Конференција во Торонто за промена на атмосферата

Конференција во Торонто за промена на атмосферата била конференција за импликации за глобалната безбедност, чиј домаќин бил Канада во Торонто, Онтарио, почнувајќи од 27 до 30 јуни 1988 година,  во која партиципирале 300 учесници - вклучувајќи креатори на политики, меѓународни научници, невладини и владини организации, и организациите на Обединетите нации. Сите тие на крајот на коференцијата издале предупредување  дека луѓето ненамерно предизвикале неконтролирани промени во атмосферата кои ако не се контролираат, на крајот може да доведат до тоа да „последиците може да бидат втори по глобалната јадрена војна“.

Конференцијата во Торонто се одржала во истата недела кога Џејмс Хансен, кој служел како директор на Институтот за вселенски студии Годард со седиште во Менхетен на НАСА (GISS) од 1981 до 2013 година, на 23 јуни 1988 година предупредил во својата книга „Сведоштво“  пред Комитетот за енергија и природни ресурси на Сенатот на Соединетите Американски Држави, дека е 99% сигурно дека глобалниот „тренд на затоплување не е природна варијација“, туку било резултат на „натрупаност“ на CO2 и други „ вештачки гасови во атмосферата“.  Конференцијата „започнала“ дискусии за потенцијалните меѓународни активности и одговорите на јавната политика на климатските промени.

 Преглед 
Отварањето на Конференција во Торонто промена на атмосферата го одржал тогашниот премиер на Канада, Брајан Малрони, а Том Мекмилан, тогашниот министер за животна средина, го одржал завршното обраќање. Гро Харлем Брунтланд, кој служел како претседател на Светската комисија за животна средина и развој од 1983 до 1987 година, формирана од Обединетите нации, го претставил клучното обраќање за Нашата заедничка иднина, исто така познат како Извештај Брунтланд,  - Извештај на Комисијата од 300 страници од 1987 година, насловен „Нашата заедничка иднина“.

Конференцијата опфатила специјални обраќања, клучни говори, како и размислувања. Биле изработени различни конференциски документи и извештаи, вклучително и „завршна изјава, извештаи од работните групи, документ за позадина на Ј. Јегер и изјава подготвена од невладините организации“.

Темите за кои се дискутирало вклучувале климатски промени, оранжерии, озон, загадувачи на воздухот, глобално затоплување, одржлив развој, загадување и водни ресурси.

Конференцијата во Торонто во 1988 година се одржала во истата недела кога Џејмс Е. Хансен, директорот на Институтот за вселенски студии Годард на НАСА со седиште во Менхетен, предупредил во неговото сведочење на 23 јуни 1988 година пред Комитетот за енергија и природни ресурси на Сенатот на Соединетите држави дека е 99 % сигурни дека глобалниот „тренд на затоплување не било природна варијација, туку било предизвикан од акумулација на јаглерод диоксид и други вештачки гасови во атмосферата“. Од 27 до 30 јуни, „Светска конференција за променливата атмосфера: импликации за глобалната безбедност“ собрала стотици научници и други профили во Торонто . Тие заклучиле дека промените во атмосферата поради човечкото загадување „претставуваат голема закана за меѓународната безбедност и веќе имаат штетни последици во многу делови од земјината топка“, и изјавиле дека до 2005 година светот ќе биде добро советуван да ги поттикне своите емисии- околу 20% под нивото од 1988 година.

Почнувајќи од 30 јуни 1988 година, Стивен Луис претседавал со Конференција во Торонто промена на атмосферата  во која зеле присуство над 300 научници од целиот свет. Од тој состанок произлегол „првиот глобален научен консензус“ дека светот „влегува во ера на климатски промени без преседан“.

Конференцијата се одржала во позадина на топлотниот бран кој поставил нови рекорди во Торонто. Температурите се искачиле на „нивоа што никогаш порано не биле забележани во над 150 години набљудување“. Меѓу учесниците бил и тогашниот премиер на Канада, Брајан Малрони . Учесниците разговараале за „појавата загриженост за глобалните атмосферски прашања, вклучувајќи кисели дождови, осиромашување на озонот во стратосферата и глобалното затоплување “. Конференцијата од 1988 година „предложила специфична почетна цел за глобално намалување на емисијата на јаглерод диоксид – 20% под нивото од 1988 година до 2005 година“ - „научен консензус“ за глобалното затоплување.

Учесниците на конференцијата сугерирале дека климатските промени се речиси исто толку сериозни како јадрената војна и се дискутирало за раните цели за намалување на емисијата CO2 .

 Одговори на конференцијата во Торонто 
Конференцијата во Торонто од 1988 година била инспирација за радио серијалот на Канадската радиодифузна корпорација од 1989 година, Тоа било прашање за опстанок, и нефикциската книга на Анита Гордон и Дејвид Сузуки од 1990 година со истото име во која се опишал следниот половина век во однос на животната средина .

На 28 јуни 2013 година, на Универзитетот во Торонто во Скарборо се одржал симпозиум по повод 25-годишнината од Конференцијата во Торонто.

 Поврзано 

 Историја на политиката и политиката на климатските промени
 Историја на науката за климатските промени
 Извештај Брунтланд
 Наводи 

Категорија:Климатски промени
Категорија:Климатски промени во Канада
Категорија:Торонто