Зинфандел

Зинфандел е сорта на винско грозје со црна лушпа. Сортата се одгледува во над 10 проценти од лозјата во Калифорнија. ДНК анализата откри дека е генетски еквивалентно на хрватското грозје Црљенак Каштелански и Трибидраг, како и на сортата Примитиво традиционално одгледувана во Апулија, каде што е воведена во 18 век и Кратошија во Црна Гора. Грозјето го најде својот пат до Соединетите Држави во средината на 19 век, каде што стана познато по варијации на името што се применува на различно грозје, најверојатно „Zierfandler“ од Австрија.

Грозјето обично произведува стабилно црвено вино, иако, во Соединетите Држави, полуслаткото вино наречено Бел Зинфандел има шест пати поголема продажба од црвеното вино. Високата содржина на шеќер во грозјето може да се ферментира во нивоа на алкохол кои надминуваат 15 проценти.

Вкусот на црвеното вино зависи од тоа колку е зрело грозјето со кое се прави виното. Вкусовите на црвените бобинки како малина преовладуваат во вината од постудените области, додека нотите на капината, анасонот и пиперката се почести кај вината направени во потоплите области и во вината направени од порано созреваниот клон Примитиво.

 Историја 

 Европа (6000 п.н.е.–1870) 
Археолошките докази покажуваат дека припитомувањето на Витис Винифера се случило во регионот на Кавказ околу 6000 година п.н.е. Одгледувањето на винова лоза се проширило во Медитеранот и околните региони. Хрватска некогаш имала неколку автохтони сорти поврзани со зинфандел, кои ја формирале основата на нејзината винска индустрија во 19 век. Оваа разновидност сугерирала дека грозјето се одгледувало во Хрватска подолго од кое било друго место. Овие сорти биле речиси целосно избришани, сепак, со епидемијата на филоксера од крајот на 19 век, со што на крајот Зинфандел се намалила на само девет винови лози на локално познатиот „Црљенак Каштелански“ кој бил откриен во 2001 година на далматинскиот брег на Хрватска.

Првата документирана употреба на терминот Примитиво се појавува во италијанските владини публикации од 1870-тите. Името потекнува од термините примативус или приматичио, кои се однесувале на склоноста на грозјето да зрее порано од другите сорти. Појавата на ова име, 40 години по првата документирана употреба на терминот Зинфандел, претходно се сметаше дека сугерира дека Примитиво бил воведен во Италија од преку Атлантикот. Сепак, оваа хипотеза станала неверојатна по откривањето на хрватското потекло на лозата.

Сега се смета дека Примитиво бил воведен како посебен клон во италијанскиот регион Апулија во 18 век. Дон Франческо Филипо Инделикати, свештеникот на црквата во Џоја дел Коле во близина на Бари, избрал рано растение од сортата Загарезе и го засадил во Липонти. Овој клон созреал на крајот на август и станал широко распространет низ северна Апулија. Сечињата дојдоа до другиот голем Примитиво ДОК како дел од миразот на грофицата Сабини од Алтамура кога се омажи за Дон Томазо Скиавони-Тафури од Мандурија кон крајот на 19 век.

 Источниот брег на САД (1829-1850) 
Пристигнувањето на Зинфандел во Соединетите Држави можеби било преку Царскиот расадник во Виена, Австрија, кој веројатно ги добил лозите за време на контролата на Хабсбуршката монархија над далматинските територии на поранешната Република Венеција. Џорџ Гибс, хортикултурист на Лонг Ајленд, примил пратки со грозје од Шенбрун и од други места во Европа помеѓу 1820 и 1829 година. Саливан сугерира дека „Црниот Зинфардел од Унгарија“ спомнат од Вилијам Роберт Принс во Трактат за лозата (1830) можеби и се однесува на една од аквизициите на Гибс од 1829 година. Вебстер сугерирал дека името е модификација на унгарското tzinifándli, кое потекнува од германскиот Zierfandler, бело грозје од австрискиот Терменрегион.

Гибс го посетил Бостон во 1830 година, а набргу потоа Самуел Перкинс почнал да продава „Зенфедал“. Во 1830 година, Гибс, исто така, го снабдил Принцот со „Црн Сент Питерс“, слична сорта која можеби потекнувала од Англија, каде што многу лози имаат „Сент Питерс“ во нивните имиња. Малку се знае за оваа лоза, освен дека Црниот Сент Питерс кој пристигнал во Калифорнија во 1850-тите бил ист како оној што станал познат како Зинфандел во 1870-тите.

До 1835 година Чарлс М. Хови, водечкиот бостонски расадник, го препорачувал „Зенфендал“ како трпезно грозје. Наскоро било широко одгледуван во загреани оранжерии за да се произведе трпезно грозје уште во јуни. Првата референца за правење вино од „Зенфендал“ се појавила во Практичниот трактат на Џон Фиск Ален во културата и третманот на виновата лоза. Во меѓувреме, модата на одгледување во оранжерии избледела во 1850-тите кога вниманието се сврте кон Конкорд и другите сорти на грозје што може да се одгледуваат на отворено во Бостон.

 Калифорнија (1850–1933) 
Принс и други расадници, како што е Фредерик В. Во тетратката на Принс пишува дека грозјето се исушило „совршено до суво грозје“ и дека тој верувал дека неговиот Зинфандел е ист како „црната сонора“ што ја нашол во Калифорнија. Кога лозата позната како „Црниот Сент Петерс“ пристигнала во Калифорнија, првично се сметала за посебна сорта, но до 1870-тите, била препознаена како истото грозје како Зинфандел.

Џозеф В. Озборн можеби го направил првото вино од Зинфандел во Калифорнија. Тој го засадил Зинфандел од Мекондрај во неговото лозје Оук Нол северно од Напа, а неговото вино било многу пофалено во 1857 година. Набргу потоа се засадувало зинфандел, а до крајот на 19 век, таа била најраспространетата сорта во Калифорнија.

Овие стари лози на Зинфандел сега се вредни за производство на врвно црвено вино, но многу од нив беа искинати во 1920-тите, за време на прохибициските години, но не од очигледна причина. Дури и за време на Прохибицијата, домашното производство на вино остана ефективно легално, а некои лозја ја прифатија продажбата на грозје за правење вино дома. Додека грозјето Зинфандел се покажа популарно меѓу домашните винари кои живеат во близина на лозјата, беше ранливо да гние на долгото патување до пазарите на источниот брег. Аликанте Буше со дебела лушпа беше помалку подложно на гниење, па оваа и слични сорти беа широко засадени за домашниот пазар за производство на вино. Во 1931 година, беа испорачани 3000 автомобили - околу 38.000 кратки тони - грозје Зинфандел, во споредба со 6.000 автомобили на Аликанте Буше.

 Повторно откривање по забраната (1933-денес) 
До 1930 година, винската индустрија ослабела поради Големата депресија и забраната. Многу лозја кои преживеаја со снабдување на домашниот пазар беа сместени во Централната долина во Калифорнија, неоптимална средина за одгледување на квалитетен Зинфандел. Така, крајот на Прохибицијата остави недостиг на квалитетно винско грозје, а Зинфандел потона во нејасност бидејќи повеќето од нив беа измешани во непрегледни збогатени вина. Сепак, некои производители останаа заинтересирани за правење едносортни црвени вина.

До средината на 20 век, потеклото на Калифорнија Зинфандел беше заборавено. Во 1972 година, еден британски писател на вино напишал: „Постои фасцинантно калифорниско грозје, зинфандел, за кое се вели дека дошло од Унгарија, но очигледно, сега непознато место таму“. Во 1974 и 1981 година, американските писатели на вино го опишаа како „калифорниски оригинал, одгледан никаде на друго место“ и „црвено грозје на Калифорнија“.

Во 1972 година, Боб Тринчеро од винарската визба Шатер Хоум одлучи да се обиде да исцеди малку сок од тенџерињата за да му даде повеќе танини и боја на неговото лозје Дивер Зинфандел. Тој го винифицирал овој сок како суво вино и се обидел да го продаде под името Oeil de Perdrix, швајцарско вино направено по овој метод на Saignée. Бирото за алкохол, тутун и огнено оружје инсистирало на англиски превод, па на името додал „Бела зинфандел“ и продал 220 кутии. Во тоа време, побарувачката за бело вино ја надмина достапноста на бело винско грозје, охрабрувајќи ги другите калифорниски производители да направат „бело“ вино од црвено грозје, со минимален контакт со кожата. Меѓутоа, во 1975 година, виното на Тринчеро доживеало заглавена ферментација, проблем во кој квасецот изумира пред целиот шеќер да се претвори во алкохол. Тој го оставил виното настрана две недели, го пробал и решил да го продаде ова порозово, зашеќерено вино. Исто како што Матеус Розе стана огромен успех во Европа по Втората светска војна, овој средно сладок бел зинфандел стана неизмерно популарен. Белата зинфандел сè уште има 9,9% од продажбата на вино во САД по волумен, шест пати повеќе од продажбата на црвениот Зинфандел. Повеќето бели Zinfandel се направени од грозје одгледувано за таа цел во Централната долина во Калифорнија.

Винските критичари сметаа дека белиот зинфандел е беспрекорен и неинтересен во 1970-тите и 1980-тите, иако модерниот Бел Зинфандел има повеќе овошје и помалку сладост. Сепак, успехот на ова вино за руменило спаси многу стари лози во премиум области, кои станаа свои на крајот на 20 век кога црвените вина Зинфандел се вратија во мода. Иако двете вина имаат драматично различен вкус, и двете се направени од исто грозје и различно се обработуваат.

 Врска со Примитиво, Црљенак Каштелански и Трибидраг 
лево|мини| Лоза на Црљенак Каштелански, во лозјето каде што е откриена. Металната ознака од Универзитетот во Загреб укажува дека оваа лоза е резервирана за генетски истражувања.
Зинфандел долго време се сметаше за „лозата и виното на Америка“, но кога професорот од Универзитетот во Калифорнија, Дејвис Остин Гохин ја посети Италија во 1967 година, забележа како виното направено од Примитиво го потсетува на Зинфандел. Други, исто така, ја направија врската за тоа време. Примитиво беше донесен во Калифорнија во 1968 година, а ампелографите го прогласија за идентично со Зинфандел во 1972 година. Првото вино направено од овие калифорниски лози во 1975 година исто така изгледаше идентично со Зинфандел. Во 1975 година, д-р. студентот Вејд Волф покажал дека двете сорти имаат идентични изозимски отпечатоци.

Доктор Ламберти од Бари му предложил на Гохеен во 1976 година дека Примитиво може да биде хрватската сорта Плавац Мали. До 1982 година, Гохен потврдил дека тие се слични, но не и идентични, веројатно со изозимска анализа. Некои Хрвати, сепак, се уверија дека Плавац Мали е исто што и Зинфандел, меѓу нив и винарот Мајк Гргич со хрватско потекло. Во 1991 година Гргич и други производители се здружија како Застапници и производители на Зинфандел со цел да ја промовираат сортата и виното и да ги поддржат научните истражувања за Зинфандел. Со оваа поддршка, професорката на UCD, Керол Мередит, отиде во Хрватска и собра над 150 примероци од Плавац Мали низ Далмација, во соработка со Универзитетот во Загреб.

Во 1993 година, Мередит користела техника на отпечатоци од ДНК за да потврди дека Примитиво и Зинфандел биле клонови од иста сорта. Компаративните теренски испитувања открија дека „изборите на Primitivo беа генерално супериорни во однос на оние на Zinfandel, со порана зрелост на плодовите, сличен или поголем принос и слична или помала подложност на гниење на гроздовите“. Ова е во согласност со теоријата дека Примитиво е избран како рано зреен клон на хрватско грозје.

До 1998 година, тимот на Мередит сфати дека Плавац Мали не е Зинфандел, туку дека едниот е предок на другиот. Во 2000 година откриле дека Примитиво/Зинфандел бил еден од предците на Плавац Мали. Другиот предок на Плавац Мали бил одреден од Иван Пејиќ и Еди Малетиќ дека е Добричиќ, древна сорта од јадранскиот остров Шолта.

Ова откритие ја намали потрагата до централниот далматински крајбрежен појас и неговите крајбрежни острови. На крајот, меѓу примероците беше пронајден соодветен отпечаток од ДНК. Натпреварот дојде од лоза земена во 2001 година во лозјето на Ивица Радуниќ во Каштел Нови. Овој Црљенак Каштелански се чини дека го претставува Примитиво/Зинфандел во неговиот оригинален дом, иако можеби се случила одредена генетска дивергенција од нивното раздвојување. Мередит сега се однесува на сортата како „ЗПЦ“ – Зинфандел.

Ова хрватско лозје содржело девет винова лоза Црљенак Каштелански измешани со илјадници други лози. Во 2002 година, во далматинскиот крајбрежен град Омиш беа пронајдени дополнителни лози, локално познати како Прибидраг. И двата клона се шират во Калифорнија под покровителство на Риџ Винејардс, иако вирусните инфекции го одложија нивното ослободување. Првото хрватско ЗПЦ вино го направи Еди Малетиќ во 2005 година. Во меѓувреме, насадите на Примитиво се зголемија во Калифорнија, каде што се чини дека расте нешто помалку енергично од неговата сродна врста. Неговите вина се познати дека имаат повеќе вкус на капини и зачини.

Книгата од 2012 година, Wine Grapes Masters of wine, Јансис Робинсон и Јулија Хардинг и швајцарскиот генетичар за грозје, доктор Хосе Вуиламоз, детално ја опишуваат потрагата по потеклото на Зинфандел. По долгогодишно истражување и ДНК тестирање на винова лоза од лозови насади ширум светот, една 90-годишна винова лоза од градината на една постара госпоѓа во Сплит, Хрватска обезбеди докази кои покажуваат дека Зинфандел е хрватско грозје кое било познато како Трибидраг од најмалку 15 век.

 Правни прашања 
Локалните регулативи за етикетирање на виното полека ги достигнуваат доказите за ДНК, процес што трговските спорови го забавија. Европската унија го призна Зинфандел како синоним за Примитиво во јануари 1999 година, што значи дека италијанскиот Примитиво може да биде означен како Зинфандел во Соединетите Држави и која било друга земја што ги признава законите за етикетирање на ЕУ. Италијанските винари ги искористија овие правила и ги испорачаа вината Примитиво во САД означени како Зинфандели, со одобрение на Бирото за даноци и трговија за алкохол и тутун.

Од декември 2007 година, ТТБ ги наведува и Зинфандел и Примитиво како одобрени сорти грозје за американски вина, но тие не се наведени како синоними; Затоа, американските производители мора да го означат виното според тоа дали е Зинфандел или Примитиво. Бирото за алкохол, тутун, огнено оружје и експлозиви во 2002 година предложи тие да бидат препознаени како синоними. Во јули 2008 година, предложената регулатива беше повлечена.

 Дистрибуција и вина 

 Соединети Држави 
десно|мини| Gnarly zinfandel грозје во Сонома, Калифорнија, во зима
Зинфандел се одгледува низ континенталниот дел на САД, иако Калифорнија расте најголем дел. Американските производители прават вино во стилови кои варираат од десертни вина од доцна жетва, розе и светло-црвени во стилот на Божоле до големо обилно црвено и збогатено вино во стилот на пристаништето. Квалитетот и карактерот на американските вина Зинфандел во голема мера зависат од климата, локацијата и староста на лозјето во кое се одгледуваат, како и од технологијата што ја користи винарот.

Историски гледано, виновата лоза од Калифорнија зинфандел била засадена како теренска мешавина прошарани со Дуриф, Карињан, Гренаш, Мурведре, Мисија и Мускат. Додека повеќето лозја сега се целосно сегрегирани, винарите од Калифорнија продолжуваат да користат друго грозје во нивните вина Зинфандел. Зинфандел се одгледува на приближно 11% од површината на лозјата во Калифорнија. Околу 400.000 кратки тони се дробат секоја година, во зависност од жетвата, ставајќи го Зинфандел на третото место зад Шардоне и Каберне Совињон и веднаш пред Мерло.

 Калифорниски региони 
лево|мини| Стара лоза Зинфандел од Лоди АВА од Калифорнија
десно|мини| Зинфандел од округот Амадор
Од 2019 година, во Зинфандел во Калифорнија беа засадени 39.500 хектари. Од 44-те окрузи во државата во кои расте Зинфандел, првите 10 држат околу 85% од растечката површина на Зинфандел. Сепак, големите производствени области како што се округот Сан Хоакин, округот Станислав и округот Мадера произведуваат Зинфандел првенствено за мешавини или вино од бокал.

Одредени региони во Калифорнија се сметаат за „исклучителни“ за Зинфандел, секој со препознатливи одлики на вкус:

 Амадор има репутација на големиот Зинфандел со полно тело. Овие екстра-зрели вина се нарекуваат слатки, слатки и брамбили, со ароми на слатки бобинки.
 Иако планините Санта Круз АВА во долината Санта Клара произведува Зинфандел од само , Зинфанделот од тој регион е познат по својата сложеност и длабочина.
 Округот Сонома има површина за производство на Зинфандел втора само по онаа на округот Сан Хоакин. Округот ја содржи топлата Dry Creek Valley AVA, позната по сочниот Зинфандел со светло овошје, урамнотежена киселост и ноти на капина, анасон и бибер. Dry Creek Valley произведува Зинфандел во различни стилови, почнувајќи од стилот на Амадор со висок алкохол до избалансирани, зачинети вина.
 San Luis Obispo, особено Paso Robles AVA со топлите денови и студените поморски вечери,  го произведува Зинфандел познат по тоа што е мек и тркалезен. 
 Додека долината Напа АВА е позната првенствено по своите Каберне Совињон, Мерло и Сира, Напа, исто така, произведува вина од Зинфандел опишани како сливи и интензивни, со дегустација на овошје од црвени бобинки со кедар и ванила.  Зинфандел во Напа има тенденција да се прави во стил на кларет како црвено Бордо.
 Руската речна долина генерално добро произведува за време на топлите берби . Инаку, грозјето не созрева целосно, оставајќи ги вината со прекумерна киселост. Областа има претежно „стара винова лоза“ Зинфандел, окарактеризирана како зачинета и малку пониска во алкохол од Зинфандел од другите региони. 
 Вината на округот Мендосино Зинфандел се сметаа за висококвалитетни, но тие се помалку познати бидејќи не се продаваат многу. 
 Лоди има некои од најстарите лози на Зинфандел во Калифорнија. Иако често се користат за производство на бел зинфандел во црвен стил, Lodi Zinfandels имаат репутација дека се сочни и пристапни.

 Италија 
Повеќето Примитиво се одгледува во Апулија, крајбрежен регион познат како „пета“ на Италија, и се проценува дека е 12-та најраспространета сорта на грозје во земјата. Главните три области на ДОК се Примитиво ди Мандурија, Џоја дел Коле Примитиво и Фалерно дел Масико Примитиво. Manduria DOC опфаќа мирно црвено вино, како и слатко и збогатено вино. Фалерно бара минимум 85% Примитиво. Другите се 100% Примитиво. Gioia del Colle Rosso и Rosato содржат 50-60% Primitivo, а Cilento Rosso/Rosato содржи околу 15%.

Историски гледано, грозјето било ферментирано и испорачано на север во Тоскана и Пиемонт, каде што се користело како мешање на грозје за подобрување на телото на тенки црвени вина произведени во тие области. Кога почна да се појавува врската помеѓу Примитиво и Зинфандел, се зголемија насадите во регионот и производството на немешани сорти. Денес, повеќето италијански Примитиво се прават како рустикално, високо алкохолно црвено вино со до 16% алкохол по волумен. Некои италијански винари ги стареат вината во нов американски даб за да го имитираат Зинфандел во американски стил.

 Други локации 
мини|Вино Зинфандел од Бекили, регионот Денизли, Турција
Хрватската форма Црљенак Каштелански не беше флаширана во Хрватска како сорта сама по себе пред да се открие врската со Зинфандел. Оттогаш, UCD испрати клонови и на Зинфандел и на Примитиво на професорот Малетиќ во Хрватска, кои тој ги засади на островот Хвар. Тој ги направи своите први ЗПЦ вина во Хрватска во 2005 година. Има голема побарувачка за црвено грозје во земјата, а владата ги поддржа тековните истражувања. Бројките од катедрата за лозарство и винарство на Универзитетот во Загреб тврдат дека од само 22 лози на Црљенак Каштелански во Хрватска во 2001 година, имало околу 2.000 лози во 2008 година.

Во Долна Калифорнија, Мексико, пронајдени се стари насади од лоза Зинфандел кои датираат од 1930-тите. Исто така, има мали насади на Зинфандел во Западна Австралија, Mudgee во Нов Јужен Велс и областа Мекларен Вале во Јужна Австралија. Јужна Африка има мало производство на Зинфандел, вклучувајќи и еден имот оценет меѓу производителите на Зинфандел во земјата и добитник на меѓународна награда.

 Лозарство и винарство 
десно|мини| Зинфандел грозје за време на вераизонот
десно|мини| Зинфандел вино старее во буриња
Виновите лози Зинфандел се доста енергични и најдобро расте во топла, но не премногу топла клима, бидејќи грозјето може да се збрчка во топло време. Грозјето со тенка кора на Зинфандел расте во големи, тесни гроздови кои понекогаш се склони кон гниење на гроздовите. Овошјето зрее разумно рано и произведува сок со висока содржина на шеќер. Ако временските услови дозволуваат, грозјето може да биде доцна собрано за да се направи десертно вино. Зинфандел често е пофален за неговата способност да го рефлектира и неговиот тероар ​​и стилот и вештината на винарот.

Грозјето покажува нерамномерна шема на зреење: еден грозд може да содржи и грозје како суво грозје, презрело и зелено, незрело грозје. Некои винари избираат да ги винифицираат гроздовите со овие различни нивоа на зрелост, додека други ги берат гроздовите рачно, дури и со поединечни бобинки, на повеќекратни премини низ лозјата во текот на неколку недели.

Црвените вина Зинфандел се критикувани дека се премногу „скапи“, иако современите техники на производство на вино помогнаа да бидат попристапни. Од друга страна, производителите на Зинфандел, како што е Џоел Петерсон од Равенсвуд, веруваат дека технологиите за отстранување на алкохол, како што се обратна осмоза и конуси за предење, го отстрануваат чувството на тероар ​​од виното. Ако виното има танини и други компоненти за балансирање на 15% алкохол, тврди Петерсон, тоа треба да се прифати според неговите услови.

Фактори кои влијаат на вкусовите на виното се должината на ферментацијата, должината на периодот на мацерација со контакт со кожата, нивото на стареење на дабот и степените Brix на собраното грозје. Белиот зинфандел обично се бере рано на 20°Bx кога грозјето допрва треба да развие многу сортен карактер, иако некои примери може да развијат навестувања на тутун и кора од јаболко. На 23°Bx, се развиваат вкусови на јагоди. Вкусовите на цреша се појавуваат на 24°Bx проследено со ноти на капини на 25°Bx.

 Наводи 

Категорија:Видови лозја
Категорија:Лозарство