Ана Мањани

Ана Мањани (Рим, 7 март 1908 – Рим, 26 септември 1973) била италијанска глумица.

Се смета за една од најголемите женски изведувачи во историјата на кинематографијата, и е меѓу ретките глумици, првата Италијанка, која се смета за голема уметничка личност ширум светот.

Глумица-симбол на италијанската кинематографија, заедно со Алберто Сорди и Алдо Фабрици, една од најистакнатите фигури на кинематографската романтика на 20 век. Познати се нејзините улоги особено во филмовите како што се Рим отворен град, Белисима, Мама Рома за кој и добива и Оскар во 1956 година за најдобра женска улога (првата глумица од неанглиско говорно подрачје што ја добила наградата). Го добила и прекарот „Нанарела“.

 Биографија 
Ана Мањани е родена во Рим, на Виа Саларија 126, во близина на Порта Пиа (во денешната област Номентано), на 7 март 1908 година. Нејзината мајка, Марина Мањани, била шивачка по потекло од Фано (во провинцијата Пезаро и Урбино) која, откако ја родила, за нејзина грижа ѝ се доверила на нејзината баба по мајка Џована Касадио, по потекло од Равена., со која израснала на Виа Сан Теодоро, помеѓу Капитол и Палатин. Никогаш не го запознала својот биолошки татко. Како возрасна, истражувајќи го идентитетот на нејзиниот татко, Ана го открила нејзиното калабриско потекло и она што требало да биде нејзиното презиме, Дел Дуче (нејзиниот татко бил Пјетро Дел Дуче, правник и благородник по раѓање); иронично изјавила дека престанала да бара затоа што не сакала да позната како „ќерка на Дуче“.

Откако ја напуштила својата ќерка, Марина Мањани емигрирала во Александрија во Египет, каде што запознала и се омажила за богат Австриец. Поради оваа причина долго време се верувало дека Мањани е родена во Египет; подоцна, сепак, вистината излегла на виделина, прво од изјавувањето на самата глумица, а потоа од потврдите на нејзиниот син Лука. Ана потоа била одгледана од нејзината баба во куќа во која живееле нејзините пет тетки Дора, Марија, Рина, Олга и Италија. Единствена машкa фигура била онаa на чичко Романо.

Баба ѝ напорно се трудела да ја воспитува и едуцира својата внука, запишувајќи ја во интернат на француски калуѓерки, каде што, сепак, останала само неколку месеци. Ана наскоро почнала да учи пијано и се запишала во музичката гимназија Санта Сесилија, каде што останала две години.Hochkofler (2001), p. 22. Во меѓувреме, ја посетила нејзината мајка во градот Александрија во Египет, но се вратила многу исцрпена од тоа искуство кое било многу болно за неа бидејќи не била во можност да го воспостави тој однос меѓу мајка и ќерка, кој отсекогаш ѝ недостасувал.

Назад во Рим, таа одлучува да се откаже од учењето музика, што не ја исполнувало целосно, па така се префрлила на глумата.

 Почетоци 
мини|Ана Мањани во филмот Tempo massimo (1934) на Марио Матоли
Во јануари 1927 година заедно со Паоло Стопа почнала да го посетува училиштето за драмска уметност Елеонора Дузе водено од страна на Силвио Д'Амико,Trasformatasi nel 1935 in Accademia nazionale d'arte drammatica - а нејзина учителка била Ида Карлони Тали . Силвио Д'Амико веднаш ја забележал неверојатната сила на тоа мало девојче од кое, како што рекол, „училиштето не можело да ја научи многу повеќе од она што веќе го има во себе...“, бидејќи таа веќе ја имала таа харизма што би ја направила незаборавна. Тој на својата сестра (сценарист) ѝ кажал „Вчера дојде една девојка, малечка, темнокоса со изразени очи. Таа не глуми, ги живее улогите што ѝ се доделени. Таа е веќе глумица...“  Помеѓу 1929 и 1932 година таа била дел од друштвото Вергани-Цимара, под водство на Дарио Никодеми .

Во раните триесетти години, се занимавала и со синхронизација: нејзиниот глас го заменување оној на Џоан Крафорд во италијанското издание на Pioggia.Во 1932 година, Ана Мањани и Паоло Стопа повторно работеле заедно во друштво на Антонио Гандусио, кој набрзо се заљубил во Мањани и ги ценел нејзините квалитети до таа мера што ја поттикнал да ја испроба и областа на кинематографијата. Во 1934 година се свртела кон театарот , заедно со браќата Де Реге, а потоа работела, почнувајќи од 1941 година, во успешна низа театарски претстави со Тото . Во 1944 година глумела во претставата Кантакјаро на Франко Моничели, Итало Де Тудо, Гаринеи и Џованини, а во 1945 година во Софија. . . .

Дебитира во филмот на Нунцио Маласома, La cieca di Sorrento (1934), и покрај фактот што во 1928 година таа веќе се имала појавено, како споредна улога, во филмот на Аугусто Џенина, Скамполо . На 3 октомври 1935 година се мажи за режисерот Гофредо Алесандрини, со кого го снима Кавалерија во 1936 година, меѓутоа се разделуваат во 1940 година, а потоа и разведуваат во 1972 година.v. cronologia in Ciao Anna, il catalogo, Edizioni Intercurturali, 2004 Во 1938 година заземала дел во филмот La principessa Tarakanova на Марио Солдати , при што била синхронизирана од Марсела Ровена.

 Успех 
По многубројните филмови во кои игра улоги на келнерка или пејачка, таа успева да се истакне поради своите исклучителни вештини како изразито драматична глумица. Виторио Де Сика бил тој кој за прв пат ѝ понуди можност да изгради неспореден лик, оној на Лорета Прима, во филмот Teresa Venerdì (1941). Таа глуми во театарот на Тото и ја игра улогата на римска продавачка на зеленчук во Кампо де Фиори (1943) на Марио Бонард, заедно со Алдо Фабрици .
мини|Ана Мањани со Џулио Андреоти на 8. Меѓународен филмски фестивал во Венеција .
На 23 октомври 1942 година, таа го раѓа својот единствен син Лука, плод на кратката врска со актерот Масимо Серато, кој ја напуштил веднаш штом забременила. Поради бременоста, Мањани мора да се откаже од снимањето на филмот на Лучино Висконти Ossessione, а нејзината улога ја зема Клара Каламаи . Глумицата успева да му го наметне нејзиното презимето на својот син, исто како што тоа го направила нејзината мајка Марина со неа, еден од ретките случаи на матрилиниска генеалогија што трае дури три генерации. Исто така, во 1942 година таа глуми во филмот на Џакомо Џентиломо Finalmente soli , синхронизирана од Тина Латанци . Исто така, во тие години има важни улоги  во La vita è bella (1943) од Карло Лудовико Брагаља (1943) и L'ultima carrozzella (1943) од Марио Матоли .

Постигнува светска слава во 1945 година и ја освојува својата прва Nastro d'argento благодарение на нејзината изведба во филмот, манифест на неореализмот, Рим отворен град од Роберто Роселини (со кого започнала сентиментална врска), со Алдо Фабрици, Марчело Паљеро и Марија Мичи . . Во филмот, Мањани е главен лик на една од најпознатите секвенци во историјата на кинематографијата: трча кон германски камион, во која нејзиниот сопруг е затворен, при што на крај нејзиниот лик („Сора Пина“, инспириран од ликот на Тереза Гулаче ) е убиен со германски митралез. Истата година таа учествува во филмот Quartetto pazzo од Гвидо Салвини, синхронизирана исто така и во оваа прилика од Латанзи, додека следната година учествува во музички филм Avanti a lui tremava tutta Roma на Кармин Галоне , во кој била синхронизирана во сцените со оперско пеење од сопранот Елизабета Барбато . Повторно во 1946 година му се придружува на Виторио де Сика во комедијата Abbasso la ricchezza! од Џенаро Ригели, каде што ја игра раскошната Џоконда Перфети, продавачка на овошје која брзо се збогатува со црниот пазар во Рим по војната.

Во 1947 година таа освојува  награда за најдобра женска улога на Венецијански кинофестивал за филм во режија на Лујџи Зампа, каде што ѝ се придружи Аве Нинчи.

Во 1948 година таа глуми во нејзиниот последен филм со Роберто Роселини, пред раскинувањето на нивната врска, L'amore, поделен во два дела. Првиот (инспириран од драмата од еден чин на Жан Кокто La voce umana) е долг монолог на телефон на жена напуштена од нејзиниот партнер; втората е приказна за обична жена која се препушта на млад овчар (го игра младиот Федерико Фелини ) верувајќи дека е Свети Јосиф: за неа тоа беше третата >Nastro d'argento. Во 1949 година го снима Vulcano во режија на Вилијам Дитерле и глумејќи заедно со Росано Браци и Џералдин Брукс, на островот блиску до оној каде што Роселини го снима Stromboli (Terra di Dio) со неговата нова партнерка Ингрид Бергман. Снимањето на двата филма е запаметено во историјата на кинематографијата како Војна на вулканите.

Во 1951 година, со незаборавниот лик на Мадалена Цекони, таа е интензивна протагонистка на филмот Bellissima на Лучино Висконти, во сценарио на Чезаре Заватини, со Валтер Кјари, Корадо, Алесандро Бласети, Текла Скарано и младата Нора Ричи, освојувајќи ја четвртата Nastro d'argento. Петтата и последна Nastro d'argento ѝ беше доделена за филмот Suor Letizia - Il grande grande amore (1956) на Марио Камерини.

Во 1952 година, таа ја играше Анита Гарибалди во филмот Camicie rosse, во придружба на Раф Валоне и во режија на нејзиниот поранешен сопруг Гофредо Алесандрини, поради кого, по расправија го напушта сетот пред крајот на снимањето (завршено од помошникот режисер, тогашниот дебитант Франческо Рози). Истата година глуми во La carrozza d'oro на Жан Реноар, првиот европски филм снимен во боја. Во 1953 година, глумејќи се себеси, таа повторно е режирана од Висконти во петтата епизода од филмот Siamo donne .

Во својата вила во Чирчео често угостува мала група пријатели, вклучувајќи ги Мариса Мерлини, Елса Де Џорџи, Франко Моничели, Алберто Сорди и Сусо Чеки д'Амико.Giuseppe Videtti, Non ho mai tradito la mia gente, su La Repubblica, 17 febbraio 2008.

 Оскар и продолжување на кариерата 
На 21 март 1956 година таа беше првата италијанска изведувачка во историјата на Оскарите која го освои Оскар за најдобра глумица и првата од неанглиско говорно подрачје , наградена за нејзината улога на Серафина Деле Роуз во филм La rosa tatuata (1955), со Бурт Ланкастер, во режија на Даниел Ман. Таа, исто така, освои БАФТА за меѓународна глумица на годината и Златен глобус за најдобра глумица - филмска драма за истата улога. Мањани не присуствувала на церемонијата: Оскарот бил повлечен од рацете на Џери Луис од Мариса Паван, номинирана за наградата за најдобра споредна женска улога за истиот филм. Кога една американска новинарка објави дека го добила Оскарот, Мањани молчела, а потоа извикала: Мањани е среќна.
лево|мини| Ана Мањани со Сидни Лумет на сетот на Змиска кожа (1959)
Друго меѓународно признание, тоа за најдобра глумица на Берлинскиот филмски фестивал, било доделено во 1958 година за нејзината изведба во филмот на Џорџ Кукор Selvaggio è il vento (1957) во придружба на Ентони Квин и Ентони Франсиоза . За истата улога, исто така во 1958 година, таа го освои својот прв Дејвид ди Донатело како најдобра глумица и била номинирана за Оскар по втор пат, кој бил доделен на Џоан Вудворд за Жената со три лица (1957) од Нанали Џонсон. . Во 1959 година го освојува својот втор Давид ди Донатело за филмот Nella città l'inferno (1958) на Ренато Кастелани, глумејќи заедно со Џулиета Масина: филмот, прилично невообичаен за италијанската филмска сцена од тоа време, е сместен во женски затвор. Во 1960 година таа се враќа во Холивуд за последен пат, за да глуми заедно со Марлон Брандо и Џоан Вудворд во филмот на Сидни Лумет Pelle di serpente, каде што се соочи со трагичен лик напишан специјално за неа од Тенеси Вилијамс.
мини|Ана Мањани во 1969 година

Во 1960 година, и покрај првичниот интерес, таа не станала главен лик на La ciociara: филмот, чија режија првично му била доверена на Џорџ Кукор, требала да ја игра улогата на Чезира, додека Софија Лорен веќе била избрана за ќерка Розета. Мањани на крајот ја одбила улогата затоа што се сметала себеси за премногу зрела за тој лик и не сакала да ја глуми мајката на Софија Лорен, па затоа самата Лорен, со многу шминка за да изгледа постаро, ја играла улогата на Чезира (што ја заработи Оскар во 1962 година), додека улогата на Розета и била доделена на италијанско-американската тинејџерка Елеонора Браун. Без присуство на Мањани, Кукор одлучил да се повлече од продукцијата и бил заменет од Виторио Де Сика. Откако проектот избледе, во истата година таа им се придружила на Тото и Бен Газара во комедијата Risate di Gioia од Марио Моничели, филм кој исто така требаше да повторно да ја внесе глумицата во италијанската кинематографија по американските проекти, но кој бил неуспешен.

Во 1962 година таа е протагонист на Мама Рома на Пјер Паоло Пазолини, режисер со кој воспостави конфликтна врска. Пазолини, по неговото дебитирање со Акатоне во 1961 година, се обидува на секој начин да работи со големата глумица, која во тој период е сè попребирлива во изборот на нејзините улоги; Мањани прифаќа, но и двајцата беа незадоволни од резултатот. Таа изјавува „Пасолини ме искористи“, додека тој тврдеше дека таа била „премногу буржоаска“. Во секој случај, и покрај нивните недоразбирања на сетот, и кои никогаш не влијаеле на меѓусебната почит, филмот постига голем успех кај публиката и критиката особено во Франција, додека во Италија големиот успех кај критичарите е проследен со разочарувачки приходи од кино благајните. .

По педесет години, во 1963 година заминува во Франција да глуми во комедијата La pila della Peppa од Клод Аутант-Лара, заедно со Бурвил и Пјер Брасер, во кој тешко се снајде и постигна мал успех. Откако се појави во 1965 година во La Famiglia, една од епизодите на Nanni Loy 's Made in Italy, таа учествуваше во нејзиниот последен американски филм, снимен во Италија, Il segreto di Santa Vittoria (1969) на Стенли Крамер, во кој глуми со Ентони Квин, нејзин партнери уште од 1957 година, Вирна Лиси, Харди Кругер, Џанкарло Џанини и Ренато Рассел ; за оваа улога таа беше номинирана за Златен глобус за најдобра глумица. Во 1965 година се враќа во театарот со Ла лупа на Џовани Верга, под режија на Франко Зефирели, а во 1966 година со Medea на Жан Ануј, под режија на Џан Карло Меноти.

 Телевизија 
Веќе болна, во 1971 година за прв пат ѝ дава можност на телевизијата. Во режија на Алфредо Џанети, глуми во циклус од три прилично разновидни мини-филмови, под наслов Три жени: La sciantosa, 1943: Un incontro и L'automobile, можеби најуспешната епизода и чија оригинална филмска музика била компонирана од Енио Мориконе и во режија на Бруно Николај . Џанети потоа ја режираше Мањани во четвртиот филм, Correva l'anno di grazia 1870 година. Во овие филмови нејзини колеги беа Масимо Раниери, Виторио Каприоли, Енрико Марија Салерно и Марчело Мастројани.

Од овие четири филма, првите три беа емитувани на Националната програма (денешен Раи 1) во ударен термин помеѓу 26 септември и 10 октомври 1971 година. Четвртиот, Correva l'anno di grace 1870 година, пак, првично бил наменет за кинематографското коло и дури подоцна бил емитуван на ТВ на Secondo Programma (сега Раи 2) со наслов 1870 година . За печатот, имаше преглед на телевизиската верзија во Рим, во седиштето на Раи на Виале Мацини, но глумицата не учествува на презентацијата бидејќи веќе била многу болна: всушност, таа почива неколку часа пред закажаното емитување, токму вечерта на 26 септември 1973 година.

 Смрт 
Нејзиното последно филмско појавување датира од 1972 година, во камео кој силно го посакувал Федерико Фелини за филмот Рим. Во текот на ноќта, ужалената Ана Мањани ги преминува уличките на тивкиот и напуштен Рим за да се врати дома. Таа му одговара на Фелини со тон на изненадување, и насмеана ја затвора вратата пред камерата: така глумицата ја завршува својата долгогодишна филмска кариера. Неговата последна реплика, рецитирана на римски дијалект, е: „Не, не ти верувам. Чао. Добра ноќ!“. Нејзиното последно појавување на јавен настан беше на театарската премиера во Рим на почетокот на летото 1973 година.

Таа починала на клиниката Матер Деи во Рим на 26 септември 1973 година, на 65-годишна возраст, од рак на панкреасот, потпомогната од нејзиниот син Лука и од Роберто Роселини, со кого таа повторно се зближила и кој лично се погрижил за погребот во црквата Санта Марија Сопра Минерва, на која присуствуваа илјадници луѓе. По првичниот погреб на гробиштата во Верано, по волја на неговиот син Лука, таа е преместена во семејната капела на гробиштата Сан Феличе Цирчео од 1988 година, недалеку од нејзината вила.https://it.findagrave.com/memorial/7676446/anna-magnani

 Почит 

мини|Ѕвездата посветена на Ана Мањани надвор од Чинечита'

 Филмографија 
мини| Ана Мањани со Алдо Фабрици во филмот Campo de' fiori ( 1943 ) од Марио Бонард
мини| Ана Мањани со Нино Безоци (лево) и Вирџилио Риенто (десно) во Abbasso la miseria! ( 1945 ) од Џенаро Ригели
мини| Ана Мањани со Џералдин Брукс во постерот на филмот Vulcano ( 1950 ) од Вилијам Дитерл
 Кино 

 Scampolo, во режија на Аугусто Генина (1928) 
 La cieca di Sorrento, во режија на Нунцио Маласома (1934)
 Tempo massimo, во режија на Марио Матоли (1934)
 Quei due, во режија на Џенаро Ригели (1935)
 Cavalleria, во режија на Гофредо Алесандрини (1936)
 30 secondi d'amore, во режија на Марио Бонард (1936)
 La principessa Tarakanova, во режија на Марио Солдати (1938)
 Una lampada alla finestra, во режија на Џино Таламо (1940)
 La fuggitiva, во режија на Пјеро Балерини (1941)
 Teresa Venerdì, во режија на Виторио Де Сика (1941)
 Finalmente soli, во режија на Џакомо Џентиломо (1942)
 La fortuna viene dal cielo, во режија на Ákos Ráthonyi (1942)
 Lavventura di Annabella , во режија на Лео Менарди (1943)
 La vita è bella, во режија на Карло Лудовико Брагаља (1943)
 Campo de' fiori, во режија на Марио Бонард (1943)
 L'ultima carrozzella, во режија на Марио Матоли (1943)
 Il fiore sotto gli occhi, во режија на Гвидо Брињоне (1944)
 Quartetto pazzo, во режија на Гвидо Салвини (1945)
 Рим, отворен град, во режија на Роберто Роселини (1945)
 Abbasso la miseria! во режија на Џенаро Ригели (1945)
 Un uomo ritorna, во режија на Макс Нојфелд (1946)
 Il bandito, во режија на Алберто Латуада (1946)
 Avanti a lui tremeva tutta Roma, во режија на Кармин Галоне (1946)
 Abbasso la ricchezza! во режија на Џенаро Ригели (1946)
 Lo sconosciuto di San Marino, во режија на Михал Вашињски (1946)
 L'onorevole Angelina, во режија на Лујџи Зампа (1947)
 Assunta Spina, во режија на Марио Матоли (1948)
 L'amore, во режија на Роберто Роселини (1948)
 Molti sogni per le strade, во режија на Марио Камерини (1948)
 Vulcano, во режија на Вилијам Дитерл (1950)
 Bellissima, во режија на Лучино Висконти (1951)
 Camicie rosse, во режија на Гофредо Алесандрини (1952)
 La carrozza d'oro ( Le carrosse d'or ), во режија на Жан Реноар (1952)
 Siamo donne, во режија на Лучино Висконти (V епизода) (1953)
 Carosello del varietà, во режија на Алдо Квинти и Алдо Боналди (1955)
 La rosa tatuata ( The Rose Tattoo ), во режија на Даниел Ман (1955)
 Suor Letizia - Il più grande amore, во режија на Марио Камерини (1956)
 Selvaggio è il vento , во режија на Џорџ Кукор (1957)
 Nella città l'inferno, во режија на Ренато Кастелани (1959)
 Pelle di serpente ( The Fugitive Kind ), во режија на Сидни Лумет (1960)
 Risate di gioia, во режија на Марио Моничели (1960)
 Мама Рома, режија Пјер Паоло Пазолини (1962)
 La pila della Peppa ( Le magot de Josefa ), во режија на Клод Аутант-Лара (1963)
 La famiglia, епизода од Made in Italy, во режија на Нани Лој (1965)
 Il segreto di Santa Vittoria ( Тајната на Санта Виторија ), во режија на Стенли Крамер (1969)
 Roma, во режија на Федерико Фелини (1972)
 Correva l'anno di grazia 1870, во режија на Алфредо Џанети (1972)

 Телевизија 

 Tre donne, серија од три филма. Режија Alfredo Giannetti (1971): La sciantosa; 1943: Un incontro; L'automobile.

 Театар 

 Il più felice dei tre на Ежен Лабише и Едмонд Гобине, уметничка режија на Дарио Никодеми и Руџеро Лупи . Италијанска драмска компанија, Театро Вале во Рим, (23 мај 1929 година)
 Laboremus од Сабатино Лопес, уметничка режија на Дарио Никодеми и Руџеро Лупи . Италијанска драмска компанија, Театро Олимпија во Милано, (9 август 1929 година)
 Triangoli од Дино Фалкони и Оресте Бјанколи, уметничка режија на Дарио Никодеми и Руџеро Лупи. Италијанска драмска компанија, Театро Манцони во Милано, (18 јануари 1930 година)
 La donna in vetrina од Лујџи Антонели, уметничка режија на Дарио Никодеми и Руџеро Лупи. Италијанска драмска компанија, Театро Аргентина во Рим, (26 мај 1930 година)
 Un uomo, una donna, un milione  од Џузепе Бевилакуа, уметнички директор на Нера Гроси Карини. Театарската компанија Арчимболди, театар Арчимболди во Милано, (5 декември 1930 година)
 Confidenza на Алесандро Грепи, уметничка насока на Нера Гроси Карини. Театарската компанија Арчимболди, театар Арчимболди во Милано, (8 декември 1930 година)
 Affari d'America од Френк и Хиршфелд, уметничка режија на Нера Гроси Карини. Театарската компанија Арчимболди, театар Арчимболди во Милано, (17 декември 1930 година)
 Luciano 1930 од Леонида Репачи, уметничка режија на Нера Гроси Карини. Театарската компанија Арчимболди, театар Арчимболди во Милано, (30 декември 1930 година)
 Facciamo due chiacchiere од Дино Фалкони и Оресте Бјанколи, уметничка режија на Геро Замбуто. Театарската компанија Арчимболди, театар Арчимболди во Милано, (6 февруари 1931 година)
 I documenti del console Touquet од Џулио Чезаре Галија, уметничка режија на Геро Замбуто. Театарската компанија Арчимболди, театар Арчимболди во Милано, (7 април 1931 година)
 Признанија 
мини|Ана Мањани го доби Давид ди Донатело во 1958 година за нејзината изведба во Wild is the wind
Мањани е една од ретките италијански личности кои имаат ѕвезда на Булеварот на славните во Холивуд .

 Награда Оскар
 1956 – Најдобра глумица за La rosa tatuata 1958 - Номинација за најдобра глумица за Selvaggio è il vento Давид на Донатело
 1958 – Најдобра глумица за Selvaggio è il vento 1959 – Најдобра глумица за Nella città l'inferno Сребрена лента
 1946 – Најдобра споредна женска улога за Рим отворен град 1948 – Најдобра главна глумица за L'onore Angelina 1949 година – Најдобра глумица за L'amore
 1952 – Најдобра глумица за Bellissima 1957 – Најдобра главна глумица за Суор Летиција - Il più grande amore 1960 – Номинација за најдобра глумица за филмот Nella città l'inferno. 1966 – Номинација за најдобра споредна женска улога за Made in Italy Холивуд Булеварот на славните
 1960 – Stella
 Националниот одбор за рецензија награди
 1946 – Најдобра главна глумица за Roma città aperta 1955 – Најдобра глумица за La rosa tatuata Златни глобуси
 1973 – Најдобра глумица за Correva l'anno di grazia 1870 Златни глобуси
 1956 – Најдобра глумица во драма за La rosa tatuata 1958 - Номинирана за најдобра глумица во драма за Selvaggio è il vento 1970 – Номинација за најдобра глумица во мјузикл или комедија за Il segreto di Santa Vittoria Меѓународен филмски фестивал
 1947 – Волпи куп за најдобра женска интерпретација за L'onorevole Angelina Берлински филмски фестивал
 1958 - Сребрена мечка за Selvaggio è il vento Филмски награди на Британската академија
 1957 – Најдобра меѓународна главна глумица за La rosa tatuata 1959 – Номинација за најдобра меѓународна глумица за „Selvaggio è il vento“. Италијански синхронизации 

 Тина Латанци во Finalmente soli, Quartetto pazzo Марчела Ровена во La principessa Tarakanova Елизабета Барбато во Avanti a lui tremava tutta Roma (пее)

 Дискографија 

 Ана Мањани, Песните на Ана Мањани'', 1989 година, CGD 2292 46344-2 Fonit Zither 2292 46344-2 постхумно

 Наводи 

Категорија:Починати во Рим
Категорија:Починати на 26 септември
Категорија:Родени на 7 март
Категорија:Починати во 1973 година
Категорија:Родени во 1908 година
Категорија:Италијански глумци
Категорија:Добитници на Златен глобус