Случајно доделување на тест субјекти

Случајно доделување на тест субјекти е експериментална техника за доделување човечки учесници или животински субјекти на различни групи во експериментот (на пр. група за третман наспроти контролна група) со помош на рандомизација, како што е случајна постапка (на пример, превртување паричка) или генератор на случаен број. Ова осигурува дека секој учесник или субјект ќе има еднакви шанси да биде ставен во која било група. Случајното доделување на учесниците помагало да се осигура дека сите разлики помеѓу и во рамките на групите не се систематски на почетокот на експериментот. Така, сите разлики меѓу групите забележани на крајот од експериментот може посигурно да се припишат на експерименталните процедури или третман.

Случајното доделување, слепиот експеримент и контролирањето се многу клучни аспекти на дизајнот на експериментите бидејќи помагаат да се осигура дека резултатите не се лажни или погрешни. Ова е причината зошто рандомизираните контролирани испитувања се од витално значење во клиничките истражувања, особено оние кои можат да бидат двојно слепи и контролирани со плацебо.

Математички, постојат разлики помеѓу рандомизација, псевдорандомизација и квазирандомизација, како и помеѓу генератори на случаен број и генератори на псевдорандомни броеви. Колку овие разлики се важни во експериментите (како што се клиничките испитувања) е прашање на дизајнот на испитувањата и статистичка строгост, кои влијаат на оценувањето на доказите. Студиите направени со псевдо- или квазирандомизација обично добиваат речиси иста тежина како оние со вистинска рандомизација, но се гледаат со малку поголема претпазливост.

Во експериментите, истражувачите манипулираат со независна променлива за да го проценат нејзиниот ефект врз зависната променлива, додека контролираат други променливи. За да го направат тоа, тие често користат различни нивоа на независна променлива за различни групи учесници.

Ова се нарекува дизајн помеѓу групи или независни мерки.

 Придобивки од случаен избор 
Замислете експеримент во кој учесниците не се по случаен избор; можеби првите 10 луѓе што ќе пристигнат се доделени во Експерименталната група, а последните 10 луѓе што ќе пристигнеле се доделени во Контролната група. На крајот од експериментот, експериментаторот наоѓал разлики помеѓу Експерименталната група и Контролната група и тврди дека овие разлики се резултат на експерименталната постапка. Сепак, тие исто така може да се должат на некој друг веќе постоечки атрибут на учесниците, на пр. луѓе кои пристигнуваат рано наспроти луѓе кои пристигнуваат доцна.

Замислете дека експериментаторот наместо тоа користи фрлање на паричка за случајно да ги додели учесниците. На крајот од експериментот, експериментаторот наоѓа разлики помеѓу Експерименталната група и Контролната група. Бидејќи секој учесник имал еднакви шанси да биде ставен во која било група, малку е веројатно дека разликите може да се припишат на некој друг веќе постоечки атрибут на учесникот, на пр. оние кои пристигнале на време наспроти доцна.

 Потенцијални проблеми 
Случајното доделување не гарантира дека групите се совпаѓаат или се еквивалентни. Групите сепак може да се разликуваат по некој веќе постоечки атрибут поради случајност. Употребата на случајно доделување не може да ја елиминира оваа можност, но во голема мера ја намалува.

Да се изрази оваа иста идеја статистички - Ако случајно доделената група се спореди со средната вредност, може да се открие дека тие се разликуваат, иако биле доделени од истата група. Ако тестот со статистичка значајност се примени на случајно доделените групи за да се тестира разликата помеѓу средната вредност на примерокот во однос на нултата хипотеза дека тие се еднакви на иста средна популација (т.е. просечна популација на разлики = 0), со оглед на распределбата на веројатноста, нултата хипотезата понекогаш ќе биде „отфрлена“, односно се смета дека не е веродостојна. Односно, групите ќе бидат доволно различни за тестираната променлива за да се заклучи статистички дека тие не потекнуваат од иста популација, иако процедурално, тие биле доделени од иста вкупна група. На пример, со користење на случаен избор може да се создаде задача за групи кои имаат 20 синооки и 5 луѓе со кафени очи во една група. Ова е редок настан по случаен избор, но може да се случи, и кога ќе се случи, може да додаде одреден сомнеж во причинскиот агенс во експерименталната хипотеза.

 Случајно земање примероци 
Случајното земање примероци е поврзан, но посебен процес. Случајното земање примероци регрутирал учесници на начин на кој тие претставуваат поголема популација. Бидејќи повеќето основни статистички тестови бараат хипотеза за независна популација по случаен избор, случајното доделување е посакуваниот метод на доделување бидејќи обезбедувало контрола за сите атрибути на членовите на примероците - за разлика од совпаѓањето само на една или повеќе променливи - и обезбедува математичка основа за проценка на веројатноста за групна еквивалентност за карактеристиките за кои некој е заинтересиран, како за проверки предтретман на еквивалентноста, така и за евалуација на резултатите по третманот со користење на инференцијална статистика. Може да се користи понапредно статистички моделирање за да се прилагоди заклучокот на методот на земање примероци.

 Историја 
Рандомизацијата била нагласена во теоријата за статистичко заклучување на Чарлс С. Пирс во „Илустрации на логиката на науката“ (1877–1878) и „Теорија на веројатно заклучување“ (1883). Пирс применил рандомизација во експериментот Пирс- Џастроу за перцепција на тежината.

Чарлс С. Пирс по случаен избор ги доделил волонтерите на заслепениот дизајн со повторени мерки за да ја процени нивната способност да разликуваат тежина. Експериментот на Пирс инспирирал други истражувачи во психологијата и образованието, кои развиле истражувачка традиција на рандомизирани експерименти во лаборатории и специјализирани учебници во осумнаесет стотини.

Јежи Нејман се залагал за рандомизација при земање примероци од анкети (1934) и во експерименти (1923). Роналд А. Фишер се залагал за рандомизација во неговата книга за експериментален дизајн (1935).

 Поврзано 

 Асимптотска теорија (статистика)

 Наводи 

 Литература 




 Charles S. Peirce, "Illustrations of the Logic of Science" (1877–1878)
 Charles S. Peirce, "A Theory of Probable Inference" (1883)
  http://psychclassics.yorku.ca/Peirce/small-diffs.htm



 Basic Psychology by Gleitman, Fridlund, and Reisberg.
 "What statistical testing is, and what it is not," Journal of Experimental Education, 1993, vol 61, pp. 293–316 by Shaver.

 Надворешни врски 

 Експериментална алатка за доделување по случаен избор: Алатка за случаен избор - Експериментална 
 https://www.scribbr.com/methodology/random-assignment/

Категорија:Опити