Празникот во Домот на Леви

Празникот во куќата на Леви или Христос во куќата на Леви е слика во масло од 1573 година на италијанскиот сликар Паоло Веронезе и едно од најголемите платна од 16 век, со димензии 560 со 1,309сантиметри (18.37ст х 42.95ст). Денес се наоѓа во Галеријата на Академијата во Венеција. Била насликана од Веронезе за ѕидот на доминиканскиот монах наречен трпезарија на базиликата ди Санти Џовани е Паоло. Оваа слика требала да биде Последна вечера, за да го замени претходното дело на Тицијан од оваа тема, уништено во пожарот во 1571 година Сликата е директно поврзана со Лука, поглавје 5, од Библијата што е јасно од натписот што го додал уметникот. Сликата покажува банкет кој се одржува во кој Христос е централната точка во центарот на сликата. Сепак, сликата довела до истрага од страна на Трибуналот на Светата инквизиција во Венеција. Веронезе бил повикан да одговара за непочитување и непристојност, а било споменато и сериозното дело на ерес.

 Предмет 
мини| Светците Петар и Јован го заобиколуваат Христос, а Јуда е немирната фигура во црвено
Првично оваа слика требала да биде на Тајната вечера како замена за сликата на Тицијан од истата тема која загинала во пожар. Сепак, темата била сменета од Веронезе по неговото судење пред инквизицијата. Ревидираниот наслов се однесува на една епизода од Евангелието според Свети Лука, поглавје 5, во која Исус е поканет на банкет:„И Леви му приреди голема гозба во својот дом; Но нивните книжници и фарисеи мрмореле против Неговите ученици, велејќи: „Зошто јадете и пиете со цариниците и грешниците? А Исус им одговори: „На здравите не им треба лекар; но оние кои се болни. Не дојдов да ги повикам праведниците, туку грешниците на покајание'“. (Лука 5:29-32) .Настанот што се случува на оваа слика е кога Христос објавил дека еден од неговите ученици ќе го предаде, што е сугерирано од околниот хаос. Сликата е преполна со фигури и украсена римска архитектура, вклучувајќи човек со крварење од носот, повеќе робови и пијани Германци. Овие бројки се сметале за несоодветни да се вклучат во религиозно уметничко дело. Според Црквата, религиозните настани требало да бидат прикажани колку што е можно поблиску до тоа како се случиле, без додатоци од уметникот.

 Опис 
Сликата прикажува банкет сцена во која во центарот е прикажана фигурата на Христос. Околните луѓе комуницираат во турбуленција од полихроматски раскош во различни позиции и пози. Празникот е врамен со големи столбови и сводови кои по организација потсетуваат на триптих. Сводовите ги потсетуваат и триумфалните капии, кои во овој контекст се метафора за Христовиот триумф во однос на смртта бидејќи тој ќе воскресне. Триумфалните капии биле вообичаени во Стариот Рим и биле поставени на видливи места, каде што се одржувале триумфални паради за да се привлече вниманието на настаните или луѓето на кои биле посветени. Центарот на сликата е зајакнат како фокусна точка со двете групи скали од двете страни на композицијата. Скалите го поттикнуваат окото на гледачот да патува кон ликот на Христос. Архитектонските структури на оваа слика се слични на северноиталијанските цркви инспирирани од Рим. Овие цркви биле познати по скалите што воделе до нив, што е пресликано на оваа слика. Отсуството на згради зад Христос прави просторот да изгледа небесен. Во оваа композиција, Веронезе не користел линеарна перспектива, туку избрал да има дијагонали кои се спојуваат во различни точки наместо во една точка на исчезнување. Веројатно е дека Веронезе отишол против линеарната перспектива поради загриженоста за големата површина што требало да ја зафати сликата, како и за многуте различни агли од кои гледачите ќе го гледаат ова уметничко дело. Се чини дека просторното уредување на уметничкото дело било од огромно значење за уметникот бидејќи, во неговото сведочење, тој спомнал дека фигурите кои го навредиле Светиот трибунал биле конкретно додадени на различно ниво од Христос и неговите апостоли.

 Историски контекст 
Во 1573 година, приближно три месеци откако Веронезе го завршил ова дело, Светиот трибунал го повикал уметникот поради неговата слика да одговори на прашања за елементите што се сметаат за несоодветни за прикажување на Тајната вечера. Светиот трибунал во Венеција бил составен од шест члена. Водачот на Трибуналот, одговорен за водењето на испрашувањето на уметникот, бил наречен инквизитор. Целите на Трибуналот биле да се одржи чувството на рамнотежа меѓу Венеција и Рим на религиозно и политичко ниво. Имало хармонија во Светиот трибунал како резултат на тоа што Република Венеција и Ватикан биле обединети во нивните христијански идеали против сè што е против католичкото православие. Иако во Венеција Светиот трибунал генерално не изрекоч остри казни, тие имале моќ да се повикаат на смртни казни. Бидејќи Трибуналот имал такво овластување, нивното сослушување се сметало за настан што треба да се сфати сериозно. Една теорија за тоа зошто Веронезе бил испрашуван од Трибуналот е дека инквизиторот сакал да покаже дека е способен за оваа работа. Ова било неопходно бидејќи имало новоименуван нунциј кој работел директно со папата во Рим. Според оваа теорија, може да се претпостави дека сослушувањето е резултат на настаните околу членовите на самиот Светиот трибунал. Со други зборови, ова испрашување, можеби, не било навистина за Веронезе, за ова уметничко дело или за неговата иконографија на прво место.

Во ренесансата, невообичаено биле патроните да дадат какви било спецификации во однос на тоа како приказна или сцена била прикажана од уметникот. Постојат докази дека композициите честопати биле оставени само на уметникот, како што е наведено во една сликарска расправа создадена во 1435 година од Леон Батиста Алберти. Ова довело до ситуација кога само уметникот ќе биде осуден за нивниот избор. Со оглед на тоа што било вообичаена практика уметникот да создава своја композиција само со тема која ќе ги води од патронот, Светиот трибунал, не е изненадувачки, го извеле на суд уметникот Веронезе, а не покровителот. За време на испрашувањето, од Веронезе било побарано да објасни зошто сликата содржи „буфони, пијани Германци, џуџиња и други такви газења“, како и екстравагантни костими и поставки, во она што навистина е фантастична верзија на венецијанската патриција гозба. Веронезе ја бранел својата слика тврдејќи дека оваа слика има голема количина на простор за него да пополни; Така, на практично ниво, тој морал да го пополни секој излишен простор што му останал, поради што ги вклучил овие бројки. Уметникот исто така изјавил дека чувствувал дека поставувањето на овие фигури е добро оддалечено од Христа, спречувајќи ги да ја извалкаат сликата на Тајната вечера.

Сликајќи го празникот во куќата на Леви на овој начин, Веронезе се спротивставил на Советот на Трент, кој бил создаден како дел од контрареформацијата. Советот на Трент вклучил изум на многу строги правила до кои морало да се придржуваат религиозните уметнички дела. За да се спречи какво било мешање во праведната порака на уметничките дела, Советот на Трент наложи сите религиозни уметнички дела да се воздржуваат од секаков вид чисто декоративни или естетски додатоци во уметничките дела. Според транскриптот од судењето на Веронезе за празникот во куќата на Леви, уметникот јасно изјавил дека го пополнил дополнителниот простор со фигури за да создаде целосна и целосна композиција. Сепак, начинот на кој тоа било постигнато било директно кршење на правилата на Советот на Трент. Расудувањето на уметникот не го трогнал Светиот трибунал. Светиот трибунал јасно му ставил до знаење на Веронезе дека, според нивното мислење, тој го отворил католицизмот на осуда од протестантите и мора да ја поправи својата грешка. На крајот, на Веронезе му било кажано од Светиот трибунал дека мора да ја промени својата слика во рок од три месеци. Наместо тоа, тој едноставно го смени насловот во Празникот во куќата на Леви, сè уште епизода од евангелијата, но помалку доктринално централна, и една во која евангелијата ги наведуваат „грешниците“ како присутни. Веронезе решил да додаде натпис и на сликата, со што ја отстранил асоцијацијата на Симон и наместо тоа, уметничкото дело го поврза со Леви. После ова не се зборувало повеќе.David Rosand, Painting in Sixteenth-Century Venice: Titian, Veronese, Tintoretto, 2nd ed 1997, Cambridge UP  Записниците од судењето сè уште постојат и се достапни.

 Наводи 

 Извори 

 Арчер, Медлин Сирило и Кристина Џ. Мус (ед). Големи животи од историјата: ренесанса и рана модерна ера, 1454-1600 Паоло Веронезе. Салем онлајн, 2005 година
 Галерија Академија Венеција. „Празникот во Домот на Леви“. Последно изменето 2020 година. http://www.gallerieaccademia.it/en/feast-house-levi .
 Гисолфи, Дијана. „Веронезе [Калиари], Паоло“. Grove Art Online (2003): 11. OneSearch.
 Грасман, Едвард. „На поблиска инспекција - Сослушувањето на Паоло Веронезе“. Artibus et Historiae 30, бр. 59 (2009): 125–132. ЈСТОР.
 Харис, д-р Бет и д-р Стивен Цукер. „Веронесовиот празник во куќата на Леви“. Паметна историја на Академијата Кан.
 Надеж, Чарлс. „Религиозна нарација во ренесансната уметност“. Journal of the Royal Society of Arts 134, бр. 5364 (1986): 807. ЈСТОР.
 Игнатјева, ОА, Есипов, В.В. и Лосј, ОК „Триумфалната капија и триумфалната поворка како средства за идентификација на антиката во европското општество во 15-17 век“. Наука и инженерство за материјали 667 (2019). ИОП наука.
 „Препис од судењето на Веронезе“. Кан академија. 2020 година.
 Норман Ленд, „Поетска лиценца“ во Дрвото во саксии: Есеи во венецијанската уметност, Камден Хаус, 1994, 57–70.
 Еребица, Лорен В. Уметност на ренесансата Венеција, 1400-1600. Прес на Универзитетот во Калифорнија, 2015 година.
 Росанд, Дејвид. „Театарот и структурата во уметноста на Паоло Веронезе“. Уметничкиот билтен 55, бр. 2 (1973): 225-235. ЈСТОР.
 Росанд, Дејвид. Сликарство во Венеција од шеснаесеттиот век: Тицијан, Веронезе, Тинторето. Кембриџ УП, второ издание, 1997 година.


Надворешно видеоврска=|алт=video icon|16x16пкс Паоло Веронезе, Празник во куќата на Леви, Паметна историја

Категорија:Слики со Исус