Караманија

Караманоглу ( , ) — анадолски бејлик (емират), како и турска династија која го основала и владеела со него помеѓу 1256  и 1474  година. Династијата се нарекува и Караманиди додека бејликот - Караманија. Династијата Караманиди била една од најмоќните бејлици во Анадолија.

Династијата потекнува од Нуре Суфи и го добила името по синот на Нуре Софи - Караман-бег . Отпрвин, бејликот бил уџ на Иконискиот Султанат, а од 1286 година бил во вазална зависност од Илханите и Мамлуците.

Караманија бил најстариот, најмоќниот и најдолговечниот од другите анадолски бејлици. Основана во Ерменек околу 1256 година, таа најдолго се спротивставувала на отоманската експанзија и била најопасниот ривал на османлиската држава во подем. Бејликот на Карманидите, исто така, бил постојана закана за доминацијата на Селџуците во централна Анадолија, а по распадот на султанатот, Караманидите ги зазеле нејзините централни територии, вклучувајќи го и главниот град Конија. Караманидите се прогласиле за единствени наследници на власта на Селџуците, а за време на конфронтацијата со Османлиите продолжиле да тврдат дека владеат со другите бејлици кои зборуваат турски.

Караманидите се спротивставиле на отоманскиот раст, формирајќи сојузи со Венеција, Светото Римско Царство и папите на запад, и со Акојунлу (1340–1514) и Мамлучкиот Султанат на исток. И покрај овие обиди, караманидскиот бејлик на крајот бил инкорпориран во составот на Отоманското Царство за време на владеењето на Мехмед II во доцните 70-ти години на 15 век, иако последниот познат Караман-бег владеел до 1483 година, а локалниот отпор кон османлиската власт продолжил до почетокот на 16-ти век.

Во Отоманското Царство, териториите на бејликот го формирале караманскиот ејалет. Караман во Турција денес се наоѓа на територијата на некогашниот бејлик, заземајќи мал дел од него.

Според легендата, Караманидите биле првата турска династија во Анадолија, која го вовела турскиот јазик во државата како главен јазик во 1277 година.

 Историја 

 Нуре Софи и Караман-бег 
Според сите извори (Караман-наме, доцни хроники, натписи на згради, како и документи во архиви), таткото на Караман-бег, основачот на династијата, бил суфискиот шеик Нуре Суфи, син на Хоџа Сад ал-Дин (Садин). Али Јазиџиоглу, авторот на „Огуз-наме“ (1423), напишал дека Караманидите биле од племето Афшар, кое се преселило од Аран во Сивас поради монголската инвазија во 1230 година    . Турскиот историчар Ш.Текиндаг сугерирал дека Караманидите потекнуваат од племето Салур . Постоела и верзија дека предците на Караманидите биле од племето Бајандур  . Отоманските и Мамлучките извори ги именувале само овие три можни варијанти на потеклото на племето и династијата од Турците Огузи  . Историчарот од 16 век Џенаби го нарекол Нуре Софи Ерменец. Оваа верзија ја спомнал Ј. Хамер  и ја повторил В. Гордлевски  . Меѓутоа, во истото дело Гордлевски го нарекол „племето Караман“ огуско  . Современикот на Караман, Смбат Спарапет, го посочил потеклото на Караман „од видот номадски исмаилски племиња“  . Германскиот патник Јохан Шилтбергер, кој го посетил регионот од 1394 до 1427 година, забележал дека основачот на династијата Караман бил син на извесен Ерменец по име Софи 
мини|320x320пкс| Бејликот на Караманидите под Караман-бег
Сите верзии се согласуваат во едно: синот на Нуре Софи, Керимудин Караман-бег, во средината на XIII век, бил на чело на планините на Киликија. Стабилна легенда тврди дека Караманидите ги добиле овие земји од селџучкиот султан Кејкубад I    . Караман-бег ги проширил своите територии со заземање на замоците во Ерменек, Мута, Ерегли, Ѓулнар и Силифк. Во основа, тој ја зголемил територијата на сметка на Киликска Ерменија (и, можеби, на сметка на државата на Килич Арслан IV, 1248-1265). Поразот што им бил нанесен на Селџуците во октомври 1256 година и отежнатата конфронтација меѓу браќата Килич Арслан IV и Кеј-Кавус II им овозможиле на племињата во пограничните региони да живеат речиси самостојно. Нивната сила се зголемила поради поврзаноста со турските родови кои живееле во планинските предели на Киликија. Во 1261 година, Караман-бег ја нападнал Конија, но бил поразен  . Караман доживеал нов пораз една година подоцна. Во битка со ерменскиот крал Гетум, неговиот брат загинал, а и тој самиот набргу починал од здобиените рани  . Караман бил погребан во селото Балкасун кај Ерменек. По неговата смрт, неговите мали синови биле заробени од Селџуците  .

 Мехмед-бег 
мини|320x320пкс| Караманија во времето на Мехмед I
Синот на Караман, Шемсетдин Мехмед-бег, го презел бејликот по смртта на неговиот татко. Успеал да ја победи војската на селџучкиот везир и да го натера да ги ослободи сите браќа освен еден. Мехмед склучил договор со Бајбарс, кој ги поразил Монголите во Елбистанската рамнина и го окупирал Кајсери. Од тој момент пријателските односи со Мамелуците станале постојан елемент на караманидската дипломатија. Искористувајќи ја слабоста на Селџуците, Мехмед-бег го поддржал востанието на Џимри, кој себеси се нарекувал Алаедин Сијавуш, син на Изад-дин Кај-Кавус. Тој ја зазел Конија на 15 мај 1277 година и го поставил Џимри на престолот, а самиот Мехмед станал везир на измамникот. Според легендата, во еден од првите декрети усвоени на состанокот на советот било наведено дека во владините канцеларии и во судот не треба да се користи друг јазик освен турскиот  . Синовите на Сахиб Фахр ал-Дин Али тргнале против Мехмед, но тој ја поразил нивната војска. Во пролетта 1278 година, Мехмед-бег наишол на монголски одред и бил убиен во престрелка . На Џимри му претстоела полоша судбина: тој бил поразен од Кеј-Хосров во мај истата година  , жив бил излупен, наполнет со слама и ставен на магаре кое ги обиколило градовите во Анадолија како предупредување за Туркмените.

 Ѓунери-бег 
мини|320x320пкс| Караманија во времето на Ѓунери-бег
По Мехмед-бег, на чело на кланот бил Ѓунери-бег . Поразот на монголската војска од Мамлуците во Хомс во 1281 година и смртта на Абака потоа довеле до немири. Караманоглу Ѓунери-бег и Ешрефоглу Сулејман-бег извршиле напад во земјите на султанатот Конијаа. Текудер, брат и наследник на Абака, го испратил својот брат Конкуртај да ги потчини беговите  . Бруталниот напад на Конкуртај довел до привремено повлекување на Караманидите во планините, но тие не се потчиниле. Во јануари 1284 година, Текудер го повикал Конкуртај и го погубил  .

Новиот султан Масуд II бил слаб и кукавички настроен, тој го претпочитал помирниот и безбеден Кајсери од Конија. Ѓунери-бег ја зазел Ларинда, по што била преименувана во Караман  . Бидејќи Конија останала без владетел, Караманидите и Ешрефогуларите постојано правеле напади во околината на градот  . Гајхату, кој станал илхан, пристигнал во Анадолија со голема војска за да му помогне на Масуд. Главните градови на двата клана, Ларинда и Ерегли, и нивната околина биле опустошени. Земјите до Ладик (Денизли, Лаодикеја) и бејликот Ментеше настрадале, бидејќи Гајхату неселективно уништувал села, не само бунтовнички, туку и оние кои секогаш биле покорни. И покрај големите загуби по нападот на Гејхату, и Ешрефогу и Караманогу ја продолжиле својата активност веднаш по заминувањето на илханот. Анри Лузињан, кралот на Кипар, слетал со војници во Аланија, надевајќи се дека ќе ја искористи анархијата во Анадолија, но Караманидите, предводени од Махмуд-бег, го поразиле  .

Монголите го сметале Ѓунери-бег за главна пречка за нивната доминација во Анадолија. Ѓунери-бег починал во околу 1300 година  .

 Бедредин Махмуд-бег (1300-1307/8) 
Првата половина на 14 век го претставува најмалку познатиот период во историјата на анадолските бејлици поради недостигот и недоследноста на достапните историски докази. Познато е дека Ѓунери-бег бил заменет со неговиот брат Бедредин Махмуд-бег. Според изворите, Махмуд-бег владеел најмалку 7 години, но малку се знае за него  . Според анонимниот селџук-наме, во 1292 година  /93  Махмуд-бег  ја вратил Аланија, која била делумно заробена од крстоносците, и наредил да се прочита хутба во име на мамлучкиот султан ал-Ашраф Калил  . До смртта на Махмуд во 1308 година, градот веројатно останал под власта на Караманија. Историчарите немаат информации за тоа како владеел градот и како се формирала управата во овој период  .

Махмуд зад себе оставил џамија во Ерменек, изградена во 1302 година, како и турбе, изградено од него во истата година за себе и за неговиот татко, Караман-бег. Според Нешри, Махмуд-бег починал во 1307/08 година. Сепак, Узунчаршил  (без наведување на извори) пријавил натпис во џамија датиран од 1311 година во кој се споменува Махмуд-бег. Нешри напишал дека Караманидите, заедно со извесен Алдум-бег (?), силен турски бег, успеале да поразат монголски одред на еден од премините на планинината Таур . Нешри ги спомнал двата сина на Махмуд, Јахши-бег и Сулејман-бег, и известил дека Јахши ја наследил власта. Други извори го нарекле наследникот на Махмуд не бег, туку хан. Покрај Јахши и Сулејман, синови на Махмуд биле Ибрахим, Муса, Калил и, веројатно, Јусуф, но практично ништо не се знае за нивните активности  . Јусуф владеел во Алеј откако Махмуд, се сретнал со Ибн Батута и се смета за основач на бејликот на Алеј   .

 Јахши бин Махмуд 
Караманидите продолжиле да ја зголемуваат својата моќ и влијание со помош на Мамлуците. Уште двапати Караманидите успеале да ја заземат Конија на почетокот на XIV век. Познато е дека Јахши Кан го соборил Мустафа, владетелот на Конија , и го зазел градот  . Истражувачите го припишуваат овој настан на крајот на 1314 година, под претпоставка дека Чобан-бег бил испратен во Конија за да ја ослободи од Караманидите. Според историчарот Нешри од 16 век, „синот на Караман“ побегнал од Конија во Ларинда, не од Чобан, туку поради глад што избувнал во градот. Чобан го гонел и го принудил да се поклони пред него, а потоа го помилувал. Оставајќи ги службениците во Конија и назначувајќи го својот син Темирташ  за претставник во Анадолија, Чобан се вратил во Иран. Наскоро Конија повторно била окупирана од Јахши-бег. Според Нешри, Јахши-бег умрел во Ерменек во 1317/18 година и го наследил неговиот брат Сулејман. Меѓутоа, следната година, во Каиро дошол амбасадор од Ибрахим-бег, кој изјавил дека неговиот владетел ја читал хутбата во името на султанот, а исто така испечатил монети со неговото име. Оваа изјава потврдува дека Јахши повеќе не владеел и го запишува фактот дека Бадр ал-Дин Ибрахим бил владетел. Името на Јахши Кан, како жив, се споменува во подоцнежните календари, па датумот на неговата смрт останува непознат  .

 Муса бин Махмуд 
Хаџи Суфи Бурханетдин Муса-бег, друг син на Махмуд-бег, ја освоил повторно Ларинда во 1318 година, уништена во 1311 година од Гајхата и се населил таму. Можно е градот претходно да бил во рацете на Караманидите (Бадр ал-Дин Ибрахим бег до 1318 г.). Назначувањето на Тимурташ, синот на Чобан, за командант на монголските сили во Анадолија довело до зајакнување на монголската доминација во Анадолија и проширување на териториите под монголска окупација. Според хрониката на Афлаки, Темирташ ја зазел Конија (која била во рацете на Караманидите) во 1320 година. Сепак, се чини дека е поверодостоен извештајот на анонимниот Селџук-наме, кој се однесува на овој настан во 1323 година. Кога Темирташ побегнал, во 1328/29 година Караманидите повторно ја зазеле Конија, тврдината Гевели и Бејшехир  .

Во средината на XIV век на караманскиот бег му биле потчинети 750 илјади луѓе  . Караманидската војска во тоа време била проценета на најмалку 30 илјади војници. Караманидите биле важна сила во [[Мала Азија|Мала Азија 

Покрај непријателството со Киликска Ерменија и Хулагуидите, меѓу себе се бореле и потомците на Караманија. Територијата на бејликот била поделена меѓу членовите на ривалското семејство. Како што напишал Ибн Батута: „Сега таа [Конија] е на територијата на султанот Бадр ад-Дин ибн Караман  . Според авторот Караман-наме Шикари, во 1334/35 година Ибрахим-бег бил во Ларинда, неговиот син Ахмед-бег бил во Конија, Јахши Кан бил во Ерменек, Халил-бег бил во Бејшехир, а Муса бил во Мека. На враќање од Мека, Муса бил нападнат од народот на ерменскиот крал, но тој избегал благодарение на помошта на Мамлуците. Односите меѓу Караманидите и Мамлуците од Египет отсекогаш биле пријателски. На пример, Надим ад-Дин Темир Кан бин Караман им служел на Мамлуците, како еден од командантите на Мамлуците во Мека во 1315 година; умрел во Дамаск во 1333/34 година. Три години претходно , Али Бахадур бин Караман бил на служба во Каиро. Не се познати имињата на татковците на овие членови на семејството  .

 Алаедин Халил бин Махмуд 
Изворите известуваат дека Халил-бег, уште еден од синовите на Махмуд-бег, пристигнал од Бејшехир во Конија во 1341/2 (или 1342/3) и се борел со Јахши-бег (или Кан). Други извори ги поврзуваат судирите на Караманидите во 1360 и 1361 година. Најверојатно, Халил-бег го победил и веројатно го убил Јахши-бег (Кан). Чудно е што Шикари во Караман-наме не ги спомнува ниту Ѓунери-бег ниту Јахши-бег. Има копија од донацијата на Халил-бег од 1344/45 година, според која Халил-бег изградил џамии во Ерменек, завија во Ерменек и завија во Ларинда. Датумот на неговата смрт е непозната, но приближно мора да биде помеѓу 1344/45 и 1349/50 година   .

 Ахмед бин Ибрахим, Шемсетдин бин Ибрахим, Сулејман бин Калил 
Фахредин Ахмед-бег, синот на Ибрахим-бег, останал единствен владетел. Шикари напишал дека Ахмед-бег бил убиен во битка со Монголите, натписот на неговиот гроб во 1349 година „ал-шахид“ го потврдува тоа. Ахмед бил заменет со неговиот брат Шемседин Ибрахим-бег. Според Шикари, Шемсетдин бил отруен од неговиот брат Караман во 1352 година  . На неговиот гроб има и натпис „ал-шахид“. Еден од синовите на Халил, Сулејман-бег станал наследник. Конија тогаш била под власт на династијата Еретнагулар. Бејшехир му припаѓал на монголскиот емир Исмаил-ага. Најверојатно Конија била изгубена од Караманидите во 1352 година. И покрај мирното владеење, Сулејман-бег бил убиен како резултат на заговор на членовите на семејството - апликанти за владеење - дури во 1361 година. Неговиот убиец Касим не владеел долго, набрзо и самиот бил заробен и убиен од братот на Сулејман, Алаедин-бег  .

 Алаедин-бег I 
мини|550x550пкс|Династички сојузи со Османлиите. Според Алдерсон 
мини|320x320пкс| Територијата на Караманија во времето на Алаедин
Сулејман-бег бил погребан во Завија Каламија, а неговиот гроб го изградил неговиот брат Алаедин Халил во 1370/71 година. Алаедин бил образован владетел, за разлика од сите негови претходници (со можен исклучок на Муса). По негова наредба, Јарјани го напишал Шах-името на династијата Караман, кое било главниот извор за Караман-името на Шикари. За време на владеењето на Алаедин, бејликот бил значително зголемен. Мамелуците ја окупирале цела Киликија, уништувајќи го ерменското кралство  . Криза доживеале и земјата на династија Еретногулу. Искористувајќи ја ситуацијата, Алаедин припоил некои поранешни територии на килиското кралство кон својот бејлик и ја зазел Конија во 1366/67 година, а потоа Аксарај, Нигде, Карахисар, Акшехир, па дури и извесно време го окупирал Кајсери. Многу монголски водачи отишле во служба на Караманидите  .

Алаедин го напуштил традиционалниот сојуз со Мамлуците и станал поддржувач на бунтовничката династија на Рамазаноглу против султанот Баркук, водел непријателска политика против владетелот на Еретна Кади Бурхан ал-Дин, неговиот природен сојузник против Османлиите. Алаедин значително ја проширил територијата на бејликот, па бил наречен „Султан“ и „Абу-л-Фат“ (татко на победите)  .

Зголемувањето на влијанието на Караманидите се совпаднало со бракот на Караманоглу Алаедин-бег со Нефисе Султан, ќерка на османлискиот султан Мурад I, првата династичка заедница со Османлиите   .
мини|Воините на Караманидите во битката со војската на Мурат I,  Искендер-име, BNF Turc 309, 1416 година
Кога Мурад ги зазел териториите на Хамидиди, Алаедин-бег бил навреден бидејќи планирал самиот да ја преземе областа; Самите Хамидиди го продале својот бејлик на Османлиите, плашејќи се од напад на Алаедин. Како што Мурад се преселил на Балканот, Алаедин Али-бег зазел сè повеќе територии во Анадолија. Ги окупирал Кара-Агач и Јалвач, го зазел османлискиот град Бејшехир, но Мурад решил да го казни, а османлиските трупи, враќајќи се од Румелија, се приближиле до Конија, главниот град на Караманидите. Мурад лесно го победил својот девер во 1387 година. Нефисе го убедила нејзиниот татко да склучи мир со Алаедин, а Мурад отишол да ја пречека, поставувајќи услов Алаедин да го даде Бејшехир. Бил постигнат договор меѓу двете држави и до владеењето на Бајазит I, Османлиите и Караманидите живееле во мир. Меѓутоа, Алаедин-бег овој договор не го сметал за долгорочен и само чекал. Штом дознал во 1389 година дека Мурад бил убиен во битката за Косово, тој го вратил Бејшехир и ги повикал бејлиците на Анадолија да се борат против новиот владетел Бајазит I. Откако изгубил неколку битки, Алаедин бил принуден да склучи мир во 1391 година. И покрај овие порази, Караманидите никогаш не се откажале од борбата против Османлиите  . Тој ја нападнал Анкара за време на Битката кај Никопол во 1396 година и го затворил Сари Темир Таш-паша, гувернерот на градот. Алаедин повторно бил поразен од Бајазид и се повлекол во тврдината на замокот Конија. Луѓето од Конија го предале на Бајазид, а во 1397/98 година Алаедин бил погубен   .
мини|300x300пкс| Детал од фолиото 9 на каталонскиот атлас  .
До времето на владеењето на Алаедин (околу 1375 година) е создавањето на каталонскиот атлас . Според атласот, знамето на Караманидите содржело хексаграм (Давидова ѕвезда)  .

 Мехмет, син на Алаедин Али 
Синовите на Алаедин Али и Нефисе, Мехмет-бег и Али-бег, живееле во Бурса во чесно заробеништво, но набрзо Бајазид ги дал освоените земји на Караманидите на синот на Алаедин и неговиот внук Мехмет. Ичел му бил даден на шеикот Хасан, синот на Сулејман-бег, кој се криел во Еретна  .

По поразот на Бајазит I во 1402 година во Битката кај Ангора и неговата смрт во 1403 година, започнала криза во Отоманското Царство поради расправии меѓу неговите синови. Ова отворило можност да се засили акцијата не само за Караманидите, туку и за сите анадолски бејлици. Емирот Тимур им ги вратил на Мехмед бег и Али бег земјата на нивниот татко, како и Кајсери и Сиврихисар. Но Мехмед-бег не бил задоволен со ова. Овој енергичен нов караманидски владетел ги анектирал Хамидидските земји, Тарс, Афионкарахисар и Ќутахија. Некои извори укажуваат дека „синот на Караман“ дури и ја зазел Анталија. Мехмет-бег собрал војска, ја зазел Бурса и ја уништил, но набрзо бил поразен од Бајазид-паша и бил заробен  . Рамазаноглу Али бег го зазел Тарс, искористувајќи го фактот дека Мехмет-бег бил затвореник. Мустафа-бег, син на Мехмет-бег, го вратил градот за време на судирот меѓу емирите на Шам и Египет. Мамелуците го презеле и Тарс. Шеик ал-Махмуди, новиот султан Мамлуците, побарал Караманидите да му го вратат Тарс, но Мехмед-бег го игнорирал тоа  . Својата грешка ја сфатил дури кога мамелучката војска се приближила до неговите граници во 1419 година. Не сакајќи да ризикува, Мехмед-бег се скрил во планините. Во 1419 година, синот на Мехмет-бег, Мустафа загинал во битка, а самиот Мехмет бил заробен и одведен во Каиро како затвореник. Откако ги зазеле териториите на Караманидите, Мамлуците им го дале Кајсери на Дулкадирите. Во отсуство на Мехмет-бег, неговиот брат и ривал Али-бег не успеал да ја воспостави својата власт над целата територија на Караманидите дури и со помош на Мамлуците. Ослободен по смртта на шеикот ал-Махмуди во 1421 година, Мехмет-бег лесно ја вратил својата моќ во бејликот, повторно туркајќи го својот брат. И покрај сите неуспеси, тој останал доследен на своите амбиции. Искористувајќи ја борбата на Мехмед I со Лажниот Мустафа, во 1423 година ја опсадил Анталија заедно со Текеоглу Осман-бег, но бил убиен од истрел од тврдината  . Неговите синови го однеле неговото тело во Ларинда и таму го погребале  .

 Ибрахим II 
По смртта на Мехмет бег, неговиот брат, Бенги Али-бег, конечно станал владетел на целата караманидска територија, но неговата моќ била краткотрајна. И синот на Мехмед, Ибрахим, и Али бег биле во брак со ќерките на султанот Мехмед I и биле роднини на Мурат II , но Мурад избрал да го поддржи Ибрахим. Али-бег се повлекол назад во Нигде и владеел таму до неговата смрт, по што Нигде преминала во рацете на Ибрахим-бег  . Таџедин Ибрахим-бег бил последниот истакнат владетел на Караманидите. Откако ја добил власта во Караманија со поддршка на Мурад, Ибрахим решил да се одвои од него. Војните на Мурад и Ибрахим во периодот од 1426 година завршиле со мировен договор во 1435 година. Според договорот, Ибрахим ги задржал сите свои територии, но му ги дал на Мурад заробените земји од бејликот Хамидид. Со поддршка на султанот Бајбарс, Ибрахим-бег извојувал голема победа над Дулкадирид Насир ал-Дин Мехмед бег. За време на крстоносната војна во Варна против Османлиите во 1443-44 година, Ибрахим-бег ги нападнал Анкара и Ќутахија, уништувајќи ги двата града. Мурат II се вратил од Румелија, откако ги победил унгарските крстоносци, ги обвинил Караманидите за предавство, а Ибрахим-бег морал да им се предаде на Османлиите. Овој пат, мировниот договор им ја одзел сета моќ на Караманидите и ги направило вазали на Османлиите   .

Ибрахим-бег им дал на Венецијанците посебни трговски концесии на својата територија  .

Ибрахим имал многу синови. Од нив, првиот, Исак-бег, бил роден од наложнца, а останатите, а останатите, меѓу кои биле Пир-Ахмед и Касим-бег, биле од ќерката на Мехмед I  . Ибрахим-бег го направил Исхак наследник. Кога Ибрахим тешко се разболел во 1464 година, Пир Ахмед се прогласил себеси за владетел во Конија и Ибрахим и Ишак морале да побегнат  . На патот кон тврдината Гевел, стариот владетел починал, Пир Ахмед го донел неговото тело во Ларинда и го закопал во гроб во близина на неговиот имарет. Ибрахим-бег изградил многу објекти: покрај имаретот во Ларинда, изградил и бројни јавни згради, џамии, медреси, мостови и канали за наводнување. Тој исто така беше покровител на уметници и научници. Но, тој бил и суров човек кој погубил многу везири  .

 Ишак, Пир Ахмед и Ќасим 
По смртта на Ибрахим-бег , Исак-бег и Пир Ахмед ја поделиле земјата на два бејлика: Исхак управувал со својот дел од Силифке, а Пир Ахмед владеел со поголемиот дел од земјата од Конија. Наскоро Исхак, со помош на Узун-Хасан, владетелот на Ак-Којунлу, го избркал Пир Ахмед и тој се засолнил кај својот братучед Мехмед II. Следната, 1465 година, Пир Ахмед, со засилувањата што ги добил од султанот, за возврат го избркал Исхак. Исхак се засолнил во Узун-Хасан и набргу (во 1465/66) починал.

Пир Ахмед се покажал како неблагодарен вазал на Османлиите. Во 1468 година, тој одбил да се приклучи на планираната кампања против Мамлуците, што го налутило султанот. Мехмед II ги променил плановите и наместо Мамлуците го нападнал Караман  . Како резултат на тоа, бејликот станал османлиска провинција, а Пир Ахмед побегнал во Узун Хасан. Дел од населението веќе во тоа време се населило во Румелија. Во летото 1472 година, трупите на Ак-којунлу го нападнале Караман, кој неодамна бил заробен од османлиската војска. На чело на армија од 20.000 луѓе, покрај Јусуфчи Мирза, командант на Узун-Хасан, бил и Караманоглу Пир Ахмед, а веројатно и Караманоглу Ќасим-бег. Караманидите го отвориле својот брег за истовар на оружје, кое Венецијанците го обезбедиле за да му помогнат на Узун Хасан во војната со Мехмед II, но османлиската флота го прекинала истоварот  . Пир Ахмед го предводел десното крило на војската на Узун-Хасан во Битката кај Отлукбели и побегнал со Узун-Хасан по поразот   . Пир Ахмед починал веројатно во 1475 година , иако претходно се верувало дека Бајазид го погубил во 1486 година  .

Ќасим-бег владеел со некој дел од територијата на бејликот по смртта на Пир Ахмед. По смртта на Мехмед II во 1481 година за време на војната помеѓу Џем и Бајазид, Ќасим го поддржал Џем    и речиси го обновил неговиот емират. Меѓутоа, откако Џем избегал и се засолнил на Родос, Ќасим ја признал османлиската власт. Тој владеел со бејликот како вазал на Отоманското Царство до неговата смрт во 1483 година  . По смртта на Ќасим-бег во 1483 година, старешините на Караманија го избрале внукот на Ибрахим-бег од нивната ќерка Тургутоглу Махмуд за бег. Во 1487 година, за време на Османлиско-мамелучката војна, тој решил да пребегне кај Мамлуците. Откако против него била испратена османлиската војска, тој побегнал во Алеп  .
лево|мини| Караманија во 1609 година.
Бејликот конечно бил вклучен во составот на Отоманското Царство во 1487 година. За никогаш повеќе да не ги вознемируваат Османлиите, целото население на бејликот, до последниот човек, било раселено. Некои биле населени во Анадолија, други во северен Иран на територијата на современ Азербејџан, но главниот дел бил преместен на европските територии: во североисточниот дел на Бугарија - во регионот Лудогорие, и во северниот дел на Грција и јужна Бугарија. - сегашниот регион на Карџали и Македонија. На територијата на некогашниот бејлик, Османлиите го формирале ејалетот Караманија  .

Во 1500 година, спахиите во Караманија, незадоволни од намалувањето на приходите на тимарите, се побуниле. За водач го именувале Мустафа, внукот на Ќасим-бег Караманид, повикувајќи го од Иран  . Во 1500 година, Мустафа го заробил и запалил Ларенде, но не можел да им се спротивстави на османлиските сили и побегнал во Мамлучкиот султанат, каде што умрел во 1513 година  .

Бејликот бил еден од најопасните непријатели на Османлиите и постоел подолго од сите други анадолски кнежевства. Се појавил порано од другите (дури и пред османлискиот бејлик) во 20-тите години на XIII век и траел до 1487 година, а Османлиите го апсорбирале подоцна од сите други. Ова било олеснето со географската положба на бејликот, кој се наоѓа на границата со територијата контролирана од Мамлучкиот Египет, што им дало на владетелите на бејликот можност за сојуз со Мамлуците. Близината на морето овозможила контакт и стапување во сојузи со христијанските земји, а околните планини им давале засолниште на Караманидите во случај на потреба и ги отежнувале нападите    .

 Економија 
Територијата на бејликот е главно покриена со планини, што го одредувал видот на вработување на населението. Во рамните делови на бејликот се засадувало главно пченица, јачмен и овес. Исто така, жителите на регионот одгледувале памук [./Караманогуллары#cite_note-_09ba62ef1f3c8a8c-1 [1]] .

Во Караманија се одгледувале овци и благородни туркменски раси на коњи. Египетскиот историчар Ибн Фазлула ал-Умари тврдел дека караманските коњи („прекрасните коњи“ на Марко Поло) се супериорни во однос на арапските коњи  .

Од Караманија се извезувале жито, волна, кожа, теписи и коњи. Трговијата се водела со Кралството Кипар, републиките Венеција и Џенова, Отоманската Империја, Мамлучкиот султанат  .

 Наследство 
Караманидите изградиле голем број џамии, амами, карвансареи и медреси. Најпознати се:

 Медреса Хатунија 1281/82 во Караман 
 Џамија и гробот на Мевлана во Конија 
 Мадер-и Мевлана (Актекке) џамија во Караман 
 Џамија на Ибрахим-бег со Имарет 1433 во Караманија. Плочки и резби од дрво од овој комплекс и нивните оригинали се изложени во Истанбул  
 Џамијата Актекке 1404 година во Нигде 
 Улу-ками (Улу џамија) 1302 година во Ерменек 
 Тол Медреса Караман 
 Амир Муса Караман 1352 година (уништена) во Караман 

 Претставници на династијата 
ИмеВладеењеГлавен град(Нуредин) Нуре СофиЕреглиКеримудин Караман-бег1255/1256—
ум. 1261/1263Ерменек
1Шемсетдин Караманоглу Мехмет-бег1261/1263—
ум. 1278/1279/802Ѓунери-бег1278/1280—ум. 13003Бедредин Махмут-бег 1300—1308/13114Јахши-бег (хан)1311—1312/1317Конија
5Муса-бег Караманид, прв пат1312-1332
(ум.1345?)

1352—1356Мут или Ерменек
6Сулејман-бег I1317/187Ибрахим-бег1318—1332/13331330—13408Халил Мирза-бег (Алаедин)1332—1340/48/52/819Фахредин Ахмет-бег1340—ум.135010Шемседин-бег1349/50—ум.1352/5311Муса-бег Караманид, втор пат1312-1332
(ум.1345?)

1352—1356Мут или Эрменек
6Сулејман-бег II1356—ум.136112Алаедин-бег I1361/1381—ум.1397/98131390Мехмет-бег II Караманид, прв пат1398-1399
1402—14201421—ум.1423141403Мехмет-бег II Караманид, втор пат1398-13991402—14201421—ум.1423141419—1421Бенги Алаедин Али-бег II1420—1421
1423—142415Мехмет-бег II Караманид, трети пат1398-13991402—14201421—ум.142314Бенги Али-бег II, втот пат1420—1421
1423—142415Ибрагим-бег II1424— ум.146416Исхак-бег1463/64— ум.146517Пир-Ахмед1464/65—147418Ќасим-бег1474—1475;
ум.1483191483Тургутоглу Махмуд-бег
Белешки

 Наводи 

 Литература 
 На руски 

 Иван Шильтбергер. Путешествие Ивана Шильтбергера по Европе, Азии и Африке, с 1394 года по 1427 год // Записки Императорского Новороссийского университета. — Новороссийск: Императорский Новороссийский университет, 1867. — Т. 1. — ISBN 975-585-483-5.
 Смбат Спарапет. Летопись / пер. А. Г. Галстяна. — Ер.: Айастан, 1974.
 История стран зарубежной Азии в средние века / Ответственные редакторы: А. М. Голдобин, Д. И. Гольдберг, И. П. Петрушевский. — М.—Л.: Наука, 1970. — 640 с.
 Босворт К. Э. Мусульманские династии. Справочник по хронологии и генеалогии / Пер. с англ. П. А. Грязневича. Ответственный редактор И. П. Петрушевский. — М.: Наука, 1971. — С. 183—184. 
 Гордлевский В. А. Государство Сельджукидов Малой Азии / отв. ред. акад. И. Ю. Крачковский. — М.: Изд-во восточной литературы, 1960. — Т. 1: Исторические работы. — 200 с. — (Избранные сочинения).
 Запорожец. Сельджуки. — М.: Воениздат, 2011. — 294 с. — ISBN 52-030-2125-2.
 Лэн-Пуль С. Мусульманские династии. Хронол. и генеал. табл. с ист. введ. / Перевод: В. В. Бартольд. — М.: Вост. лит., 2004. — 310 с. — ISBN 50-201-8446-2.
 Новичев А. Д. История Турции / Отв. редактор д-р истор. наук проф. И. П. Петрушевский. — Л.: Изд-во ЛГУ, 1963. — Т. I. Эпоха феодализма (XI—XVIII века).
 Шукуров Р. М. Образ Киликийской Армении в анатолийских мусульманских источниках // Cilician Armenia in the Perceptions of adjacent Political Entities (Historical-Philological Essays). — Yerevan, 2016. — С. 85—120.

 На други јазици 

 Angiolello G. M. A Short Narrative of the Life and Acts of King Ussun Cassano / Charles Grey. — L.: Hakluyt Society, 1873. — P. 73—138. — 229 p. — (Hakluyt Society, First Series. A narrative of Italian travels in Persia, in the fifteenth and sixteen centuries).
 Akkus M. XVII. Alâiye Beyliği // Anadolu Beylikleri. — Siyer Basim Yayin Dagitim San. Ve Tic. Ltd. Sti., 2018. — 1158 S. — (İslam Tarihi ve Medeniyeti, c. 11). — ISBN 978-6-052-37549-5.
 Bloom J. M., Blair S. S. The Grove Encyclopedia of Islamic Art and Architecture. — N. Y.: Oxford University Press, 2009. — ISBN 01-953-0991-X.
 Ibn Battuta. Travels in Asia and Africa: 1325-1354 / H. A. R. Gibb. — L.: Broadway House, 1929.
 Afyoncu E. Otlukbeli Savaşı (тур.) // Islamansiklopedisi. — 2007. — C. 34. — S. 4—6. (тур.)
 Alderson Anthony Dolphin. The Structure of the Ottoman Dynasty. — Oxf.: Clarendon Press, 1956. — 186 p.
 Başkan Y. Karamanoğullarının Kökeni Meselesi (тур.) // Tarih İncelemeleri Dergisi. — Izmir: Ege Üniversitesi, 2012. — C. XXVII, num. I. — S. 23—35. — ISSN 2687-2072.
 Emecen F. Anatolian emirates (The Karamanids) // Encyclopedia of the Ottoman Empire. — N. Y.: Facts on File, Inc., 2009. — P. 40. — ISBN 0-8160-6259-5.
 Hammer-Purgstall J. F. von. Geschichte des osmanischen Reiches: grossentheils aus bisher unbenützten Handschriften und Archiven. — München: C. A. Hartleben, 1827. — Vol. 1. — 748 с.
 Kaya A. M. Avşar Türkmenleri. — Kayseri: Dadaloğlu Eğitim, Kültür, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği, 2004. — 275 S. — ISBN 97-556-9149-9. (тур.)
 Kramers J. H. Karaman-Oghullari / In Houtsma, Martijn Theodoor. — Leiden: E.J. Brill, 1927. — Vol. II. — P. 748—752. — (E.J. Brill's first encyclopaedia of Islam, 1913–1936).
 Merçil E. Alâiye Beyliği (тур.) // Islam Ansiklopedisi. — 1989. — C. 2. — S. 332—333.
 Nersessian S. The Kingdom of Cilician Armenia // A History of the Crusades. — Madison: University of Wisconsin Press, 1969. — Vol. II: The Later Crusades, 1189—1311. — P. 630—660.
 Reed H. A. Karaman. — 2nd ed. — Leiden: E.J. Brill, 1997. — Vol. IV / ed. by E. van Donzel, B. Lewis and Ch. Pellat. — P. 619. — (Encyclopaedia of Islam, New Edition). — ISBN 90-04-09794-5.
 Sumer F. Karaman-Oghullari. — 2nd ed. — Leiden: E.J. Brill, 1997. — Vol. IV / ed. by E. van Donzel, B. Lewis and Ch. Pellat. — P. 619—625. — (Encyclopaedia of Islam, New Edition). — ISBN 90-04-09794-5.
 Sumer F. Karamanogullari (тур.) // Islam Ansiklopedisi. — 2001. — C. 24. — S. 454—460. (тур.)
 Şikari. Karamanname / Metin Sözen; Necdat Sakoğlu. — İs.: Lebib Yalkın, 2005. — 254 S. — ISBN 975-585-483-5. (тур.)
 Uzunçarşılı İsmail Hakkı. Karaman oğulları // Anadolu beylikleri ve Akkoyunlu, Karakoyunlu devletleri. — An.: Türk Tarih Kurumu Basımevi, 1969. — S. 1—38. — 372 S.
 Zeno K. Travels in Persia, by Caterino Zeno / Charles Grey. — L.: Hakluyt Society, 1873. — P. 1—66. — 229 p. — (Hakluyt Society, First Series. A narrative of Italian travels in Persia, in the fifteenth and sixteen centuries (ISSN 0072-9396)).
 Abraham Cresques. Folio 9 // Atlas de cartes marines. — 1375.

 Надворешни врски 



Категорија:Анадолски бејлици