Синица

Синици (Sialia sialis) — северноамериканска група птици со средна големина, претежно инсектојадни или сештојади од редот врапчевидни од родот Sialia од семејството дроздови (Turdidae). Синиците се еден од ретките родови дрозд во Америка.

Синиците снесуваат во просек од 4 до 6 јајца по гнездење. Тие обично несат два или трипати годишно. Се гнездат од март до август.

Синиците имаат сина, или сина и розова беж на пердуви. Женките се помалку светло обоени од мажјаците, иако шемата на боите е слична и нема забележлива разлика во големината.

 Таксономија и видови 
Родот Sialia бил воведен од англискиот натуралист Вилијам Свејнсон во 1827 година со источната синица (Sialia sialis ) како вид.   Молекуларната филогенетска студија со помош на митохондријални секвенци објавена во 2005 година покажа дека Sialia, Myadestes и Neocossyphus (африкански мравји-дрозд) формирале базален клад во семејството Turdidae. Во рамките на Sialia, планинската синица била сестра на источната синица. 

 Однесување 
десно|мини|476x476пкс| Планинска синица
Синиците се територијални и претпочитаат отворени пасишта со расфрлани дрвја. Ова е слично на однесувањето на многу видови клукајдрвци. Синиците обично можат да произведат помеѓу две и четири потомци во текот на пролетта и летото (март до август во североисточниот дел на САД). Мажјаците ги идентификуваат потенцијалните места за гнездо и се обидуваат да ги привлечат потенцијалните женски партнери на местата за гнездење со посебни однесувања кои вклучуваат пеење и мафтање со крилјата, а потоа собирање материјал за гнезда или во празнини. Ако женката го прифати мажјакот и местото на гнездење, таа сама го гради гнездото и ги инкубира јајцата.

Предатори на млади синици во гнездата може да бидат змии, мачки и ракуни. Видовите на птици кои се натпреваруваат со синиците за местата за гнездење се обичен сколовранец и градско врапче, кои ги преземаат местата за гнездење на синици, убивајќи млади, кршејќи јајца и веројатно убивајќи ги и возрасните синици. 
мини|300x300пкс| Машка западна синица

До 1970-тите, бројот на сините птици се намалил според проценките и до 70% поради неуспешната конкуренција со домашните врапчиња и сколовранци, двата воведени видови, за гнездење шуплини, и поради губењето на живеалиштата. Кон крајот на 2005 година, Лабораторијата за орнитологија на Универзитетот Корнел објавила дека забележала синици низ јужниот дел на САД како дел од годишното броење на птици, што е силен показател за враќањето на синиците во регионот. Овој пораст во голема мера може да се припише на напорите на волонтери кои воспоставуваат и одржуваат патеки за сини птици.

 Во градината 
Популарноста на овие птици кај градинарита се должи на уништувањето на штетните инсекти. 

 Во културата 

 Ирокези 
Во традиционалната ирокезијска космологија, се верува дека повикот на синицата ја одвратува ледената моќ на Савискера, познат и како Флинт, духот на зимата. Нејзиниот повик го тера Савискера да побегне од страв и мразот да се повлече. 

 Како симбол во песните 
„Сината птица на среќата“ е песна компонирана во 1934 година од Сандор Хармати, со зборови на Едвард Хејман и дополнителни текстови на Хари Пар-Дејвис.

„ (There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover “ била компонирана во 1941 година од Волтер Кент на стихови од Нет Бартон во очекување на времето кога Втората светска војна ќе заврши. Бартон не знаел дека сината птица не е автохтона во Англија. Вера Лин ја популаризираше песната со нејзините настапи пред војниците.

„ Синица“ е песна напишана од Стивен Стилс и снимена од рок групата Бафало Спрингфилд во 1967 година. Ги содржи стиховите „Таму таа седи горе на седалото. Најчудната сина боја“.

 Галерија 

 Поврзано 

 Сина птица на среќата

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Eastern Bluebird во All About Birds, The Cornell Lab - описи, вклучувајќи опсег, повици и физички опис
 Видеа за дрозд на Интернет колекцијата птици
 Северноамериканско здружение синица
 Сиалис — Информации за синица и нивно зачувување и реставрација.
Категорија:Птици на Северна Америка
Категорија:Синици