Антисловенско расположение

Антисловенското расположение, познато и како славофобија, е системска форма на расизам или ксенофобија, се однесува на различни негативни ставови кон словенските народи, најчеста манифестација е тврдењето дека жителите на словенските народи се инфериорни во однос на другите етнички групи. Антисловенизмот го достигнал својот врв за време на Втората светска војна, кога нацистичка Германија ги прогласила Словените, особено соседните Полјаци за подлуѓе (Untermensch) и планирала да го истреби мнозинството словенски народ.

 20-ти век 

 Албанија 
мини|Словенски, Македонски топоними во Албанија
На почетокот на 20 век, антисловенизмот се развил во Албанија со работата на фрањевските монаси кои учеле во манастирите во Австро-Унгарија, по неодамнешните масакри и протерувања на Албанците од страна на нивните словенски соседи. Албанската интелигенција гордо тврдела: „Ние Албанците сме изворна и автохтона раса на Балканот. Словените се освојувачи и доселеници кои дојдоа, но вчера од Азија“. Во советската историографија, антисловенизмот во Албанија бил инспириран од католичкото свештенство, кое му се спротивставувало на словенскиот народ поради улогата на католичкото свештенство“, а Словените се спротивставиле на „грабливите планови на австроунгарскиот империјализам во Албанија“.
мини| Изнемоштениот маж затвореник страда од тешка неухранетост во италијанскиот концентрационен логор Раб на островот Раб во денешна Хрватска . Овој логор во голема мера затвора Словени (првенствено Хрвати и Словенци ).

 Фашизам и нацизам 
Антиславизмот бил значајна компонента на италијанскиот фашизам и нацизам и пред и за време на Втората светска војна, особено заради плановите на фашистичка Италија да завладее со двете страна на јадранскиот брег.

Во 1920-тите италијанските фашисти ги мразеле Југословените, особено Србите, особено заради поразот од нив, во првата светска војна. Тие ги обвинувале Србите дека имаат „ атавистички импулси“, а исто така тврдат дека Југословените заговараат во име на „Големиот Ориент и неговите фондови“. Едно антисемитско тврдење наведувало дека Србите биле вмешани во „социјалдемократски, масонски еврејски интернационалистички заговор“.Burgwyn, H. James (1997) Italian Foreign Policy in the Interwar Period, 1918–1940. Greenwood Publishing Group. p.43.

Бенито Мусолини ја сметал словенската раса за инфериорна и варварска. Тој верувал дека Југословените (Хрватите) биле закана за Италија бидејќи сакале да ја заземат Далмација, регион на кој  Италија декларирала право, а исто така тврдел дека заканата ги собрала Италијанците на крајот на Првата светска војна : „Опасноста да се види Југословените кои се населуваат по целиот Јадрански брег предизвикаа собир во Рим на кремот на нашите несреќни краишта. Студенти, професори, работници, граѓани - репрезентативни мажи - ги преколнуваа министрите и  политичарите.“Mussolini, Benito; Child, Richard Washburn; Ascoli, Max; & Lamb, Richard (1988) My rise and fall. New York: Da Capo Press. pp.105–106. Овие тврдења честопати тежнеле да ја нагласат „туѓоста“ на Југословените наведувајќи дека тие биле дојденци во областа, за разлика од античките Италијанци, чии територии биле окупирани од Словените.

 Канада 
Во Канада, многу ксенофобични бели супремацисти биле длабоко врзани за „англосаксонската“ култура на нивната нација, особено од раните 1900-ти до крајот на Втората светска војна. Кју Клукс Кланот во Канада бил истакнат во провинциите Саскачеван и Алберта, од кои и двете имаат релативно високо источноевропско етничко население. Имигрантите од Украина, Русија и Полска често биле осудувани и мета.

За време на Првата светска војна, илјадници Украински Канаѓани се сметале за „непријателски странци“ бидејќи канадските нативисти ги гледаа како „закана“ за западноевропското наследство на Канада. Поради ова, многу од нив биле интернирани во концентрациони логори. Постоела постојана дискриминација кон Украинците кои неодамна емигрирале од Австроунгарското Царство.

 Нацистичка Германија 
Антисловенскиот расизам е суштинска компонента на нацизмот.Bendersky, Joseph W. (2007).A concise history of Nazi Germany Plymouth, U.K.: Rowman & Littlefield. p. 161-2 Адолф Хитлер и Нацистичката партија ги сметале Полска и Советскиот Сојуз и нивните народи како неариевски подлуѓе, тие се сметале за странски нации кои не може да се сметаат за дел од ариевската господарска раса. 

Автобиографијата на Хитлер Мојата Борба е отворено антисловенска. Тој напишал: „Треба да се фрли најголем сомнеж врз државотворната моќ на Словените“ (Тоа е теза која Австроунгарија ја пропагира од времето на втората османска опсада на Виена, за да ги оправда своите претензии на Балканот) и од самиот почеток ја отфрлил идејата за инкорпорирање на Словените во Голема Германија.A Ridiculous Hundred Million Slavs: Concerning Adolf Hitler's World-view
Jerzy Wojciech Borejsza, page 41, Wydawnictwo Neriton and Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2006 Имало исклучоци за некои малцинства во овие држави кои нацистите ги сметаа за потомци на етничките германски доселеници, а не само за Словени кои беа подготвени да бидат германизирани . Хитлер ги сметал Словените за расно инфериорни, бидејќи, според него, болшевичката револуција ги ставила Евреите на власт над масата Словени, кои, според неговата сопствена дефиниција, не биле способни да владеат со самите себе, но наместо тоа биле управувани од еврејски господари. Тој сметал дека развојот на модерна Русија е дело на германски, а не на словенски елементи во нацијата, но верувал дека тие достигнувања биле поништени и уништени од Октомвриската револуција.Bendersky, Joseph W. (2000) A History of Nazi Germany: 1919–1945. Plymouth, UK: Rowman & Littlefield. p.177. Во Мојата Борба  тој напишал: „Организацијата на руската државна формација не беше резултат на политичките способности на Словените во Русија, туку само прекрасен пример за државотворната ефикасност на германскиот елемент во инфериорна раса“.Martyn Housden, Hitler: Study of a Revolutionary?, page 36.

Бидејќи, според нацистите, на германскиот народ му е потребна поголема територија за да го одржи вишокот население, за Средна и Источна Европа била формулирана идеологија на освојување и депопулација во согласност со принципот на Lebensraum, самиот заснован на една постара тема во германскиот национализам кој одржувал дека Германија имала „природен копнеж“ да ги прошири своите граници кон исток. (Истовремено игнорирајќи го огромното словенско население кое уште од раниот среден век е германизирано. И огромниот број топоними во современа Германија, кои имаат словенски корен. (Берлин на пример). Политиката на нацистите кон Словените била да го истребат или поробат огромното мнозинство од словенското население и повторно да ги населат нивните земји со милиони етнички Германци и други германски народи. Според геноцидниот генерален план Ост, милиони германски и други „германски“ доселеници ќе бидат преселени на освоените територии, а првобитните словенски жители требало да бидат уништени, отстранети или поробени. Политиката била фокусирана особено на Советскиот Сојуз, бидејќи сам се сметал дека е способен да обезбеди доволно територија за да се постигне оваа цел.Hitler, Adolf (1926). Mein Kampf, Chapter XIV: Eastern Orientation or Eastern Policy. Quote: "If we speak of soil [to be conquered for German settlement] in Europe today, we can primarily have in mind only Russia and her vassal border states." Како дел од оваа политика, бил развиен Планот за глад, кој вклучувал запленување на целата храна што се произведувала на окупираната советска територија и нејзино доставување до Германија, пред сè на германската армија. Целосното спроведување на овој план на крајот би резултирало со глад и смрт на 20 до 30 милиони луѓе (главно Руси, Белоруси и Украинци). Се проценува дека во согласност со овој план, над четири милиони советски граѓани биле изгладнети до смрт од 1941 до 1944 година.Snyder, Timothy (2010) Bloodlands: Europe between Hitler and Stalin. New York: Basic Books. p.411. Политиката за преселување достигнала многу понапредна фаза во окупирана Полска поради нејзината непосредна близина со Германија.

Од стратешки причини, нацистите отстапиле од некои од нивните идеолошки теории создавајќи сојузи со украинските соработници, Независната држава Хрватска (основана по инвазијата на Југославија ) и Бугарија. Југословенскиот генерал Милан Недиќ ја предводел и српската марионетска влада на нацистичка Германија. Нацистите официјално ги оправдувале овие сојузи со изјавата дека Хрватите биле „повеќе германски отколку словенски“, поим што го пропагирал хрватскиот фашистички диктатор Анте Павелиќ, кој го поддржувал ставот дека „Хрватите биле потомци на античките Готи“ на кои „им се наметнува сесловенската идеја како нешто вештачко“.Rich, Norman (1974) Hitler's War Aims: the Establishment of the New Order. New York: W. W. Norton & Company. p.276-7.Hitler, Adolf and Gerhard, Weinberg (2007). Hitler's Table Talk, 1941–1944: His Private Conversations. Enigma Books. p.356. Quoting Hitler: "For example to label the Bulgarians as Slavs is pure nonsense; originally they were Turkomans." Сепак, нацистичкиот режим продолжил да ги класифицира Хрватите како „подлуѓе“ и покрај неговиот сојуз со нив.Davies, Norman (2008) Europe at War 1939–1945: No Simple Victory. Pan Macmillan. pp.167,209. Хитлер исто така верувал дека Бугарите се „туркмени“, додека Чесите биле Монголци по нивното потекло. По освојувањето на Југославија, вниманието било насочено главно кон еврејското и ромското (циганско) население на нацијата.

 Грција 
Традиционално, во Грција, словенските наоди се сметале за „окупатори кои ја одвоиле славата на грчката антика, со тоа што донеле ера на опаѓање и пропаст во Грција – мрачниот век“. Во 1913 година, кога Грција ја презеле контролата врз областите населени со Словени во Северна Грција, словенските топоними биле сменети во грчки, а според грчката влада, ова било „елиминација на сите имиња што го загадуваат и обезличуваат прекрасниот изглед на нашата татковина. .

Антисловенските чувства ескалирале за време на Граѓанската војна во Грција, кога македонските партизани, кои се поврзале со Демократската армија на Грција, не биле третирани како еднакви и насекаде трпеле дискриминација, тие беа обвинети дека направиле „грев“ затоа што избрале да се идентификуваат како Словени наместо Грци. Македонските партизани меѓу другите дискриминаторски дејствија биле подложени на закани за истребување, физички напади, убиства, напади на нивните населби, насилно протерување, ограничување на слободата на движење и бирократски проблеми. Иако биле во сојуз со грчката левица, поради нивниот словенски идентитет, Грчката левица на Македонците гледала со сомнеж и непријателство.

Во 1948 година, Демократската армија на Грција евакуирала десетици илјади деца бегалци, и грчко и словенско потекло. Во 1985 година, на бегалците им било дозволено повторно да влезат во Грција, да бараат грчко државјанство и да бараат имот, но само доколку се „Грци по род“, со што им се забранува на оние со словенски идентитет да добијат грчко државјанство, да влезат во Грција и да бараат имот.

Денес, грчката држава не ги признава своите етнички Македонци и другите словенски малцинства, тврдејќи дека тие не постојат, со тоа што Грција има право да не им даде ниту едно од правата што им се загарантирани со договорите за човекови права.

 Романија 
Романците, главно опкружени со Словени, понекогаш манифестираат антисловенски чувства. Царската руска окупација (1739, 1769, 1806, 1828, 1853), согледана руска, советска и приднестровска окупација на Бесарабија (1812, 1878, 1940, 1990), расправии околу Добруџа и Украина и Бугарија во 20 век. над Змискиот остров обезбедуваат примери. Романија се зафатила со германска славофобија за време на Втората светска војна, инвазија на Советскиот Сојуз заедно со другите сили на Оската во 1941 година и окупирајќи голем дел од југозападна Украина (1941-1944) како дел од „Голема Романија“. Режимот на Чаушеску во Романија (1965-1989) покажал некои антисоветски ставови .


 Наводи 

Категорија:Антисловенско расположение