Самјуел Алито

Сaмјуел Ентони Алито Помладиот (Англиски: Samuel Anthony Alito Jr.), роден на 1 април 1950 година) е американски правник кој служи како член на Врховниот суд на Соединетите држави . Тој беше номиниран за високиот суд од страна на претседателот Џорџ В. Буш на 31 октомври 2005 година, По Антонин Скалија , Алито е вториот италијанско-американски судија кој служи во Врховниот суд на САД .

Алито израснал во Хамилтон Тауншип, Њу Џерси и се школувал на Универзитетот Принстон и Правниот факултет Јеил . По дипломирањето на правниот факултет, тој работеше како помошник јавен обвинител за Канцеларијата за правен совет и служеше како американски обвинител за округот Њу Џерси . Во 1990 година, Алито беше назначен за судија во Апелациониот суд на САД за Третиот круг , каде што служеше до приклучувањето на Врховниот суд. Тој се нарекува себеси „практичен оригиналист“  и е член на конзервативниот блок на Врховниот суд . 

Алито има напишано мнозински мислења во историските случаи Мекдоналд против Чикаго (2010) за правата од огнено оружје, Бурвел против Хоби Лоби (2014) за осигурувањето, Јанус против AFSCME (2018) за договорите за безбедност на синдикатот во јавниот сектор и Добс против Џексон Женска здравствена организација (2022) за абортусот.

 Животопис 
Алито е роден во Трентон , Њу Џерси. Тој беше син на Самуел А. Алито Постариот, калабриски имигрант од Рокела Јоника , Калабрија , и Роуз Фрадуско, италијанско-американка чии родители потекнуваат од Палацо Сан Жервасио во Базиликата . Таткото на Алито магистрирал на Универзитетот Рутгерс и бил професор во средно училиште, а подоцна и прв директор на Канцеларијата за законодавни служби во Њу Џерси, позиција во државната влада што ја извршувал од 1952 до 1984 година. мајка беше учителка.

Алито пораснал во Хамилтон Тауншип, Њу Џерси , предградие на Трентон. Тој учел во средното училиште Штајнерт , каде што дипломирал во 1968 година како класен дипломец ,  потоа дипломирал на Универзитетот Принстон . Во 1972 година, тој дипломирал со диплома за уметности , сума со пофалба, на Школата за јавни и меѓународни односи Вудро Вилсон. Неговата виша теза, под надзор на политикологот Валтер Ф. Марфи , беше насловена „Вовед во италијанскиот уставен суд“.

Во Принстон, Алито претседаваше со студентска конференција во 1971 година наречена „Границите на приватноста во американското општество“, која ги поддржа ограничувањата на домашното собирање разузнавачки информации и ја предвиде потребата од статут и суд за надгледување на надзорот на националната безбедност. Самиот извештај на конференцијата, исто така, повика на декриминализација на содомијата и повика на прекин на дискриминацијата на хомосексуалците при вработување од страна на работодавците. Алито, исто така, го водеше дебатниот панел на Американското "Whig-Cliosophic Society" за време на неговиот престој во Принстон. Тој ги избегнуваше клубовите за јадење во Принстон , наместо тоа се приклучуваше на Стивенсон Хол. 

Во декември 1969 година, додека беше втор студент во Принстон, Алито доби низок број на лотарија од 32 во извлекувањето на Селективна служба. Тој стана член на армиската програма "Корпус за обука на резервни офицери" на училиштето. Алито беше назначен за втор поручник во резервниот состав на Армијата на САД во 1972 година. Тој ја започна својата воена должност по дипломирањето на правниот факултет во 1975 година и служеше на активна должност од септември до декември додека го посетуваше основниот курс за офицер за сигнали во Форт Гордон, Џорџија. Алито беше унапреден во прв поручник и капетан и ја заврши својата службена обврска како член на неактивна резерва пред да биде чесно отпуштен во 1980 година.

Во Принстон, Алито беше „речиси сам“ во неговото блискост со списите на Џон Маршал Харлан II  и беше под големо влијание од курсот за уставно толкување што го предава Волтер Ф. Марфи , исто така и неговиот советник на факултетот. За време на неговата последна година во Принстон, Алито се преселил од Њу Џерси за прв пат да студира во Италија, каде што ја напишал својата теза за италијанскиот правен систем. Дипломирајќи во 1972 година, Алито оставил знак за своите аспирации во својот годишник, во кој пишувало дека се надевал „на крајот да го загрее местото во Врховниот суд“.

Алито потоа присуствуваше на Правниот факултет на Јеил , каде што служеше како уредник на Правниот весник на Јеил и се здоби со доктор на правни науки во 1975 година.

 Наводи