Гранични спорови меѓу Хрватска и Словенија

По распадот на Југославија во 1991 година, Словенија и Хрватска станале независни земји. Бидејќи границата меѓу земјите не била детално одредена пред независноста, неколку делови од границата биле спорни, и на копно и на море, имено во Пиранскиот Залив.

Според хрватскиот завод за статистика, двете земји делат околу 668 километри на граница. Според Заводот за статистика на Република Словенија, границата се протега на 670 километри. Границата претежно минува по оската југозапад-североисток.

Земјите се обиделе да го решат спорот, особено со договорот Дрновшек-Рачан во 2001 година  што бил ратификуван од Словенија, но не и од Хрватска. Поради спорната граница, Словенија ги блокирала разговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ  додека не бил постигнат договор од двете земји и ЕУ за решавање на спорот со обврзувачка арбитража.

На 29 јуни 2017 година, Постојаниот арбитражен суд донел обврзувачка одлука за границата, одлучувајќи за спорните делови од копнената граница, исцртувајќи ја границата во Пиранскиот Залив и пресудила Словенија да има директен пристап до меѓународните води на северниот дел на Јадранско Море преку коридор што минува низ хрватските води. Тој пресудил и за неколку други спорни погранични области. Пресудата била поздравена од Словенија, но Хрватска изјавила дека нема да ја спроведе. Хрватска соопштила дека се повлекла од процесот во 2015 година, наведувајќи ги откриените разговори меѓу претставникот на словенечката влада и членот на арбитражниот суд како прекршување на арбитражните правила. Словенија ја спровела пресудата на 29 декември 2017 година со континуирано противење од Хрватска.

 Потеклото на спорот 
алт=Small police boat on large body of water|мини|220x220пкс| Брод на словенечка полиција/крајбрежна стража P111 во Пиранскиот Залив
По Втората светска војна, областа од северно од Трст до реката Мирна на југ била дел од Слободната територија Трст. Во 1954 година, територијата била распуштена; областа била привремено поделена меѓу Италија и Југославија, а поделбата била конечна со Договорот од Осимо во 1975 година.

Во првиот нацрт-предлог за разграничување по декларацијата за независност на двете земји од 1991 година, Словенија предложила  воспоставување на границата во центарот на Пиранскиот Залив. Сепак, Словенија го променила нацртот следната година (прогласувајќи го својот суверенитет над целиот Залив на 5 јуни 1992 година). Оттогаш Словенија продолжила да инсистира на оваа позиција.

Името „Савудриски Залив“ ( ) првично се користело само за дел од заливот. Во 2000 година стапило во употреба за целиот залив од локални хрватски рибари и биле брзо усвоен (прво од хрватските новинари, потоа локалните власти и на крајот на државно ниво), што довело до негово појавување на официјалните карти. Ваквите дејствија биле спротивни на воспоставените практики со долгогодишни географски имиња и словенечките власти ги гледале како обид да имплицираат историски врски со заливот. Друго име, „Драгоњски Залив“ (), бил воведен во Хрватска, но не успеало да добие широка употреба.

 Морски спор 
Хрватска тврди дека границата треба да биде на еднакво растојание од секој брег. Барањето се заснова на првата реченица од член 15 од Конвенцијата на Обединетите нации за правото на морето:Словенечките тврдења се засноваат на истиот член. Сепак, таа ја фаворизира втората реченица, која предвидува дека историските тврдења или други невообичаени околности го заменуваат правилото за еквидистанца. Законот на морето исто така наведува дека меѓународните води започнуваат на 22 км од брегот на земјата – додека најблиските меѓународни води се на 17.8 км подалеку од словенечкиот брег.

Конвенцијата наведува дека крајбрежната држава има ексклузивно право да управува со сите природни ресурси во опсег до 370 км од нејзиниот брег („ексклузивна економска зона“).

Кога Словенија го известила Секретаријатот на ОН во 1995 година за нејзината сукцесија на ратификацијата на Конвенцијата од страна на Југославија (продолжување на договорот), таа вклучила нота во која се вели дека овој систем на ексклузивни економски зони станал дел од меѓународното право  и ги потврдил своите права како географски обесправена држава.  Конвенцијата јасно кажува дека секоја одлука за прогласување ексклузивна економска зона треба да се донесе во соработка со сите заинтересирани страни; Хрватските извори тврдат дека самоопишувањето на Словенија како географски обесправена држава значи признание дека таа е земја без пристап до меѓународните води.

Словенија, исто така, го бара правото на пристап до меѓународните води; Словенија го заснова ова тврдење на слободниот пристап на земјата до меѓународните води додека е дел од Југославија. Поради изјавите на хрватските преговарачи, словенечките политичари, исто така, изразиле загриженост дека без територијално поврзување со меѓународните води, Хрватска би можела да го ограничи „безопасниот премин“ до нејзините пристаништа (спротивно на меѓународните договори и практика); ова би го искомплицирало суверенитетот на Словенија на море и би можело да предизвика економска штета. Поради овие грижи, Словенија се повикала на принципот на правичност за несреќните географски услови.

Според Словенија, Савудрија била поврзана со Пиран, кој со векови имал италијанско мнозинство до Втората светска војна, а словенечката полиција го контролирала целиот залив помеѓу 1954 и 1991 година  Ако ова тврдење преовладува, Словенија тврди дека би можела да бара суверенитет над дел од областа на заливот на хрватската страна на средната линија. Хрватска ги оспорува тврдењата на Словенија за историска контрола над заливот.
десно|мини|250x250пкс| Областа на прогласената хрватска еколошка и рибарска заштитна зона (ЗЕРП ) во Јадранското Море, вклучувајќи ги територијалните води
Хрватската страна тврди дека коридорот во хрватските води би бил бескорисен за сообраќај, бидејќи сообраќајните прописи во Трстскиот Залив дозволуваат само влезен сообраќај од хрватската страна на границата, додека појдовниот сообраќај мора да се одвива преку италијанските води.  Словенечкиот одговор е дека пристапот на Словенија до меѓународните води не е исклучиво практично или комерцијално прашање; тоа е логична последица од тоа што се вели дека Словенија е меѓународно призната поморска земја со одобрен пристап до меѓународните мориња. Последното тврдење било постојано оспорувано од хрватската страна.

Хрватска сака да го реши овој спор само со одредени членови од меѓународното право, додека словенечката страна инсистира на разгледување на принципот „ex aequo et bono“. Спорните точки меѓу земјите вклучуваат дали правниот принцип „ex aequo et bono“ е или не дел од меѓународното право. Членот 38(2) од Статутот на Меѓународниот суд на правдата предвидува дека судот може да решава случаи ex aequo et bono само доколку странките се согласат. Во 1984 година, МСП одлучил случај меѓу САД и Канада користејќи „правични критериуми“.

Според телеграмите на Викиликс објавени во 2011 година, спорот за поморската граница бил под влијание на Словенија која се сметала за поморска нација, а Хрватска се чувствувала инфериорно во однос на своите соседи.

 Земјишен спор покрај реката Драгоња 
десно|мини|300x300пкс|Граничен спор во Пиранскиот Залив .
Заедно со поморскиот спор, двете земји имаат и спор за копнена граница во областа на Заливот покрај реката Драгоња. Како и во другите спорни погранични области, спорот произлегува од различните начела за демаркација: додека границата меѓу две републики честопати била исцртана врз основа на (понекогаш лабави) политички договори или по природни облици, катастарски записи  од селата долж границата продолжиле да се однесуваат на земјиштето кое на крајот било контролирано од другата република. Во делтата на Драгоња, Словенија тврди дека границата е јужно од реката (со тоа го вклучува целото земјиште што е регистрирано во катастарската општина Сечовље), додека Хрватска тврди дека границата е на самата река (каналот Св. Одорич) . Хрватската страна ги отфрла словенечките аргументи за катастарски граници токму на овој дел од меѓусебната граница (каде што таквите се во корист на Словенија), велејќи дека доколку катастарскиот принцип доследно се спроведува, Словенија би изгубила многу повеќе територија на друго место отколку што би можела да добие во Пиранскиот Залив.

Друг извор на конфликт во оваа област е граничниот премин во Плованија, поради контролниот пункт еднострано воспоставен од Хрватска на територијата за која има претензија од двете страни. И покрај изјавата дека граничниот премин е само привремено решение, Хрватска го вклучила овој пункт како неоспорен во своите меѓународни документи. Следствено, териториите со словенечко население јужно од тој граничен пункт се сметаат за под хрватска окупација од страна на многу словенечки политичари и правни експерти.
десно|мини|250x250пкс| Стар дел од Сечовље ; слика направена од хрватскиот брег на Пиранскиот Залив
Двете земји тврдат дека од 1954 година ја користеле најадминистративната јурисдикција над спорната област на левиот брег на реката. Жителите на појасот добиле словенечко државјанство во 1991 година, а словенечкото правосудство смета дека областа е составен дел на Словенија.

Меѓу словенечките граѓани кои живеат во областа на левиот брег на реката Драгоња е и Јошко Јорас, чиешто одбивање да признае каква било хрватска јурисдикција по независноста на двете земји довело од почетокот на 1990-тите до бројни судири меѓу Словенија и Хрватска. Јорас тврди дека е на словенечка територија окупирана од Хрватска; ова ја привлекло локалната јавност, но не многу меѓународно внимание.

Според некои хрватски експерти, границата меѓу земјите треба да биде неколку милји северно од тековниот тек на реката Драгоња, на она што тие го сметаат за оригинален тек на реката. Тековниот речен тек е всушност вештачки канал, познат како Канал на Свети Одорич. Тие го посочуваат состанокот од 1944 година организиран од партизанскиот научен институт, предводен од словенечкиот историчар Фран Цвитер, на кој словенечките и хрватските претставници се договориле реката Драгоња како граница меѓу социјалистичките републики Хрватска и Словенија. Меѓутоа, ниту словенечкиот ниту хрватскиот парламент никогаш не го ратификувале договорот, ниту пак бил меѓународно признат. Според некои словенечки правни експерти како Павел Жупанчич, последната меѓународно признаена граница меѓу двете земји била на реката Мирна (јужно од Драгоња). Сепак, предложената граница Драгоња, исто така, била многупати референцирана, па дури и делумно имплементирана. Хрватскиот аргумент, соодветно, се заснова исклучиво на предлогот за границата Драгоња кој Словенија никогаш официјално не го признала. Според хрватското гледиште, сегашниот главен тек на Драгоња (Каналот Св. Одорич) бил вештачки направен; според д-р Екл, додека меѓународното право дозволува промена на границите дефинирани од реките кога реките се менуваат по природа, тоа не дозволува промените на реките направени од човекот да ги менуваат границите. Сепак, ова не е официјален став на хрватската влада.

Аналогниот словенечки аргумент тврди дека Пиран историски ги вклучувал катастарските општини Савудрија и Каштел, кои го сочинуваат северниот дел на Савудрискиот Залив. Според тоа, поделбата на предвоениот Пиран се смета за правно неважечка, бидејќи секоја промена на границите треба да биде прифатена (според поранешниот југословенски устав) или од (веќе не постоечкиот) федерален парламент или од парламентите на поранешните југословенски републики. Исто така, поддршката за словенечкото барање за ртот Савудрија доаѓа од етничката структура на областа, вклучувајќи ги Каштел и Савудрија. Во 1880 година, Каштел, на пример, 99,31% од населението зборувале словенечки. Во 1910 година, процентот на жители кои зборуваат словенечки паднал на 29,08%, остатокот од населението претежно зборува италијански (65,22%), со само 5,70% хрватски. Слично, во Савудрија, во 1910 година, процентот на населението што зборувало словенечки било 14,01%, додека мнозинството било италијански (78,77%).  Така, во 1910 година Словенците биле најголемото неиталијанско малцинско население во Каштел и Савудрија. Врз основа на тоа, некои  тврдат дека границата меѓу земјите треба да се смени и воспостави на јужната граница на катастарските општини Каштел и Савудрија, на средината на ртот Савудрија; бидејќи Хрватска тврди дека овие општини, границата не треба да биде појужно од ова. Овој став бил поддржан од неколку значајни словенечки политичари, како Марјан Подобник и неговите политички/партиски колеги.

Друг словенечки став кој се залага за промени на границите бил предложен од првиот претседател на словенечкиот парламент, правниот експерт Франс Бучар. Полуостровот Истра бил историски вклучен во австрискиот дел на Австроунгарија, како и територијата на современа Словенија; поголемиот дел од современата хрватска територија била вклучена во унгарскиот дел. Бучар тврдел дека сегашната поделба на полуостровот Истра е правно неоснована и нерелевантна, бидејќи оваа поделба никогаш не се засновала на она што тој го смета за соодветни правни акти, а особено не на волјата на домородното население на Истра. Затоа, Бучар предложил границата во Истра да се определи со референдуми спроведени на која било територија на која и двете земји сакаат да бараат. Овој предлог е, според Бучар,  врз основа на правниот принцип на самоопределување, истиот принцип на кој се засновале Декларациите за независност на двете земји од 1991 година. Таков процес на утврдување на границите бил применет во Корушкиот плебисцит за да се одреди словенечко-австриската граница.

 Спор за земјиште на Света Гера/Трдинов врв 
мини|Двете планински имиња на врвот
Света Гера (), највисокиот врв на планинскиот венец Жумберак/Горјанци, бил оспорен во 1990-тите, но од 2011 година прашањето е во мирување.

На самитот се кандидирале и Хрватска и Словенија  и е евидентиран во хрватскиот регистер на земјиште. Таму се наоѓа стара зграда на касарната на Југословенската народна армија која се користи како станица на словенечката армија. Контролата над воениот комплекс е уште еден дел од спорот. Дипломатијата го спречила овој спор да не ескалира.

Во март 1999 година, Милан Кучан (тогашен претседател на Словенија) ја карактеризирал употребата на зградата на касарната од страна на словенечката или хрватската армија како контроверзна и „барем нецивилизирана“. Во 2004 година, тој на хрватската телевизија тврдел дека е подобро да се отвори планинарски дом таму.

 Демаркација на границата долж реката Мура 
мини|300x300пкс| Карта на округот Меѓимурје
Меѓимурје, најсеверниот округ во Хрватска, се граничи со Прекмурје, најисточниот регион на Словенија. Реката Мура со векови го дели Прекмурје од Меѓумурје. Двата региона биле  дел од Кралството Унгарија, но за последното претендирала Кралството Хрватска и Независната Држава Хрватска. Двата региона станале дел од Словенија и Хрватска, соодветно, во 1945 година.

Нерешена работа е масакрот на цивили од страна на УДБА во март 1947 година во селото Штригова. Словенците тврдат дека ова бил инцидент на етничко чистење што го извршиле Хрватите за да го направат селото хрватско.

Границата меѓу СР Словенија и СР Хрватска станала меѓународна граница откако двете земји станале независни, согласно одлуките на Бадентеровиот комитет.

Во пограничното подрачје реката Мура, повремено се поплавува и со текот на времето природно реката го менувала својот тек.

Границата, сепак, вообичаено останува како што била претходно одредена; според тоа, границата денес не го следи строго денешниот тек на реката. Словенија предложила границата да оди по денешната река, но Хрватска тоа го отфрлила.

Дипломатијата го спречила овој спор да не ескалира.

Од 2008 година, локалните земјоделци – (како што се од северните меѓимурски градови Штригова, Свети Мартин на Мура, Мурско Средишќе и Подтурен ) – морале да стигнат до нивните имоти (ниња, ливади или шуми) од другата страна на реката преку преминување на строгите гранични контролни пунктови на Шенген.

 Обиди за решавање 

 Договор Дрновшек – Рачан 
лево|мини|300x300пкс| Поморските граници во Пиранскиот залив, според договорот Дрновшек-Рачан, би ја доделиле спорната област на Словенија и би обезбедиле коридор до меѓународните води.
На 20 јули 2001 година, премиерите на Словенија и Хрватска, Јанез Дрновшек и Ивица Рачан, го склучиле договорот Дрновшек-Рачан, кој ја дефинирал целата граница меѓу земјите, вклучувајќи ја и поморската граница.  Според овој договор, Хрватска би добила приближно една третина од заливот и поморска граница со Италија, додека Словенија би добила коридор до меѓународните води.

Ова решение вклучувало хрватска „поморска ексклава“ меѓу италијанските и словенечките води. Сепак, постојат толкувања дека таквото решение ја прекршува Конвенцијата за територијално море и соседна зона, која забранува суверенитет над делови од морето кои не се поврзани со копното. Членот 4 вели: „... морските области што се наоѓаат во рамките на линиите мора да бидат доволно тесно поврзани со копнениот домен за да бидат предмет на режимот на внатрешните води“, и „... основните линии не можат да се применуваат од страна на една држава во таков начин да се отсече од територијалното море на друга држава“.

Во договорот Дрновшек-Рачан, граничниот појас на левиот брег на Драгоња бил признат како дел од Хрватска.

Парламентот на Словенија го ратификувал овој договор. Хрватскиот парламент, сепак, никогаш не гласал за ратификацијата на договорот, критикувајќи го Рачан дека еднострано едноставно ја дава целата спорна област на Словенија и инсистира дека граничниот спор треба да се реши преку Меѓународниот трибунал за правда во Хаг.

 Бледски договор 
Во 2007 година, премиерите Санадер и Јанша постигнале необврзувачки начелен договор за решавање на проблемот со границата користејќи го Меѓународниот суд на правдата во Хаг. Според словенечкиот предлог, двете страни би можеле да оспорат кој било дел од границата и да побараат таа да се прекрои на суд. Аналогно на договорот Дрновшек-Рачан и хрватските политичари, Бледскиот договор не добил голема поддршка од повеќето словенечки политичари. Хрватска, сепак, продолжила да инсистира на Бледскиот договор. Словенија никогаш официјално не ја известила Хрватска за откажување од договорот; словенечко-хрватската работна група продолжила да работи една и пол година на ова прашање.

 Блокада за влез во ЕУ 

 Заднина 
Змаго Јелинчиќ, водач на десничарската Словенечка национална партија (СНС), наводно изјавил дека Словенија треба да го блокира пристапот на Хрватска во ЕУ додека не се реши проблемот.  Поранешниот словенечки министер за надворешни работи Димитриј Рупел и министерот за финансии Душан Мрамор изјавиле во 2003 година дека ќе престанат да ги поддржуваат хрватските напори за пристапување во ЕУ  заедно со Романија и Бугарија. Овие две земји се приклучиле на ЕУ додека преговорите на Хрватска биле закочени поради обвинувањата на ЕУ дека не сака да го уапси Анте Готовина на нејзина територија и да го предаде во Хаг под обвинение за воени злосторства; Готовина всушност бил сместен и заробен во Шпанија. Сепак, поранешниот словенечки претседател Јанез Дрновшек изјавил дека Словенија треба да дејствува во „европски дух“ и внимателно да одговори на сите проблеми со Хрватска.

На 23 септември 2004 година Словенија се заканила дека ќе стави вето на пристапувањето на Хрватска во ЕУ откако хрватската гранична полиција привела 12 Словенци, меѓу кои и Јанез Подобник (лидер на опозициската Словенечка народна партија (СПП)), откако тие одбиле да ја покажат својата идентификација на преминот Сечовлје. Активистите изјавиле дека биле во посета на Јорас, кој живее на тесниот појас на спорната земја и тврделе дека тој е дел од Словенија. По итен состанок, тогашниот словенечки премиер Антон Роп изјавил дека Хрватска не е способна да се приклучи на ЕУ.

Марјан Подобник, раководител на „Институт 25 јуни“ ()  (организација која го „зачувува националното наследство“) и претседателот на Словенечката национална алијанса  во СПП, објавиле нова мапа во мај 2007 година во која границите на Словенија навлегуваат длабоко во сегашната хрватска територија и целиот Пирански Залив и припаѓа на Словенија. Подобник, познат и по неговите предлози за одржување референдум во Словенија за тоа дали Хрватска треба да влезе во ЕУ, за магазинот Глобус изјавил дека „мапата е логична бидејќи на денот на 25 јуни 1991 година Словенија имала владение над целиот Пирански залив и неограничен пристап до меѓународните води“. Хрватскиот претседател Стипе Месиќ изјавил: „Нашите пријатели во Словенија можат да нацртаат мапи што какви што сакаат, како дел од Словенија можат да ги опфатат дури и Хелсинки и Рејкјавик, тоа не ме интересира“.

Во август 2007 година, хрватскиот министер за надворешни работи Димитриј Рупел го отфрлил хрватскиот предлог за решавање на спорните гранични прашања пред Меѓународниот трибунал за поморско право во Хамбург. Хрватска, исто така, предложила арбитража за други спорови со Словенија, како што е спорот за казните за прекин на електричната енергија за Хрватска од јадрената централа со која заеднички управуваат.

Пред декември 2008 година, Словенија ги отфрлила тврдењата дека е одговорна за блокирањето на пристапот на Хрватска во ЕУ, наведувајќи дека бавноста на процесот е „затоа што [Загреб] има потешкотии да ги исполни стандардите на организацијата во која сака да се приклучи“.

 Опис на блокадата 
Хрватска во документите презентирани во својот процес на преговори за пристапување во ЕУ го вклучила нивниот предлог за граница, без јасно да го разграничи спорниот статус на делови од граничната линија; Словенија го сметала ова како прејудицирање на крајниот граничен исход. Затоа, Словенија ги блокирала преговарачките поглавја на Хрватска за нејзиното членство во ЕУ, во кои биле вклучени и контроверзните документи.

Словенечкиот премиер Борут Пахор тогаш изјавил дека документите – особено мапи – тоа што Хрватска го обезбедила како дел од нејзината кандидатура за пристап може да го наруши решавањето на долготрајниот пограничен спор на двете земји. Блокадата била силно критикувана од хрватските власти. Политичарите од двете држави меѓусебно се обвиниле дека се обидуваат да украдат дел од нивната територија. Хрватска предложила гранична арбитража од трета страна, додека словенечката влада предложила спорот да се реши преку специјална хрватско-словенечка комисија.

Во декември 2008 година, хрватскиот премиер Иво Санадер и црногорскиот премиер Мило Ѓукановиќ се согласиле нивниот граничен спор во врска со Бока Которска да биде решен во Меѓународниот суд на правдата во Хаг, при што двете земји ќе ја почитуваат арбитражната одлука. Истото и било предложено на словенечката влада, но Пахор одбил. Во септември 2009 година, откако Јадранка Косор станала премиерка на Хрватска, таа постигнала договор со Пахор, кој потоа најавил крај на 10-месечната блокада.

 Блокада на преговорите во декември 2008 година 
десно|мини|260x260пкс| Борут Пахор, поранешен премиер, а подоцна и претседател на Словенија
Иако претходно Словенија спорадично го забавувала отворањето на новите поглавја меѓу Хрватска и ЕУ поради граничниот спор, новиот премиер Борут Пахор веднаш најавил целосна блокада кога дошол на власт, обвинувајќи ја Хрватска дека ја прејудицира границата во описот на границата во поглавјето за преговори со ЕУ. Франција, која тогаш претседавала со ЕУ, се преселила за да спречи можна блокада. На 21 ноември 2008 година, Пахор одржал говор во кој изјавил дека „во последните 14 дена бевме во жив контакт со француското претседателство со ЕУ и сме благодарни што ги зедоа предвид нашите приговори, така што прашањето може да се реши на соодветен начин“.

Пахор изјавил дека Словенија го поддржува влезот на Хрватска во ЕУ, но дека очекува разбирање од ЕУ за резервирањата на Словенија поради нерешеното гранично прашање. Хрватската влада одговорила дека само и дала мапи на ЕУ за преговарачкиот процес, кои едноставно ја прикажуваат границата врз основа на границите на поранешните југословенски републики од 1991 година. Пахор изјавил дека „ќе ја проучи француската сугестија за компромис, но само под услов документите што ги подготви Хрватска за пристапните преговори да не ја прејудицираат државната граница и дека и Европската комисија и Советот на ЕУ разбираат тој став“.

Пристапувањето на Хрватска во ЕУ било уназадено со следниот (7 декември 2008 година) состанок на 27-те министри за надворешни работи на ЕУ во Брисел. Министрите не го потврдиле предлогот на Европската комисија (ЕК) дека преговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ завршуваат до 2009 година; ова било поради заканата на Словенија со вето доколку не се реши граничниот спор со Хрватска. Како последица на тоа, министрите не забележале датум за завршување на преговорите ЕУ-Хрватска. Хрватска првично се надевала дека ќе се приклучи до 2010 или 2011 година. Шефот на италијанската дипломатија Пасквал Ферара изјавил дека „земјите-членки, разбирливо, не сакаат уште еден граничен спор во ЕУ“, заклучувајќи дека веќе е доволен оној што се врти околу Кипар. По дискусијата со ЕК, Пахор изјавил: „Загреб треба да го прифати преговарачкиот план за граничниот спор што ѝ го предложи Словенија на Франција“. Пахор првично навестил дека Љубљана е подготвена да најде решение на преговарачка маса. „Ако Хрватска не отвори 10 поглавја во декември, очигледно е дека нема да може да ги затвори и заврши преговорите до крајот на 2009 година“, изјавил аналитичарот Жељко Тркањец.

 Спорни документи 
На 19 декември 2008 година, словенечкиот министер за надворешни работи Самуел Жбогар ѝ ги открил на словенечката јавност документите од 7 поглавја дека Хрватска преговара со ЕУ, а кои биле главната причина за блокадата на словенечките преговори. Според Жбогар, станува збор за документи од поглавјата Земјоделство, безбедност на храна, ветеринарна и фитосанитарна политика, оданочување, инфраструктура, регионална политика и структурни инструменти, правда, слобода и безбедност, како и животна средина.

 Во поглавјето за земјоделство, спорните населби од левата страна на реката Драгоња (Шкриле, Бужин, Шкуделини и Вели Млин) биле наведени како дел од Хрватска.
 Во безбедноста на храната, спорна точка била хрватската епиконтинентална област во Јадранското Море.
 Во поглавјето за оданочување, експлицитно е наведен граничниот премин Плованија, во врска со привремената гранична контрола во Сечовлје; во 1994 година, премиерот Никица Валентиќ експлицитно и писмено изјавил дека оваа контролна точка не ја прејудицира границата.
 Во инфраструктурата, биле приложени карти кои ја прикажуваат предложената морска граница.
 Во областа на регионалното создавање политики, точка на сопнување бил планот за интервенција во случај на загадување на морето, кој го споменува ЗЕРП, а биле приложени и карти кои ја прикажуваат предложената морска граница.
 Во поглавјето за правда биле приложени карти на кои се прикажани граничните премини, со споменати Плованија и катастарски парцели кој план е создаден по 25 јуни 1991 година.
 Во поглавјето за животна средина, бил споменат ЗЕРП и биле приложени карти кои ја прикажуваат предложената морска граница.

Министерот Жбогар им порачал на новинарите дека Словенија мора „да ги заштити своите национални интереси“ и дека „Словенија не ја ужива оваа позиција“. Тој додал дека за каква било арбитража Словенија нема да користи документи што биле создадени по 25 јуни 1991 година и Конференцијата во Бриони.

На 23 јуни 2009 година, Словенија го блокирала затворањето на уште едно поглавје во преговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ, Статистика, оставајќи го Загреб со вкупно 13 блокирани поглавја. Објаснувањето било дека поглавјето за статистика содржи карти со границите на Хрватска однапред нацртани против желбите на Словенија.

На 24 јули 2009 година, Словенија официјално го блокирала затворањето на поглавјето за политиката Слобода на движење на работниците во преговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ, објаснувајќи слично како и претходно во тоа поглавје, Хрватска поднела документи „прејудицирајќи ја хрватско-словенечката граница“; ова го зголемило бројот на блокирани поглавја на 14. Словенија била единствената земја-членка на ЕУ која ја задржала својата согласност за затворање на поглавјето „Слобода на движење на работниците“. Словенечките власти изјавиле дека причината за таквата одлука е тоа што во своите документи доставени до Европската комисија, Хрватска се повикала на Законот за нотарската канцеларија, кој пак се повикува на Законот за градовите и општините и неговата листа на градови и општини во Хрватска, вклучително и четири погранични села во Истра кои Словенија ги оспорува.

Извор од шведското претседателство со ЕУ изјавил дека и покрај блокадата, Хрватска продолжува со реформите во процесот на пристапување; ова било забележано на состанокот на работната група за проширување.

 Француски предлог  
десно|мини|276x276пкс| Никола Саркози се обидел да ја деблокира преговарачката процедура. Словенија го одбила неговиот предлог.
Французите понудиле едноставен документ со кој ќе се заврши спорот, имено потпишана декларација на двете страни дека ниту една не ја прејудицира границата. Комитетот на постојаните претставници три дена расправал за амандманите предложени од Словенија за францускиот предлог за деблокирање на преговарачкиот процес; нејзиниот претседавач, францускиот амбасадор во ЕУ, Пјер Селал, изјавил дека е „во контакт со словенечкиот колега со цел да се најде фер решение“. Сите други земји-членки биле за францускиот предлог; само Словенија за словенечките амандмани.

Селал, исто така, изјавил: „Треба да се разбере дека преговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ не можат да имаат цел да ги решат билатералните прашања меѓу Хрватска и Словенија. Го почитувам словенечкото мислење, но ќе се обидам во текот на пристапните преговори да спречам евентуална предиспозиција на границата. Овие преговори се неутрални кон билатералните и локалните односи меѓу Словенија и Хрватска“. Францускиот министер за надворешни работи Бернар Кушнер го изразил своето изненадување од потегот на Словенија да ја блокира Хрватска само поради спорот за „неколку километри брег“. Словенечката дописничка на Вечер од Брисел, Дарја Кочбек, на порталот Разгледи ја изразил својата загриженост дека „хрватските лобисти можеби се поуспешни од словенечките лобисти“.

Саркози го искористил претстојното второ гласање на Ирска за Договорот од Лисабон 2009 година за да вметне протокол за пристапување на Хрватска во ЕУ. Саркози им изјавил на новинарите: „За да им дадеме правна вредност на ангажманите направени кон Ирска од страна на 26 други земји-членки, ние се обврзавме дека во времето на следното проширување на ЕУ – без разлика дали тоа ќе биде во 2010 или во 2011 година, кога веројатно Хрватска ќе ни се придружи... ќе го искористиме тоа за да додадеме протокол (за Ирска) на договорот за пристапување на Хрватска“. Соопштението потврдило дека балканската земја со кандидатски статус за ЕУ од 2004 година и во преговорите за пристап во ЕУ од 2005 година би можела ефективно да стане 28-та земја-членка на блокот најдоцна до 2011 година.

Пахор изјавил дека доколку не се исполнат сите негови услови, нема да има нов моментум во преговарачкиот процес. Пахор му рекол на Санадер дека повеќе нема што да разговара со него еден до еден и ништо повеќе да каже отколку што веќе кажал пред медиумите. На 19 декември 2008 година Словенија официјално го блокирала отворањето на новите поглавја меѓу ЕУ и Хрватска. Словенија останала единствената земја-членка на ЕУ која инсистирала на блокада; останатите 26 држави го одобриле продолжувањето на пристапните преговори меѓу Хрватска и ЕУ. Владата на Пахор била критикувана однадвор; Ханес Свобода изјавил дека ЕУ треба да и каже на Љубљана дека „не оди така“. Некои се прашувале дали блокадата на Пахор е всушност црвена харинга која се обидува да добие отстапки и од ЕУ и од Хрватска.

Комерцијалната ТВ станица ПОП ТВ спровела интернет анкета во која учествувале 10.000 словенечки гледачи; 84 отсто од нив веруваат дека одлуката на нивната влада за блокада е „целосно оправдана“. Истата станица го цитирала министерот Жбогар кој изјавил дека мапите прикажани од Хрватска се „проблем“ за Словенија и дека не смеат да се користат во арбитража. „Ако Хрватска каже дека нема да ја даде својата територија за ЕУ, истото важи и за нас“, рече тој.

Хрватскиот претседател Стипе Месиќ изјавил: „Ова веќе не е наш проблем, ова е сега проблем на Брисел“ како реакција на блокадата. Тој, исто така, изјавил дека тоа е грешка што ќе им наштети на економските и другите односи меѓу Хрватска и Словенија.

„Блокадата на 10 поглавја, 8 за отворање и 2 за затворање, е потег без преседан во историјата на преговорите на Европската унија“, изјавил тогашниот премиер на Хрватска Иво Санадер. „Доколку не го преиспита својот став и не ја промени одлуката за блокада на хрватските преговори, словенечката влада ќе покаже ексклузивност, што е во спротивност со основните принципи на солидарност, заедница, наднационализам и добрососедски односи на кои ЕУ и се заснова цела Европа“, додал Санадер на специјалната прес-конференција свикана по намерата на Словенија да стави блокада.

Неколку анонимни групи на хрватските веб-страници ја повикале хрватската јавност да ги бојкотира сите словенечки производи, иако Санадер ги повика луѓето да не го прават тоа.

Бернд Поселт, германскиот претставник во Европскиот парламент, на 18 декември 2008 година го осудил чинот на блокада на словенечката влада, нарекувајќи го „антиевропска агресија“. Поселт, претставник на баварската партија ЦСУ во Европскиот парламент, исто така го нарекол чин на „откупнина“: „Словенечката социјалистичка влада го злоупотребува правото на вето. Поради маргинален билатерален спор, Словенија ја уценува средната европска земја-кандидат Хрватска, одлично подготвена за пристап во ЕУ, иако длабоко проевропската хрватска влада изрази подготвеност да дозволи сите нерешени проблеми да се решат на меѓународната арбитража пред долго време“, изјавил тој. Тој, исто така, додал дека се чувствува „разочаран и двојно прекрстен од администрацијата на Борут Пахор, кој претходно вети избалансиран и конструктивен однос со Загреб“.

Европската комисија изразила жалење за одлуката на Словенија да ја блокира Хрватска. Кристина Наги, портпаролка на Комисијата, изјавила дека „Комисијата постојано го одржува ставот дека граничното прашање е билатерално прашање што не треба да се става на масата на преговорите за пристап“.

 Закана за блокида на Хрватска во НАТО 
Во јануари 2009 година, некои словенечки политичари почнале да се закануваат дека ќе го блокираат и пристапот на Хрватска во НАТО. Словенечкиот премиер Борут Пахор на 29 јануари го изразил своето жалење за потегот на опозициската Словенечка демократска партија (СДС), која се заканила дека ќе го бојкотира собранието што требало да донесе одлука за ратификација на протоколите за пристап во НАТО на идните земји-членки Хрватска и Албанија; како резултат на тоа, собранието морало да се одложи. Сепак, словенечкиот парламент на крајот го ратификувал пристапот на Хрватска во НАТО. Непредвидена компликација настанала кога малата, вонпарламентарна Партија на словенечката нација (ССН) и Институтот „25 јуни“ собрале над 5.000 потписи; според Уставот на Словенија, а ова му дало време до март 2009 година да соберат дополнителни 40.000 потписи за да се даде мандат за референдум за приклучување на Хрватска во НАТО. НАТО тогаш изразил загриженост за таквата компликација. Контроверзи избувнале околу тврдењата дека Андреј Шишко, член на ССН, осуден за обид за убиство и осуден на 22 месеци затвор, бил ослободен на еден ден во Рогоса за да присуствува на преговорите на највисокото тело на неговата партија со Пахор за спречување референдум.

Колумнистот на „Вечерњи лист“, Милан Јајчиновиќ, како одговор напишал „Словенечкиот премиер Борут Пахор, се чини, се исплаши од создаденото лудило за кое самиот придонесе. И тој не е единствениот словенечки политичар чии (не)смислени изјави учествуваа во создавањето нетрпеливост кон Хрватска... Проблемите со Хрватска веќе со години се преувеличуваат или дури се измислуваат, а потоа ваквите конструкции се користат за полудување на масите... Тактиката е секогаш иста: најпрвин политичарот наоѓа шушка против Хрватска, потоа медиумите го објавуваат, јавноста се вознемирува и вознемирува, избувнува хистерија, а потоа повторно се појавуваат истите тие политичари, бидејќи „јавното мислење го бара тоа".

Обидот за референдум не бил успешен (се собрале уште помалку од 2.500 потписи), што ѝ овозможило на Хрватска да стане полноправна членка на НАТО во април 2009 година, иако уставноста на процесот била доведена во прашање. Хрватското членство во НАТО поттикнало дискусии за тоа дека Пахор сака Хрватска да се приклучи на НАТО, но ја блокира да влезе во ЕУ.

 Предлог на ЕУ за посредување 
На 22 јануари 2009 година, Европската комисија објавила дека е подготвена да создаде тричлен комитет кој ќе посредува во граничниот спор. Според извештаите, членовите требало да бидат добитникот на Нобеловата награда од Финска, Марти Ахтисари и францускиот правен експерт Робер Бадентер. Извештајот излегол само еден ден откако Оли Рен ги посетил политичарите во Љубљана и Загреб.

На почетокот, Иво Санадер ја одбил средбата со Пахор без учество на Европската комисија, но тој потоа решил да направи компромис и се согласил. По бројни компликации околу локацијата и времето на состанокот, состанокот се одржал на 24 февруари 2009 година во Мацељ,  но ништо значајно не било постигнато. Потоа, словенечката влада го блокирала поглавјето од преговорите за пристапување во Статистика, вкупно 13 блокирани поглавја во разговорите за членство на Хрватска во ЕУ. Вториот состанок бил планиран на 28 април 2009 година во Хрватска, но истиот бил откажан од словенечката страна.

На 17 април Месиќ ја повторил својата збунетост во врска со блокирањето на пристапните преговори од страна на Пахор наместо да го реши проблемот во Меѓународниот суд на правдата: „Не разбирам, зошто Словенија толку се плаши од меѓународното право? Тоа е единствената енигма што не можам да ја разберам“ 

Во јуни 2009 година, Хрватска го прифатила предлогот на Рен за арбитражна комисија, но Словенија го отфрлила и предложила четири амандмани. Од четирите амандмани предложени од Словенија, Рен прифатил само еден, за тројцата „ад хок“ арбитражни судии да бидат избрани од двете спорни страни од предложената листа наместо претседателот на МСП. Меѓутоа, Хрватска го одбил овој амандман откако ја разгледала предложената листа, на која главно имало „правни експерти“, а не реномирани судии, и се одлучила за првичниот предлог, кој Љубљана го одбила. Во исто време, словенечката делегација исто така се спротивставила на ова бидејќи не гарантирало успешен исход.  Санадер предложил двата парламента да ја ратификуваат изјавата дека ниту еден од документите не претпоставува граница, и доколку Словенија не го прифати тоа, адвокатите на Европската комисија треба да ги испитаат документите за да утврдат дали е вистина. Ако Љубљана ги отфрли двата предлози, „на ЕУ е да одлучи како треба да завршат пристапните преговори со Хрватска и дали треба да се активира членот 7 од договорот со ЕУ“, што подразбира одземање на гласачкото право на земја-членка која упорно кршење на принципите на ЕУ. Санадер додал дека Пахор „треба да побара од Берлускони малку море“.

На 1 јули 2009 година, хрватскиот премиер Иво Санадер неочекувано поднл оставка. Тој одржал кратка прес-конференција пред да ја соопшти својата одлука. Го наследил Јадранка Косор.

 Средбите Косор-Пахор и крај на блокадата 
десно|мини|277x277пкс| Јадранка Косор, премиерка на Хрватска во 2009 година
На 31 јули 2009 година, се одржал вториот состанок меѓу хрватско-словенечките влади, овој пат во Хрватска во замокот Тракошчан. Средбата меѓу новоименуваната хрватска премиерка Јадранка Косор и нејзиниот словенечки колега Борут Пахор, наводно, била конструктивна и со почит. „Го најдовме патот по кој треба да одиме... Многу сум задоволна што почнавме да се договараме за прашања во интерес на двете земји“, изјавила Косор. Пахор потврдил дека е веројатно дека решението на граничниот спор и пристапот во ЕУ за Хрватска ќе бидат остварени оваа година. Едно решение би можело да биде област на заеднички суверенитет (најверојатно вклучува заеднички структури на управување) над заливот Савудрија, исто така познат како Пиранскиот Залив.

На 11 септември 2009 година, Косор и Пахор се сретнале во Љубљана и ги договориле последните детали од договорот за ставање крај на блокадата. Откако Косор испратила писмо од Љубљана до претседателството на ЕУ во кое објавила дека Хрватска не сака да ја прејудицира границата и дека преговорите за граничниот спор ќе се одвиваат под надзор на ЕУ, Пахор изјавил дека блокадата на Словенија наскоро ќе биде укината.

Пахор изјавил дека неговата влада веднаш ќе му предложи на словенечкиот парламент „Словенија да ги отстрани ограничувањата за преговарачкиот процес на Хрватска со ЕУ“. Од своја страна, хрватската премиерка изјавила дека испратила по факс писмо до шведското претседателство со ЕУ во кое се вели дека „постигнале договор за продолжување на разговорите со ЕУ и продолжување на граничните разговори... Ниту еден документ не може да биде штетен за конечното гранично решение“, додала таа. Пахор тврдел дека тоа е „победа за двете земји“.

Дело напишал дека овој словенечко/хрватски договор е „враќање на здравиот разум“. Словенечката народна партија (СЛС) најавила дека ќе започне со собирање потписи за поддршка за референдумот за арбитражниот договор меѓу Словенија и Хрватска, кој треба да го одреди начинот на кој ќе се утврдува конечната граница меѓу двете земји.

Косор и Пахор повторно се сретнале на 26 октомври 2009 година во Загреб и го разработиле конечниот предлог за арбитражен договор. На 2 ноември 2009 година, хрватскиот парламент дал согласност за Арбитражниот договор со Словенија.

Арбитражниот договор меѓу Хрватска и Словенија бил потпишан во Стокхолм на 4 ноември 2009 година, од страна на премиерите на двете земји, Јадранка Косор и Борут Пахор, и претседателот на ЕУ, Фредрик Рајнфелд.  

И покрај договорот, словенечката влада не ја укинала блокадата од три поглавја – за животната средина, за рибарството и за надворешната безбедносна и одбранбена политика. Самуел Жбогар, словенечкиот министер за надворешни работи, во декември 2009 година изјавил дека неговата влада има „резерва“ за суштината на трите поглавја.

Сепак, на 6 јуни 2010 година бил одржан словенечки референдум за одобрување на договор за изнесување на граничниот спор со Хрватска пред меѓународен арбитражен трибунал. Договорот бил поддржан од 51,48% од гласачите и против 48,52%, дозволувајќи арбитражата да го реши граничниот спор.

 Арбитражен суд 
На 25 мај 2011 година, Хрватска и Словенија го поднеле својот арбитражен договор до ОН, неопходен чекор пред да започне арбитражниот процес. Договорот прецизира дека арбитражниот процес ќе се случи по регистрацијата во ОН и потпишувањето на Хрватска за нејзиниот пристап во Европската унија. „Одлучено е да се користи ад-хок арбитражен суд за решавање на отворените спорови. Сега се верува дека со поднесувањето на договорот до ОН дека арбитражниот трибунал може да започне во рок од една година, но се очекува да бидат потребни најмалку три години за да се донесе одлука која ќе биде обврзувачка за секоја земја.“ 

 Словенечко прекршување на договорот и повлекување на Хрватска 
На 22 јули 2015 година, се случил голем меѓународен скандал за време на арбитражната постапка кога хрватскиот дневен весник Вечерњи лист објавил транскрипти и аудио снимки  кои покажуваат дека словенечкиот судија на арбитражниот панел, Јернеј Секолец, бил во дослух со Симона Дреник, претставник од словенечката влада. Секолец, член на арбитражната комисија, наводно вршел притисок врз другите членови на арбитражната комисија, Жилбер Гијом (Франција), Бруно Сима (Германија) и Вон Лоу (Велика Британија), да пресудат во корист на Словенија и помогнал на Словенија со откривање на тајни комуникации, што било строго забрането со арбитражните правила. Дополнително, хрватската министерка за надворешни работи Весна Пусиќ на 29 јули 2015 година, за време на состанокот со странските амбасадори во Хрватска, изјавила дека Секолец вметнал дополнителни документи во списите на предметот откако арбитражата веќе била започната, што исто така е спротивно на правилата за арбитража.

Внатрешната истрага на Постојаниот арбитражен суд, сепак, заклучила дека немало истекување на информации.  На 23 јули, Секолец поднел оставка и Симона Дреник ја понудила својата оставка. На 24 јули 2015 година, хрватската влада повикала на состанок на Сабор на кој ќе се разговара за излез од арбитражата поради пријавените прекршувања во арбитражниот трибунал.

Три дена подоцна премиерот Зоран Милановиќ најавил повлекување на Хрватска од арбитражата по средбата со лидерите на пратеничките групи. На 28 јули 2015 година Словенија го назначил Рони Абрахам, претседател на Меѓународниот суд на правдата како нивен избор на арбитражниот панел. На 29 јули 2015 година, хрватскиот парламент едногласно одлучил да ја откаже арбитражата поради наводите за значителни прекршувања на арбитражните правила од страна на Словенија, како што е дозволено со Виенската конвенција за правото на договори  На 5 август 2015 година, по осум дена во служба, Рони Абрахам поднел оставка.

Претседателот на трибуналот ги назначил  Ролф Еинар Фајф од Норвешка и Николас Мишел од Швајцарија како нови арбитри За Словенија и Хрватска, соодветно, на 25 септември, да ги надополни отворените места на трибуналот и да продолжи со својата работа.

На 2 декември 2015 година, арбитражниот трибунал кој одлучувал за границата меѓу Словенија и Хрватска побарал од двете земји дополнителни поднесоци во врска со одлуката на Хрватска за еднострано повлекување од арбитражата и закажал сослушување на 17 март 2016 година 

На 1 јули 2016 година, арбитражниот трибунал одлучил дека Словенија навистина го прекршила договорот, но не на начин што би го спречил Трибуналот да ја заврши задачата и изјавил дека арбитражата ќе продолжи.

 Пресуда 
На 29 јуни 2017 година, Арбитражниот трибунал ја објавил својата одлука за граничниот спор.  Пресудата била поздравена од Словенија, но Хрватска објавила дека нема да ја прифати бидејќи го напуштила судењето во 2015 година 

 Регионот на реката Мура 

Во однос на регионот на реката Мура, Трибуналот утврдил дека генерално, меѓународната граница ги следи усогласените катастарски граници. Во однос на селото Брезовец-дел/Муришче, Трибуналот утврдил дека границата меѓу Хрватска и Словенија се протега на југоисточно од населбата. Во областите Новаковец, Феркетинец и Подтурен во Хрватска и Пинце во Словенија, границата продолжува да ги следи границите на катастрите на Хрватска и Словенија како што стоеле пред наводните измени во 1956 година. Во однос на Мурско Средишче и Пекленица, Трибуналот утврдил дека границата е во средината на реката Мура како што е запишано во договорениот Записник од 1956 година за утврдување на границите на катастарскиот округ Пекленица.

 Централен регион

Границата во областа Разкрижје ги следи усогласените катастарски граници, како и во случајот со областите на реката Сантавец и реката Зелена. По должината на реката Драва, Трибуналот утврдил дека границата ги следи усогласените катастарски граници, кои се протегаат по низа историски гранични камења запишани во протокол од 1904 година. Границите во словенечкиот регион Мацељ и хрватскиот регион Халозе се поставени во катастарот на Словенија. По должината на спорните области долж реката Сотла, Трибуналот утврдил дека границата генерално ги следи катастарските граници каде што е усогласена, две спорни области го следат катастарскиот регистар на Хрватска. По должината на реките Сава и Брегана, границата ги следи усогласените катастарски граници. Во областа Горјанци/Жумберак, каде што се поклопуваат катастарските граници на словенечките и хрватските катастарски планови, тие се границите на спорните области. На една локација каде што катастрите не се поклопувале, словенечкиот катастар преовладувал над хрватскиот катастар од 1898 година. Населбата Драге лежи во Словенија. Трибуналот објавил дека во областа Трдинов Врх/Света Гера, границата ги следи катастарските граници. Касарните се на хрватска територија; сепак, Трибуналот „забележува дека нема јурисдикција да одговори на барањето на Хрватска за изјава за присуството на словенечки цивилен и воен персонал во таа област“. По должината на реката Каменица, границата го следи тврдењето на Хрватска. По реката Чабранка, границата ги следи катастарските граници. Истото важи и за областа кај Чрнеча Вас. Границата во близина на селата Драга и Нови Кот во Словенија и Презид во Хрватска била демаркирана во 1913 година

 Регион Истра

Областа наречена „Томшички парцели“ се наоѓа во Словенија. Областа кај Гоманце е дел од територијата на Словенија. Во случајот со областите во близина на Клана и Забиче од една страна и Лисац и Сушак од друга страна, границата го следи катастарскиот план од 1878 година. Подрачјето на Куќибрег/Тополовец е поделено според хрватското тврдење. Трибуналот одлучил дека копнената граница во Истра ја следи реката Драгоња и завршува на средината на каналот Свети Одорик.

 Пирански Залив

Трибуналот одлучил и дека поморската граница треба да биде права линија што ја поврзува копнената граница на устието на реката Драгоња до точката на крајот на заливот, која е три пати поблиску до Хрватска, отколку до словенечката страна, поради што се доделува Словенија 3/4 од заливот. Дополнително, Трибуналот пресудил дека Словенија има право на вкрстување преку хрватската територијална вода која, според Трибуналот, треба да биде широка 2,5 наутички милји и ќе биде поврзана со границата.

 Меѓународни реакции 

 - Австрискиот претседател Александар ван дер Белен за време на неговата посета на Словенија во мај 2017 година изјавил дека верува оти Словенија и Хрватска треба да ја прифатат пресудата. Во јули 2017 година, за време на официјалните посети на хрватскиот и словенечкиот претседател во Салцбург, тој изјавил дека земјите треба да ја прифатат пресудата како клучен чекор во изнаоѓање трајно решение за граничниот спор, дека неговата земја ќе остане неутрална во врска со ова прашање и понуди помош во решавањето на спорот. Австриската министерка за надворешни работи, Карин Кнајсел, ја поддржала словенечката позиција за спроведување на Финалната награда по состанокот со министерот за надворешни работи Ерјавец на 20 март 2018 година.

 - Премиерите Ксавиер Бетел, Марк Руте и Шарл Мишел издале заедничка изјава во која ја поддржаа пресудата и ги повикале „двете страни да се придржуваат до одлуката“.

 - На 4 јули 2017 година, Европската комисија издала официјално соопштение во кое ја изразила својата поддршка за арбитражната постапка и конечната одлука, додавајќи дека Словенија и Хрватска треба да ја прифатат и имплементираат. Потпретседателот на Европската комисија Франс Тимерманс изјавил дека и Хрватска и Словенија треба да ја почитуваат пресудата, додавајќи дека ЕК ќе помогне во спроведувањето на пресудата, но дека ЕК нема да нареди имплементација бидејќи тоа е билатерално прашање кое не е во доменот на ЕУ. Во записникот од состанокот од 4 јули 2017 година, ЕК уште еднаш изјавила дека Словенија постапила во спротивност со арбитражниот договор, меѓутоа, ПЦА во Делумната награда навела дека повредата не е од таква природа, дека ќе влијае на конечната одлука на трибуналот и дека судијата вклучен во прекршувањето на договорот бил заменет со друг судија. Потпретседателот Тимерманс изјавил дека ЕК недвосмислено го поддржува процесот. Правната служба на ЕК за време на состанокот изјавила дека ЕУ има јурисдикција во однос на ова прашање и дека е обврска на ЕУ и земјите-членки да го имплементираат меѓународното јавно право (Конечна награда од PCA). Високата претставничка на Унијата за надворешна политика и безбедност Федерика Могерини ја истакнала важноста од почитување на меѓународните договори.

Манфред Вебер, лидер на Групата на Европските народни партии, изјавил дека „Хрватска и Словенија треба да го продолжат дијалогот за граничниот спор“, додека Ги Верхофштад, лидер на групата Алијанса на либерали и демократи за Европа, повикал на спроведување на пресудата.

Во јануари 2020 година, по акцијата на Словенија против Хрватска пред Европскиот суд на правдата, Судот одлучил дека нема јурисдикција да одлучува за спорот и само ги повика двете страни да ги решат своите разлики. Одлуката била конечна и немало жалба.

 - Француското Министерство за надворешни работи и меѓународен развој не издал официјално соопштение за ова прашање, но на својата веб-страница во делот во кој одговара на прашањата на новинарите напишало дека Франција „се надева дека територијалната контроверза наскоро ќе биде решена во конструктивен дух, дух на помирување и дијалог, кој би бил во корист на Европската унија и регионалната стабилност на Западен Балкан“. За време на Бледскиот стратешки форум во 2017 година, француската министерка за европски прашања Натали Лоазо ја изразила својата поддршка за „принципот на почитување на меѓународното право и одлуките на меѓународните судови“

 - Германската амбасада во Хрватска објавила соопштение во кое го пофалила Меѓународниот арбитражен трибунал како „вреден инструмент на меѓународното право“ и повикала на спроведување на пресудата, додавајќи дека „земјите-членки на Европската унија мора да бидат добар пример за другите“. Германскиот министер за надворешни работи Зигмар Габриел изјавил на прес-конференцијата во Берлин во јуни 2017 година, дека Германија „ги повикува двете земји да ја прифатат пресудата и да ја спроведат“. Според словенечкиот премиер Миро Церар, германската канцеларка Ангела Меркел за време на нивната средба на Самитот за Западен Балкан во 2017 година му потврдила дека нејзината влада смета дека пресудата треба да се спроведе.
 - Премиерот Паоло Џентилони за време на државната посета на Словенија изјавил дека Италија го поддржува ставот на Европската комисија.

 - Рускиот министер за комуникации и медиуми Николај Никифоров при посетата на Словенија изјавил дека пресудата треба да се спроведе, но Словенија да не го прекинува билатералниот дијалог за решавање на другите отворени спорови меѓу земјите.

 - Амбасадата на САД во Хрватска потврдила за Вечерњи лист дека официјалниот став на Соединетите Држави е дека „две земји, и членки на ЕУ и сојузници во НАТО, треба да го решат ова билатерално прашање“ и дека тие „ги охрабруваат двете земји да се договорат за најдобриот пат до негово решение".

Потенцијална блокада за пристапување на ОЕЦД
На 6 септември 2017 година, Словенија ги информирала замениците постојани претставници на земјите-членки на ЕУ дека не може да го поддржи членството во ОЕЦД „доколку одредена земја не ги исполнува критериумите за членство (особено владеењето на правото, почитувајќи го меѓународното право и меѓународните судови) “, мислејќи на хрватското отфрлање на арбитражната пресуда, иако словенечкиот премиер Миро Церар подоцна додал дека предупредувањето не било наменето само за Хрватска, туку за која било друга земја. Хрватското МНР истакнало дека ставот на Словенија е против ставот на Европската комисија која од 2007 година се залага за приклучување на сите земји-членки на ЕУ во ОЕЦД.

Спроведување на арбитражата и понатамошен развој

На 14 септември 2017 година, хрватскиот премиер Андреј Пленковиќ одржал консултации со претставниците на сите хрватски парламентарни партии за граничниот спор за кои заклучиле дека тие сè уште ја поддржуваат одлуката на хрватскиот парламент за повлекување на Хрватска од арбитражниот процес и дека е неопходно да се продолжи дијалогот со словенечката влада. Хрватскиот дневен весник „Јутарњи лист“ објавил текст во кој открива дека премиерот Пленковиќ планира да предложи да се дефинира неутрална заедничка рибарска зона на средината на заливот, која ќе ја користат и хрватските и словенечките рибари под исти услови. Ова решение е слично на идејата на академик Даворин Рудолф кој предложил Заливот да се управува како владение, што значи дека нема да се дели ниту да биде вонтериторијален, туку и Хрватска и Словенија да имаат суверенитет над него истовремено. Словенечкиот премиер Миро Церар изразил задоволство од „помирувачките тонови на хрватскиот премиер“ и истакнал дека билатералните разговори треба да се фокусираат на „како заеднички да се спроведе пресудата на Трибуналот“, додавајќи дека неговата влада ќе ги разгледа новите предлози што се однесуваат на предлогот за владение, но дека неговиот став е дека пресудата сепак треба да се спроведе. Според картата на неутралната заедничка риболовна зона која му ја дала на претседателот на хрватското здружение на рибари Mare Croaticum Daniele Kolec од управата за рибарство при хрватското Министерство за земјоделство, границата на морето, меѓу Хрватска и Словенија е нацртана според арбитражната пресуда. Двајца премиери договориле официјална средба на 29 септември 2017 година, но словенечкиот премиер ја откажал средбата поради изјавата на премиерот Пленковиќ за арбитража во ОН. Имено, премиерот Пленковиќ во својот говор пред Генералното собрание на ОН изјавил дека Хрватска мора да излезе од „компромитирана арбитража“ за граничниот спор со Словенија и предупредил дека таквото „словенечко непочитување на меѓународното право“ ќе ги обесхрабри другите држави да ги решаваат споровите со помош на трето лице, додавајќи дека „Хрватска е таа која се придржува до принципите меѓународното право“.

На 19 декември 2017 година, словенечкиот премиер Миро Церар се сретнал со хрватскиот премиер Андреј Пленковиќ во Загреб. По неколкучасовната средба, премиерите ги потврдиле своите претходни ставови, при што Церар изјавил дека Хрватска „работи против цивилизациските стандарди и добрососедските односи“, а Пленковиќ одговорил дека арбитражната пресуда е „непостоечка“ и дека 29 декември ќе биде „ден како и секој друг“.

На 29 декември 2017 година, Словенија почнала да ја спроведува арбитражната одлука, но само на море додека Хрватска продолжила да се спротивставува. Неколку хрватски рибари вообичаено пловеле во 4-5 часот и се вратиле во пристаништата околу 8 часот. Според еден рибар, словенечката полиција му пришла на бродот и му рекла да го напушти „словенечкото море“, но хрватската полиција пристигнала и се паркирала меѓу нив. Друг изјавил дека „секогаш ни доаѓаат словенечки полицајци ако работиме, не надгледуваат, велат дека сме во нивните води, не предупредуваат, но не ни допираат, а нашата полиција е секогаш до нас“. Словенечкото Министерство за надворешни работи испратила две дипломатски ноти за спроведување на арбитражната одлука до Хрватска. Во првата ја повикала Хрватска на дијалог за спроведување на арбитражната одлука, а во втората изразила протест против „прекршувањето на граничната линија на море“. Како одговор, хрватското Министерство за надворешни работи ја повикала Словенија „да се воздржи од еднострано спроведување на мерките насочени кон обид за промена на ситуацијата на терен“ и на „конструктивен дијалог за решавање на граничните спорови“.

Во март 2018 година Словенија поднела писмо со жалба против Хрватска до Европската комисија. Откако Комисијата одбила да се вклучи, прогласувајќи неутралност, Словенија поднела тужба против Хрватска пред Европскиот суд на правдата во јули 2018 година, барајќи од судот да утврди дали Хрватска ги прекршила членовите од договорот на ЕУ за почитување на владеењето на правото и соработката меѓу земји членки. Словенија, исто така, ја обвинила Хрватска дека ја прекршила Заедничката политика за рибарство со тоа што испратила полициска придружба да ги чува нејзините рибарски чамци во спорните води и со спречување на словенечките инспектори да се качат на бродовите. Во јануари 2020 година, Судот на правдата изјавил дека нема јурисдикција да одлучува за спорот и само ги повикала двете страни да ги решат своите разлики. Решението е правосилно и нема жалба.
 Наводи 

Категорија:Проширување на Европската Унија
Категорија:Политика на Хрватска
Категорија:Политика на Словенија
Категорија:Словенечко-хрватска граница
Категорија:Словенечко-хрватски односи