Бездомништво во Нов Зеланд

Бездомништвото во Нов Зеланд е поврзано со општото прашање на недостаток на соодветно домување. Бездомното население генерално се мери преку пописот на населението во земјата и преку универзитетите и другите академски центри. Во 2009 година, урбаните бездомници (груби спијачи или импровизирани живеалишта) биле проценети на помалку од 300, додека руралните бездомници (импровизирани живеалишта) биле проценети помеѓу 500 и 1000. Дополнителни 8.000–20.000 живеат во „привремено сместување несоодветно за долгорочно живеење (приколки, кампови, супстандардни станови и пансиони). Бездомништвото во Нов Зеланд традиционално се намалува со обезбедување на државно домување, слично на Германија и другите развиени земји.

 Дефиниции и услуги 
Статистичките власти во Нов Зеланд ја прошириле својата дефиниција за бездомништво за да вклучат „луѓе кои живеат во импровизирани засолништа“, „луѓе кои престојуваат во кампови/моторни кампови“ и „луѓе кои споделуваат сместување со туѓо домаќинство“.Busch-Geertsema, Volker. "Defining and measuring homelessness." Homelessness Research in Europe: Festschrift for Bill Edgar and Joe Doherty (2010): 19–39. Услугите што го претставуваат секторот ја вклучуваат Новозеландската коалиција за ставање крај на бездомништвото (NZCEH).

 Историја 
Се верува дека ова прашање станало сè повидливо во последниве години. Медиумите во Нов Зеланд објавиле обвинувачки извештај за присуството на бездомници на јавни места, позиционирајќи ги бездомниците како непушачките закани. Иако членовите на заедницата покажалеа поддршка додека пишувале мислења.Hodgetts, Darrin, Ottilie Stolte, Kerry Chamberlain, Alan Radley, Linda Nikora, Eci Nabalarua, and Shiloh Groot. "A trip to the library: Homelessness and social inclusion." Social & Cultural Geography 9, no. 8 (2008): 933–953.

Кон крајот на јануари 2019 година, Њујорк Тајмс објавил дека зголемувањето на цените на становите е главен фактор за зголемувањето на бездомништвото во Нов Зеланд, така што „помалите пазари како Тауранга, крајбрежен град на Северниот остров со население од 128.000, забележале прилив на луѓе кои го напуштиле Окленд во потрага по поприфатливи станови. како што се Хонгконг, Сан Франциско, Сиднеј и Ванкувер, Британска Колумбија“.

Во средината на август 2019 година, придружниот министер за домување Крис Фафои и министерот за социјален развој Кармел Сепулони објавиле дека Владата ќе започне програма во вредност од 54 милиони новозеландски долари за справување со бездомништвото во Нов Зеланд. Ова вклучувало инвестирање од 31 милион долари во следните четири години за 67 интензивни менаџери и навигатори на случаи кои ќе работат со бездомници и дополнителни 16 милиони долари за Програмата за одржливи закупци. Ова финансирање ја надополнило програмата на Владата за Прво Домување.

Во средината на декември 2023 година, Министерството за домување и урбан развој проценило дека 1.500 луѓе од 135.000 жители на Данидин се бездомници и изразиле загриженост дека бројката може да се удвои. Отаго Дејли Тајмс објавил дека градот се соочува со недостиг од социјални станови, вклучувајќи го и растот на населението, недостиг на прифатливи станови и ограничениот капацитет на Ноќното засолниште Данедин. До средината на мај 2024 година, проблемот со бездомништвото на Данедин довело до појава на шаторски камп составен од 11-22 шатори во Кенсингтон Овал, на големо отворено спортско игралиште. На 15 мај 2024 година, градоначалникот на Данедин, Жил Радич предложил празничниот парк Арон Лоџ, кој е во сопственост на давателот на домување Каинга Ора, да се претвори во социјални станови за бездомници.

 Поврзано 
 Бездомништво во Австралија
 Домување во Нов Зеланд

 Наводи 

Категорија:Бездомништво по земја