Дом на општините

Домот на општините (Англиски: House of Commons) е долен дом на Парламентот на Обединетото Кралство. Како и горниот дом, Домот на лордовите, се состанува во Вестминстерската палата во Лондон, Англија. Домот на општините е избрано тело кое се состои од 650 членови познати како членови на парламентот (пратеници), кои се избираат да ги претставуваат изборните единици според системот за прв пат и ги задржуваат своите места до распуштање на Парламентот.

Долниот дом на Англија започна да се развива во 13 и 14 век. Во 1707 година станал Долниот дом на Велика Британија по политичката унија со Шкотска, а од 1801 година станал и Долниот дом на Ирска по политичката унија на Велика Британија и Ирска. Во 1922 година, телото стана Дом на општините на Обединетото Кралство на Велика Британија и Северна Ирска по независноста на Ирската слободна држава. Според Парламентарните акти од 1911 и 1949 година, овластувањето на лордовите да го отфрли законодавството беше сведено на овластување за одложување. Владата е единствено одговорна пред Долниот дома премиерот останува на функцијата само додека ја задржат довербата на мнозинството од општините.

 Улога 
Иако Долниот дом формално не го избира премиерот, со конвенција и во пракса, премиерот одговара пред Домот и затоа мора да ја задржи својата поддршка. На овој начин, позицијата на партиите во Домот е од огромно значење. Така, секогаш кога функцијата премиер останува празна, монархот го назначува лицето кое ја има поддршката од куќата, или која најверојатно ќе ја има поддршката на домот - вообичаено лидерот на најголемата партија во куќата - додека лидер на втората по големина партија станува лидер на опозицијата.

Заедницата може да укаже на недостаток на поддршка за владата со отфрлање на предлог за доверба или со донесување предлог за недоверба. Предлозите за доверба и недоверба се изразени експлицитно: на пример, „Дека овој дом нема доверба во Владата на Неговото Височество“. Многу други предлози до последните децении беа разгледувани за прашања на доверба, иако не беа експлицитно формулирани како такви: особено, важни нацрт-закони кои беа дел од агендата на владата. Годишниот буџет се уште се смета за прашање на доверба. Кога владата ќе ја изгуби довербата од Долниот дом, премиерот е должен или да поднесе оставка, отворајќи го патот за друг пратеник кој може да има доверба, или да побара од монархот да го распушти Парламентот, а со тоа да забрза општи избори.

Од Законот за распуштање и свикување на парламентот од 2022 година, Парламентот заседава до пет години. Ова е максимум: премиерите можат да изберат да го распуштат парламентот во поранешни времиња, со дозвола на монархот, а често тоа го прават. Ова беше враќање на историскиот систем кој беше заменет со Законот за парламенти на одредено време од 2011 година, кој го одреди мандатот на пет години. Почнувајќи од 9 јули 2024 година, пет од дванаесетте последни премиери ја добија функцијата како непосреден резултат на општите избори; другите ја добија функцијата по оставка на премиер на нивната партија.

Премиерот ќе поднесе оставка по поразот на партијата на изборите, доколку не може да формира коалиција, или да добие договор за доверба и снабдување, и може да биде принуден да поднесе оставка по успешното барање за недоверба (или од Домот како целина, или од сопствената парламентарна партија). Во такви случаи, премиерата оди на оној што може да завладее со мнозинство во Домот, освен ако не постои обесен парламент и не се формира коалиција; новиот премиер по конвенција ќе биде новиот лидер на партијата на премиерот во заминување. Стана практика да се пишуваат уставите на големите политички партии во ОК за да се обезбеди одреден начин за назначување нов партиски лидер.

По конвенција, министрите се членови или на Домот на општините или на Домот на лордовите. Мал број беа именувани надвор од Парламентот, но во повеќето случаи тие потоа влегоа во парламентот на дополнителни избори или со добивање на врсник (да се направи врсник). Од 1902 година, сите премиери, освен еден, биле членови на Заедницата во времето на назначувањето; единствениот исклучок беше за време на долгиот летен одмор во 1963 година: Алек Даглас-Хоум, тогаш 14-тиот гроф од Хоум, се огради од своето врсници (според новиот механизам кој останува на сила) три дена откако стана премиер. Новата седница на Парламентот беше одложена за да се чека исходот од неговиот внатрешен избор, кој случајно веќе беше во тек поради неодамнешна смрт. Како што се очекуваше, тој победи на тие избори, кои беа за највисоко мнозинско место во Шкотска меѓу неговата партија; во спротивно уставно ќе беше обврзан да поднесе оставка.

Од 1990 година, речиси сите министри во кабинетот, освен тројца чии канцеларии се суштински дел од Домот на лордовите, припаѓаат на општините.

Неколку главни позиции во кабинетот (освен Лорд Приви Сил, лорд канцелар и водач на Домот на лордовите) беа пополнети од колеги во последно време. Забележителни исклучоци се Сер Алек Даглас-Хоум; кој беше министер за надворешни работи од 1960 до 1963 година; Питер Карингтон, 6-ти Лорд Карингтон, кој исто така служеше како секретар за надворешни работи од 1979 до 1982 година; Дејвид Камерон, поранешен премиер кој беше министер за надворешни работи од 2023 до 2024 година; Дејвид Јанг, Лорд Јанг од Графхам, кој беше назначен за секретар за вработување во 1985 година; Лорд Манделсон, кој служеше како деловен секретар; Лорд Адонис, кој служеше како секретар за транспорт; бароницата Амос, која служеше како секретар за меѓународен развој; бароницата Морган од Котес, која служеше како секретар за култура; и Лорд Голдсмит од Ричмонд Парк, кој беше државен министер за животна средина, храна и рурални прашања и државен министер за меѓународен развој. Избраниот статус на членовите на Заедницата (наспроти неизбраните лордови) и нивната директна одговорност пред тој Дом, заедно со овластувањето и транспарентноста, обезбедува одговорност на министрите. Одговорната влада е меѓународна уставна парадигма. Премиерот ги избира министрите и може да одлучи да ги смени во секое време, иако е апотказите и отпуштањата се формално направени од страна на Суверенот.
Увид на владата Овој дел има потреба од дополнителни цитати за верификација. Помогнете да се подобри овој напис со додавање на цитати до сигурни извори во овој дел. Материјалот без извори може да биде оспорен и отстранет. Најдете извори: „Дом на општините на Обединетото Кралство“ – вести · весници · книги · научник · JSTOR (февруари 2021 година) (Дознајте како и кога да ја отстраните оваа порака) Домот на општините формално ја испитува Владата преку нејзините комисии и прашањата на премиерот, кога членовите му поставуваат прашања на премиерот; Домот дава други можности за испрашување на други министри од кабинетот. Прашањата на премиерот се случуваат неделно, обично по половина час секоја среда. Прашањата мора да се однесуваат на официјалните владини активности на министерот што одговара, а не на нивните активности како лидер на партија или како приватен пратеник. Вообичаено, членовите на владината партија/коалицијата и членовите на опозицијата се менуваат кога поставуваат прашања. Членовите можат да побараат и писмено. Во пракса, оваа контрола може да биде прилично слаба. Со оглед на тоа што е применет изборниот систем на прво место, владејачката партија често ужива големо мнозинство во Заедниците, а министрите и ресорите практикуваат одбранбена влада, аутсорсинг на клучната работа на трети страни. Ако владата има големо мнозинство, нема потреба или поттик за компромиси со другите партии. Големите современи британски политички партии имаат тенденција да бидат толку цврсто оркестрирани што нивните пратеници често имаат мал простор за слободно дејствување. Голем дел од пратениците на владејачката партија се платени членови на Владата. Од 1900 година, Владата трипати ги загуби барањата за доверба - двапати во 1924 година и еднаш во 1979 година. Меѓутоа, заканата од бунт од пратениците на нивната сопствена партија често ги принудува владите да направат отстапки (под коалицијата Камерон-Клег, врз основачките болници и под Работа над надоместоците за надополнување и компензација за неуспешни пензиски шеми на компаниите). Повремено, владините сметки се поразени со бунтови (закон за тероризам 2006 година). Сепак, посериозна е контролата што ја обезбедуваат избраните комисии. Домот на општините технички ја задржува моќта да ги отповикува министрите на круната (или кој било друг субјект, дури и ако не е јавен службеник) за нивните злосторства. Импичментите ги суди Домот на лордовите, каде што е неопходно просто мнозинство за да се осуди. Меѓутоа, оваа моќ падна во неупотреба; Домот на комуните ги проверува владата преку други средства, како што се барањата за недоверба; последниот импичмент беше оној на Хенри Дандас, првиот виконт Мелвил во 1806 година. Законодавни функции Дополнителни информации: Акт на Парламентот (Велика Британија) Сметките може да се воведат во кој било дом, иако важните записи генерално потекнуваат од Долниот дом. Надмоќта на Заедниците во законодавните прашања е обезбедена со Парламентарните акти од 1911 и 1949 година, според кои одредени видови сметки може да му бидат претставени на суверенот за кралска согласност без согласност на Домот на лордовите. Лордовите не смеат да ја одложуваат сметката за пари (закон што, според мислењето на претседателот на Долниот дом, се однесува исклучиво на националното оданочување или јавните фондови) повеќе од еден месец. Згора на тоа, лордовите не смеат да ги одложуваат повеќето други јавни сметки за повеќе од две парламентарни седници или една календарска година. Меѓутоа, овие одредби се однесуваат само на јавните записи кои потекнуваат од Долниот дом. Покрај тоа, нацрт-законот со кој се бара продолжување на парламентарниот мандат над пет години бара согласност од Домот на лордовите. Според обичај што преовладувал дури и пред актите на Парламентот, само Домот на општините може да изготвува сметки за оданочување или снабдување. Понатаму, сметките за снабдување усвоени од Долниот дом се имуни на амандманите во Домот на лордовите. Дополнително, на Домот на лордовите му е забрането да измени нацрт-закон за да се вметне одредба за оданочување или снабдување, но Долниот дом често се откажува од своите привилегии и им дозволува на лордовите да прават амандмани со финансиски импликации. Според посебна конвенција, позната како Конвенција на Солсбери, Домот на лордовите не се обидува да се спротивстави на законодавството ветено во изборниот манифест на владата. Оттука, бидејќи моќта на Домот на лордовите е строго ограничена со статутот и практиката, Домот на општините е очигледно помоќниот дом на парламентот.

 Наводи