Бездомништво во САД

мини|Стапки на населението на бездомници низ целата држава во споредба со националната стапка на бездомници во САД (0,17% или 171 лице на 100.000) во 2019 година. Од 9 држави (Аљаска, Калифорнија, Хаваи, Масачусетс, Невада, Њујорк, Орегон, Вермонт и Вашингтон ) и округот Колумбија кои имаат стапки на бездомници повисоки од Соединетите држави како целина, само Вермонт исто така немал средно бруто домување повисоко од Соединетите држави како целина во 5-годишните проценки на Анкетата на американската заедница 2015-2019 година.
десно|мини| Бездомничка во Вашингтон
мини| Бездомник спие преку улицата од зградата на Капитол на државата Колорадо во Денвер
Во Соединетите Американски Држави, бројот на бездомници во дадена ноќ во јануари 2023 година бил повеќе од 650.000 според Одделот за домување и урбан развој. Бездомништвото се зголемило во последниве години, во голем дел поради се посилниот недостиг на станови и зголемените цени на домовите во Соединетите Американски Држави.

Историски гледано, бездомништвото се појавило како национално прашање во 1870-тите. Раните бездомници живееле во урбаните градови во развој, како што е Њујорк. Во 20 век, Големата депресија од 1930-тите предизвикала значителен пораст на бездомниците. Во 1990 година, Бирото за попис на САД проценило дека бездомното население во земјата е 228.621 (или 0,09% од 248.709.873 набројани во пописот во САД во 1990 година) што застапниците за бездомништво го критикувале како недоволно пребројување. Во 21 век, Големата рецесија од доцните 2000-ти и како резултат на економската стагнација и пад биле главните движечки фактори и придонесувачи за зголемувањето на стапките на бездомници.

Главниот фактор кој придонесува за бездомништвото е недостатокот на понуда на станови и зголемувањето на вредноста на домовите. Меѓучовечките и поединечните фактори, како што се менталната болест и зависноста, исто така играат улога во објаснувањето на бездомништвото.  Сепак, менталните болести и зависноста играат послаба улога од структурните социо-економски фактори, бидејќи градовите на западниот брег како Сиетл, Портланд, Сан Франциско и Лос Анџелес имаат стапки на бездомници пет пати повеќе од оние во областите со многу пониски трошоци за домување како Арканзас, Западна Вирџинија и Детроит, иако последните места имаат високи оптоварувања на зависност од опиоиди и сиромаштија.

Здравствените компликации претставуваат значајна грижа за бездомниците, бидејќи недостатокот на живеалиште ја спречува хигиената и пристапот до здрава храна, и ги изложува поединците и на студ и на топлотен стрес. Ова дополнително придонесува за зголемена стапка на смртност.

Поголемиот дел од бездомниците живееле во Калифорнија, Њујорк, Флорида и Вашингтон во 2022 година, според податоците содржани во годишниот Извештај за проценка на бездомниците. Зголемувањето на бројот на бездомници соборило рекорди во 2022 година, а потоа повторно следната година. Во 2023 година, во Лос Анџелес и Њујорк биле прогласени рекордни нивоа на бездомници, а другите градови низ земјата пријавиле зголемено ниво на бездомници, при што главни двигатели се недостигот на прифатливи станови и зголемените трошоци за живот.

 Историска позадина 

 Предколонијални и колонијални периоди 
По бунтот на селаните во Англија, Констабал бил овластен според статутот на англиските сиромашни закони од 1383 година да ги држат скитниците и да ги принудуваат да покажат поддршка; доколку не можеле, казната беше затвор.

Вагабонзите може да бидат осудени на тумрук за три дена и ноќи; во 1530 година, било додадено камшикување. Претпоставката била дека скитниците се нелиценцирани питачи. Во 1547 година, бил усвоен предлог-закон со кој скитниците биле подложни на некои од поекстремните одредби на кривичниот закон, имено две години службеност и означување со „V“ како казна за првото дело и смрт за второто.

Голем број скитници се нашле помеѓу осудените транспортирани во американските колонии во 18 век.Convict Voyages (1): Overview , by Anthony Vaver, Early American Crime, January 6, 2009

 Урбанизација 
десно|мини| Бовери Мисион на 36 Бовери во Њујорк Сити, околу 1880 години
Бездомништвото се појавило како национално прашање во 1870-тите. Во моментов не постојат национални бројки што ја документираат демографијата на бездомниците. Џејкоб Рис пишувал, документирал и фотографирал сиромашни луѓе, иако не конкретно бездомници, во становите во Њујорк во доцниот 19 век. Неговата книга „Како живее другата половина“, објавена во 1890 година, ја подигнала јавната свест за условите за живеење во сиромашните квартови, предизвикувајќи одредени промени во градежните правила и некои социјални услови.

Растечкото движење кон социјална грижа го поттикнал развојот на спасувачките мисии, како што е првата спасувачка мисија на Америка, Спасувачката мисија во Њујорк, која била основана во 1872 година од Џери и Марија Мекаули. Во помалите градови постоеле скитачи, кои привремено живееле во близина на железничките пруги и скокале на возови до различни дестинации. Особено по Американската граѓанска војна, голем број бездомници биле дел од контракултурата позната како „хобохемија“ низ цела Америка.

До крајот на 19 век, голем број на американски градови и населени места имале значителен број бездомници.Homelessness in America; A non-economic problem! retrieved 1 October 2023 Во Њујорк, на пример, постоела област позната како „Бовери“. Спасувачките мисии нуделе „супа, сапун и спасение“, фраза воведена од Армијата на спасот , се појавиле по должината на сообраќајницата Бовери, вклучувајќи ја и најстарата, Бовери Мисион, која била основана во 1879 година од страна на свештеникот и г-ѓа А.Г. Рулифсон.

 20 век 

 1930-ти и 1940-ти 
мини| Невработени мажи надвор од народна кујна отворена од Ал Капоне во Чикаго од периодот на депресија, Илиноис, САД, 1931 година
Големата депресија од 1930-тите предизвикала разорна епидемија на сиромаштија, глад и бездомништво. Имало два милиони бездомници кои мигрираа низ САД.  Многумина живееле во населби кои се нарекувале „ Хувервили“ исмевајќи го претседателот што го обвинувале за депресијата. Жителите живееле во бараки и молеле за храна или оделе во народните кујни. Властите официјално не ги признавале овие Хувервили и повремено ги отстранувале станарите поради технички прекршување на приватни земјишта, но тие често биле толерирани од потреба. Кога Френклин Рузвелт го презел претседателството од Херберт Хувер, тој го усвоил Њу Дил, кој во голема мера ја проширил социјалната заштита, вклучително и обезбедување средства за изградба на јавни станови.KENNEDY, DAVID M. "What the New Deal Did." Political Science Quarterly, vol. 124, no. 2, [The Academy of Political Science, Wiley], 2009, pp. 251–68, http://www.jstor.org/stable/25655654 .

 1960-ти и 1970-ти 
Истражувањето од 1960 година од Универзитетот „Темпел“ во сиромашните населби на Филаделфија покажало дека 75% од луѓето кои се бездомници биле постари од 45 години, а 87% биле белци."The men on skid row: A study of Philadelphia's homeless man population", Department of Psychiatry, Temple University School of Medicine, November 1960.

Законот за ментално здравје на заедницата од 1963 година бил предодреден фактор во поставувањето на сцената за бездомништво во Соединетите Американски  Држави. Долгорочните психијатриски пациенти биле пуштени од државните болници во еднокреветни соби и биле испратени во здравствените центри на заедницата за лекување и следење. Никогаш адекватно финансиран, системот за ментално здравје на заедницата се борел да ги задоволи потребите на пациентите  и многу од „деинституционализираните“ завршиле да живеат на улица, без одржлив систем за поддршка. Во Соединетите Американски Држави, во текот на доцните 1970-ти, деинституционализацијата на пациентите од државните психијатриски болници бил преципитирачки фактор што ја засадило популацијата на луѓе кои се бездомници, особено во урбаните области како што е Њујорк.
десно|мини| Големиот пожар од 1911 година со бездомници

 1980-ти и 1990-ти 
десно|мини| Адвокатот за бездомници Мич Снајдер, актерот Мартин Шин, градоначалникот на Бостон Рејмонд Л. Флин
Бројот на бездомници пораснал во 1980-тите, речиси двојно се зголемил од 1984 до 1987 година. Според Дон Мичел, ова делумно се должело на неолибералните реформи на претседателството на Реган, бидејќи се зголемиле намалувањата на домувањето и социјалните услуги, а исто така економијата претрпела рецесија на почетокот на деценијата. Владата на САД утврдила дека некаде помеѓу 200.000 и 500.000 Американци тогаш биле бездомници.Joint Hearing op. cit., May 1984, p. 32 IUD Office for Policy Development and Research, A Report to the Secretary on the Homeless and Emergency Shelters, May 1, 1986. Постоеле некои американски федерални иницијативи кои имаа за цел да помогнат, да стават крај и да го спречат бездомништвото; сепак, немало одредени програми поврзани со бездомниците во Канцеларијата за управување и буџет. Шаторските градови, кои во голема мера исчезнале за време на повоениот период, почнале повторно да се појавуваат во тоа време.

Историјата на Соединетите Американски Држави илустрира дека ова било време кога постоела економска неволја и висока невработеност на моменти, а исто така бил и период кога хроничното бездомништво станало општествен проблем. Во 1980 година, федералните фондови сочинувале 22% од буџетите на големите градови, но до 1989 година сличната помош сочинувала само 6% од урбаните приходи (дел од поголемото намалување од 60% на федералните трошоци за поддршка на локалните власти).  Во голема мера (иако не исклучиво) во овие урбани области бездомништвото станало широко распространето и достигнало невиден број. Најзабележителни биле кратењата на федералните програми за домување со ниски приходи. Група за застапување тврди дека Конгресот го преполовил буџетот за јавни станови и Дел 8 (програма за субвенционирање на ваучери за домување на владата) и дека во периодот од 1980 до 1989 година буџетската власт била намалена од 74 милијарди долари на 19 милијарди долари. Ваквите наводни промени се тврди дека резултирале со несоодветна понуда на прифатливи станови за да се задоволи растечката побарувачка на населението со ниски приходи. Во 1970 година имало 300.000 повеќе евтини единици за изнајмување (6,5 милиони) од домаќинствата со ниски приходи (6,2 милиони). До 1985 година, групата за застапување тврдела дека бројот на евтини единици паднал на 5,6 милиони, а бројот на домаќинства со ниски примања пораснал на 8,9 милиони, што е разлика од 3,3 милиони единици.

Како одговор на последователната криза со бездомниците во 1980-тите и по многу години застапување и бројни ревизии, претседателот Реган го потпишал законот за помош на бездомниците МекКини-Венто во 1987 година; ова останува единственото федерално законодавство кое доделува средства за директна услуга на бездомниците. Законот Мекини-Венто го отворил патот за давателите на услуги во наредните години. Во текот на 1990-тите, засолништата за бездомници, народни кујни и други услуги за поддршка се појавиле во градовите и населбите низ целата земја. Сепак, и покрај овие напори и драматичниот економски раст обележан со оваа деценија, бројот на бездомници се зголемил и останал висок од 1990 до 1999 година, според мрежното место на „Коалиција за бездомници“. Станувало сè поочигледно дека едноставното обезбедување услуги за ублажување на симптомите на бездомништвото (т.е. засолништа, топли оброци, психијатриско советување итн.), иако е потребно, не биле успешни во решавањето на основните причини за бездомништвото. Меѓуагенцискиот совет на САД за бездомништво (USICH), федерална агенција содржана во извршната власт, бил основан во 1987 година како услов од Законот Мекини-Венто од 1987 година.

Истражување од 1990 година покажало дека поголемиот број бездомници не можат да се капат или тушираат.

Во 1992 година, Националната комисија за сериозно вознемирени јавни станови објавила извештај во кој се идентификувани 6% од јавните станови како „сериозно потресени“.National Commission on Severely Distressed Public Housing (U, National Commission on Severely Distressed Public Housing (US) Staff, & National Commission on Severely Distressed Public Housing (US). (1992). The final report of the National Commission on Severely Distressed Public Housing: A report to the Congress and the Secretary of Housing and Urban Development. Commission. Ова довело до пакет за финансирање од 5 милијарди долари, HOPE VI, за замена на потресени јавни станови со развитоци со мешани приходи.Popkin, S. J. (2004). A decade of HOPE VI: Research findings and policy challenges. Уривањето на SRO било поттикнато од зголемените цени на недвижностите и притисокот од соседството, што резултирало со рушење на повеќе единици отколку што биле првично идентификувани. Обновата не опфатила ни приближно толку единици на јавни станови колку што биле урнати, намалувајќи го вкупниот фонд на јавни станови и ставајќи повеќе луѓе на улица.False, H. O. P. E. (2002). a Critical Assessment of the HOPE VI Public Housing Redevelopment Program. Prepared by the National Housing Law Project, Poverty & Race Research Action Council, Sherwood Research Associates, and Everywhere and Now Public Housing Residents Organizing Nationally Together. Oakland, CA: National Housing Law Project.

 21 век 
десно|мини| Бездомник ветеран во Њујорк

 Подобрени податоци 
Во текот на изминатите децении, достапноста и квалитетот на податоците за бездомништвото значително се подобриле, делумно поради иницијативите на владата на Соединетите Американски Држави. Од 2007 година, американското Министерство за станување и урбан развој издало Годишен извештај за проценка на бездомниците, кој го открил бројот на поединци и семејства кои биле бездомници."How a ‘perfect storm’ of issues is causing a sharp rise in homelessness," Dec 24, 2023, PBS News Hour, retrieved December 25, 2023

Според Годишниот извештај за проценка на бездомниците на американското Министерство за домување и урбан развој од 2008 година, најчестите демографски карактеристики на сите засолнети бездомници се: мажи, членови на малцински групи, постари од 31 година и сами. Повеќе од 40% од згрижените бездомници имаат попреченост. Во исто време, значителни сегменти од засолнето бездомно население се бели, нехиспанци (38%), деца (20%) или дел од домаќинства со повеќе лица (33%). Приближно 68 проценти од 1,6 милиони згрижени бездомници биле бездомници како поединци и 32% биле лица во семејства.U.S. Department of Housing and Urban Development, "The Annual Homeless Assessment Report to Congress (2008)" , July 2009
алт=A homeless camp under a highway bridge in New Orleans, LA|мини| Камп за бездомници во Њу Орлеанс, март 2023 година
Во 2008 година, повеќе од 66% од сите згрижени бездомници биле лоцирани во главните градови, а 32% се наоѓале во приградски или рурални јурисдикции. Околу 40% од луѓето кои влегле во засолниште за итни случаи или програма за преодно домување во текот на 2008 година дошле од друга ситуација на бездомници (засолнети или незасолнети), 40% дошле од сместени ситуации (во свој или туѓ дом), а останатите 20% биле поделени помеѓу институционални поставки или други ситуации како што се хотели или мотели. Поголем број на луѓе имале релативно краток престој во засолништата за итни случаи: 60% останале помалку од еден месец, а 33% останале една недела или помалку.

Во 2009 година, имало околу 643.000 згрижени и незаштитени бездомници ширум земјата. Околу две третини од нив останале во засолништа за итни случаи или користеле преодни програми за домување, а останатите живееле на улица во напуштени згради или други области кои не се наменети за живеење на луѓе. Околу 1,56 милиони луѓе, или околу 0,5% од населението на САД, користеле засолниште за итни случаи или преодна програма за домување помеѓу 1 октомври 2008 година и 30 септември 2009 година Околу 44% од бездомниците биле вработени.Employment and Homelessness . National Coalition for the Homeless, July 2009. Во 2009 година било проценето дека едно од 50 деца или 1,5 милиони деца во Соединетите Американски Држави секоја година ќе доживеат некаков облик на бездомништво.

Имало околу 37.878 бездомници ветерани во САД во текот на јануари 2017 година; или 8,6% од сите возрасни бездомници (во споредба со приближно 7% од возрасното население на САД во 2018 година кои биле воени ветерани). Тексас, Калифорнија и Флорида имаат најголем број млади бездомници без придружба на возраст под 18 години, што сочинува 58% од вкупното младо население бездомници до 18 години. Њујорк објавил дека има околу 114.000 привремено бездомни училични деца.

Од 2007 до 2015 година, се смета дека бездомништвото, според федералното истражување, е во тренд на опаѓање. Сепак, започнувајќи од 2016 година, истражувањата покажале постојан пораст на бројот на бездомници, особено кај незаштитените."The 2023 Annual Homelessness Assessment Report to Congress," (AHAR), U.S. Department of Housing and Urban Development, retrieved December 25, 2023

Пандемијата КОВИД-19 и поврзаната економска криза, недостигот на станови и инфлацијата на цените на становите (надминувајќи го растот на платите) и крајот на владината заштита и помош за да се спротивстават на економските ефекти од КОВИД-19 - заедно со експлозивниот раст на зависностите од метамфетамин, опиоиди и фентанил - придонеле за нагло зголемување на бројот на бездомници во раните 2020-ти. До 2023 година, според федералното истражување, во годишната федерална анкета биле идентификувани рекордни 653.104 бездомници - скок од 12% во однос на претходната година, четирикратно зголемување од која било друга година, со зголемување во секоја категорија и демографска група на бездомници.

 Наводи 

 Библиографија 
 Aguirre, Adalberto; Brooks, Jonathan. (2001), "City redevelopment policies and the criminalization of homelessness: A narrative case study", in Kevin Fox Gotham (ed.) Critical Perspectives on Urban Redevelopment (Research in Urban Sociology, Volume 6), Emerald Group Publishing Limited, pp. 75–105
 American Library Association, Social Responsibilities Round Table, Hunger, Homelessness & Poverty Task Force. (n.d.). Resources. Retrieved December 13, 2010
 Barry, Ellen, "A Refugee's Triumph Over Desolation", Boston Globe, December 28, 2003.
 Baumohl, Jim, (editor), "Homelessness in America", Oryx Press, Phoenix, 1996. ISBN 0-89774-869-7
 Bley, D. (January 19, 2011). Raising the visibility of family homelessness in Washington state
 Booth, Brenda M., Sullivan, J. Greer, Koegel, Paul, Burnam, M. Audrey, "Vulnerability Factors for Homelessness Associated with Substance Dependence in a Community Sample of Homeless Adults", RAND Research Report. Originally published in: American Journal of Drug and Alcohol Abuse, v. 28, no. 3, 2002, pp. 429–452.
 Borchard, Kurt, Homeless in Las Vegas: Stories from the Street, University of Nevada Press, 2011
 Borchard, Kurt, The Word on the Street: Homeless Men in Las Vegas, University of Nevada Press, 2005
 Burke, Kerry, Fox, Alison, Martinez, Jose, "Hobo Madness hits Mad. Ave.: Bizman Sues Homeless for $" , New York Daily News, January 18, 2007.
 Center for Social Policy , University of Massachusetts Boston, "Hard Numbers, Hard Times: Homeless Individuals in Massachusetts Emergency Shelters 1999–2003", July 2004.
 Coalition for the Homeless (New York), "A History of Modern Homelessness in New York City".

 Crimaldi, Laura, "Cardinal spends time with homeless" , Boston Herald, December 26, 2006.
 Crimaldi, Laura, "Homeless Advocates Urge no Diversion of Shelter Funds" , Boston Herald, Wednesday, February 14, 2007.
 Crimaldi, Laura, "Champion for homeless fights for life", Boston Herald, Sunday, September 21, 2008. About Richard Weintraub, Director of Homeless Services for Boston, Massachusetts. The article has some modern history of homelessness in Boston.
 CSPTech, University of Massachusetts, Boston, "Characteristics of Homeless Families Accessing Massachusetts Emergency Shelters 1999–2001" , April 2003.
 Culhane, Dennis, "Responding to Homelessness: Policies and Politics", 2001.
 deMause, Neil, "Out of the Shelter, Into the Fire: New city program for homeless: Keep your job or keep your apartment", The Village Voice, New York, June 20, 2006.
 DePastino, Todd, "Citizen Hobo: How a Century of Homelessness Shaped America", 2003. ISBN 0-226-14378-3
 Desjarlais, Robert R., Shelter blues: sanity and selfhood among the homeless, University of Pennsylvania Press, 1997. A particular study of homeless people in the Boston area.
 Dreier, Peter; Appelbaum, Richard, "American Nightmare: Homelessness", Challenge: The Magazine of Economic Affairs, v.34, n.2, March/April 1991, pp. 46–52.

 Freeman, Richard B.; Hall, Brian, "PERMANENT HOMELESSNESS IN AMERICA?", Working Paper No. 2013, National Bureau of Economic Research, Cambridge, Massachusetts, September 1986
 Friedman, Donna Haig, et al., "Preventing Homelessness and Promoting Housing Stability : A Comparative Analysis" , The Boston Foundation and UMASS/Boston Center for Social Policy, June 2007.
 Gatto, Nora, "Vincent", Niagara University, Eagle Alumni Magazine, Fall 2006, p. 12.
 Hoch, Charles; Slayton, Robert A., New Homeless and Old: Community and the Skid Row Hotel, Philadelphia : Temple University Press, 1989. ISBN 0-87722-600-8
 Human Rights Watch. (2010). My so-called emancipation from foster care to homelessness for California youth. Retrieved from https://www.hrw.org/sites/default/files/reports/us0410webwcover.pdf
 Institute for Governmental Studies, Berkeley, "Urban Homelessness & Public Policy Solutions: A One-Day Conference", January 22, 2001.

 Kahn, Ric, "Buried in obscurity: Found dead on Causeway Street in June, his body awaits a nameless final rest", Boston Globe, December 17, 2006. A story about a Beacon Hill church pausing to remember the recently departed homeless.
 Katz, Celeste, "Public Advocate Bill de Blasio To BBH Global: Keep Your "Homeless Hotspot" Stunt Out Of NYC", The New York Daily News, March 13, 2012
 Katz, Jessica Ilana, "Homelessness, Crime, Mental Illness, and Substance Abuse: A Core Population with Multiple Social Service Needs", Department of Urban Planning and Studies, Massachusetts Institute of Technology, June 2003
 Keen, J. (December 13, 2010). Libraries welcome homeless to 'community living rooms.' USA Today Retrieved December 13, 2010
 Knight, H. (January 11, 2010). Library adds social worker to assist homeless. San Francisco Chronicle. Retrieved from sfgate.com

 Kuhlman, Thomas L., Psychology on the streets : mental health practice with homeless persons, New York : J. Wiley & Sons, 1994. ISBN 0-471-55243-7
 Kusmer, Kenneth L., "Down and Out, On the Road: The Homeless in American History", Oxford University Press, 2003. ISBN 0-19-504778-8
 Leeder, K. (December 1, 2010). Welcoming the Homeless into Libraries. In the Library with the Lead Pipe. Retrieved from Welcoming the Homeless into Libraries – In the Library with the Lead Pipe


 Maharidge, Dale. "How the United States Chose to Become a Country of Homelessness." The Nation.
 Massachusetts Coalition for the Homeless, "Down & Out Resource Manual", 2005.
 The Massachusetts Commission to End Homelessness, "Report of the Special Commission Relative to Ending Homelessness in the Commonwealth", Boston, Massachusetts, December 28, 2007 (January 2008).
 Massachusetts, Commonwealth of, "Housing the Homeless: a more effective approach", Governor's Executive Commission for Homeless Services Coordination, November 2003.
 Morton, Margaret, "The Tunnel: The Underground Homeless of New York City", Yale University Press, 1995. ISBN 0-300-06559-0
 National Coalition for the Homeless, "American Nightmare: A Decade of Homelessness in the United States", December 1989
 National Coalition for the Homeless. (July 2009) "Homes Not Handcuffs: The Criminalization of Homelessness in U.S. Cities" . Retrieved December 13, 2010,.

 Nieto G., Gittelman M., Abad A. (2008). "Homeless Mentally Ill Persons: A bibliography review" , International Journal of Psychosocial Rehabilitation. 12(2)
 O'Flaherty, Brendan, "Making room : the economics of homelessness", Cambridge, Massachusetts : Harvard University Press, 1996. ISBN 0-674-54342-4
 Quigley, John M.; Raphael, Steven, "The Economics of Homelessness: The Evidence from North America" , European Journal of Housing Policy 1(3), 2001, 323–336
 Radin, Charles A., "On the street, a quiet outreach of kindness: Little Brothers lift the less fortunate", Boston Globe, December 18, 2006.
 Riis, Jacob, How the Other Half Lives, 1890.
 Rossi, Peter H., Down and Out in America: The Origins of Homelessness, University of Chicago Press, 1991.
 Russell, Jenna, "In their shoes: To better understand the plight of the homeless, Harvard student takes to the streets", Boston Globe, August 9, 2009
 Ryan, Charles V., "Homes Within Reach: Springfield's 10-year plan to end long term homelessness", City of Springfield, Massachusetts, Mayor Charles V. Ryan, January 2007.
 Sanburn, Josh., Bans Around U.S. Face Challenges in Court, October 10, 2013.
 Schneider, P. (November 17, 2010). Can remodeled library attract public, suit homeless? The Cap Times. Retrieved from Can remodeled library attract public, suit homeless?
 Schutt, Russell K. , PhD, Professor, University of Massachusetts Boston.
 Schutt, Russell K., et al., "Boston's Homeless, 1986–1987: Change and Continuity" , 1987.
 Schutt, Russell K., Working with the Homeless: the Backgrounds, Activities and Beliefs of Shelter Staff , 1988.
 Schutt, Russell, K., "Homeless Adults in Boston in 1990: A Two-Shelter Profile" , 1990.
 Schutt, Russell K., Garrett, Gerald R., "Responding to the Homeless: Policy and Practice", Topics in Social Psychiatry, 1992. ISBN 0-306-44076-8
 Schutt, Russell K., Byrne, Francine, et al., "City of Boston Homeless Services: Employment & Training for Homeless Persons" , 1995.
 Schutt, Russell K., Feldman, James, et al., "Homeless Persons' Residential Preferences and Needs: A Pilot Survey of Persons with Severe Mental Illness in Boston Mental Health and Generic Shelters" , 2004.
 Sommer, Heidi, "Homelessness in Urban America: a Review of the Literature", 2001
 St. Mungo's organisation (UK), "A Brief History of Homelessness"
 Stern, H. (1992). "Aimless and homeless, he wins fortune in court lawsuit: Library who banned him, police who harassed him, wish they hadn't—to the tune of $250,000". Los Angeles Times Retrieved November 18, 2010.
 Stewart B. McKinney Act, 42 U.S.C. § 11301, et seq. (1994). Retrieved December 1, 2010.
 Stringer, Lee, Grand Central Winter: Stories from the Street, 1st ed., New York : Seven Stories Press, 1998. ISBN 1-888363-57-6
 Szantos, Ruth  Excuse Me- Can You Spare Some Change in This Economy- A Socio-Economic History of Anti-Panhandling Laws, 2010
 Toth, Jennifer, The Mole People: Life in the Tunnels Beneath New York City, 1993. ISBN 1-55652-190-1
 United States Conference of Mayors, "Hunger and Homelessness Survey", December 2005.
 United States Department of Health and Human Services, "Ending Chronic Homelessness: Strategies for Action" , Report from the Secretary's Work Group on Ending Chronic Homelessness, March 2003.
 University of Vermont, "It starts With a Bed: UVM alums Richard Weintraub & Lyndia Downie lead fight to break cycle of homelessness in Boston, Vermont Quarterly, Fall 2002.
 U.S. Department of Housing and Urban Development (2009). 2009 Annual homeless assessment report to congress. Washington, DC: U.S. Government Printing Office.
 Vissing, Yvonne "Out of Sight, Out of Mind: Homeless Children and Families in Small-Town America" , 1996.
 Vissing, Yvonne, "The $ubtle War Against Children", Fellowship, March/April 2003
 Vladeck, Bruce, R., and the Committee on Health Care for Homeless People, Institute of Medicine, "Homelessness, Health, and Human needs", National Academies Press, 1988
 Wagner, David. Checkerboard Square: Culture and Resistance in a Homeless Community (Boulder: Westview Press), 1993. ISBN 0-8133-1585-9
 Ward, C. (2007). What they didn't teach us in library school; how the library became Heartbreak Hotel. TomDispatch.com. Retrieved from Chip Ward, How the Public Library Became Heartbreak Hotel
 Woolhouse, Megan, "Homes for the holiday: Housing agency, nonprofit team up to help the homeless", Boston Globe, December 25, 2007.
 Wortham, Jenna, "Use of Homeless as Internet Hot Spots Backfires on Marketer", The New York Times, March 12, 2012
 Wright, James D., "Address Unknown: the homeless in America", New York : A. de Gruyter, Edition: 3, 1989

САД