Антонио Брусиоли

Антонио Брусиоли (роден околу 1498 година, починал на 6 декември 1566 година) бил италијански хуманист, религиозен мислител, издавач и писател најпознат по неговиот превод на Библијата на италијански. Тој е првиот што објавил италијански превод на Аристотеловата политика. Недолго потоа станало задолжително читање во академиите во Падова.

Во 1555 година неговиот италијански превод на Библијата бил ставен на Индексот на забранети книги од папата Павле IV. Тој бил суден за ерес, осуден и принуден да се откаже.

 Живот 
Брусиоли е роден во Фиренца на непознат датум. Во својата младост, Брусиоли бил често присутен и соработник во кругот на хуманисти и научници кои се сретнале во Орто Оричелари, големата градина во Фиренца. Меѓу истакнатите мислители со кои Брусиоли развил врски таму, се издвојуваат имињата на Франческо Катани да Диачето, Лујџи Аламани и Николо Макијавели.

Во 1522 година, Брусиоли, заедно со неколку други членови на Орто Оричелари, бил вмешан во заговор за атентат на кардиналот Џулио Медичи. Бегајќи од градот, Брусиоли се засолнил во Лион, каде што започнал да работи на збирка трактати за морална филозофија, збирка објавена во Венеција во 1526 година. Овој збир на дела го формирало јадрото на неговиот Дијалог, кој тој ќе го прошири во текот на следните две децении. За време на неговиот престој во Лион, се чини дека тој апсорбирал многу од религиозните идеи на германските реформатори, усвојувајќи умерено лутеранска теологија во неговиот превод на Библијата, дело за кое некои рекоа дека во голема мера се потпира на Мартин Буцер.

По ограбувањето на Рим и бегството на Медичи од Фиренца во 1527 година, Брусиоли се вратил во својот роден град за да учествува во основањето на Република Фиренца. Како и да е, како политички умерен и строг верник дека доминиканските монаси на Сан Марко треба да ги држат надвор од државните работи, тој брзо се судрил со доминантната фракција Савонаролан, која била протерана од градот во 1528 година.

Брусиоли поминал голем дел од остатокот од својот живот во Венеција, каде двапати бил суден за ерес. Откако првпат бил осуден во 1548 година и прогласен за виновен за ширење еретички материјали (но не и за ерес), тој побегнал во толерантниот суд на Ферара и во заштитата на војвотката Рене од Франција. Од тој момент до остатокот од неговиот живот, ограничувањата на неговата способност да објавува му предизвикало голема сиромаштија. Во 1549 година, го наоѓаме како упатува молба кон Козимо I де Медичи, надевајќи се дека ќе добие стипендија во замена за редовни извештаи за политичките активности. Во 1555 година неговиот италијански превод на Библијата бил ставен на Индексот на забранети книги од папата Павле IV. Додека бил во Венеција, повторно бил суден за ерес, осуден и принуден да се откаже. Поголемиот дел од остатокот од животот го поминал во домашен притвор и во екстремна сиромаштија.

 Наводи 

 Спини, Џорџо. Tra Rinascimento e Riforma. Фиренца, 1940 година.

Категорија:Луѓе обвинети за кривоверство
Категорија:Родени во непозната година
Категорија:Починати во 1566 година
Категорија:Италија