Слободни Дакијци

Постоело население од Дакијци на рабовите на балканските римски провинции, особено во источните Карпати, барем до околу 340 година од нашата ера. Тие биле одговорни за низа на инвазии во Римска Дакија во периодот 120-272 н.е., и во Римската империја јужно од Дунав откако Римјаните ја напуштиле провинцијата Дакија околу 275 г.

 Традиционална парадигма 
Според многу научници, меѓу слободните Дакијци имало бегалци од римското освојување, кои ја напуштиле зоната окупирана од Рим, и некои племиња кои зборувале дакиски, живееле надвор од таа зона, особено Костобоците и Карпите во југозападна Украина, Молдавија и Бесарабија. Бегалците можеби им се придружиле на овие народи.Millar (1970) 279ff.Bichir (1976) 172 Поради близината со римската провинција Дакија, слободните Дачани наводно станале романизирани и го усвоиле латинскиот јазик и римската култура. И покрај оваа акултурација, парадигмата смета дека слободните Дакијци биле иредентисти, кои постојано ја напаѓале римската провинција во обиди да ја вратат земјата на предците на бегалците. Тие биле неуспешни сè додека римската провинција не била напуштена од императорот Аврелијан во 275 година. По ова, слободните Дачани, наводно, ја ослободиле римската провинција и им се придружиле на преостанатите Романо-Даки за да формираат дако-римска етничка група што зборувала латински, која била предок на современиот романски народ.

 Валидност на парадигмата 

 Крајната судбина 
Последното сигурно спомнување на слободните Дакијци во античките извори е акламацијата на Константин I како Дацикус Максимус (Dacicus Maximus) во 336 година. За 381 година, византискиот хроничар Зосим бележи инвазија над Дунав од страна на варварска коалиција на Хуни, Скири и како што тој ги нарекува Карподакаи, или Карпо-Даки.Zosimus IV (114) Има многу контроверзии околу значењето на овој термин и дали се однесува на Карпите. Сепак, тоа секако се однесува на Дакијците, а најверојатно се мисли на „Даките од Карпатите“.Cf. Bichir (1976) 146-8 Сепак, неизвесно е дали овој термин претставува сигурен доказ дека Дакијците сè уште биле главна сила во тоа време. Еден научник смета дека Зосим е несигурен хроничар и бил критикуван дека има „ненадминливо тврдење дека се смета за најлош од сите постоечки грчки историчари на Римската империја... би било досадно да се каталогизираат сите случаи кога овој историчар лажно транскрибирал имиња, а да не ја спомнуваме неговата забуна на настаните...“.Thompson (1982) 446 Прифатено е дека цитатот на Зосим го докажува континуираното постоење на Дакијците во 381 година како посебна етничка група.

 Поврзано 
 Дакијци
 Дакија
 Костобоци
 Карпи
 Хуцули
 Потекло на Романците

 Наводи 

 Извори 

 Древни 
 Амијан Марцелин, Res Gestae (околу 395 г.)
 Римска историја на Дион Касиј (околу 230 н.е.)
 Црковна историја на Евсевиј Кесариски (околу 320 г.)
 Јордан, Гетика (околу 550 г.)
 Географија на Клавдиј Птоломеј (околу 140 г.)
 Германија на Такит (околу 100 г.)
 Нова историја на Зосим (околу 500 г.)
 Модерни 

 Надворешни врски 

 Никулеску: Археолошко толкување во Романија

Категорија:Дакијци