Бездомништво во Ванкувер

Бездомништвото е социјална криза која бргу се забрзува во канадскиот град Ванкувер, Британска Колумбија, во последната деценија.  Според Обединетите нации, бездомништвото може да биде релативно или апсолутно. Апсолутно бездомништво ги опишува луѓето кои живеат во отсуство на соодветно физичко засолниште.  Релативното бездомништво ги опишува луѓето кои живеат во лоши здравствени или безбедносни услови, вклучително и отсуство на лична безбедност и стабилен приход и покрај тоа што имаат физичко засолниште за престој. Според податоци од 2023 година, приближно 2.420 луѓе во Ванкувер се предмет на еден од овие типови на бездомништво или преминуваат меѓу нив.
мини| Бездомници во центарот на Истсајд
Бездомништвото како социјално прашање во Ванкувер потекнува од кратењата на федералните финансиски средства за прифатливи станови.  Откако пазарот на станови се зголемил, трошоците за домување станале една од главните причини за бездомништво во Ванкувер, заедно со недостатокот на приходи. Бездомното население во Ванкувер често е подложено на големи количини на виктимизација поврзана со криминал. Постоеле неколку пристапи за намалување на бездомното население во Голем Ванкувер од страна на градот и другите организации. Почнувајќи од 2020 година, стапката на бездомници во Голем Ванкувер значително се зголемила, со зголемување од 32% документирано помеѓу тригодишен период од 2020 до 2023 година. Британска Колумбија, како единствена провинција без смртоносна зимска сезона (во југозападните крајбрежни области), гледа дека многумина мигрираат од други провинции. 

 Историја и демографија 
Бездомништвото не претставувало проблем во Ванкувер дури по 1980-тите. Пред тоа, генерално имало доволно прифатливи станови обезбедени од вишоци од канадската корпорација за хипотеки и домување (CMHC), која била иницирана во 1946 година од федералната влада. Сепак, националните програми за достапно домување добиле кратења на финансирањето од владата во текот на 1980-тите.  Вкупниот станбен фонд се зголемил по кратењата на федералните финансиски средства, но тоа било од развојот на пазарот на станови од приватниот сектор, а не од достапното домување. Помеѓу намалувањата на становите за пристапни цени и зголемувањето на пазарните станови, недвижниот имот пораснал за да биде надвор од ценовниот опсег на некои групи со пониски приходи.

Од 1999 година, стапките на бездомници продолжиле да се забрзуваат во Ванкувер за 28% годишно. Последиците од бездомништвото најмногу се почувствувале во центарот на Истсајд, област на Ванкувер која станала позната по криминалот и сиромаштијата. Почетокот на бездомништвото не е строго дефинирано, освен што се појавил како проблем на градот околу 1980-тите и 1990-тите, при што бројот на бездомници во 1999 година бил под 600 луѓе. До 2002 година, ситуацијата со бездомниците во Ванкувер пораснала на околу 1.121 лице. Од 2002 до 2005 година, бројот на бездомници во регионот на Ванкувер пораснала од 1.121 на 2.174 лица, речиси двојно зголемен во текот на три години.  Конечно, 2.592 лица биле изброени за време на официјалното еднодневно пребројување во 2008 година. Брзиот раст на бездомниците за помалку од десет години претставува показател зошто бездомништвото се смета за криза во Ванкувер, бидејќи постојано расте и покрај многуте обиди да се реши проблемот.

Етничкото ширење на бездомниците во Ванкувер е нееднакво, а Абориџините и оние со европско потекло сочинуваат голем дел од бездомниците. Абориџините сочинуваат околу 30% од бездомното население на Ванкувер, додека сочинуваат само 2% од вкупното население на Голем Ванкувер, а само 8% од вкупното бездомно население се идентификуваат себеси дека не се Абориџини, Европејци или на друг начин родени во Канада. Спротивно на тоа, пописот од 2001 година покажал дека видливите малцинства претставуваат 36,9% од вкупното население на Голем Ванкувер. Во Ванкувер, прашањето за младите бездомници на улица станало очигледно; сепак, тешко е да се добие бројка за бројот на младите на улица бидејќи тие имаат тенденција да избегнуваат засолништа. Бројот на постарите бездомници речиси тројно се зголемил помеѓу 2002 и 2005 година во Голем Ванкувер. Како резултат на тоа, бројот на млади бездомници во Ванкувер е потценет. Младите бездомници се дефинираат како оние кои го напуштиле домот на 16-годишна возраст и имаат до 24 години; сепак, повеќето од уличните бездомници во Ванкувер се помеѓу 35 и 44 години.  Возрасните бездомници обично паѓаат на возраст од 25 до 44 години, а жените бездомници имаат тенденција да бидат постари. Бројките за Канада велат дека околу една третина од канадското бездомно население се дефинира како млади бездомници. До 2008 година, половина од бездомното население во Ванкувер било бездомно повеќе од една година, а 90 проценти од нив биле бездомници сами без партнер, дете, куче или придружник од кој било вид.  Младите бездомници во Ванкувер имаат тенденција да имаат пониски стапки да бидат сами, а бројот на млади бездомници за секој пол е рамномерно поделен. 

Во 2011 година во Метро Ванкувер било откриено дека вкупниот број на бездомници останал непроменет; од друга страна, уличните бездомници се намалиле и бездомниците во засолништата се зголемиле, како и бездомништвото во семејството, жените и младите. 

Во декември 2016 година, градот Ванкувер одлучил да отвори општински центри за ноќевања на бездомници. Центрите биле именувани како центри за затоплување на бездомниците. Одлуката била критикувана од семејствата и персоналот и програмата била прекината во повеќето центри. Поплаката била дека редовниот персонал не е обучен да се справува со бездомници и е исплашен. Специјални кутии за фрлени игли не биле достапни во центрите за затоплување.

 Причини 
Двете главни причини за бездомништвото во Ванкувер се недостатокот на приходи и трошоците за домување. Овие два фактори може да се припишат на околу 66% од бездомното население во Ванкувер, според истражувањето од 2005 година; сепак, ова се намалило на вкупно 44% до 2008 година. Ова покажува дека причините за бездомништво во Ванкувер се разновиле во последниве години, при што некои од причините се припишуваат на ситуации на злоупотреба на супстанции. 

 Недостаток на приход 
Овој фактор сочинувал најголем дел (околу 44%) од населението бездомници во Ванкувер во 2005 година. Иако бил намален на 25% во 2008 година, сепак бил најголемиот дел од бездомниците во Ванкувер. Поддршката за социјална помош, која ја користи речиси половина од бездомното население во Ванкувер, сè уште не може да обезбеди доволно за изнајмување во многу области на градот.  И покрај ова, помошта за приходи од владата обезбедува голем дел од приходот на бездомниците во Ванкувер, како и дополнителни приходи од работа на страна, како што се пребарувањето на канти и управувањето. 

 Трошоци за домување 
Овој фактор го сочинувал вториот најголем дел (околу 22%) од населението бездомници во Ванкувер во 2005 година и бил намален на 19% во 2008 година. Постоело зголемување на владината поддршка за социјални станови помеѓу 1994 и 2001 година; сепак, по 2001 до 2006 година владината поддршка за социјални станови се намалила, толку многу што, во 2006 година, Комитетот за економски, социјални и културни права на ОН ( UNCESCR) ги повикал канадските влади да се занимаваат со бездомништвото и несоодветното домување како национална вонредна состојба. Како резултат на тоа, бездомништвото во Ванкувер бргу се забрзало. Ова било обележано со зголемување на бројот на луѓе на улица од 2002 до 2005 година од 1.121 лице на 2.174 лица.  Во 2006 година, компликациите на пазарот на станови во Ванкувер ја заматија поддршката за социјалните станови што беше повторно објавена од владата, што довело до недостиг на социјални станови кои биле доволно достапни за групите со ниски приходи.

 Затворање на Ривервју 
Последниот фактор за бездомништвото во Ванкувер било затворањето на менталната болница Ривервју. Во 1990-тите, пациентите биле отпуштени, без засолниште и можеле да живеат единствено на улиците на центарот на Истсајд.

 Здравствени проблеми 
Постојат многу проблеми поврзани со здравјето кои се поврзани со бездомништвото, вклучувајќи проблеми со менталното здравје, злоупотреба на супстанции и сексуално преносливи инфекции. Оние кои се во апсолутна бездомност се поподложни на здравствени проблеми; сепак, тоа не претставува ограничување само на нив, туку ги погодува и луѓето во релативно бездомништво. Во Ванкувер, бројот на бездомници пронајдени на улица се зголемил за околу 205% од 2002 до 2005 година, а било забележано и дека повеќе бездомници спијат на отворено отколку во засолништа. Било утврдено дека разликата помеѓу уличните или засолнетите бездомници нема големо влијание врз исходот од вкупните случаи на здравствени проблеми, при што вкупно околу 78% од бездомниците во Ванкувер пријавиле еден или повеќе здравствени проблеми од некој вид.  Сепак, било откриено дека зависноста играла поголема улога за бездомниците кои живеат на улица, а не за засолниште. Има 31× повисока стапка на смртност кај бездомните жени и 9× повисока стапка на смртност кај мажите во однос на просечната стапка на смртност во Канада. Во Ванкувер, бездомниците сочинуваат околу 70% од населението без покрив над главата.    Злоупотребата на супстанции не е само резултат на бездомништво, туку може да биде и причина, а сексуално преносливите инфекции како ХИВ се изложени на зголемен ризик од контракција за бездомниците од Ванкувер. Употребата на алкохол, марихуана и кристал мет е распространета, а злоупотребата на супстанции заедно со гужвата во засолништата доведува до зголемен ризик од заразување со туберкулоза.  

Во 2011 година било откриено дека пристапот до храна станал многу поголем проблем за бездомниците на улица и дека здравствените услови генерално биле влошени од пребројувањето на гласовите во 2008 година. 

 Прашања поврзани со криминал 
Виктимизација е кога некој е подложен на штета на нивната личност или имот. 

Бездомното население во Ванкувер често било подложено на различни форми на виктимизација, што може да вклучи нездрави односи засновани на пол, како и напади и други форми на насилство. Од анкетниот примерок што го користел Марио Берти во неговиот извештај од 2010 година, кој вклучува бездомништво и виктимизација во Ванкувер, било откриено дека 88% од 196-те анкетирани бездомници пријавиле виктимизација. Полицијата била известена само за околу 11% од инцидентите од сите жртви на анкетата. Понатаму, во 40% од случаите било пријавено дека се само штета на лицето, 24% пријавиле само материјална штета, а 35% од случаите биле пријавени и двете. Над половина од испитаниците во истражувањето, кога биле прашани, сфатиле дека полицијата и правосудниот систем во Ванкувер ќе ја игнорираат или не се грижат за нивната ситуација. 

 Решенија 
Регионалниот управен комитет за бездомници на Голем Ванкувер (РУКБ), коалиција на организации во заедницата и општинските, провинциските и федералните влади, основана во 2000 година, го развила 10-годишниот Регионален план за бездомници насловен како „Три начини до дома“ со финансирање од Националната иницијатива за бездомници. Планот бил ажуриран во 2003 година. Три елементи на „решението за бездомништвото се достапно домување, услуги за поддршка и соодветен приход“. Од 2011 година Метро Ванкувер управува со Федералниот фонд за партнерска стратегија за бездомници со РУКБ како Советодавен одбор на заедницата. Планот бил ажуриран во септември 2013 година.

Намалувањето на бројот на луѓе изложени на ризик од апсолутна бездомност во Ванкувер претставува едно од најдобрите предложени решенија, што значи решавање на оние кои се во релативна или речиси релативна бездомност. Ова може да се направи со зголемена поддршка за социјална помош од владата, која имала 13% зголемување на бројот на корисници од 2005 до 2008 година. 

Постои широк број владини, непрофитни, добротворни и верски организации посветени на давање помош на бездомното население во Ванкувер, но тие не се доследни во понудата и можат да бидат географски распространети.

Во 2006 година, Голем Ванкувер трошел околу 51 милион долари годишно за да ја одржи помошта за уличните бездомници; сепак, се проценува дека околу 250 милиони американски долари годишно ќе бидат потребни за да се поправи кризата.

Исто така во 2006 година, Проектот Цивил Сити бил инициран од градоначалникот на Ванкувер, Сем Саливан, со цел да се справи со прашањата на бездомништвото и дрогата за да се обиде да го направи градот попривлечен за Зимските олимписки игри 2010 година. Овој проект вклучувал иницијативи за социјално домување и грижа, и покрај тоа што предизвикал одредена контроверзија во Ванкувер.

Во 2007 година, големи количества земјиште околу Голем Ванкувер и Викторија биле купени од страна на провинциската влада со намера да создаде прифатлива станови од хотелите со една соба на тоа земјиште.

Групата позната како Pivot Legal Society била многу активна во убедувањето на покраинската влада да ги купи хотелите. Правното здружение Pivot било активно во промовирање на различни решенија за справување со бездомништвото и други социјални прашања во Ванкувер од своето основање во 2000 година.Pivot Legal Society, "Homes for All."

Метро Ванкувер има завршено различни истражувања, вклучително и студијата „Патеки надвор од бездомништвото“ од 2011 година, кои се направени со цел подобро да се разберат опциите што можат да се користат за решавање на ситуацијата со бездомништвото. 

 Наводи 

Категорија:Ванкувер
Категорија:Бездомништво во Канада