Масовен терор на Крим (1917-1918)

Масовен тероризам на Крим — акти на револуционерно и криминално насилство што се случиле на територијата на Кримскиот Полуостров во зимата 1917-1918 година за време на воспоставувањето на советската власт. Настаните се случиле во периодот на постреволуционерниот хаос и станал првиот случај на масовен црвен терор за време на Руската граѓанска војна . Тие се карактеризираат со линчови, предизвикани од виртуелната анархија што започнала на Крим на крајот на 1917 година и растот на левичарскиот екстремизам предизвикан од активната работа и агитација на радикалните партии, првенствено левичарските .

Севкупно, за време на периодот на воспоставување и доминација на советската власт на Крим (декември 1917 - април 1918 година), најмалку илјада луѓе биле убиени како резултат на теророт. Овие настани во голема мера не биле опфатени во советските испитувања.

 Теоретско оправдување 
Теророт претставувал едно од теоретски оправданите и прифатливи средства за борба на руските револуционерни партии, како што се социјалистичките револуционери, анархистите и болшевиците. Вторите, отфрлајќи го поединечниот терор, ја оправдале употребата на масовен терор за време на периодот на „највисокото заострување на класната борба“ - пролетерската револуција.  Во исто време, идејата за употреба на масовен терор се родила кај највисокото раководство на оваа партија.  За болшевиците теророт претставувал само тактички начин за постигнување на целите, односно за уништување на непријателите и заплашување на неопределените  .

Масовниот терор на Крим за време на првото воспоставување на советската власт е споредлив по обем со „селанските војни“. Учесници во теророт биле, пред сè, оној дел од поморските посади кои повеќе наликувале на заедница на криминалци на поморските бродови отколку на воен персонал, и кримскиот пролетаријат. И иако и двајцата често се нарекуваа себеси „болшевици“, тие немале никаква врска со идеите на болшевизмот или со кримското раководство на Болшевичката партија. Ниту кримскиот пролетаријат, ниту здравиот дел од екипажот на бродот не учествувале во теророт, а понекогаш дури и го спречувале неговото спроведување .

 Ситуација по Октомвриската револуција 
лево|мини|300x300пкс| Митинг на плоштадот Нахимов во Севастопол. 6 октомври 1917 година
До крајот на 1917 година, политичката позадина на Крим, како и низ цела Русија, силно замавнала кон левите крилја. Ако на изборите за градските думи одржани во летото 1917 година, единствениот болшевик влегол во думата на целиот Крим - во Севастопол, тогаш изборите за серуското уставно собрание, кои биле одржани на Крим на 12 ноември - 14 ноември 1917 година Гласовите на гласачите на Крим биле распределени на следниов начин: Според партиските списоци Социјалистичката револуционерна партија  од различни фракции добила 352.726 гласови, или 67,9%; Кадетите - 38.108 гласови, или 6,8%; Болшевиците - 31.154 гласови, или 5,5%; Меншевици - 14.693 гласови, или 3,3%; според националните списоци: муслимани - 64.880, или 11,9%; Германци - 23.590, или 4,8%; Евреите - 13.145 гласови, или 2,4%. Крим, како и цела Русија, гласала за социјалистите. (Зарубин А. Г., Зарубин В. Г. „Без победници. Од историјата на Граѓанската војна на Крим“. - Симферопол: Антиква, 2008. - стр. 222. - 728 стр. - 800 примероци — ISBN 978-966-2930-47-4), им дала на болшевиците забележлив процент на гласачи во големите градови: Симферопол, Севастопол, Јалта, Феодосија, Судак, Коктебел и голем број други населби .

Популарноста на најбројните партии - социјал-револуционерите и меншевиците - нагло опаднала до ноември 1917 година. Партиските активисти ги напуштиле редовите на партиите, честопати влегувајќи во редовите на болшевиците . Анархистите одиграле значајна улога во настаните на Крим од втората половина на 1917 година. Анархистичките групи дејствувале во сите поголеми градови на Крим и во Црноморската флота - за степенот на влијание на анархистите врз Црноморската флота сведочи фактот што претседателот бил анархист кој бил избран во Централниот извршен комитет на Црноморската флота (Центрофлот). Морнарите, неискусни во политиката, не ги одвојувале болшевиците од анархистите - болшевичката Н. И. Островскаја, испратена на Крим од Централниот комитет на РСДЛП (б), напишала: „... тие (анархистите) се заблуда за нас.“ .

Со исклучок на значителен (но апсолутно не поголем На изборите за Серуското конститутивно собрание на Црноморската флота, 22.000 морнари гласале за социјалистичките револуционери, 10.800 за болшевиците, 19.500 за други партии и национални листи (Зарубин А. Г., Зарубин В. Г. „Без победници од историјата. Граѓанска војна на Крим“ - Симферопол: Антиква, 2008. - стр. 222. - 728 стр. - 800 примероци.. — ISBN 978-966-2930-47-4))) дел од Црноморската флота, работниците на фабриката во Симферопол А.А. Анатра и Морската фабрика Севастопол, населението на Крим, вклучително и пролетаријатот на Крим, остро негативно се сретнале со Октомвриската социјалистичка револуција.

До крајот на 1917 година, на територијата на Кримскиот Полуостров се формирале три вистински центри на моќ  :

 традиционалните земства, градските думи, синдикатите, фабричките комитети и советите кои не ја признале Октомвриската социјалистичка револуција биле претставени од Провинцискиот совет на народните претставници на Таврид (СНП) - управното тело на Тавридската провинција, избрани на 20 ноември од страна на конгрес на претставници на споменатите организации. СНП застанала на традиционалните серуски позиции (свикување на Уставотворно собрание итн.), осудувајќи го преземањето на власта од страна на болшевиците;
 Курултајство на кримските Татари, кој го осудил преносот на власта на Советите и поставило курс за постигнување државна независност на Крим;
 Севастополскиот совет и формираниот Воен револуционерен комитет, контролиран од болшевиците и нивните сојузници Левите социјал-револуционери, не ја признале ниту СНП (тие ја повториле нејзината кратенка како „Сојуз на народни предавници“), ниту тврдењата за моќта на курултаите, иако можеле да склучат привремени сојузи со вторите за поединечни прашања.

Овде може да се додаде и администрацијата на Привремената влада, која сè уште се обидувала да бара легитимна моќ. Сето ова заедно довело до хаос и анархија во управата на Крим . Политички, Крим претставувал арена за борба меѓу две главни идеи - болшевизмот и кримско-татарскиот национализам. Руските офицери и руските социјалистички партии од други нијанси, кои биле противници и на првиот и на вториот тренд, во суштина избегнувале да учествуваат во овој судир.

Главната и одлучувачка сила на Кримскиот Полуостров била Црноморската флота. Бидејќи не учествувала во воените дејствија од летото 1917 година, морнарите на Црноморската флота, регрутирани во неа од сите региони на поранешното Руско Царство, се повеќе и повеќе се вклучувале во решавањето на тогашните кримски проблеми, иако самиот Крим бил туѓа земја за нив. И покрај распаѓањето на дисциплината, а можеби и поради тоа, Црноморската флота останала застрашувачка сила - само во Севастопол имало околу 40 илјади морнари на бродови и во тврдината. На други бродови се развиле односи кои не се разликувале многу од односите во криминалните заедници. Копнените единици стационирани на Крим биле во уште поголем степен на распаѓање. По наредбата бр.1 немало нормална војска и поморска служба. По неуспехот на Корниловиот пуч, биле забележани случаи на тепање полицајци. До крајот на 1917 година, поморската средина веќе станала поекстремистичка од самите болшевици. Под овие услови, дури и болшевиците на Крим биле соочени со задача не да го поттикнуваат воениот персонал, туку да го задржат. Самите морнари, имајќи свои нови револуционерни власти (првенствено Централната флота, која зазела најлево-радикални позиции, како и Севастополскиот совет и Воениот револуционерен комитет), биле подготвени да започнат спонтани погроми без никакво надворешно раководство .

Советот на народни претставници и Курултајството се потпирале на воената сила зад поранешниот штаб на кримските трупи на поранешната руска армија - Обединетиот кримски штаб. Била предводена од водачот на кримските Татари Џафер Сејдамет и полковникот Макухин. Покрај кримските татарски национални единици - „ескадрили“ - тој теоретски можел да се потпре на 2½ илјади руски офицери кои се наоѓале на територијата на Крим. Вкупниот број на борци зад СНП бил проценет на 6 илјади бајонети и сабји  .

Друг фактор што ја дестабилизирало ситуацијата била активноста на соседната украинска Централна Рада, која ги објавила своите претензии кон Црноморската флота на поранешното Руско Царство и поттикнало украинизација на бродовите на Црноморската флота со цел нивна понатамошна потчинетост на Украина. Од ноември 1917 година, Централната Рада веќе отворено прогласила подреденост на Крим на нејзината моќ .  Во исто време, и Централната Рада и Извршниот комитет на Курултајството на Кримнските Татари, не верувајќи на ниту една страна во борбата за власт на Крим, сепак се обиделе да се искористат едни со други во борбата против најопасниот непријател - советскиот болшевизам, влегувајќи во привремени сојузи за ова прашање .

Ситуацијата со криминалот била тешка - уште во летото 1917 година, градовите на Крим биле преплавени од бран криминални групи  и војнички грабежи. Во руралните средини постоеле неовластени запленувања на земјопоседници и манастири, ограбувајќи имоти и фарми, а масовно се сечеле незаконски шуми. Ваквите постапки на селаните во голема мера биле определени од соодветната агитација на новодојдените леви радикали, првенствено од редовите на војниците и морнарите. До почетокот на есента 1917 година, на полуостровот започнале спонтани протести против зголемувањето на цените на храната и општите високи трошоци за живот, за да се смири кои воени единици требало да се доведат. Ситуацијата била влошена од изобилството на локално вино, поради што често било потребно да се смират самите воени единици кои учествувале во пијаните веселби. Неспособноста на властите да го запрат беззаконието го принудило населението да прибегне кон линч .

Од сите политички сили на Крим, единствено две биле противници на насилството - народните социјалисти и меншевиците. Сите други партии, првенствено болшевиците, левите социјалистички револуционери и анархисти, имале намера да ги постигнат своите политички цели преку вооружено насилство .

 Причини, обем, последици од теророт и негова проценка 
На 4 (17) ноември 1917 година, во Петроград, била донесена одлука да се испрати следната (трета) делегација на балтичките морнари во Црноморската флота за да се „разменат најдобрите практики“. Делегација од дваесет и пет морнари од Кронштат, придружувана од двајца кримски болшевици А. Калич и А. Рижих, кои биле во Петроград токму во деновите на Октомвриското вооружено востание, директно учествувале во настаните и добиле упатства лично да се вратат во Севастопол од Ј.М.Свердлов. Тие пристигнале во Севастопол на 15 ноември (28) 1917 година. Жителите на Кронштат веднаш почнале да ги поттикнуваат жителите на Црното Море, барајќи тепање на полицајците.

Одржан во Севастопол од 6 до 10 ноември 1917 година, конгресот на бродски екипажи и крајбрежни команди на Црноморската флота одлучил да испрати вооружени одреди на морнари од Црноморската флота во Дон за да им помогне на месните совети да ја преземат власта и да го потиснат отпорот кон „контрареволуцијата“. На ова се спротивставиле командата на Црноморската флота и офицерите. Оваа позиција на офицерите се сметала за „контрареволуционерна“. Од 15 ноември 1917 година во Севастопол започнале произволни апсења на офицери.

Во битките со единиците на Атаман Каледин, црноморските трупи биле поразени. Вината за ова била ставена на командата, каде во близина на Тихоретскаја, морнарите го застрелале поручникот А. М. Скаловски, еден од четворицата офицери кои биле дел од револуционерниот одред на Црното Море. На  телата на 18 морнари убиени во судирите со Донските Козаци биле донесени во Севастопол. Еден ден подоцна, првите морнари од поразениот одред се вратиле во Севастопол. Погребот на морнарите убиени во битката со Козаците резултирал со огромни демонстрации со барање „итно погубување на офицерите...“. По погребот се случило првото убиство на офицер -  на разурнувачот Фидониси, кој се наоѓал на море, пожарникар Коваленко го убил посредникот Николај Скородински откако го прекорил за невнимателна услуга .

 Почеток на теророт 
Причината за почетокот на репресалиите против поморските офицери биле сеќавањата на Поморскиот суд од 1905 и 1912 година, во кои офицерите ги осудувале морнарите кои учествувале во немирите на тешка работа и погубувања. Некои од судските службеници биле уапсени на почетокот на октомври 1917 година, откако морнарот Купцов, еден од осудените во 1912 година, пристигнал во Севастопол и повикал на одмазда на митинзи. Било одлучено да се најдат сите полицајци кои учествувале во тие настани и да се убијат. Всушност, репресијата паднала врз сите поморски и некои копнени офицери. Полицајците биле масовно разоружани. Комисиите на бродот ги донеле следните резолуции  : „Службениците не треба да имаат ниту еден револвер, ниту една сабја. Мора да им се одземат сите видови оружје“.

На 28 декември 1917 година, морнарите на разурнувачите „Фидониси“ и „Гаџибеј“ ги застрелале сите свои офицери (32 лица) на Малахов Курган. Вечерта истиот ден, масакрот на офицерите веќе се случувал низ Севастопол. Труповите биле фрлени во морето во Јужниот залив. Очевидци сведочеле дека за време на овие настани во Севастопол биле убиени вкупно 128 офицери. Севастополскиот совет, растеран од болшевиците во пресрет на настаните, не направил ништо за да ги спречи убиствата. Само следниот ден, 16 (29) декември декември, Советот изразил „оценка“ на убијците. Сепак, историчарите забележуваат дека за самото болшевичко раководство, овие ексцеси не биле толку големо изненадување. Така, кога поранешниот член на Советот на Севастопол А. Капа, по декемврискиот масакр, го прашал претседавачот на Советот Н.А.Пожаров дали ова е крајот на теророт, тој го добил одговорот: „Засега да, но допрва ќе има епидемии.“

Очигледно некои од образованите сведоци на овие настани им го дале прекарот „Вартоломејски ноќи“. Името веднаш се вкоренило меѓу морнарите и влегло во секојдневна употреба не само на Крим, туку и на целата територија на поранешното Руско Царство. Наскоро, сепак, се појавил по „русифициран“ термин - „Еремеевски ноќи“. Изразите „Вартоломејските ноќи“ и „Ноќите на Еремеев“ подоцна биле широко користени кога се опишуваат последователните акти на црвен терор на Крим .

 Воспоставување на советската власт 
Предвремените избори за Советот на Севастопол и Централниот комитет на Црноморската флота одржани на крајот на декември 1917 година и дале мнозинство на коалицијата на болшевиците и левите социјалистички револуционери. Целата Црноморска флота и најголемиот град на Крим биле во рацете на болшевиците. „Севастопол станал Кронштат на југот“, напишал Ј. Гавен во своите мемоари. По примерот на Севастопол, болшевиците почнале да формираат Воени револуционерни комитети (ВРК) низ целиот Крим. Воените револуционерни комитети всушност ги замениле постоечките совети. Во нив, доминацијата на болшевиците веќе била безусловна. На 3 јануаеи 1918 година, Извршниот комитет на Севастополскиот совет издал апел: „...до сите Совети на Кримскиот Полуостров со предлог веднаш да започне формирањето на Црвената гарда за заштита на придобивките на револуцијата од навлегувањата на контра- револуционери, без разлика под какво знаме дејствуваат“. На 12 јануари бил создаден Воено револуционерен штаб, кој тврдел дека има командна улога во воените прашања, на кој Централниот комитет на Црноморската флота, Севастополскиот воен револуционерен комитет, Севастополскиот совет и главниот фабрички комитет делегирале свои претставници. Сепак, ова тело се покажало како некомпетентно поради различноста на мислењата и недостатокот на технички апарат за управување .

Таквото изобилство на авторитети не можело а да не предизвика хаос и конфузија. Единственото тело кое можело функционално да управува со подредените структури била Црноморската централна флота, на која и била доверена команда на Црноморската флота со одлука на Првиот серуски конгрес на воената флота на 9 јануари. Изграден по моделот на совети (пленарни седници, извршен комитет кој известувал пред конгресите на Црното Море), тој бил и политичко и командно тело на Црноморската флота, бидејќи имал свој апарат за управување, покрај тоа, командата ѝ била подредена Црноморската флота со сета поморска инфраструктура и комуникации. Иако болшевиците се обиделе да ги ограничат слободните морнари и да ги стават барем во некоја рамка, веќе не било можно да се запре протокот на насилство што тие го започнале .

Граѓанската војна на територијата на Крим започнала на крајот на декември 1917 година (стар стил) - воени судири меѓу трупите на СНП (чии главни вооружени сили биле националните единици на Кримските Татари создадени под привремената влада) и болшевизираните единици се одржале во градовите на Крим. Како што се сеќава болшевикот Ј. Гавен, раководството на кримските болшевици намерно го искористил говорот на СНП против Севастопол за да ја преземе власта низ Крим:Со исклучок на Севастопол, сите градови на Крим непријателски ја дочекаа Октомвриската револуција... Веќе на крајот на декември 1917 година, по преземањето на власта (во Севастопол), стана јасно дека Крим може да се освои само со вооружена борба... Моравме да се држиме до дипломатијата... Марширавме под слоганот за одбрана на револуцијата... масите беа убедени дека Курултаите сакаат да ја преземат власта... ние цело време работиме (претставници на Воениот револуционерен комитет) да изгледа како контрареволуционерни сили, офицерски одреди, ескадрили нè напаѓаат, а ние само се браниме и на тој начин ги фрламе силите кон Јалта, Евпаторија, Керч.До средината на јануари 1918 година, воените акции кои носеле светла национална боја (Русите (поддржувачите на Советите) против Татарите (поддржувачите на регионалната влада)) веќе се одвивале низ целиот полуостров . Воспоставувањето на советската власт во градовите на брегот на Крим следело по едно сценарио. Првично, воените единици лојални на регионалната влада, претежно татарски во национален состав, биле донесени во градот, советите биле распуштени, а болшевичките локални гарнизони биле разоружани. Како одговор, по наредба на Централната флота, а понекогаш и на барање на месните болшевици, воените бродови на Црноморската флота се приближувале до градот, приземјувајќи трупи, на кои им се придружувале месните болшевици и мрачните личности кои сакале да се вклучат во грабеж. Вооружениот отпор на единиците лојални на регионалната власт било лесно надминат. По ова, започнале репресалиите против заробениот непријател и „буржоазијата“, во кои можело да западне секој обичен човек .

 Терор во Евпаторија 
Во Евпаторија, воспоставувањето на советската моќ наишло на отпор од месниот офицерски одред и единиците на кримските Татари испратени во Евпаторија од Симферопол од страна на штабот на кримските трупи, подредени на СНП. Започнало разоружувањето на болшевичките воени единици стационирани во Евпаторија. На 13 јанари 1918 година, А.Л. Новицки бил убиен од евпаторискиот совет Д.Л. Караев, што ја ескалирало ситуацијата.

За да им помогне на месните болшевици, десантна сила до една и пол илјади револуционерни морнари и Црвена гарда била испратена од Севастопол на транспортот Трувор и хидрокрусерот „Романија“. По гранатирањето на градот од пиштолите на хидрокросерот, војниците заминале кон брегот. Во градот започнале репресии, кои зазеле широки размери и траеле три дена. Пред очите на роднините кои ја набљудувале егзекуцијата, сите заробени членови на офицерскиот одред (46 лица) се удавиле во морето, биле уапсени над осумстотини „контрареволуционери“ и „буржоази“, чиј степен на вина бил веднаш утврден од судска комисија организирана од месни и севастополски револуционери .

Затворениците биле сместени во складиштето на транспортниот брод, а на него седела комисијата. Труповите биле фрлени во Црното Море. Точниот број на убиените во првите три дена (15-17 јануари стар стил) со одлука на оваа комисија не е познат, но сеизнесува најмалку 47 лица. Според С.П. Мелгунов, врз основа на материјалите на Специјалната комисија за истражување на злосторствата на болшевиците, најмалку триста од уапсените биле убиени. Последователните историчари веруваат дека овие бројки можеби се претерани  и ја навеле бројката од педесет како најблиска до реалноста .

Последователно, по заминувањето на десантните сили во Севастопол, месните активисти продолжиле со егзекуциите. Тие веќе не биле извршувани на море, туку во градот - на територијата на градската депонија или на улиците, веднаш до куќите каде што биле извршени апсењата. Евпаторија станал единствениот град на Крим во кој не само на безимени морнари и пролетери, туку и дел од градското советско раководство (семејството Немич станало особено познато) кое зело отворено и активно учество во уништувањето на вистинските и имагинарните противници на советската моќ . Зачувани се документарни докази дека оние кои активно учествувале во крвавите убиства, истовремено се занимавале со банални грабежи, додека се криеле зад воените и револуционерните потреби .

 Терор во Феодосија 
За да воспостави советска власт во Феодосија, на почетокот на јануари 1918 година, разурнувачот „Фидониси“ пристигнал на патот со одред од револуционерни морнари на бродот под команда на анархистот А.В. Мокроусов. Војниците биле  приземјени. Морнарите ги убиле сите офицери што ги нашле (бројот на жртвите се проценува од неколку десетици до шеесет и три лица), но дополнително „истребување на контрареволуцијата“ не се случило во градот, благодарение на позицијата на Советот на Феодосија,  на чие чело се наоѓал умерениот болшевички лекар С.В. Констансов, како и првиот советски командант на Феодосија М.Ф.Барсов, кој им рекол на револуционерите од Севастопол: „Буржоазијата е моја овде и нема да дозволам некој друг да ги убие“.

 Терор во Јалта 
Одморалиштето Јалта, во кое традиционално биле сместени многу офицери кои се опоравувале од повредите, станало сцена на крвави битки меѓу одредите на револуционерните морнари и ескадрилите на кримските Татари од 9 до 17 јануари 1918 година со употреба на поморска артилерија и хидроавијација. Откако го окупирале градот, морнарите и Црвената гарда започнале лов по офицери и случајни минувачи, кои биле убиени токму на улиците; понекогаш, веројатно, само за да ги ограбат труповите. Севкупно, според различни проценки, загинале од осумдесет до сто луѓе, а земајќи ги предвид оние што загинале во следните денови во другите населени места на јужниот брег на Крим - до двесте .

 Терор во Симферопол 
Во Симферопол се наоѓал Заедничкиот штаб на трупите на Крим и главните структури на организациите кои се спротивставуваат на болшевиците и советите - СНП и Кримското Татарско Курултајство. Откако одредите на морнарите и Црвената гарда кои се залагале за советската моќ започнала офанзива од Севастопол кон Симферопол, во Симферопол се кренало советско востание. На 14 јануари моќта на курултаите и Народната партија била елиминирана. Севастополските чети влегле во Симферопол. Како и во другите градови на Крим, започнале апсења и убиства на офицери и истакнати граѓани на градот. Вкупниот број на жртви на теророт во првите денови по воспоставувањето на советската власт во градот, според Комисијата на АФСР за истражување на болшевичките злосторства, достигнал 200 луѓе , додека советските истражувачи именувале многу поголем број - според според нивните податоци, до 700 биле убиени во Симферополски офицери .

 Избувнување на насилство 21-24 февруари 1918 година 
До крајот на јануари 1918 година (стар стил), во поранешната Црноморска флота, како резултат на демобилизацијата што траела од крајот на 1917 година, бројот на персоналот бил преполовен - имало 2.294 офицери и 25.028 морнари и војници во флотата. Мнозинството биле регрути од 1917 година, кои генерално не наишле на други услови во службата освен револуционерен раздор. Владејачката коалиција на болшевиците и левите социјалистички револуционери, кои всушност ја контролирале Црноморската флота, во тоа време почнала да се распаѓа поради различните ставови на овие партии за можноста за склучување мир со Германија. Ова уште повеќе ја влошило дисциплината - масата војници, кои добивале повеќенасочни сигнали до неодамна обединетите регионални тела, станала целосно неконтролирана. Наспроти ова, анархистите станале поактивни, чии единици претставувале опасност дури и за болшевичкото раководство .

Во исто време, финансискиот живот на Крим паднал во целосен пад. Ризницата на Крим била празна. Работниците, морнарите и канцелариските работници немале со што да платат плата, со што да купат храна итн. Болшевичките револуционерни комитети, на кои де факто им припаѓала моќта, решиле да направат „обесштетување“ - одредени и огромни суми кои, во многу ограничен временски период, требало да бидат придонесени во корист на советите од поединците кои тие ги именувале и поединечни општествени групи („буржоаски“) и цели административни единици. Така, на пример, севастополската буржоазија била оданочена со 10 милиони рубли, Јалта - 20 милиони. Евпаторија и Феодосија морале да платат по 5 милиони, Коктебел - 500 илјади рубли и така натаму, до секоја област. Било практично невозможно да се депонираат толку големи суми. Во исто време тие почнале да земаат заложници како гаранти за наплата на отштета од роднините на оние кои требало да го платат обесштетувањето. Неисполнувањето на отштетите било причина за настаните што се случиле на Крим на крајот на февруари 1918 година. Болшевичките водачи на Крим последователно го објасниле избувнувањето на насилството во последните десет дена од февруари 1918 година со фактот дека „...капиталистите и шпекулантите умно избегнаа плаќање данок... таквото однесување на буржоазијата... предизвика огорченост на експанзивна маса на морнари до таква состојба што резултираше со спонтано масовно уништување на злонамерните неплаќачи“ .

Болшевичката влада ги свртела и селаните против себе - им било наредено да ги исплатат сите заостанати долгови од претходните години (почнувајќи од 1914 година), што очигледно станало невозможно да се направи. Неуспехот да се наплатат заостанатите долгови предизвикало употреба на репресија, што пак довело до бран на незадоволство што ги зафатило селата .

На 14 февруари 1918 година, телата на 27 морнари кои загинале во битките на Дон биле доставени во Севастопол. Во градот била прогласена општа жалост и биле откажани сите забавни настани.  Директен поттик за нова рунда терор претставувал декретот на Советот на народни комесари „Социјалистичката татковина е во опасност!“ од 21 февруари 1918 година во врска со почетокот на германската офанзива на Источниот фронт, уништена од демобилизацијата на руската армија. Декретот ја вратил смртната казна, укината од Вториот конгрес на Советите. Правото на вонсудско извршување било дадено на Црвената гарда: „6) Сите способни членови на буржоаската класа, мажи и жени, треба да бидат вклучени во овие баталјони, под надзор на Црвената гарда; оние кои пружаат отпор треба да бидат застрелани... 8) На местото на злосторството се застрелани непријателски агенти, контрареволуционерни агитатори, германски шпиони“. Покрај општиот декрет, широко распространет од советскиот печат на Крим, Црноморската централна флота добила посебна телеграма од членот на одборот на Народниот комесаријат за поморски работи Ф. Ф. Расколников кои ги зајакнал застрашувачките белешки од Уредбата и наредил „да се бараат заговорници меѓу поморските офицери и веднаш да се скрши оваа хидра“. Указот и телеграмата паднале на подготвено тло.  .

Историчарите Зарубин привлекле внимание на фактот дека иако, на прв поглед, теророт од тие денови имал сосема хаотични и неконтролирани форми, тој сепак бил подготвен од револуционерната агитација од претходниот период - и покрај целиот надворешен хаос, жртвите на теророт биле речиси исклучиво сопственичките групи на население и офицери, дури и ако веќе долго време биле во пензија (во болшевичката пропаганда - „класни непријатели“ и носители на „контрареволуционерни чувства“). На оваа основа, историчарите заклучиле дека болшевичката влада е директно одговорна за масакрот што се случил .  Како и во претходните избувнувања на насилство (декември 1917 - јануари 1918), вонсудските убиства биле придружени со грабежи .

Државниот архив на Крим содржи податоци кои укажуваат дека во текот на три ноќи од 21 до 24 февруари 1918 година, 600 луѓе биле убиени во Севастопол од морнари и Црвена гарда кои излегле од контрола. Овие бројки ги наведуваат и современите историчари. Историчарот Т.Н.Бикова напишала дека оваа бројка е веројатно потценета . Сведок на настаните Н.Н. Кришевски напишал за 800 офицери убиени во Севастопол овие денови .  Жртвите биле политичкиот водач на кримските Татари, муфтијата Номан Челебиџихан, контраадмиралот Н.Г. Лвов и уште петнаесет офицери, предадени на толпата од ќелиите на затворот во Севастопол. По Севастопол, бран убиства ги зафатило и другите градови на Крим - Симферопол (до 170 истакнати граѓани и офицери биле убиени ноќта на 24 февруари  ), Јалта, Феодосија. Низ Крим овие денови биле убиени веројатно и до илјада луѓе. После тоа, советските власти на Крим го осудиле февруарското избивање на теророт, но историчарите Зарубин ги нарекле одлуките на советските власти задоцнети, цинични и инфантилни. Теророт бил запрен со вооружената интервенција на работниците од Севастопол, кои ги запреле бруталните морнарски банди, ја осудиле беспомошната положба на Севастополскиот совет и побарале негов реизбор .

 Градови кои избегнале терор 
На Крим, во голем број градови, воспоставувањето на советската власт во зимата 1917-1918 година не резултирала со жртви. Најголем од овие градови бил Керч, во кој била воспоставена болшевичката власт со сите атрибути (совет и револуционерен комитет). Очевидец на настаните запишал:...со благодарност се сеќавам на господинот Кристи, идеолошкиот болшевик, кого судбината го постави на чело на болшевичката моќ во Керч. Интелигентен човек, мек и кроток, иако жесток и искрен следбеник на болшевичките идеи, но непријател на секое насилство, крв и егзекуции, поседувајќи голема волја и карактер, Кристи самиот го спаси Керч од масакрот што вонземјаните морнари се обидоа да го извршат многу. пати со таен благослов на Совет на пратеници. ..

Откако го претставиле слоганот „Да ја претвориме царската војна во граѓанска војна!“ на почетокот на Првата светска војна, болшевиците биле психолошки подготвени да започнат граѓанска војна, придружена со масовен терор, поради претворање на светската војна во светска револуција.

Врз основа на примерите на овие градови, историчарите на Зарубин заклучиле дека избувнувањето на теророт не е неизбежно, дека доколку раководството на болшевичките организации и совети во другите градови биле луѓе кои цврсто го отфрлале насилството и не го поттикнувале тајно, па дури и отворено, тогаш можело да се избегне масовниот терор на Крим .

 Убиства на офицери на Црноморската флота 
Доколку се зачувани и бројни сведоштва од современици и извештаи од советските власти за тоа што се случувало во градовите, тогаш многу помалку се знае за тоа што се случувало низ кримските села во овој период. Но, и советските власти и слободните криминалци користеле насилство и терор врз руралното население за да го решат проблемот со храната, кој станал акутен во зимата 1917-1918 година. Селаните, особено богатите, биле меѓу слоевите кои најмногу настрадале во текот на опишаниот период .

Болшевичката влада издала висока наредба на Крим за извоз на храна во Централна Русија. Во последните денови од март - почетокот на април, речиси секој ден се испраќале возови од 150-200 вагони пченица, а вкупно, од февруари до април 1918 година, советските власти направиле извоз од 3,5 милиони леб од Крим .  Како што напишал комесарот за храна на Воениот револуционерен комитет Симферопол во својата телеграма од 28 февруари 1918 година до Градскиот комитет за храна во Москва  : „Таврида храни 21 гладна провинција, десет железници, Москва, Петроград, Финска, голем број фабрички области., населението на нивните градови...“

Заедно со наплатата на револуционерните обештетувања објавени од новите власти, на селаните им било наредено и да ги предадат сите предреволуционерни долгови, што било практично невозможно да се направи. Ова отворило широки можности за репресија против селаните кои немале доволно резерви да ги исполнат томовите објавени од властите наменети за задолжителна испорака. Вооружените чети, испратени од властите на село за да одземат храна, ги потиснале сите обиди за отпор со демонстративни камшикувања, конфискација на имот и егзекуции. Како што пишувале весниците: „Селанството има крајно негативен став кон сите овие репресивни мерки. Жителите се под постојан страв од бесмислено и неоправдано убиство“. Ваквите постапки на советската влада го отуѓиле селанството од него, а бидејќи селанството на Крим било главно кримско татарски во составот, востанието што започнало низ кримските села на крајот на април 1918 година веднаш се здобило со карактеристики на етно-конфесионален судир ослободувајќи го својот гнев врз христијанското (грчко, ерменско, руско) население, кое во очите на Татарите било поистоветено со советскиот режим  .

Во областа Феодосија, ексцесите на одредите за реквизиција добиле таков размер што самите советски власти биле принудени да го признаат опсегот на конфискацијата како „делумно неоснован“ и да употребат вооружена сила против најревносните експропријатори .

 Судбината на членовите на царското семејство 
Историчарите на Зарубин веруваат дека само германската инвазија на Крим во април 1918 година ги спасила претставниците на Домот на Романов кои биле на Крим од репресалии. Од крајот на пролетта 1917 година, со соодветни дозволи на привремената влада, следните луѓе живееле во нивните имоти на јужниот брег на Крим: великиот војвода Николај Николаевич (во имотот „Чаир“), царицата Марија Федоровна, великиот војвода. Александар Михајлович, големата војвотка Олга Александровна и нивните роднини живееле во имотот „Ај-Тодор“; Големиот војвода Пјотр Николаевич и неговото семејство живееле на имотот Дулбер, а на имотот Корејз живееле Јусупови. Вкупно имало седумнаесет претставници на поранешната владејачка куќа на Крим . Советот на Јалта постојано барал да се справи со нив, почнувајќи од првите избивања на терор во декември 1917 година. Само цврстата позиција на комесарот на Советот на Севастопол, морнарот Ф. Л. Задорожни, кој од Петроград пристигнал на Крим со специјална задача да ги чуваат Романови и да ги извршуваат исклучиво наредбите на централните власти, биле спречени репресалии. Откако никогаш не добил никакви упатства од центарот во врска со судбината на Романови, одред морнари под команда на Задорожни ги чувал Романови до доаѓањето на Германците, по што биле пуштени во Советска Русија. Иако германските офицери имале намера да ги погубат болшевиците кои ги држеле членовите на владејачката куќа во притвор, самите Романови застанале за нив, добивајќи им на своите чувари право да ја напуштат територијата на Крим по своја волја.

Секој криминалец, облечен во морнарска униформа, можело да се вклучи во грабеж и убиство. Криминалците биле водени првенствено од понизни инстинкти - „да ја заколат проклетата буржоазија и да го поделат нивниот имот“. Овие страсти биле надредени на ксенофобијата, социјалната каста на руското општество, осиромашувањето на населението, заморот од војната, од една страна, а од друга страна, суровоста за време на војната која веќе станало навика. И, конечно, стравот на самите терористи од нивните противници, бидејќи Енгелс на теророт исто така ја дал следнава дефиниција: „теророт е главно бескорисна суровост, извршена заради сопствениот мир на умот од луѓе кои самите доживуваат страв“ .

Советските историчари ги објасниле настаните како спонтано востание на масите, предизвикано од пркосното однесување на буржоазијата, која се криела „до сега зад грбот на компромитирачките организации“ и самата „пред револуцијата исцрпена од тешкотии, предводена масите во состојба на горчина, крвава омраза кон самите себе“, одбивајќи ги овие настани како „револуционерни“ и припишувајќи ги на провокации од страна на буржоазијата. Меѓутоа, како што забележал историчарот М.А.Елизаров, „буржоазијата... не може да ги поттикне масите против себе“ .

Со текот на времето, теророт станал сè поблизок до политиките на официјалните власти. Апелите издадени во Севастопол во име на властите ги разгореле страстите. И доколку во декември 1917 година - јануари 1918 година, настаните честопати се случувале не само не под раководство на револуционерните комитети и совети, туку дури и против нивната волја, тогаш избувнувањето на теророт на 22-23 февруари 1918 година било предизвикано првенствено со декрет на Советот на народни комесари од 21 февруари 1918 година. Според историчарите Зарубин, Кримската историја на масовниот терор може да биде илустрација за формите на Црвениот терор за време на Граѓанската војна: теророт еволуирал од условно спонтана фаза во декември 1917 година до организирана, болшевичко-државна сцена во ноември 1920 година 

Во текот на декември 1917 година - јануари 1918 година, според минимални проценки, најмалку илјада луѓе загинале од вонсудски репресалии на Крим , од кои значителен дел биле офицери на Црноморската флота, а вкупно за време на периодот на воспоставување и доминација на советската моќ на Крим (декември 1917 - април 1918 година) како резултат на терор и непријателства, загинале до 8.000 луѓе.  Една од компонентите на незаузданата толпа и терор било сквернавењето на црквите и убиствата на свештенството .

Бранот на вонсудски убиства што го зафатил градот во периодот кога коалицијата на болшевиците и левите социјалистички револуционери била нна власт во Советот на Севастопол довел до фактот дека на изборите за Советот што се одржале на почетокот на април 1918 година, жителите на градот гласале за своите политички конкуренти од социјалистичкиот табор - Меншевиците и Десните социјалистички револуционери. Болшевиците организирале повторени избори за Советот, но и ги загубиле. 

Теророт турнал многу офицери во редовите на зародишното Бело движење .  Офицерскиот кор на Црноморската флота претрпел огромни загуби. Оние офицери кои не биле повредени за време на теророт избрале да ги напуштат бродовите и да ги напуштат градовите на Крим. Ова довело до речиси целосно губење на борбената ефикасност на Црноморската флота, како што покажале последователните настани во пролетта и летото 1918 година на Црното Море . Од друга страна, демобилизираните морнари на Црноморската флота, имајќи стекнато практично искуство на терор, биле многу екстремни. Во нивните родни места и села, првенствено Новоросија, од каде што многумина од нив потекнувале, тие покажале зголемена активност во формирањето нова месна власт, а со избувнувањето на целосна Граѓанска војна на југот на Русија, формирале бројни морнарски партизански одреди од полуразбојнички карактер, што придонело за интензитетот на насилството и особената суровост на борбите што се воделе.

Голем број историчари истакнуваат дека настаните што се случиле на Крим во зимата 1917-1918 година, кои претставувале првиот случај на употреба на масовен терор за време на Граѓанската војна во Русија , ја покажуваат неконзистентноста на објаснувањата на лидерите на болшевизмот и последователната советска историографија дека теророт бил „наметнат“ на советската моќ на нејзините противници дека „белиот терор му претходел на црвениот“  .  „Спонтаниот терор“ од тој период всушност не бил спонтан - тој бил подготвен со долгогодишна пропаганда на екстремизам, која ја спроведувале левичарските радикални партии - анархисти, леви социјалистички револуционери и, пред сè, болшевиците. Токму утописката пропаганда на болшевиците и нивните сојузници ги условувало широките маси на таков начин што тие биле подготвени да вршат терор и ги сметале облиците на насилство што се случиле на Крим за прифатливи и неизбежни .

 Терор во селата 
Уште од советско време, во топонимијата и монументалната уметност на Крим биле зачувани имиња и дела кои ги слават организаторите и учесниците на масовниот терор од овој период. Така, улиците на Евпаторија се именувани по В. Матвеев, Н. Димишев и членовите на семејството Немич. Нивните имиња се изгравирани со златни букви на постаментот на споменикот на „советските комунисти“ на Плоштадот на Револуцијата . Во Феодосија, една од улиците е именувана според Федко, а таму е подигната негова биста. Во Симферопол и Евпаторија има улици именувани по Жан Милер.

До почетокот на 21 век, на територијата на Крим немало ниту еден споменик или спомен знак поврзан со жртвите на масовниот терор. Но, во 2000-тите, ситуацијата започнала да се менува.

Во Евпаторија во 2009 година, на територијата на црквата Свети Илија, преку трудољубивост на нејзиниот ректор, протоереј Георгиј Куницин и со благослов на митрополитот симферополско-кримски Лазар, бил поставен православен меморијален крст во спомен на жртвите на теророт од јануари - март 1918 година  .

 Белешки 

 Наводи 

 Литература 














Ратьковский И.С. Крымские расстрелы зимой 1917–1918 гг. (по воспоминаниям их участников) // Трагедия Войны: Гуманитарное измерение вооруженных конфликтов XX века. М., 2021.





 Надворешни врски 






Категорија:Руска граѓанска војна
Категорија:Црвен Терор