Музеј Корер

Музеј Корер ― музеј во Венеција, северна Италија. Сместен на Плоштадот „Свети Марко“, тој е еден од 11-те граѓански музеи управувани од Фондација на граѓански музеи во Венеција. Музејот се протега по јужната страна на плоштадот на горните катови на Новото Обвинителство. Со своите богати и разновидни колекции, Музејот Корер ги опфаќа и уметноста и историјата на Венеција.

 Историја 
Музејот Корер потекнува од колекцијата која Теодоро Корер ја оставил на градот Венеција во 1830 година. Член на традиционално венецијанско семејство, Корер бил педантен и страствен колекционер, кој поголемиот дел од својот живот го посветил на колекцијата на уметнички дела и документи или поединечни предмети што ја рефлектирале историјата на Венеција. По неговата смрт, целиот овој материјал бил дониран на градот, заедно со семејната палата на Големиот Канал, каде што тогаш била сместена. Благородникот оставил и градските средства да се користат за зачувување и проширување на збирките и за нивно достапување на јавноста.
лево|мини|247x247пкс| Теодоро Корер.Портрет на Бернардино Кастели
Периодот кога тој ги собирал своите збирки бил многу посебен, бидејќи Република Венеција паднала во 1797 година и со децении потоа градот ќе бил под странски владетели и од реална потреба, многу венецијански семејства биле желни да ги распродадат своите вредни збирки. Неколку колекции на крајот ги купиле странци, но во раните децении на 19 век сè уште имало многу парчиња на пазарот. Ненаситниот колекционер, Корер, од својата младост купувал секакви предмети и ги посветил сите свои ресурси во составувањето на неверојатна количина материјал. Корер ќе се открие дека има остро око, составувајќи колекција која несомнено била многу оригинална. Тој бил експлицитен за неговата намера колекциите да бидат достапни за јавноста, а музејот конечно бил отворен во 1836 година.

Со текот на годините, содржината на музејот била каталогизирана и организирана за да им обезбеди на научниците објект за студирање и на пошироката јавност можност да го види најдоброто од секоја поединечна колекција. Последователните завештанија, донации и аквизиции биле додадени на колекцијата, што на крајот довело до сместување на разни парчиња на други места.

 Од колекцијата Корер до Венецијански граѓански музеи 
Меѓу новите парчиња биле збирките донирани од неколку значајни венецијански семејства, како што се Молин, Зопети, Тирони, Сагредо и Цикоња, а тие вклучуваат значајни слики, мајолика, стаклени парчиња и бронзи. Во 1887 година, зголемената колекција била преместена од Палатата Корер во блискиот Фондако деи Турчи, каде што била поставена во нов екран. Меѓутоа, во 1922 година, Музејот Корер повторно бил преместен на сегашната локација на плоштадот Сан Марко.

Во 1990-тите, целиот систем на граѓански музеи бил редизајниран, сите под една општинска администрација. Во 1996 година, благодарение на договорот со италијанското Министерство за култура, бил пуштен во продажба билетот на музеите на плоштадот Свети Марко, со што се овозможил влез не само во Музејот Корер, туку и на Дуждовата палата, на Национален археолошки музеј и на Монументалните простории на Библиотеката Марсиана. Конечно, во март 2008 година, Музејот Корер станал дел од системот Фондација на граѓански музеи во Венеција.

 Музејот 
Зградата што го опфаќа крајниот крај на плоштадот Сан Марко е позната како Наполеоновото крило. Дизајнот и раните градежни работи датираат од периодот кога Венеција била дел од Кралството Италија (1806–1814), во која Наполеон бил претставен од вице-регентот Ежен де Бохарне. Двете долги крила што се протегаат по должината на плоштадот се Старото и Ново Обвинителство, во кои биле сместени канцелариите и резиденциите на некои од главните поединци на Венецијанската Република.

Кога градот дошол под Наполеонова власт, францускиот император и неговиот двор сфатиле дека јавното претставување на империјалната моќ поставува одредени логистички и политички проблеми. Откако ја отфрлиле Дуждовата палата поради сложеното минато, тие се свртеле кон Новото обвинителство, поранешната резиденција на Обвинителство на Сан Марко, по јужниот раб на плоштадот. Дизајнирана во 1582 година од Винченцо Скамоци, самата оваа структура во тоа време била наменета да го заврши огромниот проект за реорганизација на плоштадот Сан Марко, кој започнал со Сансовино во средината на 16 век. Од 1586 до 1596 година, работите биле завршени на десетте аркади што се протегале надвор од библиотеката на Сансовино, а потоа, околу 1640 година, остатокот од Прокуратие Нуове бил завршен од Балдасар Лонгена. И ова била зградата која до јануари 1807 година, Наполеон декретирал да стане Царска палата.

Сите ентериери во Новото Обвинителство биле променети, при што редекорацијата го одразувала вкусот на неокласицизмот, заедно со крилото на Наполеон – кое сега стои спроти базиликата Свети Марко – кое било дизајнирано од Џузепе Соли и Лоренцо Санти и вградено во палатата.

Кога Венеција се преселила под австриска доминација во 1814 година, палатата служела на Домот на Хабсбург, а царот Франциско I останал таму до 1815 година.

Во 1866 година, откако Венеција станала дел од обединета Италија, палатата преминала во Домот на Савој. Во 1919 година, Виктор Емануел III, кралот на Италија, го предал на државата на употреба од страна на Министерството за образование. Оттука, во 1920 година, дел од зградата бил искористен за сместување на Националниот археолошки музеј, а потоа во 1922 година друга област станала дом на Музејот Корер.

 Неокласична палата и колекција Канова 
мини|Сала за танц
Предкомората води во Наполеонската галерија која се протега преку крајот на плоштадот Сан Марко. Се состои од сала за танц, соба на престолот и сала за банкети, ова е јадрото на јавната површина на палатата, изложувајќи уметнички дела од Антонио Канова.

 Венецијанскиот живот и култура 
лево|мини| Сала на знамиња во Museo Correr
Првиот кат на Музејот Корер го илустрира животот и културата на Венецијанската Република низ вековите на нејзината политичка величина и независност.

 Собите 6 и 7 го илустрираат периодот кога моќта на Дужот била највисока и потоа го прикажува падот на фигурата во последните години на Републиката, вклучувајќи ги и делата на Џовани да Асола, Андреа Мичиели, Џироламо Пилоти, Џан Антонио Гварди, Лазаро Бастиани, Џозеф Хајнц Помладиот, Микеле Џамбоно, Матео Паган, Чезаре Вечелио и Џамбатиста Брустолон.
 Во собата 8 е сместена архитектонската библиотека во цврст орев, која некогаш стоела во Палацо Писани и Сан Стефано во Сан Видал (каде што е сега Венецискиот конзерваториум) и содржи ретки ракописи, печатени дела произведени во периодот од почетокот на 16 до 18 век, и големата збирка на музејот Комиси Дукали.
 Во собите 9 и 10 се изложени портрети на венецијански аристократи и функционери кои и служеле на Републиката, вклучувајќи ги и сенаторите и Прокураторот на Сан Марко. Изложени се и наутички карти и карти со мастило и акварел, кои датираат од 15 до 16 век и ја прикажуваат континентална Европа и Медитеранот до подрачјето на Каспиското Море. Конечно, во просториите се изложени и збирки на топографски инструменти кои датираат од 17 и 18 век.
 Собата 11 ја прикажува нумизматичката збирка на Музејот Корер, речиси комплетна серија монети ковани од Венецијанската Република од нејзиното потекло (почетокот на 9 век н.е.) до нејзиниот пад (1797), организирани хронолошки. Изложени се и некои машини од 18-тиот век од ковачницата и медалите, заедно со слика од Тинторето, Света Јустина и Благајниците.
 Соба 12 го истражува природниот афинитет на Венеција со морето и нејзината хегемонија над Јадранот и источниот Медитеран. На бродот има и оригинални навигациски инструменти и други алатки и слики кои ги слават големите поморски битки што ги воделе Венецијанците.
 Собата 13 го илустрира она што некогаш бил венецијански Арсенал, комплекс од бродоградилишта и пристаништа од индустриски размери, кој бил столб на поморската моќ на Венеција. Поставките вклучуваат уметнички дела од Антонио Ди Натале, Микеле Мариески, Џакомо Франко и Алесандро Лонги, како и дрвени модели и навигациски инструменти од 18 век кои се користеле во Арсенал при дизајнирање и изградба на бродови.
 Соба 14, Венеција Форма Урбис, изложува картографски прикази на Венеција, како што е познатиот поглед од птичја перспектива на Јакопо де Барбари, и слики, кои го истражуваат раѓањето и проширувањето на градот.
 Во собите 15 и 16 се прикажани парчиња поврзани со воената моќ на градот. Оклопите датираат од 16 и 17 век, додека мечевите, ножевите, воените палки и боздоните датираат од 14 до 16 век. Има и пример на османлиски шатор, некои парадни фалсиони од доцниот 16-ти век, барел топови, цевки од огнено оружје и пиштоли.
 Во собите 17 и 18 се изложени дела поврзани со венецијанскиот генерал Франческо Морозини, кој неколку пати ги водел силите на градот против Турците.

 Уметнички колекции 
Почнувајќи од соба 19, уметничката колекција во Музејот е поделена на два дела. На првиот кат, во четири соби се сместени колекцијата на мали бронзи, вклучувајќи парчиња скулптори од регионот Венето од крајот на 15-ти до првите децении на 17-тиот век. На вториот кат, 19 соби ја прикажуваат Галеријата на слики, која се фокусира првенствено на венецијанското сликарство до 16 век. Има и простории посветени на маиоликата и на врежаната слонова коска.

Галеријата на слики започнува на крајот од соба 14 и содржи примери на венецијански слики од најраните денови, па се до почетокот на 16 век.

Постојано реорганизирана во текот на историјата на музејот, галеријата сè уште суштински ја одразува оригиналната колекција оставена од Теодоро Корер, составена од уметнички дела од Џовани Белини (вклучувајќи го раното Распетие, Преображение Христово, Мадона и дете и мртов Христос поддржан од двајца ангели ), Антонело да Месина, Косме Тура, Виторе Карпачо (Човек со црвена капа и две венецијански дами) и други. На ова наследство му додале дополнителни оставини, подароци, заеми и аквизиции. Други уметници кои се присутни низ изложбените простории се: Паоло Венецијано, Лоренцо Венециано, Стефано Венецијано, Јакобело ди Бономо, Микеле Џамбоно, Јакобело дел Фиоре, Џентиле да Фабриано, Писанело, Матео Џованети, Бартоломеоегел , Виваринигер Јакопо Белини, Алвисе Виварини, Цима да Конељано, Лоренцо Лото, Бокачи Бокачино и неколку други значајни италијански и европски уметници.

 Надворешни врски 


Категорија:Историски музеи во Италија
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците