Вилкс (антарктичка станица)

Станица Вилкс (Антарктик)  беше истражувачка станица на Антарктикот основана на 29 јануари 1957 година од Соединетите Американски Држави како една од седумте американски станици основани за програмата Меѓународна геофизичка година (IGY) во Антарктик. Тој беше преземен од Австралија на 7 февруари 1959 година.

Глациолошките студии беа спроведени во близина на станицата Вилкс, на островите Ветерници, брегот Бад, источен Антарктик, од февруари 1957 до јануари 1958 година. Главната цел на оваа работа беше да се одреди масената рамнотежа на маргината на ледената покривка, бидејќи состојбата на овој мраз ја одразува состојбата на целата ледена покривка. Околината на маргиналниот мраз беше одредена со користење на три метеоролошки станици: главна база на ниво на морето; С-1, 5 километри во внатрешноста, на надморска височина од 262 метри; и С-2, 80 километри во внатрешноста, на 1166 метри надморска височина. Ледената покривка во внатрешноста на станицата Вилкс добива малку врнежи од циклони, а има и мала акумулација на снег. Студиите на колци и плитки јами за акумулација на снег даваат вредности кои се движат од 7,9 до 15,9 g cm-² годишно. Студиите во длабока јама на S-2 даваат годишна средна акумулација од 13,3 g cm-² во последните 174 години. Помеѓу S-1 и S-2 нема изразена варијација во акумулацијата поради надморска височина или оддалеченост од брегот. Студиите за температура од 10 метри од брегот до 96 километри во внатрешноста даваат стапка на пропуст од 1,02 °C на надморска височина од 100 метри. Од длабочина од 10 до 62 метри на S-2 нема забележлив температурен градиент. Температурните градиенти во интервалот на длабочина од 10 до 28 метри од S-2 до S-1 се позитивни и достигнуваат +2,80 °C на 100 метри на S-1. Температурните студии на S-1 ги даваат следните вредности на топлинска дифузија и топлинска спроводливост за мраз со густина од 0,87 g cm-3:
Областа на станицата Вилкс опфаќа 75 км.2 карпи кои формираат една од најобемните експозиции на овој дел од брегот на источниот Антарктик. Во текот на 1957 и 1958 година, континенталната ледена покривка југоисточно од станицата Вилкс беше истражена на растојание од 100 километри. во внатрешноста, а неговата форма и однесување се проучуваат со помош на топографски, движења и гравитациски истражувања. Мерењата на површинскиот влог во внатрешноста покажаа нето акумулација еквивалентна на 13,7 cm. на вода во 1958 година. Подповршинските мерења на влажноста, тврдоста, густината, големината на зрната, големината на кристалот, обликот и ткаенината и електричната спроводливост беа направени на 60 локации и до длабочини кои достигнаа 62 m. на помошна внатрешна станица. Беа направени метеоролошки набљудувања и измерени температурите на глацијалните. Накратко, ледената покривка во оваа област обезбедува типичен дел од поларен ледник. Разгледани се доказите за глацијални флуктуации и можноста за воспоставување хронологија за нив.
Историја
Персоналот на морнарицата од Соединетите држави го конструираше главниот дел од Вилкс во период од 16 дена во јануари и февруари 1957 година, истоварувајќи 11.000 тони материјал и залихи. Потребен беше екипаж од над 100 за да ја подигне станицата во која беа сместени 24 поморски персонал и научници во следните 18 месеци.

Бидејќи ова беше време на Студената војна, имаше значителна загриженост од страна на Соединетите Држави и Австралија за Русијана активност на Антарктикот. Се сметало дека Вилкс е стратешки сместен поради неговата близина до јужниот магнетен пол.

Австралија го презеде старателството над Вилкс, кој остана во сопственост на Стејт департментот на САД, во февруари 1959 година. Иако Австралија официјално ја презеде оперативната команда, преостанатиот американски персонал не се погрижи да биде под австралиска контрола. Следствено, имаше „повлекување“ до 1961 година кога станицата дојде под ексклузивна ANARE контрола.

Во 1991 година, истражувачката станица Вилкс беше несвесно изградена на остатоците од стара станица која беше закопана во мразот од земјотрес во 1979 година.

Неколку научници спонзорирани од САД редовно ќе го посетуваат Вилкс за да се подложат на истражувачки проекти во период од шест месеци. Брајан Хенсли, Џејмс Реншо, Сара Хенсли, Кармин Јегер и Левелин работеле од Вилкс барем еднаш во годините помеѓу 1991 и 1999 година. Тие повремено се среќавале со научници од соседната француска станица Думон д'Урвил. Ќерката на Брајан, Кирсти, повремено ја посетуваше станицата додека тој беше жив, а сепак го правеше тоа со Сара (нејзината маќеа) кога Брајан почина.

Во јуни 1999 година, Реншо вршел истражување на леденото јадро кога открил дека бушел во дел од мраз стар 300 милиони години кој бил подигнат од земјотрес. Додека бил изненаден што ги проучувал заробените гасови во јадрата на мразот, се изнервирал кога дознал дека неговиот претпоставен, Бернард Олсон, се занимавал со неговите наоди и пишувал сопствен истражувачки труд. Набргу потоа, вежбата на Реншо удрила во метал, а Олсон подоцна бил пронајден убиен. Реншо, обвинет за убиството на Олсон, се заклучил во својата соба додека другите научници се јавиле во станицата Мекмердо за да побараат воената полиција да го уапси.

Ледена станица
По неколку дена, двајца нуркачи биле испратени во пештерата каде што се наоѓал металот на Реншо, но кога се изгубил контактот со нив, втор, поголем тим тргнал по нив. Кога Бен Остин и неговиот тим пристигнале во пештерата, тој почнал да известува за тоа што можел да го види, но бил шокиран кога видел за што верувал дека е вселенски брод на вонземјани. Откако го пријавиле ова на Вилкс, Остин и неговиот тим биле брутално убиени од мутирани фоки од слонови. Аби Синклер испрати повик за помош за помош и го спомна очигледниот вселенски брод, но Вилкс не доби одговор поради сончев одблесокот што ја нарушува комуникацијата.

Како што се случи, Американците, Французите и Британците секој го прифатија повикот за помош и сите беа желни да го побараат бродот прво и ги подготвија своите воени сили да го добијат и секоја друга потенцијална вонземска технологија за себе. Французите испратија тим од падобранци кои случајно вежбаа студено време во d'Urville, кои се преправаа дека се научници од француската станица. Тие зедоа со себе двајца вистински научници, Лук Шампион и Анри Рае, кои вработените во Вилкс веќе ги познаваа, па кога пристигнаа беа пречекани внатре.

Набргу потоа, единицата за извидување на американските маринци предводена од Шејн Шофилд пристигнала за да ја обезбеди станицата и се посомневале во Французите. Кога Французите сфатија дека нивната корица ќе се разоткрие, отворија оган врз маринците, претворајќи го Вилкс во бојно поле. За време на битката, единицата за климатизација на станицата беше оштетена и истече запалив гас во станицата, при што речиси го запали целото место од истрелите. Ова предизвика дел од модната писта на Б-палубата да се сруши во базенот за нуркање на Е-палубата, земајќи неколку маринци, падобранци и научници од Вилкс со себе во водата зафатена со кит-убијци. Конфликтот конечно заврши кога последниот преостанат падобранец беше измамен да влезе во сопствената стапица.

Последователно, Шофилд ги натерал неговите маринци да го завршат обезбедувањето на станицата, да се обидат да воспостават контакт со Мекмердо и да подготват нуркачки тим да слезе до пештерата. Додека Гант, Монтана, Санта Круз и Хенсли нуркаа во пештерата, Шофилд ја натерал Аби да се обиде да најде празнини во сончевиот одблесок од кој би можеле да се повикаат, кога неочекувано бил застрелан од кртот на МКГ во неговата единица, Змија. Реншо го спасил и го закрпил, барајќи од Шофилд да помогне да ја докаже својата невиност, но додека се обидувал да ја испраша Снејк, се отворила првата празнина во одблесокот. Пред да можат да го повикаат Мекмердо, британскиот вод САС на Тревор Барнаби ги заглави, барајќи сите во Вилкс да се откажат пред нивното пристигнување.

Шофилд знаеше дека САС нема да ги остави да живеат, и со толку малку способни луѓе одлучија дека најдобрата опција е да ја евакуираат станицата пред да пристигнат. Преостанатиот персонал на Вилкс го спакуваше она малку што можеше и се качи на ховеркрафтот за да трча до станицата Мекмердо. Додека едноногата мајка се криела за да не ја фатат, тимот на Гант подготвил одбрана во пештерата со бродот, за кој дознале дека не е вонземјанин. Додека ховеркрафтот на Ребаунд со научниците успеал да избега, Бук и Кирсти биле заробени и вратени во Вилкс, а Шофилд и Реншо паднале над ледените карпи. Во меѓувреме, луѓето на Барнаби поминаа низ станицата и испратија тим за нуркање до пештерата, а Барнаби имаше обвинение за уривање околу Вилкс.

Шофилд и Реншо се вратија во Вилкс користејќи опрема за нуркање од одамна изгубена ледена станица, но првиот беше заробен откако беше заслепен од гнев по погубувањео на Бук од китовите убијци. Откако Шофилд ја убил Змијата откако бил принуден да се бори до смрт, тој избегал и го избегнал .

По ледената станица
Инцидентот што се случи во Вилкс ќе остане вест за неколку години, а акциите на Шофилд таму ја започнаа неговата забележителна репутација меѓу разузнавачките и воените групи со години.

Вилкс првично бил изграден во 1957 година за период од две години. До 1964 година, зградите станаа опасни за пожар поради истекување на гориво, а станицата беше затрупана од снег и мраз. Новата станица на Casey Repstat (Станица за замена) беше развиена на другата, јужна, страна на Newcomb Bay, околу два километри низ заливот јужно од Wilkes. Беше пуштен во употреба во 1969 година и Вилкс беше затворен.

Станицата Вилкс во литературата
Ледена станица, напишана од Метју Рајли, е фиктивен трилер лабаво базиран на станицата Вилкс.

Најстуденото место на Земјата (1969), напишано од Роберт Томпсон кој го водеше траверс Вилкс-Восток од септември 1962 година, враќајќи се во Вилкс во јануари 1963 година.

Поврзано
 Список на истражувачки станици на Антарктикот
 Список на теренски кампови на Антарктикот
Австралиска антарктичка дивизија
Кејси станица

Наводи

Надворешни врски

 Australian Antarctic Division
 Wilkes History 

Категорија:Антарктички станици
Категорија:Австралиска Антарктичка Територија