Полимиксини

Полимиксините се група полипептидни антибиотици кои првпат биле изолирани од соеви на Bacillus polymyxa во 1947 година. Полимиксините се сметаат за резервни антибиотици. 

Слично на клеточната мембрана, тие имаат својство поларитет. Како резултат на тоа, тие се вградуваат во клеточната мембрана на грам-негативните бактерии и ја нарушуваат нивната пропустливост. Поради ова, овие антибиотици имаат бактерицидно дејство, но само против бактериите кои опстојуваат надвор од клетките (екстраклеточни бактерии). Полимиксините вклучуваат полимиксин Б и колистин (колистин = полимиксин Д).

Кога се користат парентерално, полимиксините може да имаат токсични несакани ефекти, особено на нервниот систем ( невротоксичност ) и бубрезите ( нефротоксичност ). Тие се контраиндицирани кај бубрежна инсуфициенција. Според тоа, во човечката медицина, препаратите на колистин се користат парентерално во форма на подобро толериран пролек колистиметат натриум (CMS). Поради лошата ресорпција, колистините не можат да се аплицираат орално.

 Литература 

 апарат за гаснење итн ал. (Ед. ): Фармакотерапија кај придружни животни и фарма . Пол Пари Верлаг, 7. Издание 2006, стр. 266, ISBN 3-8304-4160-6 .
 Карл Вурм, А.М. Волтер: Заразни болести. Во: Лудвиг Хајлмајер (ед. ): Учебник по интерна медицина. Спрингер-Верлаг, Берлин/Гетинген/Хајделберг 1955 година; 2. Издание исто 1961, стр.9-223, овде: стр.55.
Категорија:Циклични пептиди