Галицко-Волинско кнежевство

Галицко-Волинско кнежевство (; ) — средновековна држава во Источна Европа која постоела од 1199 до 1349. Нејзината територија се наоѓала во денешна Украина, со делови во Белорусија, Полска, Молдавија, и Литванија. Заедно со Новгородската Република и Владимирско-суздаљското Кнежевство, била едно од трите важни сили кои се појавиле по распадот на Киевски Рус. Најмногу зборуван јазик бил старорускиот, кој е претходник на денешните источнословенски јазици, а официјална религија било православното христијанство.

Роман Велики ги обединил Галицкото и Волинското кнежевство на крајот од 13ти век. По уништувањето предизвикано од монголската инвазија на Киевска Рус (1239 до 1241), кнезот Данило и другите руски кнезови полагале верност на Бату Кан од Златната Орда во 1246. Во 1349 кралството било освоено од католичка Полска.Michael B. Zdan – The Dependence of Halych-Volyn' Rus' on the Golden Horde, The Slavonic and East European Review, Vol. 35, No. 85 (Jun., 1957), p. 522 По анексијата, полскиот крал Казимир III Велики ја усвоил титулата Крал на Полска и Рус, а територијата била трансформирана во Руско војводство () во 1434.

 Наводи 

Категорија:Украина во средниот век