Пјаченца

Пјаченца (, дијалектно: Piaṡëinsa) — град во регионот Емилија-Ромања во северна Италија и главен град на истоимената покраина. Од 2022 година, Пјаченца е деветти по големина град во регионот по население, со над 102.000 жители. Познат е како место со значителен број на Македонци.

Најзападниот главен град во регионот Емилија-Ромања, има силни односи со Ломбардија, со која се граничи, а особено со Милано. Некогаш беше дефинирана од Леонардо да Винчи како „Земја на премин“, во неговиот Атлантски кодекс, врз основа на нејзината клучна географска местоположба. Пјаченца ги интегрира одликите на блиските лигуриски и пиемонтски територии додадени на распространето ломбардско влијание, фаворизирано од комуникациите со блиската метропола, што го намалува нејзиниот емилиски отпечаток.

Пјаченца се наоѓа на главната раскрсница на раскрсницата на рутата E35/A1 помеѓу Болоња и Милано и рутата E70/A21 помеѓу Бреша и Торино. Пјаченца е, исто така, на сливот на Требија, што ги исцедува северните Апенински планини и По, што се истекува на исток. Пјаченца, исто така, е домаќин на два универзитети, Католичкиот универзитет на Светото срце, Политехничкиот универзитет во Милано и Универзитетот во Парма.

 Етимологија 
Етимологијата е долгогодишна, трага по потекло од латинскиот глагол placēre, „да се задоволи“: Името значи „пријатно“ или (како што го превел Џејмс Босвел некои од етимолозите од неговото време) „добро живеалиште“, и било дадено како добар знак.

 Историја 

 Античка историја 

 Предримска ера 
Пред неговото населување од страна на Римјаните, областа била населена со други народи; Конкретно, неодамна во римската населба, регионот на десниот брег на По помеѓу Требија и Таро бил окупиран од Ананите или Анамари, племе на Цисалпските Гали. Пред тоа, вели Полибиј,Histories II.17. „Овие рамнини биле древно населени со Етрурци“ пред Галите да им ја одземат целата долина По.

 Римско време 
Пјаченца и Кремона биле основани како римски воени колонии во мај 218 п.н.е. Римјаните планирале да ги изградат по успешното завршување на последната војна со Галите која завршила во 219 п.н.е. Во пролетта 218 п.н.е., откако и објави војна на Картагина, Сенатот одлучил да го забрза основањето и им дал на колонистите 30 дена да се појават на местата за да ги добијат своите земји. Секој од нив требал да се насели од 6.000 римски граѓани, но градовите требале да добијат латински права;Polybius III.40, Livy XXI.25. односно, тие требало да имаат ист правен статус како и многуте колонии кои биле коосновани од Рим и градовите Латиум.

Реакцијата на Галите во регионот била брза; тие ги избркале колонистите од земјите. Наоѓајќи се засолниште во Мутина, вториот испратил воена помош. Мала сила под водство на Луциус Манлиус била спречена да стигне до областа. Потоа, Сенатот испратил две легии под водство на Гај Ателиус. Собрајќи ги Манлиус и колонистите, тие се спуштиле на Пјаченца и Кремона и таму успешно поставиле кастра од 480 метри кубни (0.12 acres) за поддршка на градењето на градот. Пјаченца мораla да била веднаш заградена, бидејќи ѕидовите биле поставени кога Битката кај Требија се водела околу градот во декември. Нема докази ниту текстуални ниту археолошки за претходна населба на тоа место; сепак, местото би била избришана поради изградбата. Пјаченца беше 53-та колонија што ја поставил Рим од неговото основање. Бил прв меѓу Галите од долината По.

Морало да се снабде со брод по Битката кај Требија, кога Ханибал ја контролирал селата, за таа цел било изградено пристаниште (Емпориум). Во 209 п.н.е., Хасдрубал Барса ги преминал Алпите и го опсадил градот, но не можел да го преземе и се повлекол.Livy History of Rome XXVII.39, 43. Во 200 година п.н.е. Галите го ограбиле и запалиле, продавајќи го населението во ропство.Livy History of Rome XXXI.10. Потоа, победничките Римјани го обновиле градот и успеале да закрепнат 2000 граѓани. Во 198 п.н.е., здружени сили на Гали и Лигури го ограбиле целиот регион. Бидејќи луѓето никогаш не се опоравиле од продажбата во ропство, во 190 п.н.е. се пожалиле на Сенатот за недоволно население; како одговор Сенатот испрати 3000 нови доселеници.Livy History of Rome XXXVII.46-47. Изградбата на Виа Аемилија во 180-тите го направи градот лесно достапен од пристаништата на Јадранот, што ја подобри трговијата и изгледите за навремена одбрана.

Црниот дроб од Пјаченца, бронзен модел на овчо црн дроб за харусписки цели, откриен во 1877 година во Госоленго јужно од Пјаченца, сведочи за опстанокот на дисциплината Етруска и по римското освојување.

Иако неколкупати бил ограбен и опустошен, градот секогаш закрепнувал и во 6 век Прокопиј го нарекувал „главниот град во земјата Амилија“.Procopius History of the Wars Book VII chapter XIII.

Првиот епископ од Пјаченца (322–357), Сан Виторио, го прогласил Свети Антонин Пјаченца, војник на Тебанската легија (и да не се меша со Антонин од Пјаченца од шестиот век), за заштитник на Пјаченца и имал првата базилика изградена во негова чест во 324 година. Базиликата била обновена во 903 година и повторно изградена во 1101 година, повторно во 1562 година, а и денес е црква. Посмртните останки на епископот и војникот-светец се во урни под олтарот. Темата на Антонин, заштитникот на Пјаченца, е добро позната во уметноста.

 Среден век 
мини|Мозаик на стариот градски грб
Пјаченца бил отпуштен за време на готската војна (535–554). По краток период на повторно освојување од страна на римскиот цар Јустинијан I, бил освоен од Ломбардите, кои го направиле седиште на војводството. По неговото освојување од Франција во деветтиот век, градот почнал да закрепнува, потпомогнат од неговата местоположба покрај Вијаа Францигена која подоцна ја поврзала Светата Римска Империја со Рим. Нејзиното население и важност се зголемило дополнително по 1000 година. Тој период означува постепен трансфер на владејачките овластувања од феудалците на нова претприемничка класа, како и на феудалната класа на селата.

Во 1095 година, градот бил место на Советот на Пјаченца, во кој била прогласена Првата крстоносна војна. Од 1126 година, Пјаченца била слободна комуна и важен член на Ломбардскиот Сојуз. Во оваа улога, таа учествувала во војната против Фридрих I, светиот римски цар и во последователната битка кај Лењано (1176). Успешно се борела и со соседните комуни Кремона, Павија и Парма, проширувајќи ги своите поседи. Пјаченца, исто така, ја зазела контролата на трговските патишта со Џенова, каде што веќе се населиле првите банкари од Пјачентини, од грофовите Маласпина и епископот од Бобио.

Во 13 век, и покрај неуспешните војни против Фредерик I, Пјаченца успеала да добие упоришта на брегот на Ломбардија на По. Прелиминарните подготовки на Констанскиот мир биле потпишани во 1183 година во црквата Свети Антонин. Земјоделството и трговијата процветале во овие векови, а Пјаченца станал еден од најбогатите градови во Европа. Тоа се рефлектира во изградбата на многу значајни објекти и во генералната ревизија на урбанистичкиот план. Борбите за контрола биле вообичаени во втората половина на 13 век, не за разлика од големото мнозинство средновековни италијански комуни. Семејството Скоти, семејството Палавичини и Алберт Скотус (1290–1313) ја држеше власта по тој редослед во текот на периодот. Власта на Скотот завршила кога Висконти од Милано ја зазеле Пјаченца, која ќе ја држат до 1447 година. Војводата Џан Галеацо Висконти ги преработил статутите на Пјаченца и го преселил Универзитетот во Павија во градот. Пјаченца потоа станал сопственост на Куќата на Сфорца до 1499 година.

 Модерна ера 
мини|Две златни Doppie (1626) кои ги прикажуваат Одоардо Фарнезе (obv) и Placentia floret („Пјаченца цвета“) (rev).
На една монета од 16 век е поставено мотото: Placentia floret („Пјаченца цвета“) на една од нејзините страни. Градот напредувал економски, главно поради ширењето на земјоделството во селата околу градот. Исто така, во текот на тој век бил подигнат нов градски ѕид. Пјаченца, како дел од Војводството Милано, била управувана, наизменично, од Сфорца и од Франција до 1521 година, кога, под папата Лав X, станала дел од Папските држави. Од 1545 година, по создавањето на Војводството Парма и Пјаченца од страна на папата Павле III на неговиот син Пјер Лујџи Фарнезе, градот бил управуван од Домот на Фарнезе.

Пјаченца бил главен град на војводството додека Отавио Фарнезе, војводата од Парма (1547–1586), го преселил во Парма. Градот поминал низ некои од своите најтешки години за време на владеењето на Одоардо Фарнезе, војводата од Парма (1622–1646), кога помеѓу 6000 и 13.000 Пјачентини од вкупното население од 30.000 умреле од глад и чума. Градот и неговите села, исто така, биле опустошени од бандити и француски војници.
мини|Французите ја минуваат реката По кај Пјаченца, од Џузепе Пјетро Багети, 1803 година.
Помеѓу 1732 и 1859 година, Парма и Пјаченца биле управувани од Куќата на Бурбон. Во 18 век, во Пјаченца биле изградени неколку градби кои припаѓале на благороднички семејства како што се Скоти, Ланди и Фољани.

Во 1802 година, војската на Наполеон ја анектирале Пјаченца кон Француската империја. Младите регрути на Пјачентини биле испратени да се борат во Русија, Шпанија и Германија, додека градот бил ограбен од голем број уметнички дела кои моментално се изложени во многу француски музеи.

Хабсбуршката влада на Мари Луиз, војвотката од Парма (1816–1847), со задоволство се памети како една од најдобрите во историјата на Пјаченца; војвотката исцедила многу земји, изградила неколку мостови преку Требија и Нуре и создала едукативни и уметнички активности.

 Унија со Италија 
мини| Железничкиот мост Пјаченца над реката По во слика од 19 век.
Австриските трупи ја окупирале Пјаченца сè додека во 1860 година, плебисцит го означил влезот на градот во Кралството Сардинија. За анексија гласале 37.089 гласачи од 37.585. Затоа, Пјаченца бил прогласен за Primogenita dell'Unità di Italia („Првороден на обединувањето на Италија“) од монархот. Пјачентини масовно се запишале во војската на Џузепе Гарибалди за Експедицијата на илјада луѓе.

Во 1858 година, геологот Карл Мајер-Ејмар го именувал Пјаченциското доба на плиоценската епоха врз основа на наоѓалишта блиску до Пјаченца.

Во јуни 1865 година, бил отворен првиот железнички мост над реката По во северна Италија (во јужна Италија, железничкиот мост веќе беше изграден во 1839 година). Во 1891 година, во Пјаченца била создадена првата комора на работници.

 Втора светска војна 
За време на Втората светска војна градот бил силно бомбардиран од сојузниците. Уништени се важните железнички и патни мостови преку Требија и По и железничките дворови. И самиот историски центар на градот претрпел колатерална штета. Во 1944 година, мостовите над По станале витални за снабдување од Австрија на готската линија на фелдмаршал Алберт Кеселринг, која го заштити повлекувањето на војниците на Кеселринг од Италија. Најглавни меѓу нив биле железничките и патните мостови во Пјаченца, заедно со складиштата за снабдување и железничките дворови. Во операцијата Малори мајор, 12-15 јули, сојузничките средни бомбардери од Корзика летале 300 летања дневно, соборувајќи 21 мост источно од Пјаченца, а потоа продолжиле на запад за вкупно 90 до 20 јули. Бомбардерите-ловци спречиле реконструкција и ги пресекле патиштата и железничките линии. До 4 август, сите градови во северна Италија биле изолирани и претрпеле тешки бомбардирања, особено Пјаченца. Транспортот до Џенова на југ или преку Торино на север бил невозможен; сепак, Кеселринг продолжи лда ги снабдува своите луѓе.

На ридовите и на Апенинските планини, партизаните биле активни. На 25 април 1945 година избувнало општо партизанско востание од страна на италијанското движење на отпорот и на 29 април трупите на бразилските експедициски сили влегле во градот. Во 1996 година, претседателот Оскар Лујџи Скалфаро ја одликувал Пјаченца со златниот медал за храброст во битката.

Имало логор за воени заробеници (POW) сместен овде, логор Веано PG 29, Пјаченца.

 Географија 

 Клима 
Климата во оваа област е влажна суптропска без сушна сезона, постојано влажна. Летата се топли и жешки. Подтипот на Köppen климатска класификација за оваа клима е „Cfa“ (Влажна суптропска клима).

 Влада 
Пјаченца може да се пофали со голем број историски палати, често карактеризирани со прекрасни градини.
мини|Плоштад Кавали и фасадата на Палата Општински готика .
мини|Фасада на Соборниот храм .
мини|Споменик на Ранучио I Фарнезе во Пјаченца
мини|Преку шопинг улица XX Settembre.
мини|Базилика Сант Антонино, Пјаченца, патрон на Пјаченца.
мини|Ренесансната црква Сан Систо .
мини|

 Палати 

 Градското собрание, познат и како ил Готико, бил изграден во 1281 година како градско собрание. Станува збор за прототип Бролето од Ломбардија. Од оригиналниот дизајн, само северната страна била завршена, со типичните џибелински мерлон, аркадната рамка, централната камбанарија со две помали на страните. Фасадата, со пет аркади, во долниот дел е во розев мермер, а во горниот дел во тула(декорирана со геометриски фигури). Главната сала има фрески и се користи за состаноци, предавања и конференции.
 Палатата Фарнезе, започната во 1568 година од Отавио Фарнезе и неговата сопруга Маргарет од Парма. Првичниот проект бил осмислен од Франческо Пачиото, од Урбино, а работите им беа доверени на Џовани Бернардо Дела Вале, Џовани Лавецари и Бернардо Паницари (Карамосино). Дизајнот бил модифициран во 1568 година од Џакомо Бароци да Вињола, попознат како „Вињола“.
 Палата Ланди, изградена во средниот век, но реновиран кон крајот на 15 век.
 Палта Коста.
 Палата Сомаглија.
 Палата Балдини, на Виа Сан Сиро.
 Палата Скоти (исто така познат како Зграда на префектурата) во кој е сместен Музејот за природна историја.
 Палацо деи Мерканти (17 век), сегашното градско собрание.

 Други места на интерес 

 Пјаца Кавали е главниот плоштад на градот. Именуван е („Кавали“ значи „коњи“) поради двата бронзени коњанички споменици на Александар Фарнезе, војводата од Парма (р. 1586-), внук и храбар генерал на Филип II од Шпанија и неговиот син Ранучио I Фарнезе, војвода. од Парма, кој го наследил. Статуите се ремек-дела на Франческо Мочи, маниристички скулптор.
 Катедрала Пјаченца: Ова е католичка катедрала на Римокатоличката епархија Пјаченца-Бобио, изградена од 1122 до 1233 година и е вреден пример на северно-италијанската романескна архитектура. Фасадата, во веронески розов мермер и позлатен камен, е хоризонтално разделена со галерија која доминира над трите порти, украсени со капители и романски статуи. Внатрешноста има наос и два кораби, поделени со 25 големи столбови. Има значајни фрески, изработени во 14-16 век од Камило Прокачини и Лудовико Карачи, додека оние од куполата се од Морацоне и Гуерчино. Презвитерието како дрвена скулптура од 1479 година, дрвен хор од Џанџакомо да Генова (1471) и статуи на ломбардското училиште од 15 век. Криптата, на планот на грчкиот крст, има 108 романескни мали колони и е дом на моштите на Свети Јустина, на кои им била посветена првата катедрала (урната во земјотресот во Верона во 1117 година ).
 Црквата Сан Франческо: Сместена централно на Пјаца Кавали, ова романескно/готско здание од 12 век ја презеде улогата на граѓанско светилиште во средниот век. Останати се дел од средновековните манастири. Главниот портал е надминат со лунета од 15 век што го прикажува Екстазата на Свети Фрањо. Наосот и двата кораби, се поделени со ниски и цврсти столбови од тули кои поддржуваат високи готски сводови. Црквата има латински крст распоред. Наосот, повисок од патеките, има пентаедрична апсида во која се спојуваат патеките; украсите вклучуваат фрески од 15-16 век. Во 1848 година, оттука беше објавено припојувањето на Пјаченца кон Кралството Сардинија.
 Базилика Сан Антонино: Ова е пример за романескна архитектура, која се одликува со голема октогонална кула. Нарачана е од Свети Виктор, првиот епископ на градот, во 350 н.е., а завршена во 375 година. Ги содржи моштите на истоимениот светец, маченик во близина на Траво, во Вал Требија. Во 1183 година, делегатите на Фридрих Барбароса и на Ломбардскиот Сојуз се состанале овде за подготовките за мирот во Констанца. Црквата била обновена по оштетувањата настанати од варварската инвазија и има манастир од 15 век. Во внатрешноста, главните уметнички дела се фреските од Камило Гервасети (1622).
 Базилика Сан Савино: оваа црква била посветена на наследникот на Свети Виктор, била започната во 903 година, но осветена дури во 1107 година. Фасадата и тремот се од 17-18 век. Презвитериумот и криптите содржат полихромни мозаици од 12 век. Внатрешноста е во ломбард-готски стил, со антропоморфни капители на колоните. Над високиот олтар се наоѓа дрвено распетие од 12 век од непознат уметник.
 Сан Џовани во Канале бил основан од Доминиканците во 1220 година, а проширен во средината на 16 век.
 Санта Марија во Кампања: оваа ренесансна црква, свртена кон  „Плоштад на Крстоносните војни“, така наречена затоа што папата Урбан II ја свикал Првата крстоносна војна овде во 1095 година. Црквата била изградена во 1522-1528 година за да се смести чудесната дрвена скулптура на Мадона. Распоредот првично бил во централен план со грчки крст, но подоцна бил изменет во латински крст. Ил Порденоне ја фрескоживописува куполата и во две капели на левата страна.
 Свети Сикстус е ренесансна црква со хор дизајниран од Џо Пјетро Памбијанко да Колороно и Бартоломео да Бусето (1512-1514). Започна во 15 век над храм изграден во 874 година од царицата Ангилберга. Исто така од Алесио Трамело е црквата на Светиот гроб. Во 1513 година, монасите на Свети Сикст му наложиле на Рафаел да го изработи олтарното парче познато како Систинска Мадона. Тие го продале во 1754 година на Август III од Полска. Сега е изложен во Дрезден.
 Археолошкиот музеј на Пјаченца, дел од Граѓанските музеи на Палацо Фарнезе, го сместува предримскиот бронзен црн дроб на Пјаченца, етрурски бронзен модел на овчо црн дроб датира од крајот на 2 век до почетокот на 1 век п.н.е. Откриен е во 1877 година во Сиавернаско ди Сетима, во близина на Госоленго во внатрешноста на Пјаченца. Содржејќи пишување на неговата површина што ги оцртува различните делови на црниот дроб и нивното значење, најверојатно се користел како едукативна алатка за студентите кои учат гатање.
 Палацо Ланди, изградена во средниот век, но повторно изградена во сегашната форма во 15 век од ломбардски занаетчии. Има ренесансен мермерен портал. Сега е седиште на локалниот Трибунал.
 Ricci Oddi модерна уметничка галерија е уметнички музеј посветен главно на современите италијански сликари.
 Колеџо Алберони е римокатоличка семинарија основана од кардиналот Џулио Алберони во 18 век. Семинаријата одржува галерија која ја прикажува личната колекција на убави таписерии на Алберони и ренесансни и барокни слики од значајни уметници како Лука Џордано, Антонело да Месина и Гвидо Рени.

 Дијалект 
Многу жители на Пјаченца и околната покраина сè уште го користат пјаченскиот говор, што е разновидност на емилијанскиот дијалект на емилијанско-ромањолскиот јазик. Емилијан-Ромањол е член на различно романско потсемејство (гало-италично) од стандардниот италијански (кој е итало-далматински јазик) и неговата посебна граматика и фонологија го прават меѓусебно неразбирлив со тој јазик.

Иако имало голем број значајни поети и писатели кои го користеле пјаченскиот, тој доживеал постојан пад во текот на 20 век поради растечката стандардизација на италијанскиот јазик во националниот образовен систем.

 Спорт 
Пјаченца Калчо 1919 бил главниот и најподдржуваниот фудбалски тим и играше во Серија А осум сезони. Тимот престанал да постои во 2012 година по неговиот банкрот. Во моментов има два фудбалски тима кои играат во Серија Д: SSD Piacenza Calcio 1919, кој го добил грбот на фудбалскиот клуб Пјаченца по банкротот и Pro Piacenza 1919, кој прогласил банкрот во 2019 година.

Волеј Пјаченца е главниот одбојкарски тим и моментално игра во серијата А1; неговите палмари повлекуваат првенство, национален куп, национален суперкуп и два европски купа. Ривер Волеј е главниот женски одбојкарски тим и двапати го освоиле националниот шампионат.

Рагбито е релативно популарно во споредба со италијанските стандарди и Пјаченца има голем број рагби тимови: Рагби клубот Пјаченца и Рагби Лион Пјаченца се најважни.

 Кујна 
Пјаченца и нејзината покраина се познати по производството на зачинети и солени производи од свинско месо. Главните специјалитети се панчета (валани зачинет свински стомак, солени и зачинети), копа (зачинет свински врат, кој содржи помалку маснотии од панцета, зрее најмалку шест месеци) и салама (сецкано свинско месо со вкус на зачини и вино и направено во колбаси ).

Бортелина (солени палачинки направени со брашно, сол и вода или млеко) и chisulén (torta fritta на стандарден италијански; направени со брашно, млеко и животински масти измешани заедно, а потоа пржени во врело штруто или прочистена свинска маст) се совршени. спојување на панцета, копа и саламе, но тие се добри и со сирења, особено Горгонзола и Робиола.

Pisarei e faśö е мешавина од рачно изработени тестенини и грав борлоти. Се служи со сос направен од доматно пире, екстра девствено маслиново масло, кромид, сол и бибер. Се претпочита да се конзумира со рендан пармиџано одозгора.

Меѓу кулинарските специјалитети на регионот Пјаченца (иако се ужива и во блиската Кремона) е и mostarda di frutta, која се состои од конзервирани овошја во шеќерен сируп со силен вкус со сенф. Turtlìt (tortelli dolci на стандарден италијански), или овошни кнедли, се полнат со mostarda di frutta, пире од костени и други состојки и се служат на Велигден. Turtlìt се исто така популарни во областа Ферара. Turtéi, слично именуван специјалитет Пјаченца, е вид на тестенини исполнети со спанаќ и сирење рикота, или исполнети со калабаш. Слично јадење од Пијацентин е и Панцероти ал Форно, кое се прави со тестенини, сирење рикота и спанаќ.

Основната храна со пиацентин вклучува пченка (обично варена како палента) и ориз (обично зготвен како рижото), од кои и двете се многу чести низ северна Италија. Има и локално произведени сирења, како Грана Падано, иако блиската Парма е попозната по своите млечни производи.

Ридовите околу Пјаченца се познати по нивните лозја. Виното произведено во оваа област е квалификувано со denominazione di origine controllataнаречено „Colli Piacentini“ („Ридовите на Пјаченца“). Главните вина се Гутурнио (црвени вина, и пенливи и мирни), Бонарда (црвено вино, често пенливо и пенливо, направено од хрватско грозје), Ортруго (суво бело вино) и Малвазија (слатко бело вино).

 Луѓе 

 Свети Жерар Потенца (починал 1119 година), епископ на Потенца од 1111 година до неговата смрт.
 Плацентинус (починал во 1192 година), основач на Правниот факултет на Универзитетот во Монпелје.
 Теобалдо Висконти (околу 1210–1276), избран за папа Григориј X.
 Свети Конрад Пјаченца (1290–1351), средновековен францискански пустиник.
 Џовани Батиста Гвадањини (1711–1786), член на семејството на лутиери Гвадањини .
 Антонио Корнацано (околу 1432-1484), поет и хуманист, дворјанин во Милано и Ферара.
 Кардинал Џулио Алберони (1664-1752), италијанско-шпански државник кој служел како бискуп на Малага и главен министер на Филип V од Шпанија од 1715 до 1719 година за време на Војната на четворократниот сојуз .
 Мелкиоре Џоја (1767–1829), филозоф и политички економист.
 Пјетро Џордани (1774–1848), писател и класичен литературен научник.
 Амилкаре Пончиели (1834–1886), музичар и композитор, ја започнал својата кариера овде во 1861 година.
 Алфредо Сореси (1897–1982), сликар.
 Џакомо Радини-Тедески (1857-1914), епископ од Бергамо и ментор на идниот папа Јован XXIII
 Џорџо Армани (роден 1934), моден дизајнер.
 Џовани Паоло Панини (1691–1765), вешт сликар и архитект
 Лујџи Илика (1857–1919), либретист, автор и соавтор (со Џузепе Џакоза ) на оперски либрета за Џакомо Пучини (Ла боем, Тоска, Мадам Батерфлај), Алфредо Каталани (Ла Воли) и Умберто Џиорд.
 Џузепе Мероси (1872–1956), автомобилски инженер.
 Еторе Бојарди (1897–1985), готвач, попознат како готвач Бојарди .
 Едоардо Амалди (1908–1989), физичар, професор на Универзитетот Сапиенца во Рим (1938–1979), ко-основач на CERN, ESA и INFN .
 Амедео Гиле (1909–2010), командант и дипломат на коњаницата од Втората светска војна, познат и како „Команданте Диаволо“.
 Кардинал Агостино Казароли (1914–1998), католички свештеник и дипломат за Светата столица, кардинал државен секретар (1979–1990).
 Пино Дордони (1926–1998), олимписки златен медал на 50 километри пешачење на Летните олимписки игри 1952 година во Хелсинки.
 Таркинио Провини (1933–2005), двапати светски шампион Гран при тркач на мотоцикли.
 Марио Арчели (1935–2004), економист и некогаш министер за буџет на италијанската влада (1996).
 Еторе Готи Тедески (роден 1945), економист и банкар, поранешен претседател на Ватиканската банка.
 ген.  (роден 1945), началник на Генералштабот на италијанската армија (2007-2009).
 Џузепе Орси (роден 1945), извршен директор на Finmeccanica (2011-2013).
 Федерико Гизони (роден 1955 година), извршен директор на Уникредит .
 Филипо „Пипо“ Инѕаги (роден 1973 година), победник на Светскиот куп на фудбалер и фудбалски тренер.
 Иларија Рамели (родена 1973), историчар со италијанско потекло
 Симоне Инѕаги (роден 1976 година), професионален фудбалер.
 Нина Зили (родена 1980 г.), пејачка и текстописец која ја претставуваше Италија на Изборот за песна на Евровизија 2012 година .
 Џорџија Бронзини (родена 1983 година), велосипедист, Светски шампион во женски велосипедизам во 2010 и 2011 година.
 Николо Фаџоли, (роден 2001 г.), фудбалер
 Леонардо Форнароли (роден 2004 година), тркачки возач

Додека тој самиот е роден во Њујорк, родителите на високо одликуваниот полицаец и американски конгресмен Марио Бјаџи (1917-2015) емигрирале таму од Пјаченца.

 Меѓународни односи 

 Близначки градови — Сестри градови 
Пјаченца е збратимена со:

  Plasencia, Spain
  Togliatti, Russia
  Erfurt, Germany
  Placentia, California, United States
  Capilla de Guadalupe, Mexico

 Поврзано 

 Конрад од Пјаченца
 Железничката станица Пјаченца
 Римокатоличката епархија Пјаченца-Бобио

 Наводи 

 Надворешни врски 


 Piacenza on The Campanile Project 


Категорија:Пјаченца (покраина)
Категорија:Градови во Емилија-Ромања
Категорија:Римски градови во Италија
Категорија:Статии со извори на италијански (it)