Вила Кастелбарко

Вила Кастелбарко била рурална палата опишана како вила ди делиција што се преведувала како вила на задоволствата, сместена западно од каналот Мартесана и реката Ада, северно од градот Ваприо д'Ада, во регионот Ломбардија, Италија.

 Историја 
Првично, локацијата била домаќин на манастирот Валомбросан, со постојани фарми и капела до Свети Карпофоро. Се чинело дека генералниот распоред ги одразувал манастирите на поранешниот манастир. Во описот од 19 век, таа била наречена Вила Монастероло.Ville e castelli d'Italia: Lombardia e laghi, second edition, by Luca Beltrami; Editors of Tecnografica, Milan, (1907), page 479-481.

Тие биле пренаменети од грофот Џузепе Симонета (починал во 1733 година) со изградба на ложа. Монашката црква била формулирана како семејна капела, обновена во барокен стил со полихроматски мермерен олтар. Вилата била префрлена од Симонета во семејството Кастелбарко кон крајот на 18 век, кога Франческа Симонета се омажила за грофот Чезаре Кастелбарко. Овој гроф продолжил со реновирање на зградите и околината, кои во минатото биле користени како ловечки дом.

Во 1804 година, тој ги проширил и украсил просториите за прием, двојно ја зголемил големината на јужното крило со изградбата на лимонаја или оранжерија. На просторот покрај терасата, тој изградил две палацини во стилот на империјата што се користеле како музеј и театар. Паркот со засилен со клупи и статует.

Помеѓу 1835 и 1837 година, внукот на Чезаре, Карло Кастелбарко создал во подрумот серија соби со поединечни теми: египетска, етрурска, римска, океанска и фино соба со ренесансна или рафаелска тема. Собите, честопати налик на пештера, биле опремени со фонтани со разиграни водни млазници и водопади. Водич од 1907 година прикажувал северноиталијанска скулптура собрана од Карло,Beltrami, page 480. сега во колекцијата Cloisters на Метрополитен музејот на уметност во Њујорк.Italian Medieval Sculpture of the Metropolitan Museum of Art and the Cloisters, by Metropolitan Museum of Art (New York, N.Y.), Lisbeth Castelnuovo-Tedesco and Jack Soultanian; page 120-121.

На крајот на деветнаесеттиот век, вилата преминала во рацете на семејството Масимини, потоа на Квинтавале во почетокот на дваесеттиот век, кое ја окупирало до средината на 1960-тите. Во моментов имотот бил во сопственост на приватна компанија наречена „Барко центар за уметност и култура“. Се користела за културни настани и приватни функции.Comune of Vaprio d'Adda .

 Наводи 

Категорија:Згради и градби во Италија