Лујџи Фери

Лујџи Фери (15 јуни 1826 - 1895) бил италијански филозоф роден во Болоња.

Тој своето образование го стекнал главно во Виша нормална школа во Париз, каде неговиот татко, кој бил сликар и архитект, бил ангажиран во изградбата на театарот Италиен. Од својата дваесет и петта година почнал да предава на колеџите во Евр, Дипе, Блоа и Тулуза. Подоцна, станал предавач во Анси и Казал-Монферат, и станал шеф на одделот за образование под Мамиани во 1860 година.

Три години подоцна бил назначен на катедрата за филозофија во Фиренца, а во 1871 година бил назначен за професор по филозофија на Универзитетот во Рим Ла Сапиенца. По смртта на Мамиани во 1885 година, станал уредник на Философија делле скуоле италијански, чија титула ја променил во Ривиста италијанска ди философија. Пишувал за психологија и метафизика, но особено бил познат како историчар на филозофијата.

Неговото оригинално дело било еклектично, и ја комбинирало ја психологијата на неговите учители Жил Симон, Саисет и Мамијани со идеализмот на Розмини и Џоберти. Меѓу неговите дела може да се споменат:

 Студија на свеста
 Феноменот во неговите односи со сензацијата
 Дела идеја дел вера
 За филозофијата на правото кај Аристотел (1885)
 Генијот на Аристотел
 Псикологија на Пјетро Помпонаци (1877)
 Есеј за историјата на филозофијата во Италија во 19 век (Париз, 1869)
 Психологијата на асоцијација од Хобс до денес

Категорија:Италијански филозофи
Категорија:Починати во 1895 година
Категорија:Родени во 1826 година