Панегирик

Панегирик — пофална беседа, говор или напис што слави, велича некого или нешто. Првите панегирици биле говори одржани на јавни настани во античка Атина.

 Етимологија 
Зборот настанал како кованица од старогрчките зборови пан (παν) - „сите“ и агурис (ἄγυρις) „собир“ или „собрание“. Двата збора споени значат „општо или сенародно собирање, најчесто во смисла на фестивал во чест на бог“, и оттука се изведува придавката пангирикос „на или за време на јавен собир или фестивал“.

 Историјат 
Во Атина ваквите говори биле одржувани на национални фестивали или игри за да се поттикнат граѓаните да се угледаат на славните дела на нивните предци. Најпознати се Олимпијак од Горгија, Олимпијак од Лисиј и Панегирик и Панатенаик од Исократ. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Panegyric" . Encyclopædia Britannica. Vol. 20 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 676–677.
Category:Wikipedia articles incorporating a citation from the 1911 Encyclopaedia Britannica with Wikisource reference Погребните говори, каков што е говорот на Перикле во Тукидид, дале придонес во развојот на панегириката.

Римјаните обично панегирикот го ограничувале само на живите, а покојникот добивал посмртни говори.Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Panegyric" . Encyclopædia Britannica. Vol. 20 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 676–677.
Category:Wikipedia articles incorporating a citation from the 1911 Encyclopaedia Britannica with Wikisource reference Најпознат пример на латински панегирик е оној од Плиниј помладиот (100 г. н.е.) одржан во Сенатот по повод неговото преземање на конзулството, кој содржел пофалба за Трајан, која некои научници ја сметаат за исполнета. Во 336 година, Евсевиј Кесариски одржал панегирик за Константин Велики на 30-тата година од неговото владеење, во кој тој ја прекинал традицијата величајќи ја побожноста на царот, а не неговите световни достигнувања. Во Византиското Царство, василикос логос бил формален панегирик за императорот кој бил испорачуван во важна прилика.

Панегириските поеми биле главна книжевна форма кај Арапите. Ал-Мутанаби напишал поема за славната кампања на Сајф ал-Давла против Византиската империја.

 Современа преродба 
Обичајот да се упатуваат панегирици до монарсите повторно стапил на сцена во барокниот период, но има и ренесансни примери како Laudatio florentinae urbis од Леонардо Бруни до Фиренца од 1403 година и Еразмовиот Panegyricus, објавен во 1504 година. Така, во 1660 година, неколку панегирици биле објавени од англиски поети во чест на доаѓањето на власт на Чарлс II од Англија. Друго значајно дело го вклучува „Панегирикот за војводата од Лерма “, напишана од шпанскиот поет Луис де Гонгора во 1617 година. Руските поети од осумнаесеттиот век, а особено Михаил Ломоносов, ја прифатиле панегиричната форма за да ги прослават достигнувањата на руските цареви и царици. 

 Наводи 

Категорија:Панегирици
Категорија:Видови говори
Категорија:Култ на личноста
Категорија:Грцизми