Хипарх (дијалог)

Хипарх () ― дијалог што му се припишува на старогрчкиот филозоф и писател Платон. Како и многу од изворните дела на Платон, Сократ е претставен обидувајќи се да дефинира еден поим, „љубов кон добивката“ во овој случај или „филокердес“ (φιλοκερδές) во изворниот текст.

Има одредена дебата за автентичноста на делото. Стилски, дијалогот има многу сличности со Минос. Тие се единствените дијалози меѓу Сократ и еден единствен анонимен придружник; тие се единствените дијалози каде што насловите го носат името на некој одамна мртов; и тие се единствените дијалози кои започнуваат со тоа што Сократ го поставува прашањето „што е“.Thomas L. Pangle, (1987), The roots of political philosophy: ten forgotten Socratic dialogues, стр. 78. Cornell University Press,  Така, многу изучувачи заклучуваат дека и двете се напишани од истиот автор, веројатно набргу по средината на четвртиот век п.н.е.John Madison Cooper, D. S. Hutchinson, eds., Plato, Complete works, Indianapolis, Indiana, Hackett Publishing, 1997, , стр. 609.
мини| Делото „Хипарх“.
Во дијалогот, Сократ го раскажува животот на Хипарх, тиранин од Атина од VI век и син на познатиот владетел Пејсистрат. Хипарх бил познат по своите максими, од кои едната била за правичноста меѓу пријателите, и затоа постои втора тема во дијалогот за интелектуалната искреност во дијалектичката дискусија.

 Синопсис 
Сократ разговара со пријател кој, за разлика од другите платонски дијалози, не е Хипарх по име и останува неименуван низ целиот текст. Дијалогот се отвора со директно прашање со кое Сократ ја поставува темата за целата дискусија, имено „што е љубов кон добивката“ (τί γὰρ τὸ φιλοκερδές). Неговиот пријател одговара дека се смета дека е „вредно да се направи добивка од нешта кои немаат вредност“ (225a), што Сократ се покажува невозможно, бидејќи сите луѓе кои остваруваат добивка имаат познавање на својата професија и знаат достојни од безвредни во нивната конкретна област. (225b-226d). Сократ продолжува со тврдењето дека добивката е добро, а загубата е зло, со што се согласува неговиот пријател (227a), а потоа се движи да покаже дека бидејќи сите луѓе го сакаат она што е добро, нужно, сите луѓе мора да ја сакаат добивката (227c).

Пријателот на Сократ предложува дека двајцата треба да го редефинираат својот поим доколку расправијата ќе напредува, и предложува дека „љубовта кон придобивките“ е оној кој „мисли дека е погоден да извлече корист од работи од кои чесните луѓе не се осмелуваат“ ( 227г). Целата добивка е добра, вели тој, но одредена добивка носи „нето загуба“ кога му штети на добивачот (227e). Сократ го потсетува својот пријател дека се согласиле дека добивката е добра, така што не може да нанесе штета, и предложува дека е нечесен со него. Дискусијата потоа навлегува во приказна (228b-229d) за Хипарх, син на познатиот Пејсистрат, кој стана познат по неговите изреки, од кои едната очигледно беше „никогаш не измами пријател“, поради што Сократ ја споменува приказната како жалба. Приказната споменува љубопитна верзија за смртта на Хипарх, убиен од двајца други Атињани поради восхит на едно младо момче.

Дијалогот завршува така што Сократ му докажува на својот пријател, кој неволно се согласува, дека секоја добивка е добра.

 Наводи 

 Надворешни врски 


 Платон, Хипарх од Дигиталната библиотека „Персеј“
 Слободна аудиокнига од јавен домен на Хипарх преведена од Џорџ Бурџес
 . Збирката го вклучува Хипарх. Џорџ Бурџес, преведувач (1855).

Категорија:Платонови дијалози