Агнес Бенет

Агнес Елизабет Лојд Бенет ОБЕ (24 јуни 1872 - 27 ноември 1960 година) била австралиска новозеландска лекарка, главен медицински офицер на медицинска единица од Првата светска војна за која била наградена со српски Орден Свети Сава, а подоцна била наградена со ОБЕ за нејзините придонеси во подобрувањето на здравјето на жените и децата.

 Ран живот 
Била родена во Сиднеј, Нов Јужен Велс, Австралија на 24 јуни 1872 година, шесто дете на Вилијам Кристофер Бенет и неговата прва сопруга Агнес Амелија, родено Хејс. Таткото на Бенет бил инженер и комесар за патишта и мостови за Нов Јужен Велс. Бенет посетувала средно училиште за девојки во Сиднеј, како и колеџ за жени Челтенхем, Гимназија за девојки Далвич и Аботсли. Во 1878 година, Агнес Бенет ги однела своите деца во Англија на школување, но откако починала од сипаници во јуни 1881 година, тие се вратиле во Австралија. Бенет добила стипендија во 1890 година и студирала наука на Универзитетот во Сиднеј (дипл. 1894), и била првата жена на која и била доделена диплома со почести од Универзитетот во Сиднеј. Таа била секретарка и учителка во ноќно училиште за Здружението на жени (подоцна Универзитетско женско населување).

 Животот како лекар 
На почетокот не можејќи да најде работа како лекар, Бенет работела извесно време како учителка и гувернанта, а потоа ја напуштила Австралија во 1895 година за да студира на Медицинскиот колеџ за жени во Единбург, основан од Елси Инглис и нејзиниот татко Џон Инглис. Студирала со Австралијките Кејт Велтон Хог и Мери Бут, и со Ирките Елинор Спроул и Елизабет Макрори. Дипломирала MB CM на Универзитетот во Единбург во 1899 година. Се вратила во Сиднеј во 1901 година и се вработила во приватна ординација во Дарлингхарст Роуд, но иако давала бесплатни медицински совети морала да се откаже од нејзината пракса поради тогашните вообичаени предрасуди кон жените лекари. Кратко време работела во Калан Парк, болница за луди, пред да замине во 1905 година за да ја преземе праксата на жена лекар во Велингтон, Нов Зеланд. Тој пат, практиката напредувала. Таа била главен медицински службеник во породилната болница Сент Хеленс и почесен лекар, со д-р Дејзи Платс-Милс, на детското одделение во болницата Велингтон од 1912 година. Во 1911 година го завршила својот докторат во Единбург.

 Првата светска војна 
Во 1915 година, Бенет станала првата жена офицер во британската армија, кога како капетан работела како медицински офицер во воените болници во Каиро. Кога работата завршила, таа отпловила за Англија, не знаејќи што да прави понатаму. Речиси веднаш, се сретнала со Елси Инглис во Лондон, која ја замолила да работи со шкотските женски болници. На 2 август 1916 година, Американската единица, во командата на Бенет, стигнала во Саутемптон подготвувајќи се да се качи на болничкиот брод замокот Данлус за Солун. Бродот пристигнал во Солун на 13 август и на 17 истиот месец, Бенет заминала со автомобил со цел да го посети предложеното кампување.

Првично наменета како основна болница во Солун, статусот на единицата бил променет. Како единствена болница за употреба на поразената Трета српска армија, таа била преместена во близина на фронтот, дејствувајќи повеќе или помалку како станица за расчистување на жртвите. Конечно, на 7 септември 1916 година, првите возила од нејзиниот триесет и девет автомобили конвој (вклучувајќи ја и единицата на г-ѓа Харли) тргнале од Солун на патот кон Острово Езеро. До 11 септември, Бенет можела да ја сними единицата Острово „Болницата постепено почна да напредува бавно, делумно поради трудот“. До 28 септември таа напишала: „До денес имаме примено 204 пациенти; десет од персоналот се болни, што значи 14 без работа...“

Додека била главен медицински директор на единицата Острово, Бенет била загрижена за потешкотиите со кои се соочувала единицата толку далеку од фронтот. Премногу мажи ги изгубиле своите животи поради тоа што не биле на време однесени во нејзината болница. Имало и проблем со маларијата, која ја убила, меѓу другите, масерката на болницата Олив Смит на 6 октомври. Иако, Острово бил во ридовите и заканата од маларија не била толку лоша како во Солун, таа сепак одземала животи и на крајот го завршила нејзиниот мандат како ОСМ кога и таа станала жртва на болеста. Постепено, како што српската борбена линија го враќала непријателот назад, работата во болницата се олеснила. Кон крајот на октомври таа напишала: „Нашиот 400-ти пациент е примен денес“. До зима условите станале потешки. Борбите згаснале и патиштата станале непроодни. Болницата била речиси изолирана. Случаите на скорбут се внесуваа повремено, бидејќи храната била слаба во првата линија. Во декември било избрано место за крајната болница во Добравени и персоналот бил отпуштен.

До новата година, Бенет ја мачеле внатрешни проблеми и загриженост за истурената станица во Добравени. До крајот на зимата, германските воздушни напади станале почести и во март бил преместен пунктот со помош на 100 германски затвореници. Со летото повторно дошла заканата од маларија. Бенет подлегнала на болеста и била принудена да поднесе оставка поради лошото здравје. Таа била заменета со друга Австралијка, Мери Де Гарис.

За нејзините придонеси Бенет била наградена со српски орден Свети Сава (трета класа) и Кралски Црвен крст на Србија.

 Подоцнежните години и смртта 
мини|Фотографија од пасош на Агнес Бенет (1931 г.)
мини|Апликација за пасош на Агнес Бенет (1931 г.)
Бенет станала првиот претседател на огранокот Велингтон на Меѓународната федерација на универзитетски жени во 1923 година и го претставувала Нов Зеланд на нејзината светска конференција во Краков, Полска, во 1936 година. Често одела во Австралија од 1905 година, а во 1938–39 година била медицински службеник во болницата во Бурктаун, Северен Квинсленд. Таа се вратила во Велингтон во 1939 година и помогнала да се формира Помошната служба на Женската војна.

Помеѓу 1940 и 1942 година, работела во англиски болници и, по враќањето во Нов Зеланд, држела предавања во женските служби за венерични болести и контрола на раѓањето. Во 1948 година, таа била назначена за офицер на Редот на Британската империја за услуги како лекар во Велингтон. Умрела во Велингтон на 27 ноември 1960 година и била кремирана со презвитеријански обреди. Таа многу придонела за подобрување на медицинската грижа за мајките и доенчињата во Нов Зеланд, и преку примери, аргументи и организации, придонела многу кон унапредувањето на статусот на жените.

 Поврзано 

 Жените во Првата светска војна
 Србија во Првата светска војна

 Наводи 

 Извори 

 Менсон, Сесил и Селија (1960) Доктор Агнес Бенет. Лондон: Мајкл Џозеф.
 Ленеман, Леа (1994) Во служба на животот: приказна за Елси Инглис и шкотските женски болници. Mercat Press
 Хатон, јас Емсли (1928) Со женска единица во Србија, Солун и Севастопол. Лондон: Вилијамс и Норгејт.
 Толертон, Џејн (2017) Направете ги нејзините пофалби да се слушнат далеку: Новозеландските жени во странство во Првата светска војна. Велингтон: Книги за љубителите на книги.

 Надворешни врски 

 Шкотски женски болници
 Д-р Агнес Бенет во Австралискиот речник за биографија
 Д-р Агнес Бенет во Австралискиот женски регистар 

Категорија:Починати во 1960 година
Категорија:Родени во 1872 година
Категорија:Австралиски докторки