Живино срце

Живино срце ― електрохемиска оксидационо-редукциона реакција помеѓу елементите жива, железо и хром. Реакцијата предизвикува дупка од жива во водата да колеба.

Набљудувачката реакција покажува ефект на нехомоген електричен двоен слој.Mercury Beating Heart: Modifications to the Classical Demonstration Najdoski, Metodija; Mirceski, Valentin; Petruševski, Vladimir M.; Demiri, Sani. J. Chem. Educ. 2007, 84, 1292. Abstract Често се користи како наставна.

 Опитот 
мини|Видео од хемиската реакција.
Во опитот, капка жива е ставена во часовно стакло, потопена во електролит како што е сулфурна киселина која содржи оксидирачки агенс како што се водород пероксид, калиум перманганат или калиум дихромат. Врвот на железната шајка е поставен речиси допирајќи ја живата. Ако положбата на врвот на шајката е на место, живиниот меур почнува да осцилира, менувајќи го обликот.

 Објаснување 
мини|галиумското срце кое е слично на живиното срце (прикажано на видео).
Во една варијација се смета дека механизмот е како што следува:

Дихроматот ја оксидира живата, образувајќи слој од жива оксид. Во таа постапка, дихроматот се редуцира до хром(III) јон . Оксидираниот слој на живата го намалува површинскиот напон на дупката и дупката се израмнува кога доаѓа во допир со железната шајка. Потоа жива сулфат го оксидира железото кон железо(II) јон, и во таа постапка се редуцира назад до метална жива. Штом нема да остане оксидна обвивка на живиниот меур, површинскиот напон се зголемува и дупката се заокружува и губи допир со шајката, подготвена да ја започне постапката одново.

Нето реакцијата е дека дихроматот го оксидира железото. Оваа поволна реакција ги поттикнува оксидациите/редукциите на живата и осцилациите во обликот. Кога дихроматот е целосно редуциран, реакцијата престанува.

Сепак, може да има други механизми вклучени. Лин и сор. се чини дека известува дека осцилациите се случуваат без присуство на оксидирачки агенс, иако изгледа дека живата не добива оксидирачки слој на неа и осцилациите се многу послаби.

Помеѓу површината на капката жива и растворот на електролитот се образува електричен двоен слој. Во мирување овој слој е еднообличен. Кога ќе е внесен железниот врв, започнува редукциона реакција во која железото се оксидира до јон на железо(III) и се троши оксидирачкиот реагенс (на пр. кога водород пероксид заедно со јони на хидрониум се редуцира во вода). Бидејќи оксидацијата се одвива само во близина на врвот, а постапката на редукција ја покрива целата површина на капките, површинскиот напон повеќе не е хомогена; ова резултира со забележаните колебања.

Иако оваа реакција е посредувана од промени во површинскиот напон, таа е многу слична по механизмот на другите хемиски осцилатори како Белоусов-Жаботинскиевата реакција, која има неколку средни редокциони реакции предизвикани од оксидацијата на малат со бром.

 Историја 
Живиното срце првпат било забележано во 1800 година од Алесандро Волта и Вилијам Хенри. Хемискиот феномен во обликот кој е најпознат денес прв го опиша германскиот хемичар Фридлиб Фердинанд Рунге, откривачот на кофеинот.Jansen et al.: 200 Jahre „Pulsierendes Quecksilberherz”︁. Zur Geschichte und Theorie eines faszinierenden elektrochemischen Versuchs. (first published in CHEMKON, 1994). Wiley Online Library.

 Поврзано 

 Хемиска градина 
 Куче што лае
 Опит со сино шише
 Хемиски семафор
 Хемиски осцилатор

 Наводи 

 Надворешни врски 



Категорија:Електрохемија
Категорија:Жива
Категорија:Статии кои содржат видео клипови
Категорија:Хемиски наставни опити