Роберто Баџо

Роберто Баџо (роден на  година) — поранешен италијански професионален фудбалер кој главно играл како втор напаѓач или како офанзивен играч за врска, иако бил способен да игра на неколку офанзивни позиции. Тој е поранешен претседател на техничкиот сектор на Италијанската фудбалска федерација. Технички надарен креативен плејмејкер и специјалист за директни слободни удари, вештини за дриблинг и постигнување голови, Баџо нашироко се смета за еден од најдобрите играчи на сите времиња. Во 1999 година, Баџо го освоил четвртото место според ФИФА играч на векот избран преку интернет анкета, и бил избран во Дрим тимот на Светските фудбалски првенства во 2002 година. Во 1993 година, тој бил прогласен за најдобар играч на годината од ФИФА и ја освоил Златната топка. Во 2004 година, тој бил именуван од Пеле во ФИФА 100, список на најголеми живи играчи во светот.

Баџо настапил за Италија на 56 натпревари, постигнувајќи 27 гола и е заеднички четврти најдобар стрелец за својата репрезентација, заедно со Алесандро Дел Пјеро. Тој учествувал во италијанскиот тим кој завршил на третото место на Светскиот куп на ФИФА 1990 година, постигнувајќи два голови. На Светското првенство во 1994 година, тој ја предводел Италија до финалето, постигнувајќи пет гола, ја добил Сребрената топка на Светското првенство и бил именуван во Ол-стар тимот на Светскиот куп. Иако бил главна ѕвезда за Италија на турнирот, тој го промашил одлучувачкиот пенал во пенал-серијата во финалето против Бразил. На Светското првенство 1998 година, тој постигнал два гола пред Италија да биде елиминирана од Франција во четврт-финалето. Баџо е единствениот Италијанец кој постигнал гол на три Светски првенства и со девет гола го држи рекордот за најмногу постигнати голови на светските турнири за Италија, заедно со Паоло Роси и Кристијан Виери.

Во 2002 година, Баџо станал првиот италијански играч во повеќе од 50 години кој постигнал повеќе од 300 голови во кариерата; тој е петти Италијанец со најмногу голови во сите натпреварувања со 318 гола. Во 2004 година, за време на последната сезона од неговата кариера, Баџо станал првиот играч во повеќе од 30 години кој постигнал 200 гола во Серија А, и е седми најдобар стрелец на сите времиња во Серија А, со 205 гола. Во 1990 година, тој се преселил од Фјорентина во Јувентус за светски рекорден трансфер. Баџо освоил две титули во Серија А, Копа Италија и Куп на УЕФА, играјќи за седум различни италијански клубови во текот на неговата кариера (Виченца, Фјорентина, Јувентус, Милан, Болоња, Интер и Бреша).

Баџо е познат како  („Божествената опашка“), за фризурата што ја носел во поголемиот дел од неговата кариера, за неговиот талент и за неговите будистички верувања. Во 2002 година, Баџо бил номиниран за амбасадор на добра волја на Организацијата за храна и земјоделство на Обединетите нации. Во 2003 година, тој бил инаугуративен добитник на наградата Golden Foot. Како признание за неговиот активизам за човекови права, тој ја добил наградата „Човек на мирот“ од лауреатите на Нобеловата награда за мир во 2010 година. Во 2011 година, тој станал првиот фудбалер кој бил примен во Куќата на славните на италијанскиот фудбал. Во текот на неговата кариера, вклучувајќи ги и пријателските натпревари, Баџо постигнал 425 гола.

 Рани години 
Роберто Баџо е роден во Калдоњо, Венето, син на Матилде и Флориндо Баџо, шестиот од осумте браќа и сестри. Неговиот помлад брат, Еди Баџо исто така бил фудбалер кој одиграл 86 натпревари во Серија Б.

 Клупска кариера 

 1976 — 1985: Рана кариера и Виченца 
лево|мини| Роберто Баџо на своето деби со Виченца
Баџо ја започнал својата младинска кариера откако бил забележан од неговиот роден тим, Калдоњо, на деветгодишна возраст. До моментот кога наполнил 11 години, тој постигнал 45 гола и имал 20 асистенции на 26 натпревари, а исто така постигнал шест голови на еден натпревар. Неговиот талент бил препознаен од скаутот Антонио Мора, а тој бил купен од младинскиот тим на Виченца на 13-годишна возраст за 300 фунти (500.000 лири). Откако постигнал 110 гола на 120 натпревари, Баџо ја започнал својата професионална кариера во сениорскиот тим на Виченца во 1983 година, на 15-годишна возраст.

На 16-годишна возраст, Баџо го направил своето деби во Серија Ц1 со Виченца на 5 јуни 1983 година, со 1-0 домашен пораз против Пјаченца, во последниот лигашки натпревар од сезоната, влегувајќи како замена во второто полувреме. Тој го постигнал својот прв гол во Серија Ц1 во текот на следната сезона, на 3 јуни 1984 година, од пенал во победата од 3-0 против Бреша, клубот со кој се пензионирал во 2004 година. Баџо го постигнал првиот професионален гол во својата кариера во Купот на Италија во Серија Ц во победата со 4-1 на гости против Лењано на 30 ноември 1983 година. Тој исто така го направил своето деби во Купот на Италија со клубот на 31 август 1983 година, против Палермо, и го постигнал својот прв гол за Купот на Италија во поразот со 4-2 на гости кај Емполи, на 26 август 1984 година. За време на сезоната 1984-1985 во Серија Ц1 под менаџерот Бруно Џорџи, тој постигнал 12 гола на 29 натпревари, помагајќи му на клубот да се промовира во Серија Б. Баџо почнал да го привлекува вниманието на поголемите италијански клубови, особено на тимот од Серија А, Фјорентина, а неговиот стил на игра бил споредуван со оној на неговиот идол Зико. Баџо исто така бил одликуван со наградата „Златен Герин“ во 1985 година како најдобар играч во Серија Ц1.

За време на крајот на неговата последна сезона во Виченца, Баџо ги скршил и предните вкрстени лигаменти (ACL) и менискусот на десното колено додека играл против Римини на 5 мај 1985 година, додека се обидувал да се справи со лизгање. Повредата се случила два дена пред да биде финализиран неговиот официјален трансфер договор во Фјорентина и сериозно ја загрозило неговата кариера, на 18-годишна возраст. Иако неколку тимски лекари се плашеле дека тој нема да игра повторно, Фјорентина ја задржала својата верба во него, согласувајќи се да се обврзе на трансферот, како и да ја финансира потребната операција, една од многуте причини за приврзаноста на Баџо со клубот.

 1985 — 1990: Фјорентина 
Фјорентина го купила Баџо во 1985 година за 1,5 милиони фунти. За време на неговиот престој во клубот, и покрај почетните повреди, тој станал исклучително популарен и се смета за еден од најдобрите играчи на клубот. Во неговата прва сезона со клубот, Баџо не се појавил во Серија А бидејќи бил надвор од теренот поради повреда; Фјорентина завршила на петтото место во лигата и стигнала до полуфиналето на Купот на Италија, при што Баџо го имал своето клупско деби во последното натпреварување. Тој конечно го направил своето деби во Серија А следната сезона на 21 септември 1986 година, во победата со 2-0 на домашен терен против Сампдорија и тој исто така го имал своето европско деби таа сезона на 17 септември 1986 година, во натпревар од Купот на УЕФА против Боависта. Баџо претрпел уште една повреда на коленото на 28 септември, и повторно бил опериран, барајќи 220 конци за да се обнови, при што изгубил 12 кг и пропуштил поголем дел од сезоната. Баџо се вратил и го постигнал својот прв лигашки гол од слободен удар на 10 мај 1987 година во ремито 1–1 против Наполи на Диего Марадона, следниот шампион во Серија А; Израмнувачкиот гол на Баџо ја спасил Фјорентина од испаѓање.


Баџо ја предводел Фјорентина до четврт-финалето на Купот на Италија за време на сезоната 1988-1989 под раководство на менаџерот Свен-Горан Ериксон, постигнувајќи девет гола, додека Фјорентина била елиминирана од следниот шампион Сампдорија. Оваа сезона претставувала голем пробив за Баџо, бидејќи постигнал 15 гола во Серија А, завршувајќи на третото место во титулата Капоканоние (најдобар стрелец). Тој исто така ѝ помогнал на Фјорентина да заврши на седмото место во Серија А и да освои место во Купот на УЕФА, асистирајќи до единствениот гол на Роберто Пруцо во квалификацискиот меч за тај-брејк против Рома. Тој формирал забележително напаѓачко партнерство со Стефано Боргоново, а парот постигнал 29 од 44-те гола на Фјорентина во Серија А, добивајќи го прекарот „Б2“. Настапите на Баџо го издигнале до статус на херој меѓу фановите, а тој привлекол пофалби од неколку експерти. Неговите одлики го навеле поранешниот плејмејкер на Фјорентина, Мигел Монтуори да рече дека Баџо е „попродуктивен од Марадона; тој е без сомнение најдобриот број 10 во лигата“ исто така наведувајќи дека Баџо има „мраз во вените“ поради неговата смиреност пред голот.

Иако Фјорентина се борела против испаѓање во текот на сезоната 1989-1990, Баџо го предводел клубот до финалето на Купот на УЕФА во 1990 година, кога бил поразен од неговиот иден клуб, Јувентус. Баџо постигнал 1 гол во 12 настапи во натпреварувањето, во осминафиналната победа со 1–0 на домашен терен против Динамо Киев, од пенал, на 22 ноември 1989 година; ова бил негов прв гол во европските натпреварувања. Тој го постигнал и решавачкиот пенал во пенал серијата во првото коло против Атлетико Мадрид. Со 17 гола, Баџо станал втор најдобар стрелец во сезоната 1989-1990 во Серија А по Марко ван Бастен, и бил награден со наградата „Браво“ како најдобар играч до 23 години во европските натпреварувања. Тој исто така се пласирал на осмото место за Златната топка во 1990 година. Со Фјорентина, Баџо постигнал 55 гола на 136 натпревари, од кои 39 биле во Серија А, од 94 настапи.

 1990 — 1995: Јувентус 
Во 1990 година, Баџо бил продаден на еден од ривалите на Фјорентина, Јувентус, за 8 милиони фунти, светски рекорден трансфер за еден фудбалер во тоа време. Тој го наследил дресот со број 10, кој порано го носел Мишел Платини. По трансферот, имало немири на улиците на Фиренца, каде биле повредени 50 лица. Баџо им одговорил на своите фанови, велејќи: „Бев принуден да го прифатам трансферот“.

Кога Јувентус играл против Фиорентина на 7 април 1991 година, Баџо одбил да изведе пенал, велејќи дека голманот на Фјорентина, Џанматео Мареџини, премногу добро го познава. Меѓутоа, Лујџи Де Агостини, замената на Баџо, го промашил пеналот и Јувентус на крајот го загубил натпреварот. Кога Баџо бил заменет, тој го зел шалот на Фјорентина фрлен на теренот, гест кој, иако го ценат навивачите на неговиот поранешен клуб, предизвикало бес кај навивачите на Јувентус, кои на почетокот не сакале да го прифатат Баџо. Тој тврдел дека е „секогаш виолетов“ во неговото срце, а виолетовата е бојата на Фјорентина.
Во оваа прва сезона во Јувентус, Баџо постигнал 14 гола и имал 12 асистенции во Серија А, често играјќи зад напаѓачите под водство на Лујџи Мајфреди, иако Јувентус завршил на седмото место во Серија А, надвор од европските квалификациски места. Сепак, Јувентус стигнал до полуфиналето на Купот на победниците на европските купови таа година, турнир на кој Баџо бил најдобар стрелец со девет гола, со што неговиот сезонски вкупен број достигнал 27 гола. Јувентус на крајот бил елиминиран од „Дрим-тимот“ на Барселона на Јохан Кројф. Јувентус исто така бил елиминиран во четврт-финалето на Купот на Италија од следниот победник Рома, а Баџо постигнал три гола. Јувентус го загубил и Суперкупот на Италија против Наполи на почетокот на сезоната; Баџо го постигнал единствениот гол на Јувентус од слободен удар. Баџо го забележал својот 100-ти настап во Серија А во ремито 0-0 против Лацио на 21 октомври 1990 година.

Во својата втора сезона, под водство на новиот менаџер Џовани Трапатони, Баџо завршил како вицешампион на Марко ван Бастен за титулата најдобар стрелец во Серија А, постигнувајќи 18 гола и давајќи 8 асистенции, додека Јувентус завршил како второпласиран пред Фабио Капело на Милан во Серија А, и до Парма во финалето на Купот на Италија, во кое Баџо постигнал гол во победата на неговиот клуб од 1-0 во првиот натпревар од пенал. За време на неговата втора сезона во клубот, Баџо станал прифатен од навивачите на Јувентус, бидејќи се сметал за лидер околу кој се вртела играта на клубот. Сепак, Трапатони често го распоредувал Баџо во понапредна улога, што довело до мали несогласувања помеѓу играчот, неговиот тренер и раководството на Јувентус.

Баџо бил назначен за капитен на тимот за сезоната 1992-93. Тој имал доминантна сезона, освојувајќи го единствениот европски клупски трофеј во неговата кариера, откако му помогнал на Јувентус во финалето на Купот на УЕФА, во кое постигнал два гола и асистирал за уште еден гол, победувајќи ја Борусија Дортмунд со вкупни 6-1. На патот до финалето, Баџо постигнал два гола во победата на домашен терен од 2-1 против Париз Сен Жермен, во првиот натпревар од полуфиналето, а потоа го постигнал единствениот гол во реваншот. Јувентус стигнал и до полуфиналето на Купот на Италија, губејќи на гостински голови од локалниот ривал и победник Торино. Јувентус завршил на четвртото место во Серија А таа сезона, иако успеал да победи со 3-1 на гости против шампионот во Серија А, Милан, при што Баџо постигнал незаборавен индивидуален гол, а исто така го поставил и првиот гол на Андреас Мелер на натпреварот. Еден од најважните моменти во сезоната вклучувала дека Баџо постигнал четири гола во отворената игра против Удинезе во победата на Јувентус со 5-0 на домашен терен. Баџо повторно бил вицешампион за титулата капоканоние во Серија А со 21 голови и 6 асистенции. Тој постигнал личен максимум од 30 гола во сите клупски натпреварувања таа сезона, покрај петте гола со репрезентацијата на Италија. Во текот на календарската 1993 година, Баџо постигнал личен рекорд со 39 гола во сите натпреварувања, постигнувајќи 23 гола во Серија А, 3 во Купот на Италија, 8 гола во европските натпреварувања и 5 гола за Италија, помагајќи и на својата репрезентација да се квалификува за Светското првенство. Настапите на Баџо во текот на целата година му го донеле и трофејот европски фудбалер на годината, со 142 поени од можни 150, и наградите на ФИФА за најдобар играч на годината. Тој исто така бил одликуван со наградата „Златна единаесетка“, како и со Наградата за светски фудбалер на годината.

Во сезоната 1993-1994, Баџо често играл како втор напаѓач покрај Џанлука Вијали или Фабрицио Раванели, а повремено и младиот Алесандро Дел Пјеро; Јувентус повторно завршил како второпласиран пред Милан во Серија А, а Баџо завршил на третото место во титулата капоканоние со 17 гола и 8 асистенции, додека клубот претрпел елиминација во четвртфиналето во Купот на УЕФА против Каљари. На 31 октомври 1993 година, Баџо постигнал хет-трик во победата од 4–0 над Џенова, во која бил вклучен и неговиот 100-ти гол во Серија А; тој исто така му асистирал на Милер за време на натпреварот. Баџо го забележал својот 200-ти настап во Серија А на 5 декември 1993 година во победата со 1–0 над Наполи. Откако се здобил со повреда претходно таа сезона, Баџо бил опериран на неговиот менискус во март 1994 година. Баџо се пласирал на второто место на Златната топка во 1994 година,  трето место за најдобар светски играч на годината на ФИФА во 1994 година,  и му била доделена Бронзената нагрда во 1994 година.

Во сезоната 1994–95, замената на Трапатони, Марчело Липи, сакал да создаде покохезивен тим, помалку зависен од Баџо, кој бил распореден како надворешен напаѓач во формација 4–3–3. Баџо бил повреден во поголемиот дел од сезоната, па бил надвор од теренот повеќе од три месеци откако се здобил со повреда на коленото против Падова на 27 ноември 1994 година. Откако постигнал гол од слободен удар, тој бил заменет од Алесандро Дел Пјеро, кој привремено го зазел неговото место во тимот. Баџо се вратил во стартната постава во првиот натпревар од полуфиналето на Копа Италија против Лацио во Рим на 8 март 1995 година, асистирајќи му на Фабрицио Раванели. На неговиот прв натпревар во Серија А по повредата, на 12 март 1995 година, Баџо го постигнал вториот гол на Јувентус во победата од 2–0 над Фоџа и асистирајќи му на Раванели. Поради неговата повреда, Баџо имал само 17 настапи во Серија А, но сепак придонел за неговото прво Скудето со Јувентус со осум гола и осум асистенции. Тој имал 8  асистенции за три од погодоците во решавачкиот натпревар за титулата против Парма, кој Јувентус го добил со 4-0 во Торино на 21 мај 1995 година. Тој му помогнал на Јувентус да го освои Купот на Италија таа година, забележувајќи два гола и две асистенции, постигнувајќи го победничкиот гол во реваншот од полуфиналето. Тој помогнал да го одведе Јувентус до уште едно финале на Купот на УЕФА постигнувајќи четири гола, вклучително и два гола и една асистенција во двата натпревари од полуфиналето против Борусија Дортмунд. И покрај силниот настап на Баџо, Јувентус бил поразен во финалето на Купот на УЕФА од Парма.

Баџо постигнал 115 гола на 200 настапи во текот на неговите пет сезони во Јувентус; Во Серија А биле постигнати 78 на 141 натпревари. Во 1995 година, Баџо бил номиниран за Златната топка и се нашол на петтото место на наградата за најдобар светски играч на годината на ФИФА во 1995 година.  Тој исто така бил награден со наградата „Сребрена единаесетка“ во 1995 година, зад Џорџ Веа.  Баџо моментално е деветти најдобар стрелец на Јувентус во сите натпреварувања, и е заеднички десетти најдобар стрелец за Јувентус во Серија А, заедно со Пјетро Анастаси. Тој е шести најуспешен стрелец на Јувентус во Купот на Италија со 14 гола, а исто така е заеднички четврти стрелец на сите времиња на Јувентус во европските натпреварувања, како и заеднички петти стрелец на Јувентус на сите времиња во меѓународните натпреварувања, со 22 гола, уште еднаш покрај Анастаси. Во 2010 година тој бил прогласен за една од 50-те најголеми легенди на клубот.

 1995 — 1997: Милан 
Во 1995 година, Марчело Липи, Роберто Бетега и Умберто Ањели објавиле дека Баџо повеќе не е вклучен во нивните планови во Јувентус и решиле да се фокусираат на новата ѕвезда Алесандро Дел Пјеро, кој ќе го наследи дресот со број 10 на Баџо. Баџо се соочил со тешкотии со Ањели, Лучано Моџи и раководството на Јувентус за време на неговата последна сезона, бидејќи тие изјавиле дека ќе го обноват неговиот договор само ако ја намали платата за 50%. По силниот притисок од претседателот на Милан, Силвио Берлускони и менаџерот Фабио Капело, Баџо бил продаден на миланскиот клуб за 6,8 милиони фунти, и покрај неколкуте протести на навивачите на Јувентус. Во тоа време, Баџо бил поврзуван со Интер, Реал Мадрид и клубовите од англискиот премиерлигаш Манчестер Јунајтед и Блекбурн Роверс.

Иако Баџо првично се борел со повреди на почетокот на неговата прва сезона со Милан, тој се вратил во стартната постава и бил назначен за главен изведувач на пенали. Тој му помогнал на Милан да ја освои титулата во Серија А, особено постигнувајќи гол против неговиот поранешен тим Фјорентина од пенал во натпреварот за одлучување за титулата. Баџо ја завршил сезоната со 10 гола во сите натпреварувања, во 34 настапи; седум негови голови биле постигнати во Серија А, на 28 натпревари, а тој исто така имал и 12 асистенции во Серија А, што го прави најдобар асистент во сезоната. Тој станал еден од шесте играчи кои го освоиле Скудетото во последователни години со различни тимови, и бил избран за најдобар играч на клубот во сезоната од навивачите, и покрај тоа што играл покреативна улога. Кон крајот на сезоната, Баџо имал несогласувања со Капело поради ограниченото време за играње, бидејќи Капело верувал дека повеќе не е доволно подготвен да игра 90 минути; иако Баџо често ги започнувал натпреварите, тој често бил заменуван во второто полувреме; во текот на сезоната, тој одиграл само девет натпревари во целост, бил заменет во 17 наврати, а двапати доаѓал од клупата за резерви.

За време на отворањето на сезоната Серија А 1996-97 под новиот менаџер на Милан, Оскар Табарес, Баџо првично бил изоставен од првиот тим, а тренерот коментирал „[не] нема место за поети во современиот фудбал“. Баџо подоцна добил шанса да го убеди уругвајскиот менаџер во неговите способности и да заработи место во стартната постава; тој станал фокусна точка на офанзивната игра на тимот и првично започнал да игра во неговата претпочитана улога зад Џорџ Веа, а понекогаш и како лево крило или како централен плејмејкер од средниот ред. По серијата разочарувачки резултати, Баџо бил исфрлен на клупата, а како замена бил повикан поранешниот тренер на Милан, Ариго Саки исто така поранешен тренер на Италија со кој Баџо се расправал по Светското првенство во 1994 година. Иако нивниот однос првично се подобрил, Саки му дал ограничено време за игра на Баџо, и тој набрзо паднал во форма, заедно со остатокот од тимот, што предизвикало нивниот однос повторно да се влоши. Милан не успеал да ја задржи титулата во лигата, завршувајќи ја сезоната на разочарувачкото 11-то место, и биле исфрлени уште еднаш во четврт-финалето на Купот на Италија. Баџо го направил своето деби во Лигата на шампионите на УЕФА во сезоната 1996-97, постигнувајќи го својот прв гол во натпреварувањето, иако Милан бил елиминиран во групната фаза. Милан го загубил и Суперкупот на Италија во 1996 година од Фјорентина, а Баџо остана на клупата. За време на неговиот престој во Милан, Баџо постигнал 19 гола на 67 настапи во сите натпреварувања; 12 негови голови биле постигнати во Серија А, на 51 настапи, 3 биле постигнати во Купот на Италија на 6 настапи, а 4 биле постигнати во европските натпреварувања, на 10 настапи.

 1997 — 1998: Болоња 
Во 1997 година, Капело се вратил во Милано, потоа изјавил дека Баџо не бил дел од неговите планови со клубот. Баџо избрал да се пресели во Парма, но менаџерот во тоа време, Карло Анчелоти, го попречил трансферот, бидејќи тој исто така не чувствувал дека Баџо ќе се вклопи во неговите тактички планови. Анчелоти подоцна изјавил дека жали за оваа одлука, изјавувајќи дека во својата наивност, тој верувал дека формацијата 4–4–2 е идеална формација за успех и сметал дека во тоа време креативните играчи како Џанфранко Ѕола и Баџо не биле компатибилен со овој систем.

Баџо потоа се префрлил во Болоња, со цел да го спаси тимот од испаѓање и да заработи место на Светското првенство во ФИФА 1998 година. Баџо ја обновил својата форма со клубот и имал доминантна сезона, постигнувајќи личен максимум од 22 гола во Серија А, како и давајќи 9 асистенции, водејќи ја Болоња до осмото место, овозможувајќи ѝ да се квалификува за Купот на УЕФА Интертото. Баџо станал еден од највисоко рангираните во Серија А таа сезона и трет стрелец во Серија А. Неговите настапи му донеле место во тимот на Италија за Светското првенство во 1998 година. Баџо ја предводел и Болоња до осминафиналето во Купот на Италија, каде постигнал еден гол на три настапи. Иако се искачил на статусот херој меѓу навивачите, имал потешкотии со неговиот менаџер Ренцо Уливиери, особено кога бил изоставен од стартните 11 против Јувентус. Уливиери подоцна негирал дека некогаш имал какви било недоразбирања со Баџо. На почетокот на сезоната, Баџо ја отсечел својата иконска „опашка“ на косат, означувајќи го неговото повторно раѓање. Баџо бил именуван за капитен на Болоња за дел од сезоната, пред да му ја предаде лентата на Џанкарло Мароки. Баџо го забележа својот 300-ти настап во Серија А додека бил во Болоња, во ремито 0-0 против Емполи на 11 јануари 1998 година. Баџо добил номинации и за Златната топка и за најдобар светски играч на годината на ФИФА поради неговите настапи за Болоња и Италија таа сезона. Тој исто така бил номиниран за наградите за италијански фудбалер на годината во Серија А во 1998 година и за најдобар фудбалер на годината во Серија А, губејќи од Алесандро Дел Пјеро и Роналдо, соодветно.

 1998 — 2000: Интер 
мини| Копачките од Диадора на Баџо во музејот Сан Сиро, дом на Интер и Милан
По Светското првенство во 1998 година, Баџо потпишал со неговиот омилен клуб од детството Интер за да се натпреварува во Лигата на шампионите на УЕФА. По повредите, разочарувачките резултати и неколку менаџерски промени во текот на сезоната, вклучувајќи ги Лујџи Симони, Мирча Луческу и Рој Хоџсон, Баџо се борел да добие време за игра, и бил искористен надвор од позиција како крилен напаѓач, често како замена. Баџо постигнал 5 гола и имал 10 асистенции во 23 настапи во текот на сезоната 1998-1999, додека Интер завршил на осмото место, пропуштајќи европско натпреварување. Тој му помогнал на Интер да стигне до полуфиналето на Купот на Италија, губејќи од следниот победник Парма. Баџо постигнал гол против својот поранешен клуб Болоња во натпревар од европскиот плеј-оф, но Интер ги загубил двата меча, не успевајќи да се квалификува за Купот на УЕФА. Баџо исто така постигнал четири гола во Лигата на шампионите, помагајќи на Интер во квалификациските рунди до четврт-финалето, каде што биле елиминирани од следниот победник Манчестер Јунајтед, исто така постигнувајќи незаборавeн натпревар против бранителот на титулата Реал Мадрид во групната фаза.

Во сезоната 1999-2000, Марчело Липи, поранешниот менаџер на Баџо во Јувентус, бил назначен за нов тренер на Интер. Липи не го фаворизирал Баџо и го оставил надвор од тимот во поголемиот дел од сезоната, наведувајќи дека Баџо не е во форма. Во својата автобиографија, Баџо изјавил дека Липи го отфрлил откако Баџо одбил да посочи кој од играчите на Интер изразил негативно мислење за тренерот, нагласувајќи го и инцидентот за време на тренингот каде што ги повикал Кристијан Виери и Кристијан Панучи дека му аплаудирале на Баџо за забележителна помош.

Баџо бил ретко користен и често како замена, постигнувајќи 4 гола на 18 настапи во текот на регуларниот дел од сезоната во Серија А. Тој забележал пет настапи во Купот на Италија, со неговиот единствен гол постигнат против локалниот ривал Милан во реваншот од четврт-финалето, бидејќи му помогнал на Интер да стигне до финалето, каде бил поразен од Лацио. И покрај неговата ограничена минутажа, Баџо сепак успеал да даде неколку важни голови за да му помогне на Интер да заврши на четвртото место, покрај Парма, како што е неговиот победнички гол на натпреварот против Хелас Верона, откако бил исклучен од тимот од 18 декември 1999 година. Баџо исто така претходно помогнал во израмнувањето на Интер за време на натпреварот. Ова било првпат Баџо да даде гол за Интер по неговиот гол на 27 мај претходната сезона, а во интервјуто по натпреварот, тој ги отфрлил обвинувањата од Липи во однос на неговата лична форма.

Последниот важен придонес на Баџо за Интер било постигнувањето два незаборавни гола против Парма во плеј-оф натпреварот за последното преостанато место во Лигата на шампионите, кое Интер го освоил со 3–1; Липи бил принуден да го исфрли Баџо поради неколку повреди. Баџо добил совршена оценка 10 од италијанскиот спортски весник La Gazzetta dello Sport, кој го опишал неговиот настап како „апсолутно совршен во текот на сите натпревари“. Овој натпревар се смета за пример за професионализам што го покажал Баџо, бидејќи претседателот на Интер, Масимо Морати, изјавил дека Липи ќе остане само ако тимот се пласира во Лигата на шампионите.

 2000 — 2004: Бреша 
{{Цитат во кутија|width=33%|align=right|quote=„Роберто Баџо беше најдобриот Италијанец фантазист; тој беше подобар од Меаца и Бониперти, и беше меѓу најдобрите на сите времиња, веднаш зад Марадона, Пеле, и можеби Кројф. Без проблемите со повредите и тешкотиите со колената, тој ќе беше најдобриот играч во историјата.“|source=—Карло Мацоне, тренер на Бреша.}}
По две години со Интер, Баџо одлучил да не го продолжи договорот што му истекувал поради конфликтите со Марчело Липи, со што станал слободен агент на 33-годишна возраст. Тој бил поврзуван со неколку клубови од Серија А, како што се Наполи и Реџина, и исто така различни клубови од Премиер лигата и Ла Лига, вклучувајќи ја и Барселона. Баџо на крајот потпишал за новодојдените во Серија А, Бреша под водство на главниот тренер Карло Мацоне, со цел да ги спаси од испаѓање; тој останал во Италија со цел да има поголема можност да биде повикан за Светското првенство во 2002 година. Бил капитен и го добил дресот со број 10, играјќи како офанзивен играч за врска.

И покрај проблемите со повреди во текот на првата половина од сезоната, Баџо ја обновил својата форма и постигнал десет гола и десет асистенции во сезоната 2000-2001. Бреша завршила на заедничкото седмо место, нивна најдобра завршница во Серија А од повторното формирање на лигата во 1946 година, и се квалификувала за Купот на УЕФА Интертото исто така стигнувајќи до четврт-финалето на Купот на Италија, губејќи од следниот победник Фјорентина. Баџо и помогнал на Бреша во финалето на Купот на УЕФА Интертото во 2001 година, каде што биле поразени од Париз Сен Жермен поради помалку постигнати гостински голови. Баџо постигнал еден гол на турнирот, во финалето од пенал. Неговите изведби му донеле номинација за Златната топка во 2001 година и завршил на 25-то место во генералниот пласман на ранг-листата. Баџо бил еден од најдобрите офанзивни плејмејкери во лигата, ја освоил наградата Guerin d'oro во 2001 година, доделена од италијанскиот спортски магазин Guerin Sportivo, на играчот со највисок просечен рејтинг во текот на сезоната со најмалку 19 настапи.

На почетокот на сезоната 2001-2002, Баџо постигнал осум гола во првите девет натпревари, што го довел до врвот на табелата со голови во Серија А. Во неговиот осми лигашки настап во сезоната, против Пјаченца, Баџо постигнал гол, но подоцна се повредил. Една недела подоцна, против Венеција, тој постигнал гол од пенал, но претрпел посериозна повреда по тежок предизвик поради кој го скинал предниот вкрстен лигамент на левото колено, оставајќи го надвор од терените четири месеци. Тој претрпел втора сериозна повреда таа сезона, кинење на менискусот на левото колено, по враќањето во тимот и доаѓањето од клупата, во полуфиналето на Купот на Италија против Парма на 31 јануари 2002 година. Тој бил опериран на 4 февруари 2002 година и се вратил на три натпревари пред крајот на сезоната, опоравувајќи се за 76 денови. На 21 април 2002 година, во првиот натпревар по неговиот камбек, Баџо влегол како замена, постигнувајќи  два гола против Фјорентина, помагајќи ѝ на Бреша да го добие натпреварот. Тој повторно постигнал гол против Болоња, со што ја спасил Бреша од испаѓање на последниот натпревар и го донел својот сезонски скор на 11 гола во 12 натпревари во Серија А. И покрај настапите на Баџо и барањето на јавноста, селекторот на италијанската репрезентација Џовани Трапатони не сметал дека тој е целосно способен, што го натерало тренерот да го остави Баџо надвор од последниот тим за Светското првенство 2002 година. Трапатони исто така изразил загриженост за доведувањето на Баџо на Светското првенство поради присуството на Франческо Тоти и Алесандро Дел Пјеро во неговата улога, верувајќи дека тоа може да создаде ривалство меѓу играчите. Откако го пропуштил турнирот, Баџо ја променил својата првична одлука да се пензионира по Светското првенство, изразувајќи ја својата намера да ја надмине границата од 200 голови во Серија А.

Баџо одржал високо ниво на перформанси под водство на новиот тренер Џани Де Бјази. Баџо постигнал 12 гола и 9 асистенции во текот на сезоната 2002-03, помагајќи ѝ на Бреша да го освои осмото место и уште едно место во Купот на УЕФА Интертото. Тој го постигнал својот 300-ти гол во кариерата од пенал на 15 декември 2002 година, во победата на Бреша со 3-1 на домашен терен над Перуџа исто така асистирајќи за еден од головите на Игли Таре.

Во сезоната 2003-04, последната сезона од неговата кариера, Баџо забележал 12 гола и 11 асистенции. Тој го постигнал својот 200-ти гол во Серија А во ремито 2-2 против Парма на 14 март 2004 година, спасувајќи ја Бреша од испаѓање, бидејќи сезоната ја завршила на 11-то место. Баџо станал првиот играч во речиси 30 години кој ја надминал границата од 200 гола, а моментално е само еден од седумте играчи кои го постигнале овој подвиг. Баџо го постигнал својот последен и 205-ти гол во кариерата во Серија А на вториот последен натпревар, во победата од 2–1 на домашен терен над победникот на Купот на Италија, Лацио на 9 мај 2004 година; го поставил и првиот гол на Бреша на тој натпревар. Баџо го одиграл својот последен натпревар во кариерата на 16 мај 2004 година на последниот натпревар од сезоната на Сан Сиро против Милан, кој завршил со пораз од 4–2 од шампионот во Серија А; за време на натпреварот, тој асистирал за вториот гол на Матузалем. Во 88. минута, Де Бјази го заменил Баџо, што ги натерало присутните 80.000 гледачи на Сан Сиро да му дадат овации; Капитенот на Милан, дефанзивецот Паоло Малдини, кој бил поранешен соиграч на Баџо и во репрезентацијата на Италија и во Милан исто така го прегрнал пред да го напушти теренот.

Со Бреша, Баџо постигнал 46 гола на 101 натпревари во сите натпреварувања, постигнувајќи 45 гола на 95 натпревари во Серија А и еден гол на два европски натпревари. Баџо имал и четири настапи во Копа Италија со Бреша. Баџо се пензионирал како најдобар стрелец на Бреша на сите времиња во Серија А. Тој ја завршил својата кариера со 205 гола во Серија А, со што станал седми најдобар стрелец на сите времиња, зад Силвио Пиола, Франческо Тоти (кој го престигнал во 2011 година), Гунар Нордал, Џузепе Меаца, Хосе Алтафини и Антонио Ди Натале (кој го престигнал во 2015 година). Дресот со број 10 на Баџо бил повлечен од Бреша во негова чест, и тој се смета за најдобриот играч на клубот досега. Пред Баџо да се приклучи на Бреша, тие никогаш не можеле да избегнат испаѓање откако биле промовирани во Серија А, за повеќе од 40 години. Во текот на четирите години под Баџо, Бреша ја забележала својата најдобра серија во Серија А и никогаш не испаднала.

 Меѓународна кариера 
 Младинска кариера и сениорско деби 
Баџо постигнал вкупно 27 гола во 56 натпревари за својата репрезентација на сениорско ниво, што го правил четвртиот највисок стрелец во Италија на сите времиња, изедначен со Дел Пјеро, кој успеал во 91 натпревари. На младинско ниво, тој играл за Италија до 16 години во четири наврати во 1984 година, постигнувајќи три гола.  Под водство на Чезаре Малдини, тој бил повикан за еден натпревар за Италија до 21 години година против Швајцарија на 16 октомври 1987 година, иако бил неискористена замена, и чудно не успеал да се појави за аѕурите.

Неговиот прв меѓународен повик за сениорската селекција бил од менаџерот Азељо Вичини, и тој го имал својот прв настап за Италија во ноември 1988 година на 21-годишна возраст во пријателската победа од 1-0 над Холандија, помагајќи му на Џанлука Вијали во победничкиот гол на мечот. Тој го постигнал својот прв гол за Италија на 22 април 1989 година, од слободен удар во ремито 1-1 против Уругвај на меѓународниот пријателски натпревар во Верона.  Подоцна истата година, во неговиот следен меѓународен настап на пријателскиот натпревар на Италија против Бугарија, одржан во Чезена на 20 септември, тој го постигнал својот прв погодок за Италија во победата од 4–0 исто така подоцна асистирал за голот на Андреја Карневале со центаршут од слободен удар и придонел кон автоголот на Николај Илиев со додавање кон Вијали, чиј удар потоа бил одбиен од бугарскиот дефанзивец.

 Светско првенство 1990 

Баџо бил повикан за својот прв турнир на Светското првенство во 1990 година, на домашен терен. Баџо често бил користен како замена, настапувајќи на пет натпревари, но само на четири од нив стартувал, бидејќи селекторот на Италија Азељо Вичини го претпочитал поискусниот Џанлука Вијали. Баџо сèуште можел да ја покаже својата способност во текот на турнирот, а одлуката на Вицини да не го користи почесто била подоцна критикувана, бидејќи креативните комбинации на Баџо со Салваторе Скилачи биле пофалени. Баџо постигнал два голови за време на турнирот, вклучувајќи го и „голот на турнирот“ во победата од 2–0 во неговиот прв натпреварувачки меѓународен натпревар, во последниот натпревар од групата на Италија против Чехословачка. Голот, кој бил спореден со Џузепе Меаца, вклучувал размена со Џузепе Џанини на левото крило, проследено со дриблинг од средината на теренот, во кој Баџо претекнал неколку играчи, успешно поминувајќи го последниот дефанзивец со финта, пред да ја пренесе топката покрај голманот. Овој гол подоцна бил признат како седми најдобар гол во историјата на Светските првенства во анкетата на ФИФА.
мини| Баџо со Италија во 1990 година
Во осминафиналето на натпреварот против Уругвај, кој Италија го добила со 2-0, Баџо ја започнал играта што довело до првиот гол на Италија, постигнат од Скилачи. Баџо исто така постигнал гол од директен слободен удар, но тој бил поништен бидејќи судијата досудил индиректен слободен удар. Баџо исто така постигнал гол погрешно досуден во офсајд во четврт-финалето против Република Ирска, кое Италија го добила со 1–0; Баџо уште еднаш бил вклучен во надоградувањето што довело до победничкиот гол на натпреварот на Скилачи. Италија била елиминирана на пенали против бранителот на титулата Аргентина во полуфиналето по ремито 1-1, иако Баџо можел да го реализира својот пенал во престрелката. Баџо влегол од клупата во второто полувреме заменувајќи го Џанини и бил блиску до победа на натпреварот со слободен удар, но неговиот удар бил одбранет од Серхио Гојкочеа.

Во натпреварот за бронзениот медал против Англија, Баџо се вратил во стартниот состав, играјќи зад Скилачи. Тој го постигнал првиот гол на Италија на натпреварот откако му ја украл топката на Питер Шилтон. Дејвид Плат за момент израмнил, но на пет минути до крајот, Баџо му додал на Шкилачи, кој бил фаулиран од Пол Паркер. Иако Баџо бил редовно назначуван за изведувач на пенали за неговата репрезентација, тој се повлекол за да му дозволи на Скилачи да постигне гол и да ја освои Златната копачка, гест што бил пофален од италијанските медиуми. Баџо асистирал за гол на Никола Берти во последните минути од натпреварот, но неправилно бил досуден офсајд. Италија го добила натпреварот со 2-1, освојувајќи го медалот за третото место.

По Светското првенство, Баџо не бил повикан често од Вицини за натпреварите од квалификациите за Еуро 1992, забележал само три настапи и постигнал два гола бидејќи Италија не успеала да се квалификува на турнирот, завршувајќи втора во својата квалификациска група зад Советскиот Сојуз.

 Светско првенство 1994 
Под водство на новиот селектор на Италија, Ариго Саки, Баџо бил најдобар стрелец на неговиот тим за време на нивната квалификациска кампања за Светското првенство 1994 година, постигнувајќи пет гола од 14-те гола на тимот во осумте натпревари со седум асистенции. Тој и помогнал на Италија да ја надмине својата група и да се квалификува за Светското првенство во 1994 година, особено придонесувајќи за победникот на Дино Баџо во решавачкиот последен натпревар во групата против Португалија, кој и го обезбедил местото на Италија во последното натпреварување. Еден од неговите најдобри перформанси за време на квалификациската кампања се случил на 14 октомври 1992 година против Швајцарија; Италија заостанувала со 2-0 на домашен терен, а Баџо го предводел својот тим до реми 2-2, постигнувајќи гол. Под водство на Саки, Баџо го направил својот прв и единствен почетен настап како капитен на Италија во квалификацискиот натпревар за Светското првенство 1994 година во Глазгов против Шкотска на 18 ноември 1992 година. Сепак, тој бил заменет во последните минути од ремито 0-0 откако го повредил реброто.

И покрај серијата повреди пред турнирот, се очекувало Баџо да биде една од ѕвездите на Светското првенство во 1994 година, влегувајќи во конкуренцијата како актуелен победник на Златната топка и ФИФА светски играч на годината, и на врв на неговата кариера; по слабиот старт, тој го одвел својот тим до финалето со три натпревари за победа во нокаут рундите, носејќи го дресот со број 10 и постигнувајќи пет гола.Leggende Azzurre: Roberto Baggio Во разочарувачкиот прв натпревар против Република Ирска на стадионот Џајантс, Њу Џерси, Италија била поразена со 1–0. Во вториот натпревар против Норвешка, тој се појавил како поинспириран; сепак, голманот на Италија, Џанлука Паљука бил исклучен поради ракување со топката надвор од дозволената област. Лука Маркеџани бил донесен на негово место, а Ариго Саки решил да го жртвува Баџо во она што предизвикало негодување меѓу навивачите. Баџо подоцна изјавил дека Саки бил „луд“. Италија го добил натпреварот со 1-0. Италија продолжила да разочарува, бидејќи нивниот последен натпревар во групата завршил со нерешено 1-1 против Мексико, и тој повторно не успеал да влијае на резултатот. Италијанците завршиле на третото место во својата група, привлекувајќи многу критики од печатот и само напредувале од првото коло како четврто најдобро третопласирана екипа; Претседателот на Јувентус, Џани Ањели славно го нарекол Баџо un coniglio bagnato („влажен зајак“), мислејќи на неговото очајно однесување, надевајќи се дека ударот ќе го поттикне да постигне гол.

По слабите перформанси за време на групната фаза, Баџо ја вратил формата во нокаут-фазата, каде постигна пет незаборавни голови. Тој постигнал два во осминафиналето, помагајќи ѝ на Италија со десет играчи да ја порази Нигерија со 2–1 на стадионот Фоксборо во Бостон, откако заостанувала во поголемиот дел од натпреварот. Тој го постигнал својот прв гол на натпреварот на две минути до крајот на натпреварот, откако примил топка на работ од областа од Роберто Муси. Тој потоа го постигнал победничкиот гол од пенал во судиското продолжение, откако му подал наАнтонио Бенариво со лоб пас, кој потоа бил фаулиран во шеснаесетникот.

Баџо постигнал уште еден победнички гол во четврт-финалето каде Италија ја победила на Шпанија со 2-1 на три минути до крајот. Откако ја примил топката од Џузепе Сињори, тој издриблал покрај шпанскиот голман Андони Зубизарета, погодувајќи во тесен агол. Тој исто така бил вклучен во изградбата што довела до првиот гол на Италија од неговиот неповрзан имењак Дино Баџо. Баџо бил прогласен за играч на натпреварот во полуфиналето; тој постигнал уште два гола во победата над Бугарија со 2-1 на стадионот Џајантс, водејќи ја Италија до финалето на Светското првенство за прв пат по 12 години. Тој го постигнал својот прв гол откако поминал двајца играчи и ја упатил топката во долниот десен агол. Неговиот втор гол бил постигнат со полуволеј од тесен агол, на асистенција на Деметрио Албертини со лобувана топка.

Баџо не бил целосно подготвен за финалето против Бразил на Роуз Боул во Пасадена, Калифорнија, откако ја повлекол својата тетива за време на полуфиналето и играл со помош на инјекција против болки. И покрај тоа што бил далеку помалку доминантен од претходните натпревари, тој сепак го тестирал бразилскиот голман Клаудио Тафарел и успеал да создаде неколку шанси за своите соиграчи. Натпреварот завршил 0–0 по продолженијата; тој го извел последниот пенал за Италија, а неговиот удар поминал преку пречката, што значело дека Бразилците ја освоиле титулата, што резултирало со еден од највознемирувачките моменти во историјата на Светските првенства, и промашување со кое неговата кариера често се поврзува.

Баџо го опишал неславното промашување како најлошиот момент во неговата кариера, наведувајќи дека тоа влијаело на него со години. Во својата автобиографија, кога раскажува за промашувањето, тој подоцна размислувал: „Пеналите ги пропуштаат само оние кои имаат храброст да ги изведат“. Пред него, уште двајца Италијанци, Франко Барези и Даниеле Масаро, веќе ги промашиле пеналите. Откако ја одвел Италија до финалето со неговите незаборавни настапи, Баџо ја добил Сребрената топка како втор најдобар играч на турнирот, зад Ромарио, а исто така завршил изедначен на второто место по постигнати голови во текот на турнирот, иако ја пропуштил бронзената копачка, која им припаднала на Кенет Андерсон и Ромарио.  Тој иле именуван и во Ол-стар тимот на Светскиот ку.  Баџо завршли како вицешампион за Златната топка, со 136 поени од можни 245, ина  третото место за најдобар светски играч на годината на ФИФА во 1994 година.

И покрај поврзаноста на Баџо со промашувањето на одлучувачкиот пенал во финалето на Светското првенство во 1994 година, поранешниот радиодифузер на Телелатино Алф Де Бласис во 2010 година изјавил дека верувал дека изведбата на Баџо во текот на целиот турнир го зацврстила неговото наследство како фудбалер; тој исто така изјавил дека едно од неговите омилени сеќавања на Мундијалот бил настапот на Баџо против Нигерија во осминафиналето на турнирот, коментирајќи: „Роберто Баџо ги стави „аѕурите“ на раменици и ги однесе до победата, постигнувајќи го изедначениот гол на прекрасно соло напор доцна во натпреварот, а потоа победничкиот гол од пенал во судиското продолжение. Баџо, се разбира, ќе продолжи да ја води Италија до финалето, каде што е запаметен по несреќното промашување од белата точка. Навистина слатко Светско првенство за една од најголемите ѕвезди на играта, но светско првенство што мислам дека го дефинираше неговото наследство во играта.“  Размислувајќи за настапот на Баџо на Светското првенство во 1994 година во 2001 година, Стефано Боци од BBC Sport изјавил: „На Светското првенство во САД 94, [Баџо] сам ја однесе Италија до финалето“. Во 2006 година, Би-Би-Си го опишал како „најдобриот играч на Италија во текот на турнирот [1994]“. Во 2017 година, Емет Гејтс наместо тоа, го опишал пресретот на Баџо до финалето на Светското првенство во 1994 година со Италија како „најголемото покажување на поединечна извонредност откако друг подеднакво величествен број десет [Марадона] доминираше на турнирот во 1986 година“. Кога го сумирал Светското првенство на Баџо во 1994 година во 2018 година, Ед Дов од ESPN FC изјавил дека „Божествената конска опашка“ веројатно беше извонреден играч на турнирот, спасувајќи ја Италија во многу наврати, но неговиот инспиративен допир го напушти кога беше најважно“. Неговиот колега Ник Милер наместо тоа изјавил дека „Роберто Баџо беше најдобриот играч на Светското првенство во 1994 година, влечејќи ја Италија до финалето буквално сам“.

 По Светското првенство 
По Светското првенство во 1994 година, селекторот на Италија Ариго Саки и Баџо неславно се скарале. Нивниот однос се влошил во септември 1994 година по ремито 1-1 против Словенија во квалификацискиот натпревар за Евро 1996 година, каде што Баџо останал на клупата. По поразот од Хрватска со 2–1 во квалификацискиот натпревар за Евро 1996 година во ноември, нивната врска го достигнала врвот, а Баџо, поддржан од неговите соиграчи, побарал отказ на менаџерот. Поради неговите несогласувања со Саки, Баџо поретко бил повикуван во државната репрезентација, итоа на само уште еден заменски настап во победата од 1-0 на домашен терен против Словенија во квалификациите за Евро 1996 година во септември 1995 година. Тој на крајот го загубил местото во тимот, пропуштајќи го тимот на Италија за Евро 1996, и покрај тоа што го освоил Скудетото таа година со Милан. Саки ја оправдал својата одлука со тоа што изјавил дека Баџо не бил целосно подготвен, и дека Енрико Киеза повеќе му помогнал на тимот. Италија била елиминирана во групната фаза од натпреварувањето. Баџо исто така бил исклучен и од италијанскиот олимписки тим на Чезаре Малдини во 1996 година.

 Светско првенство 1998 
По долго отсуство од државната репрезентација, Баџо бил повикан од Чезаре Малдини за квалификациски натпревар за Светското првенство против Полска на 30 април 1997 година, во Неапол; Баџо влегол од клупата и постигнал гол во победата од 3-0. Тој потоа бил избран како еден од 22-те играчи на Италија за Светското првенство во 1998 година по неговите настапи со Болоња.

 Во воведниот натпревар на Италија на Светското првенство во Франција 1998 година, против Чиле, Баџо започнал заедно со Кристијан Виери, играјќи ги сите 90 минути, бидејќи Алесандро Дел Пјеро сè уште се опоравувал од повредата. Виери го отворил резултатот со асистенција на Баџо, но Чиле успеал да израмни и да поведе преку Марсело Салас. Баџо создал неколку шанси, но Италија не успеала да израмни. Кон крајот на натпреварот, Баџо одиграл низок центаршут во шеснаесетникот кој ненамерно ја допрел раката на чилеанскиот дефанзивец Роналд Фуентес на работ од шеснаесетникот, што резултирало со среќен пенал за Италија. И покрај тоа што го промашил одлучувачкиот пенал во финалето на Светското првенство во 1994 година, Баџо го извел и го постигнал израмнувачкиот гол за Италија, со што станал првиот италијански играч кој постигнал гол на три светски првенства. Ова бил првиот пенал што го извел за Италија по промашувањето на финалето на Светското првенство во 1994 година; Баџо ја опишал целта како „ослободителна“.

Во победата од 3-0 на Италија во вториот натпревар од групата над Камерун, Баџо му асистирал на воведниот гол на Лујџи Ди Бјаџо со центаршут по корнер; сепак, тој бил заменет со Дел Пјеро во текот на второто полувреме откако се здобил со мала повреда. Баџо го постигнал својот втор гол на турнирот во последниот натпревар од групата на Италија против Австрија, кој завршил со победа од 2–1 против Италија. Баџо влегол во игра во второто полувреме, на местото на Дел Пјеро, откако публиката почнала да го скандира неговото име. Тој го постигнал победничкиот гол на натпреварот, откако се комбинирал со Франческо Мориеро и Филипо Инѕаги, додека Италија била на врвот на нивната група. Со овој гол, тој го израмнил рекордот на Паоло Роси за најмногу голови од италијански играч на Светско првенство, девет; ова бил и негов 27-ми и последен гол за Италија. Тој бил оставен на клупата за осминафиналната победа над Норвешка, а Италија се пласирала во четвртфиналето.

Во четвртфиналниот натпревар против следниот шампион Франција, Баџо влегол како замена за Дел Пјеро во второто полувреме и успеал да создаде неколку можности за гол. Резултатот останал 0-0, а натпреварот отишол во продолжение, иако Баџо бил најблиску до постигнување на златниот гол, со волеј од лоб пас на Албертини, но неговиот удар завршил само покрај стативата на Фабиен Бартез. Натпреварот на крајот бил решен во пенали. Иако Баџо го реализирал својот пенал како прв за Италија, престрелката ја добил домаќинот и Италија била елиминирана од Светското првенство на пенали по трет последователен пат. Селекторот на Италија бил критикуван поради тоа што го започнал закрепнувањето на Дел Пјеро пред Баџо и што не им дозволил на двајцата играчи да играат еден со друг. И покрај гласините дека замените создале ривалство меѓу играчите, Баџо и Дел Пјеро останале пријатели. Во 2008 година Баџо изјавил дека има голема почит кон Дел Пјеро и дека меѓу нив никогаш немало несогласувања. За возврат, Дел Пјеро го изразил своето восхитување на Баџо во 2011 година.

 Подоцнежна кариера 
Баџо првично бил редовен член на тимот под Дино Ѕоф, настапувајќи како замена во два квалификациски натпревари за УЕФА Еуро 2000 и во победата со 2–0 против Велс во 1998 година, поставувајќи гол за Виери; и во ремито 1-1 против Белорусија во 1999 година. Баџо имал стартно појавување во пријателското реми 0-0 против Норвешка во 1999 година, создавајќи неколку шанси, помагајќи да се постави гол кој бил прогласен за офсајд и ја погодил стативата од слободен удар. Сепак, тој подоцна бил исфрлен од тимот по лошата сезона на Интер 1998-99 и не бил повикан за УЕФА Евро 2000 поради неговата ограничена минутажа во текот на сезоната 1999-2000 и обвинувањата против неговата кондиција. Зоф го центрирал својот тим околу помладите офанзивни играчи, како што се Франческо Тоти, Алесандро Дел Пјеро, Стефано Фиоре, Марко Делвекио, Филипо Инѕаги и Винченцо Монтела. Баџо бил избран за играч на векот во Италија во 2000 година.

Баџо бил контроверзно исклучен од тимот на Италија за Светското првенство во 2002 година од страна на тренерот Џовани Трапатони, кој верувал дека тој не се опоравил целосно од тешката повреда што ја заработил во текот на сезоната. Иако првично сакал да го вклучи Баџо во последната листа од 23 играчи, тој на крајот го исклучил од тимот; Баџо упатил директен апел до него пред турнирот, пишувајќи му писмо. Навивачите и експертите го критикувале пропустот, бидејќи Италија била елиминирана од ко-домаќинот Јужна Кореја во осминафиналето.

Многу фанови се надевале дека ќе го видат како игра за Италија на Евро 2004, или со олимпискиот тим во 2004 година кој на крајот успеал да освои бронзен медал, но тоа не било случај. Сепак, тој добил меѓународно испраќање од Трапатони на 37-годишна возраст во пријателскиот натпревар против Шпанија на 28 април 2004 година, во кој за последен пат го носел дресот со број 10, како и капитенската лента за дел од натпреварот. Иако Баџо ја забавувал публиката со својата креативност и умешност, тој не успеал да постигне гол, и покрај тоа што добил слободен удар од кој произлегол израмнувачкиот гол на Виери. Натпреварот завршил 1–1 и Баџо добил овации откако бил заменет од Фабрицио Миколи. Ова бил 56-ти и последен натпревар за Баџо за Италија, а тоа било првпат кариерата на италијански фудбалер да се прослави на овој начин откако Силвио Пиола се пензионираше.

Баџо е единствениот италијански играч што некогаш постигнал гол на три светски првенства со девет голови на Светските првенства во кариерата, со што се израмнил со Кристијан Виери и Паоло Роси како најдобри стрелци на Светските првенства во Италија. И покрај неговите настапи за Италија на светските првенства во 1990, 1994 и 1998 година, тој никогаш не играл за Италија на Европските првенства на УЕФА, и моментално е италијанскиот играч со најмногу настапи без настап на едно европско првенство.

 Профил на играч 
 Стил на игра 
Опишан како фантазиста, треквартист, мезапунта или рифиниторе во текот на неговата кариера во италијанските медиуми, поради неговата улога на теренот и креативниот стил на игра, Баџо бил плејмејкер од светска класа со око за гол, кој бил познат по својата елеганција, грациозност, флуидност, визија, креативност, способност да ја чита играта, прецизност на вкрстувањето и способност за додавање, што го направил одличен давател на помош;  сепак, тој обично играл како втор напаѓач во текот на неговата кариера, бидејќи бил познат по постигнување голови, но и по нивно создавање.  Ова го натерало Мишел Платини да го опише како „9 и пол“, имено играч чија улога се наоѓа на половина пат помеѓу напаѓачот и играчот од средниот ред, бидејќи тој не бил вистинска деветка (бројот на дресот обично се поврзува со напаѓачот), поради неговата креативна способност, но тој постигнал повеќе на шпзиција десетка (бројот на дресот што вообичаено се поврзува со напреден плејмејкер), опис што често го идентификуваше со улогата на внатрешен напаѓач. Тој исто така изјавил дека стилот на игра на Баџо се совпаднал со повторното појавување на офанзивниот играч за врска во Италија во раните 2000-ти; така, тој служел како инспирација за многу идни играчи.
лево|мини|214x214пкс| Младиот Баџо со Ланероси Виченца
Баџо бил тактички разноврсен играч, со добро разбирање на играта и удобно напаѓал на двете страни или низ центарот на теренот; ова му овозможило да оперира насекаде по линијата на фронтот. Неговата претпочитана позиција била во слободна играчка улога зад напаѓачите, како креативен офанзивен играч за врска, иако тој ретко бил распореден на оваа позиција во текот на неговата кариера поради распространетоста на формацијата 4–4–2, во која вообичаено функционирал или како главен напаѓач, или почесто во споредна улога како длабок напаѓач. Дури во подоцнежните години тој можел почесто да ја игра оваа слободна улога. Тој исто така повремено бил распореден надвор од позиција како лево крило во напаѓачки трозабец, како широк играч од средниот ред, или дури и во централниот среден ред како мецала или длабоко лежечки плејмејкер во поретки случаи. За време на Светското првенство во 1994 година, тој првично бил ставен од менаџерот на Италија Ариго Саки како центарфор, во улога позната во италијанскиот фудбалски жаргон како centravanti di manovra (што буквално во превод значи „маневрирање центарфор“), што било претходник на модерната улога на лажна деветка; на оваа позиција, се очекувало Баџо да се поврзе со другите играчи и да создаде шанси за нив, покрај тоа што создава и простор со своето движење со паѓање длабоко во средината, и дозволувајќи им на крилните играчи на тимот да се намалат внатре и да направат напади во центарот.

Како плодлив стрелец, Баџо бил прецизен во финишот и од внатре и од надвор од областа, и бил познат по неговите прецизни удари и смиреност пред голот, наместо по својата моќ. Поради одличната техника, тој бил прецизен волејер. Покрај тоа, тој беше и специјалист за сет фигури, кој бил многу ценет поради неговото испраќање топка од ситуации на мртва топка, како и неговата прецизност од директни слободни удари и неговата способност да ја извитка топката, што му донело репутација како еден од најдобрите изведувачи на слободни удари во неговата генерација. Неговата техника за изведување слободни удари влијаела на неколку други играчи кои станаа познати по нивната моќ во ситуации со мртва топка, како Алесандро Дел Пјеро и Андреја Пирло. За време на неговиот престој во Јувентус, неговата техника за слободни удари била опишана како спој помеѓу онаа на Марадона, Зико и Платини, бидејќи во тоа време се сметало дека неговата техника на удар со топка личи на Платини, иако, како и Зико и Марадона, тој претпочитал да изведува слободни удари од непосредна близина, обично од далечина од околу 20 до 16 метри од голот, или дури и надвор од просторот, и прво да ја допре соиграчот со топката пред да ја удри. И покрај неговото одлучувачко промашување во финалето на Светското првенство во 1994 година, Баџо бил и специјалист за пенали.

Иако природно бил со десно стапало, на Баџо му било удобно да ги користи двете стапала, и често почнувал да дриблира со левата нога. Не особено импозантен физички, или во воздухот, поради неговиот минијатурен раст и витката фигура, сепак бил познат по неговото темпо и забрзување на кратки растојанија, кои, заедно со неговото движење, позиционирање, исчекување, техничка способност, брзи стапала, низок центар на гравитација и како резултат на агилност, му дозволувал да се изгуби пред своите чувари кога изведувале офанзивни налети врз него, со или без посед на топката од негова страна. Се смета за еден од најголемите дриблери досега, и како еден од технички најуспешните играчи на сите времиња,  Баџо поседувал одличен прв допир, и бил познат по неговото вешто дриблење, контрола на топката и рамнотежа, како и неговата просторна свест, брзина на размислување и извршување, реакции, блиска контрола на брзината и способност да победи во дуел против противниците со талент, трикови, телесни финти или ненадејни промени на темпото или насоката, и во ситуации еден на еден или за време на поединечни трчања со дриблинг. Зико еднаш го опишал Баџо како „технички беспрекорен“, додека во 2004 година, Саки изјавил: „Баџо е креативност, талент, непредвидливост, интуиција, хармонија“. Во 2016 година, Роб Смит од „Гардијан“ го пофалил Баџо за неговата „инстинктивна интелигенција“, кога го коментирал неговиот стил на игра, опишувајќи го и како „диригент“ на теренот „кој знаел кога и како да го промени темпото на нападот“.

 Прием 
Сметан од експертите за многу ветувачка перспектива во неговата младост, Баџо подоцна се етаблирал како еден од најдобрите играчи на неговата генерација, и како еден од најголемите играчи некогаш; Баџо е сметан од многумина во спортот, вклучувајќи го и неговиот поранешен менаџер на Милан, Фабио Капело, како најдобар италијански фудбалер на сите времиња,  и од многумина во спортот, како еден од најголемите играчи во историјата на играта. Италијанскиот новинар Џани Брера, кој ги набљудувал и Џузепе Меаца и Џани Ривера, изјавил дека Баџо е најдобриот италијански играч што некогаш го видел. За време на неговиот престој во Јувентус, поранешниот претседател на клубот, Џани Ањели, го нарекол Баџо како „уметник“, споредувајќи ја неговата елеганција со сликарот Рафаело, додека тој го опишал новопечениот талент Алесандро Дел Пјеро како Пинтурикио. Во интервјуто за La Gazzetta dello Sport во 2011 година, Дел Пјеро изјавил дека Баџо, заедно со Зинедин Зидан, бил најдобриот играч со кој некогаш играл, став што го споделил и поранешниот колега на Баџо од Јувентус Анџело Перуци и неговиот поранешен соиграч од Бреша, Пеп Гвардиола во 2010 година, како и неговиот поранешен соиграч од Интер, Хавиер Занети во 2020 година, додека Метју Ле Тисиер го именувал Баџо како негов најдобар противник досега во 2012 година. Во 2017 година, поранешниот соиграч на Баџо, Раванели, наместо тоа, го означил Баџо како најдобар играч на сите времиња.  Во 1993 година, Џампјеро Бониперти изјавил дека верува дека Баџо е „веќе еден од најголемите досега“. Во 2018 година, Катал Кели од The Globe and Mail го опишал Баџо кој играл на Светското првенство во 1994 година како „најдобриот играч во светот“ во тоа време, додека Гардијан го опишал како „дефинитивен играч на деценијата“ исто така додавајќи дека „1990-тите му припаѓале на Ил Дивин Кодино“ и го означиле како „веројатно најдобриот играч во светот помеѓу 1992 и 1995 година“. Во 2015 година, Лес Карпентер од Гардијан го опишал Баџо како „можеби најдобриот играч на неговото време“, додека неговиот колега Емет Гејтс го нарекол „најдобриот играч на неговата генерација“. Во 2010 година, Марко Гори од TuttoMercatoWeb го означил Баџо како „еден од најдобрите фудбалери во историјата“. Во текот на неговата кариера, стручњакот Џани Брера го споредувал неговиот стил на игра со оној на италијанскиот поранешен фудбалер Џузепе Меаца, додека менаџерот Трапатони наместо тоа ги споредувал техничките одлики на Баџо со другите поранешни „десетки“ како што се Зико, Платини и Хуан Алберто Скијафино.

Во 2017 година, Баџо добил пофалби од бројни спортски личности и експерти пред неговиот 50-ти роденден, при што Стефано Едел од La Gazzetta di Mantova го опишал Баџо како „италијанскиот Марадона“ и ги повторил зборовите на Саки пред Светското првенство во 1994 година, кога ги споредил зборовите на Баџо, односно за важноста на Баџо за Италија како онаа на Марадона за Аргентина. Зико го опишал како „еден од најдобрите играчи во историјата на италијанскиот фудбал“, додека Томазо Пелицари од Il Corriere della Sera го нарекол „најголемиот чист талент на италијанскиот фудбал“.  Џејмс Мекхи од Calciomercato.com наместо тоа го именувал како најдобар играч во Италија, нарекувајќи го „најдобриот играч [...] кој го облекол дресот на Аѕурите“, став што го сподели Стефано Дискрети од Mediaset, кој го нарекол Баџо „најдобар италијански фудбалер на сите времиња“ во 2019 година. Исто така во 2017 година, Џузепе Бергоми го опишал Баџо како „извонреден“ и „чист талент“, кој бил „уништен кога играше затоа што беше способен сам да одлучува за игрите“. Во 2004 година, Џани Ривера го опишал како „еден од најголемите италијански фудбалери досега“.  Во 2019 година, Марко Џентиле од Ил Џорнале го опишал Баџо како „еден од најдобрите италијански [...] играчи во историјата на фудбалот“, а исто така и како „еден од најдобрите играчи во историјата на светскиот фудбал“. Во 2020 година, Лука Стамера од Еуроспорт го опишал како еден од „најдобрите „десетки“ во историјата на овој спорт“. Во 2019 година, неговиот поранешен селектор на Италија, Дино Ѕоф, го навел Баџо како еден од најдобрите играчи што некогаш ги тренирал, додека неговиот поранешен менаџер на Фјорентина, Свен-Горан Ериксон го прогласил за најталентиран играч што некогаш го тренирал покрај Вејн Руни во 2021 година, коментирајќи: „Имаше сè: неверојатна техника, визија, темпо“. Во 2019 година, авторот Паоло Кондо го рангирал Баџо меѓу најдобрите играчи на сите времиња, став што го споделил Емануел Амуник во 2020 година, како и Роберто Манчини и Џон Кеилман од Чикаго Трибјун, кои обајцата го опишале Баџо како еден од „големите на сите времиња“ во 2018 и 2019 година, соодветно. Поранешниот коментатор на RAI, Бруно Пицул, кој служел како стручњак за натпреварите на италијанската репрезентација на Светското првенство помеѓу 1986 и 2002 година, го именувал Баџо за негов омилен играч, и како еден од најдобрите фудбалери што некогаш ги видел. Во 2020 година, Матео Марани од Ла Стампа го нарекол Баџо како „еден од најчистите изрази на талент што го произвел светскиот фудбал“ исто така додавајќи „Роберто беше фудбалска игра во неговата чистота. Убавината на еден од неговите технички гестови, полираните движења, брзината на мислата. Во текот на својата кариера тој сликаше фудбал, исполнувајќи ги очите на оние кои беа страсни за овој спорт, а не само на навивачите на клубовите чии дресови ги носеше. Виченца, Фиорентина, Јувентус, Милан, Болоња, Интер, Бреша и италијанската репрезентација уживаа во неговиот талент, неговата сила и неговите голови. Роберто Баџо е несомнено едно од имињата што го направија фудбалот голем.“

Познат по тоа што не ја сака одбранбената, физичката и тактичката природа на италијанскиот фудбал во 1990-тите, Баџо привлекол критики од одредени експерти и некои од неговите менаџери за неговата ограничена дефанзивна стапка на работа кога се губел поседот, како и фактот дека атлетскиот дел од неговата игра не бил негов главен фокус за време на тренинзите во неговата младост, додека во неговата подоцнежна кариера, неговите физички заболувања често го принудувале да тренира самостојно со личен кондиционен тренер и физиотерапевт, наместо со неговиот тим; како таков, менаџерот на Баџо во Милан, Капело верувал дека тој не е способен да игра 90 минути, поради несигурната физичка состојба на неговите колена. Лујџи Симони, еден од неговите менаџери на Интер, го пофалил Баџо за неговата стапка на работа на тренинзите, изјавувајќи во 2009 година дека тој ќе работи до шест или седум часа на ден во теретана за време на неговиот мандат, став кој исто така бил споделен и од поранешниот соиграч на Баџо во Болоња, Даниеле Карнасијали во 2013 година. Карло Мазоне и Џани Де Бјази, неговите менаџери во Бреша, како и неговите поранешни соиграчи Лука Тони и Емануеле Филипини исто така го пофалиле Баџо за неговата дисциплина, професионализам и посветеност на тренинзите за време на неговиот престој во клубот, при што Де Бјази го нарекол „пример“. Познат како интроверт во медиумите, поради неговиот тивок приватен живот и неподготвеноста да дава интервјуа, некои од спортот, вклучувајќи го и Џани Ривера, тврделе дека Баџо немал лидерски квалитети на теренот, и покрај тоа што служел како капитен и за Јувентус и за Бреша. Се смета дека неговата личност го ограничила да биде поуспешен, особено со поголемите клубови, а некои експерти наместо тоа тврдат дека тој повеќе се истакнувал со помалите тимови; други, наместо тоа, верувале дека тој има тежок карактер поради неговите несогласувања со неколку негови менаџери во текот на неговата кариера,  иако функционерите генерално го сметале за „коректен“ и кооперативен играч, и како елегантен и добро воспитан фудбалер во медиумите. Мацоне исто така за него изјавил: „Баџо беше еден од најголемите италијански фудбалери на сите времиња. Но, можам да ви го кажам ова, тој беше уште поголем човек. Беше тивок, љубезен, почитуван, скромен. Никогаш не дозволи неговиот голем талент да тежи на некој друг. Тој беше пријател кој ми помогна да победувам во натпреварите во недела.“ Во 1995 година, Фабио Капело го опишал Баџо како играч кој бил „одлучувачки“. Неговиот поранешен соиграч Андреја Пирло наместо тоа коментирал дека „[Баџо] беше тивок лидер, а пред сè, тој беше лидер на теренот. Кога играше за тимот, ве натерува да ги добивате игрите“, и подоцна опишувајќи го како играч кој „ги носеше соиграчите“.

И покрај неговиот талент, успех, популарност кај навивачите и репутација како еден од најголемите играчи на сите времиња, критичкиот прием на Баџо повремено бил поделен во текот на неговата кариера; ова делумно се должи на неговите повторливи борби со повреди, како и на фактот дека тактички одредени менаџери се мачеле да најдат соодветна играчка позиција за него. Неговата улога на плејмејкер помеѓу средниот ред и навалната линија, како и неговиот вешт и креативен стил на игра, често се сметале за застарени во модерниот фудбал, во кој менаџерите често ја фаворизирале употребата на формацијата 4-4-2 и повеќе атлетски пристап кон играта; Покрај тоа, иако Баџо не бил директен напаѓач, тој исто така се сметал дека нема издржливост да игра во средниот ред, што го правело помалку прилагоден на овој конкретен систем и понекогаш го водел да биде исклучен од неговите менаџери, иако на крајот можел да ефикасно да се прилагоди на играње како напаѓач. Уникатната игра на Баџо, стилот и пристапот кон играта, во комбинација со неговиот талент, ограничената стапка на работа и борбите со повреди, го навеле да има многу обожаватели и неколку клеветници.  Марадона еднаш го опишал Баџо како „генијалец“, но и како „голем играч кој никогаш не можеше да го исполни целиот свој потенцијал“, нешто со што се согласи Мишел Платини, додека Пеле наместо тоа го нарекол „легенда“. Написот за Баџо од 1994 година од Индепендент вели: „Меѓу професионалците, [Баџо] се смета за најдобар“, цитирајќи го Рајан Гигс, кој рекол: „Гледате кон Роберто Баџо и сфаќате како изгледа добар играч“. Сепак, весникот исто така објавил дека „Баџо е со кршливо влијание. Нема полумерки во неговата игра. Или е брилијантен, или исчезнува, изгледа збунето и несреќно. Бидејќи целата шема на игра на Јувентус зависи од него, неговото исчезнување може да биде незгодно. Печатот ја протолкува неговата недоследност како недостаток на посветеност“.

Во 2015 година, Дејли Телеграф го обвинил дека „исчезнувал на големи натпревари“. Во 2020 година, Даниел Стори од Планет Фудбал изјавил дека верува дека Баџо е еден од најпотценетите играчи во изминатите 30 години. Во 2016 година, Лук Чендли од „Хафингтон пост“ го опишал Баџо како „големиот оксиморон на италијанскиот фудбал“, истакнувајќи: „И покрај сета вештина што ја поседуваше напред, тој беше спротивен од репутацијата дадена на италијанскиот фудбал во целата негова кариера. Италијанскиот фудбал беше дефанзивно знаење и структурирана игра.“  Неговиот поранешен менаџер Ариго Саки верувал дека Баџо често бил злоупотребуван од неговите тренери и дека би бил уште поголем играч доколку е роден во странство, став што го имал и новинарот Матија Лоси, кој сметал дека Баџо ќе биле повеќе ценет доколку е роден во Бразил или Аргентина, наместо во земја со фудбалско наследство како Италија, која честопати не успеала да ги препознае младите локални таленти, и Емет Гејтс, кој во 2013 година рекол дека „Баџо за жал беше роден во погрешна земја, поточно, тој е роден во Италија во погрешно време“. Во врска со овој контраст и целокупната кариера на Баџо, Тим Колингс од Гардијан го опишал како „најголемиот италијански играч на фантазијата“ во 2004 година, но исто така напишал: „Рекордот на Баџо, како играч за клубот и земјата, не може да се совпадне со неговата репутација. Тој е помалку познат по неговите дела на голем успех отколку по повредите, неговите несреќи и неговата храброст; тој е уметник во спортот чија работа е ценета, но повеќе не се користи во модерната валута. Кариерата на Баџо е исполнета со камери на возвишена вештина, особено игри кога неговата имагинација и способност му овозможија на неговиот тим да ги надмине сите нормални очекувања. Сепак, трајно сеќавање ќе биде неговиот промашен пенал во престрелката на крајот од финалето на Светското првенство во 1994 година во Пасадена“.

Во 2017 година, Антонио Мартели од Ла Пресе го опишал Баџо како „еден од најголемите италијански играчи на сите времиња можеби најдобриот во последните триесет години“ и како „автентичен шампион кој можеше да биде уште поголем без серија екстремно тешки повреди на коленото кои ја поткопаа неговата кариера уште од неговото изгревање“, став споделен од Рафаеле Ди Фуско, кој изјавил „кој знае што можеше да стане без сите тие повреди“, и Ренцо Уливиери, кој изјавил дека „Да имаше помалку повреди, ќе победуваше повеќе“. Во 2018 година, Грег Мареј од Football Italia го опишал Баџо како „еден од најголемите фудбалери на сите времиња“, но исто така се жалел што „никогаш не го видовме во целосна кондиција и сме среќни што воопшто уживавме во него“. Тој ја сумирал кариерата на Баџо со следново: „Можеби е една од големите фудбалски неправди што Ил Дивин Кодино е најпознат на глобално ниво по неговото промашување од пенали во финалето на Светското првенство во 1994 година против Бразил. За навивачите на Серија А, Баџо е признат како најдобар во својата генерација, и покрај кариерата која беше уништена од повреди и судири со неговите тренери“. Тој исто така додал: „Повлекувајќи се во 2004 година, се сугерираше дека Баџо бил жртва на ерата во која живеел. Како играч со трансцендентна креативност, но физички кревок, тој се бореше да се вклопи во плановите на неговите тренери во време кога тактиката и напорната работа беа сè. Да беше роден во сегашната ера, каде играчите се далеку позаштитени, можеби ќе постигнеше уште повеќе. Потресно е да мислиме што сме пропуштиле, но исто така сме благодарни што воопшто сме го доживеале Божественото коњско опавче.“

Кариерата на Баџо била погодена од многу сериозни повреди, кои довеле до постепено губење на брзината и мобилноста како што напредувала неговата кариера, како и зголемувањето на телесната тежина во последните години од неговата кариера, што на крајот го принудило да се подложи на режим на тренирање со цел да изгради мускулна маса на нозете и да ја продолжи кариерата за време на неговиот престој во Бреша; неговите континуирани физички борби на крајот го довеле да се пензионира во 2004 година, што подоцна го опишал како „ослободување“. Откако ја претрпел својата прва серија на повреди опасни по кариерата со Виченца и Фјорентина во 1985 и 1986 година, соодветно, тој бил склон кон постојани проблеми со коленото особено, што често му го ограничувало времето за игра;  повредите, навеле одредени експерти, како што е Бенедето Ферара од Ла Република во 2010 година, го означиле Баџо како „суперфин талент“, но кој исто така бил „неконзистентен“. Во 1995 година, Маурицио Крозети, колегата на Ферара, претходно го опишал Баџо како „кревок“. За повредите кои му се заканувале на неговата кариера како млад, а кои го ценкале додека не се пензионирал, Баџо во својата автобиографија од 2001 година напишал дека „целата моја професионална кариера ја играв со нога и половина. Илјадници часови работа за да се одржи во живот една нога која, да беше до неа, ќе се намалуваше секој ден. Играв без да бидам целосно во ред, кога и да е, затоа што ако требаше да играм натпревари само кога ќе почувствувам сто проценти, ќе одиграм три натпревари годишно“. И покрај бројните физички оштетувања со кои се соочувал во текот на неговата кариера, Баџо исто така се истакнал и по својата долговечност и можел да одржува постојано високо ниво на перформанси дури и во последните години од неговата кариера со Бреша до доцните 30-ти. Во 2004 година, Саки го пофалил Баџо за неговата сила на карактерот, за кој верувал дека дури и го надминува неговиот талент, бидејќи му овозможило да ги надмине повредите и физичките борби и на крајот „да победи во [неговите] лични битки против лошата среќа“. Во 2017 година, Капело забележал дека Баџо има извонредна волја да продолжи да игра и покрај неговите физички проблеми. Баџо ја припишува својата внатрешна сила на будизмот.

 Наследство 
мини| Дресот на Баџо на Италија е зачуван во фудбалскиот музеј во Фиренца
Нашироко се смета за еден од најдобрите фудбалери на сите времиња, Баџо е четврти на интернет анкетата на ФИФА за играч на векот во 1999 година, и бил рангиран на 16-тото место на листата на World Soccer на 100 најдобри фудбалери на 20 век, највисоко рангиран италијански играч; на изборот на IFFHS за најдобар играч на 20 век во истата година, тој бил избран за деветти најдобар италијански играч и 53-ти најдобар европски играч на векот.  Тој бил избран за играч на векот во Италија во 2000 година. Во 2002 година, Баџо бил избран во дрим-тимот на Светскиот куп на ФИФА, и во 2003 година, тој бил инаугуративен добитник на наградата Златно стапало, доделена за способност. Во 2004 година, тој бил именуван од Пеле на листата на ФИФА 100 на најголемите живи играчи во светот, и изгласан за 24-ти во онлајн анкетата на УЕФА за Златен јубилеј, славејќи ги најдобрите европски фудбалери во изминатите 50 години. Во 2010 година, Баџо бил прогласен за една од 50-те најголеми легенди на Јувентус. Во 2011 година, тој станал првиот фудбалер кој бил примен во Куќата на славните на италијанскиот фудбал. Во анкетата на ФИФА во 2014 година, Баџо бил избран за деветта најголема „десетка“ на сите времиња, а подоцна истата година бил рангиран на 24-то место на листата на 100-те најдобри играчи на Светското првенство на Гардијан, пред Светското првенство во Бразил 2014 година.

Во 2015 година, новинарите на La Gazzetta dello Sport го избрале најдобриот италијански играч на сите времиња, при што Баџо завршил на второто место зад само Џани Ривера; во анкетата на навивачите која подоцна ја организирал весникот, Баџо наместо тоа билизбран за најдобар италијански фудбалер на сите времиња, додека Маџид Мохамед од УЕФА го рангирал како дваесетти најдобар играч кој никогаш не ја освоил Лигата на шампионите на УЕФА. Истата година, Дејли Телеграф исто така го вклучил Баџо на 12-тото место во нивната листа на „Топ 20 фудбалери на сите времиња“. FourFourTwo го ставил Баџо на 52-то место на нивната листа за 2017 година на „100 најдобри фудбалери на сите времиња“ и исто така го именувал Баџо во 2019 година како шести најдобар играч кој никогаш не ја освоил Лигата на шампионите на УЕФА. Во јули 2019 година, истиот магазин го рангирал Баџо на десеттото место на нивната листа на „101 најголем фудбалер во последните 25 години“. Во 2020 година, Џек Галагер од 90min.com го ставил Баџо на деветтото место на неговата листа на „50-те најдобри фудбалери на сите времиња“, додека Sky Sports го рангирал како петти најдобар играч што никогаш не ја освоил Лигата на шампионите или Европскиот куп.

 Записи и избрани статистики 
Баџо играл на 16 натпревари на Светското првенство за Италија; Република Ирска е единствената нација против која тој играл повеќе од еднаш. Тој е највисоко рангираниот италијански стрелец на сите времиња на Светските првенства, со девет гола, заедно со Паоло Роси и Кристијан Виери. Баџо е единствениот Италијанец кој постигнал гол на три Светски првенства (два гола во 1990 година, пет во 1994 година и два во 1998 година). Три од неговите голови на Светското првенство биле постигнати во групната фаза, а шест биле постигнати за време на нокаут натпреварите. Баџо е четвртиот најдобар стрелец за Италија со 27 гола на 56 натпревари, со просек од 0,48 голови по натпревар. Со Баџо, Италија секогаш била елиминирана од Светското првенство по изведување пенали: во 1990 година, во полуфиналето против Аргентина; во 1994 година, во финалето против Бразил; и во 1998 година, во четврт-финалето против Франција.

И покрај неговото одлучувачко промашување пеналот во финалето на Светското првенство во 1994 година, Баџо е статистички еден од најголемите специјалисти за изведување пенали во историјата на италијанскиот фудбал, бидејќи постигнал 85% од пеналите во кариерата со само 19 промашувања, постигнувајќи 108 од 127 пенали на официјални натпревари, најмногу во историјата на италијанскиот фудбал. Баџо постигнал 10 со Виченца, 25 за Фјорентина, 38 за Јувентус, 5 за Милан, 11 за Болоња, 1 за Интер, 11 за Бреша и 7 за Италија (од 7 обиди, најмногу голови постигнати од точка на член на државната репрезентација). 68 од неговите пенали биле постигнати во Серија А, од 83 обиди, со процент на реализација од 82%, еден од најдобрите рекорди во историјата на Серија А. Во Серија А, Баџо постигнал 17 пенали за Фјорентина (од 19 обиди), 25 за Јувентус (од 28 обиди), 3 за Милан (од 5 обиди), 11 за Болоња (од 11 обиди), 1 за Интер (од 2 обиди) и 11 за Бреша (од 18 обиди). Баџо постигнал пенали за шест различни клубови од Серија А.  Зад Тоти, Баџо има постигнато најмногу пенали во историјата на Серија А. Од другите негови пенали, 8 биле реализирани во Серија Ц (од 8 обиди), 8 во европските натпреварувања (од 9 обиди) и 17 во Копа Италија (од 20 обиди). Во престрелките, Баџо реализирал три од четирите пенали во кариерата: еден во Купот на УЕФА со Фјорентина, а другите два со Италија на Светското првенство; во престрелките на Светскиот куп, Баџо постигна два гола (1990 и 1998 година), со неговото единствено промашување во 1994 година.

Иако никогаш не ја освоил титулата најдобар стрелец во Серија А, Баџо моментално е седмиот најдобар стрелец на сите времиња во Серија А, со 205 гола на 452 натпревари. Од овие голови, 96 биле одлучувачки (или израмнувачки или победници на натпреварите). Покрај Тоти, Баџо исто така го постигнал четвртиот најголем број на слободни удари во Серија А со 21 голови; пред него се само Алесандо Дел Пјеро, Андреја Пирло и Синиша Михајловиќ. Од неговите голови со отворена игра во Серија А, 84 биле со десната нога, 26 со левата, а 6 со глава. Тој исто така асистирал за 123 гола во Серија А. Тој е четврти Италијанец со најголеми стрелци во сите натпреварувања, зад Дел Пјеро, Џузепе Меаца и Силвио Пиола, со 318 голови во професионалната кариера на 699 натпревари. Покрај Тоти и Алберто Џилардино тој има постигнато голови против најразлични клубови (38) во Серија А.

 По пензионирањето 
Во август 2010 година, Баџо бил назначен за претседател на техничкиот сектор на Италијанската фудбалска федерација, на местото на неговиот поранешен менаџер на репрезентацијата на Италија, Азељо Вичини. На 23 јануари 2013 година, Баџо се повлекол од позицијата, наведувајќи дека федерацијата ги игнорирала неговите идеи за подобрување на системот и фокусирање на младинскиот талент, што го натерало да поднесе оставка.

Баџо ја добил својата тренерска лиценца од 2-та категорија на Италија (УЕФА А лиценца) во средината на 2011 година, со што се квалификувал да ги тренира тимовите на Лега Про или да работи како заменик-тренер во Серија А и Серија Б. На 5 јули 2012 година, Баџо ја добил својата УЕФА Про тренерска лиценца од категорија 1 во Коверчиано, која официјално му дозволува да тренира професионален клуб од Серија А.

 Надвор од професионалниот фудбал 

 Личен живот 
По неговата заканувачка повреда во кариерата во 1985 година, Баџо, порано римокатолик, се преобратил во будизам, практикувајќи го будизмот Ничирен и е член на меѓународната будистичка организација Сока Гакај. Капитенската лента што ја носел во текот на кариерата ги имала боите на ова религиозно училиште (сина, жолта и црвена) и јапонското мото „Ние победуваме. Мора да победиме“ во идеограмите на јазикот. И покрај неговото преобраќање, тој се оженил со својата долгогодишна девојка Андреина Фаби во 1989 година на традиционална римокатоличка церемонија. Тие имаат ќерка, Валентина (1990) и два сина, Матија (1994) и Леонардо (2005).

Помеѓу 1991 и 2012 година, Баџо бил сопственик на продавница за спортска опрема во Тиене, Виченца, наречена Баџо Спорт, која на крајот бил принуден да ја затвори поради загуби како резултат на рецесијата во 2008 година.

Во 2001 година, Баџо напишал автобиографија со наслов  (буквално „Врата на небото“, познат и како „Гол на небото“), вклучувајќи детали за неговата кариера, детството, религијата, личниот живот и несогласувањата со менаџерите. Ја освоил наградата за најдобра фудбалска книга на наградите во Серија А во 2002 година.

Баџо има блиски врски со Аргентина; тој зборува шпански и поседува имот на ранч во Ривера, каде што ужива во лов на дивеч. Во март 2008 година, тој дал долго интервју за La Gazzetta Dello Sport, во кое открил дека дошол да го поддржи аргентинскиот клуб Бока Јуниорс поради нивната страсна навивачка база.

 Филантропија 
На 16 октомври 2002 година, Баџо бил именуван за амбасадор на добра волја на Организацијата за храна и земјоделство на Обединетите нации, Преку организацијата, Баџо помогнал да се финансираат болниците, да се соберат пари за жртвите од земјотресот на Хаити и да придонесе за справување со птичјиот грип, и бил вклучен во бурманското продемократско движење, кое ја поддржало опозициската лидерка Аунг Сан Су Чи и нејзиното ослободување од затвор. На Баџо му била доделена титулата „Човек на мирот“ во Хирошима во 2010 година, која била доделена од Светскиот самит на нобеловци за мир како признание за неговата добротворна работа и придонес за социјалната правда и мир.

На 8 октомври 2008 година, Баџо се појавил на хуманитарен натпревар помеѓу Милан и Фјорентина, кој бил организиран во чест на неговиот поранешен соиграч од Фјорентина Стефано Боргоново за да собере пари за неговата фондација, неговото лекување и за истражување на АЛС. Во 2014 година, Баџо бил една од многуте познати личности кои учествувале во „АЛС ледениот предизвик“ за да се подигне свеста за болеста и средствата за истражување на АЛС.

На 1 септември 2014 година, Баџо учествувал на „Натпреварот за мир“, кој се играл на стадионот Олимпико во Рим, а приходот бил дониран во добротворни цели. Баџо го поставил голот на Хуан Итурбе и постигнал гол по асистенција на Диего Марадона. На 25 октомври 2014 година, Баџо го инаугурирал во Милано отворањето на најголемиот будистички храм во Европа.

 Медиуми и популарна култура 
Во 1994 година, италијанскиот сатиричар Корадо Гузанти ја пародирал рекламата на Баџо за ИП на италијанската бензинска компанија пред Светското првенство во 1994 година. Италијанскиот поет Џовани Рабони го компонирал сонетот „Lode a Baggio“ во почит кон него. Тој е референциран во неколку песни, како „Баџо, Баџо“ од Лусио Дала, и „Мармелата бр. 25 “ од Чезаре Кремонини.

Баџо се појавил во две италијански реклами кои се однесуваат на неговото неславно промашување на пенали во финалето на Светското првенство во 1994 година. Првата била направена за WIND во 2000 година, и го прикажува Баџо како го постигнува последниот пенал и го освојува турнирот. Вториот, направен за Џони Вокер во 2001 година, покажува како тој успева да ја надмине тагата од промашувањето верувајќи во себе и постигнувајќи го израмнувачкиот пенал против Чиле на Светското првенство во 1998 година. Тој се појавил во неколку реклами на Диадора, бидејќи ги одобрувал нивните производи. Во јули 2017 година, Диадора се здружила со Баџо уште еднаш за да ја лансира новата Signature Match Winner RB Capsule Collection.

Баџо е популарен во Јапонија и има блиски врски со земјата од неговото преобратување во будизам. Тој одобрил неколку јапонски фудбалски видео игри, како што се Super Formation Soccer 95 на Human Entertainment: della Serie A,Super Formation Soccer 95: della Serie A и Virtua Pro Football на Sega и Let's Make a Soccer Team!. Анимирана верзија од него се појавила во јапонскиот фудбалски цртан филм Капетан Цубаса, најпознат во Италија како Че Кампиони: Холи и Бенџи.

Во ситкомот на Канал 4, Татко Тед, Баџо (и Алесандро Костакурта ) се споменуваат за време на епизодата од 1995 година „Дајте му вечен одмор“ од отец Дугал МекГваер (портретиран од Ардал О'Хенлон), кој, кога бил поттикнат да ги каже последните обреди на латински, завршува со кажување на имињата на фудбалерите. (Ова произлегува од тоа што Греам Линехан и О'Хенлон се навивачи на Фудбалска Италија). Во музичкото видео за песната на Светското првенство 2010 „ Вака Вака (Овој пат за Африка)“ од Шакира, се прикажани снимки од голот на Баџо против Шпанија и неговото промашување од пенал од Светското првенство во 1994 година.

Во текот на неговата кариера, Баџо го добил прекарот Divin' Codino („Божествена опашка“ на италијански, референца за иконската фризура што ја носел во голем дел од неговата кариера, како и неговата способност за играње и будистичките верувања) и Роби, од неговите фанови. Неговото алтер-его се споменува во италијанските детски стрипови на „Мики Маус“ и „Приказни за патките “ (Тополино) во том Topolino e il Giallo alla World Cup во кој е познат како Роберто Паџо. Во 2011 година, италијанскиот спортски весник La Gazzetta dello Sport издал збирка на ДВД со наслов Io Che Sarò Roberto Baggio раскажувајќи ја неговата кариера. Влијанието на Баџо врз фудбалот било прославено со објавувањето на онлајн игра наречена Баџовите магични удари, во која играчите се обидуваат да ја повторат неговата прецизност при изведување слободни удари и пенали. Во 2015 година, компанијата за аркадни игри Konami објавила дека Баџо ќе се појави во нивната фудбалска видео игра Pro Evolution Soccer 2016 како една од новите легенди на myClub. На 3 август 2018 година, EA Sports објавил на нивниот официјален профил на Твитер дека Баџо ќе се појави во фудбалската видео игра на EA Sports FIFA 19 како една од новите икони на Ultimate Team.

Во 2019 година, Нетфликс објавил развој на документарен филм за Роберто Баџо во партнерство со Mediaset. Во март 2021 година, Нетфликс го објавил трејлерот за документарен филм за кариерата на Баџо, насловен како Баџо: Божествената опашка, кој бил објавен на 26 мај 2021 година; Андреја Аркангели го толкува Баџо.

 Статистика за кариера 

 Клупска 
+ Настапи и голови по клуб, сезона и натпреварување:КлубСезонаЛигаКупЕвропаОстанатоВкупноЛигаНатГолНатГолНатГолНатГолНатГолВиченца1982–83Серија Ц11000––101983–846140–211221984–85291252––3414Вкупно361392–214716Фјорентина1985–86Серија А0050––501986–87514210–1031987–8827673––3491988–893015109–1041241989–90321721121–4619Вкупно943928151311013655Јувентус1990–91Серија А331453891147271991–92321884––40221992–9327217396–43301993–9432172273–41221994–951784284–2914Вкупно141782614322211200115Милан1995–96Серија А2871053–34101996–97235535100339Вкупно511263104006719Болоња1997–98Серија А302231––3323Интер1998–99Серија А23540642135101999–200018451–12247Вкупно4199164335917Бреша2000–01Серија А251030––28102001–0212111021–15122002–03321200––32122003–0426120000–2612Вкупно95454021–10146Вкупно4882188536633275643291

 Меѓународен 
+Настапи и голови по репрезентација и година Репрезентација година Настапи Голови Италија 1988  1 0 1989  6 3 1990  9 4 1991  2 1 1992  7 6 1993  7 5 1994  12 5 1995  1 0 1996  - - 1997  2 1 1998  6 2 1999  2 0 2000  - - 2001  - - 2002  - - 2003  - - 2004  1 0 Вкупно 56 27

+Список на меѓународни голови постигнати од Роберто БаџоБр.ДатаСтадионОпонентСкорРезултатНатпреварување1Марк'Антонио Бентегоди, Верона, Италија1–01–1Пријателски натпревар2Стадион Дино Мануци, Чезена, Италија1–04–0Пријателски натпревар32–04Стадион Олимпико, Рим, Италија2–02–0Светско првенство 19905Стадион Сан Никола, Бари, Италија1–02–16Стадион Ла Фаворита, Палермо, Италија1–01–0Пријателски натпревар7Непстадион, Будимпешта, Унгарија1–11–18стадион Пино Зачерија, Фоџа, Италија2–02–09Стадион Дино Мануци, Чезена, Италија1–04–0102–011Деле Алпи, Торино, Италија1–01–012Soldier Field, Чикаго, САД1–01–11992 - Куп13Стадион Филипс, Ајндховен, Холандија2–23–2Пријателски натпревар14Стадион Сант Елија, Каљари, Италија1–22–2Квалификации за Светско првенство 1994 15Стадион Артемио Франки, Фиренца, Италија1–02–0Пријателски натпревар16Естадио дас Антас, Порто, Португалија1–03–1Квалификации за Светско првенство 1994 17Стадион Нерео Роко, Трст, Италија1–03–118Стадион Кадриорг, Талин, Естонија1–03–0193–020Стадион Фоксборо, Фоксборо, САД1–12–1Светско првенство 1994212–122Стадион Фоксборо, Фоксборо, САД2–12–123Giants Stadium, East Rutherford, United States1–02–1242–025Стадион Саун Пауло, Неапол, Италија3–03–0Квалификации за Светско првенство 199826Стад Шабан-Делма, Бордо, Франција2–22–2Светско првенство 199827Stade de France, Сен Дени, Франција2–02–1

 Почести 

Јувентус
Серија А: 1994–95
Куп: 1994–95
УЕФА Куп: 1992–93

Милан
Серија A: 1995–96

Италија
Светско првенство во фудбал: Финалист 19941994 FIFA World Cup USA, FIFA.com
Светско првенство во фудбал: Бронзен медал: 19901990 FIFA World Cup Italy, FIFA.com

Поединечни
 Златен Герин (Серија Ц најдобар играч): 1985
 Браво награда: 1990
 најдобар стрелец 1990–91 (9 голови)
 Играч на годината според World Soccer: 1993
 Златна топка: 1993 
 2 место: Златна топка 1994 
 8 место: Златна топка 1990
 Фудбалер на годината според ФИФА: 1993 
 3 место: 1994
 5 место: 1995
 Златна единаесетка (Европски фудбалер на годината): 1993 
 Златна единаесетка (2): 1994 
 Златна единаесетка: 1995
 Онцеова единаесетка: 1993, 1994, 1995
 Сребрена топка: 1994
 Ол-стар тим на Светското првенство на ФИФА: 1994
 Награда „Дон Балон“: 1994
 Супер-златна единаесетка (4 место): 1995
 Најдобар асистент на Серија А: 1995-1996 (12)
 Најдобрите 50 играчи на сите времиња според : 1996
 Најдобрите 100 играчи на сите времиња според Il Venerdì: 1997 (32 место)
 Најдобрите играчи на 20 век според World Soccer: 1999 (16 место)
 Најдобрите играчи на 20 век според Guerin Sportivo''': 1999 (27 место)
 Италијански играч на векот според IFFHS: 1999 (9 место)
 Италијански играч на векот според IFFHS: 1999 (53 место)
 Најдобрите играчи на 20 век според France Football: 1999 (18 место)
 Најдобрите играчи на сите времиња според Placar: 1999 (91 место)
 FIFA XI: 2000, 2002
 Најдобар играч според списанието Guerin d'Oro: 2001
 Најдобар играч според Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea": 2001
 Најдобра книга за фудбалот според Гран Гала дел Калчо: 2001
 Дрим тим на Светските првенства на ФИФА: 2002
 Награда „Најомилен играч во Серија А“ според Гран Гала дел Калчо: 2002
 Golden Foot: 2003
 ФИФА 100: 2004
 Јубилејна анкета на УЕФА: 2004 (24 место)
 Наградата Џузепе Приско: 2004
 Национална награда за џентлмен на Сан Сиро: 2004
 Најдобари 100 играчи на светските првенства според Placar: 2005 (24 место)
 Најдобрите 100 играчи на сите времиња според Здружение на фудбалски статистичари: 2007 (79 место)
 Куќа на славните на ФК Милан
 Човек на мирот: 2010
 Куќата на славните на италијанскиот фудбал: 2011
 50 клупски легенди на ФК Јувентус: 2011
 Gentleman di Platino: 2015
 Патека на славните на италијанскиот спорт: 2015
 IFFHS - 48-ми Фудбалски легендарен играч

Останато

 Библиографија 



 Наводи 

 Надворешни врски 


 Profile at FIGC.it 


Категорија:ФИФА 100
Категорија:Фудбалери на Светско првенство 1998
Категорија:Фудбалери на Светско првенство 1994
Категорија:Фудбалери во Серија Ц
Категорија:Фудбалери во Серија А
Категорија:Фудбалери на ФК Виченца
Категорија:Фудбалери на ФК Болоња
Категорија:Фудбалери на ФК Бреша
Категорија:Фудбалери на ФК Интер
Категорија:Фудбалери на Милан
Категорија:Фудбалери на ФК Јувентус
Категорија:Фудбалери на ФК Фјорентина
Категорија:Италијански фудбалери
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1967 година
Категорија:Статии со извори на италијански (it)