Бездомни жени во САД

Од 10.000 женски лица, 13 се бездомници. Иако студиите покажуваат дека постојат многу разлики меѓу жените кои страдаат од бездомништво и нема универзално искуство, просечната бездомна жена има 35 години, има деца, е членка на малцинска заедница и доживеала бездомништво повеќе од еднаш во својот живот.

Искуството на бездомништво е родово, со патишта до бездомништво кои се разликуваат врз основа на полот. Една од основните причини за бездомништво кај Американките е семејното насилство, со истражување кое покажло дека околу 80% од бездомните жени претходно искусиле семејно насилство. Жените и семејствата ги претставуваат најбрзо растечките групи на бездомното население во САД. Приближно 34% од бездомното население се семејства со деца. Со 65% од бездомните жени со деца под 18 години живеат со своите деца, додека оваа бројка е само 7% за бездомните мажи. Оваа статистика сугерира дека жените бездомници почесто се грижат за своите малолетни деца отколку бездомниците. Поради оваа причина, информациите за бездомните жени често се поврзуваат со информациите за бездомните семејства.

 Историја 

Жените се вклучени во записите за несигурност во домувањето во САД уште од првите колонијални движења, кога неодобрените поединци биле наречени скитници. Историјата на бездомните жени во САД ја следи пошироката историја на бездомништвото во оваа земја. Големата депресија во 1930-тите резултирала со скок на невдомени поединци, а големиот број на погодени лица резултирал со препознавање на тешкотиите со кои се соочиле овие луѓе. Современото  потекло на бездомништвото датира од 1960-тите, кога како придонес служеле зголемените каматни стапки и општествените фактори како епидемијата на ХИВ/СИДА. Откако претседателот Џон Ф. Кенеди го потпишал актот за ментално здравје во заедницата во 1962 година, започнал процесот на деинституционализација, во кој момент имало зголемување на населението без сместување.

Бездомништвото конкретно меѓу жените и семејствата е маргинализирано и запоставено од јавноста и владата. Најголемиот дел од бездомништвото што го доживуваат жените е „скриено“ во тоа што жените не се експлицитно видливи на улиците. Наместо тоа, жената која е бездомник може да се манифестира како станбена нестабилност, сексуална работа и/или несигурно домување – услови кои обично не се видливи за преостанатата јавност

Движењето за правата на жените од 1960-тите и 1970-тите барало еднаквост за жените во однос на родовите улоги и можностите за кариера. Подемот на разговорите околу нееднаквите плати и пристапот до работа довел до сознание дека жените биле спречени да стекнат независност поради сегашните општествени норми и структури. Родовите улоги ги ограничиле жените да покажат пркос кон нивните машки колеги, со што жените во врските се потпираат на нивните сопрузи за да преживеат. Ова послужило како повеќе од доволна мотивација да останат потчинети, а не како предизвикувачки навредливи услови со кои можеби се соочуваат. Движењето за правата на жените се осмелило да го промени овој постоечки стандард. Онаму каде што прифатилиштата за бездомници не биле во можност да го решат вкрстувањето на прашањата за жените, првенствено фокусирајќи се на финансиската нестабилност, се појавиле засолништа за семејно насилство за да го решат овој недостаток.

 Феминизација на сиромаштијата 
Кога ОН го прогласиле  „Криза за бездомниците“ во средината на 1980-тите, го поставиле теренот за политизиран дискурс за „феминизација на сиромаштијата“ што се развила од првичните истражувачки напори за женската сиромаштија и бездомништвото. Во Соединетите Американски Држави, во тоа време, администрацијата на Реган вовела различни политики кои влијаеле на благосостојбата на жените. „Реганомика“ бил термин што се користел за опишување на реформите во политиката на Реган, кои опфаќаат остри намалувања на програмите за социјална заштита, дерегулација, даночни намалувања и намалување на владините трошоци. Ова довело до она што стана познато како феминизација на сиромаштијата, што го привлекло вниманието на родовите разлики во стапките на сиромаштија, каде што повеќе жени се наоѓаат во сиромашни услови во споредба со мажите. Овој тренд произлегува од мноштво родови разлики и социо-економски тешкотии кои жените непропорционално ги поднесуваат. Биле направени кратења на програмите како што се Помош за семејства со зависни деца (AFDC), програмата за банкноти за храна, медицинска помош и субвенции за помош за домување.

Дополнително, намалувањата на услугите како дневен престој, абортусот и планирањето на семејството, кои беа од суштинско значење за економската автономија на многу жени, дополнително ги влошиле предизвиците со кои се соочуваат маргинализираните заедници, што доведе до поголем број жени кои запаѓаат во сиромаштија. Во овој период се променија и политиките за жените на работното место, бидејќи имало дерегулација на агенциите како Комисијата за еднакви можности и Управата за здравје и безбедност при работа. Реган го намалил финансирањето на овие агенции, оставајќи многу жени на нивните работни места ранливи на дискриминација, вознемирување и небезбедни работни услови. Почетниот либерален дискурс за феминизација на сиромаштијата ја толкувала сиромаштијата на жените како резултат на машката неодговорност. Феминистките, исто така, ја предложиле идејата дека родовиот јаз во платите придонесува за оваа дилема за женската сиромаштија во Соединетите Држави и тврделе дека жените треба да се гледаат како еднакви со мажите во однос на нивната способност да успеат кога се поддржани со соодветни ресурси. Оваа идеја се зголемила во популарност во текот на 1980-тите и 1990-тите во САД, каде што домаќинствата на чело со самохрани мајки биле сè повеќе изложени на ризик да доживеат сиромаштија и бездомништво.

Бездомните семејства сочинуваат една третина од населението бездомници во Америка, а семејствата со самохрани мајки се највисоката под категорија. Кај бездомните жени, постои преголема застапеност на возрасни лица со единствена одговорност за грижа за зависни деца и несоодветни финансиски ресурси. Жените, особено мајките на семејствата со еден родител, имаат поголема веројатност да живеат во сиромаштија кога имаат деца и мораат да ја балансираат заработката додека ги воспитуваат и се грижат за своите деца. Децата со самохрана мајка имаат пет пати поголема веројатност да бидат во сиромаштија отколку децата со двајца родители Самохраните мајки имаат поголема веројатност да работат со скратено работно време и да пропуштат работа за да се грижат за своите деца. Многу бездомници и жени со ниски приходи работат во услужните индустрии, кои нудат малку бенефиции и ниски плати, со што во голема мера придонесуваат за нивната сиромаштија. Дискриминацијата заснована на работа е насочена кон сите жени, но е присутна во поголем обем меѓу малцинските жени. Во просек, поголем процент од малцинските жени се борат да добијат и да одржат работа. „Комплексот последен вработен, најпрвин отпуштен“ се однесува на повисокото ниво на невработеност кај малцинствата. Така, додека сите жени се соочуваат со одреден степен на нееднаквост во однос на понудите за работа (во голема мера како резултат на тоа што се очекува да се грижат за децата), борбите на жените од малцинствата се поголеми. Платеното вработување за жени нуди и свои предизвици бидејќи повеќето работни места со ниски плати не нудат достапни опции за осигурување или грижа за деца. Ова ги остава самохраните мајки со избор да прифатат социјална помош доколку се способни да се квалификуваат за тоа за да се грижат за своите деца или да одат на работа со ризик да ги остават своите деца на улица.

Семејно насилство
Семејното насилство е главен фактор што придонесува за бездомништво кај женската популација. На национално ниво, дваесет до педесет проценти од сите бездомни жени и деца стануваат бездомници како директен резултат на бегството од семејното насилство. Во 2005 година, педесет проценти од градовите во Соединетите Американски Држави изјавиле дека семејното насилство е примарна причина за бездомништвото, а конкретно во Њујорк било објавено дека околу педесет проценти од нивното бездомно население било злоставувано, а дваесет и пет проценти од нивното бездомно население било бездомно како директен резултат на семејно насилство. Се верува дека семејното насилство е вградено во чувството на права или привилегии, хиерархиски убедувања (родова хиерархија) и културна девалвација на жените.

Движењето на жените обезбедува ресурси и безбедност за жртвите на семејно насилство. Пред женското движење од 1960-тите, жените жртви на семејно насилство имале малку опции за барање безбедност. Со поттик на женското движење се создале „безбедни домови“ кои го родиле движењето за засолништа. Постигнат е голем напредок во борбата против семејното насилство од женското движење од 1960-тите. Законот за спречување и услуги на семејното насилство бил донесен и оттогаш стана важен извор на финансирање и поддршка. Законот за насилство врз жените од 1994 година вклучувал овластување за финансирање за зголемување на преодното домување за преживеаните од семејно насилство.

Семејното насилство се зголемило за време на пандемијата Ковид-19 во Соединетите држави; бидејќи семејствата биле принудени да останат дома, жените биле несразмерно погодени. Меѓународен дискурс кој повикува на итно вклучување на мерките што ги штитат жените од насилство во владината политика за одговор при итни случаи бил инициран на локално, федерално и меѓународно ниво. Имено, ОН ги повика владите ширум светот да ги направат работниците и услугите во засолништата „суштински“ и драстично да го зголемат финансирањето на организациите за правата на жените, здравствените и социјалните услуги.

 Траума - информативна грижа 
Жените бездомници имаат поголема веројатност да доживеат сексуална злоупотреба во детството и/или згрижување и злоупотреба на возрасен партнер отколку просечната женска популација. Ова резултирало со имплементација на пристапите за грижа за информирана за траума (TIC) обезбедена од државата од страна на локалните, државните и федералните влади и програми. Пристапите информирани за траума се повеќе се имплементираат во текот на изминатата деценија во САД, бидејќи студиите и истражувањата покажале преголема застапеност на ПТСН и други дијагнози поврзани со траума кај жените кои се соочуваат со бездомништво и сиромаштија.

 Преодни станови за жртви на семејно насилство 
Жените кои оставиле насилна врска можат да одат во засолниште за семејно насилство наменето за малтретирани жени само во период од триесет дена. Тие ќе добијат психолошка помош и групи за поддршка на доверлива локација, што ќе им отежне на нивните насилници да дојдат до нив. Меѓутоа, по завршувањето на триесетте дена, од нив ќе биде побарано да заминат и ќе мора да се преселат во прифатилиште за бездомници каде престојот таму е повторно ограничен, кој варира од три до шест месеци.

Засолниште во стил на мотел е опција за итно привремено засолниште кога другите засолништа се полни. Давателите на услуги за семејно насилство работат со мотели за да обезбедат засолниште на упатените лица. Сепак, овие мотели не ги обезбедуваат услугите за итни случаи што ги обезбедуваат повеќето домашни засолништа, а исто така можат да бидат лесно достапни за насилниците на жените.

Други традиционални станови нудат ваучери за изнајмување за да им помогнат на натепаните жени да најдат станови во различни области во заедницата. Програмата за ваучери за домување, позната и како Дел 8, е субвенционирана програма за постојано домување, каде жените можат да останат онолку долго колку што сакаат, каде што се плаќа дел од киријата, но сепак, таа треба да го плати својот дел од киријата. Списокот на чекање за добивање ваучер може да трае со недели до понекогаш и години. Понатаму, ваучерите се привремени и можат да траат од 1-2 месеци до две години, а ако жените имаат потешкотии да најдат станоиздавачи кои ги прифаќаат ваучерите или не можат да најдат станбена единица, може да го изгубат ваучерот. Во 2000 година, бројот на иматели на ваучери кои не биле во можност да ги искористат своите ваучери за да добијат домување бил 31%.

Понатаму, поради федералните правила за известување за споделување информации за престојот на засолништата, жртвите на семејно насилство мора да ги пријават своите ситуации, што предизвикува загриженост за безбедноста. Националната база на податоци што ја финансира и бара американското Министерство за домување и урбан развој (HUD) бара од сите организации да учествуваат во HMIS (информациски систем за управување со бездомници) кој вклучува засолништа за семејно насилство. HUD е одговорен за програмите за бездомници, достапно домување и засолништа за итни случаи, вклучително и засолништа за семејно насилство. Иако споделувањето записи за бездомниците и нивната ситуација може да биде ефикасна алатка за постигнување напредок во подобрувањето на животот на луѓето, кога станува збор за засолништата за семејно насилство каде што главната грижа е заштитата на преживеаните и обезбедувањето безбедност, споделување информации за жртвите на јавна база на податоци. им се заканува на истите луѓе за кои HUD ги штити и обезбедува услуги.

 Бариери за вработување 
Просечната возраст на жените бездомници се зголемува од 20 на 50 години, што влијае на шансите за достапни можности за вработување. Иако се наведува дека бездомните жени имаат силна склоност да работат повторно, тешко е да се најде и да се одржи стабилноста на вработувањето поради постојните инвалиди и нарушениот пристап до здравствена заштита, што влијае на нивната работна способност.

Жените кои стануваат бездомници поради семејно насилство, исто така се соочуваат со бариери кога бараат можности за работа. Жртвите на семејна злоупотреба се повеќе изложени на ризик од хроничен стрес, ментални и физички здравствени проблеми кои можат да влијаат на можностите за вработување и перформансите на работното место. Честопати, жените кои преживеале насилство од интимен партнер се прогонувани, експлоатирани или малтретирани од поранешни насилници, што доведува до дополнителна траума и намалена работна продуктивност. Во една студија спроведена со примерок од жени со партнери насилници, резултатите покажале дека приближно 50% од нив кои работеле во тоа време ја изгубиле работата поради нивниот партнер насилник. Сепак, на работното место се прават напори за справување со семејното насилство и неговите ефекти врз жртвите преку интервенции за спроведување на практики информирани за траума. Практиките информирани за траума на работното место им помагаат на преживеаните да се помират со нивните искуства и да го разберат влијанието на траумата.

Бездомните мајки со деца под осумнаесет години се борат да обезбедат вработување без безбедни аранжмани за грижа за децата. Во споредба со мајките со ниски приходи и вдомени мајки, мајките бездомници имаат помала веројатност да добијат помош за згрижување деца што ја спречува нивната способност да бараат, да одржуваат или да се обучуваат за работа. Владините програми како што се Head Start и државното финансирање пред градинка се обидуваат да обезбедат детска поддршка на семејства под нивото на сиромаштија за мали деца, сепак, има поголема побарувачка отколку што има расположливи ресурси наменети за овој вид поддршка за згрижување деца. Програмите дизајнирани да ги поддржат децата на мајки со ниски приходи и бездомници, може да ја зголемат стабилизацијата на вработеноста преку обезбедување безбеден простор за децата, како и намалување на трошоците поврзани со грижата за децата.

 Ресурси за бездомни жени и семејства 
Управување со случај
Управување со случаи претставува обезбедување на широк опсег на услуги за кои е забележано дека ја намалува должината на престојот на едно семејство во засолниште во просек за 10 дена во споредба со семејствата кои не добиваат управување со случаи, што покажува дека услугите што ги обезбедува за помош на семејствата. Честопати, постои спектар на инкорпорации за управување со случаи, кои се движат од високо информирана помошна грижа или помагање на клиентите да најдат ресурси за домување и да пополнат документи. Меѓутоа, главните придобивки од управувањето со случаи се максимизираат кога работниците на случајот се способни да обезбедат изводливи ресурси за домување, како и поддршка, зголемувајќи ја станбената стабилизација за семејствата.

 Засолништа за итни случаи

Додека многу бездомници и нивните семејства чекаат за домување, тие се принудени да живеат во преполни и лошо одржувани засолништа за итни случаи. Засолништата за итни случаи нудат малку одмор за бездомниците и семејствата, бидејќи тие се преполни со случаи на вознемирување, недостаток на оброци, изнуда и напади поради недостаток на регулативи. Пренатрупаните и лошо управувани засолништа за итни случаи може да послужат за дополнително трауматизирање на семејствата бездомници бидејќи и мажите и жените ги делат истите простори.

 Федерални програми 
Федералните програми и грантови распространети од Одделот за домување и урбан развој на Соединетите Американски Држави [HUD] генерално се чини дека се фокусираат на зголемување на пристапот до краткорочно домување. На пример, сертификатите од Дел 8 се ваучери за домување кои обезбедуваат субвенционирано домување за семејства со ниски приходи. Откако ќе се заврши соодветната документација, јавните агенции за домување ја оценуваат подобноста на семејството, а потоа тие се ставаат на долга листа на чекање. Домаќинството треба само да дели 30% од нивниот приход за кирија, додека владата плаќа за остатокот. Недоставените поединци на кои им се нуди субвенционирано домување според делот 8 постојано треба да ги задоволуваат барањата за да можат да ја одржат својата станбена стабилност.

Забележлив проблем со домувањето во Дел 8 е тоа што не нуди непосредни решенија за лицата кои се изложени на ризик од бездомништво, кои доживуваат скриена бездомност (како што се многу жени и семејства), па дури и на оние кои се без дом. Наместо тоа, луѓето на кои им е потребна помош се принудени да чекаат и се очекува да издржат додека не се појави шансата да добијат стан. Во текот на овој период на чекање, од семејствата сè уште се очекува да ги исполнат условите за ниски приходи наведени во Дел 8 за да се квалификуваат. Понатаму, станбените единици според Дел 8 обично се наоѓаат во екстремно сиромашни населби, во станбени единици што ја одразуваат нивната лоша средина. Дел 8, исто така, обезбедува иницијална изложеност на пазарот на домување што им носи на бездомниците и семејствата чекор напред кон изнајмување стан или дури и куќа.

 Пад на социјалната држава 
Федералната помош наменета за помош на бездомното население постојано се намалувала со текот на годините, оставајќи финансиски оптоварувања особено на семејствата бездомници. Помош за семејства со зависни деца (AFDC) била основана со Законот за социјално осигурување од 1935 година за да обезбеди благосостојба за сиромашните деца кои немаат соодветна родителска поддршка. Грантовите на AFDC продолжиле значително да се намалуваат од почетокот на програмата по донесувањето на Федералниот закон за благосостојба во 1996 година. Ова значително влијае на бездомното население бидејќи повеќето корисници на AFDC бараат помош за домување од владата, но помалку од 25% ги добиваат средствата што им се потребни за покривање на домувањето. Ова ги става семејствата во инфериорни ситуации за домување со цел да платат за основните работи како што се храна и облека.

Банките за храна и парите од АФДЦ заедно сè уште ги оставиле семејствата далеку под прагот на сиромаштија што резултирало со повисоки нивоа на бездомници. Во 1996 година, претседателот Клинтон го одобрил Законот за лична одговорност и работни можности кој барал едно лице да работи за да добие владина помош и поддршка. Предлог-законот го претворил AFDC во блок грант - Привремена помош за сиромашни семејства (TANF) - со фиксно финансирање. Бидејќи TANF е блок грант, државите можат да одлучат колку од грантот оди за различни назначени цели. Тоа значи дека сиромашните семејства би можеле да имаат помалку средства доколку државата одлучи да даде повеќе пари за други програми. Исто така, постои рок од пет години кога семејството со возрасен може да добие помош во форма на федерални средства. Падот на социјалната држава значително влијае на бездомното население бидејќи тие добиваат помалку државно и федерално финансирање.

 Стигматизација на женската примател на благосостојба 
Политичката стигматизација на примателите на социјална помош во 1990-тите се совпаднало со дефинансирањето на AFDC, што историски им помагало на финансиски зависните мајки и семејства да се грижат за себе. Ефикасно ги отуѓило мајките и жените кои биле зависни од социјалната помош, кои се бездомници и живеат во сиромаштија во Соединетите Држави, разгорувајќи жестоки политички дебати кои ги нарекувале „алигатори“ на кои им требало „жешка љубов”. Феминизацијата на сиромаштијата резултирла со експоненцијален раст на оваа демографија, при што извештаите заклучиле дека 60% од сиромашните семејства со деца во текот на 1990-тите биле домаќинства со самохрани мајки. Меѓу овие демографски, самохраните Афроамериканки и мајки биле дополнително стигматизирани поради генерациските трауми и несвесната пристрасност пренесени од сегрегацијата и ропството во САД.

Во зората на 21 век, структурните дефицити биле политички признати како главна причина за бездомништвото во САД по децении дискурс што сугерирало дека тоа е резултат на недостатоци на личниот карактер, како што се алчноста и неодговорноста. Оваа реполитизација ја потврдило долгогодишната потреба да се спротивстави на стигмата на „мајката на благосостојба“ и „ кралицата на благосостојбата “ од страна на оние кои се поврзани со неа. Жените зависни од владината помош почнале да тврдат дека политичките гиганти одговорни за намалувањето на финансирањето што можеле да обезбедат подобро платени работни места, подобро образование, квалитетно осигурување или прифатливи станови се „родени со пари во нивниот џеб.”

Бездомни жени и криминал
 Сексуална работа 
Жените често се впуштаат во секс за преживување за да обезбедат основни ресурси, како што се храна и домување. Една студија покажала дека 20% од жените ангажирани во сексуална работа за да изнајмат хотелска соба, а 28% спиеле со некого за да се осигураат дека ќе имаат дом за ноќ. Како таков, сексот за преживување е стратегија што ја ангажираат бездомниците за да обезбедат егзистенција потребна за живот. Многу бездомници кои се занимаваат со секс за преживување се наоѓаат во екстремно опасни ситуации каде што се повеќе склони кон злоупотреба, напади и експлоатација поради неможноста да преговараат безбедно. Чинот на тргување со секс или обид да се преживее преку продавање преку сексуална работа е многу висок ризик за насилство. Покрај сексот за преживување, многу бездомни сексуални работнички биле документирани дека живеат во области со голема употреба на дрога и лесен пристап до други корисници на дрога, што може да помогне во олеснување на нивните сопствени зависности од дрога.

 Затворање 
Жените брзо стануваат најбрзо растечката популација во затворите и затворите во Соединетите Американски Држави, сочинуваат 24% од условната казна и 12% од популацијата на условно отпуштени. Жените престапници исто така имаат поголема веројатност да пријават злоупотреба на дрога, особено со метамфетамин. Многу од овие жени доживеале трауматски животни искуства, како што се физичка и сексуална злоупотреба, од страна на интимни партнери или членови на семејството, што може да им возврати како насилство кон другите. Понатаму, 18% од затворените жени со деца во затвор биле бездомници во еден момент од годината пред да бидат затворени. Неповолната социо-економска положба во која се наоѓаат многу жени бездомници само го влошува насилството забележано во овие заедници, бидејќи криминалот станува средство за преживување за овие жени. По ослободувањето, недостатокот на стабилност на безбедно домување, недостатокот на социјална поддршка и лошите стратегии за справување ги зголемуваат шансите за повторен прекршок. Многу жени изјавуваат дека им е потребна поголема помош за вработување, здравствена заштита, зголемени напори за дестигматизација и безбедно домување за да се реинтегрираат во општеството и да ги избегнат шансите за понатамошни кривични дела.

 Виктимизација 
Жените бездомници кои доживеале трауматски животни искуства рано во својот живот имаат зголемени шанси за зголемена употреба на супстанции и насилна виктимизација. Во споредба со засолнетите бездомници, незаштитените бездомници имаат 35,5% стапка на сексуална виктимизација и 56,8% физичка виктимизација. Многу бездомници се свртуваат кон употреба на дрога за да се обидат да ги потиснат трауматските спомени, меѓутоа, ова однесување може да ги зголеми нивните шанси за злоупотреба и суров третман. За да се избегне ова, жените се принудени да бидат хипервнимателни кон околината и да останат изолирани за да се заштитат себеси, особено во текот на ноќта ако не можат да обезбедат безбедно ноќно сместување.

Во капиталистичкото општество каде луѓето зависат од стекнување материјално богатство, бездомништвото претставува најниска демографска вредност на социо-економската скала. Истражувањата покажале дека општествената моќ особено се произведува преку контрола и дејствување во просторот, физички и симболички. Бидејќи бездомниците немаат пристап или агенција за физички простор, методите на експлоатација се користат во оваа сфера за да добијат моќ. За жените, овој недостаток на социјална моќ е особено опасен поради комплицираните пресеци на родовите нееднаквости. Жените бездомници доживуваат повисоки стапки на сексуална и физичка злоупотреба од мажите поради пресекот помеѓу сиромаштијата и полот. Преку родово насилство, жените го користат своето тело како потенцијален метод за преживување кога се соочуваат со бездомништво. На улиците, бездомните жени се ранливи на малтретирање од други бездомници и полицајци. Затоа, многу жени остануваат во насилни односи со други бездомници, бидејќи се смета дека тоа е побезбедно отколку да се соочуваат сами.

 Здравје и здравствена заштита

Шансите некој да стане бездомник во рок од една година се приближно 1 на 194, што е релативно голема шанса со оглед на вкупното население на САД. Во 1960-тите, бездомните жени биле вкупно околу 3% од целокупното бездомно население, меѓутоа, од 2016 година, тие сочинувале скоро 40% Додека сите бездомници се изложени на зголемен ризик од лоши здравствени резултати, бездомните жени се со помала веројатност да имаат корист од рутинска медицинска помош, здравствено осигурување, скрининг за рак, соодветна пренатална грижа, соодветна амбулантна нега и специјална нега. Жените имаат различни здравствени потреби од мажите, бездомните жени се соочуваат со зголемени пречки во задоволувањето на нивните најосновни здравствени потреби. Поточно, неодобрените жени кои страдаат од злоупотреба на супстанции, депресија или семејно насилство имаат најголема потреба од здравствена заштита. Бездомните жени се соочуваат со здравствени предизвици како што се артритис, ментална болест, злоупотреба на супстанции, виктимизација и сексуално преносливи инфекции (СПИ)..

Жените бездомници се повеќе изложени на ризик од повреди и болести, но добиваат непропорционален износ на здравствени услуги во споредба со вдомени жени, всушност 57% од оваа група немаат редовен давател на нега. Честопати, жените кои не се вдомени ги избегнуваат лекарите додека не е итен случај или се принудени да користат неконвенционални ресурси - како на пример учество во студија за да добијат здравствена заштита - кои се многу ризични. Здравствените услуги ги карактеризираат бездомните жени како нивни најранливи пациенти, а искуствата на трауми од минатото се распространети меѓу овие пациенти. Давателите на здравствена заштита можат да играат улога во подобрувањето на здравствените исходи на невдомени жени преку идентификување на нивните недомнати или ризични пациенти. Многу фактори го интензивираат недостатокот на потребната здравствена заштита на жените бездомници, како што се скапото здравствено осигурување, скапите лекови, долгото време на чекање на клиниките, недостатокот на превоз и многу повеќе.

Жените и мајките кои доживуваат несигурност во домувањето живеат во состојба на висок стрес кој е поврзан со повеќе здравствени проблеми како хипертензија, хронична болка и астма. Во споредба со жените со стабилност во домувањето, бездомните жени се изложени на поголем ризик од ментални болести, повисоки стапки на смртност и лоши резултати на раѓање. Специфичното искуство на невдомени жени често се игнорира во здравствената заштита и ресурсите на заедницата. За да им служат на клиентите соодветно, од работниците и лекарите треба да се бара холистички да се осврнат на потеклото на поединецот и доживеаните искуства. Без да поставуваат опширни прашања, жените не можат да ја добијат целата помош и информации што им се потребни. Спроведени се малку истражувања за пристапноста на здравствената заштита за жртвите на жените, што веројатно значи дека многу жени не ја добиваат доволната грижа што им е потребна. Машките работници може да бидат особен поттик за жртвите на жените за време на нивниот период на опоравување. Ако бездомните жени се третираат само затоа што се бездомници, може да се занемарат други основни прашања како сексуална или злоупотреба на дрога и не може целосно да им се помогне. Студијата за физичките здравствени проблеми на бездомните мажи и жени покажа дека мажите во просек имаат осми здравствени проблеми, додека жените во просек имаат девет проблеми.

 Менструално здравје 
Менструацијата е дополнителен предизвик со кој се соочуваат девојчињата, жените и луѓето со менструација. Овие предизвици вклучуваат стигма, пристап до тоалети, вода и производи за менструација и недостаток на информации. Жените бездомници честопати се принудени да користат несоодветни, небезбедни и често нехигиенски предмети за да го контролираат менструалниот проток на крв. Повторената употреба на импровизирани производи за женска хигиена и недостатокот на пристап до работни тоалети и туш кабини може да доведе до многу здравствени компликации како што се синдромот на токсичен шок, инфекции на уринарниот тракт, габични инфекции и контактен дерматитис на вулвата што се јавува кога гениталиите не се чистат секојдневно или воопшто за време на менструацијата. Веќе во 1990-тите, било идентификувано дека бездомните жени имаат поголема веројатност да страдаат од гинеколошки здравствени проблеми од жените во домот, а проблемите поврзани со менструацијата се одговорни за повеќето дијагнози.

Дополнително, производите за женска хигиена се оданочуваат во 45 од 50 американски сојузни држави бидејќи овие предмети се сметаат за луксузна стока. Ова значи дека жените бездомници имаат уште помала веројатност да си ги дозволат потребните материјали за менструацијата. Оданочувањето на санитарните производи се смета за дискриминаторска практика, тоа влијае на пристапноста и достапноста на менструалните производи за жени со ниски приходи и бездомници.

Менструално здравје за жени во Њујорк

Со оглед на тоа што Њујорк има една од највисоките популации на бездомници во Соединетите Американски Држави, важно е да се користи како пример за остатокот од земјата кога се донесуваат одлуки поврзани со здравјето. Женската бездомничка популација во Њујорк запрепастила преку 4.500 лица во текот на летото 2022 година. На месечна основа, овие жени мора да се справуваат со борбите за нивното менструално здравје. Примери за овие борби вклучуваат набавка на производи за менструална хигиена, одржување лична хигиена и изнаоѓање решенија за справување со болката. Кога жените не се во можност правилно да се справат со овие прашања поврзани со хигиената, тие се изложуваат на поголем ризик од болести. Во студија со мешани методи од 2020 година со Коалицијата за бездомници во Њујорк, било заклучено дека бездомните жени во засолништата и на улиците го доживуваат овој проблем со управувањето со нивното достоинство и удобност на месечна основа. Во 2021 година, гувернерот Хочул го препознал проблемот со тоа што побарал женската хигиена да им се дава бесплатно на оние во засолништата.

 Бременост 
Во Соединетите Американски Држави, бездомните жени имаат повисоки стапки на бременост од жените во домот. Иако е тешко да се измерат стапките на бременост кај бездомните жени, проценките покажуваат дека помеѓу 6% и 22% од младите жени кои не се сместени може да бидат бремени. Истражувањата покажуваат дека до 25% од бездомните жени пријавиле дека се бремени или биле бремени во последната година. Бременоста претставува предизвик за процесот на наоѓање станбена стабилност поради неговите физички и ментални стресови.

Жените кои се соочуваат со бездомништво за време на бременоста се изложени на поголем ризик за компликации при раѓање. Нивните деца исто така се изложени на поголем ризик од ниска родилна тежина и физички и невролошки ефекти поврзани со исхраната или злоупотребата на супстанции врз новороденчињата. Повеќето невдомени жени немаат пристап до пренатален мониторинг, при што само 33% од бремените бездомници пријавиле дека направиле една пренатална проверка.

 Исхрана 
Неухранетоста е идентификувана како фактор кој влијае на здравјето на целокупното бездомно население. Истражувањата покажале дека бездомните жени имаат поголем нутритивен дефицит од мажите бездомници. Додека повеќето невдомени жени, 81%, изјавиле дека се задоволни од оброците, тие често немаат соодветна исхрана. До 96,4% од бездомните жени имаат дефицитарна исхрана, недостаток на зеленчук, овошје, млеко, житарки и месо. Во просек, неодобрените жени јадат 2,25 оброци дневно, што веројатно резултира со калориски дефицит. Студиите исто така покажале дека децата кои не се сместени се изложени на поголем ризик од недостаток на железо, што може да укаже на присуство на повеќе нутритивни недостатоци.

Интервенциите насочени кон подобрување на исхраната кај жените кои не се вдомени мора да се однесуваат на факторите кои влијаат на однесувањето на храната, како што се менталното здравје и неможноста да си дозволат разновидна и здрава храна. Најефективните стратегии ја вградуваат хранливата нега во постоечките услуги што доведува до постојани промени во резултатите поврзани со храната.

 Заразни болести 
Поради нивниот слаб пристап до здравствена заштита, заразните болести се исто така вообичаени кај бездомното население, како што се вирусот Херпес симплекс тип 2 (HSV-2), Вирус на човечка имунодефициенција (ХИВ)/Синдром на стекната имунодефициенција (СИДА) и други (3) . Во Соединетите Американски Држави, околу 21 до 24% се заразени со HSV-2 во споредба со 88% кај бездомните жени и уште поголема преваленца кај ХИВ позитивните бездомници. И покрај оваа серопреваленца, бездомните жени не се сметаат за високоризична популација во националните упатства. HSV-2 го зголемува ризикот од ХИВ инфекција. Повеќето бездомници не се свесни за нивната инфекција со ХСВ-2, што ги прави поранливи на изложеност на ХИВ.

Покрај финансиската нестабилност, се покажало дека контракцијата на ХИВ/СИДА е повеќе поврзана со бездомништвото. Жените бездомници имаат поголема веројатност од сиромашните, вдомени жени да практикуваат незаштитена сексуална активност со повеќе партнери кои се изложуваат на ХИВ и други сексуално преносливи болести (СПБ).

Една студија проценува дека приближно 64% од бездомните жени учествувале во незаштитен секс, а 60% биле заразени со една или повеќе СПБ како што се кламидија, херпес, генитални брадавици, гонореја, сифилис или трихомонас, а најзастапен е Хуман папиломавирус (ХПВ). Стапката на контракција на ХИВ/СИДА да биде три пати поголема кај бездомните жени отколку кај жените во домот. Незаштитениот хетеросексуален секс е исто така најчестиот начин на ширење на ХИВ кај бездомните жени во Соединетите Држави, со интравенска злоупотреба на дрога и споделување игли. За жал, поради недостаток на квалитетна здравствена заштита, бездомното население исто така има поголема веројатност да умре од ХИВ/СИДА.

 Ментално здравје
Лошото ментално здравје на жените е важен претходник и последица на бездомништвото, како и последица на бездомништвото и за жените и за нивните деца. Ментални заболувања се пријавени кај 30% од бездомниците и кај 50% до 60% од бездомните жени. Жените бездомници без деца имаат поголема веројатност од мајките бездомници да го откријат својот прием во ментална институција. Жените бездомници се особено погодени од одредени ментални здравствени болести, вклучително и антисоцијално однесување на личноста, депресија, стрес и посттрауматско стресно нарушување. Решавањето на траумата на жените бездомници е од суштинско значење за лекување, а непризнаената траума ја зголемува нестабилноста на домувањето на жените и семејствата.

 Наводи 

 Дополнителна литература 






 Надворешни врски 

 National Housing Law Project
 Catholic Housing Services 
 U.S. Department of Housing and Urban Development
 Melville Charitable Trust Report
 Melville Charitable Trust
 NPR feature

Категорија:Жените во САД
Категорија:Бездомништво во САД