Ахваниеви принципи

Ахваниевите принципи се збир на насоки кои ги нагласуваат практиките за одржливо урбано планирање. Овие принципи се развиле заедно со движењето Нов урбанизам, кое вклучува елементи за мешана употреба, пешачки, компактни и транзитни ориентирани елементи во планирањето на заедницата. Тие биле развиени од Комисијата за локална самоуправа со седиште во Калифорнија во 1991 година, група архитекти и други професионалци за урбан дизајн. Ахваниевите принципи оттогаш се прошириле на други дејства како што се Ахваниеви принципи за економски развој (1997), Ахваниеви принципи за вода (2005) и Ахваниеви принципи за климатски промени (2008) од страна на Комисијата за локална самоуправа.

 Принципи на заедницата 
Следниве принципи, исто така забележани како Ахваниеви принципи за заедници со ефикасни ресурси биле донесени од Комисијата за локална самоуправа во 1991 година:

 Целото планирање треба да биде во форма на целосни и интегрирани заедници кои содржат домување, продавници, работни места, училишта, паркови и граѓански објекти од суштинско значење за секојдневниот живот на жителите.
 Големината на заедницата треба да биде дизајнирана така што домувањето, работните места, дневните потреби и другите активности се на лесно одење едно од друго.
 Што е можно повеќе активности треба да се наоѓаат на лесна оддалеченост од транзитните постојки.
 Заедницата треба да содржи разновидност на типови на домување за да им овозможи на граѓаните од широк опсег на економски нивоа и возрасни групи да живеат во нејзините граници.
 Бизнисите во заедницата треба да обезбедат низа видови работни места за жителите на заедницата.
 Локацијата и карактерот на заедницата треба да бидат конзистентни со поголема транзитна мрежа.
 Заедницата треба да има централен фокус кој комбинира комерцијални, граѓански, културни и рекреативни намени.
 Заедницата треба да содржи обемна понуда на специјализиран отворен простор во форма на плоштади, зеленило и паркови чијашто честа употреба се поттикнува преку поставување и дизајн.
 Јавните простори треба да бидат дизајнирани да го поттикнуваат вниманието и присуството на луѓето во сите часови од денот и ноќта.
 Секоја заедница или кластер на заедници треба да има добро дефиниран раб, како што се земјоделски зелени појаси или коридори за диви животни, трајно заштитени од развој.
 Улиците, пешачките патеки и велосипедските патеки треба да придонесат за систем на целосно поврзани и интересни рути до сите дестинации. Нивниот дизајн треба да ја поттикне употребата на пешаците и велосипедите со тоа што се мали и просторно дефинирани со згради, дрвја и осветлување; и со обесхрабрување на сообраќајот со голема брзина.
 Секогаш кога е можно, природниот терен, дренажата и вегетацијата на заедницата треба да се зачуваат со супериорни примери содржани во парковите или зелените појаси.
 Дизајнот на заедницата треба да помогне да се зачуваат ресурсите и да се минимизира отпадот.
 Заедниците треба да обезбедат ефикасно користење на водата преку употреба на природна дренажа, уредување толерантно на суша и рециклирање.
 Уличната ориентација, поставеноста на зградите и употребата на засенчување треба да придонесат за енергетската ефикасност на заедницата.

Стратегија за имплементација

 Генералниот план треба да се ажурира за да ги вклучи горенаведените принципи.

2. Наместо да дозволуваат поединечен развој инициран од програмерите, локалните власти треба да ја преземат одговорноста за процесот на планирање. Генералните планови треба да определат каде ќе се дозволи нов раст, полнење или повторен развој.

3. Пред каков било развој, треба да се подготви конкретен план врз основа на принципите на планирање. Со усвојување на конкретни планови, усогласените проекти би можеле да продолжат со минимално доцнење.

4. Плановите треба да се развијат преку отворен процес и на учесниците во процесот треба да им се обезбедат визуелни модели на сите предлози за планирање.

 Наводи 

Категорија:Одржлив урбанизам