Дисепшен (остров)

Островот Дисепшен — остров на Јужните Шетландски Острови блиску до Антарктичкиот Полуостров со големо и обично „безбедно“ природно пристаниште, кое повремено е вознемирувано од основниот активен вулкан. Овој остров е калдера на активен вулкан, кој сериозно ги оштетил локалните научни станици во 1967 и 1969 година. Островот претходно имал станица за ловење китови. Сега е туристичка дестинација со над 15.000 посетители годишно. Аргентина и Шпанија управуваат со две истражувачки станици во текот на летната сезона. Додека различни земји го потврдиле суверенитетот, тој сè уште се администрира според системот на Антарктиќки договори.

 Географија 
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/af/20200101 105347 Telefon Bay Espen Mills.jpg/220px-20200101 105347 Telefon Bay Espen Mills.jpg|лево|мини| Телефонскиот Залив
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/South_Shetland-2016-Deception_Island%E2%80%93Caldera_wall_reflection_%28WSW%29.jpg/220px-South_Shetland-2016-Deception_Island%E2%80%93Caldera_wall_reflection_%28WSW%29.jpg|лево|мини
Сместен во теснецот Брансфилд, островот е грубо кружен и во облик на потковица, со максимален пречник од околу 15 километри. Највисокиот врв, Мон Понд на источната страна на островот, има надморска височина од 539 метри, додека планината Кирквуд на запад има надморска височина од 452 метри. Над половина (57%) од островот е покриен со ледници до 10 м дебели морени со ледено јадро или пирокласти покриени со мраз. Центарот на островот е поплавен од морето формирајќи голем залив, сега наречен Фостеров Залив, околу 10 километри долг и 7 километри широк. Заливот има тесен влез, само 500 метри широк, и е наречен Нептунов мев. Пристаништето е слив со рамен под до  длабок со неколку мали подморнички конуси и куполи. Пристаништето е оградено со плитка крајбрежна полица со песочни плажи со чакал. Надворешниот брег на островот се одликува со 30-70 метри карпи од карпи или мраз.

Равенска Карпа, опасност за навигација, лежи 2,5 метри под водата во средината на каналот. Веднаш во внатрешноста на Нептуновиот мев се наоѓа заливот Валерс, кој се граничи со голема плажа со црн песок. Неколку мари се обложуваат на внатрешниот раб на калдерата, а некои содржат кратерски езера. Други формираат заливи во пристаништето, како што е Залив на китовите кој е широк 1 километар. Други одлики на островот ги вклучуваат планината Кирквуд, заливот Фумарол, Телефонскиот залив и сртот Телефон.

Линеарната Коста Ректа што се протега на поголемиот дел од источниот брег се претпоставува дека е белег на повлечена подморска грешка.

Студија од 2016 година на островот Ардли, 120 км на североисток, ги испитувала езерските гуано седименти и ја проучувала динамиката на популацијата на пингвините над 7.000 години. Три од пет фази на раст на населението биле прекинати со ненадеен пад, поради вулкански ерупции од активниот вулкан на островот Дисепшен. Историјата на вулкански ерупции сè уште е под истрага, но неколку поголеми ерупции се случиле во последните 10.000 години.

 Геологија 
мини|Сателитска слика на островот од март 2023 година.
Островот Дисепшен е откриен дел од активниот штитен вулкан 30 km во пречник. Островот е поврзан со ширењето на морското дно на басенот Брансфилд што вклучува вулкански гребен и морски планини кои датираат од плеистоценот. Слоеви од вулкански пепел на островот Дисепшен се пронајдени на други Јужни Шетландски Острови, теснецот Брансфилд, Шкотското Море и во ледените јадра на Јужниот Пол. Вулканските потреси се вообичаени, кои потекнуваат од длабочини помали од 10 км. Историските ерупции се случиле во 1839-1842, 1967, 1969 и 1970 година. Стратиграфијата на островот се одликува со групата Порт Фостер пред калдера и Групата Монт Понд пост-калдера, и двете во рамките на вулканскиот комплекс на островот Дисепшен. Главните излети на групата Порт Фостер се наоѓаат во Саут Поинт, Катедралата Каргс во близина на влезната точка и северно од Пунта де ла Дескубиерта формирајќи спектакуларни крајбрежни карпи долж западниот дел од островот. Групата е составена од Формација на заливот Фумарол кој се состои од хидровулканска тефра, Формација на базалтички штит што се состои од лави и стромболиска скорија и Формација на туф од надворешниот брег што се состои од лапили -туфови. Групата Понд доминира во геологијата на површината и се состои од пирокластични формации формирани за време на хидровулкански ерупции.

 Историја 
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5a/Deception-Island-Map.jpg/220px-Deception-Island-Map.jpg|лево|мини| Карта од 1829 година
Првото потврдено видување на Островот Дисепшен било од страна на британските истражители Вилијам Смит и Едвард Брансфилд од бригадата Вилијамс во јануари 1820 година. За прв пат бил посетен и истражен од американскиот истражител Натаниел Палмер, на 15. ноември 1820 година. Тој останал таму два дена, истражувајќи го централниот залив. Палмер го нарекол „Остров на измамата“ или „Дисепшен“ поради неговиот надворешен измамен изглед како нормален остров, кога тесниот влез на Нептуновиот мев открил дека е прстен околу поплавената калдера.

Палмер бил дел од американската флота, под команда на Бенџамин Пендлтон, составена од 6 бродови. Порт Фишер се користел како нивна оперативна база од 1820 до 1821 година. Палмер се сретнал со Белингсхаузен во близина на островот во јануари. 1821 година, за време на Првата руска експедиција на Антарктикот.

Светилникот наречен Surgidero Iquique бил изграден на островот за да ги води бродовите во станицата.

 Лов на китови и фоки 
Во текот на следните неколку години, Дисепшен станал фокусна точка на краткотрајната индустрија за ловење на фоки во Јужните Шетландски Острови. Индустријата започнала со неколку бродови во летната сезона 1819-1820 година, искачувајќи се на речиси стотина во 1821-1822 година. Иако островот немал голема популација на фоки, тој бил совршено природно пристаниште, главно ослободено од мраз и ветрови, и погодно место за рандеву. Некои мажи веројатно живееле на брегот во шатори или бараки за кратки периоди во текот на летото, иако не преживеале никакви археолошки или документарни докази за да го потврдат тоа. Масовниот прекумерен лов значело дека крзнените фоки се приближуваат на истребување во Јужните Шетландски Острови за неколку години, а индустријата пропаднала толку брзо како што започнала. Островот бил повторно напуштен приближно до 1825 година 

Во 1829 година, британската поморска експедиција на јужниот дел на Атлантикот под команда на капетанот Хенри Фостер со HMS Chanticleer застанала на островот. Експедицијата спровела топографско истражување и научни експерименти, особено нишало и магнетни набљудувања. Акварел направен од поручникот Кендал за време на посетата може да биде првата слика направена од островот. Последователната посета на американскиот брод Охајо во 1842 година ја објавил првата регистрирана вулканска активност, со јужниот брег „во пламен“.

Втората фаза на човековата активност во Дисепшен започнала на почетокот на 20 век. Во 1904 година, во Јужна Џорџија била основана активна индустрија за ловење китови, искористувајќи ја новата технологија и речиси недопрената популација на китови за да оствари брз профит. Се проширила на југ во Јужните Шетландски Острови, каде што недостатокот на инфраструктура базирана на брегот значело дека китовите морале да се влечат до бродовите за обработка; ним им требало заштитено прицврстување и обилно снабдување со свежа вода, од кои и двете можеле да се најдат во Дисепшен. Во 1906 година, норвешко-чилеанската компанија за ловење китови Sociedad Ballenera de Magallanes започнала да го користи заливот Валерс како база за еден брод.

Следеле и други китоловци, со неколку стотини мажи кои живеле во Дисепшен за време на летата на Антарктикот и дури 13 бродови кои работеле во најпрометните години. Во 1908 година, британската влада формално го прогласила островот за дел од Зависните Фокландкси Острови, на тој начин под британска контрола, воспоставувајќи поштенски услуги и назначувајќи судија и цариник за островот. Судијата требало да се погрижи компаниите за ловење китови да плаќаат соодветни такси за лиценца на владата на Фокландите и да обезбедат почитување на квотите за улов. Во 1908 година биле изградени гробишта, во 1912 година радио станица, рачна железница исто така во 1912 година, и мала постојана куќа во 1914 година. На гробиштата, убедливо најголемите на Антарктикот, имало гробови за 35 мажи заедно со споменик.  Ова не биле единствените градби; бидејќи фабричките бродови од тој период можеле само да го отстранат китовите и не можеле да ги користат труповите, била основана постојана станица на брегот од норвешката компанија Hvalfangerselskabet Hektor A/S во 1912 година - до околу 40% од достапното масло се трошело од системот базиран на брод. Ова била единствената успешна индустрија базирана на брегот која некогаш работела на Антарктикот, со висок профит во првите години. Голем број истражувачки експедиции го посетиле Дисепшен во текот на овие години, вклучувајќи ја и експедицијата Вилкинс-Херст од 1928 година.

Развојот на пелагичното ловење на китови во 1920-тите, каде што фабричките бродови опремени со лизгачка патека можеле да влечат цели китови за преработка, значело дека компаниите за ловење китови повеќе не биле врзани за сидришта. Следел бум во пелагичното ловење китови на Антарктикот, при што компаниите биле слободни да ги игнорираат квотите и да ги избегнат трошоците за лиценците. Ова брзо довело до прекумерно производство на нафта и колапс на пазарот, а помалку профитабилните и построго регулираните компании со седиште на брегот имале проблеми да се натпреваруваат. На почетокот на 1931 година, фабриката Хектор конечно престанала со работа, со што целосно било прекинато комерцијалното ловење китови на островот.

 Научно истражување 
На 16 ноември. Во 1928 година, Хуберт Вилкинс го направил првиот лет на Антарктикот од пистата во заливот Валерс.

Дисепшен останал ненаселен цела деценија, но бил повторно разгледан во 1941 година од страна на британскиот помошен воен брод HMS Queen of Bermuda, кој ги уништил резервоарите за нафта и некои преостанати резерви за да се осигура дека не може да се користи како германска база за снабдување. Во 1942 година, една аргентинска група на Примеро де Мајо го посетила и оставила знаци и насликани знамиња со кои се прогласувала локацијата за аргентинска територија; следната година, британска група се вратила за да ги отстрани знаците.

Во 1944 година, британска експедиција под поручникот Џејмс Мар  воспоставила краткотрајна база на островот како дел од операцијата Табарин, која била спроведена за време на Втората светска војна за да се оневозможат безбедните прицврстувања на бродовите за напад на непријателот и да се соберат метеоролошки податоци. за сојузничките бродови во Јужен Атлантик. Тоа, исто така, имало ефект на зајакнување на британските претензии за зависностите на Фолкландските Острови кои почнале да се оспоруваат  од Аргентина и Чиле. Операцијата Табарин ја ускратила употребата на областа Кригсмарине, за која било познато по тоа што ги користела оддалечените острови како точки на рандеву, и ќе го реши стравот дека Јапонија може да се обиде да ги заземе Фолкландските Острови. По завршувањето на војната, истражувањето започнато со операцијата Табарин продолжило во следните години, што на крајот станало познато како Британско Антарктичко Истражување.

Во 1961 година, претседателот на Аргентина Артуро Фрондизи го посетил островот за да го покаже интересот на неговата земја. Редовни посети биле направени од други земји кои оперираат на Антарктикот, вклучително и посетата на мразокршачот на американската крајбрежна стража во 1964 година.From the log book of Christopher Malinger, seaman on the USCGC Eastwind

Сепак, вулканот се вратил во активност во 1967 и 1969 година, уништувајќи ги постојните научни станици. И британските и чилеанските станици биле урнати, а островот повторно бил напуштен неколку години. Последната голема вулканска ерупција била пријавена од руската станица Белингсхаузен на островот на Кралот Џорџ и чилеанската станица Артуро Прат на островот Гринич; двете станици доживеале големи паѓања на пепел на 13 август 1970. (p 294)

Во 2000 година, имало две научни станици само за лето, шпанската база Габриел де Кастиља  и аргентинската станица Дисепшен.

Остатоците од претходните структури во заливот Валерс вклучуваат ’рѓосани котли и резервоари, авионски хангар и британската научна станица (Биско Хаус), со средината откорната од калливите текови во 1969 година. Светло-портокалов запуштен авионски труп, кој припаѓал на Кралските воздухопловни сили, бил пронајден во 2004 година. Плановите за реставрација на авионот и враќање на островот се направени.

Рускиот брод за крстарење Љубов Орлова пристигнал на островот на 27 ноември 2006. Тој бил влечен од мразокршачот на шпанската морнарица Лас Палмас и сам тргнал кон Ушуаја, Огнена Земја.

 Туризам 
Првиот комерцијален брод за крстарење пристигнал во јануари 1966 година. До 1999 година, над 10.000 туристи го посетиле островот. 

 Истражувачки станици 

 Агире Серда 
Претседателската станица Педро Агире Серда била чилеанска антарктичка база, сместена во Заливот Пендулум на островот Дисепшен во Јужните Шетландски Острови, инаугурирана во 1955 година. Била евакуирана во декември 1967 година кога вулканските ерупции принудиле евакуација на базата.

 Дисепшен 
Станицата Дисепшен е аргентинска база сместена на островот. Станицата е основана на 25 јануари 1948 година и била целогодишна станица до декември 1967 година, кога вулканските ерупции принудиле евакуација на базата. Оттогаш се населува само во текот на летото.

 Габриел де Кастиља 
Базата Габриел де Кастиља е шпанска истражувачка станица сместена на островот. Станицата е изградена во 1990 година.

 Гутиерез Варгас 
Гутиерез Варгас, именуван по капетанот на авијацијата кој починал на 30 декември 1955 година, се наоѓала на 1 километар од станицата Агире Серда и била инаугурирана на 12 февруари 1956 година. Неговата цел била да служи како прибежиште за членовите на станицата во случај на пожар. На 4 декември 1967 година засолништето било дефинитивно напуштено, како и станицата Агире Серда, поради насилна вулканска ерупција. Остатоците од структурата на засолништето сè уште може да се видат на плажата каде што се наоѓала. 

 Станица Б 
Островот бил повторно окупиран на почетокот на 1944 година од страна на група мажи од операцијата Табарин, британска експедиција, која основала постојана научна база наречена Станица Б. Ова се случило на 5 декември 1967 година, кога ерупција принудило привремено повлекување. Повторно се користела помеѓу 4 декември 1968 и 23 февруари 1969 година, кога понатамошната вулканска активност предизвикало да биде напуштена. (p 291–292)

 Животна средина 
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/Gabriel-de-Castilla-Base.jpg/220px-Gabriel-de-Castilla-Base.jpg|мини| Шпанската база Габриел де Кастиља
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0f/Deception-Hangar.jpg/220px-Deception-Hangar.jpg|мини| Напуштен хангар
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/72/Deception-Base.jpg/220px-Deception-Base.jpg|мини| Уништената британска база
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f5/Deception-Tourists.jpg/220px-Deception-Tourists.jpg|мини| Топол извор 
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Antarctic, Deception Island (js) 43.jpg/220px-Antarctic, Deception Island (js) 43.jpg|мини| Остатоци од котлите на станицата за китови
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b8/Dørnberger - Flensing av blåhval, Whalers Bay, Deception Island.jpg/220px-Dørnberger - Flensing av blåhval, Whalers Bay, Deception Island.jpg|мини
Островот станал популарна туристичка станица на Антарктикот поради неколкуте колонии на пингвини, како и поради можноста да се направи топла бања со копање во песокот на плажата. Планината Флора е местото на Антарктикот каде за прв пат биле откриени фосилизирани растенија.

Островот покажува некои диво различни микроклими. Во близина на вулкански области, воздухот може да биде топол до , а температурата на водата може да достигне . 

 Специјално заштитени подрачја на Антарктикот 
Единаесет копнени локации се заеднички назначени како специјално заштитено подрачје на Антарктикот (АСПА 140), првенствено поради нивните ботанички и еколошки вредности, бидејќи островот има најголем број на ретки растителни видови од кое било место на Антарктикот. Ова во голема мера се должи на честите вулкански активности кои создаваат нови супстрати за колонизација на растенијата:

 Колинс Поинт (локација А) содржи добри примери на долгогодишна вегетација, со голема разновидност на видовите и неколку реткости.
 Кратерско езеро (локација Б) има јазик од лава покриен со скорија со разновидна криптогамична флора и исклучителен развој на мов.
 Неименуван рид на јужниот крај на заливот Фумарол (локација В) има неколку ретки видови мовови кои ја колонизирале загреаната почвена кора блиску до линијата на вулкански отвори.
 Заливот Фумарол (локација Г) е геолошки комплексен со најразновидна флора на островот.
 Срт Стоунтроу (локација Д) поддржува неколку ретки мов, џигерици и лишаи.
 Телефон (локација Ѓ) ги има сите негови површини кои датираат од 1967 година, со што се овозможува прецизно следење на колонизацијата од растенија и животни.
 Пендулум (локација Е) е уште една позната старосна локација која е колонизирана од мов и лишаи.
 Монт Понд (локација Х) содржи исклучителни заедници на мов, џигерици и лишаи.
 Перчу конус (локација Ј) е конус од пепел со ретки мовови.
 Роналдов Рид до езерото Кронер (локација К) е уште едно познато место кое е колонизирано од бројни видови криптогами и со единствена заедница на алги на брегот на езерото.
 Саут Ист Поинт (локација Л) ја поддржува најобемната популација на антарктичкиот бисер познат во регионот на Антарктикот.

Дополнително, две морски локации во Порт Фостер заедно се означени како АСПА 145, за заштита на нивните бентосни заедници.

 Важна област за птици 
Бејли Хед, истакнат рид кој го формира најисточниот екстремитет на островот, е идентификуван како важна област за птици (IBA) од BirdLife International бидејќи поддржува многу голема колонија за размножување на пингвини(100.000 парови). IBA го опфаќа гребенот без мраз и околу 800 метри од плажата од двете страни на неа.

 Надворешни врски 



  – Account of a tourist visit to Deception Island






 Наводи 

Категорија:Туризам на Антарктикот
Категорија:Острови на Антарктикот
Категорија:Штитести вулкани
Категорија:Фоколов
Категорија:Активни вулкани
Категорија:Статии со извори на шпански (es)
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Јужни Шетландски Острови