Град на Грантс Пас против Џонсон

Град на Грантс Пас против Џонсон (Docket 23-175) — нерешен случај на Врховниот суд на Соединетите Држави за тоа дали прописите на локалната власт со граѓански и кривични казни за кампување на јавно земјиште претставуваат сурово и невообичаено казнување на бездомниците.

 Правна позадина 
Во случајот Робинсон против Калифорнија од 1962 година, Врховниот суд претходно одлучил дека Осмиот амандман забранувал криминализирање на статусот, наспроти криминализирањето на криминалните дејствија, при уривањето на законот во Калифорнија кој ја криминализирал зависнота од наркотици.

Во случајот од 1968 година, Пауел против Тексас, Врховниот суд во мнозинско мислење заклучил дека алкохоличарот може да биде кривично гонет според државниот статут против интоксикација во јавноста, бидејќи во „кривичен акт“  одбрал да пие до степен на интоксикација додека во јавноста се разликувал од статусот на алкохоличар.

Во случајот Мартин против Бојси од 2018 година, Апелациониот суд за деветтиот округ одлучил дека градските власти во Бојси, Ајдахо, не можат да спроведат уредба против кампување секогаш кога нејзиното бездомно население го надминува бројот на достапни кревети во засолништата за бездомници. Бидејќи Врховниот суд одбил да ја разгледа жалбата за овој случај во 2019 година, тој станал обврзувачки преседан во Деветтиот округ.

Во Мартин против Бојси, Деветтиот округ го цитирал случајот Маркс против Соединетите Американски Држави од 1977 година, кој диктира дека кога нема мислење од мнозинството, најтесната одлука донесена помеѓу пмнозинството и едногласните мислења станува преседан. Така, повикувајќи се на согласноста на судијата Бајрон Вајт во Пауел против Тексас само што ја потврдил пресудата затоа што обвинетиот не успеал да докаже дека неговиот алкохолизам ги принудил да го прекрши статутот за јавна интоксикација, Деветтиот округ смета дека Робинсон против Калифорнија останал преседан во забраната за криминализација на нечиј статус и придружни неизбежни дејствија.

 Пресуда на Окружниот суд во Орегон 
мини|Грантс Пас, Орегон, се обиде да наметне прописи против кампување, против спиење и спиење на паркинг за да ги одврати бездомниците да живеат на нејзиното јавно земјиште.
Правниот центар во Орегон, кој ги поддржувал жителите на Орегон со ниски приходи, поднел тужба за колективна акција во име на Дебра Блејк (1959-2021) во Окружниот суд на САД за округот Орегон во октомври 2018 година. Во времето на поднесувањето, Блејк била бездомник во Грантс Пас помеѓу осум до десет години, повремено влегувајќи во привремени преодни станови.  Грантс Пас наплаќал граѓански казни против прекршителите на прописите против кампување, против спиење на паркинг. Градот наметнал кривични казни за повторените прекршители кои продолжиле да живеат на јавно земјиште.

Во август 2019 година, судијата Марк Д. Кларк го одобрил предлогот за сертификација на класата бидејќи пребројувањето на Обединетата заедница за акција во јануари 2019 година идентификувал најмалку 600 бездомници во округот Џозефин, Орегон, ова бездомно население било колективно погодено од Одредбата на градот Грантс Пас. Блејк била претставник на бездомниците во Грантс Пас, и се сметала за способна адекватно да ги застапува правните интереси на бездомниците во Грантс Пас.

Во јули 2020 година, Кларк пресудил дека поради тоа што Грантс Пас нема никакви засолништа за бездомници што ги задоволува критериумите на американското Министерство за домување и урбан развој, неговите прописи против кампување, против спиење и спиење на паркинг го прекршуваат преседанот на Деветтиот круг во Мартин против Бојси. Кларк препорачал Грантс Пас да може да ги следи своите јавно здравствени интереси преку тесно приспособени ограничувања за времето, местото и начинот на спиење на јавно земјиште. Понатаму, Кларк сметал дека овие уредби ја прекршиле клаузулата за прекумерни казни од осмиот амандман бидејќи бездомниците кои не можат да си дозволат засолниште веројатно нема да можат да си дозволат казни наметнати за неизбежниот, животодржлив чин на спиење.

Во времето на поднесувањето, полициските службеници имале можност веднаш да издадат писмена наредба за исклучување на поединец од сите паркови во Грантс Пас врз основа на две или повеќе наводни прекршувања на овие прописи. Со оглед на тоа што налогот за исклучување не бил задржан во фаза на жалби, Окружниот суд одлучил дека спроведувањето на уредбите од страна на градот Грантс Пас, исто така, ја прекршило клаузулата за Правна постапка затоа што жителите ќе биле лишени од нивниот интерес од слобода да ги посетуваат јавните паркови за време на потенцијално долгиот жалбен процес.

За време на состанокот на заедницата во март 2013 година, организиран од Градскиот совет на Грантс Пас, претседателката на Советот, Лили Морган, организирала отворен повик за идеи за прописи против кампување за „да се направи доволно непријатно за [индивидуите бездомници] во градот за да сакаат да си продолжат по патот. Окружниот суд во Орегон ја навел оваа изјава како доказ дека прописите против кампување биле донесени за да се гони статусот на бездомник, наместо униформно гонење на дела како паркирање возила на јавно земјиште.

 Одлука за деветтиот округ 
По смртта на Блејк во 2021 година, Глорија Џонсон и Џон Логан биле назначени како претставници на класата за следните жалби. Во моментот на поднесувањето, Џонсон живеела со полно работно време во нејзиното комбе, а Логан обично спиел во својот автомобил паркиран на постојка за одмор.  Бидејќи Џонсон и Логан биле казнети само со прописи против кампување и паркирање, уредбата против спиење била исклучена од Апелациониот суд на САД за преглед на деветтиот округ

Во одлуката од септември 2022 година напишана од вишиот окружен судија Рослин О. Силвер, Деветтиот округ го потврдил предлогот на Окружниот суд за класна сертификација врз основа дека неволно бездомниците во Грантс Пас ги задоволувале критериумите за бројност, заедништво, типичност и соодветност на застапеност. Деветтиот округ ја отфрлил одбраната на градската влада дека нејзините уредби само го криминализираат чинот на носење предмети за кампување на јавно земјиште, наместо неопходниот чин на спиење, бидејќи ниските температури во Грантс Пас, Орегон, наложуваат употреба на ќебиња за да се спречат смрзнатини. Потпирајќи се на својот претходен преседан во Мартин против Бојси, Деветтиот округ му наложил на градот Грантс Пас да ја спроведува својата уредба против кампување против неволно бездомни лица. Судијата на окружниот суд Даниел П. Колинс се спротивстави на пресудата.

Во јуни 2023 година, Деветтиот округ ја отфрлил петицијата за повторување на целиот Девети округ, менувајќи го своето мислење со одговор на аргументите на судијата Диармуид О'Скенлејн против негирањето. О'Скенлејн се спротивставувал на создавањето поделено коло од одлуката на Единаесеттиот округ во Џоел против градот Орландо, 232 F.3d 1353 (11th Cir. 2000), кој ја потврдил уредбата против кампување со утврдување дека бездомништвото не е статус. Сепак, судиите Силвер и Роналд М. Гулд тврделе дека преседанот не се применува бидејќи засолништето за бездомници во Орландо никогаш не го достигнало својот максимален капацитет.

 Пресуда на Врховниот суд 

 Петиција за разгледување 
По петицијата за потврда поднесена од градската управа на Грантс Пас, Орегон, на 22 август 2023 година, со која се барало преиспитување на пресудата на Деветтиот округ, многу градски власти ширум западниот дел на Соединетите држави поднеле amicus curiae брифови во корист на градските власти, додека групите за застапување бездомници поднеле спротивставени документи во корист на Глорија Џонсон и Џон Логан. Претставката за преиспитување на крајот била одобрена од Врховниот суд на 12 јануари 2024 година.

 Усни аргументи 

За време на усните расправи одржани на 22 април 2024 година, Теан Евангелис од адвокатската фирма Гибсон, Дан и Крачер го расправала случајот во име на Грантс Пас, Орегон. Евангелис тврдела дека бездомниците треба да бидат принудени да ја дадат потребната одбрана на суд, наместо да ја оспоруваат способноста на локалната власт да спроведува прописи против кампување врз основа на осмиот амандман. Судијката Елена Каган го критикувала ова резонирање засновано на докази дека прописите против кампување во огромно мнозинство се применуваат на бездомниците, наместо на сите луѓе кои донеле ќебиња на јавното земјиште на градот, што укажува на криминализација на статусот на бездомници.

Заменик генералниот правобранител Едвин Книдлер го аргументирал случајот во име на администрацијата на Бајден. Тој тврдел дека Деветтиот округ требало да го процени секој предизвик за спроведувањето на прописите против кампување од случај до случај од страна на градот Грантс Пас, наместо да дава колективна забрана секогаш кога населението бездомници во градот го надминува бројот на достапни кревети во засолништата за бездомници. Бидејќи правилото 23 од Федералните правила за граѓанска постапка диктирало дека групните тужби се соодветни само кога „постојат прашања од правото или фактите заеднички за класата“, Книдлер нагласил дека се неопходни поединечни определби за присилно бездомништво.

Келси Браун Коркран, директор на Врховниот суд на Институтот за уставно застапување и заштита на Правниот факултет во Џорџтаун, го расправал случајот во име на Глорија Џонсон и Џон Логан. Коркран тврдел дека наметнувањето на уредбата против кампување од 295 долари, која се зголемува на 537,60 долари доколку првично не се исплати, нема никаква рационална основа надвор од криминализирање на статусот на бездомник, бидејќи износот е поголем од просечната цена за изнајмување станови во Грантс Пас, Орегон.

Коркран истакнал дека Врховниот суд рутински ги отфрлал локалните и државните обиди да се префрлат бездомните популации на друго место, наведувајќи го Едвардс против Калифорнија, Саенц против Роу (бришење на минималниот услов за жителство за добивање на државна помош заснована на Клаузулата за привилегии или имунитети), и Папахристу против градот Џексонвил (укинување на уредбата против скитници врз основа на доктрината за неодреденост на клаузулата за должен процес).

Главниот судија Џон Робертс и судиите Семјуел Алито и Нил Горсух предложиле Врховниот суд да ја делегира политиката за бездомништво на локалните власти поради сложеноста во дефинирањето на неволното бездомништво. Судиите Кларенс Томас и Соња Сотомајор забележале дека случајот може да биде отфрлен поради недостиг на право, бидејќи Глорија Џонсон и Џон Логан добиле само граѓански парични казни, а не кривични казни наметнати за повторните прекршители, така што тие не можеле да претставуваат барање според Робинсон против Калифорнија која се занимавала само со криминализација на статус.

Судијата Кетанџи Браун Џексон тврдела дека случајот исто така може да биде отфрлен поради непромисленост бидејќи членот 195.530 од ревидираните статути на Орегон бил донесен во 2023 година, диктирајќи дека „кој било град или окружен закон што ги регулира актите на седење, лежење, спиење или одржување на топло и суво на отворено за јавниот имот што е отворен за јавноста мора да биде објективно разумен во однос на времето, местото и начинот во однос на лицата кои се соочуваат со бездомништво“, истовремено нудејќи потврдна одбрана за прекршителите да ја оспорат разумноста на таквите уредби.

 Наводи 

Категорија:Бездомништво и закон