Буњевачки дијалект

Буњевачки дијалект, познат и како буњевачки говор ― дунавска гранка на штокавскиот-младоикавски изговор на српско-хрватскиот плурицентричен јазик, зачуван меѓу членовите на буњевачката заедница. Нивниот нагласок е чисто икавски, со „и“ за заедничките словенски самогласки Ѣ. Постојат три гранки на штокавско-младоикавски дијалект: дунавски, приморско-ликашки и далматински. Неговите говорници во голема мера ја користат латиницата и живеат во делови на Босна и Херцеговина, различни делови на Хрватска, јужни делови (вклуч. Будимпешта ) од Унгарија како и во автономната покраина Војводина во Србија.

Речник
Имало тројца заслужни луѓе кои го зачувале буњевачкиот дијалект во два одделни речници: Грго Бачлија и Марко Пеиќ со „Rečnik bački Bunjevaca“ (изданија 1990, 2018) и Анте Секулиќ со „Rječnik govora bačkih Hrvata“ (2005).

Број на говорници
Во пописните резултати од 2002 година, објавени од Заводот за статистика на Србија, буњевачкиот говор не беше наведен меѓу главните јазици што се зборувани во Србија, но оние што изјавиле дека нивниот јазик е буњевачки биле наведени во категоријата „други јазици“. На пример, во Општина Суботица, бројот на оние кои се наведени како зборуваат „други јазици“ (најверојатно буњевачки) изнесувал 8.914.

Според пописот од 2011 година во Србија, 6.835 луѓе го прогласиле буњевачкиот дијалект за свој мајчин јазик и тој бил наведен независно.

 Наводи 

Категорија:Буњевци
Категорија:Јазици во Србија
Категорија:Јазици во Хрватска
Категорија:Јазици во Војводина
Категорија:Српскохрватски дијалекти