Битолска Област

Битолска Област — област односно првостепена административна единица во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците од 1922 до 1929 година. Нејзиното седиште било во Битола, според која областа го добила името.

 Географија 
На север од Битолската Област биле Скопската и Брегалничката Област, на запад Албанија, на југ Грција и на исток Бугарија. Обласно средиште била Битола по која го добила името. Се простирала на површина од 11.969 квадратни километри, расчленета на многу котлини, најмногу во сливот на Вардар и неговите десни притоки Треска и Црна Река, на запад во сливовите на Црн Дрим и Преспанското Езеро, а најмалку на исток во сливот на Струмица.

На планините често има бујни пасишта, понекогаш шуми, а по котлините и нивните рамнини многу плодна почва, особено околу Струмица и Вардар и во Пелагонија. Западниот дел од областа, почнувајќи од планинската област Мариово, е значително повисок и под влијание на средноевропската клима, со повеќе атмосферски врнежи (750-1.000 ), а источниот дел е понизок, а таму во сливовите околу Вардар и Струмица се чувствуваат претежно средоземни влијанија, а има помалку врнежи од дожд (500 до 750 мм).

 Стопанство 
Главното стопанство во западните региони било сточарството, со исклучок на поголемите полиња (како Битолско-прилепското) каде што има плодни житници. Во источните и ниски предели било развиено земјоделството, успевале житарките, а особено индустриските и трговските растенија од топлото поднебје, како што се: афион (мак за опиум), бубаќ (памук), сусам, ориз, бадем, смоква; тутунот е посебен, се одгледува свилена буба, а лозарството било особено развиено уште од античко време. Риболовот бил прочуен како за Охридското и Преспанското Езеро, така и за Дојранското Езеро.

Покрај индустријата, се развивало и рударството, бидејќи има рудници за јаглен, железо, олово, сулфур и мајдан, мермер, азбест и филитни плочи. Имало три железнички линии. Главната била покрај Вардар, а од не се одвојувала теснолинејската Градско — Прилеп — Битола, па продолжувала по линијата со нормален колосек Битола — Солун. Трета по важност била теснолинејката Охрид - Кичево - Скопје. Сообраќајот се опслужувал и по патишта, кои ги поврзувале населените места и стопанските центри.

 Население 
Според пописот од 1921 година, областа имала 341.095 жители. Некои котлини биле значително погусто населени (Битолско-прилепското Поле, долината на Црн Дрим и Охридската Котлина) од другите области.

Населението во западните делови било значително понапредно; оттука и познатите „мајстори“ (градежници), резбари, „ зографи “ (живописци), „гурбетџии“ (печалбари). Покрај врските со брегот на Егејското и Јадранското Море преку Грција и Албанија, Битолската Област била особено важна како заштитник и иден претходник на македонското население, кое останало под Грците до Костур, Бистрица и Солун.

 Административна поделба 
Битолската Област била создадена со спојување на претходните окрузи Охридски, Битолски и Тиквешки (Кавадар).

Областа ги содржела срезовите:Карта Краљевине Срба, Хрвата и Словенаца, пук. Петар Маџаревић, Београд 1924

 Битолски
 Гевгелиски
 Горнодебарски
 Дојрански
 Кавадаречки
 Кичевски
 Крушевски
 Мариовски
 Неготински
 Охридски
 Преспански
 Прилепски
 Струшки
 Струмички

По воведувањето на бановините, областа била укината и целата нејзина територија влегла во рамките на Вардарската Бановина.

 Наводи 

Категорија:Административна поделба на Македонија
Категорија:Области во Кралството СХС
Категорија:Појавено во 1922 година во Македонија
Категорија:Историја на Битола
Категорија:Македонија под српска власт