I pazzi per progetto

Луди по дизајн () била фарса во еден чин од Гаетано Доницети со либрето на Доменико Џилардони. Првата изведба се одржала во театарот Сан Карло на 6 февруари 1830 година, и била проследена со нејзината втора презентација на 7 февруари во театарот дел Фондо.Black 1982, pp. 24—25: Black deals specifically with the error and details performances at both houses in 1830 and 1831.

На настапот во Неапол во 1830 година, некои големи пејачи од тоа време како Бокабадати и Лујџи Лаблаш го извеле на хуманитарен настан, но и покрај исклучителната актерска екипа, публиката била навистина многу скудна. 

Била изведена уште неколку пати во Неапол и Палермо до 1845 година, и потоа заборавена до 1977 година.

 Историја на изведба 
Во 1977 година, како дел од фестивалот Опера Барга, била претставена нова ревизија, уредена од маестро Бруно Ригачи од Фиренца и користејќи ја оригиналната партитура што била зачувана во Конзерваториумот С. Пјетро а Мајела во Неапол. Бил неверојатен успех кај јавноста и кај критичарите.

 Улоги 

 Дарлемонт, директор на душевна болница, вујко на Норина - бас
 Норина, сопруга на Блинвал - сопран
 Блинвал, полковник - бас-баритон
 Кристина, млада девојка, вљубена во Блинвал - мецосопран
 Венанцио, скржав старец, чувар на Кристина - бас
 Евстахио, трубач на полкот на Блинвал - баритон
 Френк, слуга на Дарлемонт - бас-баритон

 Синопсис 

 Место: Болница за луди во Париз
 Време: почеток на 19 век

Директорот на болницата, Дарлемонт имал внука Норина, мажена за Блинвал, полковник на змејовите. Оддалеченоста на мажот од неговата сакана сопруга поради воени причини и меѓусебната љубомора биле причина за низа акции кога двајцата повторно да се сретнат. Со оглед на тоа што средбата се одвивала во болницата со која раководел вујкото на Норина, двајцата наизменично се претставувале како луди за да ги дознаат вистинските чувства еден на друг, предизвикувајќи избезумен рингишпил на измами и недоразбирања.

На сето ова се додал еден многу гласен и премногу искрен слуга, (Френк), дезертер трубач кој се преправал дека е доктор (Еустас), убава млада девојка (Кристина), поранешна љубовница на полковникот, која се обидувала да избега од нејзиниот стар старател (Венанцио). Тој пак се обидува да ја натера да полуди за да може да и го земе миразот.

Овие многу добро усогласени состојки резултирале со фарса со сите нејзини правила. На добро осмислениот крај, се враќал мирот и моралната обврска.

 Наводи 

 Литература 
 Алит, Џон Стјуарт (1991), Доницети: во светлината на романтизмот и учењето на Јохан Симон Мајр, Шафтсбери: Елемент Букс, Ltd (Велика Британија); Rockport, MA: Element, Inc. (САД)
 Ешбрук, Вилијам (1982), Доницети и неговите опери, Универзитетот во Кембриџ.
 Ешбрук, Вилијам (1998), „Доницети, Гаетано“ во Стенли Сејди (Уред.), Оперскиот речник на Њу Гроув, кн. Еден. Лондон: Macmillan Publishers, Inc.ISBN 0-333-73432-7
 Ешбрук, Вилијам и Сара Хиберд (2001), во Холден, Аманда (Уред.), Водич за операта на новиот пингвин, Њујорк: Пингвин Путнам.ISBN 0-14-029312-4 . стр. 224 – 247.
 Блек, Џон (1982), Оперите на Доницети во Неапол, 1822-1848 година . Лондон: Друштвото Доницети.
 Ловенберг, Алфред (1970). Анали на операта, 1597-1940 година, второ издание. Роуман и Литлфилд
 Озборн, Чарлс, (1994), Оперите на Бел Канто на Росини, Доницети и Белини, Портланд, Орегон: Амадеус прес.ISBN 0-931340-71-3
 Сејди, Стенли, (Уред.); Џон Тајрел (Извр. Ед.) (2004), The New Grove Dictionary of Music and Musicians . 2. издание. Лондон: Мекмилан.ISBN 978-0-19-517067-2 (тврд повез).ISBN 0-19-517067-9 (екнига).
 Вајнсток, Херберт (1963), Доницети и светот на операта во Италија, Париз и Виена во првата половина на деветнаесеттиот век, Њујорк: Пантеон книги. LCCN 63-13703

 Надворешни врски 

 Интернет-страница на Друштвото Доницети (Лондон).

Категорија:Италијански опери