Зимбабве Родезија

Зимбабве Родезија, алтернативно позната како Зимбабве-Родезија, исто така неформално позната како Зимбабве или Родезија, била краткотрајна суверена држава која постоела од 1 јуни 1979 до 18 април 1980 година, иако немала меѓународно признание. На Зимбабве на Родезија ѝ претходела друга држава по име Република Родезија и накратко била под преодна влада под надзор на Британија, понекогаш наречена повторно воспоставена Јужна Родезија, која според британската уставна теорија останала легална влада во областа по Едностраната декларација за независност (UDI) во 1965 г. Околу три месеци подоцна, на повторно воспоставената колонија Јужна Родезија и била доделена меѓународно призната независност во рамките на Комонвелтот како Република Зимбабве.

 Заднина 
Под притисок на меѓународната заедница, било изготвено „Внатрешно решение“ помеѓу администрацијата на Смит во Родезија и умерените африкански националистички партии. Во меѓувреме, владата продолжила да се бори со вооружениот отпор од Патриотскиот фронт, коалиција на две африкански лидерски партии: Унијата на Африканските народи на Зимбабве (ЗАПУ) и Африканската национална унија на Зимбабве (ЗАНУ). Ослободителната војна била прокси конфликт меѓу Западот и Истокот.

„Внатрешното решение“, потпишано во март 1978 година, довело до создавање на привремена влада во која Африканците за првпат биле вклучени на водечки позиции, истовремено создавајќи независна државна служба, судство, полициски сили и армија. Населбата исто така создала извршен совет составен од Иан Смит и три црни поединци (Музорева, Ситоле и Чирау), и министерски совет, додека Смит ја задржал титулата премиер. Исто така, било наведено дека основната работа на оваа нова влада била да подготви устав за земјата, да одржи избори во април 1979 година, и да договори прекин на огнот со Патриотскиот фронт. Понатамошна цел на договорот била надежта за ставање крај на граѓанската војна во земјата. По изборите, Музорева забележала дека не сака земјата да биде „измама, измама, шуплива обвивка со само замките на независноста“ или земјата „некогаш да стане уште една банана република“.

Понатаму, целта на спогодбата била Родезија да добие меѓународно признавање и да биле отстранети санкциите наметнати на земјата поради Едностраната декларација за независност во 1965 година. По спогодбата, Музорева пробала да ја убеди британската влада да ја признаела преодната влада, но тие не го сториле тоа. На истиот начин, некои верувале дека населбата била „доволна“ основа за признавање на Родезија и укинување на санкциите. Подоцна во 1978 година, Укинувањето на санкциите било договорено од Претставничкиот дом на САД и Сенатот на САД, со предупредување дека тие можеле да бидат укинати само „штом ќе се одржат изборите“. Спогодбата, наводно, резултирала и со ослободување на политички затвореници. Сепак, државната служба, судството, полицијата и вооружените сили на земјата продолжиле да бидат управувани од истите службеници како порано, од кои повеќето биле Бели Зимбабве, поради составот на вишата средна класа од тој период.

Новата држава не добила меѓународно признание. Секретаријатот на Комонвелтот тврдејќи дека „т.н. „Устав на Зимбабве Родезија   немало да биде „полегален и валиден“ од уставот на УДИ што го заменил, Советот за безбедност на ОН, во Резолуцијата 448 ги осудил општите избори во април 1979 година како „ништовна и неважечка“ и ја опишал земјата како „незаконски расистички режим“ кој се обидувал да го задржи и прошири „владеењето на расистичкото малцинство и...спречување на пристапувањето на Зимбабве кон независност и владеење на вистинско мнозинство“. Исто така, ги повикал сите држави да ја признаат владата и строго да ги следеле задолжителните санкции против земјата. Како што забележал Тајм во јуни 1979 година, претседателот на Соединетите Американски Држави Џими Картер верувал дека изборите што ја инсталирале владата не биле ниту „фер ниту слободни“, бидејќи тие биле одржани според уставот што резервирал „несразмерен дел од моќта за белото малцинство."  Тој подоцна, во ноември 1979 година, продолжил со санкциите сè додека преговорите што ги водело Обединетото Кралство за ставање крај на „мирното решавање“ на конфликтот во Родезија не завршиле.

 Номенклатура 
Уште во 1960 година, африканските националистички политички организации во Родезија се согласиле земјата да го користела името „Зимбабве“; тие го користеле тоа име како дел од насловите на нивните организации. Името „Зимбабве“, поделено на Џимба џамабве во Шона (еден од двата главни јазици во земјата), значело „камени куќи“. Во меѓувреме, белата Родезиска заедница не сакала да се откажела од името „Родезија“, па оттука бил постигнат компромис.

Уставот ја именувал новата држава како „Зимбабве Родезија“, без упатување на нејзиниот статус како република во нејзиното име. Како таква, таа била слична по стил на Јужна Африка по 1994 година, преименување на провинцијата Натал во „КваЗулу-Натал“. Иако официјалното име не содржело цртичка, името на земјата било испишано во некои странски публикации како „Зимбабве-Родезија“. Земјата исто така го добила прекарот „Робабве“, мешавина од „Родезија“ и „Зимбабве“, За прв пат била користена кон крајот на 1960-тите.

По преземањето на функцијата премиер, Абел Музорева се обидел да ја исфрли „Родезија“ од името на земјата. Името „Зимбабве Родезија“ било критикувано од некои црни политичари како шефот на сенаторот Зефанија Чарумбира, кој рекол дека тоа имплицирало дека Зимбабве бил „син на Родезија“. ZANU-PF, предводена од Роберт Мугабе во егзил, го осудил она што го опишал како „погрдно име на „Зимбабве Родезија. Предложените измени на името не биле спроведени.

Владата, исто така, усвоила ново национално знаме, со истата птица од сапуница од Зимбабве, на 2 септември истата година. Покрај тоа, најавила промени на државните празници, со тоа што Денот на Родос и Денот на основачите биле заменети со два нови празници, од кои двата биле познати како Ден на предците, додека Денот на Републиката и Денот на независноста требале да бидат заменети со Денот на претседателот и Денот на единството, кој се славел на 25 и 26 октомври истата година.

Како одговор, радио-сервисот „Гласот на Зимбабве“ управуван од ZANU-PF од Мапуто во Мозамбик, објавил коментар со наслов „Доказот за независноста не се знамиња или имиња“, отфрлајќи ги промените како насочени кон „јакнење на позицијата на расистичката марионетска алијанса во Конференција на Зимбабве во Лондон“.

Националната авиокомпанија, Ер Родезија, исто така била преименувана во Ер Зимбабве. Сепак, не биле издадени поштенски марки; Изданијата од 1978 година сè уште го користеле „Родезија“, а следните изданија на поштенски марки биле во 1980 година, по промената во само „Зимбабве“ и биле соодветно испишани.

 Владата на Зимбабве Родезија 

Краткорочната влада на Зимбабве Родезија била избрана пред создавањето на државата, со општите избори во Родезија во 1979 година, првите на кои мнозинството избрани претставници биле црнци. Приспособувајќи го уставот на Едностраната декларација за независност (УДИ), Зимбабве Родезија била управувана од премиер и кабинет избрани од мнозинската партија во 100-члениот дом на Собранието. ALT URL Сенатот од 40 члена дејствувал како Горниот дом, и двајцата заедно избрале главен претседател во чие име се водела владата.

 Законодавно-правна гранка 
Од 100 членови на Домот на Собранието, 72 биле членови на „заедничката листа“ за кои електоратот бил секој полнолетен граѓанин. Сите овие членови биле црни Африканци. Оние кои биле на претходниот избирачки список на Родезија (поради образование, имотни и приходни квалификации за избирачкиот список) избрале 20 членови; иако ова теоретски не ги исклучувало небелците, многу малку црни Африканци ги исполниле условите за квалификација. Комисијата за разграничување заседавала во 1978 година за да одредила како претходните 50 изборни единици да се намалеле на 20. Останатите осум места за членовите на неизборната единица од старата избирачка улога биле пополнети од членови избрани од другите 92 членови на Домот на Собранието откако нивниот избор бил завршен. На единствените избори одржани во Зимбабве Родезија, Обединетиот африкански национален совет (UANC) на бискупот Абел Музорева освоил мнозинство во општите места, додека Родезискиот фронт (РФ) на Иан Смит ги освои сите места во стариот список на гласачи. Африканската национална унија на Зимбабве (ЗАНУ) на Ндабанинги Ситоле освоила 12 места.

Сенатот на Зимбабве Родезија имал 40 членови. По десет членови биле вратени од старите членови на Домот на собранието и членовите на заедничкиот список, а по пет члена од Советот на началници на Машоналанд и Матабелеланд. Останатите членови биле директно назначени од претседателот по совет на премиерот.

 Извршна гранка 
Претседателот на Зимбабве Родезија го избрале членовите на Парламентот, кои седеле заедно. На изборите на 28 мај 1979 година, биле номинирани Josiah Zion Gumede од Обединетиот африкански национален совет (UANC) и Timothy Ndhlovu од Обединетата национална федерална партија (UNFP). Гумеде победил со 80 гласови наспроти 33 на Ндлову.

Почнувајќи со 51 место од 100, Абел Музорева од UANC бил назначен за премиер, а исто така бил именуван за министер за комбинирани операции и одбрана. Тој формирал заедничка влада со Јан Смит, поранешниот премиер на Родезија, кој бил министер без ресор. Музорева, исто така, пробал да ги вклучи и другите африкански партии кои ги загубиле изборите. Членовите на Родезискиот фронт служеле како министри за правда, земјоделство и финансии на Музорева, при што Дејвид Смит ја продолжил улогата на министер за финансии, додека П.К. ван дер Бил, поранешен министер за одбрана, бил и министер за транспорт и министер за моќ и Објави.

 Крај на Зимбабве Родезија 
Договорот на Ланкастер Хаус, потпишан на 21 декември 1979 година, предвидувал дека контролата над земјата ќе била вратена на Обединетото Кралство како подготовка за изборите што ќе се одржиле во пролетта 1980 година. Пред да завршиле преговорите, на 11 декември 1979 година, бил донесен закон со кој се прогласило дека „Зимбабве Родезија ќе престане да биде независна држава и ќе стане дел од доминациите на Нејзиното Височество“. Како одговор, Парламентот на Обединетото Кралство донел наредба од 1979 година, на 14 декември, за основање канцеларии на гувернер и заменик гувернер на Јужна Родезија, пополнети од Лорд Соамс и Сер Антони Даф соодветно, создавајќи „постојана влада“ за земја.

Иако името на земјата формално било вратено во Јужна Родезија во тоа време, името „Зимбабве Родезија“ останало во многу институции во земјата, како што бил радиодифузната корпорација Зимбабве Родезија. HL Deb 17 December 1979 vol 403 cc1470-514 На 18 април 1980 година, Јужна Родезија станала независна Република Зимбабве во рамките на Комонвелтот на нациите.

 Поврзано 

 Колонијална историја на Јужна Родезија
 Колонија на Јужна Родезија
 Образование во Зимбабве
 Федерација на Родезија и Њасаленд
 Историја на Зимбабве
 Република Зимбабве
 Родезија
 Родезиска Буш војна

 Наводи 

 Дополнителна литература 




 Надворешни врски 


Категорија:Поранешни држави
Категорија:Држави и територии настанати во 1979 година
Категорија:Држави и територии распаднати во 1979 година
Категорија:Привремени влади
Категорија:Историја на Зимбабве
Категорија:Поранешни непризнаени држави
Категорија:Поранешни републики
Категорија:Поранешни држави во Африка
Категорија:Родезија