Војна против изнајмување

Војна против изнајмување (исто така позната како Хелдерберг војна) — бунт на станарите во северниот дел на Њујорк помеѓу 1839 и 1845 година. Анти-изнајмувачите ја прогласиле својата независност од феудалниот систем управуван од патрони, спротивставувајќи се на даночниците и успешно барајќи земјишни реформи. Конфликтот резултирал со усвојување на закони кои ги направиле феудалните мандати нелегални и незаконски закупите подолги од 12 години.Miller (1967), pp. 66–69.

 Настани 
Инцидентот започнал со смртта на Стивен Ван Ренселаер III во 1839 година. Ван Ренселаер, кој бил опишан како „благ и добронамерен земјопоседник“ бил покровител на регионот во тоа време. Како начин да ги развие своите огромни имоти, Ван Ренселаер им доделил на станарите доживотен закуп по умерени цени.

За време на неговиот живот, кога станарите биле во финансиски ограничувања, тој претпочитал да прифати кирија во форма на стоки и услуги наместо готовина, да дозволи кириите да се акумулираат или да прифати делумно плаќање наместо да ги исели. Меѓутоа, неговите договори за закуп вклучувале и одредба за „четврт-продажба“, која барала од станарите кои ги продавале своите закупнини да му платат на Ван Ренселаер една четвртина од продажната цена или една дополнителна година закупнина. Покровители ја поседувале целата земја на која живееле станарите во долината Хадсон и го користеле овој феудален систем за закуп за да ја задржат контролата врз регионот.

Кога умрел, неговото богатство било намалено во економскиот пад познат како Паника од 1837 година, па тестаментот на Ван Ренселаер им наложил на неговите наследници да собираат неподмирени кирии и исплати од четвртина продажба за да се применат на долговите на неговиот имот. Кога наследниците се обиделе да наплатат, станарите кои верувале дека нивните долгови ќе бидат простени по смртта на Ван Ренселаер не можеле да ги платат бараните суми, не можеле да обезбедат поволен распоред за плаќање од наследниците и не можеле да добијат олеснување во судовите, па затоа се побуниле.

Првиот масовен состанок на земјоделците-закупци што довел до војната против киријата се одржал на врвот на планините Хелдерберг во Берн, Њујорк на 4 јули 1839 година. Тие издале декларација за независност, ветувајќи: „Ќе ја земеме топката на Револуцијата онаму каде што ја запреа нашите татковци и ќе ја превртиме до конечното завршување на слободата и независноста на масите“. Меѓу нивните тактики биле штрајкот за изнајмување, при што станарите одбивале да платат за нивните закупнини, освен ако наследниците на Ван Ренселаер и другите покровители не се согласеле на договорено решение.

Во декември 1839 година, Анти-изнајмувачите одбиле 500 луѓе предводени од шерифот на округот Олбани, Мајкл Арчер, вклучувајќи ги Вилијам Марси и Џон Ван Бурен. Гувернерот Вилијам Севард им се заканил на бунтовниците со 700 припадници на милицијата и тие се предале. Меѓутоа, востанието продолжило да тлее. Маскираните „Индијанци од Калико“ се спротивставувиле на иселувањето, собирањето даноци и спроведувањето на законот, понекогаш посипувајќи ги со катран и пердуви нивните непријатели.Thomas Summerhill, "Anti-Rent Wars (New York)", in Encyclopedia of U.S. Labor and Working-class History Vol.

Конфликтот добил поддршка некаде помеѓу 25.000 и 60.000 станари од околу 300.000 станари во системот за патрони. Во јануари 1845 година, сто и педесет делегати од единаесет окрузи се собрале во Лутеранската црква Свети Павле во Берн за да повикаат на политичка акција за да се разгледаат нивните поплаки.

 Наводи 

 Дополнителна литература 


 .
 .
 .
 Miller, Douglas T. (1967) Jacksonian Aristocracy: Class and Democracy in New York, 1830–1860. New York: Oxford University Press.
 .




Категорија:Протести за станување