Антарктички договор

Антарктичкиот договор и сродните договори, колективно познати како Антарктички договорен систем (АДС) — договори кои ги регулираат меѓународните односи во однос на Антарктикот, единствениот континент на Земјата без домородно човечко население. Тоа бил првиот договор за контрола на оружјето, воспоставен за време на Студената војна, издвојувајќи го континентот како научен резерват, воспоставувајќи слобода на научно истражување и забранувајќи воена активност; за целите на системот на договори, Антарктикот е дефиниран како сите копнени и ледени плочи јужно од 60°С географска ширина. Од септември 2004 година, Секретаријатот на Договорот за Антарктикот, кој го спроведува системот на договори, е со седиште во Буенос Аирес, Аргентина.

Главниот договор бил отворен за потпишување на 1 декември 1959 година, а официјално стапил во сила на 23 јуни 1961 година  Првичните потписници биле 12-те земји активни на Антарктикот за време на Меѓународната геофизичка година (МГГ) 1957-58: Аргентина, Австралија, Белгија, Чиле, Франција, Јапонија, Нов Зеланд, Норвешка, Јужна Африка, Советскиот Сојуз, Обединетото Кралство., и САД.  Овие земји имале воспоставено над 55 истражувачки станици на Антарктикот за МГГ, а последователното објавување на договорот се сметало за дипломатски израз на оперативната и научната соработка што била постигната. Од 2019 година, договорот има 54 страни.

 Историја 

 1940-тите 
По Втората светска војна, САД размислувале да воспостават претензии на Антарктикот. Од 26 август 1946 година, па сè до почетокот на 1947 година, била извршена операцијата „Хајгџамп“, најголемата воена експедициска сила што САД некогаш ја испратиле на Антарктикот, составена од 13 бродови, 4.700 мажи и бројни воздушни уреди. Нејзините цели биле обука на воен персонал и тестирање на материјал во услови на екстремен студ за хипотетичка војна на Антарктикот.

На 2 септември 1947 година, квадрантот на Антарктикот за кој биле заинтересирани Соединетите Американски Држави (помеѓу 24° и 90 ° западен меридијан) бил вклучен како дел од безбедносната зона на Меѓуамериканскиот договор за реципрочна помош, обврзувајќи ги своите членови да ја бранат во случај на надворешна агресија.

Во август 1948 година, Соединетите Американски Држави предложиле Антарктикот да биде под старателство на Обединетите нации, како територија на доверба со која управуваат Аргентина, Австралија, Чиле, Франција, САД, Обединетото Кралство и Нов Зеланд. Оваа идеја била отфрлена од Аргентина, Австралија, Чиле, Франција и Норвешка. Пред одбивањето, на 28 август 1948 година, Соединетите Американски Држави им предложиле на земјите баратели некаква форма на интернационализација на Антарктикот, а тоа било поддржано од Обединетото Кралство. Чиле одговорил со презентирање на план за суспендирање на сите барања на Антарктикот за пет до десет години, додека преговарал за конечно решение, но тоа не наишло на прифаќање.

Во 1950 година, интересот на САД да го држат Советскиот Сојуз подалеку од Антарктикот бил фрустриран, кога Советите ги информирале државите кои барале дека нема да прифатат никаков договор на Антарктикот во кој тие не се застапени. Стравот дека СССР ќе реагира со преземање територијални претензии, доведувајќи ја Студената војна на Антарктикот, ги натерало Соединетите Американски Држави да не преземаат ништо.

 Меѓународни судири 
Различни меѓународни судири го мотивирале создавањето договор за Антарктикот.

Некои инциденти се случиле за време на Втората светска војна, а нов се случил во заливот Хоуп на 1 февруари 1952 година, кога аргентинската војска испукала предупредувачки истрели кон група Британци. Одговорот на Обединетото Кралство бил испражање воен брод кој слетал со маринци на местото на настанот на 4 февруари  Во 1949 година, Аргентина, Чиле и Обединетото Кралство потпишале Тројна поморска декларација со која се обврзале да не испраќаат воени бродови јужно од 60-тиот паралелен југ, која се обновувала секоја година до 1961 година кога се сметало дека е непотребна кога договорот стапил на сила. Оваа трипартитна декларација била потпишана по тензијата настаната кога Аргентина испратила флота од осум воени бродови на Антарктикот во февруари 1948 година.

На 17 јануари 1953 година, Аргентина повторно го отворила засолништето на поручникот Ласала на островот Дисепшен, оставајќи наредник и каплар во аргентинската морнарица. На 15 февруари, во инцидентот на островот Дисепшен, 32 кралски маринци пристигнале од британскиот брод ХМС Снајп вооружени со митралези, пушки и солзавец заробувајќи ги двајцата аргентински морнари. Аргентинското засолниште и блиското ненаселено засолниште на Чиле биле уништени, а аргентинските морнари биле доставени на брод од таа земја на 18 февруари на островите Јужна Џорџија. Британски одред останал три месеци на островот додека бродот патролирал во нејзините води до април.

На 4 мај 1955 година, Обединетото Кралство поднел две тужби, соодветно против Аргентина и Чиле, пред Меѓународниот суд на правдата за да ги прогласи за неважечки на барањата за суверенитетот на двете земји над Антарктикот и под Антарктикот. На 15 јули 1955 година, чилеанската влада ја отфрлила јурисдикцијата на судот во тој случај, а на 1 август тоа го сторила и аргентинската влада, па на 16 март 1956 година тужбите биле затворени.

Во 1956 и 1958 година, Индија неуспешно се обидела да го донесе прашањето на Антарктикот на Генералното собрание на Обединетите нации.

 Меѓународна геофизичка година 
Во 1950 година, Меѓународниот совет на научни синдикати (ICSU) разговарал за можноста за одржување на трета Меѓународна поларна година. На предлог на Светската метеоролошка организација, идејата за меѓународна поларна година била проширена на целата планета, со што се создала Меѓународна геофизичка година која се одржала помеѓу 1 јули 1957 година и 31 декември 1958 година. На овој настан учествувале 66 земји. На состанокот на Меѓународниот совет на научни синдикати во Стокхолм од 9 до 11 септември 1957 година, било одобрено создавањето на Специјален комитет за истражување на Антарктикот (SCAR), поканувајќи ги дванаесетте земји кои спроведуваат истраги на Антарктикот да испратат делегати да го интегрираат комитетот, со цел размена на научни информации меѓу нејзините членови во врска со Антарктикот. SCAR подоцна бил преименуван во Научен комитет за истражување на Антарктикот.

И Аргентина и Чиле изјавиле дека истражувањата извршени на континентот за време на Меѓународната геофизичка година нема да им дадат никакви територијални права на учесниците и дека објектите што биле подигнати во текот на таа година треба да бидат демонтирани на крајот од неа. Меѓутоа, во февруари 1958 година, САД предложиле истрагите на Антарктикот да се продолжат за уште една година, а Советскиот Сојуз објавил дека ќе ги задржи своите научни бази додека не се завршат студиите што се спроведуваат.

 Преговори за договорот 
Научните бази ја зголемиле меѓународната тензија во врска со Антарктикот. Опасноста од ширење на Студената војна на тој континент го натерало претседателот на Соединетите Американски Држави, Двајт Д. Ајзенхауер, да свика Конференција на Антарктикот на дванаесетте земји активни на Антарктикот за време на Меѓународната геофизичка година, да потпише договор. Во првата фаза, претставниците на дванаесетте нации се состанале во Вашингтон, кои се состанале на шеесет сесии помеѓу јуни 1958 и октомври 1959 година за да ја дефинираат основната преговарачка рамка. Сепак, не бил постигнат консензус за прелиминарниот нацрт. Во втората фаза се одржала конференција на највисоко дипломатско ниво од 15 октомври до 1 декември 1959 година, кога бил потпишан договорот. Централните идеи со целосно прифаќање биле слободата на научните истражувања на Антарктикот и мирното користење на континентот. Имало и консензус за демилитаризација и одржување на статус кво.

Позициите на Соединетите Американски Држави, Советскиот Сојуз, Обединетото Кралство и Нов Зеланд се совпаднале при формирањето на меѓународна администрација за Антарктикот, предлагајќи таа да биде во рамките на Обединетите нации. Австралија и Обединетото Кралство изразиле потреба од инспекции од набљудувачи, а Британците исто така предложиле употреба на воен персонал за логистички функции. Аргентина предложила да се забранат сите атомски експлозии на Антарктикот, што предизвикало криза што траела до последниот ден од конференцијата, бидејќи САД, заедно со другите земји, имале намера да ги забранат само оние што биле направени без претходна најава и без претходна консултација. Поддршката на СССР и Чиле за аргентинскиот предлог конечно ги натерало САД да го повлечат своето противење.

Потпишувањето на договорот бил првиот договор за контрола на оружјето што се случило во рамките на Студената војна, а земјите учеснички успеале да избегнат интернационализација на суверенитетот на Антарктикот.

 Други договори 
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/86/Antarctica, pollution, environment, Russia, Bellingshausen 1.JPG/300px-Antarctica, pollution, environment, Russia, Bellingshausen 1.JPG|десно|мини|300x300пкс| Отстранувањето на отпадот со едноставно фрлање на брегот, како што е прикажано на руската станица Белингсхаузен на островот Крал Џорџ во 1992 година, повеќе не е дозволено со Протоколот за заштита на животната средина.
Други договори – околу 200 препораки усвоени на консултативни состаноци на договорот и ратификувани од владите - вклучуваат:

 Договорени мерки за зачувување на фауната и флората на Антарктикот (1964) (стапил на сила во 1982 година)
 Конвенција за зачувување на антарктичките фоки (1972)
 Конвенција за зачувување на морските живи ресурси на Антарктикот (1982) 
 Конвенција за регулирање на активностите на минералните ресурси на Антарктикот (1988) (потпишана во 1988 година, не е во сила)
 Протокол за заштита на животната средина кон Антарктичкиот договор бил потпишан на 4 октомври 1991 година и стапил на сила на 14 јануари 1998 година; овој договор го спречува развојот и обезбедува заштита на животната средина на Антарктикот преку пет специфични анекси за морското загадување, фауната и флората, проценките на влијанието врз животната средина, управувањето со отпадот и заштитените подрачја. Ги забранува сите активности кои се однесуваат на минерални суровини освен научни. Шестиот анекс за одговорност што произлегува од вонредни состојби во животната средина бил усвоен во 2005 година, но допрва треба да стапи на сила.

 Билатерални договори 

 Размена на белешки што претставува договор меѓу владите на Австралија, Нов Зеланд и Обединетото Кралство на Велика Британија и Северна Ирска, и Владата на Француската Република, во врска со воздушната пловидба на Антарктикот (Париз, 25 октомври 1938 година) "Exchange of Notes constituting an Agreement between the Governments of Australia, New Zealand and the United Kingdom of the Great Britain and Northern Ireland, and the Government of the French Republic, regarding Aerial Navigation in the Antarctic (Paris, 25 October 1938). ATS 13 of 1938." Australasian Legal Information Institute, Australian Treaty Series. Retrieved April 15, 2017
 Договор помеѓу Владата на Австралија и Владата на Француската Република за соработка во поморските области во непосредна близина на француските јужни и антарктички територии (TAAF), островот Херд и островите Мекдоналд (Канбера, 24 ноември 2003 година) "Treaty between the Government of Australia and the Government of the French Republic on cooperation in the maritime areas adjacent to the French Southern and Antarctic Territories (TAAF), Heard Island and the McDonald Islands (Canberra, 24 November 2003) – ATS 6 of 2005”. Australasian Legal Information Institute, Australian Treaties Library. Retrieved April 18, 2017.
 Договор за кооперативно спроведување на законите за рибарство помеѓу Владата на Австралија и Владата на Француската Република во поморските области во непосредна близина на француските јужни и антарктички територии, островот Херд и островите Мекдоналд (Париз, 8 јануари 2007 година) "Agreement on Cooperative Enforcement of Fisheries Laws between the Government of Australia and the Government of the French Republic in the Maritime Areas Adjacent to the French Southern and Antarctic Territories, Heard Island and the McDonald Islands (Paris, 8 January 2007) – ATS 1 of 2011”. Australasian Legal Information Institute, Australian Treaties Library. Retrieved April 18, 2017.

 Состаноци 
Годишните консултативни состаноци на Антарктичкиот договор (ATCM) на Антарктичкиот договор се меѓународниот форум за администрација и управување со регионот. Само 29 од 54 страни во договорите имаат право да учествуваат во одлучувањето на овие состаноци, иако на другите 25 сè уште им е дозволено да присуствуваат. Учесници во донесувањето одлуки се Консултативните страни и, покрај 12-те оригинални потписнички, вклучително и 17 земји кои го покажале својот интерес за Антарктикот со вршење значителна научна активност таму. Договорот за Антарктикот, исто така, има Специјални консултативни состаноци за антарктичкиот договор (SATCM), кои обично се свикуваат за да се третираат поважни теми, но се поретки и состаноци на експерти.

 Партии 

432px|right|thumb|

Од 2019 година, има 54 држави-членки на договорот, од кои 29, вклучувајќи ги и сите 12 оригинални потписнички на договорот, имаат консултативен (гласачки) статус. Консултативните членови ги вклучуваат 7-те земји кои тврдат дека делови од Антарктикот се нивна територија. 47-те земји кои не поднесуваат тужби не ги признаваат барањата на другите. 40 страни од Антарктичкиот договор го ратификувале и „Протоколот за заштита на животната средина кон Договорот за Антарктикот“.

ЗемјаДатаРатификацијаСтатусЗабелешка (побарување)*1 декември 195923 јуни 1961 23 јуни 1961  (побарување)1 декември 195923 јуни 1961 23 јуни 1961 Не
25 август 1987НеНе27 декември 2006 Не1 декември 195926 јули 196023 јуни 1961  (неофицијално побарување)Не16 мај 1975  27 септември 1983  Не11 септември 19785 јуни 1998 Не4 мај 1988 Не (побарување)*1 декември 195923 јуни 1961 23 јуни 1961 Не8 јуни 1983  17 октомври 1985Не31 јануари 1989НеНе16 август 1984НеНе1 јануари 19931 април 2014Наследник на , која се приклучила на 14 јуни 1962.Не20 мај 1965НеНе15 септември 198719 ноември 1990 Не17 мај 2001НеНе15 мај 198420 октомври 1989 (побарување)1 декември 195916 септермври 196023 јуни 1961  (историско побарување)Не5 февруари 1979 3 март 1981Ratified as .
 исто така пристапено на 19 ноември 1974 година, и доби консултативен статус на 5 октомври 1987 година, пред нејзиното обединување со Западна Германија.Не8 јануари 1987НеНе31 јули 1991НеНе27 јануари 1984 НеНе13 октомври 2015НеНе19 август 1983 12 септември 1983 Не18 март 1981 5 октомври 1987 (историско побарување)1 декември 1959 4 август 196023 јуни 1961 Не27 јануари 2015НеНе31 октомври 2011НеНе31 мај 2008НеНе23 март 2015НеНе30 март 196719 ноември 1990 (побарување)1 декември 19591 ноември 196023 јуни 1961 Не21 јануари 1987Не (побарување)1 декември 195924 август 196023 јуни 1961 Не1 март 2012НеНе16 март 1981НеНаследник на . Во сила од нивната независност во септември 1975.Не10 април 19819 октомври 1989 Не8 јуни 196129 јули 1977Не29 јануари 2010НеНе15 септември 1971 Не†1 декември 19592 ноември 196023 јуни 1961 Потписник како .Не1 јануари 1993НеНаследник на , до кој пристапи на 14 јуни, 1962.Не22 април 2019Не1 декември 195921 јуни 196023 јуни 1961 Не28 ноември 19869 октомври 1989Не12 март 198221 септември 1988Не24 април 198421 септември 1988Не15 ноември 1990НеНе24 јануари 1996НеНе28 октомври 19924 јуни 2004 (побарување)*1 декември 195931 мај 196023 јуни 1961 †1 декември 195918 август 196023 јуни 1961 Не11 јануари 198017 октомври 1985Не24 мај 1999Не
* Има преклопувачко побарување со уште еден или двајца баратели.† Го задржа правото да поднесе барање.

 Секретаријат 
Секретаријатот на Антарктичкиот договор е основан во Буенос Аирес, Аргентина во септември 2004 година од страна на Консултативниот состанок на Антарктичкиот договор (ATCM). Јан Хубер (Холандија) бил прв извршен секретар пет години до 31 август 2009 година. Него на 1 септември 2009 година го наследил Манфред Рајнке (Германија). Тој бил наследен од Алберт Луберас (Уругвај), кој бил избран во јуни 2017 година на 40-тиот Консултативен договор на Антарктикот во Пекинг, Кина.

Задачите на Секретаријатот на Договорот за Антарктикот може да се поделат на следниве области:

 Поддршка на годишниот Консултативен состанок на Антарктичкиот договор (ATCM) и состанокот на Комитетот за заштита на животната средина (CEP).
 Олеснување на размената на информации меѓу страните што се бараат во Договорот и Протоколот за животна средина.
 Собирање, складирање, средување и објавување на документите на ATCM.
 Обезбедување и ширење информации од јавен карактер за системот на Антарктичкиот договор и активностите на Антарктикот.

 Правен систем 
Антарктикот моментално нема постојано население и затоа нема државјанство ниту влада. Персоналот присутен на Антарктикот во секое време е секогаш граѓани или државјани на некој суверенитет надвор од Антарктикот, бидејќи не постои суверенитет на Антарктикот. Поголемиот дел од Антарктикот е претенден од една или повеќе земји, но повеќето земји експлицитно не ги признаваат тие тврдења. Областа на копното помеѓу 90. западен меридијан и 150 западен меридија е единствената голема земја на Земјата што не ја бара ниту една земја.Wright, Minturn, "The Ownership of Antarctica, Its Living and Mineral Resources", Journal of Law and the Environment 4 (1987). До 2015 година, внатрешноста на норвешкиот сектор, чиј обем никогаш не бил официјално дефиниран, се сметал за неподигнат. Таа година, Норвешка официјално полагала право на областа помеѓу нејзината Земја на кралицата Мод и Јужниот пол.

Владите кои се страни на Антарктичкиот договор и неговиот Протокол за заштита на животната средина ги спроведуваат членовите од овие договори и одлуките донесени според нив, преку националните закони. Овие закони генерално важат само за нивните граѓани, каде и да се наоѓаат на Антарктикот, и служат за спроведување на консензусните одлуки на консултативните страни: за кои активности се прифатливи, за кои области се потребни дозволи за влез, кои процеси на оцена на влијанието врз животната средина мора да претходат на активностите., и така натаму. Договорот за Антарктикот често се смета дека претставува пример на принципот за заедничко наследство на човештвото.Jennifer Frakes, The Common Heritage of Mankind Principle and the Deep Seabed, Outer Space, and Antarctica: Will Developed and Developing Nations Reach a Compromise? Wisconsin International Law Journal. 2003; 21:409

 Австралија 
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d0/Australian Antarctic Territory postal cover1959.jpg/300px-Australian Antarctic Territory postal cover1959.jpg|десно|мини|300x300пкс| Оваа корица од 1959 година го одбележало отворањето на поштата Вилкс на австралиската антарктичка територија.
Бидејќи назначувањето на Австралиска Антарктичката Територија датира пред потпишувањето на Антарктичкиот договор, австралиските закони кои се однесуваат на Антарктикот датираат од повеќе од две децении пред ерата на Антарктичкиот договор. Во однос на кривичното право, законите што важат за територијата на заливот Џервис (која ги следи законите на австралиската престолнинска територија) важат и за австралиската антарктичка територија. Клучното австралиско законодавство кое ги применува одлуките на Антарктичкиот договор ги вклучува Законот за договор за Антарктикот од 1960 година, Законот за договор за Антарктикот (заштита на животната средина) од 1980 година и Законот за зачувување на морски живи ресурси на Антарктикот од 1981 година.

 САД 
Законот на Соединетите Американски Држави, вклучувајќи одредени кривични дела од или против државјани на САД, како што е убиството, може да се применува на области кои не се под јурисдикција на други земји. За таа цел, САД сега стационираат специјални заменици на американските маршали на Антарктикот за да обезбедат присуство на органите на редот.

Некои американски закони директно важат за Антарктикот. На пример, Законот за заштита на Антарктикот, Јавен закон 95-541,  и понатаму., предвидува граѓански и кривични казни за следните активности, освен ако не е овластено со пропис или статут:

 земање на домородни цицачи или птици на Антарктикот
 воведувањето на Антарктикот на неавтохтони растенија и животни
 влез во посебно заштитени или научни подрачја
 испуштање или отстранување на загадувачки материи во водите на Антарктикот или Антарктикот
 увоз во САД на одредени предмети од Антарктикот

Прекршувањето на Законот за заштита на Антарктикот носи казни до 10.000 американски долари во парични казни и една година затвор. Одделите за финансии, трговија, транспорт и внатрешни работи ги делат одговорностите за спроведување. Законот бара експедициите од САД до Антарктикот однапред да ја известат Канцеларијата за океани и поларни прашања на Стејт департментот, која известува за таквите планови до други нации како што се бара со Антарктичкиот договор. Дополнителни информации се обезбедени од Канцеларијата за поларни програми на Националната научна фондација.

 Нов Зеланд 
Во 2006 година, полицијата на Нов Зеланд известила дека јурисдикционите прашања ги спречиле да издаваат налози за потенцијални американски сведоци кои не сакале да сведочат за време на истрагата на судскиот совет на Крајстчерч за смртта со труење на австралискиот астрофизичар Родни Маркс во базата на Јужниот пол во мај 2000 година.Hotere, Andrea. "South Pole death file still open". Sunday Star Times, December 17, 2006. Retrieved December 19, 2006..Deutsche Presse-Agentur. "Death of Australian astrophysicist an Antarctic whodunnit".  Monstersandcritics.com, December 14, 2006. Retrieved December 19, 2006. Др. Маркс починал додека зимувал на американската станица Амундсен-Скот на Јужниот Пол сместена на географскиот Јужен Пол. Пред обдукцијата, Националната научна фондација и изведувачот што ја администрира базата, смртта ја припишале од природни причини. Меѓутоа, аутопсијата во Нов Зеланд открила дека доктор Маркс починал од труење со метанол. Новозеландската полиција започнала истрага. Во 2006 година, фрустриран од недостатокот на напредок, судскиот вештак во Крајстчерч изјавил дека е малку веројатно д-р Маркс свесно да внесе метанол, иако не постои сигурност дека тој починал како директен резултат на чин на друго лице. За време на интервјуата со медиумите, полицискиот детектив задолжен за истрагата ја критикувал Националната научна фондација и изведувачот дека не соработувала во истрагата.Chapman, Paul. "New Zealand Probes What May Be First South Pole Murder". The Daily Telegraph, (December 14, 2006), reprinted in The New York Sun (December 19, 2006). Retrieved December 19, 2006.Booker, Jarrod. "South Pole scientist may have been poisoned". The New Zealand Herald, (December 14, 2006). Retrieved December 19, 2006."South Pole Death Mystery – Who killed Rodney Marks?" Sunday Star Times (January 21, 2007)

 Јужна Африка 
Според Законот за јужноафрикански граѓани на Антарктикот, 1962 година, јужноафриканскиот закон се применува на сите јужноафрикански граѓани на Антарктикот и тие се предмет на јурисдикција на судот на магистратот во Кејптаун.Section 2 of the South African Citizens in Antarctica Act, No. 55 of 1962, as amended by the Environmental Laws Rationalisation Act, No. 51 of 1997. Актот за договори на Антарктикот од 1996 година ги вклучува Антарктичкиот договор и сродните договори во јужноафриканското право. Во однос на прекршувањето на овие договори, Јужна Африка, исто така, тврди дека има јурисдикција над јужноафриканските жители и членовите на експедициите организирани во Јужна Африка.Antarctic Treaties Act, No. 60 of 1996.

 Наводи 

 Надворешни врски 
 Секретаријатот на Антарктичкиот договор
 Целиот текст на Антарктичкиот договор
 Оригинален факсимил на Антарктичкиот договор
 Австралиска Антарктичка Територија
 Зошто 60 Југ?
 Национална научна фондација – Канцеларија за поларни програми
 Список на сите консултативни состаноци на Антарктичкиот договор,   
 Antarctic Solution for the Koreas San Diego Union-Tribune, 25 август 2005 година (И Јужна Кореја и Северна Кореја се членки на Антарктичкиот договор)
 Амблем на Антарктичкиот договор

Категорија:Договори на САД
Категорија:Договори на Обединетото Кралство
Категорија:Договори на Турција
Категорија:Договори на Шведска
Категорија:Договори на Шпанија
Категорија:Договори на Советскиот Сојуз
Категорија:Договори на Португалија
Категорија:Договори на Норвешка
Категорија:Договори на Холандија
Категорија:Договори на Јапонија
Категорија:Договори на Италија
Категорија:Договори на Грција
Категорија:Договори на Франција
Категорија:Договори на Данска
Категорија:Договори на Белгија
Категорија:Договори на Австрија
Категорија:Територијални претензии врз Антарктикот
Категорија:Антарктички договори