Неонско согорување

Неонско согорување — соединувачки реакции кои се одвиваа во развиените масивни ѕвезди with at least 8 Сончеви маси. За ова согорување е потребна голема температура и густина (околу 1,2×109 K или 100 keV и 4×109 кг/м3).

При такви високи температури фотојадрената реакција станува значаен ефект, па затоа некои неонски јадра се распаѓаат, впивајќи 4,73 MeV и ослободувајќи алфа-честички. Ова слободно хелиумско јадро потоа може да се соедини со неон за да создаде магнезиум, ослободувајќи 9,316 MeV.

{| border="0"
|- style="height:2em;"
| ||+ ||γ ||→ || ||+ ||
|- style="height:2em;"
| ||+ || ||→ || ||+ ||γ
|}

Или пак:
{| border="0"
|- style="height:2em;"
| ||+ ||n ||→ || ||+ ||γ
|- style="height:2em;"
| ||+ || ||→ || ||+ ||n
|}

при што неутронот потрошен во првиот чекор се пресоздава во вториот.

Споредната реакција предизвикува соединување на хелумот со магнезиум, создавајќи силициум:

  +  →  + γ

Собирањето на јадрото води до зголемена температура, што му овозможува на неонот непосредно да се соедини вака:

  +  →  + 

Неонското согоруивање почнува откако јаглероднот согорување ќе го потроши целиот јаглерод во јадрото ќе изгради ново кислородно-неонско-натриумско-магнезиумско јадро. Јадрото престанува да создава соединувачка енергија и се собира. Ова собирање ја зголемува густината и температурата до степен кога може да почне неонското согорување. Зголемената температура околу јадрото овозможува согорување на јаглерод во обвивката, а вон него има обвивки што согоруваат хелиум и водород.

Додека неонот согорува, кислородот и магнезиумот се насобираат во средишното јадро. По неколку години ѕвездата го троши целиот неон и јадрото престанува со енергопроизводство и се собира. Гравитацискиот притисок повторно преовладува и го собира јадрото, зголемувајќи ја густината и температурата додека не започне кислородното согорување.

 Наводи 

 Надворешни врски 
 За неонското согорување, В. Д. Арнет, Astrophysical Journal 

Категорија:Нуклеосинтеза