобрување на Правилата за исплата на паушален надоместок на жртвите, сведоците и другите учесници во кривичната постапка, за кои е донесена одлука во согласност со утврдената постапка за спроведување на државната заштита. Во согласност со овие правила, износот на еднократниот надоместок што им се исплатува на роднините и пријателите на сведокот во случај на неговата смрт бил одреден на 100 илјади рубли, при што парите биле распределени во еднакви делови; Во случај на повреда или осакатување што резултирало со инвалидитет, користа изнесувала меѓу 35 и 75 илјади рубли, додека штетата по здравјето која не претставувала сериозна закана била проценета на меѓу 10 и 20 илјади рубли. Степенот на предизвикана штета се одредува во согласност со Правилата за утврдување на сериозноста на штетата предизвикана по здравјето на луѓето, претставени во Резолуцијата на Владата на РФ бр. 522 од 17 август 2007 годин. На 3 март истата година, била потпишана резолуцијата на Владата на РФ бр.134 «За одобрување на Правилата за заштита на информациите за спроведување на државната заштита на жртвите, сведоците и другите учесници во кривичната постапка . Правилата стапиле на сила на 22 март истата година..

На 5 јуни 2009 година, Државната дума ги усвоила измените на Кривичниот законик и Законот за кривична постапка, договорени со Советот на Федерацијата, кои предвидувале агенциите за спроведување на законот да склучуваат договори за соработка со членови на организирани криминални групи. Горенаведените лица кои се согласиле да сведочат во случаи на нарачани убиства, злосторства со нарко-мафија или корупциски синџири не само што добиле можност да ја ублажат својата казна до две третини од максималната казна според одреден член од Кривичниот законик, туку и го обезбедиле своето право на сопствена безбедност, што било спроведено во согласност со програмата за заштита на сведоци. Тие можеле да склучат „спогодба“ во фазата на прелиминарната истрага, но доколку ги прикријат околностите на кривичното дело или лажат при давање исказ, ќе ја добијат целосната казна, губејќи го правото да ја заменат затворската казна со поблага казна. Во 2013 година, „Рускаја газета“ објавила дека автоматизираниот систем „Сведок“ работи во рамките на државната програма за заштита на сведоци и содржи информации за поединци под заштита и за вработените во Министерството за внатрешни работи кои се вклучени во нивната безбедност, а исто така води евиденција за заканите добиени против сведоците
 Безбедносни мерки 
330px|thumb|left|Војници на специјалната единица „Рисови“

 Вклучување во програмата за заштита 
Често, мерките за обезбедување на безбедноста на учесниците во програмата за заштита на сведоци експертите ги делат во три групи: физичка заштита, процедурална заштита и материјална заштита. Физичката заштита е обезбедување на директна лична заштита на учесникот, процедуралната заштита е мерки за обезбедување безбедност за време на судењето (прикривање на идентитетот на сведок од другите учесници во процесот), материјалната заштита е мерки за криење од криминални напади, кои може да вклучуваат промена на местото на живеење, издавање други документи, пластична хирургија, па дури и прогласување мртов на сведокот.

Информациите за луѓето под заштита се всушност еквивалентни на државна тајна. По правило, прашањето за доделување обезбедување на учесник во кривичната постапка се разгледува од моментот кога ќе поднесе жалба до Министерството за внатрешни работи за заканите што ги добил. Во рок од три дена, изјавата мора да се провери дали е усогласена со вистинските факти пред да се донесе одлука: за да се обезбеди целосна одбрана, истрагата мора да има непобитни докази дека лицето добило закани за убиство, насилство врз него, уништување или оштетување на неговиот имот. Но, усвоениот закон не можел да обезбеди заштита на сведок кој не е свесен за опасноста што му се заканува: без негово знаење, властите немаат право да преземат соодветни безбедносни мерки. Вообичаено, класификација на сведок мора да се изврши веднаш, за неговите лични податоци да не завршат во кривично дело и адвокатите на обвинетите да немаат пристап до нив (во спротивно, безбедносните мерки во иднина немаат смисла).

 Промена на живеалиште и обезбедување 
Доколку е неопходно да се смени местото на живеење, оперативците бараат станови под кирија, чувајќи ја новата адреса на сведокот во тајност. Според податоците за 2009 година, во просек биле потребни околу 100 илјади рубли за поддршка на еден обвинет, што вклучувало трошоци за селење, изнајмување стан, замена на документи, бришење информации од базата на податоци, обезбедување на нова работа, плаќање храна, облека и културна програма. Проценката била проверена од неколку контролори за да се избегне прекумерно трошење, а понекогаш раководството правело корекции на трошоците за домување или други услуги. Според правилата за обезбедување на безбедноста на сведоците, за да го заштитат домот на сведокот, специјалните служби склучиле таен договор со вонресорното обезбедување или вклучиле други оддели на агенцијата што го земале граѓанинот под заштита. Физичката заштита на сведоците ја обезбедуваат добро опремени војници од специјалните сили кои поминале низ обука и редовно спроведуваат обука за придружување на лицето што е заштитено и обезбедување на неговата безбедност.

Во Москва, заштитата на сведоците ја спроведува СЕБО „Рисови“, која поминува низ специјална обука за заштита на нивните одделенија и спасување заложници. За да се обезбеди безбедност, се доделуваат и оклопни возила во кои тајно се превезуваат сведоци. Повеќето од вработените во Одделот за обезбедување на безбедноста на лицата кои подлежат на државна заштита при Министерството за внатрешни работи на Русија се оние кои служеле во единиците за борба против организираниот криминал. Со цел да се обезбеди заштита на сведоците на државно ниво, во Главната управа на Министерството за внатрешни работи на Краснојарскиот Крај е формирана единица за оперативно-претрага за обезбедување на државна заштита, а во Нориљск е формирана група од редот на службениците за кривична истрага за организирање на примената на државните мерки за заштита. Сведоците ги штитат и бранат борците од Краснојарската СЕБО „Рисови“. Според началникот на Одделот во 2012 година, генерал-мајор Александар Лебедев, најмалку 8 вработени во Министерството за внатрешни работи се обврзани да обезбедат лична заштита на најмалку еден учесник во програмата за заштита на сведоци. Ако се појави прашањето за потребата од замена на документи или промена на изгледот, тогаш специјалните служби можат да склучат договор со граѓанинот за меѓусебни обврски и взаемна одговорност. Промена на изгледот е возможна или со обраќање до шминкер или со склучување таен договор со клиника за пластична хирургија (последниот се случува ако работата е премногу сериозна и сведокот е во реална опасност).

 Помош на сведоци 
Граѓанинот под програмата за заштита на сведоци нема право да го напушти својот стан дури и да купи намирници: сите негови потреби ги обезбедуваат специјалците, кои самите одат во продавница или пазар. Меѓутоа, атмосферата на целосна изолација во која живееле сведоците понекогаш ги доведувала до депресија. Некои првично се согласиле да ги следат сите полициски инструкции, но подоцна не можеле да ги следат упатствта. Имало случаи кога сведокот морал да биде убеден да го смени местото на живеење, објаснувајќи ги непожелните последици од одбивањето да соработува. Употребата на брутална сила за убедување се смета за екстремен случај и се смета како признание за присуство на грешки во обезбедувањето на човековата безбедност; Фактот за напад значи дека имало недостатоци во проверката на лицата кои претставуваат закана за сведокот.

Постои ризик сведокот да доживее нервен слом додека дава докази или дури и да се обиде да се самоубие. За да се спречи тоа да се случи, Одделението за безбедност на лицата кои се предмет на државна заштита ангажирало психолози со полно работно време. Тие го проучуваат психолошкиот профил на секој учесник во програмата за заштита на сведоци, давајќи препораки до Министерството за внатрешни работи каква тактика на одбрана да избере, какви реакции може да се очекуваат од него и колку ќе ги следи. Сите сведоци се учат на техники за саморегулирање за да не ја изгубат смиреноста. Вообичаено, на мажите повеќе им е потребна помош од психолози отколку на жените. Децата на сведоците, исто така, се сместени во градинка и училиште од специјалци, помагајќи им да стигнат до клиниката и болницата доколку е потребно. Оперативците се одговорни и за обезбедување топла облека на сведоците за време на студената сезона. Доколку е потребно, на сведокот може да му се даде панцир, електрошоково оружје или гасен пиштол за самоодбрана: доколку оружјето не се врати во наведениот рок, граѓанинот ќе биде одговорен и ќе се бара да ги врати трошоците. Неговата продажба, залог или пренос на други лица е забранета со закон.

Сведоците кои се согласуваат да сведочат во замена за заштита од закани од обвинетиот секогаш се придружувани во посебна просторија за време на судењето каде само судијата може да го види сведокот. Гласот на говорникот се обработува и модифицира со сметач за никој да не може да го препознае: на тој начин не само што се почитува процедурата за присуство на сведокот на сослушувањето и давањето исказ, туку се обезбедува и неговата безбедност. Безбедносните мерки се применуваат на жртвите бидејќи тие можат да дадат одлучувачко сведочење против обвинетиот и затоа се во зоната на максимален ризик. Исто така, обвинетите кои, во случај на „договор со правдата“, можат да се откажат од соучесниците, може да бидат заштитени.

Сојузната казнена служба е одговорна за безбедноста на осудените лица кои станале учесници во програмата за заштита на сведоци: тие никогаш не завршуваат во иста ќелија или затвор со поранешните соучесници, а вторите не знаат ни каде соучесникот кој соработувал со истрагата бил испратен на издржување на казната. Без оглед на статусот на сведокот, полициските службеници мора прво да состават список на лица кои му се закануваат на сведокот и веднаш да ги приведат, обвинувајќи ги не само за закана по животот и здравјето на сведокот, туку и за принудување да дадат лажно сведочење и нелегално поседување оружје. Така, во 2014 година, било објавено дека две лица биле приведени во Хакасија кои му се заканувале на сведок во случај на трговија со дрога и барале тој да одбие да соработува со истрагата: против двајцата мажи кои ги упатувале заканите биле отворени кривични предмети, а сведокот бил земен под државна заштита. Материјалите од сослушувањата на сведоците се исто така шифрирани: им е доделен код за тајност, што подразбира ограничен пристап до информации и практично исклучува какво било протекување на информации за сведоци во кривично дело.

 Итни случаи 
Во 2009 година, адвокатот Генрих Падва во интервју за Рускаја газета изјавил дека за време на работата на програмата имало случаи во кои сведоците кои дале лажно сведочење биле заштитени. Тој тврдел дека во неговата пракса имало случај во кој имало „лажен сведок“ на обвинителството, кој го уверувал судот дека постои закана по неговиот живот, но не дал јасно образложение кој и како му се заканувал. Падва го нарекол неприфатливо тоа што државата троши пари за заштита на таков сведок, иако бил утврден фактот за лажно сведочење и клиентот на адвокатот бил ослободен: според адвокатот, законот требало да вклучи гаранции дека лажните сведоци нема да бидат заштитени и дека програмата нема да ја користат органите за спроведување на законот по сопствена дискреција. 

Во 2011 година, Рускаја газета напишала дека од усвојувањето на програмата за заштита на сведоци, безбедносните сили не успеале да заштитат само еден учесник: Алексеј Прилепски, возачот на Марат Мамаев, кој бил обвинет за организирање подземни казина во московскиот регион. Прилепски исчезнал по распитот во Истражниот комитет, а неговото тело со знаци на задушување било пронајдено еден месец подоцна. Убиството станало познато на 11 април 2011: во случајот на Мамаев биле додадени материјали за убиството на Прилепски, а притворот на обвинетиот бил продолжен до 15 август. Во 2012 година биле евидентирани две итни случаи поврзани со заштита на сведоци (во средишниот дел на земјата и во Северен Кавказ).
 Податоци за спроведувањето на федералната програма 

 2000-ти 
мини|Возило на Федералната казнена служба — една од агенциите одговорни за безбедноста на лицата кои склучиле спогодба за признавање вина со истрагата

За време на спроведувањето на државната програма во 2006-2008 година, нејзините активности биле проширени на 3.296 учесници во кривичната постапка, а во врска со нив биле спроведени 3.842 безбедносни мерки. Од оние кои добиле државна заштита, 63,2% биле сведоци, 23% биле жртви, а 3,12% биле осомничени и обвинети. Од употребените мерки најчести биле личното обезбедување, заштитата на домувањето и имотот и обезбедувањето на доверливост на информациите за заштитеното лице. Особено, од јануари до октомври 2006 година, повеќе од 500 луѓе ги искористиле услугите на програмата, добивајќи лична заштита или привремено менувајќи го местото на живеење за време на траењето на истрагата Во 2008 година, 349 лица поднеле барање за државна заштита од јануари до ноември 2009 година, повеќе од 1.200 лица; повеќето побарале лична заштита и издавање на посебни средства за самоодбранаСевкупно, помеѓу 2006 и 2009 година, околу 4.500 луѓе биле ставени во програмата за заштита на сведоци, а за нејзиното финансирање биле издвоени речиси 950 милиони рубљи

Во јуни 2009 година, началникот на Одделот за обезбедување на безбедноста на лицата кои подлежат на државна заштита, полицискиот полковник Олег Зимин, известил дека во Русија како целина биле доделени повеќе од 1,5 милијарди рубли за спроведување на програмата за заштита на сведоци, вклучително и повеќе од 700 милиони рубли за потребите на Министерството за внатрешни работи во ова прашање. И обичните бездомници и криминалните власти кои се согласиле да соработуваат со истрагата во замена за поблага казна и заштита од поранешни соучесници биле преземени под заштита Вкупно, од 2005 до 2009 година, повеќе од сто затвореници кои добиле заштита од Федералната казнена служба исто така ја искористиле програмата: по правило, повеќето од нив биле поединци кои биле во установи за притвор и кои давале исказ во замена за безбедност. Одлуките за вклучување на одредени затвореници во програмата за заштита на сведоци небилебеа донесени од вработените во Федералната казнена служба, туку од судот и органите за спроведување на законот: заштитата се спроведувала до посебен декрет од агенцијата. Во исто време, Федералната казнена служба не ги заштитила роднините и пријателите на осудените кои соработувале со истрагата 

Според шефот на Одделот за надзор на истражните и оперативно-истражните активности на Јавното обвинителство, Сергеј Иванов, изразен во 2009 година, постапката за доделување средства за спроведување на програмата сè уште се сметала за премногу комплицирана, поради што не било секогаш можно да се обезбеди заштита на сите што ја сакале. Во повеќето случаи, мерките за заштита на државата биле користени за време на истрагата за злосторствата на нарко-мафијата (речиси 83%) и биле поврзани со одржување на доверливоста на информациите за заштитеното лице. Почнувајќи од 2009 година, на многу судови им недостигало услови за да обезбедат безбедно сослушување на сведоците без да бидат видени од другите учесници во постапката; Постоел недостиг на опрема за модификација на гласот и специјалисти за употреба на таква технологија. Друг проблем било тоа што по промената на законската регулатива, обвинителот не можел да му даде инструкции на истражителот за примена на мерките за заштита на државата 

Во октомври 2009 година, се дознало дека повеќе од 1,603 милијарди рубли од федералниот буџет биле доделени за спроведување на програмата за заштита на сведоци за 2009-2013 година за да се обезбеди заштита на повеќе од 10.000 учесници во кривичната постапка. Конкретно, било предвидено да се доделат повеќе од 875 милиони рубли за привремено преместување на обвинетите на безбедни места (безбедни куќи или изнајмени станови под заштита на безбедносните сили), 260 милиони рубли за трајно преместување на сведоците и жртвите, 3,2 милиони рубли за замена на документите, околу 10 милиони рубли за промена на нивните домови, повеќе од 10 милиони рубли за нивниот изглед на имотот, повеќе од 195,5 милиони рубли за набавка на лична заштитна опрема, комуникации и предупредување за опасност, како и повеќе од 24 милиони рубли за мерки за социјална поддршка на сведоци. Истиот месец бил даден предлог Сојузната служба за извршители да ја преземе одговорноста за заштита на сведоците не само за време на судењето, туку и по затворањето на кривичното дело - во случај осудениот криминалец да одлучи да му се одмазди на сведокот откако ќе биде ослободен Постоело дури и идеја дека одговорноста за обезбедување на безбедноста на сведоците треба целосно да се префрли од Руското Министерство за внатрешни работи на Федералната служба за извршители Како одговор на овие иницијативи, прес-службата на Федералната служба за извршители изјавила дека преносот на функциите на руското Министерство за внатрешни работи за заштита на сведоците и жртвите ќе биде возможен само откако ќе се завршат голем број организациски мерки, вклучително и законско обезбедување на статусот на Федералната служба за извршители како агенција за спроведување на законот.

 2010-ти 
Во април 2010 година, на регионално ниво, Министерството за внатрешни работи на Република Дагестан усвоило сопствена програма за заштита на сведоци. До крајот на годината биле донесени приближно 1.200 решенија за обезбедување државна заштита, што било за 22,5% повисоко отколку во 2009 година. Повеќе од половина од учесниците биле сведоци, 30 лица биле жртви, а останатите биле осомничени или обвинети за кривични дела кои се согласиле да соработуваат со истрагата. Според податоците за 2010 година, околу 20 лица (сведоци за криминал и роднини) биле учесници во програмата за заштита на сведоци во Република Татарстан. Тие биле чувани од вработени во Центарот за обезбедување на безбедноста на лицата кои подлежат на државна заштита при Министерството за внатрешни работи на Република Татарстан. Еден од првите учесници во програмата во републиката бил сведок на убиство во нарко дувло, кој не сведочл пред властите само затоа што се плашел од насилна смрт: откако стапил во контакт со Министерството за внатрешни работи, тој бил скриен од јавноста за време на судењето, а убијците биле фатени и испратени во затвор. Сепак, тој, како и некои поединечни сведоци, продолжил да биде под надзор дури и по завршувањето на истрагата и судењето со цел да се обезбеди континуирана безбедност на неговото живеалиште. Повеќето наредби за заштита во Русија биле издадени во тешки кривични случаи кои вклучуваат сериозни и особено тешки кривични дела (вклучувајќи го и убиството во селото Кушчјовскаја)

Истата 2010 година, благодарение на измена на законот за заштита на сведоци, учесниците во програмата за заштита на сведоци се стекнале со право да добијат стан на трошок на државата (претходно таквата можност не била регулирана со закон). Во 2011 година, Министерството за внатрешни работи ја објавило својата намера самостојно да стекнува и одржува станови за сведоци на кои им е потребна државна заштита. Во 2011 година, Државната Дума во прво читање усвоил предлог-закон за постапката за финансиска поддршка на безбедносните мерки за сведоците под државна заштита. До октомври 2011 година, 12 обвинети во кривични предмети добиле нови документи, 28 лица добија нови станови, а 600 лица добиле привремено засолниште. Расходите за овие цели изнесувале приближно 30 милиони рубли. На 2 декември истата година бил потпишан закон за посебна постапка за финансиска поддршка на мерките за безбедност на сведоци во рамките на програма за заштита: постапката била слична на постапката за финансиска поддршка на оперативните истражни активности. Вкупно, според резултатите од 2011 година, вработените во единиците за државна заштита на Министерството за внатрешни работи на Русија обезбедиле 5,5 илјади безбедносни мерки, а повеќе од 3,5 илјади лица биле заштитени.

На 21 септември 2012 година, премиерот на Руската Федерација Дмитриј Медведев ги одобрил правилата за преместување на жртвите, сведоците и другите учесници во кривичната постапка во друго место на живеење со цел да се обезбеди нивната безбедност. Преселувањето се врши на сметка на федералниот буџет, при што се одржува доверливоста на информациите за заштитеното лице и применетите безбедносни мерки. Потенцијалните места на живеење ги избира посебно тело одговорно за обезбедување безбедност, земајќи ја предвид природата на заканата. Пред преселувањето, на заштитените лица може да им се заменат документите. На 25 септември 2012 година била објавена Резолуцијата на Владата на РФ, со која биле одобрени „Правила за примена на безбедносни мерки во форма на преместување на заштитено лице во друго место на живеење“ - овој документ ги отстранил сите прашања и проблеми во врска со постапката за преместување на лица под државна заштита. Според резултатите од 2012 година, бројот на учесници во програмата бил зголемен за еден и пол пати во однос на претходната година; Меѓу најпопуларните безбедносни мерки биле заштитата на сведокот и неговиот имот (речиси 3 илјади случаи) и привремено преместување на безбедно место (речиси илјада случаи). Биле применети безбедносни мерки на повеќе од 900 службеници (вклучувајќи 360 судии), а за финансирање на сите мерки биле доделени 281,1 милиони рубљи во текот на годината (вклучувајќи 127,5 милиони рубљи за руското Министерство за внатрешни работи).

До 2013 година, над 7.000 луѓе веќе ја искористиле програмата за заштита на сведоци, во врска со која, во април, руското Министерство за внатрешни работи, кое спровело 90% од сите безбедносни мерки, развило нацрт-резолуција на владата за зголемување на финансирањето на програмата за 44,6 милиони рубљи (во 2012 година, повеќе од 69,5 милиони рубљи биле наменети за финансирање на станови од сите средства). Истата година, било објавено дека Здружението за специјална опрема и комуникации на руското Министерство за внатрешни работи ќе одржи конкурс за развој на софтвер кој ќе ги прошири можностите на автоматизираниот систем на сведоци и ќе го елиминира неовластен пристап до информации за учесниците во програмата за заштита на сведоци. За спроведување на програмата за заштита на сведоци за 2014-2018 година биле издвоени 1,318 милијарди рубли (првично било планирано да се издвојат 1,405 милијарди рубљи), а во 2014 година тоа го искористиле вкупно речиси 5 илјади луѓе, во однос на кои биле применети околу 10 илјади безбедносни мерки. Во 2015 година, Русија започнала да создава унифициран правен простор за да обезбеди заштита на сведоци на териториите на земјите-членки на ЗНД: дотогаш бил постигнат начелен договор (договор меѓу земјите и агенциите за спроведување на законот) за спроведување на оваа програма

Според Рускаја газета, од 2015 година, немало случаи на обраќање кон пластични хирурзи - екстремна мерка за обезбедување на безбедноста на сведоците во Русија откако е усвоена програмата. Во исто време, сведоците кои се преселуваат во ново место на живеење и добиваат нови документи остануваат вообичаени. Така, во истата година, весникот „Наша Версија“ објавил дека сметководителот на една рибарска компанија која се занимавала со нелегален риболов се согласил да сведочи во истрагата, но почнал да добива закани. Тој се согласил да стане учесник во програмата за заштита на сведоци: според официјалните документи, тој бил прогласен за мртов, а добил нови документи и живеел под стража во одделенски стан неколку месеци. За време на судењето тој сведочел од тајна просторија. По судењето, тој продолжил да живее во друг регион, па дури и се оженил со жена која не знаела ништо за неговото минато

На почетокот на 2018 година, се дознало дека Министерството за одбрана на Руската Федерација развило наредба за постапката за заштита на сведоците од воениот персонал: одговорноста за обезбедување на нивната безбедност била доделена на воената полиција на Министерството за одбрана. Според нацрт-наредбата, воен службеник кој има информации важни за судот или истрагата се става под стража во рок од 24 часа по донесувањето на соодветната одлука, но во итни случаи тоа се прави веднаш. За да се координира оваа работа, бил назначен куратор од редот на воените полицајци. За регрутите, мерките за безбедност вклучувале привремено сместување на безбедни војници, обезбедување на специјална лична заштитна опрема, комуникации и предупредувања за опасност за високи функционери, лично обезбедување, заштита на домувањето и имотот, а во екстремни случаи, преместување или промена на изгледот; Доколку е потребно, службеникот можело да биде преместен во друга единица, воена институција или министерство со воена служба. Истата година, весникот Наша Версија објавил дека со оглед на тоа што се класифицираат потенцијалните физички загуби меѓу оние што се заштитени, тешко е да се процени ефективноста на програмата за заштита, но во исто време, отсуството на такви податоци може да укаже и на тоа дека програмата работи ефикасно.

Во согласност со Уредбата на Владата на Руската Федерација од 25 октомври 2018 година бр. 1272 „За одобрување на државната програма „Обезбедување на безбедноста на жртвите, сведоците и другите учесници во кривичната постапка за 2019-2023 година“,1 059 256,1 илјади рубли, од нив во 2019 година — 211 788,5 илјади рубли, во 2020 година — 211 866,9 илјади рубли, во 2021 година — 211 866,9 илјади рубли, во 2022 — 211 866,9 илјади рубли, во 2023 — 211 866,9 илјади рубли .

 Заштита на сведоци надвор од програмата 

Советот за безбедност на Руската Федерација посветува внимание на заштитата на граѓаните од криминалци: на 8 мај 2009 година се одржал оперативен состанок на неговите постојани членки на прашањето „Зголемување на ефикасноста на заштитата на правата и легитимните интереси на граѓаните кои претрпеле криминални напади“. Некои од одлуките донесени на овој состанок ја формирале основата на Федералниот закон од 28 декември 2013 година „За изменување и дополнување на одредени законски акти на Руската Федерација со цел да се подобрат правата на жртвите во кривичната постапка“, со што се зајакнал процесниот статус и гаранциите на жртвата. Во септември 2020 година, на оперативниот состанок на Советот за безбедност повторно било поставено прашањето за заштита на граѓаните на тема „За дополнителни мерки за заштита на правата и интересите на граѓаните погодени од криминални напади“..

Покрај владините органи, заштитата на сведоците ја обезбедуваат и јавните организации: една од нив е движењето за човекови права „Отпор“, основано во 2005 година и ангажирано во обезбедувањето правна и психолошка помош на жртвите и сведоците во кривичната постапка. Организатори на движењето се политичкиот консултант Олга Костина и почесната уметничка на Русија, Светлана Врагова. На нивна иницијатива, во Јавната комора на Руската Федерација бил формиран поткомитет за заштита на правата на жртвите и сведоците, а во Државната дума била формирана меѓуресорска работна група за воведување специјализирани измени и дополнувања на сегашното законодавство. Олга Костина подоцна станала шеф на Фондот за поддршка на жртвите од криминал, кој во 2021 година предложила формирање владина агенција која ќе ги штити правата и интересите на жртвите на криминал (вклучувајќи ги и оние кои немаат доволно финансиски средства за медицинска нега или за погреб на роднини и пријатели кои станале жртви на криминал)

Дури и откако била одобрена програмата за заштита на сведоци, некои судови кои немале опрема за менување на гласот на сведокот биле принудени или да ја позајмат од полицијата или да користат импровизирани средства за спроведување на безбедносните мерки. Така, во 2009 година, Рускаја газета објавила дека за време на разгледувањето на еден од случаите во Окружниот суд на Приморски во Новоросијск, испрашувањето на сведокот било извршено преку мобилен телефон, а самиот сведок седел во автомобил; Истата година, се тврдело дека Врховниот суд на Република Чеченија разгледувал случај во кој сослушаното лице држело празна лименка блиску до устата, искривувајќи му го гласот.

 Наводи 

Категорија:Руско право
Категорија:Кривична постапка