Катастрофата во Севесо

Катастрофата Севесо е индустриска несреќа што се случила околу 12:37 часот на 10 јули 1976 година, во мала фабрика за производство на хемикалии приближно 20 километри северно од Милано во регионот Ломбардија во Италија. Тоа резултирало со највисока позната изложеност на 2,3,7,8-тетрахлородибензо-п-диоксин во резиденцијалните популации, што довело до бројни научни студии и стандардизирани регулативи за индустриска безбедност, вклучително и директивата Севесо III на Европската Унија. Оваа несреќа била рангирана на осмото место на листата на најлошите еколошки катастрофи предизвикани од човекот на списанието Тајмс во 2010 година.

 Локација на катастрофата 
Катастрофата во Севесо била именувана по Севесо, најпогоденото место, кое имало население од 17.000 во 1976 година. Други погодени соседни места беа Меда, Десио, Чезано Мадерно и во помала мера Барласина и Бовизио-Масијаго. Индустриската фабрика, сместена во Меда, била во сопственост на компанијата Акционерско друштво Меда хемиски индустрии, подружница на Гиваудан, која пак била подружница на Хофман-Ла Роше. Зградата на фабриката била изградена многу години порано и локалното население не ја доживувала како потенцијален извор на опасност. Покрај тоа, иако претходно се случиле неколку изложувања на диоксини, главно во индустриски несреќи, тие биле од поограничени размери.

 Хемиски настани 

 алт=Overall Reaction scheme|500x500пкс|Целокупна шема на реакција

Несреќата се случила во зградата Б на хемиската фабрика. Хемикалијата 2,4,5-трихлорофенол се произведувала таму од 1,2,4,5-тетрахлоробензен со реакција на нуклеофилна ароматична супстанција со натриум хидроксид. 2,4,5-трихлорофенолот бил наменет како катализатор  за хексахлорофен.

Температурата на реакцијата била постигната со пропуштање на издувните гасови на пареата од турбината за производство на електрична енергија на лице место преку надворешна грејна калем инсталирана на садот за хемиски реактор. Притисокот на издувната пареа било вообичаено 12 бари и температура 190 °C, што резултираше со температура на реакционата смеса од 158 °C, многу блиску до нејзината точка на вриење од 160 °C. Безбедносните тестови покажаа почеток на егзотермна несакана реакција ако температурата на реакционата смеса достигне 230 °C. Клучно, никакво отчитување на температурата на пареата не било достапно за операторите на постројката одговорни за реакторот.

Несреќата со хемиско истекување се случило кога серискиот процес бил прекинат пред завршувањето на последниот чекор на отстранување на етилен гликол од реакционата смеса со дестилација. Процесот бил запрен поради усогласеност со италијанскиот закон кој бара затворање на работата на фабриката во текот на викендот. Другите делови од локацијата веќе почнале да се затвораат како што завршила обработката на другите серии, што ја намалило потрошувачката на енергија низ централата, предизвикувајќи драматичен пад на оптоварувањето на турбината и последователно зголемување на температурата на издувната пареа на околу 300 °C. Оваа потопла од нормалната пареа потоа го загреала делот од металниот ѕид на реакторот на несреќата над нивото на течноста во него на иста температура. Немајќи отчитување на температурата на пареата меѓу нивните инструменти, операторите на реакторот не биле свесни за присуството на ова дополнително загревање и тие ја прекинале серијата како што обично би го направиле со изолирање на пареата и исклучување на мешалката во садот на реакторот. Абнормално топлата горна област на обвивката на реакторот потоа ја загреала соседната реакциона смеса. Кога мешалката не работела,  загревањето било многу локализирано само на делот од горните слоеви на реакционата смеса во непосредна близина на ѕидот на реакторот. Локалната температура се зголемила на над критичната температура за егзотермната странична реакција забележана во тестирањето. Дополнително, критичната температура се покажало дека е само 180 °C, 50 °C пониска отколку што се веруваше. На таа пониска критична температура, започнало егзотермично распаѓање, ослободувајќи повеќе топлина и доведло до почеток на брза реакција кога температурата достигнала 230 °C седум часа подоцна.

Безбедносниот вентил на реакторот на крајот се отворил, предизвикувајќи воздушно ослободување на 6 тони хемикалии, кои се распространиле на 18 квадратни километри околу фабриката. Меѓу ослободените супстанции имало 1 килограм ТЦДД. На номиналната температура на реакцијата, ТЦДД обично се гледа само во трагови помали од 1 ppm. Меѓутоа, во услови на повисоки температури поврзани со бегната реакција, производството на ТЦДД очигледно достигна 166 ppm или повеќе.

 Непосредни ефекти 
Погодената област била поделена на зони A, B и R по опаѓачки редослед на концентрациите на ТЦДД на површинската почва. Зоната А дополнително била поделена на 7 подзони. На локалното население му било препорачано да не допира или да јаде локално одгледано овошје или зеленчук.

 Зоната А имаше TCDD концентрација на почвата од > 50 микрограми на метар квадратен (μg/m 2 ); имало 736 жители.
 Зоната Б имаше TCDD концентрација на почвата помеѓу 5 и 50 μg/ m2 ; имало околу 4700 жители.
 Зоната R имаше занемарлива концентрација на TCDD или до < 5 μg/ m2 ; имало 31.800 жители.

Во рок од неколку дена беа пронајдени мртви вкупно 3.300 животни, главно живина и зајаци. Започна итно колење за да се спречи ТЦДД да влезе во синџирот на исхрана, а до 1978 година беа заклани над 80.000 животни. 15 деца беа брзо хоспитализирани со воспаление на кожата. До крајот на август, зоната А била целосно евакуирана и оградена. Од 1.600 локални жители од сите возрасти кои биле медицински прегледани, откриено е дека 447 страдаат од кожни лезии. Бил формиран советодавен центар за бремени жени, од кои 26 се одлучија за абортус по консултација. Уште 460 жени ја продолжиле бременоста без проблеми, а нивните деца не покажувале знаци на малформација. Хервиг фон Цвел бил уапсен. Беа формирани две владини комисии за да развијат план за карантинирање и деконтаминација на областа, за што италијанската влада одвои 40 милијарди лири. Оваа сума била тројно зголемена две години подоцна.

 Студии за непосредни и долгорочни ефекти врз здравјето 
Една студија од 1991 година, четиринаесет години по несреќата, се обиде да ги процени ефектите врз илјадници луѓе кои биле изложени на диоксин. Најевидентниот негативен ефект врз здравјето била хлоракна. Други рани забележани ефекти беа периферна невропатија и индукција на ензимите на црниот дроб. Утврдувањето на други, можеби тешки последици од изложеноста на диоксин било попречено од несоодветните информации. Сепак, генерално, не беа евидентни зголемени ризици.

Една студија објавена во 1998 година заклучи дека хлоракната е единствениот ефект утврден со сигурност. Раните здравствени испитувања, вклучувајќи ја функцијата на црниот дроб, имунолошката функција, невролошкото оштетување и репродуктивните ефекти дадоа неубедливи резултати.

Откриена е прекумерна стапка на смртност од кардиоваскуларни и респираторни заболувања, а констатиран е и вишок на случаи на дијабетес. Резултатите од следењето на инциденцата на рак и смртноста покажаа зголемена појава на рак на гастроинтестиналните места и на лимфното и хематопоетското ткиво. Сепак, резултатите не можат да се гледаат како конечни или сеопфатни поради различни ограничувања: недостаток на податоци за поединечна изложеност, краток латентен период и мала големина на популацијата за одредени типови на рак.

Студијата од 2001 година потврди кај жртвите на катастрофата дека диоксинот е канцероген за луѓето и ја потврдува неговата поврзаност со кардиоваскуларните и ендокрините ефекти. Во 2009 година, ажурирањето кое вклучуваше уште 5 години покажа зголемување на „неоплазми на лимфното и хематопоетското ткиво“ и зголемен карцином на дојка.

Студија од 2008 година процени дали изложеноста на мајката е поврзана со модифицирана неонатална функција на штитната жлезда кај високо изложената популација во Севесо и заклучи дека загадувачите на животната средина, како што се диоксините, имаат долготрајна способност да ја модифицираат неонаталната функција на штитната жлезда по првичната изложеност.

Утврдено е дека машките деца на мајки кои за време на бременоста на тие деца биле изложени на високи нивоа на токсични диоксини поради катастрофата во Севесо, имаат понизок од просечниот број на сперматозоиди. Забележано е дека овој резултат од основната студија Севесо дава најизразени докази за пренатална изложеност на хемикалија од околината која предизвикува низок број на сперматозоиди.

 Операции за чистење 
Во јануари 1977 година бил завршен акционен план кој се состои од научна анализа, економска помош, медицински мониторинг и реставрација/деконтаминација. Набргу откако ИКМЕСА почна да ги плаќа првите обештетувања на погодените. Подоцна таа пролет беа иницирани операции за деконтаминација и во јуни бил започнат системски епидемиолошки здравствен мониторинг за 220.000 луѓе. Тие потоа користеле трихлорофенол за да направат лек за борба против инфекциите на кожата, кој го тестирале кај кучињата.

Во Јуни 1978 година, Италијанската влада го зголеми својот специјален заем од 40 на 115 милијарди лири. До крајот на годината, повеќето поединечни барања за компензација беа решени надвор од судот. На 5 февруари 1980 година, Паоло Паолети бил застрелан и убиен во Монца од член на италијанската радикална левичарска терористичка организација Прима Линеа.

На 19 декември 1980 година, претставниците на регионот Ломбардија/Италијанската Република и Гиваудан/ИКМЕСА потпишаа договор за компензација во присуство на премиерот на Италија, Арналдо Форлани. Вкупната сума би достигнала 20 милијарди лири.

 Отпад од чистењето 
Отпадот од чистењето на фабриката била мешавина од заштитна облека и хемиски остатоци од фабриката. Овој отпад бил спакуван во буриња за отпад што беа дизајнирани за складирање на јадрен отпад. Договорено е отпадот да се депонира на законски начин.

За таа цел, во пролетта 1982 година, фирмата Манесман Италиана бил склучен договор за отстранување на контаминираните хемикалии од зоната А. Манесман Италиана поставила услов Гиваудан да не биде известен за депонираното место што го натера Гиваудан да инсистира нотар да потврди отстранувањето. На 9 септември, 41 барел токсичен отпад ги напуштија просториите на ИКМЕСА. На 13 декември нотарот дал изјава со заклетва дека бурињата биле отстранети на одобрен начин.

Меѓутоа, во февруари 1983 година, програмата Еден збор до мудрите на швајцарски телевизиски канал на француски јазик, ја следеле рутата на бурињата до Сен Квентин во северна Франција каде што исчезнаа. Следела јавна дебата во која биле изнесени бројни теории кога било откриено дека Манесман Италиана ангажирал двајца подизведувачи за отстранување на токсичниот отпад. На 19 мај, 41 буре било пронајдено во напуштена кланица во Ангилкур-ле-Сарт, село во северна Франција. Оттаму биле префрлени во француска воена база во близина на Сисон. Групацијата Роше се задолжила за правилно отстранување на отпадот. На 25 ноември, повеќе од девет години по катастрофата, групацијата Роше објавила јавна изјава дека токсичниот отпад кој се состои од 42 барели бил согорен во Швајцарија. Според Новиот Научник, се сметало дека високата содржина на хлор во отпадот може да предизвика оштетување на високотемпературниот инсинератор што го користи Роше, но Роше изјавил дека тие ќе го запалат отпадот во печката и ќе го поправат ако се оштети. Тие изјавија дека сакаат да преземат одговорност за безбедно уништување на отпадот.

 Кривичен судски случај 
Во Септември 1983 година, Кривичниот суд во Монца осудил петмина поранешни вработени во ИКМЕСА или во нејзината матична компанија, Гиваудан, на затворски казни во опсег од 2,5 години до 5 години.

Во мај 1985 година, Апелациониот суд во Милано прогласил тројца од петте обвинети невини. Двајцата кои сè уште се соочуваат со гонење поднеле жалба до Врховниот суд во Рим.

На 23 мај 1986 година, Врховниот суд во Рим ја потврди пресудата против двајцата преостанати обвинети, иако обвинителот на обвинителството побара нивно ослободување.

 Последици 
По инцидентот, ИКМЕСА првично одби да признае дека дошло до ослободување на диоксин. Помина најмалку една недела пред да се објави јавно дека е испуштен диоксин, а помина уште една недела пред да започне евакуацијата. Дури и тогаш, владата била опфатена со одговорноста да ги одреди границите на областа за евакуација, а потоа да ја организира евакуацијата. Ова претставуваше големо наметнување на заедницата, како и на владините ресурси.

Наскоро било препознаено дека многу рудиментираните безбедносни системи на фабриката биле дизајнирани со нешто повеќе од едноставна превенција од експлозија на ум. Заштитата на животната средина не била земена предвид. Ниту, пак, се размислувало за поставување каков било вид систем за предупредување или протоколи за здравствена заштита за локалната заедница. Како резултат на тоа, локалното население останало несвесно кога се случила несреќата и со тоа не било подготвено да се справи со опасноста од невидлив отров.Во контекст на таквите зголемени тензии, Севесо стана микрокосмос каде што се рефлектираа сите постоечки конфликти во општеството. Меѓутоа, за релативно кратко време, таквите конфликти се намалија и закрепнувањето на заедницата продолжи. Зашто, во Севесо, одговорната страна била позната од самиот почеток и набрзо понуди репарација. Згора на тоа, евентуалното исчезнување на самата фабрика на навреда и физичкиот извоз на токсичните материи и загадената почва овозможија заедницата да се чувствува исчистена. Решението на емоционалните последователни ефекти на траумата, толку неопходни за закрепнување на заедницата, било олеснето со овие поволни околности“.Прописите за индустриска безбедност беа донесени во Европската заедница во 1982 година наречена Директива Севесо, која наметна многу посилни индустриски регулативи. Директивата Севесо била ажурирана во 1996, 2008 и 2012 година и моментално се нарекува Директива Севесо III.

Третманот на почвата во погодените области сега се смета за завршен, бидејќи нивото на диоксин сега е под нивото. Целата локација е претворена во јавен парк познат како парк на дабовата шума Севесо. Оваа област е трајно забранета за развој. Во паркот има два вештачки рида. Денес, под овие ридови се отровните остатоци, сите заштитени во бетонски саркофаг. Испитувањата во условите на локацијата потврдија дека очекуваниот, соодветен и потребен животен век на саркофагот од 300 години.

Завршени се неколку студии за здравјето на населението од околните заедници. Иако е утврдено дека луѓето од Севесо изложени на ТЦДД се поподложни на одредени ретки видови на рак, кога сите видови на рак се групирани во една категорија, сè уште не е забележано статистички значајно зголемување во која било специфична категорија на рак. Ова укажува дека се потребни повеќе истражувања за да се утврдат вистинските долгорочни здравствени ефекти врз погодената популација.

Програмите за епидемиолошки мониторинг беа воспоставени како што следува: абортуси, малформации, тумори, смртни случаи. Здравствено следење на работниците во ИКМЕСА и на проекти за деконтаминација, и болните од хлоракна.

Документарниот филм „Гамбит“ е за Јерг Самбет, техничкиот директор на ИКМЕСА, кој во првото судење бил осуден на пет години, а казната му била намалена на две години и бил условно ослободен по жалба.

Категорија:Здравствени катастрофи во Италија