Деметрио Албертини

Деметрио Албертини (роден на  година) — спортски директор на Парма и поранешен професионален италијански фудбалски играч од среден ред и потпретседател на Италијанската фудбалска федерација (ФИГЦ). Тој се смета за една од легендите на тимот на Милан од 90-тите  и фундаментален играч за италијанската репрезентација во истиот период. Тој го поминал најголемиот дел од својата кариера со Милан од италијанската Серија А, освојувајќи многу трофеи, вклучувајќи пет титули во Серија А и две титули во Лигата на шампионите на УЕФА со клубот. Тој, исто така, ја одиграл својата последна сезона за ФК Барселона, освојувајќи ја шпанската лига пред да се пензионира таа година.

Како витален член на италијанската репрезентација, Албертини бил дел од тимовите што се натпреварувале на Светските првенства во 1994 и 1998 година, како и на Европските првенства во 1996 и 2000 година, стигнувајќи до финалето на Светското првенство 1994 и Евро 2000 година.

 Клупска кариера 
лево|мини|287x287пкс| Младиот Албертини за време на неговото време со Падова
Албертини, роден во Бесана во Бријанца, провинција Монца во близина на Милано, се појавил како производ на младинскиот систем на Милан и поминал 14 многу успешни години со сениорскиот клуб откако дебитирал во Серија А како 17-годишен за време на сезоната 1988-89 под водство на Ариго Саки, на 15 јануари 1989 година, во победата со 4-0 на домашен терен над Комо. Тој помина дел од сезоната 1990-1991 како позајмен во Падова Калчо во Серија Б, собирајќи 28 настапи и 5 гола, со цел да стекне искуство, а потоа бил награден со награда од Диадора како една од најперспективните млади италијански ѕвезди. По успешната сезона со Падова, тој набрзо се етаблирал во стартната постава на сениорскиот тим на Милан за време на 1991–92 под водство на Фабио Капело, носејќи го дресот со број 4 и помагајќи му на Милан да ја освои титулата непоразен таа сезона; тој продолжил со речиси 300 настапи во Серија А за клубот (вкупно 293, постигнувајќи 21 гол), и вкупно 406 настапи во кариерата за Милан, постигнувајќи 28 гола во сите натпреварувања.
десно|мини|249x249пкс| Албертини го слави освојувањето на титулата во Серија А во сезоната 1991-92 со Милан
Албертини освоил многу титули за време на неговите години во Милан и освои три последователни титули во Серија А во 1992, 1993 и 1994 година, а исто така успеал да освои уште две скудета во 1996 и 1999 година.  Покрај тоа, тој забележал 41 настапи во Лигата на шампионите, помагајќи им на Росонерите да стигнат до три последователни финалиња помеѓу 1993 и 1995 година, кревајќи го трофејот во 1994 година. Тој исто така освоил два Суперкупа на УЕФА, три италијански Суперкупа и еден Интерконтинентален куп за време на неговиот престој во клубот. Албертини останал во Милан до 2002 година, кога неговиот менаџер и поранешен ментор Карло Анчелоти претпочитал да го игра новиот Андреја Пирло на неговата позиција. За време на неговиот престој во клубот, тој постигнал 28 гола на 406 натпревари; тој исто така постигнал личен рекорд од 8 гола во текот на сезоната 1996-97.

Откако го напуштил Милан, Албертини отскокнувал околу различни тимови. Тој ја поминал сезоната 2002-03 како позајмен во Атлетико Мадрид, постигнувајќи 2 гола во 28 натпревари за шпанскиот клуб. Тој на крајот бил разменет во Лацио во замена за Џузепе Панкаро во текот на сезоната 2003-04, со голема горчина, каде што конечно ја освоил Копа Италија која му избегала во Милан, постигнувајќи 2 гола во 23 настапи за клубот. Тој ја започнал сезоната 2004-05 со Аталанта, играјќи 14 натпревари и постигнувајќи гол на своето деби, пред да се префрли во ФК Барселона во јануари, каде што му се придружил на својот поранешен ментор од средниот ред, менаџерот Франк Рајкард, и успеал да ја освои Ла Лига во последната сезона од неговата кариера, со пет настапи.

 Меѓународна кариера 
За италијанската репрезентација, Албертини одиграл 79 натпревари помеѓу 1991 и 2002 година, постигнувајќи 3 гола. Тој го направил своето деби на 21 декември 1991 година, на 20-годишна возраст, во победата со 2-0 против Кипар во Фоџа. Во 1992 година, тој се натпреварувал со државната репрезентација на Летните олимписки игри 1992 во Барселона, и го освоил Европското првенство за играчи до 21 година на УЕФА во 1992 година со италијанската екипа до 21 години. Тој играл за својата земја на Светските првенства во 1994 и 1998 година, Евро 96 и Еуро 2000 година . Иако тој сè уште бил редовен во Италија во тоа време, тој не бил во можност да учествува на Светското првенство во 2002 година поради повреда на неговата Ахилова тетива неколку месеци пред турнирот. Неговиот последен репрезентативен настап дошол во победата со 2-1 на гостински терен над Англија во Лидс, во меѓународен пријателски натпревар во март 2002 година, а Албертини влегол во игра во второто полувреме. Албертини бил капитен на Италија во 6 наврати.

 Светско првенство 1994 
Првиот голем турнир на Албертини за Италија се случил на Светското првенство во САД 1994 година, под водство на менаџерот Ариго Саки. Покрај соиграчот од Милан, Роберто Донадони, како и Дино Баџо, Албертини ја формирал „моторната соба“ на италијанскиот среден ред. Во последниот натпревар од групата против Мексико, Албертини асистирал до клучниот гол за Даниеле Масаро, што и овозможило на Италија да се квалификува во второто коло како најдобро третопласирана селекција. Во полуфиналето против Бугарија, Албертини имал доминантен настап, упатувајќи неколку удари кон голот и дури ја погоди стативата. Албертини, исто така, создал неколку шанси за време на натпреварот, диктирајќи го темпото на игра на неговиот тим; тој особено помогнал да се постави вториот гол на Роберто Баџо на натпреварот, со лобирана топка, што и овозможило на Италија да напредува во финалето со победа од 2–1. Во финалето против Бразил, израмнета игра без голови по продолжението довела до изведување пенали; Албертини го реализирал својот пенал, но неговиот напор не се покажал доволен, бидејќи неговите соиграчи Франко Барези, Даниеле Масаро и Роберто Баџо ги промашиле пеналите.

 Евро 1996 година 
Италија заминала на Европското првенство во Англија и многумина го виделе тимот на Саки како клучен кандидат за титулата заедно со Германија, а Албертини го гледале како клучниот играч на Италија, носејќи го дресот со број 10. Сепак, турнирот завршил со фрустрација за Италијанците. Изборот на тимот на Ариго Саки за вториот натпревар од групата против Чешка бил заснован на претпоставката дека, по победата над Русија и во светло на претстојниот судир со Германија, Италија може да си дозволи игра без серија клучни играчи, вклучувајќи го Албертини. Италија загубила со 2-1 од Чешка, а потоа била исфрлена од турнирот по ремито 0-0 со идниот шампион Германија, натпревар што „азурите“ доминирале благодарение на присуството на Албертини во средниот ред. Саки во едно од неговите интервјуа признал дека предвременото заминување се должи на неговите грешки и дека тимот од 1996 година бил неговиот најдобар италијански тим, дури и подобар од оној што го освоил второто место во САД 1994 година.

 Светско првенство 1998 
Албертини одиграл клучна улога во помагањето на Италија да се квалификува за Светското првенство 1998: за време на првиот натпревар од баражот за квалификациите за Светското првенство 1998 година против Русија, во Москва, на 29 октомври 1997 година, тој го поставил голот на Кристијан Виери при резултат од 1-1; тој, исто така, го поставил голот на Пјерлуиџи Казираги во реваншот во Неапол, кој и овозможил на Италија да се квалификува за Светското првенство со вкупен резултат 2–1.

На Светското првенство во 1998 година, присуството на Албертини не било толку централно или експлицитно како што било на претходните големи турнири, но Чезаре Малдини се потпирал на него како еден од клучните централни играчи од средниот ред и креативни играчи на тимот. Од игрите што Италија ги играл во Франција, Албертини не бил вклучен само кога Италија се соочила со Австрија во последниот натпревар од групната фаза. Во четвртфиналниот судир, Франција предводена од Зидан успеала да ги совлада мајсторите на непремостливата одбрана само на пенали, при што изненадувачкиот неуспех на Албертини ги поттикнало плимата и осеката да се сврти против „Сквадра Азура“. Иронично, играчот од средниот ред можел да биде творец на златниот гол на Италија; за време на дополнителното време, неговото извонредно доставување во областа до Роберто Баџо, од лоб пас, го оставил овој сам пред францускиот голман Фабиен Бартез, но ударот од волеј одел само неколку сантиметри покрај голот. Победувајќи го најтешкиот натпревар на турнирот, Франција ја освоила првата титула на Светскиот куп на нацијата на домашен терен.

 Евро 2000 
десно|мини|229x229пкс| Дресот на Албертини за Евро 2000 Италија сместен во Фудбалскиот музеј во Фиренца
Во формацијата на Дино Зоф на Евро 2000 година, Албертини бил несомнениот лидер на средниот ред на Италија, почнувајќи покрај Ди Бјаџо, зад Стефано Фиоре или Франческо Тоти. Неговото темпо и креативна улога во создавањето шанси и контролирањето на италијанскиот среден ред биле најважни за успешната серија на Италија на турнирот, бидејќи имал две асистенции за својот тим (едната за голот на Тоти против Белгија, а другата за голот на Инѕаги против Романија), завршувајќи го турнирот како најдобар креатор на неговата земја, иако Италијанците на крајот го пропуштиле трофејот. Аѕурите поминале во финалето без пораз, победувајќи ги сите три натпревари во групата против Турција, кодомаќинот Белгија и Шведска . Италија ја поразила Романија со 2-0 во четвртфиналето, а во полуфиналето на пенали го победиле кодомаќинот Холандија по ремито 0-0 по продолженијата. Италија на крајот загубила уште еднаш од Светскиот шампион Франција во 1998 година со 2-1 во финалето, со златен гол во судиското продолжение. Албертини бил избран да биде дел од тимот на турнирот поради неговите настапи во текот на Купот.

 Пензионирање 
И покрај тоа што бил клучен дел од репрезентацијата на Џовани Трапатони за Италија, Албертини го пропуштил Светското првенство во 2002 година поради повреда здобиена на 14 април 2002 година, помалку од два месеци пред турнирот, на гостувањето во лигата на Милан против Јувентус, што практично направило да ја заврши својата меѓународна кариера на 30-годишна возраст.

 По пензионирањето 
На 5 декември 2005 година, Албертини го објавил своето повлекување од професионалниот фудбал и ја изразил својата желба еден ден да стане фудбалски менаџер со полно работно време. На 15 март 2006 година, во чест на Албертини бил организиран славенички натпревар помеѓу Милан и Барселона, на кој настапиле големи фудбалски имиња и од минатото и од сегашноста (како што се Марко ван Бастен, Руд Гулит, Франк Рајкард и Франко Барези). Милан го добил натпреварот со 3-2 на Сан Сиро, при што Албертини го постигнал првиот гол од слободен удар. По натпреварот, видно емотивниот Албертини добил овации од навивачите.

Во 2006 година, Албертини бил вклучен во проект за создавање Фудбалска академија во негово име, „Фудбалска школа Деметрио Албертини“, во Селвино (Бг), кој се одржал во Милано и Лечезе, во кој биле вклучени над 1000 млади играчи.

 Спортски директор со FIGC 
На 18 мај 2006 година, по италијанскиот фудбалски скандал со Јувентус и Лучано Моџи, кој довел до оставка на Франко Караро од претседателството на Италијанската фудбалска федерација и назначување на привремен комесар, Гвидо Роси, од страна на Националниот олимписки комитет, Албертини бил именуван за заменик комесар на Италијанската фудбалска федерација (ФИГЦ).

На 19 септември, по оставката на Гвидо Роси, кој во меѓувреме бил назначен за претседател на Телеком Италија, Албертини исто така ја објавил својата оставка. Подоцна бил назначен за потпретседател на FIGC во 2007 година, под водство на Џанкарло Абете, и бил реизбран во 2013 година 

На 27 јули 2014 година, Албертини се номинирал за функцијата претседател на ФИГЦ, но на крајот загубил контроверзно од неговиот поранешен копретседател Карло Тавекио на 11 август, и покрај тоа што ја имал поддршката од АИЦ (Италијанската асоцијација на фудбалери) .

 Член на управниот одбор на Парма 
По банкротот на Парма, Деметрио Албертини бил назначен во управниот одбор на клубот како фудбалски советник за администраторите на клубот.

 Истражувач за фудбалски менаџер 
Албертини е истражувач за Фудбалски Менаџер, франшиза за игри за симулација на фудбалски менаџмент.

 Стил на игра 
Албертини бил комплетен, искусен и составен играч од средниот ред, кој бил надарен со издржливост, моќ, техника и класа, што му овозможило да се смета за еден од најдобрите играчи од средниот ред на неговата генерација. Неговите клучни предности како играч биле неговиот менталитет, неговата одлична визија, тактичкото знаење, способноста да ја чита играта и контролата на топката, но пред сè, неговиот брилијантен опсег на додавања, што го направил клучен член на Милан и италијанските репрезентации од 90-тите и раните 2000-ти; тој бил познат и по неговите моќни и прецизни удари од далечина, што исто така му овозможило да придонесе во офанзивната игра на неговиот тим со голови и асистенции. Малку играчи можеле да ги повторат прецизните додавања на Албертини и моќното шутирање од далечина, а многумина ги споредиле неговите способности во овие области со оние на Роналд Куман. Албертини исто така бил прецизен од белата точка и изведувач на директни слободни удари, кој можел добро да ја извитка топката, но и да шутне со сила, а бил познат по тоа што честопати ја удирал топката без залет при ситуации со мртва топка. Иако тој во основа бил вреден, интелигентен и креативен централен играч за врска или длабоко лежечки плејмејкер со одлични технички способности, тој имал можност да се комплетира тактички и да го подобри одбранбениот и офанзивниот аспект на неговата игра во текот на неговата кариера, покажувајќи ја својата умешност како победник на топка; неговиот широк опсег на вештини го направил разновиден играч, му дозволил да игра на неколку други позиции во средниот ред, вклучително и надвор од крилната позиција, поради неговата способност за нафрлување.

Во тимот на Милан и Италија, тој се сметал за наследник на Карло Анчелоти, а подоцна и како претходник на Андреја Пирло како играчки стожер на средниот ред на тимовите, поради неговата способност да создава можности за гол или да ја контролира играта во средниот ред и да го постави темпото на игра на неговиот тим со неговата дистрибуција, а тој често се сметал за „креативен мозок“ и „метроном“ на неговите тимови. Многу фудбалски стручњаци повлекуваат паралели помеѓу Албертини и Пирло, асот од средниот ред на европскиот и светскиот фудбал, кој се појавил како негов наследник во италијанскиот фудбал, и за Милан и за италијанската репрезентација. Како и Албертини, Пирло е длабоко лежечки плејмејкер кој исто така поседувал одлична техника, вештини со топка, визија и опсег на додавање, а исто така е специјалист за местење и закана за гол од далечина. Покрај неговите фудбалски способности, Албертини бил познат и по неговото правилно однесување на теренот и се смета за симбол и лидер и за неговиот клуб и за државните репрезентации.

 Личен живот 
Албертини е римокатолик.

 Статистика 
 Клупска 
+Настапи и голови по клуб, сезона и натпреварувањеКлубСезонаЛигаКупЕвропаОстанатоВкупноЛигаНатГолНатГолНатГолНатГолНатГолФК Милан1988–89Серија А1000––––101989–901000––––101990–910020––––201991–9228350––––3331992–932926071104331993–9426300131204141994–9530240110204721995–963003050––3801996–972982051103791997–9828092––––3721998–9929230––––3221999–012611050103312000–0112020112––2522001–022404080––360Вкупно293214126557040628Падова (п)1990–91Серија Б285––––––285Атлетико Мадрид2002–03Примера Дивисион28221––––303Лацио2003–04Серија А2324080––352Аталанта2004–05Серија А14121––––162Барселона2005–06Ла Лига50––10––60Вкупно391314947457052140

 Меѓународна 
+Настапи и голови по репрезентација и година Репрезентација Година Натпревари Голови Италија 1991 1 0 1992 4 0 1993  6 0 1994  14 0 1995  8 2 1996  7 0 1997  9 0 1998  10 0 1999  6 0 2000  11 0 2001  2 0 2002  1 0 Вкупно 79 2

 Почести 
 Клупски 
 Милан

 Серија А (5): 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1995–96, 1998–99
 Суперкуп на Италија (3): 1992, 1993, 1994 година
 Европски куп/Лига на шампиони на УЕФА (3): 1988–89, 1989–90, 1993–94
 Суперкуп на УЕФА (2): 1989, 1994 година
 Интерконтинентален куп (1): 1989 година

 СС Лацио 
 Копа Италија (1): 2003–04

 ФК Барселона 
 Ла Лига (1): 2004–05

 Меѓународни 
 Италија 
 УЕФА Европско првенство за играчи до 21 година (1): 1992 година
 Вицешампион на Светското првенство во ФИФА (1): 1994 година
 Вицешампион на Европското првенство на УЕФА (1): 2000 година

 Поединечни 
 УЕФА Европско првенство Тим на турнирот : 2000 
 Куќата на славните на Милан

 Ордени 
 лево|50x50пкс 4-та класа / офицер: Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana : 2006 

 лево|50x50пкс 5-ти клас / Витез: Cavaliere Ordine al Merito della Repubblica Italiana : 2000 година 

 Наводи 

 Надворешни врски 
 Статистика на официјалната страница на FIGC  
 Биографија на Деметрио Албертини 

Категорија:Фудбалери на Светско првенство 1998
Категорија:Фудбалери на Светско првенство 1994
Категорија:Фудбалери од Ла Лига
Категорија:Фудбалери на ФК Барселона
Категорија:Фудбалери на ФК Атлетико Мадрид
Категорија:Фудбалери во Серија Б
Категорија:Фудбалери во Серија А
Категорија:Фудбалери на ФК Аталанта
Категорија:Фудбалери на ФК Лацио
Категорија:Фудбалери на Милан
Категорија:Италијански фудбалери
Категорија:Римокатолички христијани од Италија
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1971 година
Категорија:Статии со извори на италијански (it)