Климатска инерција

Климатска инерција или инерција на климатските промени е феномен со кој климатскиот систем на планетата покажува отпор или бавност при отстапување од дадена динамична состојба. Може да ја придружува стабилноста и другите ефекти на повратните информации во сложените системи и ја вклучува инерцијата што ја покажуваат физичките движења на материјата и размената на енергија. Поимот е колоквијализам што се користи за опфат и опишување на збир на интеракции што ги продолжуваат временските скали околу климатската чувствителност . Инерцијата е поврзана со двигателите и одговорите на климатските промени.

 Преглед 
Зголемените емисии на јаглерод од фосилни горива се основен инертен двигател на промените на климата на Земјата во текот на последните децении и се зголемиле заедно со колективната социоекономска инерција на нејзините жители. Многу компоненти на системот покажале инерцијални реакции на овој двигател, исто така познат како принудување . Стапката на пораст на глобалната површинска температура (ГПТ) е особено отпорна од 1) топлинската инерција на површината на планетата, првенствено нејзиниот океан, и 2) инерцијално однесување во рамките на повратните информации на јаглероден циклус  . Разни други биогеохемиски повратни информации придонеле за понатамошна еластичност. Енергијата складирана во океанот по инерцијалните одговори главно ја одредува краткорочната неповратна промена позната како климатска посветеност .

Инерцијалните одговори на Земјата се важни затоа што обезбедуваат шареноликост на живот на планетата и нејзината човечка цивилизација дополнително време да се прилагоди на прифатлив степен на планетарна промена. Сепак, неприлагодливата промена како онаа што придружува некои пресвртни точки може да се избегне само со рано разбирање и ублажување на ризикот од такви опасни исходи. Целта на интегрираното моделирање на проценка, сумирано на пример како Заеднички социоекономски патеки (ЗСП), е да се истражат ризиците од системот на Земјата кои ја придружуваат големата инерција и несигурност во траекторијата на човечките двигатели на промените.

Палеоклиматските записи покажуваат дека климатскиот систем на Земјата еволуирал по различни патишта и со повеќе временски размери. Нејзините релативно стабилни состојби кои можат да опстојат многу милениуми се прекинати со кратки до долги преодни периоди на релативна нестабилност. 

„ Временските константи “ се корисни параметри за сумирање на влијанијата од прв ред (линеарни) на различните инерцијални појави и во едноставни и во сложени системи. Тие го квантифицираат времето по кое 63% од целосниот излезен одговор се јавува по чекор промената на влезот.  Во науката за климата, овие методи може да се применат на енергетскиот циклус на Земјата, циклусот на водата, циклусот на јаглерод и на други места. На пример, транспортот и складирањето на топлина во океанот, криосферата, копното и атмосферата се елементи во составена топлинска анализа.  

Инерцијалните временски константи укажуваат на основната стапка за принудни промени, но долгите вредности не даваат гаранција за долгорочна еволуција на системот. Во сегашната состојба на Земјата се идентификувани бројни елементи на превртување од повисок ред со различни прагови на активирање и временски размери.

 Време на климатски одговор 
Одговорот на глобалната површинска температура (ГПТ) на удвојување во форма на чекор на атмосферската концентрација CO2  и неговото резултантно принудување, се дефинира како рамнотежна климатска чувствителност (РКЧ). Одговорот на РКЧ се протега на кратки и долги временски размери, но главната временска константа поврзана со РКЧ е идентификувана од страна на Џул Чарни, Џејмс Хансен и други како корисна метрика за да помогне во создавањето политики. ППК, ЗСП и други слични сценарија, исто така, се користени од истражувачите за симулирање на стапката на принудни климатски промени.

Времето на одговор на РКЧ  е пропорционално на РКЧ и главно е регулирано со топлинската инерција на најгорниот мешан слој и соседните долни океански слоеви. Главните временски константи приспособени на резултатите од климатските модели се движеле од неколку децении кога РКЧ е низок, до цел век кога РКЧ е висок.

 Елементи 

 Топлинска инерција 
Топлинската инерција е термин кој се однесува на забележаните доцнења во температурниот одговор на телото за време на преносот на топлина. Тело со голема топлинска инерција може да складира големо количество енергија поради неговиот волуменски топлински капацитет и може ефективно да пренесува енергија според коефициентот на пренос на топлина . Последиците од топлинската инерција се инхерентно изразени преку многу повратни информации за климатските промени поради нивната зависност од температурата; вклучително и преку силната стабилизирачка повратна информација на Планковиот одговор .

 Океанска инерција 
Океаните се најголемите топлотен резервоар на Земјата кој функционира да ја регулира климата на планетата; делува и како мијалник и како извор на енергија. Термалната инерција на океанот одложува одредено глобално затоплување. Тоа е забележано во глобалните климатски модели и е потврдено преку мерењата на содржината на топлина во океаните . Забележаната чувствителност на минлива клима е пропорционална со временската скала на топлинска инерција на поплитките океани.

 Инерција на ледената покривка 
Дури и откако ќе се намалат емисиите на CO2, топењето на ледените покривки  би продолжило и дополнително ќе го зголеми порастот на нивото на морето . Побавниот транспорт на топлина во екстремните длабоки океани, копнените седименти и густите ледени плочи ќе продолжи додека не се постигне рамнотежа на новиот систем на Земјата .

 Наводи 

Категорија:Глациологија
Категорија:Океанографија
Категорија:Хидрологија
Категорија:Климатски промени