Италијанска Источна Африка

Италијанска Источна Африка (, AOI)  била италијанска колонија во Рогот на Африка. Таа била формирана во 1936 година по Втората итало-етиопска војна преку спојување на италијанска Сомалија, италијанска Еритреја и новоокупираната Етиопска империја.

Италијанската Источна Африка била поделена на шест гувернери ж. Еритреја и Сомалија, италијански поседи од 1880-тите, биле проширени со заземена етиопска територија и станаа гувернери на Еритреја и Сомалија. Остатокот од „италијанска Етиопија“ ги сочинувале гувернерите Харар, Гала-Сидамо, Амхара и Сциоа. Фашистичката колонијална политика имала заснована на принципот раздели и владеј и ги фаворизирала Оромосите, Сомалијците и другите муслимани во обид да ги ослабат нивните врски со Амхарите кои биле владејачка етничка група во Етиопската империја.

За време на Втората светска војна, италијанска Источна Африка била окупирана од сили предводени од Британците, вклучувајќи колонијални единици и етиопски герилци во ноември 1941 година. По војната, италијанска Сомалија и Еритреја потпаднале под британска управа, додека Етиопија ја вратила својата независност. Во 1950 година, окупираната Сомалија станала доверлива територија на Обединетите нации во Сомалиленд, управувана од Италија од 1950 година до нејзината независност во 1960 година. Окупираната Еритреја станала автономен дел на Етиопија во 1952 година, а подоцна била анектирана од Етиопската империја во 1962 година.

 Историја 

 Освојување на Етиопија 
мини| Абисинските благородници Сејум Менгеша, Гетачев Абате и Кебеде Гебрет му се покоруваат на Бенито Мусолини во февруари 1937 година.
Историчарите сè уште се поделени околу причините за италијанскиот напад на Етиопија во 1935 година. Некои италијански историчари како Франко Каталоно и Џорџо Рошат тврдат дека инвазијата била чин на социјален империјализам, тврдејќи дека Големата депресија тешко го нарушила престижот на диктаторот Бенито Мусолини и дека му била потребна странска војна за да го одвлече вниманието на јавното мислење. Други историчари, како што е Пјетро Пасторели, тврдат дека инвазијата била започната како дел од експанзионистичката програма за да се направи Италија главна сила во областа на Црвеното Море и на Блискиот Исток. Средно толкување било понудено од американскиот историчар Мек Грегор Нокс, кој тврдел дека војната била започната и од надворешни и од домашни причини, што е и дел од долгорочните експанзионистички планови на Мусолини и имал намера да му даде на Мусолини надворешнополитички триумф што ќе му овозможел тој дома да го турне фашистичкиот систем во порадикална насока.

За разлика од четириесет години порано, италијанските сили биле далеку посупериорни од етиопските сили, особено во воздушната моќ, и тие набрзо победиле. Императорот Хаиле Селасие бил принуден да ја напушти земјата, при што италијанските сили влегле во главниот град Адис Абеба, за да прогласат „Италијанска империја на Етиопија“ до 5 мај 1936 година Некои Етиопјани ги пречекале Италијанците и соработувале со нив во владата на новосоздадената Италијанска империја, како Рас Сејум Менгеша, Рас Гетачев Абате и Рас Кебеде Гебрет . Во 1937 година, пријателството на Сејум Менгеша со италијанскиот вицекрал , принцот Амедео, војводата од Аоста, му овозможило на овој Рас да одигра влијателна улога во обезбедувањето ослободување на 3.000 етиопски заробеници кои се држеле во италијанска Сомалиланд.

Италијанската победа во војната се совпаднала со зенитот на меѓународната популарност на фашистичкиот режим на Мусолини, за време на кој колонијалистичките водачи го пофалија Мусолини за неговите постапки. Меѓународната популарност на Мусолини се намалила како што тој ја одобрил анексијата на Австрија од нацистичка Германија, започнувајќи политички наклон кон Германија што на крајот довело до пад на Мусолини и фашистичкиот режим во Италија во Втората светска војна. Италијанска Источна Африка била формирана на 1 јуни 1936 година, набргу по освојувањето, со спојување на претходно постоечките колонии на италијанска Сомалиланд и италијанска Еритреја со новоосвоената територија. Одржувањето и создавањето на етиопските колонии вило многу скапо.

 Втора светска војна и распаѓање 
мини|207x207пкс| Северен фронт на кампања во Источна Африка: Сојузничките напредуваат во 1941 година
На 10 јуни 1940 година, Италија објавила војна на Велика Британија и Франција, што ги направила италијанските воени сили во Либија закана за Египет, а оние во италијанската Источна Африка опасност за британските и француските територии во Рогот на Африка. Италијанското воинство, исто така, го затворил Медитеранот за трговските бродови на сојузниците и ги загрозил британските патишта за снабдување долж брегот на Источна Африка, Аденскиот Залив, Црвеното Море и Суецкиот канал. (Кралството Египет останало неутрално за време на Втората светска војна, но Англо-египетскиот договор од 1936 година им дозволил на Британците да го окупираат Египет и англо-египетскиот Судан) Египет, Суецкиот канал, францускиот Сомалиленд и британскиот Сомалиленд исто така биле ранливи на инвазија, но Командо Супремо (италијански Генералштаб) планирал војна по 1942 година. Во летото 1940 година, Италија била далеку од подготвена за долга војна или за окупација на големи области на Африка.

Непријателствата започнале на 13 јуни 1940 година, со италијански воздушен напад врз базата на 1 ескадрила јужнородески воздухопловни сили (237(Родезија) ескадрила РАФ) во Ваџир во источноафриканскиот протекторат (Кенија). Во август 1940 година, протекторатот на британскиот Сомалиленд бил окупиран од италијанските сили и апсорбиран во италијанска Источна Африка. Оваа окупација траела околу шест месеци.

До почетокот на 1941 година, италијанските сили биле во голема мера потиснати од Кенија и Судан. На 6 април 1941 година, Адис Абеба била окупирана од 11-та (африканска) дивизија, која добила предавање на градот. Остатоците од италијанските сили во АОИ се предале по Битката кај Гондар во ноември 1941 година, освен групите кои воделе италијанска герилска војна во Етиопија против Британците сè додека примирјето во Касибиле (3 септември 1943 година) не ги завршило непријателствата меѓу Италија и сојузниците.

Во јануари 1942 година, со конечното официјално предавање на Италијанците, Британците, под американски притисок, потпишале привремен англо-етиопски договор со Селасие, со кој се признавало етиопскиот суверенитет. Маконен Енделкачев бил именуван за премиер и на 19 декември 1944 година беше потпишан конечниот англо-етиопски договор.

Во мировниот договор од февруари 1947 година, Италија официјално се откажала од суверенитетот над нејзините африкански колонии. Еритреја била ставена под британска воена управа за време на траењето, а во 1950 година станала дел од Етиопија. По 1945 година, Британија ги контролирала двата Сомалиланди, како протекторати. Во ноември 1949 година, Обединетите нации ѝ доделиле покровителство на Италија над италијанскиот Сомалиленд под строг надзор, под услов Сомалија да постигне независност во рок од десет години. Британскиот Сомалиленд станал независен на 26 јуни 1960 година како Држава Сомалиленд, Територијата на Сомалија (поранешна италијанска Сомалиленд) станала независна на 1 јули 1960 година и териториите обединети како Сомалиска Република.

 Колонијална администрација 
мини|Италијанска источноафриканска банкнота од 100 лири
мини| Зградата на етиопската електроенергетска корпорација од италијанската ера, Адис Абеба
Со колонијата управувал вицекралот на Етиопија и генерален гувернер на италијанската Источна Африка, назначен од италијанскиот крал. Доминацијата била дополнително поделена за административни цели на шест гувернери, понатаму поделени на четириесет комесаријат.

 Територија 
Кога била основана во 1936 година, италијанската Источна Африка се состоеше од старите италијански поседи во Рогот на Африка: италијанска Еритреја и италијанскиот Сомалиланд, во комбинација со неодамна освоената Империја Етиопија. Последователно, Виктор Емануел III од Италија ја усвоил титулата „ Император на Етиопија“, иако тоа не било признаено од друга земја освен нацистичка Германија и царска Јапонија. Територијата била поделена на шест гувернери: Еритреја и Сомалија, составени од соодветните поранешни колонии, проширени со територија од Етиопија. Остатокот од „ италијанска Етиопија “ се состоел од гувернерите Харар, Гала-Сидамо, Амхара и Адис Абеба. Гувернератот Адис Абеба бил проширен во гувернерот Сциоа со територија од соседните Харар, Гала-Сидамо и Амхара во ноември 1938 година.

Италијанската Источна Африка била накратко проширена во 1940 година, кога италијанските сили го нападнаа британскиот Сомалиленд, со што ги ставиле сите сомалиски територии, настрана од малата колонија Француски Сомалиленд, под италијанска администрација. Меѓутоа, проширената колонија била распарчена само една година подоцна, кога во текот на источноафриканската кампања колонијата била окупирана од британските сили.

 Економски развој 
мини|400x400пкс| Карта со црвено ги прикажува новите патишта (како „Царскиот пат“ и оние во изградба во 1941 година) создадени од Италијанците во Етиопија и АОИ More detailed map
Фашистичката колонијална политика во италијанската Источна Африка имала принцип на раздели и владеј . За да се ослабне православниот христијански народ Амхара кој ја водел Етиопија во минатото, територијата за која претендираа еритрејците Тигра-Тигриња и Сомалијците биле дадени на гувернерот на Еритреја и гувернерот на Сомалија.Напорите за реконструкција по војната во 1936 година биле делумно фокусирани на корист на муслиманските народи во колонијата на сметка на Амхара за зајакнување на поддршката од муслиманите за италијанската колонија. 

мини|Станица Асмара на железницата во Еритреја во 1938 година, со патници кои се качија на Литорина
Најважната железничка линија во африканските колонии на Кралството Италија, 784 Џибути-Адис Абеба долга км, била купена по освојувањето на Етиопската империја од страна на Италијанците во 1936 година. Рутата била опслужувана до 1935 година со парни возови на кои им биле потребни околу 36 часа за да се направи вкупното патување помеѓу главниот град на Етиопија и пристаништето Џибути. Во 1938 година по италијанското освојување, брзината на возот била зголемена со воведувањето на четири вагони со висок капацитет „тип 038“ добиени од моделот Fiat ALn56.

 Демографија 
мини|Италијански доселеници во Масава
мини|Административни поделби на италијанска Источна Африка
Англиски Капитал Вкупно население  Италијанци  Означете Грб Гувернератот Амхара Гондар 2.000.000 11.103 AM42x42пкс Гувернерот на Еритреја Асмара 1.500.000 72.408 ЕР42x42пкс Гувернератот Гала-Сидамо Џима 4.000.000 11.823 Г.С42x42пкс Гувернератот Харар Харар 1.600.000 10.035 ХА42x42пкс Гувернерат на Сиоа Адис Абеба 1.850.000 40.698 SC42x42пкс Гувернерат на Сомалија Могадишу 1.150.000 19.200 СОМ42x42пкс

 Наводи 

 Библиографија 






 Tuccimei, Ercole (1999). La Banca d'Italia in Africa, Presentazione di Arnaldo Mauri, Laterza, Bari,  [in Italian].



Категорија:Држави и територии распаднати во 1941 година
Категорија:Држави и територии настанати во 1936 година
Категорија:Окупирани територии во Втората светска војна
Категорија:Политички режими во меѓувоениот период
Категорија:Африкански Рог
Категорија:Источна Африка
Категорија:Поранешни колонии во Африка