Капибара

Капибара или водно прасе (Hydrochoеrus hydrochaеris) е џиновски шуплински глодач роден во Јужна Америка. Тој е најголемиот жив глодач и член на родот Hydrochoеrus. Единствениот друг постоечки член е помалата капибара (Hydrochoеrus isthmiuѕ). Неговите блиски роднини вклучуваат заморчиња и карпест шуплинец, а подалеку е поврзан со агути, шиншила и нутриа. Капибарата населува савани и густи шуми и живее во близина на водни тела. Таа е високо социјален вид и може да се најде во групи од 100 единки, но обично живее во групи од 10-20 единки. Капибарата се лови поради нејзиното месо и кожа, како и поради маснотиите од густата масна кожа.Capybara (Hydrochoerus hydrochaeris) . Не се смета за загрозен вид.

 Етимологија 
Неговото заедничко име е изведено од Тупи  , комплексна аглутинација на  (лист) +  (тенок) +  (јади) +  (наставка за агентна именка ), што значи „оној што јаде тенки лисја“ или „тревојадач“.Ferreira, A. B. H. (1986) Novo Dicionário da Língua Portuguesa, 2nd ed., Rio de Janeiro: Nova Fronteira, p.344

Научното име, и hydrochoеrus и hydrochaеris, доаѓа од грчкиот  (  „вода“) и  (  „свиња“).

 Класификација и филогенија 
Капибарата и помалата капибара припаѓаат на подфамилијата Hydrochoerinaе заедно со карпестите шуплини . Живите капибари и нивните изумрени роднини претходно биле класифицирани во нивното семејство Hydrochoeridaе.  Од 2002 година, молекуларните филогенетски студии препознаа блиска врска помеѓу Hydrochoeruѕ и Кеrodon, карпестите шуплини,  поддржувајќи го сместувањето на двата рода во подфамилијата на Caviidaе .

Палеонтолошките класификации претходно користеле Hydrochoеrinae за сите капибари, додека користеле Hydrochoerinaе за живиот род и неговите најблиски фосилни роднини, како што е Nеochoerus,   но од неодамна ја усвоиле класификацијата на Hydrochoerinaе во рамките на Caviidaе. Таксономијата на фосилните хидрохоерини исто така е во состојба на флукс. Во последниве години, разновидноста на фосилните хидрохоерини е значително намалена. Ова во голема мера се должи на признавањето дека капибара моларните заби покажуваат силни варијации во формата во текот на животот на поединецот.  Во еден пример, материјалот што некогаш се однесувал на четири рода и седум видови врз основа на разликите во обликот на молар сега се смета дека претставува различно стареење на поединци од еден вид, Cardiathеrium paranensе. Помеѓу фосилните видови, името „капибара“ може да се однесува на многуте видови Hydrochoerinaе кои се потесно поврзани со современиот Hydrochoeruѕ отколку со „cardiomyinе“ глодачите како Cardiomyѕ. Фосилните родови Cardiathеrium, Phugаtherium, Hydrоchoeropsis и Nеochoerus се сите капибари според тој концепт.

 Опис 
лево|мини| Таксидермичен примерок на капибара
Капибарата има тешко тело во облик на буре и кратка глава, со црвено-кафено крзно на горниот дел од телото што добива жолтеникаво-кафеава боја одоздола. Нејзините потни жлезди можат да се најдат во површината на влакнестите делови од нејзината кожа, што е необична одлика кај глодачите.  На животното му недостасува коса, а неговата заштитна коса малку се разликува од косата.
мини|Скелет на Капибара
Возрасните капибари растат од 106 до 134 сантиметри во должина, стојат од 50 до 62 сантиметри во височина до рамењата и обично тежи од 35 до 66 килограми. Женките се малку потешки од мажјаците. Најголемите забележани тежини се: 91 килограми за дива женка од Бразил и 73.5 килограми за див мажјак од Уругвај.   Исто така, 81 килограми поединец беше пријавен во Саун Пауло во 2001 или 2002 година.  Капибарите имаат малку мрежести стапала и заостанати опашки.  Нивните задни нозе се малку подолги од нивните предни; имаат три прсти на задните стапала и четири прсти на предните стапала. Нивните муцки се тапи, со ноздри, а очите и ушите се блиску до врвот на главата.

Неговиот кариотип има 2n = 66 и FN = 102, што значи дека има 66 хромозоми со вкупно 102 краци.

 Екологија 
мини| Жолтоглава каракара на капибара
мини|Семејство на капибара што плива
Капибарите се полуводни цицачи  кои се наоѓаат низ сите земји во Јужна Америка освен Чиле. Тие живеат во густо пошумени области во близина на водни тела, како што се езера, реки, мочуришта, езерца и блата,  како и поплавени савани и покрај реките во тропските прашуми . Тие се одлични пливачи и можат да го задржат здивот под вода до пет минути одеднаш. Тие талкаат во пасишта со просечна површина од 10 хектари во популации со висока густина.
мини|Череп на капибара
Многу бегалци од заробеништво, исто така, може да се најдат во слични водени живеалишта ширум светот. Случувањата се прилично чести во Флорида, иако популацијата за размножување сè уште не е потврдена. Во 2011 година, еден примерок беше забележан на централниот брег на Калифорнија . Овие избегани популации се јавуваат во области каде што живееле праисториски капибари; Капибарите од доцниот плеистоцен ја населувале Флорида  и Hydrochoеrus hеsperotiganites во Калифорнија и Hydrochoеrus gаylordi во Гренада, а дивите капибари во Северна Америка всушност може да ја пополнат еколошката ниша на плеистоценските видови.Erick J. Lundgren, Daniel Ramp, John Rowan, Owen Middleton, Simon D. Schowanek, Oscar Sanisidro, Scott P. Carroll, Matt Davis, Christopher J. Sandom, Jens-Christian Svenning, Arian D. Wallach, James A. Estes, 2020, Introduced herbivores restore Late Pleistocene ecological functions, PNAS, 117 (14), pp.7871-7878, Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America

 Исхрана и предација 
лево|мини| Капибара што јаде сено во зоолошката градина Френклин Парк, Бостон, Масачусетс
Капибарите се тревопасни животни, кои пасат главно на треви и водни растенија, како и овошје и кора од дрвја.  Тие се многу пребирливи и се хранат со лисјата на еден вид и не ги почитуваат другите видови кои го опкружуваат. Тие јадат поголема разновидност на растенија за време на сувата сезона, бидејќи има помалку растенија. Додека јадат трева за време на влажната сезона, тие мора да се префрлат на повеќе изобилни трски за време на сушната сезона.  Растенијата кои капибарите ги јадат во текот на летото ја губат својата хранлива вредност во зима, па затоа не се консумираат во тој период. Зглобот на вилицата на капибарата не е нормална, така што тие ја џвакаат храната со мелење напред-назад, наместо од страна на страна.  Капибарите се автокопрофагни, што значи дека го јадат сопствениот измет како извор на бактериска цревна флора, за да помогнат во варењето на целулозата во тревата што ја формира нивната нормална исхрана и да извлечат максимум белковини и витамини од нивната храна. Тие, исто така, ја регургитираат храната за повторно да ја џвакаат, слично на џвакањето од говеда .  Како што е случајот со другите глодачи, предните заби на капибарите растат постојано за да се компензира за постојаното трошење од јадењето на треви;  нивните заби на образите исто така растат постојано.

Како и неговата роднина морското прасе, капибарата нема капацитет да синтетизира витамин Ц, а пријавено е дека капибарите кои не се дополнети со витамин Ц во заробеништво развиваат заболување на непцата како знак на скорбут .

Тие можат да имаат животен век од 8-10 години,  но имаат тенденција да живеат помалку од четири години во дивината поради предација од јагуари, пуми, оцелоти, орли и кајмани .  Капибарата е исто така претпочитан плен на зелената анаконда .

 Социјална организација 
Познато е дека капибарите се дружељубиви . Иако понекогаш живеат сами, тие почесто се наоѓаат во групи од околу 10-20 поединци, со два до четири возрасни мажи, четири до седум возрасни жени и останатите малолетници.  Групите од Капибари може да се состојат од дури 50 или 100 единки за време на сушната сезона кога животните се собираат околу достапните извори на вода. Мажјаците воспоставуваат социјални врски, доминација или општ групен консензус.  Тие можат да лаат како куче кога се загрозени или кога женките пасат млади.

Капибарите имаат два вида мирисни жлезди : морило, сместени на муцката и анални жлезди .  И двата пола ги имаат овие жлезди, но мажјаците имаат многу поголеми морилови и почесто ги користат аналните жлезди. Аналните жлезди кај мажјаците исто така се обложени со влакна што може да се одвојат. Кристална форма на лачење на мирис е обложена на овие влакна и се ослободува кога е во контакт со предмети како што се растенијата. Овие влакна имаат траен мирис и ги вкусуваат други капибари. Мирисот на капибарите е означен со триење на нивните морилови на предмети или со одење преку чистење и обележување со аналните жлезди. Капибарите можат дополнително да го рашират својот мирис со мокрење; сепак, женките обично бележат без мокрење и мирисаат поретко од машките во целина. Женките почесто бележат за време на влажната сезона кога се во еструсот . Покрај предметите, мажјаците ги означуваат и женките со мирис.

 Размножување 
Кога е во еструсот, мирисот на женката суптилно се менува и блиските мажјаци почнуваат да го бараат. Покрај тоа, женката ги предупредува мажјаците дека е во еструсот со свиркање низ нејзиниот нос.  За време на парењето, женката има предност и избор на парење. Капибарите се парат само во вода, а ако женката не сака да се парат со одреден мажјак, таа или се потопува или ја напушта водата.   Доминантните мажјаци се многу заштитнички настроени кон женките, но тие обично не можат да спречат некои од подредените да се дружат. Колку е поголема групата, толку потешко му е на мажјакот да ги гледа сите женки. Доминантните мажјаци обезбедуваат значително повеќе парење од секој подреден, но подредените мажјаци, како класа, се одговорни за повеќе парови од секој доминантен мажјак. Животниот век на спермата на капибарата е подолг од оној на другите глодачи. 
десно|мини| Капибарите имаат мирисна жлезда на носот.
десно|мини| Мајка со типично легло од околу четири младенчиња
Гестацијата на Капибара е 130-150 дена и во просек дава легло од четири млади, но може да произведе помеѓу еден и осум во едно легло. Раѓањето е на копно и женката повторно се придружува на групата во рок од неколку часа по породувањето на новородените капибари, кои се придружуваат на групата веднаш штом ќе бидат мобилни. Во рок од една недела, младите можат да јадат трева, но продолжуваат да цицаат од која било женка во групата, додека не се одвикнат околу 16-тата недела. Младите формираат група во главната група. Врвот на размножување е помеѓу април и мај во Венецуела и помеѓу октомври и ноември во Мато Гросо, Бразил.

лево|мини| Мајка и три младенчиња
 Активности 

Иако се прилично брзи на копно, домот на капибарите е во вода. Тие се одлични пливачи и можат да останат целосно потопени до пет минути,  способност што ја користат за избегнување на предаторите . Капибарите можат да спијат во вода, држејќи го само носот надвор. Како што се зголемуваат температурите во текот на денот, тие се валкаат во вода, а потоа пасат доцна попладне и рано навечер.  Тие, исто така, поминуваат време валкајќи се во кал. Одмараат околу полноќ, а потоа продолжуваат да пасат пред зори.

 Наводи 

Категорија:Таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:Цицачи на Боливија
Категорија:Морски прасиња
Категорија:Статии со извори на шпански (es)
Категорија:Врски за Wayback од предлошката „Семарх“
Категорија:Глодачи
Категорија:Цицачи
Категорија:Цицачи на Јужна Америка
Категорија:Цицачи на Бразил