Второ послание на апостол Петар

Второ послание на апстол Петар — книга од Новиот завет на Библијата.

Авторот се претставува себеси како „Симон Петар“, слуга и апостол на Исус Христос“. Поради ова, посланието традиционално му се припишува на Апостол Петар, но највеќето стручњаци го сметаат дека се работи за псевдоним, а автор е некој или некои од неговите следбеници.Brown, Raymond E., Introduction to the New Testament, Anchor Bible, 1997, . p. 767 „псевдонимноста на 2 Петар е посигурна од онаа на било кое новозаветно дело.“ Се проценува дека посланието е напишано некаде меѓу 60 и 150 г. Оригиналот е напишан на коински грчки.

 Авторство и датирање 
Според самото послание, тоа е напишано од Апостол Петар, личен сведок на Христовите дела. Ако 2 Петар 3,1 (второто послание) се повикува на 1 Петар, примачите на писмото се разните цркви во Мала Азија (вид. 1 Петар 1,1).

Највеќето библисти заклучиле дека Петар не е авторот на ова послание, сметајќи го истото за псевдоепиграфско.Dale Martin 2009 (lecture). . Yale University. Accessed 22 July 2013. Lecture 24 (transcript)  Причини за ова се јазичните разлики со 1 Петар, упоребата на Јудиното послание, можните алузии на гностицизмот од II век, бодрењето по одложената парусија (Второ пришествие) и слабата надворешна поддршка.Grant, Robert M.  A Historical Introduction To The New Testament, chap. 14 .

Датумот на пишување на посланието е тешко одредлив. Ако се чита буквално, тогаш тоа би било 65–68 г. бидјеќи Петар умрел маченичка смет во 68 г. од режимот на Нерон и поради тоа што самиот автор знае дека му се наближува смртта 2 Петар 1,14 („бидејќи знам дека наскоро ќе го оставам моето тело, како што Господ наш, Исус Христос, ми откри“).Bauckham, RJ (1983), Word Bible Commentary, Vol. 50, Jude-2 Peter, Waco.

Прашањата за авторството и датирањето се потесно поврзани. Стручњаците сметаат дека посланието е напишано некаде меѓу 60 и 150 г., поретпочитајќи 80-90 г.Duff, J. (2001). 78. 2 Peter, in John Barton and John Muddiman (ed.), "Oxford Bible Commentary". Oxford University Press. p. 1271

Рано ракописно сведоштво
мини|десно|Две страни од Бодмеровиот папирус VIII — денес најстариот извор на текстот од Второто послание на Петар.
Еве некои рани раскописи во кои се содржи оваа книга:
Грчки
Папирус 72 (III/IV век)Nongbri, "The Construction of P. Bodmer VIII and the Bodmer 'Composite' or 'Miscellaneous' Codex," 396
Ватикански ракопис (B или 03; 325–50 г.)
Синајски ракопис ( или 01; 330–60 г.)
Александриски ракопис (A или 02; 400–440 г.)
Ефремов ракопис (C или 04; ~450 г.; делумен)Eberhard Nestle, Erwin Nestle, Barbara Aland and Kurt Aland (eds), Novum Testamentum Graece, 26th ed., (Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 1991), p. 689.
Папирус 74 (VII век; постоечки стихови 3,4, 3,11, 3,16)

Латински
Флериски ракопис (h; VI век, старолатински; делумен)

Поврзаност со Посланието на апостол Јуда
Постои јасна врска меѓу текстовите на 2 Петар и Посланието на апостол Јуда. Еве ги заедничките зачала:
 2 Петар  Јуда 1,5 31,12 52,1 42,4 62,6 72,10–11 8–92,12 102,13–17 11–133,2-3 17-183,14 243,18 25

 Канонско усвојување 
Усвојувањето на посланието било предмет на распава поради неговото авторство, но не и отфрлање.Donald Guthrie, Introduction to the New Testament 4th ed. (Leicester: Apollos, 1990), p. 806. Прв кој изразил сомнеж за авторството бил Ориген (~185–254), иако самиот не дава образложение за тоа. Во негово време посланието било насекаде прифатено како канонско."

Во друг дел од неговиот текст, се чини дека Ориген го прифаќа Петар како автор.M. R. James, "The Second Epistle General of St. Peter and the General Epistle of St. Jude", in Cambridge Greek Testament (1912), p. xix; cf. Origen, Homily in Josh. 7.1. Пред Ориген, се сметало дека сè уште нема цврсти докази за да се дојде до став;Donald Guthrie, Introduction to the New Testament 4th ed. (Leicester: Apollos, 1990), p. 807. во делата на апостолските отци отсуствуваат непосредни цитати на посланието, макар што е забележано можно влијание врз делата на Климент Александриски († ~211), Теофил Антиохиски († ~183), Аристид Атински († ~134), Поликарп Смирнски († 155) и Јустин Философ († 165).Bigg 1901, 202–205.J. W. C. Wand, The General Epistles of St. Peter and St. Jude (1934), p. 141.

Роберт Пичирили заблежал дека папата Климент Римски ги поврзува Јаков 1,8, 2 Петар 3,4 и Марко 4,26 во 1 Климент 23,3. Ричард Бокам и Питер Дејвис исто така забележале дека цитираното во 1 Климент 23,3 одговара на 2 Петар 3,4, но го сметаат дека станува збор за заеднички апокалиптички извор, употребен и во 2 Климент 11,2.Bauckham 1983, 283–84.Davids, P. H. (2004). “The Use of Second Temple Traditions in 1 and 2 Peter and Jude,”  in Jacques Schlosser, ed. The Catholic Epistles and the Tradition, Bibliotheca Ephemeridum Theologicarum Lovaniensium 176; Leuven: Peeters Publishers, 426–27.

Карстен Петер Тиде го надополнува Пичирили со дела на други дејци како Јустин Философ и Минуциј Феликс кои непосредно го користат 2 Петар и додава ново повикување на Климент (1 Клим. 9,2 = 2 Пет. 1,17).Thiede, C. P. (1986).   A Pagan Reader of 2 Peter: Cosmic Conflagration in 2 Peter 3 and the Octavius of Minucius Felix. Journal for the Study of the New Testament, 8(26), 79–96.

Во книжевните апокрофи 2 Петар се цитира во Ерминиот Пастир (95–160 г.),Osburn, D. Carroll. (2000). "Second Letter of Peter", in Eerdmans Dictionary of the Bible, pp. 1039.Elliott, John. (1993). "Second Epistle of Peter", in Anchor Bible Dictionary 5. pp. 282–87, at 287. Откровението на Петар (~125–135 г.),Elliott 1993, 283.C. Detlef G. Müller (1992). "Apocalypse of Peter", in Schneemelcher, New Testament Apocrypha, vol. 2, pp. 620–38.Bigg 1901, 207.Spicq 1966, 189.Bauckham 1983, 162. Евангелието на Вистината (140–170 г.) и Тајната книга Јованова (120–180 г.).Helmbold, Andrew (1967). The Nag Hammati Gnostic Texts and the Bible. Grand Rapids, pp. 61.

Евсевиј Кесариски (~275–339) од своја страна изразува сомнеж, што претставува најрано непосредно сведоштво за ова, макар што вели дека највеќето го прифаќаат текстот. Во времето на Јероним Стридонски (~346–420) посланието било веќе прифатено како канонско.Donald Guthrie, 1990, Introduction to the New Testament 4th ed. Leicester: Apollos, pp. 808–9, макар што напоменат е исклучокот на сирискиот канон, во кој е усвоен некаде околу 509 г.; погл. Јероним Стридонски, За знаменитите мажи, Глава 1.

Пешитата (Библијата според сириската традиција) не го содржи ова послание бидејќи го смета за некаконско.

Содржина
Посланието започнува со обраќање до верниците при што апостолот ги повикува на покорност, побожност, трпение, добродетелство, разум, воздржување и љубов. Притоа, тој се повикува како на личното сведоштво на страдањата на Исус Христос, така и на старите пророци кои го проповедале божјото слово. Во продолжение, апостолот ги предупредува верниците на лажните пророци, истакнувајќи дека Господ секогаш ги казнува грешниците и ги поштедува праведниците, а во тој поглед наведува повеќе примери (паднатите ангели, потопот, судбината на Содом и Гомор, Ное, Лот) кои покажуваат дека лажните пророци ќе завршат во погибел. Посланието завршува со најавата на крајот на светот и со пораката до верниците да се подготвуваат за доаѓањето на Господ.„Новиот завет на нашиот Господ Исус Христос“, во: Свето писмо на Стариот и на новиот завет (трето издание). Свиндон: Британско и инострано библиско друштво, Скопје: Македонска книга, 1998, стр. 182-184.

За Посланието
Ова послание во голема мера се разликува од 1 Петар како по содржина, така и по стил. Неговиот автор, како и авторот на Евангелието според Лука и Делата на светите апостоли, е запознаен со книжевните обичаи, пишувајќи на повисок коински грчки отколку, на пример, Павловите писанија или Евангелието според Марко.Helmut Koester, 1982, Introduction to the New Testament, Vol. One: History, Culture and Religion of the Hellenistic Age, Fortress Press/Walter de Gruyter. pp. 107–10. Употребени се горгијански фигури, својствени на азиската реторика (азијанизам),Reicke 1964, 146–47.Kelly 1969, 228. чиј стил е сличен на оној на Игнатиј Богоносец и Посланието до Диогнет.Aune, David E. (2003). The Westminster Dictionary of New Testament and Early Christian Literature and Rhetoric. Westminster John Knox Press. pp. 199 Ова води до ставот дека посланието, исто како 1 Петар, им е упатено на нееврејските христијани во Мала Азија.Köstenberger, Andreas J; Kellum, Scott L, and Quarles, Charles L. (2012). The Lion and the Lamb. B&H Publishing Group, pp. 338–39Chaine 1939, 32–3.Knoch 1990, 199.

Посланието вели дека е напишано накратко пред смртта на апостолот (1,14), што може да не се содржело во изворниот текст. Аргументите за и против изворноста на овој исказ зависат од тоа дали толкувачот го прифаќа или одбива натприродното влијание врз животот на пишувачот.

Во посланието Стариот Завет се спомнува 11 пати. Во 3,15-16 се спомнува едно од Павловите посланија. Некои сметаат дека 3,10 е во врска со 1 Сол 5,2, а 3,14 со 1 Сол 5,23.

Авторот на 2 Петар е запознаен со евангелската традиција, главно со Христовото преображение, 1,4 има е поврзано со Марко 9,1; 1,11 со Марко 9,1; 1,16 и 18 со Марко 9,2-10; 1,17 со Матеј 17,5; 1,19 со Марко 9,4;Longenecker, Richard N. (2005). Contours of Christology in the New Testament, pp 280–81. и ветувањето за Второто пришествие, 3,10 со Марко 13,31 или Лука 21,33.Werse 2016, 124.

Книгата исто така дели низа зачала Посланието на апостол Јуда — 1,5 со Јуда 3; 1,12 со Јуда 5; 2,1 со Јуда 4; 2,4 со Јуда 6; 2,5 со Јуда 5; 2,6 со Јуда 7; 2,10–11 со Јуда 8–9; 2,12 со Јуда 10; 2,13–17 со Јуда 11–13; 2,18 со Јуда 16; 3,2 со Јуда 17; 3,3 со Јуда 18; 3,14 со Јуда 24 и 3,18 со Јуда 25.T. Callan, "Use of the Letter of Jude by the Second Letter of Peter", Biblica 85 (2004), pp. 42–64. Бидејќи посланието на апостол Јуда е многу пократко од 2 Петар, и поради разни стилски поединости, меѓу библистите постои консензус дека Јуда е извор на сличните зачала во 2 Петар.The Westminster dictionary of New Testament and early Christian literature, David Edward Aune, p. 256

Во 2 Peter 2,4 се спомнува Тартар како затвор за извесни паднати ангели. Тој е разработен во Јуда 6. Меѓутоа Јуда 6 јасно се повикува на Книгата на пророкот Енох. Бокам вели дека 2 Петар 2,4 е делумно зависен од Јуда 6 но независно се повикува на параенетичката традиција на која се заснова Јуда 5–7. Во оваа традиција спаѓаат Мудрост Сирахова 16,7–10, Дамаскиот документ 2,17–3,12, 3 Макавејска 2,4–7, Заветите на дванаесетте патријарси 3,4–5 и Мишненскиот синедрион 10,3.Christian-Jewish Relations Through the Centuries By Stanley E. Porter, Brook W. R. Pearson

 Поврзано 
 Прво послание на апостол Петар
 Соборни посланија

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Второ послание на апостол Петар — Стандардна библија на македонски, 2006 г.



Категорија:Книги од Новиот завет
Категорија:Соборни посланија
Категорија:Христијански текстови од 2 век