Дин Стоквел

Роберт Дин Стоквел (5 март 1936 - 7 ноември 2021 година) бил американски актер со долга кариера од седум децении. Како дете под договор со Метро-Голдвин-Мајер, тој првпат го привлекол вниманието на јавноста во филмовите како Сидра Ави (1945), Песна на тенкиот човек (1947), Зелени години (1946), Џентлменски договор (1947), Момчето со зелена коса (1948) и Ким (1950). Како млад возрасен, тој имал главна улога во екранизацијата на „Компулзии“ од 1957 година на Бродвеј и 1959 година, а во 1962 година го играл Едмунд Тајрон во филмската верзија на Долгото дневно патување во ноќта, за која освоил две награди за најдобар актер на Канскиот филмски фестивал. Тој бил номиниран за наградата „Златен глобус“ за најдобар актер – филмска драма за главна улога во филмската верзија на „Синови и љубовници на ДХ Лоренс“ од 1960 година.

Тој има играно во споредни улоги во филмовите Дина (1984), Париз, Тексас (1984), Да се живее и да умре во ЛА (1985), Син сомот (1986), Полицаец од Беверли Хилс II (1987) и Такер: Човекот и неговиот сон (1988). Тој доби дополнително признание од критиката за неговата изведба во Оженет со толпата (1988), за која бил номиниран за Оскар за најдобра споредна машка улога. Играл во улогите во Играчот (1992), Ер Форс Еден (1997), Бетмен Надвор: Враќањето на Џокер (2000) и Манџурискиот кандидат (2004).

 Биографија 

 1936–1950: Раниот живот и почетоците на кариерата 
Стоквел е роден во семејство на забавувачи во Лос Анџелес. Пораснал во Лос Анџелес и во Њујорк Сити. Тој бил помладиот син на Елизабет „Бети“ (Вероника) Стоквел, водвилска глумица, и Хари Стоквел, актер и лирски баритон пејач. Неговиот татко се појавил во њујоршките продукции на Карусел и Оклахома, и бил гласот на принцот Шарминг во филмот на Дизни Снежана. Неговиот постар брат беше телевизискиот и филмскиот актер Гај Стоквел. Неговата маќеа, Нина Оливет, беше глумица, комичарка, пејачка и танчерка во бурлеска и театарот во Њујорк и низ Северна Америка. Семејството на неговата мајка било од Италија.

Таткото на Стоквел се појавувал на Бродвеј во Оклахома, кога слушнал за претставата „Невино патување“ од Пол Озборн, која барала деца актери, мајката на Стоквел ги однела два сина на аудиција, и двете момчиња добиле улоги. Делот на Стоквел бил мал и претставата имала краток рок за учење, но тоа довело до договор со МГМ.

Студиото му даде мала улога во Долината на одлуката (1945), популарна мелодрама. Продуцентот Џо Пастернак му дал поголем удел во „Тешко Сидро“ (1945) со Френк Синатра и Џин Кели, каде што го играше внукот на Кетрин Грејсон.Dorothy McGuire Set for 'White Collar Girl': Dorothy Stone, Member of Theatrical Family, Cast in 'With All My-Heart'
Schallert, Edwin. Los Angeles Times May 3, 1944: A10.

Филмот бил многу популарен, а МГМ му дал клучна улога во Зелените години (1946) како Роберт Шенон, ирско католичко сираче кое расте во шкотско презвитеријанско домаќинство. Тоа беше огромен хит. Тој, исто така, се појави накратко во училишната соба на МГМ за време на секвенцата за потера на Абот и Костело во Холивуд (1945).

 1952–1968: Кариера и пауза 
Стоквел дипломирал во средното училиште Александар Хамилтон во Лос Анџелес а студиите ги продолжил на Универзитетот во Калифорнија. На универзитетот Беркли, тој се задлабочил во музиката и напишал неколку мали композиции.

Тој правел одмор од неколку години и во 1956 година ја продолжил својата актерска кариера.. Гостувавал во емисии како што се Центарот на предниот ред, Театарот Матине, Игротеката Шлиц, Челичниот час во САД, Климакс!, Луѓе од Анаполис, Симарон Сити, Театар Џенерал Електрик  (во 1957 година како „Џими Дру“, брат на Шели Винтерс во „Приказната на Рут Стивенс“ (S1E3). Имал споредна улога во Вестерн, Пиштол за кукавица (1957), и главната улога во нискобуџетната тинејџерска мелодрама, „Безгрижни години“ (1957), играното режисерско деби на Артур Хилер . Направен е за Брина Продакшнс, компанијата на Кирк Даглас. Потпишал петгодишен договор со компанијата, но тоа бил единствениот филм што го направи за нив.

Во 1957 година, глумел како Џад Стајнер во Бродвејската адаптација на Компулзии, базирана на приказната за Леополд и Леб. Тој ја повтори улогата во филмската верзија од 1959 година, за која тој и неговите соулоги Орсон Велс и Бредфорд Дилман ја споделија филмската награда во Кан за најдобар актер во 1959 година. Стоквел продолжил да работи на ТВ во емисиите како Плејхаус 90, JЏони Стакато и Бјуик Електра Плејхаус.

Стоквел се оженил за глумицата Мили Перкинс на 15 април 1960 година. Во таа година, тој го играл синот на рударот за јаглен Волтер Морел, Пол Морел во британскиот филм „Синови и љубовници“, со Тревор Хауард и Венди Хилер, кој подоцна го нарекол „многу прекрасен филм за играње“. Тој продолжил да работи претежно на телевизија, вклучувајќи ги епизодите од Шах- мат, шоуто Дупон со Џун Алисон, Одметниците, Претставува Алфред Хичкок, Куќата на славните Халмарк  (Шегата и долината), автобуската постојка, зоната на самракот („ Квалитет на милосрдието)", Премиера на Алкоа, Часот на Алфред Хичкок и Театарот Дик Пауел.Тој се појавил заедно со Мили Перкинс на Wagon Train како главен лик во епизодата „Приказната за Вил Санте“.

 1968–1983: Враќање на актерството 
лево|мини| Стоквел со Сандра Ди во Ужасот Данвич
Стоквел се вратил на актерството со споредна улога во Сајк Аут (1968) со Сузан Стразберг и Џек Николсон. Тој гостуваше во „Триесетминутен Театар“ во Британија, „ФБИ “ и „Бонанца“ и ја играл главната улога во „Хоророт Данвич“ (1970) со Сандра Ди.

Тој исто така имал главна улога во Последниот филм на Денис Хопер (1971). Во 1985 година Стоквел изјавил дека овој филм „е одлична слика. Денис Хопер е прекрасен режисер.“
десно|мини| Стоквел во „Човек од хартија“.
Стоквел глумел гостин во Маникс, ФБИ (повторно), Ноќна галерија, Големите мистерии на Орсон Велс и Мисија: Невозможна и ја имаше главната улога во некои ТВ филмови, Човекот од Хартија (1971) и Паќањето на Рејмонд (1971), како и дел за поддршка во Авантурите на Ник Картер (1972).1984–1988: Мејнстрим враќање и критички успех

Во 1984 година, тој се појавил во критички признатиот филм на Вим Вендерс, Париз, Тексас, и истата година, во филмската верзија на Дејвид Линч на Дина како Велингтон Јуех . Играл и во Театарот за мистерии Фокс. Подоцна Стоквел рече: „По Париз, Тексас и Дина мислам дека имам прилично добар почеток во она што значи трета кариера“.

Помеѓу 1985 и 1988 година,  се појавил во 14 филмови и еден телевизиски филм. Во 1985 година. Тој се претвори во кратка, но значајна улога како адвокат Боб Грајмс во филмот на Вилијам Фридкин Да се живее и да умре во ЛА. Тој беше, исто така, во Легендата за Били Џин (1985), епизода од Мајами Вајс и Папата беше проповедник (1986). Второто дете на Стоквел со сопругата Марченко, Софија, е родено на 5 август 1985 година.

 1989–1999: Улоги на телевизија 
Во 1989 година, Стоквел се појави како втор водечки во шоуто Квантен скок, кое траеше пет сезони. За време на серијата, Стоквел се појави во Кечфајр(1990) во режија на Хопер, Граѓански војник (1990, првично снимен во 1976 година), Сандино (1991), Синот на утринската ѕвезда (1992), Играчот (1992), Срамот (1992), Капетан планета и планетарите, пријатели и непријатели (1992) и Фатални сеќавања (1992).

По крајот на Квантен скок, Стоквел се појавил во Bonanza: Враќање (1993), Фатен на дело (1993), Во линија на должност: Цената на одмаздата (1994), Бркачи(1994), Исчезнат син II (1994). ), Правда во еден мал град (1994), Невиниот (1994), Мадона: изгубена невиност (1994), Краен рок за убиство: од досиејата на Една Бјукенан (1995) и Ланголиерите (1995).

Стоквел играл во епизодите на Снежната река: Сагата на Мек Грегор, Никаде човек, Комиш, Не може да се брза со љубовта и мастило.

Имал улоги во комедијата „Господин погрешно “ (1996), „Голи души“ (1996), „Човек од самрак“ (1996), „ Небомбар: вистинската приказна“ (1996), „Последна прилика“ (1996), „Блиску до опасност“ (1997 година), „Живеење во опасност“ (1997), Морнарицата на Мекхејл (1997), Полноќно Сино (1997), Воздухопловна единица еден (1997), Луќето од сенка (1997), Рејнмејкер (1997) и Синбад: Битка на Темните Витези (1998).

Стоквел имал редовна улога во шоуто Тони Данца (1998) кое имаше само 14 епизоди.

 2000–2015: Уметност и подоцна кариера 
десно|мини| Стоквел во Wizard World Toronto во 2012 година.
Претставите на Стоквел во 2000-тите ги вклучуваа Тие гнездо (2000), Во потера (2000), Бетмен подалеку: Враќање на Џокер (2000), Флунки (2000), Италијански врски (2001), ЦК (2001) во режија на синот на Копола, Роман, Набрзинка (2001), Бафало војници (2001), Инферно (2002), The Manchurian Candidate (2004), Договорот (2007) и Дадилка Експрес (2008).

Исто така, како визуелен уметник, Стоквел изложил колаж и скулптура во Таос во 2009 година.

Тој гостувал во првиот понеделник, Стар Трек Ентерпрајз , Старгејт, Јаг и Судар. Тој имаше полуредовен дел на Бетлстар Галактика од 2006 година како Џон Кавил.

 Смрт 
Стоквел починал од природна смрт во Нов Зеланд на 7 ноември 2021 година, на 85-годишна возраст.

 Поврзано 

 Список на настапи на Дин Стоквел

 Наводи 

 Библиографија 

 Најдобро, Марк. Оние љубезни млади шарм: Детски изведувачи на екранот (Јужен Бранзвик и Њујорк: Барнс и Ко., 1971), стр. 240–244.
 Холмстром, Џон. Момчето со подвижна слика: меѓународна енциклопедија од 1895 до 1995 година, Норвич, Мајкл Расел, 1996 година, стр. 196–197.
 Боја, Дејвид. Детски и младински актери: Филмографија на целата нивна кариера, 1914–1985 година . Џеферсон, NC: McFarland & Co., 1988, стр. 220–223.

 Надворешни врски 



 Dean Stockwell at the Internet Broadway Database 
 Dean Stockwell at TV Guide
 Dean Stockwell discography at Discogs

Категорија:Италоамериканци
Категорија:Починати во 2021 година
Категорија:Родени во 1936 година
Категорија:Американски глумци од 20 век
Категорија:Добитници на Златен глобус