Зелена морска желка

Testudo mydas

Linnaeus, 1758
 Testudo macropus

Walbaum, 1782

(nomen illegitimum)
 Testudo viridis

Schneider, 1783
 Testudo japonica

Thunberg, 1787
 Testudo marina vulgaris

Lacépède, 1788
 Testudo viridisquamosa

Lacépède, 1788
 Testudo mydas macropus

Suckow, 1798
 Chelonia mydas

— Brongniart, 1800
 Testudo chloronotos

Bechstein, 1800
 Testudo cepediana

Daudin, 1801
 Testudo rugosa

Daudin, 1801
 Chelone mydas

— Brongniart, 1805
 Chelonia japonica

— Schweigger, 1812
 Chelonia virgata

Schweigger, 1812
 Caretta cepedii

Merrem, 1820
 Caretta esculenta

Merrem, 1820
 Caretta thunbergii

Merrem, 1820
 Caretta mydas

— Fitzinger, 1826
 Caretta virgata

— Fitzinger, 1826
 Chelonia lachrymata

Cuvier, 1829
 Chelonia maculosa

Cuvier, 1829
 Chelonia midas [sic]

Wagler, 1830

(ex errore)
 Chelonia mydas var. japonica

— Gray, 1831
 Chelonia esculenta

— Wiegmann & Ruthe, 1832
 Chelonia bicarinata

Lesson, 1834
 Chelonia marmorata

A.M.C. Duméril & Bibron, 1835
 Chelonia (Chelonia)

cepedeana [sic]

Fitzinger, 1835

(ex errore)
 Chelonia viridis

— Temminck & Schlegel, 1835
 Mydas mydas

— Cocteau, 1838
 Mydasea mydas

— Gervais, 1843
 Euchelonia mydas

— Tschudi, 1846
 Megemys mydas

— Gistel, 1848
 Chelonia lacrymata [sic]

Agassiz, 1857

(ex errore)
 Chelonia formosa

Girard, 1858
 Chelonia tenuis

Girard, 1858
 Euchelys macropus

— Girard, 1858
 Chelone macropus

— Strauch, 1862
 Chelone maculosa

— Strauch, 1862
 Chelone marmorata

— Strauch, 1862
 Chelone virgata

— Strauch, 1862
 Chelone viridis

— Strauch, 1862
 Chelonia albiventer

Nardo, 1864
 Thalassiochelys albiventer

— Günther, 1865
 Chelonia agassizii

Bocourt, 1868
 Mydas viridis

— Gray, 1870
 Chelone midas

— Cope, 1871
 Chelonia lata

Philippi, 1887
 Chelone mydas

— Boulenger, 1889
 Chelonia mydas mydas

— Mertens & L. Müller, 1928
 Caretta thunbergi [sic]

H.M. Smith, 1931

(ex errore)
 Chelonia mydas agassizii

— Carr, 1952
 Chelonia mydas agassizi [sic]

Schmidt, 1953

(ex errore)
 Chelonia mydas carrinegra

Caldwell, 1962
 Chelonia agazisii [sic]

Tamayo, 1962

(ex errore)
 Testudo nigrita

Tamayo, 1962
 Chelonia agassizi

— Carr, 1967
 Chelonia mydus [sic]

Nutaphand, 1979

(ex errore)
 Chelonia mydas carinegra [sic]

Nutaphand, 1979

(ex errore)
 Testudo chloronotus [sic]

H.M. Smith & R.B. Smith, 1980

(ex errore)
 Chelone albiventer

— Márquez, 1990
 Caretta thumbergii [sic]

Sharma, 1998

(ex errore)
 Chelonia mydas viridis

— Karl & Bowen, 1999
 Зелената морска желка (Chelonia mydas), позната и како црна (морска) желка или тихоокеанска зелена желка,Swash, A. & Still, R. (2005). е вид на голема морска желка од фамилијата Cheloniidae. Тоа е единствениот вид од родот на Chelonia. Тие се протегаат низ тропските и суптропските мориња низ светот и имаат две различни популации во Атлантскиот и Тихиот Океан, но ги има и во Индискиот Океан. Нивното  име се однесува на зелената маст што се наоѓаат под нивната карапа, а не на бојата на нивната карпа која е од маслинесто до црна боја.

Нивното срамнето тело, на C. mydas, е покриено со голема капа во форма на солза; има пар големи флипери слични на весла. Обично тие се светло обоени, иако во популациите на источниот Тихи Океан, делови од карапасот може да бидат речиси црни. За разлика од другите членови од нивното семејство, како што е морската желка, C. mydas се претежно тревојади. Возрасните желки обично живеат во плитките лагуни, и се хранат со разни видови морски треви. Желките ги одгризуваат врвните сечилата на морската трева, што ја одржува здрава.

Како и другите морски желки, и тие мигрираат на долги растојанија помеѓу местата за храна и плажите за шрафирање. Многу острови околу светот се познати како острови на желките, со тоа што зелените морски желки се гнездат на нивните плажи. Женките лазат по плажите и копаат гнезда и снесуваат јајца во текот на ноќта. Подоцна, се појавуваат младите желки и се тркалаат во водата. Тие кои достигнуваат зрелост можат и да живеат до 90 години во дивината.

Желките C. mydas се наведени како загрозен вид од IUCN и CITES и се заштитени од експлоатација во повеќето земји. Незаконски е да се собираат, повредуваат или убиваат. Покрај тоа, во многу земји имаат закони за заштита на областите за гнездење. Но сепак, желките се уште се во опасност поради човековата активност. Во некои земји, желките и нивните јајца уште се ловат за храна. Загадувањето истотака, индиректно им штети на желките и во популациска, и во поединечна скала. Често е многу желки да умарат откако ќе бидат фатени во рибарски мрежи. Покрај тоа, развојот на нивното живеалиште, често предизвикува губење на живеалиштата со елиминирање на плажите за гнездење.

 Таксономијата 
Зелената морска желка припаѓа на племето Челониини. Во 1993 година имало студија која го разјасни статусот на родот Chelonia во однос на другите морски желки. Месојадците Еретмочели (ајдучка трева), Карета (крапавица) и Лепидохели (ридли) се доделени на племето Каретини. Тревопасните родови Челонија го гарантираа нивниот статус како род, додека Нататор (рамен бек) беше дополнително отстранет од другите родови отколку што претходно се верувало.

Видот е првично опишан од Карл Линеј во неговото значајно 10-то издание од 1758 година како Testudo mydas. Во 1868 година, Мари Фирмин Бокур го именувала тој вид на морската желка во Chelonia agassizii,Chelonia agassizi is a commonly cited misspelling of this taxon.  во чест на швајцарско-американскиот зоолог Луис Агасиз.Beolens B, Watkins M, Grayson M (2011). Овој „вид“ бил наречен „црноморска желка“.  Пподолжените истражувања утврдија дека „црноморската желка“ на Бокур, не е генетски различна од C. mydas, а со тоа и таксономски не е посебен вид. Овие два „вида“ потоа беа обединети како Chelonia mydas и популациите добија статус на подвидови: C. mydas се однесува на првично опишаната популација, додека C. mydas agassizi се однесува само на популацијата на Тихиот Океан позната како зелена желка Галапагос. Оваа подподелба подоцна било утврдена дека е неважечка и сите членови на видовите потоа беа означени како Chelonia mydas.  Често споменуваното име C. agassizi останува неважечки помлад синоним за C. mydas.

Заедничкото име на видот не произлегува од некоја посебна зелена надворешна обоеност на желката. Неговото име доаѓа од зеленикавата боја на маснотиите на желките, која се наоѓа само во слој помеѓу нивните внатрешни органи и нивната школка. Како вид кој се среќава низ целиот свет, зелената желка има многу локални имиња. На хавајски јазик се нарекува honu, и локално е познат како симбол на среќа и долговечност.
алт=Drawing of turtle carapace and plastron showing respectively, vertebral, costal, marginal, and supracaudal and intergular, gular, pectoral, abdominal, humeral, femoral, anal, axillary (anterior inframarginal), and inguinal (posterior inframarginal) shields|мини| Ескалација на карапас и пластрон
мини|Таксидермирана обвивка од Chelonia mydas
Нејзиниот изглед е како типична морска желка C. mydas има дорзовентрално зарамнето тело, клунета глава на крајот од краткиот врат и раце слични на лопатки добро прилагодени за пливање. Возрасните зелени желки растат до 1.5 метри долго. Просечната тежина на зрелите единки е 68-190 кг. и просечната должина на карпасот е 78-112 цм. Исклучителни примероци може да тежат 315 кг. или уште повеќе, при што најголемиот познат C. mydas тежел 395 кг. и измерено 153 цм. во должина на капа.

Анатомски, неколку одлики ја разликуваат зелената желка од другите членови на нејзиното семејство. За разлика од нејзиниот близок роднина, желката јастреба, муцката на зелената желка е многу кратка и нејзиниот клун е откачен. Вратот не може да се вовлече во школка. Обвивката на горната вилица на желката поседува дентикулиран раб, додека долната вилица има посилна, назабена, подефинирана дентикулација. Грбната површина на главата на желката има еден пар префронтални лушпи. Неговиот карапас е составен од пет централни шпицови опкружени со четири пара странични заби. Одоздола, зелената желка има четири пара инфрамаргинални коцки што ја покриваат областа помеѓу пластронот на желката и нејзината обвивка. Зрелите предни додатоци на C. mydas имаат само една канџа (за разлика од јастребот две), иако втората канџа понекогаш е истакната кај младите примероци.

Карапасот на желката има различни обрасци на бои кои се менуваат со текот на времето. Младенчињата од Chelonia mydas, како и оние на другите морски желки, имаат претежно црни капи и светло обоени пластрони. Карапите на младенчињата стануваат темно кафеави во маслинки, додека оние на зрелите возрасни се или целосно кафеави, дамки или мермерни со разновидни зраци. Одоздола, пластронот на желката е обоен во жолта боја. Екстремитетите на C. mydas се темна боја и обложени со жолта боја и обично се обележани со голема темно кафеава дамка во центарот на секој додаток.

 Распространетост 
мини|Популации на гнездење на зелени морски желки
Опсегот на зелената морска желка се протега низ тропските и суптропските океани ширум светот. Двете главни подпопулации се подпопулациите на Атлантикот и на источниот Тихи Океан. Секоја популација е генетски различна, со свој сет на места за гнездење и хранење во рамките на познатиот опсег на популацијата. Една од генетските разлики помеѓу двете подпопулации е типот на митохондријална ДНК што се наоѓа во клетките на поединецот. Поединци од дебитантите во Атлантскиот Океан и Средоземното Море имаат сличен тип на митохондријална ДНК, а поединците од Тихиот и Индискиот Океан имаат друг тип на митохондријална ДНК.Bowen, B.W., Meylan, A.B.; Ross, J.P.; Limpus, C.J.; Balazs, G.H.; Avise, J.C.. (1992) Global population structure and natural history of the green turtle (Chelonia mydas) in terms of matriarchal phylogeny. Нивниот роден опсег вклучува тропски до суптропски води долж континенталните брегови и острови помеѓу 30°С и 30°С. Бидејќи зелените морски желки се миграциски вид, нивната глобална дистрибуција се протега во отворен океан. Разликите во митохондријалната ДНК повеќе од веројатно произлегуваат од популациите кои се изолирани едни од други со јужните врвови на Јужна Америка и Африка, без топли води низ кои мигрираат зелените морски желки. Се проценува дека зелената морска желка ги населува крајбрежните области на повеќе од 140 земји, со места за гнездење во над 80 земји во светот во текот на годината. На брегот на Атлантикот на Соединетите држави, зелените морски желки може да се најдат од Тексас и север до Масачусетс. На брегот на Соединетите Американски Држави, тие се пронајдени од јужна Калифорнија на север до најјужниот врв на Алјаска. Најголемата популација на зелени морски желки во рамките на брегот на Соединетите Држави се на Хавајските острови и Флорида. На глобално ниво, најголемите популации на морски желки се во Големиот корален гребен во Австралија и Карипското Море.

 Атлантска субпопулација 
Зелената морска желка генерално може да се најде низ Атлантскиот Океан . Иако видот е најзастапен во тропските клими, зелените морски желки може да се најдат и во умерените клими, а поединци се забележани дури на север до Канада во западниот Атлантик и Британските Острови на исток. Јужниот опсег на подпопулацијата е познат сè до јужниот врв на Африка на исток и Аргентина во западниот Атлантик. Главните места за гнездење може да се најдат на различни острови на Карибите, долж атлантскиот брег на Флорида во Соединетите Држави, источниот брег на јужноамериканскиот континент и најзначајно, на изолираните северноатлантски острови.

На Карибите, главните места за гнездење се идентификувани на островот Авес, Американските Девствени Острови, Порторико, Доминиканската Република и Костарика . Во последниве години, има знаци на зголемено гнездење на Кајманските Острови. Едно од најважните места за гнездење во регионот е во Тортугуеро во Костарика. Всушност, поголемиот дел од популацијата C. mydas во регионот на Карибите потекнува од неколку плажи во Тортугуеро. Во водите на Соединетите Држави, забележани се мали места за гнездење во државите Џорџија, Северна Каролина и Јужна Каролина. Источниот брег на Флорида е најголемото место за гнездење во Соединетите држави. Островот Хачинсон особено е главно место за гнездење во водите на Флорида. Флорида има неколку годишни периоди на гнездење кога локалните плажи се затворени или опколени за да се заштитат местата за гнездење. Според Green Sea Turtle Watch, во 2015 година на Флорида биле документирани повеќе од 37.000 гнезда на зелени морски желки, што е рекорден број. Покрај спорадичната дистрибуција на местата за гнездење, местата за хранење се многу пошироко распространети низ Флорида. Важни места за хранење во Флорида ги вклучуваат Индиската речна лагуна, Флорида Кис, Флорида залив, Хомосаса, Кристална река и Кедар Кис.

Значајни локации во Јужна Америка вклучуваат затскриени плажи во Суринам и Француска Гвајана. Во јужниот дел на Атлантскиот Океан, најзабележителните места за гнездење на Chelonia mydas се наоѓаат на островот Вознесение, е домаќин на 6.000–13.000 гнезда на желки.

 Генетика 
Геномот на Chelonia mydas бил секвенциониран во 2013 година за да се испита развојот и еволуцијата на планот на телото на желката.

 Здружение на морски желки на Јапонија, истражувачка станица Курошима
 TK Bellis „Кралот на желките“.

 Надворешни врски  

 Слики и филмови ( Chelonia mydas ) — ARKive (архивирана на 20 март 2006 година)
 Страна за зелена морска желка на Националната служба за морски риболов на САД
 Флоридско и мексиканско население — Американска служба за риби и диви животни
 Позадина на работната површина и забавни факти за зелената желка
 Видео за зелена желка - библиотека Маколеј
 Бебе зелени морски желки – Open Water 859 (видео на YouTube

 Наводи 

Категорија:Животински таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:Загрозени видови
Категорија:Загрозени видови според МСЗП