Крсто Папиќ

Крсто Папиќ (7 декември 1933 – 7 февруари 2013 година)  бил хрватски сценарист и филмски режисер чија кариера се протегала повеќе од пет децении. Генерално се сметал за еден од најдобрите режисери на поранешна Југославија, а се вброил и во југословенскиот црн бран .

 Биографија 
Крсто Папиќ бил роден во Вучи До, во близина на Никшиќ во денешна Црна Гора . Неговите рани играни и документарни филмови биле дел од Хрватското и југословенското ново кино, и често се сметале за хрватски одглас на уметничкото движење Црн бран, кое најмногу се случувало во Србија. Дополнително, самиот Папиќ бил поврзан со политичкото движење Хрватска пролет во раните 1970-ти. Тој бил член на загрепскиот филмофилски круг под влијание на францускиот Нов бран, т.н. „ Хичкокинци “, заедно со филмаџиите и критичарите Анте Петерлиќ, Зоран Тадиќ, Бранко Иванда, Петар Креља и фокусиран на филмските критичари Владимир Вуковиќ и Хрвоје Лисински. Двата најпознати рани играни филмови на Папиќ, Лисиче и <i id="mwHw">Представа Хамлета и Мрдуши Доњој</i>, често биле напаѓани од владини извори. Лисиче не добил дозвола да ја претставува Југославија на Канскиот филмски фестивал, па влегол во програмата на Квинзејн во 1970 година. Избавитељ бил силно критикуван од Стипе Шувар, кој алудирал дека алегоријата на тој филм за фашизмот всушност се однесувала и на комунизмот .

Последователните играни филмови на Папиќ биле покласични во нивната нарација, но повторно политички контроверзни. Особено „Наследството на вујко ми“, критички филм за политичката ситуација на Југославија под титоизмот за време на периодот на Информбирото, (номиниран за Златен глобус во 1989 година)  бил опкружен со контроверзии и политички напади од традиционалните партиски кругови и особено од организациите на партизанските ветерани  што довело до одложување на продукцијата.

Папиќ бил награден со највисоката хрватска награда Владимир Назор за животно остварување  во кинематографијата во 2006 година, и со Grand Prix Special des Amériques (за исклучителен придонес во кинематографската уметност) во 2004 година.

Починал во Загреб на 7 февруари 2013 година по битка со рак на желудникот, на 79-годишна возраст.

 Филмографија 

 1965 – Клучот ( Кључ ) – Омнибус филм со делови во режија на Ванча Кљаковиќ, Крсто Папиќ и Антун Врдољак ; Сегментот на Папиќ е насловен Чекајќи ( Чекати ).
 1967 – Илузија ( Илузија )
 1969 година – Лисици ( Лисиче ) – влезе во Квинзејн
 1973 – Изведба на Хамлет во селото Мрдуша Доња ( Predstava Hamleta u selu Mrduša Donja – влезе во официјалната селекција на Берлинскиот филмски фестивал
 1976 – Спасителот на стаорци ( Избавитељ ) – познат и како „Искупител“ – прва награда на Меѓународниот фестивал на научнофанатастична филм во Трст во 1977 година и на Фантаспорто во 1982 година
 1980 – Тајната на Никола Тесла ( Тајна Николе Тесле ) – на англиски јазик
 1988 – Наследството на мојот вујко ( Život sa stricem ) – номиниран за наградата Златен глобус (најдобар странски филм)
 1991 – Приказна од Хрватска ( Priča iz Hrvatske ) – позната и под дистрибутерскиот наслов Idaho Potato
 1999 – Кога мртвите почнуваат да пеат ( Кад мртви запјевај )
 2003 – Инфекција ( Инфекција ) – римејк на The Redeemer
 2012 – Цветен плоштад ( Цвјетни трг )

 Наводи 

 Поврзано 

 Krsto Papić at IMDb

Категорија:Починати во 2013 година
Категорија:Родени во 1933 година
Категорија:Статии со извори на хрватски (hr)
Категорија:Режисери