Тегнуе

Тегнуе се карпести формации кои се развиле во морското дно на Венецијанскиот Залив, во северното Јадранско Море. Тие се био-седименти кои се многу слични на коралните гребени и поради оваа причина се нарекуваат и Јадрански корални гребени. Тие се наоѓаат во близина на бреговите на Каорле, полуостровот Кавалино, островот Лидо ди Венеција и полуостровот Сотомарина во Кјоџа. Пронајдени се осум такви формации. Тие се на длабочина од -15/-40 метри. Најголемата формација е во близина на брегот на полуостровот Кавалино.

 Истражување и мапирање 
АРПАВ, Регионална агенција за превенција и заштита на животната средина на Венето има спроведено три истражувачки проекти кои биле дел од меѓународни, национални и локални програми помеѓу 2003 и 2007 година.

Целта на проектите биле да се воспостави опсерваторијата на горно Јадранско Море како регионален центар, да се координираат активностите на локалните власти, организации и истражувачки институти, да се обезбеди техничка, научна и услужна поддршка за регионалните политики во однос на подобрување и заштита на квалитетот, на крајбрежните морски води, да се воспостави банка на податоци за морето во Венето, да се воспостави мониторинг на загадувањето, да се подобрат и поддржат одржливите туристички активности, да се заштитат и подобрат областите од природен интерес, да се промовираат и да се шират информации за култура на едукација за животната средина и да се проучува некои области од особен еколошки интерес за подобрување на локалните риболовни ресурси и заштита на природата.

АРПАВ вршел геоморфолошки и гранулометриски, структурни, минералошки и биолошки истражувања. Резултатите биле објавени од АРПАВ заедно со Природонаучниот музеј на Венеција во 2010 година со наслов „Горниот Јадрански Тегну: подобрување на морските ресурси преку проучување на области со еколошка вредност“.

 Морфологија 
Големините на тенгите можат да бидат многу различни, од неколку до неколку илјади квадратни метри, со височини од дното кои формираат неколку десетици сантиметри во ниските формации, понекогаш наречени „ластруре“ и неколку метри во повисоките, кои често се наоѓаат на поголеми длабочини. Постојат три типа на формации:

 Кластични седиментни карпи формирани од стврднување на седименти (песоци) или органогени остатоци (веројатно поврзани со варијации на нивото на морето во геолошки неодамнешните епохи) наречени „плажни карпи“. Тие изгледаат како потхоризонтални плочи испакнати од дното со многу променлива дебелина и обично многу мала наклонетост, што предизвикува лесно потопување од седименти, додека распространетоста на ерозивното дејство на морските струи може да предизвика нови структури да излезат на површина или формирање на вдлабнатини и шуплини долж периметарските области.
 Седиментни карпи од хемиско таложење чие потекло е поврзано со издигнувањето на гасот метан од морското дно и неговата реакција со морската вода што го активира процесот што може да предизвика таложење на карбонати и стврднување на седиментите. Последователно ерозивно дејство предизвикува издигнување на структурите.
 Органогени карпи, структури произведени со дејство на организми-конструктори, растителни и животински, чиј варовнички скелет се раслојува и може да формира структури со умерена дебелина. Таквиот процес на формирање доведува до разновидни и неправилни морфологии; микро и макро шуплини предизвикани од различни брзини и неправилности во растот на различните организми конструктори. Тие се карбонатни карпи формирани од морски организми надредени на тврди подлоги кои претходно се формирале при консолидација на песок. Стврднувањето на песокот инкорпорирало варовнички лушпи од мекотели кои се раслојувале за да формираат одредена дебелина.

Често различните типологии коегзистираат. Во различни случаи органогените формации може да се развијат врз структури од седиментна природа, покривајќи ги со слоеви со променлива дебелина на ист начин на кој тие можат да колонизираат вештачки супстрати од човечко потекло.

Важноста на растителниот дел во органогенската конструкција во однос на животинските е многу променлива и подложна на факторите на осветленоста на водата; односно поврзана со длабочината и заматеноста на водите. Морфологијата е многу неправилна. Постојат површини многу богати со микро пукнатини и имаат голема разновидност. Тие често се нарекуваат гребени, но во споредба со тропските морски корални гребени, кои потекнуваат од дејството на херматипните организми на кои им е потребна топла и чиста вода, тенгите, со оглед на заматеноста на локалната вода, значително не зависат од процесите на фотосинтеза на ниво на бентос. Тие лежат во многу заматени води поради големото количество на суспендиран материјал од флувијално потекло што ја намалува осветленоста на дното. Сепак, ова е исто така богат извор на хранливи материи за филтер-хранителите и детритиворите кои го сочинуваат доминантниот елемент на популацијата на тегну.

 Истражување за потеклото на тегну 
Овие корални формации се аномалија во споредба со дендритското дно на песок и кирпич на кое се потпираат. За да го подобрат разбирањето на овие формации, истражувачите извршија повеќе од 200 нуркања за да ја мапираат морфологијата и батиметријата на морското дно на кое се потпираат, земаа примероци од растресити карпи и седименти и поставија бунари за да ја анализираат водата во морските длабочини. Претходните генетски модели не беа задоволителни, па примероците беа анализирани во лабораторија. Ова покажа дека тегнуата се развила по издолжените морфолошки структури на древните флувијални канали присутни во рамнината на дното на морето, која била над водата во текот на последниот глацијален период пред околу 20.000 години. Седиментите се датирани од пред 9.000 години, а нивното стврднување на кое се закачиле првите организми се случило пред 7.000 години.

 Екологија 
Венецијанскиот Залив има многу висок однос површина/волумен на вода поради неговата плиткост; морското дно ретко достигнува длабочина над 30 m. Ова го намалува поголемото загревање на морињата во однос на климатскиот модел на атмосферата. Неговата морфологија има тенденција да ја забави брзината на обртот на водата. Овие фактори заедно со наоѓањето на највисоката географска широчина на Средоземното Море и внесувањето или големи количини на релативно ладна слатка вода од реките од Алпите создаваат необичен климатски модел кој се префрла од топла умерена/суптропска во лето на студена/субполарна. во зима. Флувијални слатководни болести соленоста и исто така внесуваат седименти и хранливи материи од копното. Сето ова има селективно дејство врз морските видови кои го населуваат. Како резултат на тоа, во Горно Јадранско Море има отсуство на некои типично медитерански видови.

Бидејќи се расфрлани и на различни длабочини и еколошки, морфолошки и структурно хетерогени, тегнуите развиваат разновидни популации и на различни локации и во рамките на истите биотипови во мозаик од микросредини што ја отежнува споредбата на нивните популации. Споменатата еколошка особеност на Венецијанскиот залив придонесува популациите на овие гребени да бидат чудни; слични, но не сопоставени со другите популации на Средоземното Море.

Овие „острови“ од цврста подлога во хомогеното пространство на песокот/калта на морското дно создаваат, локално, области богати со микросредини кои придонесуваат за зголемување на разновидноста на популациите на организми на кои им треба прилепување на цврста површина и можат да се населат на такви подлогите и областите околу нив. Нивната локација во не претерано длабоки и еутрофични води придонесува за зголемување на биомасата и бројот на видови благодарение на поддршката и заштитата што ја нудат цврстите подлоги заедно со нивниот вертикален градиент дадена со нивното лепење од дното и огромната достапност на храна во форма на веќе седиментиран суспендиран органски материјал.

Така се формираат оази со екстремно биолошко богатство со зголемување на бројот на видови, а исто така и значителна биомаса по единица површина. Овие области се, исто така, исклучително поволни за таложење на јајца, капсули во облик на говеда, ларви или репродуктивни форми на кои им треба цврсто прицврстување. Бројните шуплини и пукнатини и богатството и разновидноста на расположливиот спектар на храна придонесуваат за развој на малолетни форми на бројни видови, намалувајќи ја смртноста.

Рамнотежата во рамките на таквата сложена биоценоза е одредена од интеракциите помеѓу факторите на животната средина и биолошките чии варијации можат да ја модифицираат рамнотежата што ја дефинира. Се чини дека тегнуите создаваат значителна диверзификација на популациите во себе поради изобилството на микросредини и гребени и нивната дистрибуција од крајбрежните области со мала длабочина под директно влијание на континенталните флувијални влезови до повеќе офшор под поголем воден притисок при висока седиментација. и режим на ниска осветленост.

 Фауна 
Овде живеат повеќе видови сунѓери, вклучувајќи ракови и школки.

Постојат повеќе од 9.000 видови што вклучува корали, хидри, медузи, морски анемони, со густи колонии на мекотели, и морските полжави.

За некои видови риби, како што се европските јастози, ова е ексклузивнa срединa.

 Тенгото под закана 
Средоземното Море станува сè позагадено, а проблемот е се полош во тесните басени и крајбрежните области повеќе изложени на загадување на земјиштето што го носат водите на реките. Ова е случајот со горниот дел на Јадранот, кој е тесен и блиску до индустриското срце на Италија и неговите големи области со интензивно земјоделство и каде што има широка речна мрежа. Згора на ова, забележано е зголемување на заматеноста на водата во овој слив.

Локално, главните извори на нарушување се риболовот и нуркањето. Поради својата природа, тенгите биле поштедени од ловење трали. Меѓутоа, во поново време риболовот со турбо-дувачки и ловењето трали со трали со заштитен синџир на дното влечен од две високо-моќни гали овозможија риболов уште поблиску, па дури и над овие гребени, предизвикувајќи значителна штета.

Поголемото знаење за тегнуата обезбедено од истражувањето доведе до зголемување на нуркачите во овие области без мерки за заштита и надзор. Претходно не многу луѓе знаеја за нив и било тешко да се најдат. Нуркањето стана поевтино, побезбедно и достапно за поголем број луѓе. ГПС и сонарите го олеснија пристапот до тегнето. Преголемиот број на рекреативни нуркачи може да предизвика значителна ненамерна штета.

Ловокрадството со нуркање имало и видливи негативни ефекти. Имало драматично намалување на комерцијално ценетите видови како што се некои видови школки (Venus verrucose), кои порано биле многубројни. Имаше уште поголема штета на комерцијално бараните видови со долг период на раст и доцна сексуална зрелост и нивниот опстанок бил загрозен. Еден од полошите случаи бил оној на европскиот јастог, кој порано бил карактеристичен за карпести формации и бродоломи. Тие станаа ограничени на биотипови кои беа мали, подалеку од брегот, не штрчеа многу од дното и беа потешко да се дофатат и да се најдат со сонари.

 Заштитено подрачје 
Во 2002 година, тенгите бile прогласени за заштитена животната средина каде риболовот е забранет.

Реконструкција на ова живеалиште може да се види во Природонаучниот музеј во Венеција.

 Поврзано 

 Јадранско Море
 Венецијански Залив

Категорија:Крајбрежна географија
Категорија:Крајбрежни и океански земјишни облици
Категорија:Заливи во Јадранското Море