Шаренокрилест свиркач

мини|Жолто-веѓи шарлар
Шаренокрилест свиркач ( Phylloscopus inornatus )( фамилија Phylloscopidae) се размножува во источниот Палеарктик. Оваа птица е силно миграторна и презимува главно во тропската Јужна Азија и Југоисточна Азија, но и во мал број во западна Европа . Како и остатокот од Phylloscopidae, порано бил вклучен во збирот на чорбаџи од Стариот свет.

Порано се сметаше дека содржи три подвидови, но P. i. humei и P. i. mandellii сега се поделени како посебен вид, Хјумовиот чорбаџи P. humei, оставајќи го P. inornatus монотипичен . Двата сестрински вида се разликуваат малку, но постојано во морфологијата, биоакустиката и молекуларните карактери.Alström & Olsson (1988), Shirihai & Madge (1993), Irwin et al. (2001), Sangster et al. (2002)Svensson, L., Mullarney, K., & Zetterström, D. (2010). Пред да се раздели видот, неколку автори ги користеле имињата жолто-веѓа врба Cheng Tso-hsin (1987). и вродена врба.e.g.

 Таксономија 
Шаренокрилест свиркач првпат го опишал англискиот зоолог Едвард Блит во 1842 година и го добил биномното име Regulus inornatus. Сегашното име на родот Phylloscopus е од старогрчкиот phullon, „лист“ и skopos, „трагач“ (од skopeo, „да се види“). Специфичниот inornatus е латински за „обичен“.

 Опис 
Ова е еден од помалите чорбаџии од Стариот свет, со 9,5-11 години cm долга и тежина од 4–9 g изразито помала од шифчаф, но малку поголема од паласовата лисна шипка . Како и многу други чорбаџии, има целокупно зеленикаво горен дел и бел долен дел. Исто така, има истакнати шипки со двојни крила формирани од жолтеникаво-бели врвови на тајните пердуви на крилата (долга лента на поголемите прекривки и кратка лента на средните покривки), жолто-маргинални терцијални пердуви и долг жолт суперцилиум . Некои поединци, исто така, имаат слабо побледо зелена лента на централната круна, иако многумина не го покажуваат тоа.

Не е срамежлив, но неговиот арбореален животен стил го отежнува набљудувањето. Речиси постојано е во движење. Нејзината песна е висок тон мешавина од свирежи; повикот е прободен, често неслободен „tseeweest“, неверојатно гласен поради малата големина на птицата. Единствената реална можност за забуна е со сличен изглед на Хјумовиот лисна шипка (P. humei), кој во ограничената област на преклопување има потапи бои, слабо второ крило и темни нозе и долна вилица. Нивните песни и повици се јасно различни, со тоа што Хјум има повеќе чврчоречки „чви“ повик. Лесно може да се разликува од паласовиот чорбаџи, бидејќи ја нема видливата жолта централна лента на круната и задниот дел што ги покажува тој вид.

 Екологија и дистрибуција 
Како и повеќето чорбаџи, тој е инсектијад. Гнездото е изградено во густа вегетација често во основата на дрво или стар трупец; се снесуваат две до четири (повремено и повеќе) јајца, кои се изведуваат по 11-14 дена, а пилињата бегаат на возраст од 12-13 дена.

Ова е изобилна птица од низински и планински шуми и шуми; особено во зима може да се најде и во поотворени шуми. Неговиот опсег на размножување се протега од западно од планините Урал кон исток до источен Сибир, Монголија и североисточна Кина . Неговото зимско живеалиште е низинска широколисна или иглолисна шума, од Западен Бенгал и Асам во североисточна Индија на исток преку јужна Кина до Тајван и преку Бангладеш на југ до Малајскиот Полуостров . Во лето се јавува на надморска височина до 2.440 м, а во зима до 1.525 м.

Европската популација за размножување западно од Урал се зголеми на запад во последните децении; во 1950 година беше опишан како „прилично редок“, но „локално изобилен“ со 45.000–46.000 пара во 1990 година.

Мал број, најверојатно од западниот крај на опсегот на размножување, редовно зима во западна Европа. Овие пристигнуваат во Велика Британија кон крајот на септември и октомври по 3.000-3.500 км миграција од Урал, значително пократко растојание од 5.500-6.000 км ќе треба да летаат за да стигнат до нормалните презимувачки области во југоисточна Азија. Точните бројки во оваа популација не се познати, но обично се наоѓаат неколку стотици кои пристигнуваат во Велика Британија секоја есен; со оглед на нивното ненаметливо однесување, ова е веројатно само дел од вкупниот број. Во минатото, нашироко се сметаше за скитници, сега се смета дека овие птици преземаат нормална редовна миграција, способни да ги искористат предностите на благата океанска клима, зимите на западните краишта на Европа за презимување.

Вообичаен вид во поголемиот дел од неговата широка палета, жолто-веѓата шипка не се смета за загрозена од Меѓународен сојуз за заштита на природата.BLI (2008)

Хјумовиот чорбаџија се преклопува со својот опсег на размножување со жолто-веѓи чварчиња во западните планини Сајан, но видот очигледно не се хибридизира . Нивната лоза се разделила пред околу 2,5 милиони години.Ernst (1996), Irwin et al. (2001)

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Ернст, С. (1996): Zweiter Beitrag zur Vogelwelt des Östlichen Altai [„Втор придонес во врска со птичјиот фауна на планините Сајан“]. Mitteilungen aus dem Zoologischen Museum Berlin 72, Suppl. Ен. Орнитол . 20 : 123–180 [на германски].
 Инскип, Керол; Инскип, Тим и Шеруб (2000): Орнитолошкото значење на Националниот парк Трумшигла, Бутан.  Виљушкар 14 : 147–162.

Категорија:Статии со микроформати за вид
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП