Борхгревинков Брег

Борхгревинков Брег е  брегот на Земјата на Викторија помеѓу Кејп Адаре и Кејп Вашингтон.

Тој е дел од брегот на земјата Викторија, се наоѓа помеѓу Кејп Адаре на север до Кејп Вашингтон на југ. Именуван по Карстенс Егеберг Борхгревинк кој ја придружуваше експедицијата на Х.Џ. Бул на Антарктикот 1894-95. За време на оваа експедиција, првото слетување на Антарктичкиот континент беше направено на Кејп Адаре, а на островот Посесион Борхгревинк откри лишај што расте на карпите, прв доказ за растителен живот добиен во Антарктичкиот круг. Во 1898 година, Сер Џорџ Њунес ја спонзорираше првата британска експедиција на Антарктикот, 1898-1900 година, која беше предводена од Борхгревинк. Бродот што се користел бил „Јужен крст“. Партијата од 10 мажи оставена на Кејп Адаре беше првата што презими на Антарктичкиот континент. Ограниченото движење поради неуспехот да се пробие во внатрешноста, и поради условите на мраз долж брегот, само локалното истражување и именување беше извршено пред враќањето на бродот. Брегот беше следен до Кејп Вашингтон, а беше направено слетување на островот Кулман и во подножјето на планината Мелбурн. Беше откриено дека Вуд Беј тече многу подалеку во внатрешноста отколку што претпоставуваше Рос, а големата одлика на ледената полица Лејди Њунес беше откриена и именувана. Некоја густа мов од ирваси е пронајдена во близина на планината Мелбурн. Слетувањето беше направено на островот Френклин и на Кејп Крозиер, и беше откриено дека Росовата Ледена Плоча се повлекла околу 30 милји откако Рос ја открил во 1841 година.
Името било препорачано од Нов Зеландски антарктички комитет за имиња на места во 1961 година по Карстен Борхгревинк, член на експедицијата на Хенрик Јохан Бул на оваа област, 1894–95, и водач на Британската антарктичка експедиција, 1898–1900, првата што презима на континентот, во Кејп АдареBorchgrevink Coast.

Само неколку издржливи патници, китоловци и заптивки се впуштија во водите на Антарктикот и, освен мапирањето на делови од крајбрежјето, ниту еден од нив навистина не го истражуваше Големиот јужен континент. Идејата да се помине подолг временски период на Антарктикот, особено долгата, темна зима таму, беше нешто за кое сонуваа само најхрабрите, највозбудените - или најбрзите истражувачи.

Карстен Борхгревинк, водач на британската експедиција на Антарктикот 1898–1900 година, беше човек кој ги отелотвори сите три одлики. Иако не е ни приближно познат како Скот или Шеклтон, Борхгревинк останува клучна фигура во историјата на Антарктикот.

Иако експедицијата на Борхгревинк беше нарушена со контроверзии и одредени конфликти, неговиот тим навистина постигна многу значајни достигнувања. Тие спроведоа значајни научни и метеоролошки набљудувања, го мапираа регионот Кејп Адаре, патуваа со санки над морскиот мраз и завршија скијачко патување до точка појужно од која било претходно. Уште поважно, тие докажаа дека луѓето можат да ја преживеат долгата антарктичка зима што живее на самиот континент. Десетте мажи ја поминаа последната зима од векот живеејќи во мала, тесна колиба (со друга колиба за нивните намирници), сместени на работ на тесен плукнат од ветерот, опкружен со високи карпи на оддалечениот Кејп Адаре на северниот тек. на Росовото Море. Денес, тие колиби сè уште стојат на Кејп Адаре, што го прави Антарктикот единствениот континент во светот каде сè уште постојат првите градби што биле изградени.

Кејп Адаре првпат бил откриен од Џејмс Кларк Рос во 1841 година, но вистинската приказна започнува со значајното слетување таму на 24 јануари 1895 година, од китоловецот Антарктик, настан кој требало да го означи почетокот на херојската ера на истражување на Антарктикот. Има различни извештаи за тоа кој прв бил на брегот, но Карстен Борхгревинк, кој го убедил капетанот на Антарктикот да го земе на бродот во комбинирана улога на морнар, стрелец на фоки, лек за кожа и натуралист, го снимил моментот на следниов начин:

„Не знам дали тоа беше желбата да се улови медузата (видена во плиткото), или од силната желба да бидам првиот човек што ќе стапне на оваа тера инкогнита, но штом беше дадена наредбата на престана да ги ставам веслата, ја прескокнав страната на чамецот, на тој начин убив две птици со еден камен, како првиот човек на брегот и го ослободив бродот од мојата тежина, со што ѝ овозможив да се приближи до земјата доволно блиску за да му дозволи на капетанот да скокнеш на брегот на суво.

Се чини дека тврдењето на Борхгревинк е донекаде оптимистичко бидејќи има некои докази дека имало најмалку пет претходни слетувања на Антарктикот од страна на заптивки. Без оглед на тоа кој го направи првиот чекор, посетата ја разгоре трајната желба во Борхгревинк да се врати и поцелосно да го истражи Антарктикот.

Борхгревинк е роден во Кристијанија (сега позната како Осло) во 1864 година од татко Норвежанец и мајка Англичанка. Тој емигрирал во Австралија во 1888 година, каде што работел со анкетни тимови во грмушката и како учител пред да се приклучи на Антарктикот. Малку е познато за неговите рани години, за време на кои тој тврди дека го посетувал Универзитетот Кристијанија, но јасно е дека Борхгревинк не бил човек кој лесно се одвраќал. Откако не успеа да собере средства за неговата предложена експедиција на Антарктикот во Австралија, Борхгревинк се упати кон Англија за да ја продолжи својата потрага. Таму наидува на одбивање по отфрлање сè додека, во 1897 година, го запознал богатиот издавач на списание, Сер Џорџ Њунес, кој му доделил околу 40.000 фунти за експедицијата.

Во тоа време, овој неверојатен успех го разбесни британскиот естаблишмент, особено ценетите господа на Кралското географско друштво кои се подготвуваа да организираат експедиција на Антарктикот поддржана од Друштвото. Иако експедицијата на Борхгревинк полета со Јунион Џек, всушност, имаше само двајца Англичани во тимот. Остатокот од десеттемина партија беше составен од двајца Сами, еден Австралиец и пет Норвежани.

Борхгревинк купи поранешен запечатувач, Pollux, кој беше преименуван во Southern Cross и опремен со нови, помоќни мотори. Потоа почна да ја опремува експедицијата со широк спектар на опрема и материјали. Многу предмети беа купени од Military Equipment Stores and Tortoise Tents Company Limited во Лондон. Вклучени беа алуминиумски прибор за готвење, 53 логорски шпорети (шпоретот Примус бил измислен во Шведска во 1892 година и тоа се првите шпорети Примус што се користеле на Антарктикот), алатки за рударство, барут, свилени шатори, Колонска вода како дезодоранс, 500 Унија дигалки за „цели на истражување и проширување на Британската империја“ и помеѓу 70 до 90 кучиња од Гренланд и Сибирско потекло. Ова беа првите кучиња што беа однесени на југ за операции за санкање, а за нивно издржување имаше 28 тони масло од црн дроб на бакалар, риба, месо и бисквити од овесна каша со 58% маснотии. На кучињата им биле обезбедени и палта, крзнени чизми и месингани синџири. Експедицијата дури зеде парадоксни пиштоли со 12 камери за заштита од било кој голем дивеч, претпоставувајќи дека белите мечки би можеле да постојат на Антарктикот како и на Арктикот.

За партијата на брегот, опсегот на одредби вклучуваше пет тони леб, еден тон ирски путер и два тони компримиран зеленчук, вклучително и компири - првата дехидрирана храна подготвена за експедиција на Антарктикот. Облеката вклучуваше костуми од кожа од ирваси, костими од коса од камила Јегер и папучи обложени со руно.

Целите на експедицијата вклучуваа собирање научни податоци и постигнување на првата зима на континентот, но Борхгревинк не ја отфрли можноста да стигне до географскиот Јужен пол или Јужниот магнетен пол. Тој, исто така, имал намера да ги истражи комерцијалните можности на регионот, кои вклучуваат лов на китови, истражување на минерали и ископување на големи количини пингвински гуано во Кејп Адаре за ѓубриво. Партијата на брегот, која ќе ја води Борхгревинк, првично беше планирано да биде девет, но подоцна беше зголемена на десет лица.

Јужниот крст замина од пристаништето Сент Кетрин, Лондон на 22 август 1898 година, каде што се собра голема толпа за да ја испрати експедицијата.

Јавниот интерес за заминувањето беше поттикнат од мислата дека мажите можеби нема да се вратат, а бродот доби возбудливо испраќање додека таа се лизгаше по Темза. Пловејќи преку Хобарт Јужниот крст, натоварен со продавници и со кучиња врзани на палубата, пристигна во Кејп Адаре скоро шест месеци подоцна, за време на бура, на 15 февруари. Кога бурата стивнала, било направено слетување и гребенот на плажата бил избран како место за двете монтажни колиби, а нивното пристигнување било прославено со шампањ и говорење.

Растоварувањето започна на 18 февруари, но понатамошните бури значеа дека операцијата, која требаше да трае четири дена, траеше 12. Кутиите и другата стока беа спуштени во мали чамци од китови, кои беа извлечени до плажата по силен лопатар помеѓу бродот и брегот. Мажите што ја слетуваа опремата работеа до колена во ладна вода и имаа напорна задача да одвлечат голем дел од опремата на плажата. Работата за основање на зимските конаци беше прекината од друга бура на 19 февруари, кога чамец со китови и одгледувачници за кучиња беа издувани во морето и уништени меѓу ледените санти. Остатоците подоцна биле исфрлени на брегот и спасени за огревно дрво, а лакот на китовите чамци бил превртен и поставен во близина на колибите. Двапати Јужниот Крст се ослободи од своите сидра и речиси се втемели во жестоките бранови.

Обележја
Агат Пик е врв сместен во југоисточната област на Намерата Нунатакс, на југозападната маргина на Еванс Неве во рамките на брегот Борхгревинк . Така именуван од Комитетот за имиња на места на Антарктикот на Нов Зеланд затоа што ахат и други полускапоцени камења беа пронајдени овде од страна на Јужната партија на Нов Зеландски геолошко истражување на Антарктичката експедиција, 1966–67.

Поврзано
Кањонот Борхгревинк

Наводи



Категорија:Викториина Земја
Категорија:Брегови на Антарктикот