Врховен суд на Соединети Американски Држави

Врховниот суд на Соединетите Американски Држави (Англиски: Supreme Court of the United States)  — највисок суд во федералното судство на Соединетите држави.Таа има крајна апелациска јурисдикција над сите случаи на федерални судови во САД и над државните судски случаи кои се однесуваат на прашања од уставниот или федералниот закон на САД . Таа, исто така, има оригинална јурисдикција за тесен опсег на случаи, особено „сите случаи што ги засегаат амбасадорите, другите јавни министри и конзули, и оние во кои една држава ќе биде Страна“.  Во 1803 година, Судот си ја потврди моќта на судска ревизија , способност да го поништи статутот за прекршување на одредба од Уставот преку историскиот случај Марбери против Медисон . Исто така, може да ги укине претседателските директиви за прекршување на Уставот или законскиот закон .

Според членот три од Уставот на Соединетите Американски Држави , составот и процедурите на Врховниот суд првично беа утврдени од страна на 1-виот Конгрес преку Законот за правосудство од 1789 година . Како и од 1869 година, судот се состои од девет судии - главен судија на Соединетите држави и осум соработници  - кои се состануваат во зградата на Врховниот суд во Вашингтон, Судиите имаат доживотен мандат , што значи дека остануваат на суд додека не умрат , се пензионираат, поднесуваат оставки или се отповикуваат и сменети од функцијата.  Кога ќе се појави празно место, претседателот , со совет и согласност на Сенатот , назначува нов судија. Секој судија има единствен глас при одлучувањето за случаите што се расправаат пред судот. Кога е во мнозинство, главниот судија одлучува кој го пишува мислењето на судот ; инаку, највисоката правда во мнозинството ја доделува задачата за пишување на мислењето.

Во просек, Врховниот суд добива околу 7.000 претставки за писмено овластувања секоја година, но одобрува само околу 80.

 Историја 
лево|мини|220x220пкс|Кралската берза, Њујорк, првото место за состаноци на Врховниот суд
За време на дебатата за поделбата на овластувањата помеѓу законодавниот и извршниот оддел, делегатите на Уставната конвенција од 1787 година ги утврдија параметрите за националното судство. Создавањето „трета гранка“ на власта беше нова идеја[потребен е цитат]; во англиската традиција, судските прашања биле третирани како аспект на кралската (извршна) власт. На почетокот, делегатите кои се противеа на силна централна влада тврдеа дека националните закони може да се спроведуваат од државните судови, додека други, вклучително и Џејмс Медисон, се залагаа за национална судска власт составена од трибунали избрани од националниот законодавен дом. Беше предложено судството да има улога во проверката на моќта на извршната власт да стави вето или да ги ревидира законите.

На крајот, изготвувачите направија компромис со скицирање само на генерален преглед на судството во членот три од Уставот на Соединетите Американски Држави, доделувајќи ја федералната судска власт на „еден врховен суд и во такви пониски судови какви што Конгресот одвреме-навреме може да ги одреди и воспостави. Тие не ги оцртуваат ниту точните овластувања и прерогативи на Врховниот суд, ниту организацијата на судската гранка во целина.

Првиот конгрес на Соединетите Американски Држави обезбеди детална организација на федералното судство преку Законот за правосудство од 1789 година. Врховниот суд, највисокиот судски трибунал во земјата, требаше да заседава во главниот град на нацијата и првично ќе биде составен од главен судија и пет придружни судии . Актот, исто така, ја подели земјата на судски области, кои пак беа организирани во кругови. Од судиите се бараше да „возат кола“ и да одржуваат покраински суд двапати годишно во нивната доделена судска област.

Веднаш по потпишувањето на актот во законот, претседателот Џорџ Вашингтон ги номинираше следните луѓе да служат во судот: Џон Џеј за главен судија и Џон Ратлиџ, Вилијам Кушинг, Роберт Х. Харисон, Џејмс Вилсон и Џон Блер Џуниор како придружни судии. Сите шест беа потврдени од Сенатот на 26 септември 1789 година; сепак, Харисон одби да служи, а Вашингтон подоцна го номинираше Џејмс Ајредел на негово место.

Врховниот суд ја одржа својата инаугуративна седница од 2 февруари до 10 февруари 1790 година, во Кралската берза во Њујорк Сити, тогашен главен град на САД. Таму се одржа втора седница во август 1790 година. Најраните седници на судот беа посветени на организациски постапки, бидејќи првите случаи стигнаа до него дури во 1791 година. Кога главниот град на нацијата беше преместен во Филаделфија во 1790 година, Врховниот суд го стори тоа како добро. По првичниот состанок во Салата на независноста, судот ги основа своите совети во Градското собрание.

 Рани почетоци 
лево|мини|325x325пкс|Џон Маршал, врховен судија од 1801 до 1835 година

За време на главните судии Џеј, Ратлиџ и Елсворт (1789–1801), судот слушнал неколку случаи; нејзината прва одлука беше Вест против Барнс (1791), случај кој вклучува постапка. Со оглед на тоа што судот првично имаше само шест члена, секоја одлука што ја донесе со мнозинство беше донесена и со две третини (гласајќи четири спрема два). Сепак, Конгресот отсекогаш дозволувал помалку од полноправното членство на судот да донесува одлуки, почнувајќи со кворум од четворица судии во 1789 година. , Чишолм против Џорџија (1793), што беше сменето во рок од две години со усвојувањето на Единаесеттиот амандман.

Моќта и престижот на судот значително се зголемија за време на Маршаловиот двор (1801–1835). Под Маршал, судот ја воспостави моќта на судска ревизија врз актите на Конгресот, вклучително и прецизирање како врховен излагач на Уставот (Marbury v. федералната влада и државите, особено Мартин против Закупецот на Хантер, МекКулах против Мериленд и Гибонс против Огден.

Маршаловиот суд, исто така, ја прекина практиката секој судија да го издава своето мислење сериатим, [остаток од британската традиција, и наместо тоа да дава единствено мнозинско мислење. Исто така, за време на мандатот на Маршал, иако надвор од контрола на судот, импичментот и ослободувањето на судијата Семјуел Чејс од 1804 до 1805 година помогна да се зацврсти принципот на независност на судството.

 Од Тани до Тафт 
Судот Тани (1836–1864) донесе неколку важни одлуки, како што е Шелдон против Сил, кој сметаше дека иако Конгресот не може да ги ограничи темите што Врховниот суд може да ги слуша, може да ја ограничи јурисдикцијата на пониските федерални судови за да ги спречи расправа за предмети кои се занимаваат со одредени предмети. Сепак, првенствено е запаметен по неговата пресуда во Дред Скот против Сендфорд, која помогна да се забрза американската граѓанска војна. Во ерата на реконструкција, судовите Чејс, Вејт и Фулер (1864–1910) ги толкуваа новите амандмани на Уставот од Граѓанската војна и ја развија доктрината за суштински правилен процес (Лохнер против Њујорк; Адаир против САД). Големината на судот последен пат била променета во 1869 година, кога била поставена на девет.

Во рамките на Бејт и Тафт судовите (1910–1930), судот одлучи дека Четиринаесеттиот амандман вклучил некои гаранции од Законот за правата против државите (Гитлов против Њујорк), кои се бореле со новите антимонополски статути (Standard Oil Co. на Њу Џерси против Соединетите Американски Држави), ја потврди уставноста на воената регрутација (Селективни предлози за законски случаи) и донесе суштинска доктрина на правилен процес до нејзиниот прв апогеј (Адкинс против детската болница).

 Новата ера на договор 
За време на судовите Хјуз, Стоун и Винсон (1930-1953), судот доби сопствено сместување во 1935 година и го промени своето толкување на Уставот, давајќи пошироко читање на овластувањата на федералната влада за да го олесни Новиот на претседателот Френклин Д. Рузвелт Зделка (најистакнато хотелот West Coast Co. против Периш, Викард против Филбурн, Соединетите Американски Држави против Дарби и Соединетите Американски Држави против Батлер). За време на Втората светска војна, судот продолжи да ја фаворизира моќта на владата, поддржувајќи ја интернирањето на Јапонските Американци (Корематсу против Соединетите Американски Држави) и задолжителното ветување за верност (Училишниот округ Минерсвил против Гобитис). Сепак, Гобитис набрзо беше отфрлен (Одбор за образование на државата Западна Вирџинија против Барнет), а случајот за запленување на челик го ограничи провладиниот тренд.

Судот Ворен (1953–1969) драматично ја прошири силата на уставните граѓански слободи. Тој заклучи дека сегрегацијата во јавните училишта ја прекршува клаузулата за еднаква заштита од Четиринаесеттиот амандман (Браун против Одборот за образование, Болинг против Шарп и Грин против . Тој призна општо право на приватност (Грисволд против Конектикат),] ја ограничи улогата на религијата во јавното училиште, најистакнато Енгел против Витале и Училишниот округ Абингтон против Шемп, инкорпорирани повеќето гаранции од Законот за правата против државите, нагласено Мап против Охајо (правило за исклучување) и Гидеон против Вејнрајт (право на назначен бранител) и бараше кривично дело осомничените да бидат известени за сите овие права од полицијата (Миранда против Аризона). Во исто време, судот ги ограничи тужбите за клевета од јавни личности (New York Times Co. против Саливан) и ѝ обезбеди на владата непрекината серија на антимонополски победи.

 Бургер, Ренквист и Робертс 
Судот Бургер (1969–1986) забележа конзервативна промена. Исто така, го прошири правото на Грисволд на приватност за да ги урива законите за абортус (Ро против Вејд), но длабоко поделени на афирмативна акција (Регенти на Универзитетот во Калифорнија против Баке) и регулатива за финансирање на кампањата (Бакли против Валео). Таа, исто така, се поколеба околу смртната казна, одлучувајќи прво дека повеќето апликации се неисправни (Фурман против Џорџија), но подоцна дека самата смртна казна не е неуставна (Грег против Џорџија).

Судот Ренквист (1986–2005) беше познат по неговото заживување на судското спроведување на федерализмот, нагласувајќи ги границите на афирмативните овластувања на Уставот (Соединетите држави против Лопез) и силата на неговите ограничувања на тие овластувања (Seminole Tribe v. Флорида, Град Боерн против Флорес). Ги урна државните училишта за еден пол како кршење на еднаква заштита (Соединетите Американски Држави против Вирџинија), законите против содомијата како прекршување на суштински правилен процес (Лоренс против Тексас) и ветото на линијата (Клинтон против Њујорк) но ги потврди училишните ваучери (Зелман против Симонс-Харис) и ги потврди ограничувањата на Ро за законите за абортус (Планирано родителство против. Кејси). Одлуката на судот во Буш против Гор, со која заврши пребројувањето на изборите за време на претседателските избори во Соединетите Држави во 2000 година, останува особено контроверзна со дебатата која трае за вистинскиот победник и дали пресудата треба или не да претставува преседан.

Судот Робертс (2005-денес) се смета за поконзервативен и поконтроверзен од Судот Ренквист. Некои од неговите главни пресуди се однесуваат на федералната превенција (Вајт против Левин), граѓанската постапка (Твомбли-Икбал), правата на глас и федералното правосилност (округот Шелби), абортусот (Гонзалес против Кархарт и Добс против Женската здравствена организација Џексон), климатски промени (Масачусетс против ЕПА), истополови бракови (Соединетите Американски Држави против Виндзор и Обергефел против. Хоџис) и Бил на правата, како на пример во Граѓаните Обединети против Федералната изборна комисија (прв амандман), Хелер-Мекдоналд-Бруен (втор амандман) и Базе против Рис (Осми амандман).

 Состав 

 Номинација, потврда и назначување 
Член II, Дел 2, клаузула 2 од Уставот на Соединетите Американски Држави, познат како клаузула за назначување, му дава овластување на претседателот да номинира и, со потврда (совет и согласност) од Сенатот на Соединетите Американски Држави, да назначува јавни службеници, вклучително и судии на Врховниот суд. Оваа клаузула е еден пример за системот на проверки и рамнотежи својствени на Уставот. Претседателот има пленарна моќ да номинира, додека Сенатот има пленарна моќ да го отфрли или потврди кандидатот. Уставот не поставува никакви квалификации за служба како судија, како што се возраста, државјанството, живеалиштето или претходно судско искуство, така што претседателот може да предложи кој било да служи, а Сенатот не може да поставува никакви квалификации или на друг начин да ограничува кој може да избере претседателот.

Во модерното време, процесот на потврдување привлече значително внимание од печатот и групите за застапување, кои лобираат кај сенаторите да потврдат или да отфрлат кандидат во зависност од тоа дали нивното искуство е усогласено со ставовите на групата. Судскиот комитет на Сенатот спроведува сослушувања и гласа за тоа дали номинацијата треба да оди во целосниот Сенат со позитивен, негативен или неутрален извештај. Практиката на комисијата за лично интервјуирање на номинираните е релативно неодамнешна. Првиот кандидат што се појави пред комитетот беше Харлан Фиске Стоун во 1925 година, кој се обиде да ја смири загриженоста за неговите врски со Вол Стрит, а модерната практика на испрашување започна со Џон Маршал Харлан II во 1955 година. Откако комисијата ја објави номинацијата, го смета целосниот Сенат. Одбивањата се релативно невообичаени; Сенатот експлицитно отфрли дванаесет кандидати за Врховниот суд, последниот Роберт Борк, номиниран од претседателот Роналд Реган во 1987 година.

Иако правилата на Сенатот не мора да дозволуваат негативно или изедначено гласање во комисијата да блокира номинација, пред 2017 година номинацијата може да биде блокирана со филибастер откако ќе започне дебатата во целиот Сенат. Номинацијата на претседателот Линдон Б. Џонсон за актуелен соработник на судијата Абе Фортас за наследник на Ерл Ворен како главен судија во 1968 година беше првиот успешен филибастер на кандидат на Врховниот суд. Вклучуваше и републикански и демократски сенатори кои се занимаваа со етиката на Фортас. Номинацијата на Нил Горсух од страна на претседателот Доналд Трамп за празното место по смртта на Антонин Скалија беше втора. За разлика од филибастерот на Фортас, само демократските сенатори гласаа против затворањето на номинацијата на Горшуч, наведувајќи ја неговата перцепирана конзервативна судска филозофија и претходното одбивање на републиканското мнозинство да ја преземе номинацијата на претседателот Барак Обама за Мерик Гарланд за да го пополни празното место. Ова го наведе републиканското мнозинство да ги промени правилата и да го елиминира филибастерот за номинации за Врховниот суд.
лево|мини|220x220пкс|Рут Бејдер Гинзбург сведочеше пред Судскиот комитет на Сенатот за време на сослушувањата во 1993 година за нејзината номинација да биде соработник на правдата
Не секој кандидат за Врховен суд добил глас во Сенатот. Претседателот може да повлече номинација пред да се случи вистинско гласање за потврда, обично затоа што е јасно дека Сенатот ќе го одбие кандидатот; ова се случи со номинацијата на претседателот Џорџ В. Буш за Хариет Миерс во 2005 година. Сенатот, исто така, може да не постапи по номинацијата, која истекува на крајот на седницата. Првата номинација на претседателот Двајт Ајзенхауер за Џон Маршал Харлан II во ноември 1954 година не беше постапена од Сенатот; Ајзенхауер повторно го номинира Харлан во јануари 1955 година, а Харлан беше потврден два месеци подоцна. Неодамна, Сенатот не успеа да постапи по номинацијата на Мерик Гарланд во март 2016 година, бидејќи номинацијата истече во јануари 2017 година, а испразнетото место го пополни Нил Горсух, назначен од претседателот Трамп.

Откако Сенатот ќе ја потврди номинацијата, претседателот мора да подготви и потпише комисија, на која мора да се стави печат на Министерството за правда, пред назначениот да ја преземе функцијата. Стажот на придружната правда се заснова на датумот на пуштање во работа, а не на датумот на потврда или заклетва. По добивањето на нивната провизија, назначениот мора потоа да ги даде двете пропишани заклетви пред да ги преземе своите службени должности. Важноста на полагањето заклетва е подвлечена во случајот на Едвин М. Стентон. Иако беше потврден од Сенатот на 20 декември 1869 година и уредно нарачан како соработник на правдата од претседателот Улис С. Грант, Стентон почина на 24 декември, пред да ги даде пропишаните заклетви. Според тоа, тој не се смета дека бил член на судот.

Пред 1981 година, процесот на одобрување на судиите обично беше брз. Од администрацијата на Труман до Никсон, судиите обично беа одобрени во рок од еден месец. Од администрацијата на Реган до денес, процесот трае многу подолго, а некои веруваат дека тоа е затоа што Конгресот гледа дека судиите играат пополитичка улога отколку во минатото. Според Конгресната служба за истражување, просечниот број на денови од номинацијата до конечното гласање во Сенатот од 1975 година е 67 дена (2,2 месеци), додека просечната е 71 ден (2,3 месеци).

 Назначувања за време на одмор 
Кога Сенатот е во одмор, претседателот може да направи привремени состаноци за да ги пополни празните места. Назначените во пауза ја извршуваат функцијата само до крајот на следната седница на Сенатот (помалку од две години). Сенатот мора да го потврди кандидатот за тие да продолжат да служат; од двајцата главни судии и единаесет соработнички судии кои добија состаноци за одмор, само главниот судија Џон Ратлиџ не беше последователен потврден.

Ниту еден американски претседател од Двајт Д. Ајзенхауер не закажал во судот за одмор, а практиката стана ретка и контроверзна дури и во пониските федерални судови. Во 1960 година, откако Ајзенхауер направи три такви назначувања, Сенатот усвои резолуција за „чувство на Сенатот“ дека состаноци во судот треба да се вршат само во „невообичаени околности“ таквите резолуции не се правно обврзувачки, туку се израз на ставовите на Конгресот. со надеж дека ќе ја води извршната акција.

Одлуката на Врховниот суд од 2014 година во Националниот одбор за работни односи против Ноел Канинг ја ограничи способноста на претседателот да закажува состаноци за одмор (вклучувајќи и состаноци во Врховниот суд); судот пресуди дека Сенатот одлучува кога Сенатот е на седница или во одмор. Пишувајќи за судот, судијата Брејер изјави: „Сметаме дека, за целите на клаузулата за состаноци за одмор, Сенатот заседава кога ќе каже дека е така, под услов, според сопствените правила, да го задржи капацитетот да врши работи на Сенатот. Оваа одлука му овозможува на Сенатот да спречи состаноци за одмор преку употреба на про-форма сесии.

 Мандат 
Доживотен мандат на судии може да се најде само за американските федерални судии и за судиите на Врховниот суд на државата Род Ајленд, при што сите други демократски нации и сите други американски држави имаат поставено ограничување на мандатот или задолжителна возраст за пензионирање. Лери Сабато напиша: „Островноста на доживотниот мандат, во комбинација со назначувањата на релативно млади адвокати кои даваат долга служба на клупата, создава високи судии кои ги застапуваат ставовите на минатите генерации подобро од ставовите на тековниот ден“. Санфорд Левинсон беше критичен кон судиите кои останаа на функцијата и покрај здравственото влошување врз основа на долговечноста. Џејмс Мек Грегор Барнс изјави дека доживотниот мандат „произвел критично временско задоцнување, при што Врховниот суд институционално речиси секогаш зад времето“. Предлозите за решавање на овие проблеми вклучуваат ограничувања на мандатот за судии, како што предложија Левинсон и Сабато и задолжителна возраст за пензионирање предложена од Ричард Епштајн, меѓу другите. Александар Хамилтон во Федералистот 78 тврди дека една од придобивките од доживотниот мандат е тоа што „ништо не може да придонесе толку многу за неговата цврстина и независност како постојаноста на функцијата“.
мини|320x320пкс|Внатрешноста на Врховниот суд на САД
Членот три, Дел 1 од Уставот предвидува дека судиите „ќе ги извршуваат своите функции за време на добро однесување“, што се подразбира дека тие можат да служат до крајот на својот живот, до смрт; понатаму, фразата генерално се толкува дека значи дека единствениот начин на кој судиите можат да бидат отстранети од функцијата е Конгресот преку процесот на импичмент. Креаторите на Уставот го избраа мандатот за добро однесување за да ја ограничат моќта за отстранување на судиите и за обезбедување на независност на судството. Не постои уставен механизам за отстранување на правдата која е трајно онеспособена поради болест или повреда, но не може (или не сака) да поднесе оставка. Единствениот праведник што некогаш бил отповикан бил Семјуел Чејс, во 1804 година. Претставничкиот дом усвоил осум члена за импичмент против него; сепак, тој беше ослободен од Сенатот и остана на функцијата до неговата смрт во 1811 година. Двајца судии, Вилијам О. повторно во 1970 година и Фортас поднесе оставка додека се организираа сослушувања во 1969 година. На 10 јули, 2024 година, претставникот Александрија Окасија-Кортез поднесе членови за импичмент против судиите Кларенс Томас и Самуел Алито, наведувајќи ги нивните „широко документирани финансиски и лични заплетки“.

Бидејќи судиите имаат неопределен мандат, времето на слободни работни места може да биде непредвидливо. Понекогаш тие се појавуваат брзо едноподруго, како во септември 1971 година, кога Хуго Блек и Џон Маршал Харлан II си заминаа за неколку дена еден од друг, што е најкраткиот временски период помеѓу слободните места во историјата на судот. Понекогаш поминува многу време помеѓу слободните работни места, како што е периодот од 11 години, од 1994 до 2005 година, од пензионирањето на Хари Блекмун до смртта на Вилијам Ренквист, што беше вториот најдолг временски период помеѓу слободните работни места во историјата на судот. Во просек на секои две години нов судија се приклучува на судот.

И покрај варијабилноста, сите претседатели, освен четворица, успеаја да назначат барем еден правда. Вилијам Хенри Харисон почина еден месец по преземањето на функцијата, иако неговиот наследник (Џон Тајлер) закажа назначување за време на тој претседателски мандат. Исто така, Захари Тејлор почина 16 месеци по преземањето на функцијата, но неговиот наследник (Милард Филмор) исто така поднесе номинација за Врховниот суд пред крајот на тој мандат. Ендрју Џонсон, кој стана претседател по атентатот на Абрахам Линколн, му беше ускратена можноста да назначи правда со намалување на големината на судот. Џими Картер е единствената личност избрана за претседател што ја напушти функцијата по најмалку еден целосен мандат без да има можност да назначи правда. Претседателите Џејмс Монро, Френклин Д. Рузвелт и Џорџ В. Буш отслужија цел мандат без можност да назначат судија, но назначуваа во текот на нивните последователни мандати. Ниту еден претседател кој служел повеќе од еден целосен мандат не поминал без барем една можност да закаже состанок.

 Големината на судот 
Еден од најмалите врховни судови во светот, Врховниот суд на САД се состои од девет членови: еден главен судија и осум придружни судии. Уставот на САД не ја специфицира големината на Врховниот суд, ниту пак одредени позиции за членовите на судот. Уставот го претпоставува постоењето на функцијата врховен судија, бидејќи споменува во член I, Дел 3, клаузула 6 дека „врховниот судија“ мора да претседава со судењата за импичмент на претседателот на Соединетите држави. Се претпоставува дека овластувањето за дефинирање на големината и членството на Врховниот суд му припаѓа на Конгресот, кој првично формираше Врховен суд од шест члена составен од главен судија и пет придружни судии преку Законот за правосудство од 1789 година.

Големината на судот прво беше променета со Законот за полноќни судии од 1801 година, кој би ја намалил големината на судот на пет члена по неговото следно празно место (бидејќи федералните судии имаат доживотен мандат), но Законот за правосудство од 1802 година веднаш го негирал законот од 1801 година. актот, со кој ќе се врати големината на судот на шест члена пред да се појави такво празно место. Додека границите на нацијата растеа низ континентот и додека судиите на Врховниот суд во тие денови мораа да јаваат на патеката, напорен процес кој бара долго патување на коњ или превоз преку суров терен што резултираше со повеќемесечни продолжени останувања далеку од дома, Конгресот додаде судии. да кореспондира со растот, така што бројот на места за придружни судии плус главниот судија стана седум во 1807 година, девет во 1837 година, а десет во 1863 година.

По наредба на главниот судија Чејс и во обид на републиканскиот конгрес да ја ограничи моќта на демократот Ендрју Џонсон, Конгресот го усвои Законот за судски кругови од 1866 година, предвидувајќи дека следните три судии кои ќе се пензионираат нема да бидат заменети, што ќе се намали клупата на седум судии со трошење. Следствено, едно место беше отстрането во 1866 година, а второто во 1867 година. Набргу откако Џонсон ја напушти функцијата, новиот претседател Улис С. Грант, републиканец, го потпиша законот за правосудниот акт од 1869 година. Со тоа бројот на судии се врати на девет (каде оттогаш остана), и му дозволи на Грант веднаш да назначи уште двајца судии.

Претседателот Френклин Д. Рузвелт се обиде да го прошири судот во 1937 година. Неговиот предлог предвидува назначување на еден дополнителен судија за секој актуелен судија кој наполнил 70 години и 6 месеци и одбивал да се пензионира, до максимум клупа од 15 судии. Предлогот беше навидум да го олесни товарот на доктот на постарите судии, но вистинската цел беше широко сфатена како обид да се „спакува“ судот со судии кои ќе го поддржат Њу Дил на Рузвелтова. Планот, кој вообичаено се нарекува „план за пакување на судот“, пропадна во Конгресот откако членовите на сопствената Демократска партија на Рузвелт веруваа дека е неуставен. Беше поразен со 70-20 во Сенатот, а Комитетот за правосудство на Сенатот извести дека е „суштинско за продолжување на нашата уставна демократија“ предлогот „да биде толку категорично отфрлен што неговата паралела никогаш повеќе нема да биде претставена пред слободните претставници на слободниот народ на Америка“.

Проширувањето на конзервативното мнозинство од 5-4 до супермнозинство 6-3 за време на првото претседателство на Доналд Трамп доведе до тоа аналитичарите да го наречат судот најконзервативен од 1930-тите, како и повиците за проширување на големината на судот за да се поправи она што некои го видоа. како нерамнотежа, при што републиканците назначија 14 од 18 судии веднаш пред Ејми Кони Барет. Во април 2021 година, за време на 117-от Конгрес, некои демократи во Претставничкиот дом го воведоа Законот за правосудство од 2021 година, предлог-закон за проширување на Врховниот суд од девет на 13 места. Наиде на поделени ставови во партијата, а претседателката на Претставничкиот дом Ненси Пелоси не го изнесе на гласање. Набргу по преземањето на функцијата во јануари 2021 година, претседателот Џо Бајден формираше претседателска комисија за проучување на можните реформи на Врховниот суд. Конечниот извештај на Комисијата од декември 2021 година се дискутираше, но не зазеде став за проширување на големината на судот.

Со девет члена, Врховниот суд на САД е еден од најмалите врховни судови во светот. Дејвид Лит тврди дека судот е премногу мал за да ги претставува перспективите на земја со големина на Соединетите држави. Адвокатот и правен научник Џонатан Тарли се залагаше за 19 судии, но со тоа што судот постепено се проширува за не повеќе од два нови члена по следен претседател, со што Врховниот суд на САД е со слична големина како и неговите колеги во другите развиени земји. Тој вели дека поголем суд ќе ја намали моќта на вишачката правда, ќе обезбеди судот да има „поголема разновидност на ставови“ и ќе ја направи потврдата на новите судии помалку политички спорни.

 Членови на Врховниот суд 
Сегашни судии
Во моментов има девет судии во Врховниот суд: врховниот судија Џон Робертс и осум членови. Помеѓу сегашните членови на судот, Кларенс Томас е судијата со најдолг стаж, со доживотен мандат од 1 ноември 2024 година; најновиот судија кој се приклучи на судот е Кетанџи Браун Џексон, чиј мандат започна на 30 јуни 2022 година, откако беше потврден од Сенатот на 7 април.
+ Актуелни судии на Врховниот суд Судии/датум на раѓање и место Назначен од Номинација и потврда од сенатот Година кога Датум на почеток / стаж Идеологија Претходник Почна  Сега  (Врховен судија)Бафало, Њујорк Џорџ В. Буш(Р) 78 да
22 не 50  Конзервативизам Ренквист  23 јуни 1948
Пин Поинт, Џорџија Џорџ Х. В. Буш(Р) 52 да
48 не 43   Конзервативизам Маршал  Трентон, Њу Џерси Џорџ В. Буш(Р) 58 да
42 не 55   Конзервативизам О'Конор  Њујорк , Њујорк Обама(Д) 68 да
31 не 55   Либерализам Сјутер  Њујорк , Њујорк  Обама(Д) 63 да
37 не 50   Либерализам Стивенс  Денвер, Колорадо Трамп(Р) 54 да
45 не 49   Конзервативизам Скалија  Вашингтон, О.К. Трамп(Р) 50 да
48 не 53   Конзервативизам Кенеди  Њу Орлеанс,Луизијана Трамп(Р) 52 да
48 не 48   Конзервативизам Гинсбургframeless|125x125pxВашингтон, О.КБајден(Д)53 да
47 не 51 ЛиберализамБрејер

Оваа графичка временска рамка ја прикажува должината на мандатот на секој актуелен судија на Врховниот суд (не стаж, бидејќи главниот судија има стаж над сите придружни судии без оглед на мандатот) на судот:

 Демографија на судот 
Судот во моментов има 5 машки и 4 женски судии. Помеѓу деветте судии, има двајца афроамерикански судии (Кларенс и Џексон) и една Хиспаноамериканка (Сотомајор). Еден од судиите е роден од најмалку еден родител имигрант: таткото на Самјуел Алито е роден во Италија.

Најмалку 6 судии се римокатолици, еден е Евреин и еден е протестант. Нејасно е дали Нил Горсуч се смета себеси за католик или епископалец. Историски гледано, повеќето судии биле протестанти, вклучувајќи 36 епископјани, 19 презвитеријанци, 10 унитаристи, 5 методисти и 3 баптисти. Првиот католички судија бил Роџер Тени во 1836 година,  и во 1916 година бил назначен првиот еврејски судија, Луис Брандеис. Во последниве години историската ситуација се промени, бидејќи најновите судии беа или католички или еврејски.

Тројца судии се од државата Њујорк, двајца се од Вашингтон, и по еден е од Њу Џерси, Џорџија, Колорадо и Луизијана. Осум од сегашните судии го добија својот јурис доктор од Правниот факултет на Ајви Лига: Нил Горсуч, Кетанџи Браун Џексон, Елена Каган и Џон Робертс од Харвард; плус Семјуел Алито, Брет Кавано, Соња Сотомајор и Кларенс Томас од Јеил. Само Ејми Кони Барет не; таа го добила својот доктор по јурис во Нотр Дам.

Во поголемиот дел од историјата на судот, секој судија бил човек со северозападно европско потекло и речиси секогаш протестант. Загриженоста за различноста беше фокусирана на географијата, за да ги претставува сите региони во земјата, наместо верската, етничката или родовата разновидност. Расната, етничката и родовата разновидност во дворот се зголемија кон крајот на 20 век. Тургуд Маршал стана првиот афроамерикански судија во 1967 година. Сандра Деј О'Конор стана првата жена судија во 1981 година. Во 1986 година, Антонин Скалија стана првиот италијанско-американски судија. Маршал беше наследен од Афроамериканецот Кларенс Томас во 1991 година. На О'Конор му се придружи Рут Бејдер Гинзбург, првата Еврејка на дворот, во 1993 година. По пензионирањето на О'Конор, на Гинсбург му се придружи во 2009 година Соња Сотомајор, првата шпанска и латино судијка, и во 2010 година од Елена Каган. По смртта на Гинсбург на 18 септември 2020 година, Ејми Кони Барет беше потврдена како петта жена во историјата на судот на 26 октомври 2020 година. Кетанџи Браун Џексон е шестата жена и првата Афроамериканка на теренот.

Во историјата на судот имало шест судии родени во странство: Џејмс Вилсон (1789–1798), роден во Каскарди, Шкотска; Џејмс Ајредел (1790–1799), роден во Луис, Англија; Вилијам Патерсон (1793–1806), роден во округот Антрим, Ирска; Дејвид Бруер (1889–1910), роден од американски мисионери во Смирна, Отоманската Империја (сега Измир, Турција); Џорџ Сатерленд (1922–1939), роден во Бакингемшир, Англија; и Феликс Франкфуртер (1939–1962), роден во Виена, Австро-Унгарија (сега во Австрија).

Од 1789 година, околу една третина од судиите се воени ветерани на САД. Самуел Алито е единствениот ветеран кој моментално служи на теренот. Пензионираните судии Стивен Брејер и Ентони Кенеди исто така служеа во војската на САД.

 Судски наклонетост 
Судиите се номинирани од претседателот на власт и добиваат потврда од Сенатот, историски држејќи многу од ставовите на политичката партија на претседателот кој го номинира. Иако судиите не застапуваат или не добиваат официјални одобрувања од политичките партии, како што е прифатена практика во законодавната и извршната власт, организациите како што е Федералистичкото општество официјално ги филтрираат и поддржуваат судиите кои имаат доволно конзервативен став за законот. Правниците често се неформално категоризирани во медиумите како конзервативци или либерални. Обидите да се квантифицираат идеологиите на правниците ги вклучуваат резултатот Сегал-Кавер, резултатот Мартин-Квин и резултатот на Судскиот заеднички простор.

Девинс и Баум тврдат дека пред 2010 година, Судот никогаш немал јасни идеолошки блокови кои совршено паднале по партиските линии. При изборот на нивните назначувања, претседателите често повеќе се фокусираа на пријателството и политичките врски отколку на идеологијата. Републиканските претседатели понекогаш поставуваа либерали, а демократските претседатели понекогаш именуваа конзервативци. Како резултат на тоа, помеѓу 1790 и почетокот на 2010 година имаше само две одлуки кои Водичот за Врховниот суд на САД ги назначи како важни и кои имаа најмалку два противнички гласа во кои судиите се поделија по партиска линија, околу половина од еден процент. Дури и во турбулентните 1960-ти и 1970-ти, демократската и републиканската елита имаа тенденција да се согласуваат за некои главни прашања, особено во врска со граѓанските права и граѓанските слободи - а истото го направија и судиите. Но, од 1991 година, тврдат тие, идеологијата е многу поважна во изборот на судиите - сите републикански именувани беа посветени конзервативци, а сите именувани од демократите беа либерали. Како што се пензионираа поумерените републикански судии, судот стана попартиски. Судот остро стана поделен по партиски линии со судиите назначени од републиканските претседатели заземајќи сè поконзервативни позиции и оние назначени од демократите заземаат умерени либерални позиции.
мини|220x220пкс|Балансот на Врховниот суд на САД од 2022 година, засенчен од партијата на номинираниот претседател: Сината претставува демократски претседател, а црвената републикански претседател
По потврдувањето на Ејми Кони Барет во 2020 година по смртта на Рут Бадер Гинсбург, судот е составен од шест судии назначени од републикански претседатели и тројца назначени од демократски претседатели. Популарно е прифатено дека главниот судија Робертс и придружните судии Томас, Алито, Горсух, Кавано и Барет, назначени од републиканските претседатели, го сочинуваат конзервативното крило на судот, а судиите Сотомајор, Каган и Џексон, назначени од демократските претседатели, го составуваат либералното крило на судот. Пред смртта на судијата Гинзбург во 2020 година, конзервативниот главен судија Робертс понекогаш беше опишан како „средна правда“ на судот (со четворица судии полиберални и четири поконзервативни од него). Дараг Рош тврди дека Кавано како средна правда во 2021 година е пример за промената надесно во судот.

FiveThirtyEight откри дека бројот на едногласни одлуки паднал од 20-годишниот просек од скоро 50% на скоро 30% во 2021 година, додека пресудите на партиската линија се зголемиле од 60-годишен просек нешто над нулата на рекордно високи 21%. Таа година Рајан Вилијамс посочи на партиските гласови за потврдување на судиите како доказ дека судот е од партиска важност за Сенатот. Во 2022 година, Симон Лазар од Брукингс го критикуваше Врховниот суд на САД како сè попартизирана институција. Анкетата покажа дека 7 од 10 испитаници веруваат дека судот одлучува за случаите „да одговараат на нивните сопствени идеологии“ наспроти „да дејствува како независна проверка на другите гранки на власта со тоа што е праведен и непристрасен.

 Пензионирани судии 
Во моментов има тројца живи пензионирани судии на Врховниот суд на САД: Ентони Кенеди, Дејвид Сјутер и Стивен Брејер. Како пензионирани судии, тие повеќе не учествуваат во работата на Врховниот суд, но може да бидат назначени за привремени задачи да седат во пониските федерални судови, обично во Апелационите судови на Соединетите Држави. Ваквите задачи формално ги врши главниот судија, на барање на главниот судија на понискиот суд и со согласност на пензионираниот судија. Во последниве години, Дејвид Сјутер често седеше на Првиот круг, чиј суд беше накратко член пред да се приклучи на Врховниот суд. Статусот на пензиониран судија е аналоген на оној на судија на окружниот или окружниот суд кој има добиено виш статус, а подобноста на судијата од Врховниот суд да преземе статус на пензионери (наместо едноставно да поднесе оставка од клупата) се регулира со истата возраст и критериуми за услуга.

Во последно време, судиите имаат тенденција стратешки да ги планираат своите одлуки за напуштање на клупата со лични, институционални, идеолошки, партиски и политички фактори кои играат улога. Стравот од ментален пад и смрт често ги мотивира судиите да се повлечат. Желбата да се максимизира силата и легитимноста на судот преку едно пензионирање истовремено, кога судот е во одмор и за време на непретседателски избори, укажува на грижа за институционалното здравје. Конечно, особено во последните децении, многу судии го темпираа своето заминување да се совпадне со филозофски компатибилен претседател кој ја извршува функцијата, за да се осигура дека ќе биде назначен наследник со истомисленици.
  алт=(се пензионира во 2018)|мини|188x188пкс|Ентони Кенеди
  лево|мини|194x194пкс|Дејвид Сјутер
  лево|мини|188x188пкс|Стивен Брејер

 Плата 
Од 2024 година, придружните судии добиваат годишна плата од 298.500 американски долари, а главниот судија се плаќа 312.200 американски долари годишно. Штом судијата ќе ги исполни условите за возраст и услуга, судијата може да се пензионира со пензија врз основа на истата формула што се користи за федералните вработени. Како и кај другите судии на федералните судови, нивната пензија никогаш не може да биде помала од нивната плата во моментот на пензионирање според клаузулата за компензација од член III од Уставот.алт=|мини|320x320px|Судот од јуни 2022 година

 Стаж и седење 
Во најголем дел, секојдневните активности на судиите се регулирани со протоколарни правила засновани на стажот на судиите. Главниот судија секогаш се рангира на прво место по редослед на предност - без оглед на должината на нивниот стаж. Придружните судии потоа се рангираат според должината на нивниот стаж. Главниот судија седи во центарот на клупата или на чело на масата за време на конференциите. Останатите судии седат по редослед на стаж. Вишиот најстариот соработник на правдата седи веднаш десно од главниот судија; вториот најстариот седи веднаш лево од нив. Седиштата се наизменично од десно кон лево по редослед на стаж, при што најмладиот судија го зазема последното место. Затоа, од мандатот во октомври 2022 година, судот седи на следниов начин од лево кон десно, од перспектива на оние кои се соочуваат со судот: Барет, Горсуч, Сотомајор, Томас (највисокиот соработник на правдата), Робертс (главен судија), Алито, Каган , Кавано и Џексон. Исто така, кога членовите на судот се собираат за официјални групни фотографии, судиите се распоредуваат по стаж, при што петте највозрасни членови седат во првиот ред по истиот редослед како што би седеле за време на судските седници (во моментов, од лево до десно, Сотомајор, Томас, Робертс, Алито и Каган) и четворицата најпомлади судии кои стојат зад нив, повторно по истиот редослед како што би седеле за време на судските седници (Барет, Горсуч, Кавано и Џексон).

На приватните конференции на судиите, сегашната практика е тие да зборуваат и да гласаат по редослед на стаж, почнувајќи од главниот судија прво и завршувајќи со најмладиот соработник на правдата. По обичај, најмладиот соработник на правдата на овие конференции е задолжен за какви било ниски задачи што судиите може да ги бараат додека се состануваат сами, како што се отварање на вратата од нивната конференциска сала, сервирање пијалаци и пренесување на наредби од судот до службеникот.

 Моќ 
Мајкл Валдман тврдеше дека ниту една друга земја не му дава толку моќ на својот Врховен суд. Ворен Е. Бургер, пред да стане главен судија, тврдеше дека со оглед на тоа што Врховниот суд има таква „моќ што не може да се преиспита“, веројатно е дека „ќе се самозадоволува себеси“ и веројатно нема да „се вклучи во непристрасна анализа. Лери Сабато напиша дека федералните судови , а особено Врховниот суд, имаат прекумерна моќ Суја А. Томас тврди дека Врховниот суд го презел поголемиот дел од уставно дефинираните овластувања од поротите во Соединетите Држави. самиот делумно благодарение на влијанието на правните елити и компании кои ги претпочитаат судиите пред поротата, како и неможноста на поротата да ја брани својата моќ.

Некои членови на Конгресот ги сметаа резултатите од мандатот 2021-2022 година за префрлање на владината моќ во Врховниот суд и „судски удар“. Мандатот на судот од 2021 до 2022 година беше првиот целосен мандат по назначувањето на тројца судии од страна на републиканскиот претседател Доналд Трамп - Нил Горсуч, Брет Кавано и Ејми Кони Барет - што создаде шест-силно конзервативно мнозинство во судот. Последователно, на крајот на мандатот, судот донесе голем број одлуки кои го фаворизираа ова конзервативно мнозинство додека значително го променија пејзажот во однос на правата. Тука спаѓаат и женската здравствена организација Добс против Џексон, која го отфрли Роу против Вејд и Планирано родителство против Кејси со признавањето дека абортусот не е уставно право, асоцијацијата за пушки и пиштоли на државата Њујорк, Inc. против Брун, која јавното поседување пиштоли го направи заштитено право според Вториот амандман, Карсон против Макин и Кенеди против Училишниот округ Бремертон кои обајцата го ослабнаа Клаузула за основање што ги раздвојува црквата и државата, и Западна Вирџинија против ЕПА што ја ослабна моќта на агенциите на извршната власт да го толкуваат нивниот конгресен мандат.

 Наводи 

Категорија:Американско општество