Меѓународна геофизичка година

Меѓународна геофизичка година (МГГ; ) — меѓународен научен проект кој траел од 1 јули 1957 до 31 декември 1958 година. Настанот го означил крајот на долгиот период за време на Студената војна кога научната размена меѓу Истокот и Западот била сериозно прекината. Шеесет и седум земји учествувале во проектите на МГГ, иако еден забележлив исклучок било копното на Народна Република Кина, која протестирала против учеството на Република Кина (Тајван). Истокот и Западот се согласиле да го номинираат Белгиецот Марсел Николе за генерален секретар на придружната меѓународна организација.

МГГ опфатила единаесет науки за Земјата: поларна светлина и воздушен сјај, космички зраци, геомагнетизам, гравитација, јоносферска физика, определување на должина и ширина (прецизно мапирање), метеорологија, океанографија, сеизмологија и сончева активност. Времето на МГГ било особено погодно за проучување на некои од овие феномени, бидејќи го покриваше врвот на сончевиот циклус 19.

И Советскиот Сојуз и САД лансирале вештачки сателити за овој настан; Спутник 1 на Советскиот Сојуз, лансиран на 4 октомври 1957 година, бил првиот успешен вештачки сателит. Други значајни достигнувања на МГГ го вклучиле откривањето на Ван Аленовиот појас од страна на Explorer 1 и дефинирањето на сртови на подморници во средината на океанот, важна потврда на плоча-тектонската теорија.

 Настани 
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2d/International Geophysical Year in 1957.Japanese sttamp of 10yen.jpg/220px-International Geophysical Year in 1957.Japanese sttamp of 10yen.jpg|мини| Комеморативна марка издадена од Јапонија во 1957 година за да го одбележи МГГ. Илустрацијата го прикажува јапонскиот истражувачки брод Sōya и пингвин.
Потеклото на Меѓународната геофизичка година може да се следи во Меѓународните поларни години одржани во 1882-1883 година, потоа во 1932-1933 година и од март 2007 до март 2009 година. На 5 април 1950 година, неколку врвни научници (вклучувајќи ги Лојд Беркнер, Сиднеј Чепмен, С. Фред Сингер и Хари Вестин), се состанале во дневната соба на Џејмс Ван Ален и предложиле дека е зрело време да се има светска геофизичка година наместо Поларна година, особено ако се земе предвид неодамнешниот напредок во ракетата, радарот и компјутерите. Беркнер и Чепмен му предложиле на Меѓународниот совет на научни синдикати да се планира Меѓународна геофизичка година (МГГ) за 1957-58 година, што се совпаѓа со приближниот период на максимална сончева активност. Во 1952 година била објавена МГГ. Смртта на Јосиф Сталин во 1953 година го отворил патот за меѓународна соработка со Советскиот Сојуз.

На 29 јули 1955 година, секретарот на американскиорт претседател Џејмс Хагерти објавик дека Соединетите Американски Држави имаат намера да лансираат „мали сателити кои кружат околу Земјата“ помеѓу 1 јули 1957 и 31 декември 1958 година како дел од придонесот на САД во Меѓународната геофизичка година.   Проектот „Авангард“ би бил управуван од Поморската истражувачка лабораторија и требал да се заснова на развивање испитувачки ракети, кои имале предност што првенствено биле користени за невоени научни експерименти.

Четири дена подоцна, на Шестиот конгрес на Меѓународната астронаутска федерација во Копенхаген, научникот Леонид I Седов разговарал со меѓународните новинари во советската амбасада и ја објавил намерата на неговата земја да лансира сателит во „блиска иднина“.

На изненадување на многумина, СССР го лансирал Спутник 1 како прв вештачки сателит на Земјата на 4 октомври 1957 година. По неколку неуспешни лансирања на Авангард, Вернхер фон Браун и неговиот тим го убедиле претседателот Двајт Ајзенхауер да користи една од нивните ракети на американската армија за програмата Експлорер (се уште немало инхибиција за користење воени ракети за да влезат во вселената). На 8 ноември 1957 година, американскиот секретар за одбрана и наложил на американската армија да користи модифицирана ракета Јупитер-Ц за лансирање сателит. САД ја постигнале оваа цел само четири месеци подоцна со Експлорер 1, на 1 февруари 1958 година, но по Спутник 2 на 3 ноември 1957 година, со што Експлорер 1 станал третиот вештачки сателит на Земјата. Вангард 1 станал четврти, лансиран на 17 март 1958 година. Советските лансирања ќе бидат проследени со значителни политички последици, од кои едната била создавањето на американската вселенска агенција НАСА на 29 јули 1958 година.

Британско-американското истражување на Атлантикот, спроведено помеѓу септември 1954 и јули 1959 година, ја открило целата должина на Средноатлантските Гребени (тектоника на плочи); тоа било големо откритие за време на МГГ.

 Светски центри за податоци 
Иако Поларната 1932 Година постигнала многу од своите цели, таа не успеала да постигне други поради напредувањето на Втората светска војна. Всушност, поради војната, голем дел од собраните податоци и научните анализи завршени во текот на поларната 1932 година биле изгубени засекогаш, нешто што било особено вознемирувачко за организацискиот комитет на МГГ. Комитетот решил дека „сите набљудувачки податоци ќе бидат достапни за научниците и научните институции во сите земји“. Тие сметале дека без слободната размена на податоци преку меѓународните граници, нема да има смисла да се има МГГ.

Во април 1957 година, само три месеци пред да започне МГГ, научниците што ги претставуваат различните дисциплини на МГГ го основале системот на Светскиот центар за податоци. Соединетите Американски Држави биле домаќини на Светскиот центар за податоци „А“, а Советскиот Сојуз бил домаќин на Светскиот центар за податоци „Б“. Светскиот центар за податоци „Ц“ бил поделен меѓу земјите во Западна Европа, Австралија и Јапонија. Денес, Националната океанска и атмосферска управа е домаќин на седум од петнаесетте светски центри за податоци во САД.

Секој Светски центар за податоци на крајот ќе архивира комплетен сет на МГГ податоци за да ги спречи загубите распространети во текот на Меѓународната поларна година од 1932 година. Секој Светски центар за податоци бил опремен да ракува со многу различни формати на податоци, вклучително и компјутерски удирање картички и лента - оригиналниот компјутерски медиум. Дополнително, секоја земја домаќин се согласила да се придржува до резолуцијата на организацискиот комитет дека треба да има слободна и отворена размена на податоци меѓу нациите. Целите се да се зачуваат научните податоци и информации обезбедени со квалитет, да се олесни отворениот пристап и да се промовира усвојувањето на стандарди.  Светскиот систем на податоци на ICSU создаден во 2008 година ги заменил Светските центри за податоци (WDC) и Федерацијата на услуги за астрономска и геофизичка анализа на податоци (FAGS) создадени од Меѓународниот совет за наука за управување со податоците генерирани од Меѓународната геофизичка година.

 Антарктик 
МГГ предизвикала 18-месечна година на науката на Антарктикот. Меѓународниот совет на научни синдикати, матично тело, ги проширило предлозите од поларни проучувања до геофизички истражувања. Повеќе од 70 постоечки национални научни организации тогаш формирале комитети на МГГ и учествувале во кооперативниот напор.

Австралија ја основала својата прва постојана база на антарктичкиот континент на станицата Мосон во 1954 година. Сега е најдолгата постојано оперативна станица јужно од Јужниот Поларник.  Базата „Дејвис“ била додадена во 1957 година, во Вестфолдови Ридови, 400 милји (640 км) источно од станицата Мосон. Зимските групи за МГГ броеле 29 во Мосон и 4 во Дејвис, сите од машки пол. Како дел од активностите, бил инсталиран камп за двајца луѓе покрај Тејлоровиот Ледник, 60 милји (97 км) западно од Мосон. Неговата главна цел била да овозможи паралактична фотографија на поларната светлина (со што се лоцирала во вселената), но исто така дозволила и проучување на царските пингвини.

Две години подоцна, Австралија го презеде управувањето со Вилкс, станица изградена за МГГ од САД. Кога Вилкс брзо се влошил поради акумулацијата на снег и мраз, биле направени планови за изградба на станицата Кејси, позната како Репстат. Отворена во 1969 година, Репстат била заменета со денешна станица Кејси во 1988 година.

Истражувачката станица Халеј е основана во 1956 година од експедиција на Британското Кралско друштво. Заливот каде што експедицијата ја поставила својата база бил именуван според астрономот Едмонд Халеј.

Станицата Шоа, првата јапонска база на Антарктикот, била формирана во јануари 1957 година, поддржана од мразокршачот <i id="mwow">Соја</i>. Кога бродот се вратил една година подоцна, тој станал опфатен од брегот (заглавен во морскиот мраз). На крајот бил ослободен со помош на американскиот мразокршач, но не можел да ја напојува станицата. Зимувачите од 1957 година биле извлечени со хеликоптер, но лошите временски услови го спречиле враќањето назад за 15-те кучиња со санки на станицата, кои биле оставени со синџири. Кога бродот се вратил една година подоцна, две од кучињата, Таро и Џиро, биле сè уште живи. Тие ја избегнале кучешката линија и преживеале убивајќи ги пингвини во близина (кои биле зачувани од ниската температура). Двете кучиња станале инстант национални херои во Јапонија. Филмот за оваа приказна е снимен во 2006 година, познат како Eight Below.

Франција придонела за станицата Димон Дирвил и станицата Шарко во Аделина Земја. Како претходничка експедиција, бродот Командант Шарко на француската морнарица поминал девет месеци од 1949/50 година на брегот на Аделина Земја. Првата француска станица, ористаниште „Мартин“, била завршена на 9 април 1950 година, но уништена од пожар ноќта меѓу 22 и 23 јануари 1952 година.

Белгија ја основаше базата Крал Бодуен во 1958 година. Експедицијата била предводена од Гастон де Жерлаш, син на Адриен де Жерлаш, кој ја предводел белгиската антарктичка експедиција 1897-1899 година.  Во декември 1958 година, четворица членови на тимот биле блокирани неколку стотици километри во внатрешноста на земјата кога една од скиите на нивниот лесен авион се скршила при слетувањето. По десетдневна искушение, тие биле спасени од авионот ИЛ-14 по лет од 1.940 милји (3.100 км) од советската база, станицата Мирни.

Станицата Амундсен-Скот била подигната како прва постојана структура на Јужниот Пол во јануари 1957 година. Преживеала недопрена 53 години, но полека била закопана во мразот (бидејќи сите структури таму на крајот тонат во ледената кора), додека не била урнаат во декември 2010 година од безбедносни причини.

 Арктикот 
Ice Skate 2 била пловечка истражувачка станица конструирана и со персонал од американски научници. Го мапирала дното на Северноледениот Океан. Зеке Лангдон бил метеоролог на проектот. Скејт 2 било планирано да се екипира во смени од 6 месеци, но поради меките ледени површини за слетување, некои членови на екипажот биле стационирани многу подолго. Во еден момент тие ги изгубиле сите комуникации со кој било преку нивните радија за еден месец, освен експедицијата на Северниот Пол. Во друг момент, ледената покривка се распаднала и нивните резервоари за гориво почнале да лебдат подалеку од базата. Тие морале да стават тави под моторите на авионот веднаш штом ќе слетаат бидејќи сите дамки од масло ќе поминат директно низ мразот на силно сонце. Нивната единствена жртва е маж кој премногу се доближил до пропелерот со садот за масло.

 Земји-учеснички 
Следува список на земјите-учеснички во МГГ:

 Наследство 
На крајот, МГГ остварила огромен успех. На пример, работата на МГГ довела директно до Антарктичкиот договор, кој повикува на употреба на Антарктикот за мирни цели и за соработка научно истражување. Оттогаш, меѓународната соработка довела до заштита на околината на Антарктикот, зачувување на историски места и зачувување на животните и растенијата. Денес, 41 земји го потпишале Договорот и продолжуваат меѓународните заеднички истражувања.

Светскиот систем за податоци на Меѓународниот совет за наука бил создаден од 29-то Генерално собрание на Меѓународниот совет за наука.

 Наводи 

 Извори
 Архива на Универзитетот во Саскачеван 
 Историја на јоносонди, во британската лабораторија Радерфорд Еплтон
 Историја на истражување на Арктикот
 Џејмс Ван Ален, Од средно училиште до почетокот на вселенската ера: биографска скица од Џорџ Лудвиг
 Фрејзер, Роналд. (1957). Еднаш околу сонцето: Приказната за меѓународната геофизичка година, 1957–58. Лондон, Англија: Ходер и Стротон Лимитед.
 0385492537 
 Саливан, Волтер. (1961). Напад на непознатото: Меѓународна геофизичка година. Њујорк, Њујорк: Компанијата за книги МекГро-Хил.
 Вилсон, Ј. Тузо. (1961). IGY: Година на новите месечини. Њујорк, Њујорк: Alfred A. Knopf, Inc.

 Надворешни врски 
 Документи во врска со меѓународната геофизичка година, претседателска библиотека Двајт Д. Ајзенхауер
 „IGY On the Ice“ , во продукција на Барбара Богаев, Soundprint. Радио документарец од 2011 година со Џон К. Беренд, Тони Гован, Фил Смит и Чарли Бентли.
 Трудовите на Роберт Л. Лонг Џуниор во библиотеката на колеџот Дартмут

Категорија:Празници на Обединетите нации
Категорија:Геофизика
Категорија:Науката во 1958 година
Категорија:Науката во 1957 година
Категорија:Росова Зависност