Кому му е потребен феминизмот?

Кому му е потребен феминизмот? или Кому му треба феминизмот? (Who Needs Feminism?) е фото-кампања на социјалните мрежи започната од студенти на Универзитетот Дјук во 2012 година. Кампањата се трудела да просветли за феминизмот и да ја истражи континуираната потреба и релевантност на феминизмот во денешното општество. Кампањата била најуспешна на Tumblr, но кампањата го привлекла вниманието и на Facebook и Twitter.

 Потекло 
Кому му треба феминизмот? Кампањата била измислена од шеснаесет студенти на Дјук како финален проект за класот „Жените во јавната сфера: историја, теорија и практика“ предаден од д-р Рејчел Сајдман. Студентите сакале да се осврнат на она што тие го гледале во кампусот на Дјук како заблуди или грешни митови за феминистичкото движење и неговата важност во денешното општество. Тие, исто така, се надевале дека ќе промовираат дијалог на оваа тема во заедницата на Дјук, „со надеж дека ќе се осврнат на релевантноста на феминизмот за сите различни типови на луѓе“, според интервјуто направено со GOOD ширум светот.

Според нивната веб-страница, членовите сакале да „објаснат што е феминизам, дозволувајќи им на сите да создадат своја дефиниција“. Тие започнале со создавање постери кои ги поставиле низ кампусот, прикажувајќи млади мажи и жени од различни потекла како држат табли со зборовите „Ми треба феминизам затоа што...“, за да покажат дека не постои „типична феминистка“ или „типичен феминист“, со насловот на кампањата наметнат на плакатот. Предметите биле избрани за да се демонстрира важноста на феминизмот за поединци од различни полови, раси, сексуални ориентации и потекло, одразувајќи ги верувањата на студентите дека „„типични феминисти“ не постојат“ и дека феминизмот е важен за сите, а не само за жените. Покрај дизајнирањето и закачувањето на постерите, студентите го напишале своето мислење во статија за The Chronicle, студентски весник на Дјук, објаснувајќи го проектот и нивните мотиви за истиот.

Студентите, исто така, се потпирале на социјалните мрежи како „најпопуларниот начин да се пренесе зборот во моментов“. Учениците создале интерактивни Tumblr, Facebook и Twitter страници за проектот. Иако очекувале страницата на Facebook да послужи како главен социјален медиум за промоција на проектот, профилот на Tumblr „навистина се развил (пролетал, took off)“. Еден студент сугерирал дека страницата поттикнува дискусија без модерацијата што ја бара страницата на Фејсбук. Кому му треба феминизмот? тимот објавил дека страницата на Фејсбук добила преку 4.200 лајкови во рок од 36 часа од започнувањето на проектот, додека страницата на Tumblr ја прегледале речиси 13.000 луѓе во над 2.000 различни градови.

 Реакции 
Кампањата што започнала на Универзитетот Дјук се проширила на многу колеџи низ целата земја. Но, иако кампањата предизвикала интерес, таа исто така доживеала бурни реакции. Во кампусот на Дјук, многу од плакатите биле искинати или вандализирани. Некои од вандалите додале знаци на плакатите на кои пишувало „Ми треба феминизам затоа што сендвичите не можат сами да се направат“ или „Ми треба феминизам затоа што е смешно да ги гледам како се обидуваат да спортуваат“. Интернет-продавниците, исто така, доживеале значителна реакција во коментарите дадени за движењето воопшто и за поединечните поднесоци. Еден од најголемите инциденти на реакции било создавањето на кампањата Жени против феминизмот. Оваа група ги зела идеите на оригиналната кампања за создавање постери и ги променила зборовите во „Не ми треба феминизам...“ и ги објавила.

 Ширење 
По неговиот почеток во Дјук, голем број различни колеџи, универзитети и други организации покренале свои кампањи. Оригиналната кампања на Дјук создала „водич за почнување“ за да им помогне на напорите на другите институции да го спроведат Кому му треба феминизмот? кампања.

Покрај колеџите и универзитетите, кому му треба феминизмот е усвоен и од голем број други институции и организации. На пример, феминистките во Индија отвориле сопствена страница на Tumblr. Дигиталната феминистичка медиумска платформа Феминизмот во Индија е основана од Јаплин Пасрича, истражувач во Универзитетот Џавахарлал Нехру. Пасрича тврдела дека од движењето се барало „да го разоткрие F-зборот и да ја демистифицира целата негативност околу него“. Пасрича организирала кампања на Технолошкиот институт Индира Ганди и Универзитетот Амбекар во Делхи на 15 април 2014 година, што ја надминала целта од 100 фотографии. Организации како Националниот совет на жени на Нов Зеланд, Женскиот центар во Норт Јорк и Националната конференција за млади феминистички лидери започнале кампањи и ги споделиле сликите преку оригиналната „Кому му треба феминизмот?“ Фејсбук страницата. Групата UK Feminista започнале своја сопствена Tumblr и Facebook страница, барајќи поднесоци на настани како што е фестивалот Гластонбери и охрабрувајќи ги луѓето да започнат свои кампањи во училиштата и колеџите.

Како и со оригиналната кампања, овие спин-оф кампањи добиле критики и реакции. Напорите на учениците од Алтринчам Граматичко Училиште за Девојки да учествуваат во кампањата довеле до она што еден студент го опишала како „порој од понижувачки и експлицитно сексуални коментари“ кога нивните слики биле објавени на интернетот; дел од учесниците добиле заканувачки пораки. Ученичката Џинан Јунис го обвинила училиштето за тоа што не преземало мерки против сторителите и на тој начин не ги поддржало учениците учесници, додека училиштето издало соопштение во кое им препорачува на учениците да ги отстранат зборовите или сликите што ги поставиле на интернет „што би можеле да ја загрозат нивната безбедност или безбедноста на другите ученици во училиштето“.

 Поврзано 

 Семејно насилство
 Стаклен таван (Glass ceiling)
 Политички лезбејство
 Култура на силување
 Сепаратистички феминизам
 Сексуално вознемирување
 Жените против феминизмот
 ДаСитеЖени
 И јас (хаштаг)

 Наводи