Пеир од Оверњ

Пеир од Оверњ или д'Оверњ  бил аквитански трубадур (активен од 1149 до 1170 година) со 21 (или 24) сочувани дела. Тој составувал во „езотеричен“ „затворен“ и „формално комплексен“ стил. Тој се истакнувал како еден од најраните трубадури кои биле именувани во Дантеовата Божествена комедија.

 Живот 
Како што пишува во неговата вида (кратка прозна биографија), Пеир бил од граѓанско семејство. Во текот на животот бил многу популарен како и потоа. Бил висок, шармантен, мудар и образован и прв од поетите кој „поминаувал преку планините“ (т.е. Пиринеите) во Шпанија. Таму времето го поминувал на дворот на Алфонсо VII од 1157 година до 1158 година. Авторот на неговата вида тврдел дека „бил најголемиот поет до Жиро де Борн“ и дека неговите мелодии биле „најдобри од сите“.

Според обвинението на друг трубадур Беранр Марти, Пеир бил свештеник во раната младост, но излегол од редот за да стане музичар. Во текот на неговите талкања, веројатно поминал време и во Кортезон, на дворот на понискиот благородник и трубадур Рембо од Оренж.

Пеир доживеал длабока старост и изведувал музика и поезија до неговата смрт.

 Поезија 
Пеир пишувал волавно канси. Исто така ги измислил пијетозните песни и напишал 6 такви песни, кои се занимаваат со сериозни религиски теми, побожноста и духовноста. Дури и во неговите попрофани дела може да се почувствува моралистичката нота и влијанието на Маркабри, со кој веројатно се сретнал во староста.

Во темата дворска љубов, Пеир, кој рано го напуштил религиозниот живот, се препуштил на формата („фина љубов“). Влијанието на Маркабру може да се види и овде, особено во една подоцнежна песна за крстоносната војна, кога тој го брани тоа што Маркабру ја напуштил телесната љубов. Тој е големата и чиста мудрост ја гледа низ („добра љубов“). Заедно со Бернард Марти и Гаводан станал дел од „Маркабринската школа“ .

Пеир естетски се залага за целата песна, која како таква е „над сите други дела, кои како такви се сметаат за несовршени“.

Една од песните за Петтата крстоносна војна, од непознат автор, напишана помеѓу 1213 година и 1214 година му се припишува на Пеир од Оверњ. Во песната има тензо меѓу Бернард  и некој Пеир, кој вели дека „недостојно е за дамите да молат за љубов, туку тоа треба да го прават гаспарите“.

Неговото најпознато дело е „Сирвентес“ напишано за да исмее 12 современици трубадури. 

Денес се смета за пародија, а не дел од сериозна поезија, или критика. Тој во делото ги наведува и напаѓа особините и однесувањето на тие трубадури, како и нивните дела.

 Музика 
Во својата биографија спомнат е како добар пејач и еден од најдобрите композитори за непознати стихови. Неговата позната песна содржи финална торнада која ја открива нејзината музичка природа, иако мелодијата не е сочувана:
 . Направив стихови за гајдичка
 во Пуаверо за сите да се смеат и играат
Сочувани се само две негови мелодии: една Кансо и една Тенсо.

Неговата музика е помелизматична од останатите трубадурски мелодии и содржи стихови.
 Песни 

 Тенцона со Бернард од Вентадур за откажување од поезијата

Категорија:Средновековна музика
Категорија:Средновековна книжевност
Категорија:Трубадури