Метод Тробек

Метод Тробек (6 јуни 1948 - 30 мај 2006 година) бил словенечки сериски убиец. Како криминалец со досие кое датира од 1967 година, се прославил со убиство на пет жени во дом во Долења вас при Полховем Градцу од 1976 до 1978 година, чии остатоци ги запалил во шпорет. Бруталноста на неговите злосторства го направиле да стане еден од најозлогласените Словенци во историјата на земјата, при што на една веб-страница било наведено дека е попознат од повеќето политичари во Словенија.

На последниот осуденик на смрт во земјата му била ублажена казната и остатокот од животот го поминал во затвор. На 30 мај 2006 година, Тробек извршил самоубиство додека бил затворен во Казнено-поправниот дом Доб при Мирни.

 Ран живот 
Метод Тробек бил роден на 6 јуни 1948 година во селото Планина над Хорџулом. Тој и неговата сестра близначка Цирила, биле родени од неименуван татко, и мајка земјоделец по име Марија Тробек, која имала уште две деца од претходните бракови. Тие живееле на фарма без проточна вода, која и била дадена на мајката на Тробек за време на земјишната реформа.

Според неговата мајка, Тробек почнал да оди на четири години и да зборува на пет години, но го повторувал седмото одделение и не можел да го заврши основното училиште поради потешкотии во учењето. Соседите изјавиле дека кога имал 14 или 15 години, Метод запалил неколку стогови сено, изјава што неговата мајка тврдела дека била лажна. По завршувањето на задолжителната служба во војската, Тробек отишол да работи во Западна Германија, наводно поради повисоките плати. Таму работел од 1971 до 1974 година, каде што се обучил да биде автомеханичар.

 Возрасен живот и места на живеење 
По враќањето во Словенија, Тробек ја запознал и се оженил со 21-годишната Штефка Квас. На неговите подоцнежни судења, таа тврдела дека нејзиниот сопруг секогаш бил груб со неа во нивниот интимен живот, се чинело дека бил премногу приврзан за неговата мајка и дека ги вратил украдените предмети во нивниот дом. Двојката се разделила и Тробек повторно се оженил со друга жена во 1978 година, но тие се развеле по само девет месеци. Неговата втора поранешна сопруга не присуствувала на неговото подоцнежно судење во 1982 година, и покрај поканата од судот.

Помеѓу 1971 и 1972 година, Марија Тробек купила дом во Долења вас при Полховем Градцу за 11 милиони динари - таа наводно продала дел од добитокот на семејството за да го купи, а некои велат дека добила дополнителна финансиска поддршка од нејзиниот брат и самиот Метод. Метод подоцна се преселил во оваа куќа заедно со својата прва сопруга, каде што останал до 1978 година. За краток временски период, Тробек се преселил во друга куќа во Сподња Бела, но на крајот се вратил во Долења Вас.

Неговата мајка ја продала куќата во 1978 година или летото 1979 година на станар кој се грижел само за горниот кат и не ги користел собите на првиот кат. Откако новиот сопственик дознал што се случува таму, сакал да ја врати куќата и да ги добие назад своите пари, што предизвикало лут одговор од страна на Тробек, кој му напишал на неговиот адвокат и побарал писмото да се прочита на суд.

 Кривични дела и прекршоци 
Од 1967 до 1979 година, Тробек бил поврзан со шест различни злосторства и успешно гонет за четири од нив. На неговото прво судење за убиство биле иницирани и дополнителни обвиненија за други злосторства:

 1967 година: помагање во кражба на велосипед и мопед.
 1971 година: кражба на автомобили, поради што бил ставен на условна казна од еден месец.
 1974 година: една година затвор за измама и лажни обвиненија кои произлегле од инцидент во кој тој криел автомобил што го изнајмил од Западна Германија во доградба во Долења Вас, а потоа ја пријавил кражбата кај властите во Крањ за да собере награда.
 1976: обвинет за кражба на струја, но не осуден.
 25 март 1977 година: кратко време по убиството на Марјана Цанкар, го искористил нејзиниот клуч за да ограби занаетчиска задруга во Љубљана. Тробек им украл два калкулатори, две машини за пишување, електричен шпорет, додатоци за кафе и две штипки, а вкупната вредност на украдените работи била 21.499 динари.
 1978 година: 3 месеци затвор за ловокрадство, но казната била прекината на негово барање.
 5 февруари 1979 година: додека се возел во близина на автобуската станица Крањ, Тробек му понудил на пензионерот Јанез Валанчич да го вози, бидејќи го имал пропуштено автобусот. Потоа возел до ливадата во Дорфарје, го соборил Валанчич и му го одзел часовникот, бидејќи постариот човек немал пари на себе.
 2 јули 1979 година: преправајќи се дека е таксист и понудил возење на постарата пензионерка Јованка К., која сакала да ја посети Планина за да ја види нејзината ќерка. Ја возел кон Сраковље и ја исфрлил од автомобилот без багаж, документи и пари.

 Престојување во медицински установи 
Во 1974 година, Тробек бил одведен од истражниот затвор (каде што бил затворен под обвинение за измама и лажно обвинение) на лекување во психијатриска клиника во Љубљана. Психијатриските проценки утврдиле дека има психоза, Гансер синдром и психопатски карактер со тоа што се преправал дека се дека е ментално болен. Тробек во двата наврати кога бил приведен таму, бил подложен на електроконвулзивна терапија - на почетокот му биле дадени само три шокови, а потоа - два. Тој, наводно, се заканил дека ќе ја убие својата мајка за време на посетата, но таа подоцна го минимизирала инцидентот тврдејќи дека имале кавга за работата на фармата.

Од 20 февруари до 8 април 1980 година, Тробек бил ставен под посебен надзор во болница во Загреб, СР Хрватска, што потврдило дека бил свесен за неговите постапки. Таму бил подложен и на електроконвулзивна терапија, бидејќи одбил да соработува со болничкиот персонал.

 Убиства 

 Начин на работа 
Начинот на работа на Тробек се состоел од носење непознати жени во неговиот дом, каде што ги силувал и давел, жестоко тепајќи две од неговите жртви се додека не почнале да крварат. Откако ќе ги убиел, ги фрлал нивните тела во ѕидарска печка, а потоа ги палел со бензин и огревно дрво, а подоцна ја исфрлал пепелта и преостанатите човечки коски во дрвена урна или блиска септичка јама. Личните предмети и документи на жртвите биле палени или носени во домот во Сподња Бела. Инспекторите не можеле да ја утврдат точната причина зошто Тробек не ја убивал секоја жена што ја донел со себе, но некои претпоставувале дека ги таргетирал само жртвите со здравствени проблеми, бидејќи две од неговите жртви имале епилепсија.

И покрај тоа, полицајците кои го испитувале домот по неговото заробување откриле дамки крв на неколку локации. Покрај ова, пронашле и роман со име „Х-100“, кој опишувал сурови убиства и запалени трупови, и друг роман со име Лун во Ескадус, каде забележале дека Тробек означил една реченица со задебелени букви - „Сите мои тајни ги давам на огнот“  За време на испрашувањата, Тробек дал три различни извештаи за тоа што наводно се случило, првично тврдејќи дека жените му биле донесени, а потоа биле убиени од странци. Подоцна, тврдел дека на жртвите им дал апчиња и дека учествувал во убиствата, за на крајот да признае дека ги задавил и ги запалил телата во печка. Спротивно од она што го тврделе неговите бранители, тој никогаш не изјавил дека неговите жртви умреле од природна смрт.

Начинот на кои биле убиени жртвите бил гушење - не можело со сигурност да се докаже на ниту едно од судењата на Тробек. Во второто судење, форензичарите не можеле да утврдат дали убиствата се случиле за време на интимни односи или силување.

 Хронологија на убиства 
Во пролетта 1976 година, Тробек ја запознал 18-годишната Вида Марковчич, чирак на трговец на мало, во еден бар во Љубљана. Тој и понудил да ја вози со својот мотоцикл и се упатил до домот, каде што жестоко ја тепал, силувал и давел. Нејзините бели апостолки, парче од нејзиниот фустан, документи за идентификација и фотографија биле пронајдени подоцна во домот на Тробек.

На 25 март 1977 година, Тробек ја запознал 53-годишната пензионерка и хонорарна чистачка Марјана Цанкар во стоковната куќа Нама во Љубљана. Не се знае што точно се случило меѓу двајцата, но се претпоставува дека ја силувал и ја убил во домот во Долења Вас истиот ден или ден потоа. Таму подоцна биле пронајдени нејзиното палто и запаленото златно синџирче со срце, додека други лични предмети биле пронајдени на домот во Сподња Бела. Тробек подоцна го искористил клучот што го имала за да ја ограби занаетчиската задруга во која работела.

На 20 март 1978 година, 21-годишната Уршка Бречко, шанкерка во гостилница во Чрнивец, исчезнала во близина на железничката станица во Љубљана додека вршела задача за нејзината мајка. Откако не се појавила на работа следниот ден, нејзината мајка го пријавила нејзиното исчезнување во полициската станица во Севница. И властите и загрижените граѓани почнале голема потрага по неа во близина на реката Сава, во Окроглице, па дури и во странство, но не успеале да најдат ништо. Подоцна се дознало дека Тробек ја собрал на железничката станица и ја вратил назад во домот во Долења Вас, каде ја убил. Нејзините клучеви од задната врата, од ходникот на гостилницата и од плакарот во нејзината соба подоцна биле најдени на местото на злосторството.

Четвртата жртва, 43-годишната работничка Ана Плевник, исчезнала некаде во пролетта 1978 година откако се сретнала со Тробек во ресторанот „Дај-Дам“ во Љубљана. Малку е познато за нејзиниот случај, но се зборува дека била убиена набргу по Бречко. Некои од нејзините лични предмети биле пронајдени откако семејството Тробек го продал домот во Долења Вас, а нејзината облека подоцна била пронајдена сокриена во Сподња Бела.

Последната жртва, 33-годишната куќна помошничка Зорица Николиќ, исчезнала на 17 ноември 1978 година, додека одела на лекар. За разлика од претходните жртви, таа се знаела со Тробек, бидејќи тие двајца работеле заедно во производствената компанија Металка во Љубљана. Истражителите го пронашле клучот од нејзиниот стан во Штепанско насеље каде што живеела со нејзината сестра, а нејзиното крзнено палто било пронајдено кај сестрата на Тробек, која живеела во Крањ. Нејзината мандибула, пронајдена меѓу пепелта од ѕидарската печка, била идентификувана од страна на судско-стоматолошки експерт дека и припаѓа на Николиќ, откако ги споредиле забите со нејзината стоматолошка евиденција.

 Апсење и откривање на посмртните остатоци 
На крајот на јули 1979 година, Тробек запознал германски турист по име Херман Лампенау во Медно, кој барал место за престој. Под изговор дека оди да ја посети својата сестра, Тробек тргнал со автомобилот на човекот. Лампенау ја пријавил кражбата кај властите, но сам тргнал да го бара и на крајот повторно го пронашол на 5 август на автобуската станица во Крањ. Тробек ветил дека ќе му ја врати колата и место за престој, а потоа го возел Лампенау кон шумата во близина на Предвор. Таму го претепал и му го украл паричникот во кој имало 200 германски марки, 1.900 динари и неговата лична карта. На Лампенау му била скршена клучната коска и се здобил со рани на челото.

Нападот бил забележан од страна на ловецот на печурки, Павле Арсеновски, кој го однел Лампенау до најблиската телефонска говорница и повикал полиција. Неколку часа подоцна, Тробек бил запрен во Крањ од вооружени милиции и префрлен во затвор во Радовљица. Откако бил уапсен, милиционерите отишле да го истражат неговиот дом во Сподња Бела, каде што пронашле плејада разни предмети што Тробек ги украл од складиштето „Металка“ во Љубљана, каде работел од јуни 1977 година. Било утврдено дека тој фалсификуван престојувал во болница и успеал да ги внесе украдените предмети без да го забележи вратарот, кои подоцна ги продавал или им ги дал на колегите како вид поткуп за да молчат. Биле пронајдени се вкупно 130 различни предмети во вредност од 128.000 динари. Најзагрижувачки од откритијата била женска облека со крв, чии фотографии биле направени и објавени во весниците.

Познаниците на Тробек потоа ги упатиле властите во неговата куќа во Долења Вас, каде пронашле запалени човечки остатоци, облека и лични документи. Полицајците се сомневале дека телата им припаѓале на Чанкар, Плевник и Николиќ, бидејќи нивните предмети биле таму, но првично не биле сигурни дали Тробек ги убил. По неколку месеци, тие ги поврзале случаите на Марковчич и Бречко откако ги пронашле нивните остатоци во јама за ѓубриво во близина на штала, како и бројни артикли од облека, метални штипки за алишта и златни синџири со приврзоци, чевли, чанти, чадори и козметички производи. Овие предмети им биле покажани на роднините и познаниците на жртвите, а сите биле позитивно идентификувани дека припаѓале на исчезнатите жени.

 Испитувања 

 Судење за грабеж 
На 8 септември 1980 година, петчлениот совет на Регионалниот суд во Крањ го осудил Метод Тробек на осум години затвор за нападот на Лампенау. Тробек му кажал на претседателот на панелот дека не може да се сети на ништо и дека се променил откако бил подложен на терапија со електрошок во 1974 година. Ова тврдење го отфрлил форензичарот Златко Винек, кој посочил дека Тробек претходно бил дијагностициран како психопат по повеќекратните тестови на Винек и двајца негови колеги. Тие потврдиле дека бил здрав и свесен за своите постапки и дека покажал вештина и промисленост кога го нападнал Лампенау.

 Судење за грабеж и убиство 
На 30 октомври 1980 година, Тробек се појавил пред Регионалниот суд во Крањ затоа што требало да му се одреди казна за петкратното убиство. На судењето, почнал да се навраќа на своите претходни признанија и тврдел дека не можел да размислува правилно две или три години пред судењето. Тробек потоа се пожалил на чир а желудникот и проблеми со бубрези, поради што неговиот адвокат побарал да се прегледаат неговите медицински досиеја. Притоа, адвокатот исто така спомнал дека полубратот на Тробек од страната на неговиот татко - дијагностициран со шизофренија - починал од срцев удар во 1949 година.

 Настани за време на судењето за грабеж 
Следниот ден, Тробек се откажал од одбраната и престанал да одговара на прашања, за што претседателот на Сенатот предупредил дека со тоа само би ја отежнал работата на неговиот одбранбен тим. Судијата потоа почнал да ги чита обвиненијата, почнувајќи од грабежот и нападот врз Јанез Валанчич. Тробек навел дека прифатил да го однесе пензионерот до Дорфар, а Валанчич му ја дал личната карта, но не и часовникот, затоа што го потсетувал на неговата претходна работа во ЛТХ. Кога Валанчич излегол, Тробек го соборил на земја и му го украл часовникот, кој подоцна бил пронајден во Сподња Бела. Тробек тврдел дека часовникот го купил од некој човек во Љубљана, но неговото објаснување не било сфатено сериозно.

Потоа, судијата ги прочитал преостанатите обвиненија за грабежи и кражби, меѓу кои бил и нападот на Јованка К., на што Тробек едноставно одговорил дека „не е сè сонце“ во неговиот живот.

 Настани за време на судењето за убиство 
На 3 ноември се појавиле сведоци во врска со убиствата. Франк Планк, администратор во затворот во Радовљица, тврдел дека Тробек почнал да им се заканува на чуварите и на колегите затвореници кога во истрагата почнало да се зборува за убиствата. Исто така, го истакнал уверувањето за ловокрадство од средината на 1970-тите, истакнувајќи дека кај него биле пронајдени ловечки трофеи и весници со исушени капки животинска крв. На прашањето дали сакаат да сведочат, браќата и сестрите на Тробек решиле да молчат.

На шестиот ден од судењето, на 6 ноември, на трибината бил повикан пензионерот Франк Прајс, чија куќа ја чистел Николиќ во тој момент. Франк изјавил дека Николиќ му кажала дека излегува со убиец, а кога го слушнал тоа, Тробек се налутил и станал од обвинителната клупа викајќи дека неправедно бил етикетиран како криминалец и дека мајка му го израснала во пристоен, вреден човек. Тој продолжил со скандалот, објаснувајќи дека морал да побегне во странство поради обвинението за подметнување пожар и го потсетил судот на неговото лекување во менталната установа, тврдејќи дека искрено му било жал ако направи нешто лошо. Адвокатот на Тробек побарал да се презентираат медицинските информации на Николиќ и Цанкар, тврдејќи дека и двете можеле да починат од труење со алкохол за време на епилептичен напад.

На 7 ноември бил повикан да сведочи и последниот сведок - синот на Плевник. На рочиштето кое било затворено за јавноста дошла и првата сопруга на Тробек.

На 10 ноември, тројцата психијатри (Златко Винек, Ванош Бреган и Иван Кошуљандиќ) го известиле судот дека Тробек не бил ментално болен. Тој бил свесен за своите постапки и електроконвулзивната терапија немала забележително влијание врз неговите ментални способности. Винек повторил дека Тробек бил психопат, а не ментален пациент и дека неговото молчење едноставно потврдувало дека сакал да ја скрие вистината. На прашањето за етиката за тоа кој треба да одлучи кој пациент ќе добие шок третман или не, Кошуљандиќ одговорил дека тоа прашање сè уште не било решено на морална основа.

На 11 ноември тројца медицински експерти (Томаж Јанчигај од  Институтот за судска медицина во Љубљана; Штефан Стражишчар и Звонимир Жајдела, стоматолог од Клиниката за максилофацијална хирургија во Љубљана) објасниле дека идентификувале докази од човечки остатоци и крв што им припаѓале на најмалку пет жени, од кои ниту една не припаѓала на крвната група на Тробек - О. Тие, исто така, изјавиле дека само Николиќ можела да се идентификува од посмртните остатоци, бидејќи нејзините заби биле доволно добро зачувани за да ја идентификуваат преку стоматолошка евиденција. Единственото нешто што никој од нив не можел да утврди било како точно починале жените, бидејќи нивните коски биле премногу изгорени.

На 13 ноември одбраната ја повикала 59-годишната Марија Тробек на трибина, таа била единствената блиска роднина што сведочела. Детално го опишала тешкиот живот на семејната фарма и како со финансиска помош од нејзиниот брат и од самиот Метод го купила домот во Долења Вас. Марија рекла дека живеела во Ровт, каде што наводно се грижела за нејзината снаа со попреченост, и му дозволила на нејзиниот син да живее сам во Долења Вас, а подоцна и во домот во Сподња Бела. Бидејќи нејзините изјави се разликуваат од она што им го кажала на истражителите, претседателката на Сенатот прашала дали се консултирала со адвокат, на што таа одговорила негативно. По нејзино барање, бранителката ги читала писмата напишани од Метод до членовите на неговото семејство, а на крајот од сведочењето го прашала дали е лошо ако дошла, на што тој инстинктивно одговорил не.

На 18 ноември, дванаесеттиот ден од рочиштето, бранителот побарал неговиот клиент да добие статус на психички болен поединец. Ова барање било спротивставено од страна на сведочењето на Никола Першиќ од Медицинскиот факултет во Загреб, кој го повторил своето стручно мислење дека Тробек не бил ментално болен и дека немал оштетени хромозоми што укажуваат дека има шизофренија. Како резултат на тоа, судот го одбил предлогот да му бидат доделени двајца нови психијатри - Лев Милчински и Максим Штернич. Першиќ продолжил да негира дека Тробек имал некакви ментални абнормалности, поради што тој влегол во вербална расправија со адвокатот на Тробек и ги принудил судиите да интервенираат. Адвокатот потоа продолжил да тврди дека неговиот клиент добил пет електрошокови со напон од 220 волти, спротивно на медицинскиот запис од Поље, во кој биле забележани само 110 волти. По сослушувањето, Тробек се налутил и рекол дека ќе ги тужи психијатрите кои му го уништиле животот.

Последниот ден од рочиштето бил на 20 ноември, кога и обвинителството и одбраната ги дале своите завршни зборови. Обвинителот побарал Тробек да биде осуден на смрт, посочувајќи дека еден од романите пронајден во неговиот дом бил посреден доказ дека ги запалил телата на жртвите во рерната. По тричасовен говор, адвокатот на Тробек побарал неговиот клиент да биде ослободен, тврдејќи дека бил невин човек чие здравје било уништено и дека вистинските убијци се уште биле на слобода. Дал различни теории за тоа што се случило со секоја жртва - Марковчич починала од предозирање со дрога; Цанкар од епилептичен напад; Бречко се задушила од храна за време на страсна прегратка со Тробек; Плевник починала во делириум и дека Николиќ сама си ги пресекла вените затоа што нејзиното момче ја оставило. Во оваа верзија на настаните, адвокатот тврдел дека Тробек наводно ги запалил телата во паника и не признал бидејќи се плашел да не биде испратен во затвор. Обвинителот потоа истакнал дека тоа разумно не би можело да биде вистина, бидејќи самиот Тробек никогаш не изјавил дека смртта настанала природно и дека тој покажал дека бил склон кон насилство во многу прилики.

 Смртна казна и пресврт 
По сите точки, на 25 ноември 1980 година, Тробек бил осуден на смрт од петчлената комисија за убиствата и на вкупно единаесет години затвор за другите обвиненија. Тој останал смирен кога била прочитана смртната пресуда, но било видно незадоволен кога судот наредил дека мора да има повеќекратни високи парични казни за судските услуги и различните злосторства што ги направил.

Откако неговите првични жалби биле одбиени, пресудата на Тробек на крајот била поништена од Врховниот суд, бидејќи било проценето дека недоволно внимание било посветено на наследното присуство на шизофренија и ментална болест во неговото семејство. Како резултат на тоа, било наредено да се одржи ново судење.

 Второ судење за убиство 
На првото рочиште, на 2 септември 1982 година, адвокатите на Тробек побарале нови бранители и протестирале против новиот состав на сенатот. Кога Тробек бил испрашуван, тврдел дека не се сеќавал дали навистина ги убил жените, дека повремено пиел сам прекумерно и наводно имал чести главоболки поради електрошоковите што му биле дадени за време на неговото лекување. Кога му биле претставени фотографии од жртвите, тој ја препознал само Ана Плевник.

На 6 септември, биле донесени првите сведоци, членовите на семејствата на Марковчич и Бречко. Обвинителите сослушале и еден возач на автобус кој ја донел Бречко на местото од каде што таа првично исчезнала. Тробек тврдел дека запознал млада девојка која штотуку го пропуштила автобусот или возот во гостилница во Љубљана. Следниот ден двајца познаници на Бречко изјавиле дека таа избегнувала мажи и немала момче. Дополнително внимание било посветено на тоа што во домот на Тробек биле пронајдени нејзините клучеви.

Рочиштето кое се одржало на 9 септември било затворено за јавноста. Првата поранешна сопруга на Тробек присуствувала и сведочела, а втората не. Адвокатот на Тробек сметал дека јавноста требала да знае дека се случиле сексуални дејствија меѓу неговиот клиент и жртвата. Наредниот ден, морфологот Стефан Стражишчар од Институтот за судска медицина во Љубљана, го повторил своето сведочење од првото судење, велејќи дека во пепелта пронајдена во рерната имало коски на пет возрасни лица и дека не можел да ја утврди точната причина за смртта. Следниот сведок што сведочел била Јанез Ројшек, која детално го опишала растројството на личноста на Тробек, чувството на несоодветност и неможноста да одржува соодветни односи со жените како главна причина поради која се случиле убиствата.

На 13 и 14 септември пет форензичари (Марко Шкуљ, Јанез Ромих и Авшеч од бегалската болница за психијатрија и Карла Поспишил-Заврски и Рудолф Турчин од Загреб) сведочеле на судењето во врска со сексуалната девијација на Тробек. Сите изјавиле дека тој не бил ниту ментално болен, ниту неспособен да ја разбере тежината на неговите постапки, но најверојатно бил под дејство на алкохол кога ги убивал своите жртви. Бранителите, исто така, побарале да се појават фармаколог и лекарки кои лекувале пациенти во Поље, што судскиот совет го одбил.

По еднодневен одмор, судењето продолжило на 16 септември. Дефектолог од Домот Малча Беличева не можел да ја препознае облеката на Марковчич. На 20 септември обвинителството и одбраната ги дале своите завршни аргументи. Бранителот на Тробек побарал судот да ги сослуша исказите на уште тројца сведоци, но неговото барање било одбиено. Од друга страна, обвинителот повторно побарал смртна казна, наведувајќи дека меѓу жртвите дефинитивно биле и Бречко и Марковчич, како што ги опишал Тробек пред да бидат познати како потенцијални жртви. Одбраната продолжила со расправата наредниот ден, согласувајќи се со заклучоците на психологот, но не и на психијатрите. Тој не верувал дека скелетите навистина им припаѓале на жртвите и сметал дека тие всушност умреле од насилна смрт, и предложил нејзиниот клиент да биде ослободен од обвинението.

На 24 септември 1982 година, Тробек, по сите точки бил прогласен за виновен и бил осуден на смрт. Сенатот во своето образложение детално објаснил како е убеден дека Тробек ги убил Бречко и Марковчич и дека тие се согласувале со заклучоците на психијатрите дека Тробек бил егоист, девијантен, склон кон алкохолизам, агресивен и со аномален сексуален нагон. Според тоа, било заклучено дека тој најверојатно би продолжил со криминал ако некогаш би бил ослободен и дека веројатно ќе претставува опасност за луѓето околу него. Додека се читала пресудата, Тробек молчел.

Следната година, адвокатот на Тробек поднел жалба до Вишиот суд во Љубљана. По разгледувањето на аргументите за ублажување на смртната казна, Судот се согласил и повторно го осудил Тробек на дваесет години затвор поради намалена одговорност.

 Затворање 

 Нови сознанија и можна дополнителна жртва 
Во јули 1984 година, багерите кои го испитувале домот на Тробек во Долења Вас пронашле дополнителни документи кои и припаѓале на Марковчич, но кога го прегледале издлабениот ѕид од тули, нашле лична карта и здравствена книшка на непозната жена. По прегледот било откриено дека и припаѓале на 45-годишната Олга Пајиќ, која исчезнала на 9 август 1975 година додека била на боледување и наводно отишла во Љубљана да му купи чевли на сопругот. Таа не се вратила дома, а два месеци подоцна била пријавена за исчезната. Кога му ги покажале документите, Тробек изјавил дека ја познавал Пајиќ и дека и ги украл документите откако ја убил за време на тепачка. Како и другите жртви, тој потоа ги запалил остатоците од нејзиното тело во рерната. Според него, таа била неговата прва жртва, а не Марковчич, а тој ја искористил оваа прилика да негира дека ја убил Бречко. Обвинението за убиство било издадено до Обвинителството во Љубљана, но од непознати причини, Тробек не бил изведен пред суд за ова наводно убиство.

 Напади во затвор 

 Инциденти од 1988 и 1990 година 
По неговото осудување, Тробек бил префрлен во поправниот дом Доб при Мирни во Словенска Вас. Додека престојувал таму, влегол во кавга со затвореникот Винко Н., кој бил привремено префрлен во друг затвор во Љубљана. Винко Н. напишал неколку барања да не биде вратен во Доб при Мирни, но против негова волја бил преместен таму на почетокот на мај 1988. На 23 мај, додека разговарал со група затвореници, Тробек - кој штотуку бил ослободен од самица - дошол зад него и го прободел двапати во градите и десната страна на стомакот со дршка долга 7,5 цм. Откако го прободел Винко Н., Тробек му го предал ножот на чуварот кој се приближувал и му рекол дека му се скршил. На 30 јануари 1990 година, додека бил на отсуство во специјалното одделение каде што осудените лица можеле да се движат во други простории, со џебен нож долг 7,6 цм го прободел Златко К. во десната нога, нанесувајќи му рана длабока 1 цм и долга 2 цм.

 Инцидент во 1992 година 
На 28 август 1992 година, за време на прошетка на затворениците, Тробек го прободел затвореникот Милош Немец со наострен нож за прибор за јадење седум пати во градите и три пати во екстремитетите. Наводната мотивација била стара огорченост меѓу двајцата мажи. Тробек бил ставен во самица и го бранеле двајца стражари со куче од разбеснетите затвореници. Потоа бил префрлен во друг затвор во Ново Место, каде стражарите набргу пронашле белешка во која бил детализиран план за бегство кој вклучувал напад на одреден чувар и користење на неговите клучеви за ослободување на колегите затвореници кои биле свесни за планот. Во ќелијата бил пронајден и солзавец.

Тробек не бил популарен меѓу другите затвореници и бил осаменик, а по неговиот напад на Немец, другите затвореници протестирале до министерот за правда Миха Козинц, барајќи посебно сместување за проблематичните затвореници и помали сместувачки капацитети. Козинц ветил дека ќе му предложи на собранието да се издвојат повеќе пари за ова. Набргу потоа, Тробек бил привремено преместен во затворот во Марибор, кој се сметал за еден од најбезбедните во земјата, поради сè понасилните закани кон него од колегите затвореници. Додека престојувал таму, му било наредено да живее и да оди одвоено од другите и имал забрана да учествува во работа која вклучувала и други затвореници. Бидејќи претставувал ризик, бил ставен под строг надзор. Тробек на крајот бил вратен во Доб при Мирни во септември 1993 година.

 Судење за напад и продолжување на казната 
На почетокот на 1993 година, Окружниот суд во Ново Место го осудил Тробек на 10 години и 6 месеци затвор за обид за убиство и нанесување лесни телесни повреди поради прободите во 1988 и 1990 година. Тробек не се бранел и молчел за време на целата постапка. Судот одлучил дека тоа требало да биде посебна казна, а на 25 февруари истата година, Вишиот суд во Љубљана ја одбил жалбата на адвокатот на Тробек. Врховниот суд одбил да ја преиспита пресудата, дозволувајќи му да се продолжи веќе постоечката казна на Тробек."Trobca čaka še dodatnih deset let zapora" [Trobec faces an additional ten years in prison]. Dolenjski list (in Slovenian). July 1, 1993 – via Digital Library of Slovenia.

На крајот на март 1998 година, на Тробек му било судено во Окружниот суд во Ново Место за нападот врз Милош Немец во 1992 година. Иако тој не присуствувал на првото рочиште, Немец се појавил на 23 април и опишал што се случило - според неговото сведочење, Тробек сакал да го принуди да купи некоја прескапа конзервирана храна и станал бесен кога го игнорирале. Ова тврдење било поткрепено од други затвореници и затворски чувари кои работеле во Доб при Мирни. Потоа, невропсихологот Душан Жагар го презентирал својот медицински извештај за Тробек, опишувајќи го како лабилен, агресивен, напнат, сомнителен и агресивен затвореник кој има растројство на личноста. Персоналот во затворот покажал и документација која потврдувала дека иако бил претежно мирен во текот на првите години во затворот, Тробек почнал да предизвикува проблеми по 1986 година и морал да биде дисциплиниран најмалку 15 наврати за навреда, клеветење и напад на затворските службеници и колеги затвореници. Ова, во комбинација со неговиот неуспешен обид за бегство и претходната осуда за обид за убиство, резултирало со вкупно 15 години затвор кои биле додадени на неговата веќе постоечка казна од 20 години.

Бранителот на Тробек потоа поднел жалба во врска со смената на судскиот психијатар, кој на главната расправа рекол дека Тробек имал мали ментални нарушувања. Високиот суд во Љубљана ја укинал пресудата со образложение дека сè уште не било јасно дали обвинетиот бил целосно свесен за она што го направил и поради тоа што усното мислење на психијатарот се разликувало од писменото.

На 3 март 2000 година, започнало ново судење на Тробек. Кога му понудиле можност да зборува, Тробек тврдел дека чуварот наводно му дал писмо од Милош Немец, во кое Немец наводно му се заканил дека ќе го убие додека Тробек е под дејство на алкохол и седативи. Овие тврдења биле отфрлени од страна на затворскиот персонал и психијатрите, кои потврдиле дека на Тробек никогаш не му бил даден алкохол и дека бил целосно трезен кога го нападнал другиот затвореник. Славко Зихерл, експерт од областа на психијатријата, изјавил дека Тробек била параноична, диссоцијална и нарцисистичка личност која покажувала знаци на благо оштетување на мозокот, веројатно поради неговото воспитување. Покрај тоа, тој повторил дека Тробек бил целосно свесен што прави. Како резултат на тоа, сите последователни жалби на Тробек биле одбиени и неговата 15-годишна казна била потврдена. Во март 2001 година, бил префрлен во затворот во Копер.

 Тужба против Леа Ева Милер 
На 29 март 2000 година, активистката за правата на животните, Леа Ева Милер, дала интервју на 24УР, давајќи живописни описи на наводното мачење животни од страна на Тробек на млада возраст. Кога дознал за ова, Тробек ја тужел за 18,5 милиони толари за клевета и клевета. Милер изјавила дека нејзиниот извор за овие тврдења била Барбара Јуван (или Јован), претседателката на Друштвото Домжале против суровоста кон животните, која прочитала статија од списанието Јана од април 1988 година во која наводно се тврдело дека мајката и сестрата на Тробек го виделе како измачува животни. Подоцна Јуван рекла дека не се сеќава, но дека било можно тоа да го кажала тоа. Во следните интервјуа, Милер тврдела дека луѓето кои наводно сведочеле на судењето за убиството на Тробек исто така тврделе дека тоа било вистина, и дека самиот Тробек континуирано ја вознемирувал со тоа што и се јавувал на телефон и испраќал писма се додека не бил спречен. На судењето, нејзиниот бранител презентирал написи од два весника - Словенске новице и Недељски дневник - кој тврдел дека поранешната сопруга на Тробек наводно ги потврдила овие тврдења. На крајот, самиот Тробек ја повлекол тужбата и сите обвиненија против Милер биле отфрлени.

 Самоубиство 
Во средината на 2000-тите, Тробек претрпел многу тага, бидејќи неговата сестра престанала да го посетува поради наводна болест, а неговата постара мајка починала во домот за нега во Преддвор во март 2006 година. Покрај ова, тој одбил да направи какви било медицински прегледи, кои затворската медицинска служба ги оценила како неопходни, бидејќи се сомневале дека било можно да има рак на простата. Исто така, се обидел да се самоубие, но не успеал.

Во 4 часот наутро на 30 мај 2006 година, некои затвореници биле разбудени од звукот на тропот кој доаѓал од ќелијата на Тробек во Доб при Мирни, но никој од нив не ги известил чуварите. Два часа подоцна, затворските чувари отишле во самица за да достават храна до Тробек, но виделе дека вратата била блокирана од нешто тешко. Откако на крајот насилно ја отвориле, го пронашле мртвото тело на Тробек до откорнатата тоалетна школка. Обдукцијата утврдила дека тој се обесил со чаршаф врзан за рачката од вентил за вода. Не оставил белешка за самоубиство, но се претпоставувало дека неговата можна дијагноза на рак и неодамнешните трагедии го натерале да си го одземе животот. Неговото тело потоа било погребано во необележан гроб на гробиштата Шентруперт.

Ако ја отслужел казната во целост, Тробек ќе бил ослободен на 5 или 15 март 2015 година.

 Уривање на домот 
Во 2011 година, Шпела Сотлар, познат како учесник во првата сезона на словенечкото реално шоу Кметија, ја купил старата куќа на Тробек додека барал имот на село. Набавката била направена со помош на неговиот адвокат, кој наводно бил обврзан да го продаде живеалиштето.

 Впечатокот на Тробек во словенечкото општество 

 Познаници 
Миха Челар, режисер на документарниот филм Mama je ena sama (2015), познавал автомеханичар по име Тробек и кога бил дете имал работилница во близина на неговиот блок. Како деловен подарок за Нова година отпечатил календар со карикатури и анаграми за презимето на Тробек. Во јануарскиот весник била прикажана карикатура на Тробек и натпис „Ако баба ти има долга муцка, јавете се во службата Тробек!“. (словенечки: Če baba ima dolg gobec, pokliči servis Trobec!).

 Филозофи и интелектуалци 
Неколку истакнати филозофи го коментирале случајот Тробек. Блаж Огоревц го опишал како „Патријархот на словенечките сексуални исклучувања“, додека Славој Жижек изјавил дека неговите постапки биле „темната страна на лојалноста на Цанкар“ кон неговата мајка. Новинарот и филмски критичар Марцел Штефанчич во својата книга Словенци (2010) напишал дека Тробек и Силво Плут биле „жртвувани“ за ретуширање на словенечката слика. Тој пишувал опширно за психата на Тробек, правејќи чести алегории на современите културни и филозофски прашања. Книжевниот критичар и есеист Матевж Кос го критикувал пристапот на Штефанчич кон оваа тема, велејќи дека тој имал лицемерни ставови за моралот на криминалецот и неговите ставови за теми како масакрот во Барбара Пит.

Адвокатот Драган Петровец забележал дека стравот на еден од судиите дека било можно Тробек да биде ослободен изгледал неразумен и претеран, бидејќи во тоа време бил премногу стар, изнемоштен и озлогласен за да предизвика сериозна штета.

 Во политиката и културата 
Во 1999 година, кога двопартискиот комитет на СКД и СЛС напишал за нивното одобрување да се преименува основно училиште во Шкофја Лока по наставникот и политичар Иван Доленец, историчарот Јоже Дежман во рубрика во Горењске Глас напишал дека тоа за него било како да избрале да го преименуваат во „Училиште Метод Тробек“. Еден од читателите одговорил тоа било многу нечесно за историчарот и туѓо за историската наука. Настрана од ова, Дежман сугерирал дека Тробек веројатно можел да биде инспириран од дејствијата на Народноосвободилни бој партизаните во концентрациони логори, каде што исто така биле малтретирани жени.

На 26 февруари 2005 година, политичарот Матјаж Ханжек раскажал анегдота за Тробек на Радиотелевизија Словенија која се сметала за несоодветна, бидејќи тој во тоа време бил омбудсман за човекови права. Подоцна се извинил за тоа и повеќе луѓе вклучени во политичката сфера - Ева Иргл, Миленко Зихерл, Бранко Гримс, Матеј Макарович и други - го осудиле она што го кажал. Змаго Јелинчич Племенити, лидер на Словенечката национална партија и пратеник во Народното собрание во тоа време, дури и го повикал Обвинителство на Врховниот суд да го обвини за кривична пријава, што никогаш не се случило.

Во 2007 година, Јустин Становик, во 66. број на Завеза, списанието на Нова словенска завеза, ја обвинил Тине Хрибар дека ги споредувал погребувањата на Тробек и Плут со повоениот масакр извршен од словенечката домашна стража.

Во 2012 година, кога се гласало дали да се спроведат промени во словенечкиот семеен кодекс, поранешниот спортист и блогер Роман Водеб напишал дека децата без татко биле изложени на поголем ризик да станат сериски убијци и да ги мачат сопствените деца, наведувајќи ги Тробек и Јозеф Фрицл како примери.

Во 2014 година, бившиот претседател, Јанез Јанша одржал говор во кој размислувал за тоа како неговите противници не ги прекинале обидите да го дискредитираат по сите овие години. Во еден пасус, тој напишал за тоа како се сеќавал на отслужувањето на затворската казна во Доб при Мирни 25 години порано и дека живеел во близина на ќелијата на Тробек.

Кога новинарот Блаж Згага ја добил наградата на Дојче веле за слобода на говор за неговото обработка за пандемијата на коронавирус во 2020 година, Бранко Гримс напишал на Твитер дека тоа било слично на доделувањето на наградата за правата на жените на Метод Тробек.

 Во медиумите и културата 

 Филм 
Во 2018 година, режисерот Томаж Горкич продуцирал краток хорор филм за случајот, насловен „Метод“. Тој изјавил дека развива игран филм. Филмскиот режисер и сценарист, Игор Штерк, изјавил дека развива свој долгометражен драмски филм за Тробек.

 Музика 

 Хрватскиот алтернативен рок  (Тробекове крушне пеќи), кои работеле во текот на осумдесеттите, го добиле неговото име.

 Признанија 
Словенечкото издание на Плејбој го вклучило Метод Тробек во своето издание од 2007 година, ставајќи го на 15-то место и доделувајќи му ја наградата „Заминување на годината“, како хумористичен знак за неговото самоубиство. Силво Плут бил избран за вицешампион и за оваа награда.

 Поврзано 

 Силво Плут
 Список на сериски убијци по земја

 Наводи 

Категорија:CS1 Slovenian-language sources (sl)
Категорија:Починати во 2006 година
Категорија:Родени во 1948 година
Категорија:Сериски убијци кои извршиле самоубиство во затвор
Категорија:Сериски убијци