Народни песни на Литванија

мини|Првата литванска песна напишана заедно со мелодија од литванскиот инженер Фридерик Геткант (Фридрихас - Бриџиус Гедкантас) во 1634 година
Литванските народни песни често се препознатливи не само по нивната митолошка содржина, туку и по нивните поврзани историски настани.

Литванската народна музика вклучува романтични песни, свадбени песни, како и работни песни и архаични воени песни. Традиционалните песни се изведуваат или соло или во групи, во дует или усогласени во првенствено во третини. Постојат три антички стилови на пеење во Литванија кои се поврзани со етнографските области: монофонија, повеќегласна хомофонија, хетерофонија и полифонија. Монофонијата најчесто се јавува во јужните (Џукија), југозападните (Сувалкија) и источните (Аукштаитија) делови на Литванија. Повеќегласната хомофонија е широко распространета во цела Литванија. Најархаичен е во западниот дел (Самогитија). Полифонските песни се вообичаени во познатата сутартинска традиција на Аукштаитија и се појавуваат само спорадично во другите региони. Многу литвански даино се изведуваат со минор клуч.

Делови од Обредот на пролетта на Игор Стравински се засноваат на литвански народни мелодии, како и дела на многу литвански композитори, вклучувајќи ги Јуозас Наухалис и Микалојуш Константинас Чиурлионис.

 Фестивали на песни 
Литванија е дом на многу фестивали на народна музика. Фестивал на песната“ фестивал поддржан од државата, е можеби најпознатиот. За прв пат се одржал во 1924 година, оттогаш продолжува на секои пет години и помага да се одржи живата традицијата на народната и хорската музика. Други големи народни фестивали ги вклучуваат Скамба скамба канклиај и Ататарија тримитаи, и двата се одржуваат годишно. Од историска важност е На брегот на лагуната, кој се одржал во 1980-тите и бил првиот голем фестивал од ваков вид. Секоја година во една од балтичките држави се одржува Меѓународниот фолклорен фестивал Балтика.

Традицијата на масовни фестивали на песна била впишана во листата на УНЕСКО на ремек-дела на усното и нематеријалното наследство на човештвото во 2003 година.

 Жанрови на народни песни 

 Сутартинс 
Сутартинс повеќеделни песни се единствени примери на народната музика. Тие се древна форма на двогласна и тригласна полифонија, заснована на најстарите принципи на повеќегласната вокална музика: хетерофонија, паралелизам, канон и слободна имитација. Повеќето од сутартините се снимени во 19 и 20 век, но изворите од 16 век наваму покажуваат дека тие биле значајни заедно со монофонични песни. Препознавајќи ја нивната уникатност и вредност, УНЕСКО ги впишал сутартините во репрезентативната листа на ремек-дела на усното и нематеријалното наследство на човештвото во 2010 година.

Темите и функциите на сутартините ги опфаќаат речиси сите познати жанрови на литвански народни песни - работа, ритуал на календарски циклус, свадба, семејство, воено време, историски итн. Мелодиите на сутартините не се сложени и содржат два до пет тона. Мелодиите се состојат од два дела со еднаква должина; ритамот на еден од двата дела е типично синкопиран, создавајќи ритмички контрапункт кога се пее како круг.

Сутартините се локализиран феномен, кој се наоѓа во североисточните и источните делови на Литванија. Нив ги пееле жени, но мажите изведувале инструментални верзии на хорна и на форма на дрвени труби. Богатата и тематски разновидна поезија на сутартинците сведочи за нивната важност во општественото ткиво. Сутартините се пееле на фестивали, собири, свадби и при изведување на разни обичаи. Поетскиот јазик не е сложен, но е многу визуелен, експресивен и звучен. Ритмите се јасни и нагласени. Танцовите сутартини се хумористични и духовити, и покрај фактот што движењата на танцот се прилично резервирани и бавни. Една од најважните карактеристики на сутартините е широката разновидност на лексички вокабли што се користат во рефрените.

Сутартините речиси изумреле како жанр меѓу населението, но традицијата ја негуваат многу литвански фолклорни ансамбли, кои со големо задоволство ги одржуваат во живот.

 Литвански жали 
Литвански жали се една од најстарите форми на музичка поезија поврзана со погребните обичаи. Првите пишани извори за литванските погребни обичаи датираат од 9 век. Се претпоставува дека Јохан Малетиус ја запишал првата жалост во 1551 година во комбинација од белоруски и литвански јазици. Првиот познат пример на жалење на литвански јазик може да се најде во дневник за патувања на J.A. Бренд. Развојот на жалостите не се разликува од оној на другите жанрови: појавувајќи се како дел од феномените на секојдневниот живот, тие се развивале и траеле додека не исчезнале кога околностите се промениле. Во 19-тиот и 20-тиот век, тагувањето пораснало да личи на песни.

Низ поголемиот дел од Литванија може да се најдат два вида на жалости. Погребни оплакувања се музички форми кои се пеат на погреби. Свадбени жалости ги пее невестата на нејзината свадба.

Многу жалости го одразуваат древниот литвански поглед на светот и единствената перспектива на задгробниот живот. Плачот често го отсликува светот на душите, каде што престојуваат најблиските. Антропоморфизирањето на дрвјата е уште едно древно верување кое се наоѓа во текстовите на жалостите.

Плачовите се многу импровизациски, но сепак импровизациите остануваат во границите на воспоставената традиција и поетика. „Професионалните“ оплакувачи, ангажирани да пеат на погреби, покажале голема вештина да ги натераат своите слушатели на емпатичнот и солзи. Нивните оплакувања се изведувале за плата: крпа, ракавици, сланина, оброк или слично. Младите жени кои се подготвувале за брак оделе кај нив за да им бидат тутори.

Плачењето на погребите сè уште може да се слушне во источна и јужна Литванија, каде оваа традиција е особено силна.

 Свадбени песни 
Има значителен материјал за литванските свадбени обичаи. Првите пишани извори се од 16 и 17 век. Најголемо количество материјал може да се најде во академските списанија од 19 век и други публикации за етнографијата и фолклорот. Класичен текст на оваа тема е сеопфатниот опис на свадбените обреди на А. Јушка. Свадбите биле големи прослави, кои траеле една недела или подолго, на кои присуствувале роднините, пријателите на двете семејства и го опфаќале целото село. Големата разновидност на свадбени обичаи довела до широк спектар на народни поезија и музички форми. Развиени се различни вокални и инструментални форми, како што се лирски, сатирични, песни за пиење и веселби, музички дијалози, свадбени плачења, игри, танци и маршеви.

Од уметничка гледна точка, лирските песни се најинтересни. Тие ја отсликуваат целината на животот на невестата: нејзиното трогателно збогување со саканите додека заминува на свадбената церемонија или дома кај нејзиниот сопруг, претчувства за иднината, вековни прашања за односите меѓу свекрвата и снаата, и најдлабоките мисли и емоции на идната невеста. Богатиот репертоар на предбрачни лирски љубовни песни, исто така, често се припишува на категоријата свадбени песни, бидејќи текстот често има врска со претстојните свадби. За време на вистинската свадба, лирските песни ги пееле жените и девојките во хор, често во името на невестата. Самата невеста обично не пеела.

Хумористично-сатиричните свадбени песни често се потсмеваат на „спротивната забава“ - младоженецот и неговите другари, браќа, пријатели и роднини. Најдуховит и најгрижлив хумор е резервиран за сватот и сваќата, кои се поканети од невестата и младоженецот да бидат домаќини или мајстори на церемонијата на свадбата. Овие песни обично ги пеат девојки и жени кои не играат друга улога во свадбата. Мелодискиот стил варира од регион до регион, во зависност од традициите на областа. Во Џукија, на пример, песните со кои се потсмеваат младоженецот и неговата страна добиваат тонски карактеристики на жалости и приспивни песни, кои го зголемуваат предвидениот ефект.

Традиционалните песни за пиење и банкет често се пеат на хмељот, што предизвикува проблеми со тоа што бурињата пукаат на шевовите. Овие песни се поврзани и со разни свадбени ритуали, мелодиски се слични на другите песни од свадбениот репертоар, а често имаат лирски карактер.

Веркавимаите на невестата биле важен дел од свадбениот ритуал. Тие се слушале во текот на целата свадбена прослава до заминувањето на невестата во домот на сопругот. Откако пристигнала таму, нејзиното плачење требало да престане. Веркавимаи биле бесплатни импровизации, иако сликите биле доста стандардизирани и не се разликувале. Додека младите девојки се подготвувале за брак, тие се обидувале да ги запаметат текстовите на овие плачења учејќи ги од нивните мајки или „професионални“ селски оплакувачи.

 Воено-историски временски песни 
Летописите и историските документи од 13 до 16 век ги содржат првите извори за песните што ги поврзуваат хероите на паднатите во битка против Тевтонските витези. Почнувајќи од 16 век, историските документи обезбедуваат и фрагменти од историски песни и подетални извештаи за нивното потекло. Подоцна, во текот на 17 и 18 век, вниманието на историските песни било прилично мало. Интересот повторно се разгорел во текот на 19 век, кога историчарите го продолжиле својот интерес за литванската историја. Воените историски песни повторно биле запишани и дискутирани. Највредните извори на воени историски песни се збирките на народни песни на етнографите од 19 век.

Бројни текстови за варијанти на песни пронајдени во публикации и архиви укажуваат на настани од почетокот на 17 век. Многумина ги спомнуваат Швеѓаните, има чести референци за Рига и Битката кај Кирхолм (Саласпилс во Латвија). Во песните собрани во првата половина на 19 век се спомнувале битки со Татарите.

Постојат бројни воени историски песни во збирките песни на Мала Литванија, иако тие се од релативно доцно потекло. Претходните песни од овој регион ја пееле седумгодишната војна (1756–1763), испраќање војник во битка (во Австрија, Чешка или Шлеска), збогување со најблиските, ужасни борбени сцени, сето тоа во традиционални поетски слики. Историските настани од Наполеонските војни се прикажани сосема точно.

Војната меѓу Русија и Јапонија од почетокот на 20 век не инспирирала поголем репертоар на воени историски песни. Сепак, настаните од Првата светска војна, особено четиригодишната окупација од страна на Германско Царство, биле многу пошироко запаметени во песната. Песните од востанија и револуции, како и партизанските и протерувачките песни се исто така класифицирани како воени историски песни.

Многу воени историски песни биле запишани без нивните мелодии, а мелодиите што се познати немаат стилски карактеристики единствени на жанрот. Генерално, карактерот на овие песни не е марш, туку повеќе лирски или епски. Со текот на времето, многу воени историски песни станале воени балади, уникатен жанр, кој е жив и здрав до ден-денес.

 Календарски циклус и ритуални песни 
Најстарите литвански народни песни се оние што ги придружуваат прославите и ритуалите од календарскиот циклус. Тие се пееле во пропишани периоди од годината додека ги извршувале соодветните ритуали. Овие песни може да се класифицираат во неколку категории: песни на зимски прослави и ритуали, т.е Доаѓањето, Божиќ и Нова година; песни на Светиот Пост, песни на пролет и лето, т.е Велигденски песни за нишање и велигденски песни наречени лалавимаи; песни за празниците Ѓурѓовден, Свети Јован, Апостол Петар и Духовден. Многу ритуали и некои ритуални песни ги рефлектираат древните литвански анимистички верувања во кои елементите на природата, како што се Сонцето, громот, Месечината, Земјата, огнот и другите природни предмети биле обожувани и обдарени со духовни карактеристики. Ритуалите и песните ги рефлектираат и остатоците од култот на растенијата и смртта.

 Зимски фестивали и песни 
Најважните зимски фестивали започнувале кога биле завршувани домашните работи на фармата - од ноември до средината на јануари. За да се обезбеди обилна жетва за наредната година, се вршеле одредени ритуали, кои претставувале среќа и изобилство. Најважниот зимски фестивал е Божиќ. Четиринеделниот период на Доаѓањето што му претходи на Божиќ е време на мирување и размислување, а ритуалите и песните на Доаѓањето и Божиќ го одразуваат тоа расположение. Песните може да се препознаат по нивните рефрени. Песните на доаѓањето и Божиќ се најдолговечни во Литванија и сè уште се пеат денес во југоисточната област Џукија.

Божиќните песни обично се тематски поврзани со претстојните свадби, односите меѓу младите и членовите на семејството. Песните се богати со асоцијации и паралелизам - човечките односи се прикажани преку слики на птици и растенија. Оваа паралелна слика создава структура слична на гранка во овие песни. Постојат неколку типични мелодиски карактеристики поврзани со божиќните ритуални песни, како што се тесен опсег, фрази со три мерки, танцови ритми, контролирано бавно темпо и тонска структура заснована на фригиски, миксолидиски или еолски тетракорди.

Песните на Светскиот вторник се доста уникатни. Тие ги прикажуваат најважните моменти од ритуалот на Шроветид: битката на пролетта со зимата која не сака да попушти, бурните банкети, изобилната и заситена природа во очекување на изобилство година. Движењето, како што е возењето санки низ полињата, често ги придружува за да предизвика добра жетва. Песните најчесто се изведуваат во уникатен „викачки“ стил на пеење. Песните на шроветид преживеале само во источниот дел на Литванија, во регионите на Швенчионис, Адутишкис и околината. Бидејќи возењето напред-назад било толку важен ритуал на Светиот вторник, тој јасно се рефлектирал во песните. Се повикувал на коњи, јавање низ полиња. Има и некои песни кои личат на балада, како онаа за младиот војник кој паднал од коњот. Друг важен ритуал на Светиот вторник бил парадата на маскенбалите. Специјални песни, како што се просјачки песни, ја придружуваат парадата. Повеќето песни на Шроветид се рецитативни и нивните мелодии ги содржат најархаичните ритуални мелодиски карактеристики.

За време на празнувањето на Велигден и воопшто на пролетта, традицијата на лулање на лулашки била доста распространета (на некои места и за време на Светлиот вторник). Замавнувањето има магична моќ, што поттикнува сè, особено ленот, да расте побрзо. Во северна и источна Литванија се собрани многу карактеристични песни за нишање, кои бараат да се турка лулашката колку што е високо. Има и хумористични свингирачки песни, со исмејување на оние кои не успеале да закачат лулашка и оние кои одбиваат да учествуваат. Има цел репертоар во кој се исмеваат млади мажи. Мелодискиот ритам на овие песни е од особена важност, бидејќи има врска со движењето на свингирањето. Тонски, свингирачките песни наликуваат на архаични работни песни.

Песните на празникот Ѓурѓовден се поврзуваат со повторното будење на пролетта. Некои од нив ги рефлектираат древните верувања во магичната моќ на зборовите, како што е специјалната волшебница која повикува да ги соберат клучевите, да ја отклучат земјата и да ја ослободиш тревата. Во источна Литванија наидуваме на интонирани извици, кои сведочат за нивната употреба во ритуалите. Ѓурѓовден традиционално е поврзан со сточарството. На тој ден стадата за првпат се пуштаат на пасиште, придружени со овчарски песни, кои обично ги наоѓаме класифицирани меѓу работните песни.

Пролетниот празник Духовден е прослава на обновувањето и процутот на зеленилото. Во неговите традиции наидуваме на остатоци од пагански верувања во магичната моќ на растенијата. Тоа е и празник на овчарите, за време на кој тие ги украсуваат своите стада во зелени венци и се препуштаат на храна и пијалаци. Пред и по Духовден, традицијата барала сите да ги „посетуваат“ посевите. Песните поврзани со оваа традиција сè уште можат да се сретнат во источна Литванија. Нив ги пееле жени, кои групно шетале низ полињата „посетувајќи“ посевите. Тие пееле за синчец, за берењето на хмељ, за односите меѓу снаите и свекрвите, а во некои има упатување на вистинското „посета“.

Не се познати многу песни кои го придружуваат празникот Св. Јован. Оние песни што се запишани, минливо се однесуваат на празникот, иако самите ритуали се широко практикувани до ден-денес. Една од најраспространетите традиции е посетата на полиња помеѓу празниците Св. Јован и Св. Петар. Празникот Св. Јован е познат и како Куполе фестивал.

Повеќето од песните на Св. Јован кои преживеале се наоѓаат во северна Литванија, вклучувајќи примери на сутартините. Овие полифонични песни на Св. Јован обично се нарекуваат куполи, кои вклучуваат рефрени и вокабли како купола купола, куполи од цвеќиња. Празниците на Св. Јован и Св. Петар го означиле крајот на календарскиот фестивалски циклус песни. Песните кои се пееле во текот на летото и есента придружувале задолженија и припаѓаат на жанрот на работни песни. Исклучок е Велинес на 2 ноември за време на кој се комеморирале загинатите. Сепак, нема конкретни песни кои се снимени во врска со овој ден. Плачовите и песните на сираците често се поврзуваат со Велинес.

 Трудови песни 
Трудовите песни се меѓу најстарите облици на фолклорот. Тие настанале кога била применета рудиментирана физичка работа. Како што се подобрувале земјоделските алатки и се менувале управувањето со трудот, многу работни песни повеќе не биле соодветни за придружување на задачите и почнале да исчезнуваат. Многу од песните се разделиле од конкретната работа и станале лирски песни на тема работа што треба да се пеат во секое време. Трудовите песни се многу различни по функција и возраст. Има некои многу стари примери, кои ја задржале својата директна врска со ритамот и процесот на работата што треба да се изврши. Подоцнежните трудови песни се пеат повеќе од чувствата, искуствата и аспирациите на една личност. Постарите работни песни попрецизно ги поврзуваат различните фази на работата што требало да се изврши. Тие се категоризирани според нивната намена на фарма, во домот итн.

 Пастирски песни 
Пастирсските песни сочинуваат значителен дел од репертоарот на работните песни. Понатаму се категоризираат според тоа кој ги пее и според темата. Овчарските песни ги пеат децата, додека ноќните песни ги пеат возрасните. Овчарските песни понатаму може да се категоризираат во холос и сигнали; веркавимаи, или жали за сонцето, облаците или ветрот; ралиавимаи (бравчиња) наменети за смирување на животните; песни кои жалат за тешкото судење на сирачињата; детски песни за животни, ѕверови и птици кои овчарите ги пееле додека одмарале. Постојат две подкатегории на песни: едната за чување волови, а другите за пасење коњи.

Пастирските песни го одразуваат чувањето на животните, социјалната состојба на децата, како и упатувањата на древните верувања. Има хумористични овчарски песни, кои не содржат гризен потсмев, туку се добродушни гибани, со сцени од секојдневието на овчарот. Најархаичните и најтесно поврзани со задачата на овчарството се шуплините и сигналите, плачот и браздата.

Најпримитивните облици на овчарскиот фолклор се холовите и сигналите, кои се користат за повикување и смирување на животните и за комуникација меѓу овчарите. Често се состојат од ономатопеја, како што се кир-га-га, ралио, едро едро, стинго, уз бир итн. Мелодиски холовите се многу едноставни, обично се состојат од кратки мотиви составени од третини и четврти.

Рецитативните мелодии на веркавимаите на овчарите се слични на погребните оплакувања. Овчарите ја плачат својата судбина и бараат мајка Сонце да ги стопли или облаците да продолжат понатаму.

Ралијавимаи или варблови се исто така рецитативни мелодии, кои се одликуваат со гласовното ралио, кое има за цел да ги смири животните. Ралијавимаите немаат поставена поетска или музичка форма. Тие се слободни рецитативи, обединети со рефрените. Некои брадавици завршуваат со продолжена улулација, заснована на голема или мала третина.

Песните за пасење волови се занимаваа со оваа работа. Честопати ги пееле жени, бидејќи тие се занимавале со стадото. Сликите на млада љубов биле чести; некои за реципрочна љубов, други за скршеното срце на една девојка со лудило. Мелодиите се лирски.

Песните за пасење коњи ги пееле мажите бидејќи мажите биле тие што јавале ноќе. Тие се песни на љубовта и односите меѓу младите. Мелодиите на ноќните песни имаат одредени заеднички стилски карактеристики. Многумина имаат галопирачки ритам и раскажуваат љубовна приказна.

 Песни за орање 
Циклусот на теренска работа на фармата започнува со орање. Не е познато дека постојат многу од нив. Тие се меѓу уметнички најинтересните од литванските лирски народни песни. Тие ја опишуваат самата работа, како и селскиот живот, односите и љубовта меѓу младите. Мелодиите не се специфични бидејќи мелодијата не е поврзана со движењето на работата што се работи. Сепак, ритамот на песната можеше да се усогласи со чекорот на орачот.

 Песни за правење сено 
Во Литванија се снимениле голем број песни за сено. Тие исто така се подкатегоризирани во песни за косење сено и гребење. Многу песни ги комбинираат двете теми. Песните за гребење сено се помеланхолични од песните за косење и често содржат слики за девојче сираче. Други песни ги опишуваат сите задачи поврзани со правењето сено, почнувајќи со косење и завршувајќи со хранење на сеното на животните. Песните за правење сено често олицетворуваат детелина или друг убаво расцутен цвет и често содржат упатувања на љубовта. Чувствата на младите се изразуваат преку сликите на процесот на сено. На пример, песната „Поминува момче низ полето“ раскажува за брат кој работи на полето со челична коса. Тој планирал да ја искоси детелината и со неа да ја украси својата капа пред да ја намами младата девојка. За разлика од овие љубовни песни се песните кои се фокусираат на темата на војната. Тие со жалење пеат за братот кој мора да замине во големата војна. Многу песни раскажуваат за заокружување на регрути, што покажува дека овие песни се од првата половина на 19 век.

Рефрените се вообичаени во песните за правење сено. Најчестиот вокабл што се користи е валио, па оттука — валијавимас, термин за пеење на песни за правење сено. Вокаблот се пее полека и широко, евоцирајќи ги пространите полиња и расположението на сезоната на сено.

Песните за правење сено покажуваат две различни фази во нивниот мелодиски развој. Мелодиите од порано потекло се слични на другите рани песни, особено песните за берба на 'рж, кои заземаат централна позиција во репертоарот на работните песни. Подоцнежните песни за правење сено имаат поширок модален опсег и структурно се посложени. Повеќето се во мајор и се хомофонични. Сепак, и двата типа на песни го содржат гласовникот valio — во северните висорамнини, како и во Самогитија.

 Песни за берба на 'рж 
Бербата на 'ржта е централна фаза во земјоделскиот циклус, затоа најзастапениот репертоар на работни песни е поврзан со 'ржта. Некои песни раскажуваат за вистинската берба на 'рж, додека други метафорично отсликуваат возена, трчачка низа. Во некои песни делото се смета за благородно, додека во други се нагласува тешкотијата на работата: расположението е мачно и тажно, љубовта и бракот се теми кои преовладуваат. Сликите на природата се многу чести, често сочинуваат цела независна гранка на песна. Често се дискутира за семејните односи меѓу родителите и децата, со посебен акцент на тешката судбина на снаата во патријархалното семејство. Се споменуваат и војната, митолошките елементи и сиропиталиштето. Во хумористичните песни се спомнуваат конкретни села во кои се исмеваат младите жители, лошата жетва, недоветните мајстори, мрачните косилки итн.

Жетвата на 'ржта завршувала со прослава, која се фокусирала на ткаење на 'ржан венец, наречен иеварас или јоварас, носејќи го дома и подарувајќи го на мајсторот.

Најважниот елемент на песните за берба на 'рж е нивниот уникатен мелодиски стил, определен од тесната поврзаност со ритуалот и функцијата на делото. Олицетворение на стилот може да се најде во југоисточна Литванија - Џукија. Модално - тонската структура на некои од овие песни се врти околу мала третина, додека други се изградени на голема тетракорд.

 Жетва на овес, песни за влечење лен и хељда и собирање коноп 
Песните за берба на 'рж се исто така тесно поврзани со други работни песни: берба на овес, влечење леќата и лен - овие задачи имаат многу заедничко и ги извршувале жени. Заедничките ритмички и тонски структури сведочат за нивната антика.

Некои песни за бербата на леќата и овесот имаат различни текстови и постојани мелодии, меѓутоа, исто како и во песните за бербата на 'рж, некои од нив никогаш не ја спомнуваат работата што се работи. Песните за берба на овес пеат за момчето и слугинката, за љубовта и бракот. Функцијата на песната може да се одреди од мелодијата. Други песни навистина го спомнуваат процесот на работа, именувајќи го речиси секој чекор: сеење, одгледување, жнеење, врзување, редење, транспортирање, вршидба, мелење, па дури и јадење. Покрај монофоничните песни за берба на овес на Џукија, има и неколку сутартини од северна Аукштаитија, кои се директно поврзани со работата на одгледување овес.

Песните за влечење на хељда, кои ги има само во Џукија, не ја спомнуваат работата. Единствената причина зошто знаеме дека се пеат додека влечат хељда е од објаснувањата на пејачите. Зафатените пчели во стиховите се паралелни со младите моми зафатени со нивното ткаење.

Многу песни се поврзани со влечење лен и заедничко кршење лен. Песните за влечење лен го одразуваат циклусот на задачи за одгледување и берба на лен. На ленените предмети се упатуваат со љубов. Во некои песни сликите на одгледување и обработка на лен се гледаат преку односот на момчето и неговата девојка. Хумористични песни за влечење лен ги исмеваат безделниците.

Песните за собирање коноп многу личат на песните за влечење лен.

 Водечки песни 
Водечките песни се меѓу најстарите работни песни. Хроничарот Алесандро Гуањини пишувал за литванските мелечки песни во 16 век. Жанрот може да се идентификува со карактеристични рефрени и вокабли, како што се Пијан на пат и или срамежлив. Тие го сугерираат брмчењето на воденичките камења, како и ритамот на мелењето. Водењето го правеле жени, а текстот е за животот на жените, како и за самото дело: за воденичките камења, тешкотијата на работата, чувствата на љубов и семејните односи. Многу често мелечките песни започнуваат со формулата „Мелам, мелувам сам“, проследено со текст кој потсетува на песните на сирачињата. Водечките песни немаат традиционални мелодии, но се карактеристично бавни, компонирани, мелодискиот ритам малку варира. Тие се тесно поврзани со нивната работна функција.

 Песни за предење и ткаење 
Песните за предење и ткаење се најважни од песните за работата во домот. Сликите на двете се многу слични и не е секогаш лесно да се разликува едното од другото. Во песните за предење главна тема е самото предење, предење и родан. Во некои има хумористични референци за влечењето или мрзливите предење кои не ја совладале уметноста на предење и ткаење до моментот кога требало да се венчаат. Некои спинтинг песни се весели и хумористични, додека други наликуваат на мелечки песни кои жалат за тешкото страдање на жената и копнежот за нивните домови и родители. Овие песни имаат карактеристични мелодии. Има и многу уникатни сутартини за предење, карактеристични со јасни и строги ритми. Текстовите го опишуваат работниот процес, додека рефрените го имитираат вртењето на тркалото што се врти.

Главната слика на ткаењето песни е процесот на ткаење, ткајачот, разбојот, нежните постелнини. Бидејќи девојките вообичаено плетеле постелнина за да ги наполнат своите свадбени панталони, процесот на ткаење бил многу поетизиран.

 Песни за перење 
Песните кои се пеат при перење и белење се интересни и уникатни, но прилично ретки. Процесот на белење добива поголемо внимание отколку на перењето. Понекогаш рефренот ги имитира звуците на бумбарот и шуплината - алатките за перење. Песните честопати ги хиперболизираат сликите на чудните барања на свекрвата, како што е користењето на морето наместо бубачки, и небото на местото на шлаг, и на врвовите на дрвјата за сушење. Но, снаата протестирала дека таа не е риба што плива во морето, птица што лета меѓу дрвјата и дека таа не е Месечината што се врти низ небото.

 Риболовни песни 
Риболовните песни се за морето, заливот, рибарот, неговиот чамец, мрежата и честопати се споменуваат имиња на местата на морето, како што се Клајпеда или Русне. Некои песни го отсликуваат процесот на риболов: „тројца рибари ловат риба во поплавната рамнина Крок Ланка, фаќаат платика, мрестот на платика, а зандерот скока“. Емоциите на заљубените млади луѓе често се прикажуваат на начини кои се единствени само за риболовните песни. На пример, додека двајца браќа оделе на риболов, тие не фатиле штука, туку млада девојка. Монофоничните мелодии се типични за пеачките традиции на приморските региони на Литванија.

 Ловечки песни 
Нема многу ловечки песни и не се знае многу за нивната еволуција или времето и местото каде што требало да се пеат. Мотивите за лов се многу јасно изразени - едниот раскажува за зајак застрелан во шумата, во другиот се повикува да се пуштат песовите да ги бркаат зајакот, еленот или самурот.

 Песни за берење бобинки и собирање печурки 
Ова се еднини песни. Песните за собирање бобинки опишуваат млади девојки кои берат бобинки, се среќаваат со момчиња и нивните разговори. Песните за собирање печурки можат да бидат хумористични, да го осветлат процесот на собирање и готвење на печурките, опишувајќи ја „војната“ на печурките или нивните „свадби“.

 Наводи 

Категорија:Национални симболи на Литванија
Категорија:Литванска музика