Хаплогрупа E-M35

E-M35, позната и како E1b1b1-M35 — хаплогрупа на ДНК на човечки Y-хромозом. E-M35 има две базални гранки, E-V68 и E-Z827. E-V68 и E-Z827 првенствено се распространети во Северна Африка и Африканскиот Рог, и се појавуваат на пониски честоти на Блискиот Исток, Европа и Јужна Африка.

 Потекло 
десно|мини|364x364пкс| Древните распрснувања на главните лози на Е-М35. Картата ги прикажува претпоставените најрани движења на лозата E-M215 како што е опишано во најновите статии.
Во јуни 2015 година, Тромбета и неговите соработници, пријавиле претходно неценета голема разлика во возраста помеѓу хаплогрупата E-M215 (38,6 кв; 95% CI 31,4-45,9 кв) и нејзината под-хаплогрупа Е-М35 (25,0 кв; 95% CI 20,0-30,0 киа) и го процениле нејзиното потекло да биде во Африканскиот Рог, каде што јазолот што ги одвојува гранките E-V38 и E-M215 се јавува пред околу 47.500 години (95% CI: 41,3-56,8 ka). Батини го датира Е-М35 во 2015 година помеѓу 15.400 и 20.500 години.Large-scale recent expansion of European patrilineages shown by population resequencing, Chiara Batini et al, nature.com, 2015

Се смета дека сите главни подгранки на E-M35 потекнуваат од истата општа област како и матичниот клад: во Северна Африка, Африканскиот Рог или блиските области на Блискиот Исток. Некои гранки на Е-М35 се претпоставува дека ја напуштиле Африка пред илјадници години, додека други можеби пристигнале од Блискиот Исток. На пример, Андерхил и неговите соработници го поврзуваат ширењето на хаплогрупата со неолитската револуција, верувајќи дека структурата и регионалниот модел на поткладовите E-M35 потенцијално даваат „реагенси со кои може да се заклучат специфични епизоди од историјата на населението поврзани со неолитската земјоделска експанзија“. Батаглија и неговите соработници исто така проценуваат дека E-M78 (наречен E1b1b1a1 во тој труд) е во Европа подолго од 10.000 години. Според тоа, човечките останки ископани во шпанска погребна пештера што датира од пред приближно 7.000 години, се покажале дека се во оваа хаплогрупа. Уште два E-M78 биле пронајдени во неолитските Сопотски и Ленгелски култури.

Во врска со E-M35 во Европа во рамките на оваа шема, Андерхил, Кивсилд и нивните соработници (2007) забележале дека E-M215 се смета дека претставува доцна плеистоценска преселба од Северна Африка во Европа преку Синајскиот Полуостров во Египет. „Податоците од Y хромозомот покажуваат сигнал за посебна доцноплеистоценска преселба од Африка во Европа преку Синај, како што е потврдено преку распространетоста на лоза на хаплогрупата E3b, што не се манифестира во распределбата на хаплогрупата mtDNA.“ Иако овој предлог останува неоспорен, тој неодамна бил предложен од Тромбета и неговите соработници (2011) дека има и докази за дополнителна преселба на E-M215 кој носи мажи директно од Северна Африка во југозападна Европа, преку поморска рута (види подолу.)

 Древна ДНК 
Според Лазаридис и неговите соработници (2016), натуфиските скелетни остатоци од древен Левант претежно ја носеле хаплогрупата Y-ДНК E1b1b. Од петте натуфиеви примероци анализирани за татковската лоза, три припаѓале на E1b1b1b2(xE1b1b1b2a,E1b1b1b2b), E1b1(xE1b1a1,E1b1b1b1) и E1b1b1b2(xE1b1b1b1b2b) поддесата E1b1b1b1b1b2a, хаплогрупата E1b1b, исто така, била пронајдена на умерени честоти меѓу фосилите од натамошната пред-грнчарска неолитска култура Б, со E1b1b1 и E1b1b1b2(xE1b1b1b2a, E1b1b1b2b) поткладови забележани во две од седумте PPNB спецификации (~ PPNB9%). Научниците сугерираат дека левантските рани земјоделци можеби се прошириле на југ во Источна Африка, носејќи ги заедно западноевроазиските и базалните евроазиски предци компоненти одвоени од оние што подоцна ќе пристигнат во Северна Африка.

Дополнително, хаплогрупата E1b1b1 била пронајдена во древна египетска мумија ископана на археолошкото наоѓалиште Абусир ел-Мелек во Среден Египет, кој датира од периодот помеѓу доцното Ново Кралство и римскиот период. Фосилите на иберомавруското место Ифри н'Амр или Муса во Мароко, кои се датирани околу 5.000 п.н.е., исто така, носеле хаплотипови поврзани со поткладот E1b1b1b1a (E-M81). Овие древни поединци имале автохтона геномска компонента на Магреб, која достигнува врв кај современите северноафриканци, што покажува дека тие биле предци на населенијата во областа.  Хаплогрупата E1b1b е исто така забележана во древните фосили на Гуанче ископани во Гран Канарија и Тенерифе на Канарските Острови, кои биле датирани со радиојаглерод помеѓу 7-ми и 11-ти век од нашата ера. Поединците со кладови кои биле анализирани за татковска ДНК биле инхумирани на локацијата на Тенерифе, при што било откриено дека сите овие примероци припаѓаат на поткладот E1b1b1b1a1 или E-M183 (3/3; 100%).

Лосдрехт и неговите соработници (2018) ги анализирале податоците за целиот геном од седум древни иберомауруски поединци од Гроте дес Пигеонс во близина на Тафоралт во источно Мароко. Фосилите биле директно датирани помеѓу 15.100 и 13.900 години пред сегашноста. Научниците откриле дека пет машки примероци со доволно зачувување на јадрената ДНК припаѓаат на поткладот E1b1b1a1 (M78), при што еден скелет ја носи родителската лоза E1b1b1a1b1 до E-V13, друг машки примерок припаѓа на E1b1b (M215*).

 Распространетост 
E-M215 и E-M35 се доста чести помеѓу афроазиските говорници. Јазичната група и носителите на лозата Е-М35 имаат голема веројатност да настанале и да се распрснале заедно од афроазискиот Урхајмат.  Меѓу населенијата со историја на афро-азиско говорно подрачје, значителен дел од Палестинците и еврејските машки лози се Е-М35. Хаплогрупата Е-М35, која сочинува приближно 18%  до 20%  од 18% од Палестинците и Ашкеназите и 8,6%  до 30%  од Y-хромозомите на Сефардите, се смета дека да биде една од главните основачки лоза на палестинското и еврејското население. „Парагрупата Е-М35* и хаплогрупата Ј-12ф2а* одговараат на критериумите за главните лоза на основачите на АЈ бидејќи тие се широко распространети и кај населенијата на АЈ и кај населенијата од Блискиот Исток и се јавуваат на многу пониски честоти кај европските нееврејски населенија. Бехар и др. (2004)

Исклучителни случаи на мажи кои се M215 позитивни, но M35 негативни („E-M215*“) биле откриени досега кај дваАмхарци во Етиопија и еден Јеменец. Барем некои од овие мажи, можеби сите, се познати од почетокот на 2011 година дека се во редок брат или сестра на E-M35, познат како E-V16 или E-M281. Откритието на М281 било објавено од Семино и неговите соработници (2002), кој го пронашол во два етиопски луѓе од народот Оромо. Тромбета и неговите соработници (2011), пронашле уште 5 етиопски поединци и еквивалентен SNP на M281, V16. Токму во трудот од 2011 година, позицијата на семејното стебло (M215+/M35-) била откриена како што е опишано погоре. Дериватот E-M215, E-M35 е дефиниран од M35 SNP. 1 Туркмен поединец од Јавзјан со мутација што го дефинира поткладот се нарекува E-M35*.(Figure S.7) J D Cristofaro et al., 2013, "Afghan Hindu Kush: Where Eurasian Sub-Continent Gene Flows Converge", http://www.plosone.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pone.0076748 Од јуни 2015 година, постои сè посложена структура на дрво што ги дели повеќето мажи во E-M35 на две гранки: E-V68 и E-Z827.

Најчесто опишаните поткладови се E-M78, дел од E-V68 и E-M81, кој е гранка на E-Z827. Овие две поткладови претставуваат најголем дел од современото население E-M215. E-M78 се наоѓа во поголемиот дел од опсегот каде што бил пронајден E-M215 со исклучок на Јужна Африка. E-M81 се наоѓа главно во Северна Африка. E-M123 е поретко, но широко расфрлан, со значителни населенија во одредени делови на Африканскиот Рог, Левант, Арабија, Иберија и Анадолија. Нов клад (E-V1515) бил дефиниран од Тромбета и сор. 2015 година, кој потекнува од околу 12 киа (95% CI 8,6–16,4) во источна Африка каде што моментално главно се распространува. Овој клад ги вклучува поткладовите E-V42, E-M293, E-V92 и E-V6, кои биле идентификувани како базалните кладови E-M35 во претходната филогена.
мини|E-M35 распространетост.

 TMRCA на главните јазли во E-M35 
TMRCAНајнови заеднички предок (kya) Тромбета 2015 година YFull Е-М215 39 35,4 *Е-М35 25 23,9 **E-V68 20 20 ***Е-М78 15 13 **E-Z827 ? 23,6 ***E-V257/L19 ? 13,9 ****E-M81 ? 2,7 ***E-Z830 20 19 ****E-M34 ? 15 ****E-V1515 19 ?

 Поткладови 
 E-V68 (E1b1b1a) 
E-V68, доминира нејзината подолго познат потклад E-M78. Три „E-V68*“ поединци кои се во E-V68, но не и во E-M78 биле пријавени во Сардинија, од Тромбета и неговите соработници (2011), при објавувањето на откривањето на V68. Авторите забележале дека бидејќи E-V68* не бил пронајден во примероците од Блискиот Исток, се смета дека ова е доказ за поморска преселба од Африка во југозападна Европа. E-M78 е вообичаен потклад, широко распространет во Северна Африка, Африканскиот Рог, Западна Азија, (Блискиот Исток и Блискиот Исток) „до Јужна Азија“ и цела Европа. Европската распространетост има врв на честота центриран во делови од Балканот (до речиси 50% во некои области)  и Сицилија, а честотите се намалуваат евидентно кон западна, централна и североисточна Европа.

Врз основа на податоци за генетска варијанса на STR, Круцијани и неговите соработници (2007), сугерира дека E-M78 потекнува од регионот на Египет и Либија. Круцијани и неговите соработници (2007) го користат терминот Североисточна Африка која се однесува на Египет и Либија, како што е прикажано во Табела 1 од студијата. Пред Круцијани и неговите соработници (2007), Семино и др. (2004) Источна Африка како можно место на потекло на E-M78, врз основа на етиопско тестирање. Ова се должи на високата честота и разновидноста на лозата E-M78 во регионот на Етиопија. Сепак, Круцијани и неговите соработници (2007)  биле во можност да проучат повеќе податоци, вклучително и населенија од Северна Африка кои не беа претставени во Семино и др. (2004) студија, и најде докази дека лозата E-M78 кои сочинуваат значителен дел од некои населенија во тој регион, биле релативно млади гранки (види E-V32 подолу). Затоа тие заклучија дека „Североисточна Африка“ е веројатното место на потекло на E-M78 врз основа на „периферната географска распространетост на најизведените субхаплогрупи во однос на североисточна Африка, како и резултатите од квантитативната анализа на UEP и микросателитната разновидност“. . Значи според Cruciani и др. (2007) Е-М35, родителскиот клад на Е-М78, потекнува од Источна Африка, последователно се проширил во североисточна Африка, а потоа дошло до „назад преселба“ на хромозомите Е-М215 кои ја стекнале мутацијата Е-М78. Круцијани и неговите соработници (2007) ова го забележиле како доказ за „коридор за двонасочни преселби“ помеѓу Североисточна Африка (Египет и Либија во нивните податоци) од една страна и Источна Африка од друга страна. Авторите веруваат дека имало „најмалку 2 епизоди помеѓу 23,9–17,3 кв и пред 18,0–5,9 км“. пред околу 18.600 години (пред 17.300 – 20.000 години). Круцијани и др. (2007) користат два пресметковни методи за проценка на староста на E-M78 кои даваат многу различни резултати. За главните пред 18.600 години, се користи методот ASD, додека за вториот "ρ метод", кој се користи како проверка, дава 13,7 kya со стандардна девијација од 2,3 kya, но разликата помеѓу двата методи е само голема за проценка на возраста на E-M78, а не неговите поткладови. Авторите наведуваат дека големата разлика „се припишува на релевантното отстапување од структура слична на ѕвезда поради повторените ефекти на основачот“ Батиглија и неговите соработници (2007) го опишуваат Египет како „центар за распространување на различните географски локализирани поткладови поврзани со M78“ и, врз основа на археолошките податоци, тие предлагаат дека точката на потекло на E-M78 (наспроти подоцнежното растурање од Египет) може да биле во прибежиште кој „постоел на границата на денешен Судан и Египет, во близина на езерото Нубија, сè до почетокот на влажната фаза околу 8500 п.н.е. на мезолитските фураџии на север во Африка, Левант и на крајот понатаму во Мала Азија и Европа, каде што секој од нив на крајот се диференцира во нивните регионално карактеристични гранки“. Кон југ, Хасан и неговите соработници (2008), исто така, објаснуваат докази дека некои поткладови на E-M78, конкретно E-V12 и E-V22, „можеби биле донесени во Судан од Северна Африка по прогресивното опустинување на Сахара пред околу 6.000-8.000 години“. И слично, Круцијани и неговите соработници (2007) предлагаат Е-М78 во Етиопија, Сомалија и околните области, повторно да мигрирал во овој регион од правец на Египет откако ја добил мутацијата Е-М78.

Неодамна, E-M78 бил датиран од Тромбета и соработниците во 2015 година помеѓу 20.300 и 14.800 години.

 Поткладови на E-M78 
Овде се наведени главните поткладови на M78 од јуни 2015 година. Во рамките на поткладот E-M78, Тромбета и неговите соработници (2015 година) ги распределиле повеќето од поранешните E-M78* хромозоми на три нови различни гранки: E-V1083*, E-V1477 и E-V259. Првата е парагрупна сестра на кладовите E-V22 и E-V13. Мутацијата V1477 дефинира нова базална гранка која била забележана единствено во еден северноафрикански примерок. Конечно, сестринската лоза на E-V12 дефинирана со V264 ги вклучува E-V65 и V259, нова лоза распространета во централна Африка.Trombetta et al. 2015, Phylogeographic refinement and large scale genotyping of human Y chromosome haplogroup E provide new insights into the dispersal of early pastoralists in the African continent

 E-M78 (E1b1b1a1) Северна Африка, Рогот на Африка, Западна Азија, Европа (порано „E1b1b1a“).
 E-M78* Пронајден во Мароко, јужна Португалија, јужна Шпанија и Иран (провинции Техеран и Семнан).
 E-V1477 Пронајден кај туниските Евреи.
 E-V1083
 E-V1083* Се најде само во Еритреја (1,1%) и Сардинија (0,3%).
 E-V13 Ова е најчестиот потклад на E-M215 пронајдена во Европа. Особено е честа појава на Балканот.
 E-V22 . Концентриран во Североисточна Африка и Блискиот Исток. Врвови меѓу Сахо.
 E-V1129
 E-V12 . Пронајден во Египет, Судан и Чад на други места. Има важен потклад
 E-V12* Најчеста лоза кај јужните Египќани (74,5%).
 E-V32 . Многу честа појава кај Сомалијците, Тигре и Оромос.
 E-V264
 E-V259 пронајден во Северен Камерун.
 E-V65 Поврзан со Северна Африка, но исто така пронајден во Сицилија и исто така пронајден во континентална Италија.
 E-M521 Не е споменато од Тромбета и сор.2015 година. Пронајден кај две лица во Грција од Батаглија и неговите соработници (2008)  и кај еден поединец од источниот алпски регион на Италија од Coia et al. (2013)

 E-Z827 (E1b1b1b) 

Во човечката генетика, E-Z827, е името на големата хаплогрупа на ДНК на човечки Y-хромозом што изобилно се наоѓа во Северна Африка, особено во Магреб, и во помала мера во Африканскиот Рог, Блискиот Исток и Европа.

 E-V257/E-L19 (E1b1b1b1) 
E-V257* поединци во нивните примероци кои биле E-V257, но не и E-M81. Борана од Кенија, Бербер од Маракеш, Корзиканец, Сардинец, јужен Шпанец и Кантабриец. Како што споменавме погоре, Тромбета и неговите соработници (2015 година)  предлагаат дека отсуството на E-V257* на Блискиот Исток (Yfull нашол во ирански Азербејџан  и различен млад во Ерменија  ) го прави поморското движење од северна Африка кон јужна Европа. најверодостојната хипотеза досега за да се објасни нејзината распространетост. Yfull наведува 24 поединци, од кои сите припаѓаат на една гранка која е 30% помлада од нивниот заеднички предок со M81.

 Е-М81 
E-M81 е најчестиот потклад на хаплогрупата E-L19/V257. Таа е концентрирана во Магреб, а доминира неговиот потклад E-M183. Се верува дека E-M183 потекнува од северозападна Африка и има проценета старост од 4700 п.с.

Оваа хаплогрупа достигнува средна честота од 61% во Магреб и 51% во Северна Африка, намалувајќи ја честотата од приближно 80% на 100% кај берберските населенија, вклучувајќи ги и Сахаравите, на приближно 29% на исток од овој опсег во Египет. Поради неговата млада возраст и распространетост меѓу овие групи, а исто така и други, како што се Мозабите, Среден Атлас, Кабили и други берберски групи, понекогаш се нарекува генетски „берберски маркер“. Переира и неговите соработници (2010 година) објавиле високи нивоа меѓу Туарезите во две населенија на Сахара - 77,8% во близина на Гором-Гором, во Буркина Фасо и 81,8% од Госи во Мали. Имало многу помала честота од 11,1% во околината на Танут во Нигер . E-M81 е исто така доста честа појава кај групите што зборуваат арапски од Магреб. Генерално се наоѓа на честоти околу 45% во крајбрежните градови на Алжир и Тунис (Џиџел, Оран, Тизи Узу, Алжир, Тунис, Сус).

Во оваа клучна област од Египет до Атлантскиот Океан, Соле-Мората и неговите соработници (2017 година)  пријавиле модел M183-SM001 на намалена варијација на микросателитски хаплотип (што имплицира поголема старост на лозата во поранешните области) од племето Регуибат во Оран и го пронапле M183* (не SM001) во Иберија, Либија и Мароко. Ареди и неговите соработници (2004 година)  сепак покажале намалување на варијациите на микросателитите од исток кон запад, придружено со значително зголемување на честотата. На источниот крај на овој јадро опсег, Кујунова и неговите соработници (2015 година) го пронашле M81 кај 28,6% (10 од 35 мажи) во ел-Хиџаз во либиската пустина во Египет.

Ареди и неговите соработници (2004) веруваат дека моделот на распространетост и варијанса е конзистентен со хипотезата за „демична дифузија“ од Исток. Не постои автохтоно присуство на E-M81 на Блискиот Исток (има еден во Либан), што укажува дека M81 најверојатно произлегол од неговиот матичен клад M35 или во Северна Африка, или евентуално на југ до Африканскиот Рог.

Во Европа, E-M81 е широко распространет, но редок, на Пиринејскиот Полуостров покажува просечна честота од 4% (45/1140) на Пиринејскиот Полуостров со честоти кои достигнуваат 3,5% во Галиција, 4% во Западна Андалузија и Северозападна Кастиља. Сепак, оваа студија вклучила 153 лица од островите Мајорка, Минорка и Ибица, како и 24 лица од Гасконија кои не се на Пиринејскиот Полуостров. Без овие 177 лица, просекот за Пиринејскиот Полуостров е 4,1% (40/963),  се наоѓа на споредливи нивоа со E-M78, со просечна честота од околу 5%. Нејзините честоти се повисоки во западната половина на полуостровот со честоти кои достигнуваат 8% во Екстремадура и јужна Португалија, 4% до 5% во Галиција, 5% во западна Андалузија и 4% во северозападна Кастиља и 9% до 17% во Кантабрија. Највисоките честоти на овој клад пронајдени досега во Европа биле забележани во Валес Пасиегос од Кантабрија, кои се движат од 5,5% (8/45)  до 41% (23/56). Просечна честота од 8,28% (54/652) била забележана и на шпанските Канарски Острови со честоти над 10% на трите најголеми острови Тенерифе (10,68%), Гран Канарија (11,54%) и Фуертевентура (13,33%)., see table

E-M81 се наоѓа и во Франција, 2,70% (15/555) севкупно со честоти кои надминуваат 5% во Оверњ (5/89) и Ил-де Франс(5/91),Only men with French surname were analysed, in order to try to exclude more recent immigrants. 0,7% до 5,8% во Сардинија,Francalacci et al. (2013), Low-Pass DNA Sequencing of 1200 Sardinians Reconstructs European Y-Chromosome Phylogeny приближно 2,12% вкупно во Сицилија (но до 7,14% во Пјаца Армерина ), и во многу пониска честота во близина на Лусера (1,7%), во континентална Италија, веројатно поради древните преселби за време на исламската, римската и картагинската империја. Во едно проучување од 2014 година на Стефанија Сарно и сор. со 326 примероци од Козенца, Реџо Калабрија, Лече и пет сицилијански провинции, E-M81 покажува просечна честота од 1,53%, но типичниот хаплотип на јадрото на Магреб 13-14-30-24-9-11-13 е пронајден само во две од пет лица Е-М81. Овие резултати, заедно со занемарливиот придонес од северно-африканските населенија откриен со анализата на парцелата слична на примеси, сугерираат само маргинално влијание на трансмедитеранските генски текови врз сегашниот генетски базен на SSI.

Како резултат на нејзината распространетост во стариот свет, овој потклад се наоѓа низ Бразил (8 out of 132),  5,4% во Бразил (Рио де Жанеиро), (6 од 112), „Присуството на хромозоми од северноафриканско потекло (E3b1b-M81; Круцијани и неговите соработници., 2004) исто така може да се објасни со прилив на Португалија, но особено со посредство на Италија, бидејќи оваа хаплогрупа достигнува честота од 4,6 % во Португалија и 4,8% во Италија, сосема слична на честотата пронајдена во Рио де Жанеиро (4,4%) кај европските соработници“. Силва и др. (2006) и меѓу Хиспанците од Калифорнија и Хаваи 2,4%.(7 out of 295), 

Во помал број, мажите Е-М81 можат да се најдат во областите во контакт со Северна Африка, и околу Сахара, на места како Судан и околу Средоземно Море на места како Либан, Турција и помеѓу Сефардските Евреи.

Постојат две признати поткладови на E-M81, иако едната е многу поважна од другата.

Поткладот E-M81 била пронајден во древните фосили Гуанче (Бимбапес) ископани во Пунта Азул, Ел Хиеро, Канарските Острови, кои се датирани во 10 век (~ 44%).

Андерхил и неговите соработници (2000) пронашле еден примерок од Е-М107 во Мали.

 Е-М183 
E-M183 е исклучително доминантен (повеќе од 99%  ) во рамките на E-M81. Карафет и неговите соработници (2000) првпат го опишале како потклад на E-M81. Познатите поткладови на E-M183 вклучуваат:

 E-M165 Андерхил и неговите соработници (2000) нашле еден пример на Блискиот Исток.
 E-L351 Пронајден кај двајца поврзани учесници во Проектот E-M35 Phylogeny .

 E-Z830 (E1b1b1b2) 
Ова е неодамна откриен потклад кој сè уште не е вклучен во повеќето дрва на хаплогрупи, E-Z830 ги вклучува потврдените поткладови на E-M123, E-V1515 (E-M293, E-V42, E-V6, E-V92), и E-Z830*, и е брат/сестра на E-L19. Во моментов,  E-M35 филогенскиот проект] препознава четири различни кластери на Z830* носачи, од кои две се исклучиво еврејско потекло. Останатите две се значително помали и вклучуваат расфрлани поединци во Германија, Шпанија, Латинска Америка, Египет и Етиопија.

 Е-М123 
E-M123 е претежно позната по својот главен потклад E-M34, која доминира во овој клад. На пример, од 11 ноември 2008 година, E-M35 филогенскиот проект [мртва врска] имала записи од четири тестови E-M123*, во споредба со 93 резултати од тестот со E-M34.

 E-V1515 
Нов клад (E-V1515) бил дефиниран од Тромбета и неговите соработници (2015), кој потекнува од околу 12 киа (95% CI 8,6–16,4) во источна Африка каде што моментално главно се распространува. Овој клад ги вклучува сите потсахарски хаплогрупи (E-V42, E-M293, E-V92, E-V6) пријавени како E-M35 базални кладови во претходната филогенија.

 Е-М293 
E-M293 е потклад на E-V1515. Најпрвин бил идентификуван од ISOGG како втор клад во рамките на E-Z830. Откриен е пред E-Z830, објавен од Хен и неговите соработници (2008), што го поврзал со ширењето на пасторализмот од Источна Африка во Јужна Африка. Досега високи нивоа биле откриени кај одредени етнички групи во Танзанија и Јужна Африка. Највисоки биле народите Датуга (43%), Кве (Ксое) (31%), Бурунге (28%) и Сандаве (24%). Хен (2008) во нивната студија открила и двајца кениски мажи кои зборуваат банту со мутација M293.

Другите поткладови на E-M215 се ретки во Јужна Африка. Авторите наведуваат: „Без информации за М293 во Масаи, Хема и други населенија во Кенија, Судан и Етиопија, не можеме да го одредиме прецизниот географски извор на М293 со поголема доверба. Сепак, достапните докази укажуваат на денешна Танзанија како ран и важен географски локус на еволуцијата на М293“. Тие исто така велат дека „M293 е пронајден само во субсахарска Африка, што укажува на посебна филогенетска историја за M35.1 * (поранешни) примероци понатаму на север“.

E-P72 се појавува во Карафет (2008). Тромбета и неговите соработници (2011) објавиле дека се работи за потклад на Е-М293.

 E-V42 
Тромбета и неговите соработници (2011) го објавиле откривањето на E-V42 кај две лица од Бета Израел. Било предложено дека таа може да биде ограничен на регионот околу Етиопија. Сепак, понатамошното тестирање од страна на комерцијалните компании за тестирање на ДНК потврди многу позитивни резултати за овој потклад во Саудиска Арабија, Кувајт и едно лице во Португалија кое има корен од Арабија.

 E-V6 
Поткладот E-V6 на E-V1515 бил дефиниран со V6. Круцијани и неговите соработници (2004) идентификувале значително присуство на овие лози во Етиопија, а исто така и некои во соседните Сомалијци. Меѓу етиопските и сомалиските примероци, највисоките биле 14,7% кај Амхара и 16,7% кај Волајта.

На југ, Тишкоф и неговите соработници (2007) идентификувале еден маж V6+ во примерок од 35 Датуга од Танзанија. И понатаму на север, Дугужон и неговите соработници (2009) идентификувале уште 6 мажи во примерок од 93 од Сива Оаза, која е берберско население.

 E-V92 
Тромбета и неговите соработници (2011) го објавиле откривањето на E-V92 во два Амхара. Како E-V6 и E-V42, веројатно постои само во областа на Етиопија.

 Филогенетика 

 Филогенетска историја 
Пред 2002 година, во академската литература постоеле најмалку седум системи за именување на филогенетското дрво на Y-хромозомот. Ова довело до значителна конфузија. Во 2002 година, главните истражувачки групи се собрале и го образувале Y-хромозомот конзорциум (YCC). Тие објавиле заеднички труд кој создал единствено ново дрво кое сите се согласиле да го користат. Подоцна, група граѓански научници со интерес за популациската генетика и генетската генеалогија образувале работна група за да се создаде аматерско дрво со цел да биде пред сè навремено. Табелата подолу ги обединува сите овие дела на точката на знаменитото дрво на YCC од 2002 година. Ова му овозможува на истражувачот што прегледува постара објавена литература брзо да се движи помеѓу номенклатурите.
YCC 2002/2008(α)(β)(γ)(δ)(ε)(ζ)(η)YCC 2002YCC 2005YCC 2008YCC 2010rISOGG 2006ISOGG 2007ISOGG 2008ISOGG 2009ISOGG 2010ISOGG 2011ISOGG 2012E-P2921III3A13Eu3H2BE*EEEEEEEEEEE-M3321III3A13Eu3H2BE1*E1E1aE1aE1E1E1aE1aE1aE1aE1aE-M4421III3A13Eu3H2BE1aE1aE1a1E1a1E1aE1aE1a1E1a1E1a1E1a1E1a1E-M7521III3A13Eu3H2BE2aE2E2E2E2E2E2E2E2E2E2E-M5421III3A13Eu3H2BE2bE2bE2bE2b1 - - - - - - -E-P225III414Eu3H2BE3*E3E1bE1b1E3E3E1b1E1b1E1b1E1b1E1b1E-M28III515Eu2H2BE3a*E3aE1b1E1b1aE3aE3aE1b1aE1b1aE1b1aE1b1a1E1b1a1E-M588III515Eu2H2BE3a1E3a1E1b1a1E1b1a1E3a1E3a1E1b1a1E1b1a1E1b1a1E1b1a1a1aE1b1a1a1aE-M116.28III515Eu2H2BE3a2E3a2E1b1a2E1b1a2E3a2E3a2E1b1a2E1b1a2E1ba12removedremovedE-M1498III515Eu2H2BE3a3E3a3E1b1a3E1b1a3E3a3E3a3E1b1a3E1b1a3E1b1a3E1b1a1a1cE1b1a1a1cE-M1548III515Eu2H2BE3a4E3a4E1b1a4E1b1a4E3a4E3a4E1b1a4E1b1a4E1b1a4E1b1a1a1g1cE1b1a1a1g1cE-M1558III515Eu2H2BE3a5E3a5E1b1a5E1b1a5E3a5E3a5E1b1a5E1b1a5E1b1a5E1b1a1a1dE1b1a1a1dE-M108III515Eu2H2BE3a6E3a6E1b1a6E1b1a6E3a6E3a6E1b1a6E1b1a6E1b1a6E1b1a1a1eE1b1a1a1eE-M3525III414Eu4H2BE3b*E3bE1b1b1E1b1b1E3b1E3b1E1b1b1E1b1b1E1b1b1removedremovedE-M7825III414Eu4H2BE3b1*E3b1E1b1b1aE1b1b1a1E3b1aE3b1aE1b1b1aE1b1b1aE1b1b1aE1b1b1a1E1b1b1a1E-M14825III414Eu4H2BE3b1aE3b1aE1b1b1a3aE1b1b1a1c1E3b1a3aE3b1a3aE1b1b1a3aE1b1b1a3aE1b1b1a3aE1b1b1a1c1E1b1b1a1c1E-M8125III414Eu4H2BE3b2*E3b2E1b1b1bE1b1b1b1E3b1bE3b1bE1b1b1bE1b1b1bE1b1b1bE1b1b1b1E1b1b1b1aE-M10725III414Eu4H2BE3b2aE3b2aE1b1b1b1E1b1b1b1aE3b1b1E3b1b1E1b1b1b1E1b1b1b1E1b1b1b1E1b1b1b1aE1b1b1b1a1E-M16525III414Eu4H2BE3b2bE3b2bE1b1b1b2E1b1b1b1b1E3b1b2E3b1b2E1b1b1b2aE1b1b1b2aE1b1b1b2aE1b1b1b2aE1b1b1b1a2aE-M12325III414Eu4H2BE3b3*E3b3E1b1b1cE1b1b1cE3b1cE3b1cE1b1b1cE1b1b1cE1b1b1cE1b1b1cE1b1b1b2aE-M3425III414Eu4H2BE3b3a*E3b3aE1b1b1c1E1b1b1c1E3b1c1E3b1c1E1b1b1c1E1b1b1c1E1b1b1c1E1b1b1c1E1b1b1b2a1E-M13625III414Eu4H2BE3ba1E3b3a1E1b1b1c1aE1b1b1c1a1E3b1c1aE3b1c1aE1b1b1c1a1E1b1b1c1a1E1b1b1c1a1E1b1b1c1a1E1b1b1b2a1a1

 Истражувачки публикации 
Следниве истражувачки тимови по нивните публикации биле претставени во создавањето на дрвото.

 Филогенетски дрвја 
Кладограм со главните поткладови:

Следното филогенетско стебло се заснова на дрвото од 2008 година и на последователните објавени истражувања како што е сумирано од ISOGG. Ги вклучува сите познати поткладови од јуни 2015 година (Тромбета и неговите соработници) 

 E-M215 (E1b1b)
 E-M215* . Ретки или непостоечки.
 E-M35 (E1b1b1)
 E-V68 (E1b1b1a)
 E-V2009 . Пронајден кај поединци во Сардинија и Мароко.
 E-M78 (E1b1b1a1). Северна Африка, Рогот на Африка, Западна Азија, Сицилија. (Порано „E1b1b1a“.)
 E-M78*
 E-V1477 . Пронајден кај туниските Евреи.
 E-V1083 .
 E-V1083* . Се најде само во Еритреја (1,1%) и Сардинија (0,3%).
 E-V13
 E-V22
 E-V1129
 E-V12
 E-V12*
 E-V32
 E-V264
 E-V259 . Пронајден во Северен Камерун.
 E-V65
 E-CTS194
 E-Z827 (E1b1b1b) ISOGG 2015
 E-V257/L19 (L19, V257) – E1b1b1b1 
 E-PF2431
 E-M81 (M81)
 E-PF2546
 E-PF2546*
 E-CTS12227
 Е-МЗ11
 Е-МЗ12
 E-A929
 E-Z5009
 E-Z5009*
 E-Z5010
 E-Z5013
 E-Z5013*
 E-A1152
 E-A2227
 E-A428
 Е-МЗ16
 E-PF6794
 E-PF6794*
 E-PF6789
 Е-МЗ21
 Е-МЗ23
 Е-МЗ80
 Е-А930
 E-Z2198/E-MZ46
 E-A601
 E-L351
 E-Z830 (Z830) – E1b1b1b2 
 E-M123 (M123)
 E-M34 (M34)
 E-M84 (M84)
 E-M136 (M136)
 E-M290 (M290)
 E-V23 (V23)
 E-L791 (L791, L792)
 E-V1515 . E-V1515 и неговите поткладови главно се ограничени на источна Африка.
 E-V1515*
 E-V1486
 E-V1486*
 E-V2881
 E-V2881*
 E-V1792
 E-V92
 E-M293 (M293)
 E-M293*
 E-P72 (P72)
 E-V3065*
 E-V1700
 E-V42 (V42)
 E-V1785
 E-V1785*
 E-V6 (V6)
 E-V16/E-M281 (E1b1b2). Ретки. Пронајден кај поединци во Етиопија, Јемен и Саудиска Арабија.

Белешки

 Наводи 

 Библиографија 

. Also at http://www.ucl.ac.uk/tcga/tcgapdf/Behar-AJHG-03.pdf  and https://web.archive.org/web/20090304100321/http://www.familytreedna.com/pdf/400971.pdf

 also at  

 Also see Supplementary Data.



. See comment on Dienekes blog, comment on the Spitoon blog and public release .

. Published online April 2, 2008. See also Supplementary Material.

. (Also see Errata)

.
 Pontikos D. "Phylogeographic refinement of haplogroup E" http://dienekes.blogspot.ru/2015/07/phylogeographic-refinement-of.html



. Published online 9 March 2005

.



 Trombetta B. "Phylogeographic Refinement and Large Scale Genotyping of Human Y Chromosome Haplogroup E Provide New Insights into the Dispersal of Early Pastoralists in the African Continent" http://gbe.oxfordjournals.org/content/7/7/1940.long

.









 Надворешни врски 
E-M35 Phylogeny Project Wiki
E-M35 Phylogeny Project (all labs site)
E-M35 Phylogeny Project Public Forum
Jewish E3b Project at FTDNA
Map of E-M35 distribution in Europe
Haplogroup E3B1 (E1b1b1) Facebook Group (M35 community)
E1b1b1b*-A Project
E1b1.org – International Y-DNA project of Haplogroup E1b1 and its Subclades 

E-M35