Првомајски погубувања во Кесарјани

На 1 мај 1944 година, 200 грчки комунисти (, „200-те од Кајсаријани“) — егзекутирани на полигонот на атинското предградие Кајсаријани од нацистичките окупациски власти како одмазда за убиството на германскиот генерал од страна на грчките сили на отпорот.

 Заднина 
Грција била под диктаторски и жестоко антикомунистички режим на Метаксас од 1936 година. Членовите на Комунистичката партија на Грција биле прогонувани и ставени во затвор, главно во затворите Акронауплија и Крф, или испратени во внатрешен егзил на мали острови. Со германската инвазија на Грција и почетокот на окупацијата на Оската на Грција во април 1941 година, комунистичките затвореници биле ставени под германска контрола. По италијанското предавање во септември 1943 година, повеќето од комунистичките затвореници, кои порано биле држени во концентрациониот логор Лариса, управуван од Италија, и преместени во концентрациониот логор Хајдари во северозападното предградие на Атина.

 Погубувања 
мини|Памфлет во кој се објавува „егзекуцијата на 200 комунистички затвореници во Кајсаријани, на 1-ви мај 1944 година како одмазда за убиството на германски генерал. Грчкиот доброволен кор самоиницијативно погуби и 100 комунисти“.
На 27 април 1944 година, партизаните на ЕЛАС нападнале од заседа и го убиле германскиот генерал Франц Крех и уште тројца германски офицери кај Молаои во Лаконија. Како одмазда, германските окупаторски власти со прогласување објавиле егзекуција на 200 комунисти на 1 мај, како и егзекуција на сите мажи пронајдени од германските војници надвор од нивните села на патот Спарти -Молаи. Дополнително, германската прокламација објавила дека „под впечатокот на ова злосторство, грчките доброволци самоиницијативно убиле уште 100 комунисти“.

На 30 април, веста за претстојните погубувања се проширила во логорот Хајдари. Командантот на логорот Фишер ги повикал надзорниците на работилницата, сите поранешни затвореници во Акронауплија, и прашал кој од другите затвореници би можел да ги замени, наводно затоа што ќе бидат преместени во друг логор следниот ден, заедно со затворениците од затворот Халкис. Толкувајќи го овој „потег“ како покритие за нивната егзекуција, сите затвореници во Акронауплија се збогувале со своите другари, а во ќелијата блок 3 од логорот се одржала импровизирана проштална забава. Следното утро, затворениците од Халкис биле преместени од логорот со камиони. Командантот на логорот Фишер потоа одржал прозивка и ги избрал 200-те затвореници што ќе бидат погубени - речиси сите поранешни затвореници во Акронауплија (околу 170), поранешните прогонети во Анафи и неколкумина кои биле затворени од Германците. Според изјавите на очевидци, затворениците реагирале со пркос, пеејќи ја грчката национална химна, песната Танцот на Залонго и песната на затворениците во Акронауплија, дури и кога камионите пристигнале да ги соблечат.

200-те затвореници биле донесени во полигонот Кајсаријани, каде што биле егзекутирани во серии од по дваесет. Труповите биле погребани на 3-ите Атински гробишта. Меѓу погубените биле  и Наполеон Сукацидис и Стелиос Склаваинас (познати по договорот Софулис -Склаваинас пред војната).

 Комеморација 
мини| Алексис Ципрас положува црвени рози на споменикот Кајсариани.
Погубувањата биле суштински настан на грчкиот отпор против силите на Оската и одекнуваат меѓу грчката левица до ден-денес.

Кога на 1 мај 1950 година било дозволено одбележувањето на Меѓународниот ден на работниците за прв пат од 1936 година (режимот на Метаксас го укинал набргу потоа), тоа било одржано на стрелиштето Кајсариани. Толпата побарала амнестија за политичките престапи и ослободување на над 20.000 политички затвореници кои сè уште се држат на островот Макронисос и на други места по Граѓанската војна во Грција.

На посетата на германскиот претседател Ричард фон Вајцекер на Грција во јуни 1987 година, тој го избрал Меморијалот на Кајсаријани за комеморација на жртвите од окупацијата од Втората светска војна, потег што конзервативните кругови на грчката и германската администрација го сметаат со скептицизам. Додека бил таму, Вајцсекер ги спомнал и имињата на некои други места во Грција каде германскиот Вермахт извршил масакри: Калаврита, Дистомо, Клеисоура, Коммено, Лингјадес и Канданос.

На 26 јануари 2015 година, новоизбраниот премиер на Грција, Алексис Ципрас, го посетил стрелиштето и положил рози на споменикот на погубувањата, како негов прв чин откако положил заклетва. Овој потег бил широко протолкуван како симболичен гест на пркос кон Германија и нејзината улога во грчката должничка криза.

Во октомври 2017 година, бил објавен филмот To Teleftaio Simeioma („Последната забелешка“) на познатиот грчки режисер Пантелис Вулгарис. Филмот се фокусира на приказната за 200-те, со германскиот командант на логорот, капетанот на СС Карл Фишер ( Андре Хенике) и грчкиот политички затвореник и преведувач Наполеон Сукацидис (Андреас Константину) како главни ликови.

 Наводи 

Категорија:Грција во Втората светска војна
Категорија:Антикомунизмот во Грција
Категорија:Судири во 1944 година
Категорија:Германски воени злосторства во Втората светска војна