Римска школа

Римска школа била група на композитори кои претежно пеат црковна музика, во Рим, во текот на 16-тиот и 17-тиот век, па затоа опфаќала доцна ренесанса и раниот барок. Терминот се однесува и на музиката која што ја продуцирале. Многу од композиторите кои имале директна врска со Ватикан и папската капела, иако работеле во неколку цркви; стилски тие често се спротивставувале на Венецијанската школа на композитори, истовремено движењето кое било многу попрогресивно. Убедливо најпознатиот композитор на Римската школа е Џовани Пјерлуиџи да Палестрина, чие име се поврзува со четиристотини години со мазно, јасно, полифонично совршенство. Сепак, имало и многу други композитори кои работеле во Рим, и тоа во различните стилови и форми.

 Историја и одлики 
Додека композиторите речиси сигурно работеле континуирано во Рим илјада години од времето на Григориј Велики, кога развојот на конзистентиот стил околу средината на 16 век, делумно поради музичките барања на контрареформацијата, довело да бидат групирани заедно од музичките историчари под оваа единствена етикета.

Музиката на Римската школа може и да се гледа како кулминација на развојот на полифонијата преку вметнувањето и на музиката на француско-холандската школа во последните сто години. Француско-холандските композитори одамна доаѓале во Италија да живеат и работат — Жоскин, Обрехт, Аркаделт и многу други го направиле тоа долгото патување, а нивниот музички стил бил одлучувачки за формирањето на италијанските стилови. Под водство на Ватикан, и со оглед на тоа што хорот на Сикстинската капела бил еден од најдобрите во тоа време, можеби било неизбежно стилскиот центар на светата полифонија да биде Рим.

Советот во Трент, кој се состанал од 1545 до 1563 година, имал значително влијание врз музиката на Римската школа: навистина можел да тврди дека овие реформи во Римокатоличката црква, кои биле дел од Контрареформацијата, ја дефинирале музиката. на Римската школа. Советот на Трент препорачал светата музика, особено за употребите во црквата, да биде напишана и во достоинствен и сериозен стил. Советот дозволил полифонија — вообичаена заблуда е дека тие целосно ја забранија, но тоа е лажно — сепак тие барале текстот што се пее да биде појасно разбирлив. Покрај тоа, иако тие не ја забранија и употребата на секуларните мелодии како изворен материјал за миси и мотети, таквата употреба била обесхрабрена.

Комбинацијата на реформите на Советот на Трент со присуството и на екстремно талентираните композитори кои го наследија француско-холандскиот стил, било производство на тело на музиката за кое понекогаш се сметало дека го претставува врвот на совршенството на ренесансната полифона јасност. Предметот на „контрапункт од 16-тиот век“ или „ренесансната полифонија“ како што се учи и во современите музички наставни програми на колеџот е секогаш кодифицираниот стил на Римската школа, како што тој бил разбран од Јохан Фукс на почетокот на 18 век. Сепак, е важно да се препознае дека „палестринскиот стил“ не бил единствениот полифоничен стил во тоа време, иако можеби бил внатрешно најконзистентен. Полифоничниот стил на Палестрина можеби било кулминација на стогодишниот развој на француско-холандскиот стил, но тој бил и еден од многуте текови кон крајот на 16 век и значително е во контраст со музиката на венецијанското училиште на север, како и музиката која што е истовремено се произведува и во Франција и Англија.

Други композитори кои живеат и работат во Рим, иако не се сметаат за членови на Римската школа, секако таа влијае и врз нив. Најпознатиот од нив е Лука Маренцио, чии мадригали биле многу популарни во Италија и на други места во Европа; некои од композиторите на Римската школа ги позајмиле неговите експресивни техники, на пример сликарство со зборови, за привремена употреба во литургиски амбиент.

Додека Римската школа се смета за конзервативно музичко движење, постојат и важни исклучоци. Рим бил родното место на ораториумот, во делата на Џовани Франческо Анерио и Емилио де Кавалиери. Стилот е сличен со на стилот на монодија кој што се развива во Фиренца приближно во исто време; навистина постоело и значителна конкуренција меѓу композиторите во тие два музички центри.

Подоцнежните композитори на Римската школа го вклучуваат Грегорио Алегри, композитор на познатиот Мисераре (околу 1630 година). Ова парче било внимателно чувано од папската капела; се сметало за толку убаво што не било дозволено да циркулираат копии. Омилена приказна го вклучува 14-годишниот Моцарт, кој ја направил првата нелегална копија препишувајќи ја од меморијата откако ја слушнал само двапати.

 Композитори 
Членовите на Римската школа, вклучително и некои кои биле активни во Рим само дел од својата кариера, се:

 Џовани Пјерлуиџи да Палестрина (с1525–1594)
 Томас Луис де Викторија (1548-1611)
 Џовани Анимачија (c1520-1571)
 Фелис Анерио (c1564–1614)
 Џовани Франческо Анерио (c1567–1630) (помлад брат на Феличе)
 Грегорио Алегри (1582–1652) (Композитор на познатиот Мизерер )
 Паоло Беласио (1554–1594)
 Антонио Цифра (1584-1629)
 Доменико Алегри (c1585-1629)
 Марк'Антонио Ингегнери (c1545–1592)
 Џовани Марија Нанино (1543–1607)
 Емилио де Кавалиери (c1550–1602)
 Annibale Stabile (c1535–1595)
 Џовани Драгони (c1540–1598)
 Франческо Соријано (c1548-1621)
 Паоло Кваљати (c1555-1628)
 Руџеро Џованели (c1560-1625)
 Џовани Бернардино Нанино (1560–1623)
 Стефано Ланди (1587–1639)
 Доменико Мацоки (1592-1665)
 Лујџи Роси (c1597-1653)
 Вирџилио Мацоки (1597-1646)
 Микеланџело Роси (c1600-1656)
 Франческо Фоџа (1604-1688)
 Анибале Зоило (c1537–1592)
 Бартоломео Рој (c1530-1599)
 Џовани де Мак (c1550-1614)
 Јоханес Мателарт (пред 1538-1607)
 Риналдо дел Мел (c1554–1598)
 Марко Марацоли (c1602-1662)
 Џакомо Карисими (1605-1674)

 Наводи 

 Различни написи, вклучително и „Рим“ и написи за поединечни композитори, во речник на музика и музичари на Њу Гроув, ед. Стенли Сејди. 20 вол. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 година. .
 Густав Рис, Музиката во ренесансата . Њујорк, WW Norton & Co., 1954 година.ISBN 0-393-09530-4 .
 Манфред Букофцер, Музиката во ерата на барокот . Њујорк, WW Norton & Co., 1947 година.ISBN 0-393-09745-5 .
 Харолд Глисон и Ворен Бекер, Музиката во средниот век и ренесансата (Музичката книжевност ја прикажува серијата I). Блумингтон, Индијана. Прес Франгипани, 1986 година.ISBN 0-89917-034-X .
 Ламла, Мајкл: Kanonkünste im barocken Italien, insbesondere in Rom, Берлин 2003 година, .

Категорија:Ренесансни композитори
Категорија:Барокни композитори
Категорија:Ренесансна музика
Категорија:Барокна музика