Султанат на Сингора

Султанатот Сингора бил силно утврден пристанишен град во јужен Тајланд и претходник на денешниот град Сонгкла. Била основана на почетокот на 17 век од Персиецот Дато Могол и процветала за време на владеењето на неговиот син, султанот Сулејман Шах. Во 1680 година, по децении конфликт, градот бил уништен и напуштен; Остатоците вклучувале тврдини, градски ѕидини, холандски гробишта и гробница на султанот Сулејман Шах. Впишан топ од Сингора со печат на султанот Сулејман Шах бил прикажан до јарболот од знамето во Кралската болница Челзи, Лондон.

Историјата на султанатот била документирана во сметки, писма и списанија напишани од трговци од британската и холандската компанија од Источна Индија; неговото уништување било дискутирано во книги и извештаи напишани од претставници на француските амбасади во Сијам во средината на 1680-тите. Семејната историја на султанот Сулејман исто така била хронизирана: принцезата Шри Сулалај, сопруга на кралот Рама II и мајка на кралот Рама III, потекнувала од султанот Сулејман; Денешните потомци го вклучувале 22-от премиер на Тајланд и поранешен адмирал на морнарицата. Изворите кои се однесувале на топот Сингора вклучувале написи објавени во академски списанија и писма напишани од генералот Сер Хари Прендергаст, командант на експедиционите сили на Бурма кои го заробиле Мандалеј во третата англо-бурманска војна.

 Историја 

 Рана историја 
Султанатот Сингора, понекогаш познат како Сонгкла во Као Даенг, бил пристанишен град на длабокиот југ на Тајланд и претходник на денешниот град Сонгкла. Се наоѓал во близина на јужниот врв на полуостровот Сатинг Фра, на и околу подножјето на планината Као Даенг во Синга Након. Трговците на британската и холандската компанија од Источна Индија го нарекувале градот Сангора; Јапонските власти го знаеле како Шиничу; современите француски писатели ги користеле имињата Сингор, Сингор и Сонкурат.

Сингора била основана на почетокот на 17 век од Дато Могол, персиски малајско-муслиман, кој ја прифатил сијамската власт и му оддала почит на Кралството Ајутаја. Се велело дека пристаништето било идеално и способно да примило повеќе од 80 големи бродови; мрежата на копнени и речни патишта ја забрзала трансполуостровската трговија со султанатот Кеда. Џеремијас ван Влиет, директор на трговското место на холандската источноиндиска компанија во Ајутаја, го опишала Сингора како еден од главните градови на Сијам и главен извозник на пиперка; Францускиот патник и трговец со скапоцени камења Џон Баптиста Таверние пишувал за изобилните рудници за лимени во градот. Памутски ракопис во Британската библиотека ја дискутирал политиката и одржливоста на бесцарината на Сингора како центар за регионална трговија:{{Цитат|"На 3-ти февруари делегатот ван Влит слета во Сангора и беше примен од гувернерот, кој беше лут на писмото на Беркеланг, велејќи дека неговата земја е отворена за Холандија без сијамски вовед и дека писмото не било потребно. Ова и други горделиви дела не му се допаднале на почесниот. ван Влит."|Холандски трудови: Извадоци од „Даг регистарот“ 1624–1642.“}}Дато Могол починал во 1620 година, а го наследил неговиот најстар син Сулејман. Десет години подоцна избувнал период на превирања кога кралицата Патани го нарекла новиот владетел на Сијам, кралот Прасат Тонг, како узурпатор и тиранин. Кралицата го задржала данокот и наредила напади врз Лигор (денешен Након Си Тамарат) и Борделонх (денешен Фаталунг); Ајутаја одговорила со блокада на Патани со армија од 60.000 луѓе, како и со помош на холандскиот народ за заземање на Градот. Сингора се вклучила во спорот и во 1633 година испратил пратеник во Ајутаја барајќи помош. Исходот од ова барање не бил познат, но холандските записи покажале дека Сингора била сериозно оштетена, а родот на пиперката бил уништен.

 Независност 
мини| Султанатот на Сингора (宋腒🦛国) делегирал во Пекинг, Кина, во 1761 година.万国来朝图
Во декември 1641 година, Јеремија ван Влиет ја напуштил Ајутаја и отпловил кон Батавија. Тој застанал на пат во Сингора во Февруари 1642 година и му подарил на Сулејман воведно писмо од Phra Khlang (познат од Холанѓаните како Berckelangh), сијамски службеник одговорен за надворешни работи. Одговорот на Сулејман фрлил светлина врз неговиот став кон сузеренитетот:Подоцна истата година Сулејман прогласил независност од Ајутаја и се назначил себеси за султан Сулејман Шах. Тој го модернизирал пристаништето, наредил изградба на градски ѕидини и ровови и изградил мрежа од тврдини што се простирале на пристаништето до врвот Као Даенг. Трговијата цветала: градот го посетувале Холандски и Португалски трговци и уживале пријателски односи со кинеските трговци. Ајутаја се обидел најмалку три пати да го врати Сингора за време на владеењето на Сулејман; секој напад не успеал. Една поморска кампања завршила со срам кога сијамскиот адмирал ја напуштил својата функција. За да помогнел да се одвратиле копнените напади, Сулејман го назначил својот брат, фарисеите, да го зајакнел блискиот град Чаи Бури во Фаталунг.

Султанот Сулејман починал во 1668 година и го наследил неговиот најстар син Мустафа. Набргу потоа избувнала војна со Патани, но и покрај тоа што бил поброен повеќе од четири спрема еден, Сингора ги отфрлил обидите за посредување на султанот од Кедах и имал доверба во својата армија од искусни војници и топови. Во текот на доцните 1670-ти грчкиот авантурист Констанс Фаулкон пристигнал во Сијам. Тој отпловил до земјата од Јава со брод на британската источноиндиска компанија и, слушајќи ги наредбите од неговиот работодавец, веднаш се впуштил во мисија да шверцувал оружје за Сингора. Неговото бегство завршило неуспешно кога доживеал бродолом.

 Уништување 
алт=The tomb of Sultan Sulaiman Shah, Singha Nakhon|десно|мини|474x474пкс| Остатоците од султанатот Сингора вклучувале тврдини на и околу планината Као Даенг, дел од градските ѕидини, холандски гробишта и гробницата на султанот Сулејман Шах (прикажано погоре).
Во 1679 година, Ајутаја извршил последна офанзива за да го задушил бунтот Сингора. Семјуел Потс, трговец од британската источноиндиска компанија со седиште во Сингора, ги снимил подготовките на градот за војна:Во писмо од август 1679 година, Потс го информирал својот колега од Источноиндиската компанија дека пристигнала сијамската флота и ја нагласил претстојната опасност. Настаните што следеле биле одлучувачки: во 1680 година, по опсада која траела повеќе од шест месеци, Сингора бил уништен и напуштен. Современите француски извори го документирале уништувањето на градот и давале многу детали. Шефот на операциите на француската источноиндиска компанија во Ајутаја опишал како „trés bonne citadelle“ на Сингора била срамнета по војна долга повеќе од триесет години; еден мисионер кој работел во Ајутаја во средината на 1680-тите раскажал како кралот на Сијам ги испратил своите најдобри бродови за да го уништил султанатот „de fond en comble“ (од врвот до дното). Симон де ла Лубер, пратеник на Франција во Сијам во 1687 година, раскажал приказна за француски топовски ловец кој влегол во градот една ноќ и сам го заробил султанот:
alt=The bunga mas was a tribute sent to Siam |десно|мини|387x387пкс| Сијамските вазални држави на длабокиот југ покажаа верност кон Ајутаја со испраќање почит. Заедно со робовите и оружјето, почит се состоеше од Бунга Мас, мало дрво украсено со злато.
Додека извештајот на Лубер за животот во Сиам од 17 век бил добро прифатен од неговите современици во Франција, вистинитоста на неговата приказна за смртта на Кипријан и Сингора била доведена во прашање. Една статија објавена во списанието на Кралското азиско друштво на Велика Британија и Ирска, на пример, ја опишал како „приказна што можеби поминала во романтична ера, но е премногу неверојатна за историјата“. Во меморандум од 1685 година, еден функционер на француската источноиндиска компанија тврдел дека Сингора конечно бил заробен со измама. Министерството за култура на Тајланд ја поддржувал оваа верзија на настаните и разговарал за шпион кој го измамил својот влез во градот, овозможувајќи им на сијамските трупи да влезат и да го запалат до темел.

 Отстапување на Франција 
Во 1685 година, Сијам се обидел да и го отстапи Сингора на Франција: надежта била дека француската источноиндиска компанија, поддржана од гарнизон од војници, би можела да го обнови градот, да воспостави трговско место и да се спротивстави на силното регионално холандско влијание. Градот му бил понуден на францускиот пратеник во Сиам, Шевалие де Шомон, и привремен договор потпишан во декември; Сијамската амбасадорка Коса Пан отплови во Франција следната година за да ја ратификувала цесијата. Французите, сепак, не биле заинтересирани: државниот секретар за морнарица, маркизот де Сејнлеј, му рекол на Коса Пан дека Сингора бил уништен и немал понатамошна употреба, и наместо тоа побарал трговско место во Бангкок.

 Знаменитости 
алт=Fort 4|десно|мини|300x300пкс| Типично за тврдините на планината била тврдината 4: таа била изградена на падината на Као Даенг, допирајќи ја планината одзади и се издигнувала до висина од околу 4,4 метри долж предната страна. Внатрешните димензии биле приближно 5,5 метри на 8,5 метри.
Откако Сингора бил уништен, синовите на султанот Сулејман биле помилувани и назначени на нови позиции во Сијам. Подоцнежните генерации на семејството на султанот Сулејман биле тесно поврзани со сијамското кралство: двајца од потомците на Сулејман командувале со вооружените сили предводени од принцот Сураси во освојувањето на Патани во 1786 година; Принцезата Шри Сулалај, сопруга на кралот Рама II и мајка на кралот Рама Трети, исто така потекнувала од султанот Сулејман. Денешните потомци го вклучуваат адмирал Нифон Сириторн, поранешен врховен командант на кралската тајландска морнарица генерал Чавалит Јонгчаиуд, 22-риот премиер на Тајланд; и семејство ткајачи на свила во муслиманското село Пумријанг во Сурат Тани.

Тајландското Министерство за култура детали за остатоците од четиринаесет тврдини на и околу планината Као Даенг. Тврдините 4, 8 и 9 биле добро сочувани и ја карактеризирале воената архитектура на султанатот: до тврдината 4 можело да се стигне со искачување на скалила што започнувала зад центарот за археолошки информации, тврдината 8 била достапна преку скали во близина на султанот Сулејман Шах џамијата, тврдината 9 се наоѓала на врвот на мала моте во близина на главниот пат што водел од Синга Након до островот Ко Јо. Тврдините 5 и 6 ги заземале горните падини на планината и нуделе панорамски поглед на езерото Сонгхла и Тајландскиот залив . Двете пагоди на врвот Као Даенг биле изградени на основата на тврдината 10 во текот на 1830-тите за да го одбележиле задушувањето на бунтовите во Кедах.

Во нејзината книга Во земјата на дамата бела крв: Јужен Тајланд и значењето на историјата, Лорејн Гесик дискутирала за ракопис од Ват Фа Ко во Сатинг Фра. Ракописот (кој според мислењето на Гесик датирал од крајот на 17 век) главно се состоил од илустрирана карта долга околу десет метри која ги прикажувала тврдините на султанот Сулејман во Као Даенг. Микрофилм од овој ракопис, направен од американскиот историчар Дејвид Вајат, се чувала во библиотеката на Универзитетот Корнел.

 Гробницата на султанот Сулејман Шах 
Сместено во муслимански гробишта на околу  северно од Као Даенг, гробницата на султанот Сулејман Шах била сместена во мал павилјон во тајландски стил опкружен со големи дрвја. Гробиштата биле спомнати во Сеџара Кераџан Мелају Патани (Историја на Малајското кралство Патани), приказ на Јави, извлечен главно од Хикајат Патани. Текстот го опишувал султанот Сулејман како муслимански раџа кој загинал во битка, а гробиштата како „полни со ништо друго освен џунгла“. Гробницата бил предмет на аџилак во длабокиот југ на Тајланд, каде што султанот Сулејман го почитувале и муслиманите и будистите.

 Холандските гробишта 
Околу  од гробот на султанот Сулејман биле холандски гробишта познати локално како гробиштата Виланда. Гробиштата се наоѓале во рамките на нафтениот комплекс ПТТ; била потребна дозвола за да се добиел пристап. Во 1998 година била спроведена истрага на гробиштата со помош на радар што продирал на земја. Истражувањето дало детални радарграми кои покажувале подземни варови ковчези кои припаѓале на холандската заедница на Сингора од 17 век. На IV состанок на Еколошкото и инженерското геофизичко друштво во Барселона, септември 1998 година, бил презентиран труд кој ги дискутирал овие наоди.

 Топ Сингора 
алт=The Singora cannon at the Royal Hospital Chelsea in London|десно|мини|300x300пкс|Топ Сингора до јарболот од знамето во теренот на Фигурниот суд во Кралската болница Челзи, Лондон. Топот бил еден од неколкуте испорачани од Бурма во Англија на барање на генералот Прендергаст. Додека на знакот пред топот стоело дека бил „направен околу 1623 година“, два написи објавени во Журналот на малезиската филијала на Кралското азиско друштво го преведувале датумот како 4 Dhu al-Qi'dah 1063 година, што во грегоријанскиот календарот одговарал на 26 септември 1653 година.
По уништувањето на Сингора, сијамските трупи заплениле и испратиле во Ајутаја испишан топ. Топот останал таму додека не бил заробен за време на бурманско-сијамската војна од 1765–1767 година и бил пренесен во Бурма. Потоа бил земен од Британците во третата англо-бурманска војна (1885–1887) и испратен во Англија. Во 1887 година тој бил претставен на Кралската болница Челзи во Лондон и изложен до јарболот од знамето во теренот на Фигурниот суд. Топот имал единаесет натписи, од кои девет биле издлабени со арапски знаци и инкрустирани со сребро. Еден натпис се однесувал на граверот, Тун Џумат Абу Мандус од Сингора; друг бил поставен во кружен арабески дизајн и гласил „Печатот на султанот Сулејман Шах, победничкиот крал“.

Изворите кои се однесувале на патувањето на топот Сингора до Лондон вклучувале Хманнан Јазавин (првата официјална хроника на Бурманската династија Конбаунг) и извештаи напишани од генералот Сер Хари Прендергаст, командант на експедиционите сили на Бурма кои го заробиле Мандалеј во третата англо-бурманска војна. Хманнан Јазавин обезбедува попис на оружје земено од Бурманите по отпуштањето на Ајутаја, истакнувајќи дека повеќето пиштоли биле уништени, а само најдобрите парчиња биле пренесени во Бурма. Преписката помеѓу генералот Прендергаст и неговите претпоставени во Индија детално ги прикажувал убојните средства запленети за време на кампањата во Бурма и ги наведувал топовите испратени како подарок до кралицата Викторија, вицекралот на Индија, британските гувернери на Мадрас и Бомбај, Кралскиот поморски колеџ во Гринич, Портсмут и Добитниците на Плимут и Кралската болница Челзи. Писмо во Кралската болница се однесувал на топот Сингора како бурмански трофеен пиштол добиен од Владата на Индија во октомври 1887 година.

 Белешки 
Историски извори

 Ракописот Писмо со инструкции од источноиндиската компанија до нејзиниот агент, цир. 1614 бил дел од Котонската збирка на Британската библиотека, референца Otho E. VIII ff. 231–240.
 Цитатот од Dutch Papers: Extracts from „Dagh Register“ 1624–1642 е преведен на англиски од Dagh-Register Gehouden int Casteel Batavia 1641–1642 . Цитираниот пасус (на холандски) е на страница 154.
 Писмата на Семјуел Потс од Сингора до неговите колеги од Источноиндиската компанија во Ајутаја се заедно во Сјам Копи Книга со писма добиени од неколку места, дел од збирката Фабрички записи на Британската библиотека: Сиам (1678–1683), референца IOR/G/33 /1 ff.1–18.
 Францускиот меморандум кој разговара за уништувањето на Сингора и измамата употребена од сијамските трупи е насловена Lettre de Veret aux Directeurs de la Compagnie (12 декември 1685) и се чува во Националната архива на Оутре-Мер, Франција.
 Списокот на топови на генералот Прендергаст наменет како подарок за британското кралско семејство, високите офицери и воените установи е дел од Зборникот на Британската библиотека на воениот оддел на Владата на Индија: Бурма 1885–86, референца IOR/L/MIL/17/19/30. Резиме на убојни средства заробени за време на кампањата во Бурма (вклучувајќи 158 месинг или бронзени топови земени од палатата Мандалеј) беше објавен во Лондонскиот весник'', 22 јуни 1886 година

 Наводи 

 Извори 

Категорија:Поранешни држави
Категорија:Поранешни султанати
Категорија:Статии со извори на тајландски (th)