Месински земјотрес (1908)

Земјотресот во Месина во 1908 година се случил на 28 декември во Сицилија и Калабрија, јужна Италија со магнитуда од 7,1 степени. Епицентарот бил во теснецот Месина кој ја дели Сицилија од италијанското копно. Градовите Месина и Реџо Калабрија биле речиси целосно уништени и загинале меѓу 75.000 и 82.000 луѓе. Тоа бил најразорниот земјотрес што некогаш ја погодил Европа.

 Причина за земјотресот 
Во 2019 година, истражувачите од Биркбек, Универзитетот во Лондон ја откриле активната грешка одговорна за земјотресот. Студијата, предводена од д-р Марко Мешис, го идентификувала раседот како претходно мапиран, но малку проучен расед Месина-Таормина, кој лежи во близина на сицилијанскиот брег и се протега по должината на Месинскиот теснец. Тимот користел податоци од 1907-1908 година за да го испита моделот на издигнувања и слегнување забележани во областа Месина и Калабрија, кои имале голема сличност со оние што се резултат на други силни земјотреси предизвикани од нормални раседи. Откако ги споредиле правецот и големината на движењата на добро познатите раседи со површинските движења забележани во Месина и Калабрија, истражувачите го идентификувале веројатниот активен расед што го предизвикал катастрофалниот земјотрес, како и насоката и големината на движењата.

Италија се наоѓа по граничната зона на Африканската континентална плоча, а оваа плоча се притиска на морското дно под Европа со брзина од 25 милиметри годишно. Ова предизвикува вертикално поместување, што може да предизвика земјотреси. Земјотресот е регистриран од 110 сеизмографски станици ширум светот. и беше еден од првите што беше снимен со инструменти.

Теснецот Месина е дел од регионалната тектонска одлика која е позната како Калабриски лак, област на диференцијално издигнување што произлегува од динамиката на јонските и јужнотиренските тектонски единици, два од литосферните блокови кој се на микроплочи препознаени во високо фрагментираниот италијански дел од контактот Африка-Евроазија. Некои од најсилните земјотреси во последните неколку векови се случиле во Калабрискиот лак, како што се земјотресите во Калабрија од 1783 и 1905 година, како и на покатастрофалниот земјотрес во Месина во 1908 година.

Записите покажуваат дека значителна сеизмичка активност се случила во областите околу Месинскиот Теснец неколку месеци пред 28 Декември. Тој се зголеми во интензитет почнувајќи од 1 Ноември. На 10 Декември, земјотрес со јачина од 4 степени предизвика штета на неколку згради во Новара ди Сицилија и Монталбано Еликона, двете во провинцијата Месина.

Вкупно 293 последователни потреси се случиле помеѓу 28 Декември 1908 година и 11 Март 1909 година.

Во 2008 година беше предложено дека истовременото цунами не е генерирано од земјотресот, туку од големото подморско лизгање на земјиштето што го предизвика. Веројатниот извор на цунамито бил кај Џардини Наксос на сицилијанскиот брег, каде што на батиметриската карта на јонското морско дно било видливо големо тело од лизгање на земјиштето.

 Земјотрес 
мини|Сеизмограм на земјотресот во Месина
мини|Пристаништето Месина, пред земјотресот и цунамито
Во понеделник на 28 декември 1908 година, во 5:20:27 часот се случил земјотрес од 7,1 степени според Рихтерова скала. Неговиот епицентар бил во теснецот Месина кој ги дели прометниот пристанишен град Месина на Сицилија и Реџо Калабрија на италијанското копно. Неговиот прецизен епицентар е сместен во северниот дел на Јонското Море, блиску до најтесниот дел од Теснецот, локацијата на Месина. Имаше длабочина од околу 9 километри.

Земјотресот речиси ја израмни Месина. Најмалку 91% од структурите во Месина беа уништени или непоправливо оштетени, а 75.000 луѓе беа убиени во градот и предградијата. Реџо Калабрија и други локации во Калабрија, исто така, претрпеа големи штети, при што загинаа околу 25.000 луѓе. Историскиот центар на Реџо беше речиси целосно искорен. Бројот на жртвите се базира на пописните податоци од 1901 и 1911 година. Тоа беше најразорниот земјотрес што некогаш ја погодил Европа. Земјата се тресеше 37 секунди, а штетата беше широко распространета, при што беше почувствувано уништување на површина од 4.300 квадратни километри.

Во Калабрија, земјата силно се тресеше од Скила до јужно од Реџо, предизвикувајќи лизгање на земјиштето во областа Реџо и по должината на морската карпа од Скила до Багнара. Во калабриската комуна Палми на брегот на Тирен, имаше речиси целосен пустош што остави 600 мртви. Штета беше нанесена и по должината на источниот брег на Сицилија, но надвор од Месина, тој не беше толку тешко погоден како Калабрија. Месосеизмичката област беше ограничена во близина на брегот по појас широк 1-4 километри што ја потресе и уништи Месина и околните села. Катанија, најголемиот град во источна Сицилија, не претрпе значителна штета.

Еден млад лекар кој побегнал со својот живот подоцна раскажува дека „длабоката тишина ја прекина извонредна бучава како пукање на илјада бомби, проследено со брз и пороен дожд“. Потоа слушнал „злобен звук на свиркање“ кој го споредил со „илјада црвени вжештени пегли што шушкаат во водата“. Други преживеани изјавија дека имало три одделни и различни движења за време на главниот удар од 37 секунди: првото се тресело наназад и нанапред, второто силно туркало нагоре, додека третото се движело во кружни движења. Повеќето извештаи се согласуваат дека тоа беше второто движење нагоре што предизвика широко распространето уништување во Месина; придружната бучава опишана како „точно како онаа што ја направи брз воз во тунел“.

Зголемениот биланс на жртви се должи на фактот дека повеќето луѓе спиеле, а биле убиени или живи закопани во нивните кревети, бидејќи нивните куќи се уривале над нив. Илјадници беа заробени под урнатините, претрпувајќи ужасни повреди од кои многумина ќе загинат. Една недела пред земјотресот, во целата комуна Месина биле избројани 160.000 жители. На 28 Декември, Месина беше уште поголема гужва од вообичаено, поради бројот на посетители во текот на ноќта од оддалечените области кои дојдоа во градот за да ја видат изведбата на операта Аида на Џузепе Верди, која беше поставена претходната вечер во театарот Виторио Емануеле II.

 Цунами 
лево|мини| Уништениот брег на Реџо Калабрија
Десет минути по земјотресот, морето од двете страни на теснецот ненадејно се повлекол додека цунами од 12 метри зафатило, а три бранови ги погодиле блиските брегови. Најсилно влијаеше по должината на калабрискиот брег и го поплави Реџо Калабрија откако морето се повлече на 70 метри од брегот. Целото море во Реџо беше уништено, а луѓето што се собраа таму загинаа. Тешко беше погодена и блиската вила Сан Џовани. По должината на брегот помеѓу Лазаро и Пеларо, беа измиени куќи и железнички мост.

Во Месина, цунамито исто така предизвикало повеќе пустошења и смртни случаи. Многу од преживеаните од земјотресот побегнале на релативната безбедност на морскиот брег за да ги избегнат своите куќи кои се уриваа. Вториот и третиот бран на цунами, кои доаѓале брзо последователно и повисоки од првиот, се тркаа над пристаништето, искршиле чамци закотвени на пристаништето и скршија делови од морскиот ѕид. Откако го зафатиле пристаништето и трите градски улици во внатрешноста на пристаништето, брановите ги однеле луѓето, бродовите закотвени во пристаништето, рибарските чамци и траектите и нанесоа дополнителна штета на зградите во зоната што останаа стоечки по шокот. .

Бродовите кои сè уште беа прицврстени на нивните пристаништа се судрија еден со друг, но не претрпеа поголема штета. Потоа, пристаништето Месина беше исполнето со пловечки остатоци и трупови на удавени луѓе и животни. Градовите и селата долж источниот брег на Сицилија беа нападнати од високи бранови, предизвикувајќи смртни случаи и оштетувања на чамци и имот. Два часа подоцна цунамито ја погоди Малта, брзајќи кон пристаништето Марсамксет и оштетувајќи го имотот во Мсида. Околу 2.000 луѓе загинаа во цунамито во Месина на источниот брег на Сицилија и во Реџо Калабрија и неговата крајбрежна околина.

 Скала на уништување 
мини|Телата на жртвите лежат надвор
Месина изгуби речиси половина од своето население и целиот историски центар на градот бил уништен, вклучувајќи ја и норманската катедрала, која издржа претходни земјотреси, како што беше силниот во 1783 година. Само периметарските ѕидови и апсидите останаа да стојат.

Брегот на Месина бил неповратно променет бидејќи големи делови од брегот потонаа неколку метри во морето. Куќи, цркви, палати и споменици, воени бараки: комерцијални, општински и јавни згради сите целосно се урнаа или беа сериозно оштетени. Многу објекти беа испукани школки, без покрив, без прозорци и исправени несигурно. Интернатот Мауролико во Корсо Кавур беше прав, закопувајќи ги учениците. Вкупно 348 железнички работници загинаа кога се урнаа двете железнички станици.

Американскиот конзулат пред пристаништето се претвори во куп урнатини: британскиот конзулат претрпе малку надворешно оштетување со неговото знаме сè уште вее, но внатрешноста беше целосно уништена. Убиени се американскиот конзул Артур С. Чејни и неговата сопруга Лора. Животот го загубија и францускиот конзул и неговите деца, иако сопругата побегна. Етел Огстон, сопруга на британскиот заменик-конзул, почина веднаш откако ја удри балкон кој паѓаше додека се обидуваше да избега низ улиците со нејзиниот сопруг Алфред и ќерката, кои и двајцата преживеаја. Поранешниот американски заменик-конзул и дописник од Месина за Асошиејтед прес Џозеф Пирс и неговото семејство беа здробени до смрт кога нивниот оштетен дом во Виа Порта Реал Басо, блиску до пристаништето, бил урнат од силата на брановите создадени од цунамито.

Меѓу Италијанците кои загинаа беа скулпторот Грегорио Запала, главниот обвинител на Месина Крешенцо Грило, Џакомо Макри, поранешен ректор на Универзитетот во Месина, политичарите Никола Петрина, Николо Фулчи и Џовани Ное; како и локални патриоти на италијанското обединување, членови на благородништвото, академијата и писмените. Историчарот Гаетано Салвемини преживеа, но ги загуби сопругата, петте деца и сестрата. Квесторот Паоло Карузо почина во својата канцеларија, убиен од падната греда. Почина англиканскиот свештеник и фудбалски пионер Чарлс Бусфилд Хулат заедно со неговото семејство и другите играчи на фудбалскиот клуб Месина. Композиторот Рикардо Касалаина и неговата сопруга загинаа еден до друг во нивниот кревет. Тенорот Анџело Гамба, кој настапи на сцената во Аида вечерта пред земјотресот, исто така го загуби животот заедно со сопругата и двата сина кога се урна хотелот Европа. Унгарската сопранистка Паола Коралек лежеше будна кога се случи земјотресот. Таа скокнала од прозорецот на оштетениот хотел Тринакриа, при што на есен ги скршила двете раце.

Земјотресот го уништи комерцијалниот дел долж Месината Корсо Виторио Емануеле, кој го заобиколи морскиот брег, кој ја вклучуваше елегантната „Палацата“. Ова беше долга низа од грандиозни градби што беа пред пристаништето во форма на срп. „Палацатата“ првично била изградена во барокен стил во XVII век и главно била дело на Симоне Гули. Повеќето од барокните згради биле уништени во земјотресот од 1783 година, а биле обновени во неокласичен стил во почетокот на XIX век. Тоа беше импозантната неокласична „Palazzata“, со некои од преживеаните барокни згради, која беше речиси целосно уништена во 1908 година. Тресењето беше особено интензивно во областа на пристаништето што резултираше со трајно поместување на камените поплочувања во „бран- како шема“. Штетата беше најголема во стариот историски центар и ниските, рамни централни и северни делови на градот поради меката песочна почва; тоа беше помалку сериозно во планинскиот западен дел бидејќи структурите беа изградени на поцврст терен како што е тврдината Гонзага која беше неповредена и остана до денес. Областа помеѓу плоштадот на катедралата и Граѓанската болница од 16 век што се наоѓаше пред Торенте Порталењи беше избришана. Соседната Виа Порта Империјале беше особено силно погодена од двете страни.

Вистинската Цитадела од 17 век, која го чувала пристаништето, била делумно уништена. Огромни пукнатини и пукнатини се отворија на улиците и тие, како и насипите од урнатини и паѓањето на ѕидарството, ги попречија преживеаните кои избегаа од нивните срамнети домови да бараат безбедност. Две од главните сообраќајници Виа Гарибалди и Корсо Кавур беа непроодни поради ридовите од урнатини и урнатини во висина од 5 метри. Семејствата се разделија, а поројниот дожд кој започна само неколку минути пред земјотресот ја зголеми конфузијата, попречувајќи ја видливоста заедно со темнината и густите облаци од прашина. Големите резервоари за гас на северниот крај на градот се разнесоа, погребувајќи ги живите преживеани и веќе мртвите. Избувнаа пожари предизвикани од пукнати цевки за гас, што дополнително го зголеми хаосот и уништувањето. Земјата продолжи да се тресе со повторени последователни потреси што предизвикаа преостанатите структури да се срушат врз урнатините на урнати градби при што загинаа и беа повредени спасувачите и оние кои го преживеаја главниот потрес.

Преживеаните опишаа дека виделе ужасно обезличени тела и повредени луѓе тешко осакатени и врескајќи за помош. Папучарот Франческо Мисијани и неговото семејство наишле на две девојчиња кои умираат, и двете претрпеле ужасни повреди на главата и градите. Поворки на голи преживеани кои носеа слики од светци се појавија на улиците. Луѓето со голи раце бараа низ остатоците по заробените најблиски. Спасувачите на местото на настанот успеаја да спасат некои луѓе кои несигурно се држеле за процепите горните катови, прозорците и балконите кои се затекнати, користејќи јажиња за да ги извлечат на безбедно. Слични сцени на уништување беа реплицирани во Реџо Калабрија. Неговиот историски центар бил искорен, а монументалниот замок Арагонец, еден од ретките градби што го преживеале земјотресот од 1783 година, бил тешко оштетен. Со исклучок на една палата, сите структури на нејзината главна сообраќајница Корсо Гарибалди беа уништени, вклучувајќи ја катедралата, општинските згради и палатата. Само околу 50 куќи останаа да стојат во Реџо.

Цивилните и воените болници во Месина и граѓанската болница во Реџо Калабрија лежеа во урнатини со речиси сите лекари и медицински сестри мртви. Повредените во двата града немаа медицинска помош или лекови сè додека не дојде помошта однадвор и не беа поставени болничките шатори. Телеграфските линии беа прекинати, а железничките линии беа оневозможени, што ја оневозможуваше комуникацијата. Повеќето од функционерите на Месина беа убиени или тешко повредени, заедно со речиси целата полиција и војници од гарнизонот кои загинаа кога нивните соодветни касарни се урнаа. Многу офицери во гарнизонот преживеаја, а нивното сместување беше позначајно. Затворениците кои ја избегнале смртта кога паднал затворот почнале да ограбуваат имот, па дури и да ги ограбуваат телата од нивниот накит. Во Реџо околу 1.800 осуденици починале кога затворот бил уништен. На ограбувачите им се придружија селаните од блиските села. Војниците набрзо биле испратени во Месина и воена состојба била прогласена од генерал Феира ди Косато.
мини|Типична станбена улица во населената зона неколку години пред земјотресот кој ги уништи куќите и ја уништи истоимената црква
Спасувачите со недели бараа низ урнатините, а цели семејства сè уште беа извлекувани живи неколку дена по земјотресот, но илјадници останаа затрупани под урнатините, а нивните тела никогаш не беа извлечени. Зградите во Месина не биле изградени за отпорност на земјотреси, бидејќи биле изградени од мали камења и невнимателно нанесен малтер со тешки покриви со ќерамиди, украсни корнизи, неподдржани попречни греди и ранливи темели на мека почва.

 Напори за помош 
мини|Урнатини. Во тоа време тоа беше една од главните сообраќајници на Месина
Веста за катастрофата му беше пренесена на премиерот Џовани Џолити со италијански торпедо-чамци кои тргнаа од Месина кон Никотера, каде што сè уште работеа телеграфските линии, но тоа не беше постигнато до полноќ на крајот на денот. Железничките линии во областа беа уништени, често заедно со железничките станици. Папата Пие X го наполнил Апостолскиот дворец со бегалци.

Италијанската морнарица и армија одговорија и почнаа да бараат, да ги лекуваат повредените, да обезбедуваат храна и вода и да ги евакуираат бегалците. Џолити воведе воена состојба под раководство на генералот Франческо Маца со стрелање на сите ограбувачи, што се прошири и на преживеаните кои бараа храна и бараа низ урнатините заробени членови на семејството. Кралот Виктор Емануел Трети и кралицата Елена пристигнаа два дена по земјотресот за да им помогнат на жртвите и на преживеаните.

 Меѓународен одговор 
мини|Руски морнари од воениот брод „Слава“ ископуваат урнатини за преживеани во Виа Идрија во близина на разурнатата Граѓанска болница
Катастрофата стана насловни страници ширум светот и беа започнати меѓународни напори за помош. Со помош на Црвениот крст и морнарите на руската и британската флота, беше забрзано пребарувањето и расчистувањето. На руските борбени бродови Цесаревич и Слава и крстосувачите Адмирал Макаров и Богатир, британскиот воен брод Ексмут и крстосувачите Евралус, Минерва и Сутлеј добија наредба да пружат помош. СС Афонвен беше во пристаништето Месина за време на земјотресот. Француските борбени бродови Џастис и Верите и три уништувачи со торпедо беа наредени за Месина. Големата бела флота на американската морнарица и бродовите за снабдување, исто така, добиле наредба да помогнат. Бродовите на другите нации, исто така, одговорија.

 Комеморација 
Кралот на Италија подоцна доделил комеморативен медал за помош при земјотресот во 1908 година, погоден со злато, сребро и бронза.

Неколку улици во Месина се именувани по руските морнари, меѓу кои и Ларго деи Маринаи Руси. Во 2012 година, во градот бил поставен споменик на руските морнари, дизајниран од Пјетро Куферле во 1911 година, а во Таормина била отворена биста на императорот Николај II. Биста на адмиралот Фјодор Ушаков била поставена во 2013 година.

 Последици 

 Реконструкција 
мини|Црквата изградена во 12 век, една од ретките структури што го преживеале земјотресот
Кога започнала реконструкцијата на Месина од 1909 година, властите наложиле архитектура да може да издржи земјотреси со променлива магнитуда. Првично, бил усвоен план за уривање на преостанатите структури на Месина и пренесување на градот и неговото пристаниште на друго место во Сицилија, но силните протести од Месинезите доведоа до отфрлање на овој предлог.

Неколку структури го преживеаја земјотресот, но претрпеле значителна штета. Црквата Ринго од 16 век во истоимениот рибарски кварт долж северната ривиера Месина го издржа шокот и преживеа до денес. Преживеаја „Скалината Санта Барбара“, големи делови од Муро Карло V и голем број куќи од 18 и 19 век во античкиот кварт Тироне. Дополнително неколку куќи во Виа Фата Моргана останаа да стојат и се во употреба денес. Иако некои од живеалиштата сместени во сиромашниот дел на Авињоне, исто така, останаа релативно недопрени, тие оттогаш се урнати. Во Реџо Калабрија, Палацо Неши беше една од ретките градби од 19 век што го издржа земјотресот.
мини|Дел од постојните куќи од 18 век во стариот кварт на Тироне кои го издржале земјотресот
Новиот град Месина е изграден врз урнатините на стариот град користејќи го планот на модерен распоред на „град редовно пресечен како даска за даска“ со згради со униформа големина и висина како што беше претставен во 1911 година од архитектот Лујџи Борзи. За ова беше неопходно рушење на објекти кои можеа да се спасат, но не беа во согласност со новиот урбанистички план. 
мини|Оштетени градби

 Преместување 
Во пресрет на земјотресот, многу од бездомните жители на Месина и Калабрија беа преместени во различни делови на Сицилија и други региони на континентална Италија. Други, вклучително и мнозинството од преживеаните од сиромаштијата кварт Авињоне во Месина, прибегнаа кон емиграција во САД. Во 1909 година, товарниот брод Флорида со 850 емигранти од Неапол се судри во магла со Република РМС. Во судирот загинаа три лица на Флорида. Патниците се спуштиле во паника и капетанот морал да пука во воздух за да ги смири. Бродот на крајот бил спасен и пристигнал во Њујорк.

 Ефекти врз општеството 
мини|Преживеани од земјотресот во Месина, околу 1909 година
Катастрофата ја погоди локалната економија и Месина се соочи со привремена депопулација откако толку многу преживеани бездомници побараа и засолниште на друго место, особено Катанија и Палермо каде голем број најдоа работа како занаетчии. Се проценува и дека останале само 19.000 со само 2.000 во центарот на стариот град. Сепак, наскоро имало огромен прилив на мигранти, главно од блиските сицилијански и калабриски локалитети кои беа потребни како неопходни работници за реконструкција. Според пописот кој бил во 1911 година, населението на Месина се зголемило на 127.000. Меѓу нив имало и многу Месинези кои се вратиле во својот роден град. Мажите значително ги надминале жените што резултираше со намалување на многуте браковите.

До крајот на 2021 година, семејствата сè уште живееја во дрвените бараки и во зоните познати се како Баракополи, кои беа подигнати во 1909 година за да обезбедат привремено сместување за преживеаните бездомници.

Поради недостатокот на историските градби поради катастрофалниот земјотрес од 1908 година, како и бомбардирањето на сојузниците во 1943 година за времето на Втората светска војна, Месина е наречена како „град без меморија“.

 Галерија 

 Поврзано 









 Надворешни врски 
 The page for this event in Catalogo dei Forti Terremoti in Italia (461 a.C.-1997) e nell’area Mediterranea (760 a.C.-1500) (Catalogue of Strong Earthquakes in Italy (461 BC-1997) and the Mediterranean Area (760 BC–1500)), Guidoboni E., Ferrari G., Mariotti D., Comastri A., Tarabusi G., Sgattoni G., Valensise G. (2018), Istituto Nazionale di Geofisica e Vulcanologia (INGV)

Категорија:Историја на Калабрија