Грда млечка

Lactarius turpis Миколошки одлики жабри на химениум капа е во депресија химениумот е декурентен стип е гол отпечатокот на спори е бел екологијата е микоризаврска=|алт=|32x32пкс       врска=|алт=|32x32пкс јадливост: може да се јаде, но не се препорачува
Грда млечка  ( латински: Lactarius turpis) (исто така L. plumbeus или L. necator ) е попозната како грда млечна шапка на англиски. Природно се наоѓа во Европа и Сибир, а воведен е и во Австралија и Нов Зеланд. Иако е особено поврзан со брезата, таа се среќава и со смрека, бор и други дрвја во мешани шуми. Сезоната на растење е од средината на јули до средината на октомври (масовно од средината на август до крајот на септември).

Неуредниот, валкан изглед, што се гледа на фотографијата, е карактеристичен за видот и му го дава неговото англиско име и латинскиот епитет за вид, turpis. Се чини дека собира остатоци одозгора и жабрите добиваат валкана кафена дамка поради обезбојуваното млеко.

 Таксономија и именување 
Оваа многу променлива печурка покажува вообичаен феномен во микологијата бидејќи има многу несогласувања околу именувањето. Трите главни научни ознаки:

 Lactarius turpis Fr. ,
 Lactarius necator ( Бул. : отец ) Карстен, и
 Lactarius plumbeus ( Бул. : Fr. ) СФ Греј,

обично,Marcel Bon: "The Mushrooms and Toadstools of Britain and North-Western Europe" Hodder & Stoughton . но не секогаш, се сметаат за синоними за ист вид. Епитетите necator и plumbeus биле измислени од страна на Пјер Булијар како Agaricus necator (1791) и Agaricus plumbeus (1793), но има и имало конфузија за тоа кои печурки се наменети. Името turpis, изведено од латинскиот термин turpis „грдо“, потекнува од Јохан Антон Вајнман и го презел Елиас Магнус Фрис во 1838 година </ref> Плумбеус исто така се осврнал на изгледот на млечната шапка, изведен од латинскиот за plumbeus „обоена во олово“.

 Опис 
лево|мини|240x240пкс| Грда млечка
Шапката е нормална 8 -20 см во пречник. Отпрвин, има инволутна маргина и малку вдлабнат центар. Горната површина е маслинесто-кафеава или жолто-зелена и често е леплива или лигава во средината. Кога е млада, има кадифени зони и може да биде бушава на работ. Подоцна станува во форма на инка и бојата потемнува до црна. Жабрите се преполни, валкани бели, обоени со маслинесто-кафеава боја од старото млеко, кое првично е бело при контакт со воздухот. Тие се донекаде декурентни. Со калиум хидроксид или амонијак има виолетова реакција. Дршката е до околу 7 см  висока од 3 см  во пречник и по боја е слична на шапката, но многу полесна. Може да има плитки јами (scrobiculae). Месото е валкано бело и има тенденција да стане кафеаво. Вкусот (особено обилното млеко) е остар. Има малку мирис. Спорите се околу 7x6 микрометар и се украсени со шема на гребени. Сличен вид во четинарските шуми на северозападниот дел на Тихиот Океан, како и во шумите со смрека Ситка, е Lactarius olivaceo-umbrinus. Вообичаено расте поединечно, има посилна маслинесто-кафеава боја на шапката и дршката, се со темни дамки на второто.

 Јадливост 
Овој вид е пријавен дека содржи мутаген некаторин (=7-хидроксикумаро(5,6-c)цинолин), и затоа не може да се препорача за јадење. Вриењето ја намалува концентрацијата на ова соединение, но не го елиминира делотворно.

Веројатно поради остриот вкус, повеќето западноевропски власти ја класифицираат оваа печурка како нејадлива. Сепак, популарно се користела (по вриење) како зачин во јадења со печурки во северна и источна Европа и Сибир (види берење печурки во словенската култура ). Комерцијално е достапен конзервиран во сол.See site of YeniseyEcoproduct, Krasnoyarsk Се смета за изборна печурка во Русија, една од најдобрите за маринирање (само сол, без оцет).

 Поврзано 
Список на видови Млечки (печурки)

 Наводи 

Категорија:Статии со микроформати за вид
Категорија:Јадливи габи
Категорија:Млечки (печурки)
Категорија:Габи на Македонија
Категорија:Габи на Европа