Мечкино грозје

Мечкино грозје (наречено и мечкино уво ) — растителен вид од родот мечкини грозја (Arctostaphylos) широко распространет низ циркумбореалните региони на субарктичката северна полутопка. — вообичаено име во Канада и САД. Неговите листови се познати како увин чај.

 Распространетост 
Природната распространетост на мечкиното грозје е циркуполарна и широко распространета во северните географски широчини, но исто така е ограничена на големи височини појужно:

 во Европа, од Исланд и Северен Кејп, Норвешка на југ до јужна Шпанија (Сиера Невада); централна Италија (Апенини) и северна Грција (венецот Пинд меѓу Егејска Македонија, Епир и Тесалија);
 во Азија од арктичкиот Сибир на југ до Турција, Кавказ, Левант и Хималаи;
 во Северна Америка од арктичката Алјаска, Канада и Гренланд, југ до Калифорнија, северниот брег, централна Висока Сиера Невада (над Конвикт Лејк, округот Моно, Калифорнија), |Централниот Брег, Калифорнија, Областа на заливот Сан Франциско, до Ново Мексико во Карпестите Планини; и Апалачките планини во североисточниот дел на САД. Таа е распространета во сите региони на Британска Колумбија и Алберта. Растението е ретко или е загрозено во неколку држави на средниот запад на САД.

 Опис 
Мечкиното грозје е мала ниска дрвенеста грмушка со земја 5–30 см висока. Листовите се зимзелени, остануваат зелени 1-3 години пред да паднат. Плодот е црвена бобинка.

Листовите се сјајни, мали и дебели. Тие наизменично се наредени на стеблата. Долните страни на листовите се посветло зелени од тие што се на врвовите. Новите стебла може да бидат црвени ако растението е на полно сонце, но се зелени ако се на засенчени области. Постарите стебла се кафеави. Во пролет, тие имаат бели или розови цветови.

Дивите насади на мечкино грозје може да бидат густи, со височини ретко повисоки од 15 см. Кадифените гранки со фина текстура првично се бели до бледо зелени, станувајќи мазни и црвено-кафеави со зрелост.

Едноставните лисја на овој широколисен зимзелен се наизменично наредени на гранки. Кожести темнозелени листови се долги 2.5 см и имаат заоблени врвови кои се стеснуваат назад кон основата. На есен, листовите почнуваат да се менуваат од темно зелена во црвено-зелена до виолетова, станувајќи бледа на долната страна.

Терминалните кластери на малите цвеќиња во облик на урна цветаат од мај до јуни. Цветовите се бели до розови, и носат тркалезни, месести или мелести, светло-црвени до розови плодови наречени јатки. Овошјето опстојува на растението до почетокот на зимата. Плодовите се горчливо слатки кога се сурови, но послатки кога се варат и сушат. Секоја јатка содржи од 1 до 5 тврди семиња, кои треба да се скарификуваат и стратифицираат пред ртење за да се намали семето и да се прекине мирувањето на ембрионот.

Мечките и другите животни ги јадат бобинките.

 Подвидови 
Постојат околу 14 подвидови, вклучувајќи:

 Arctostaphylos uva-ursi subsp. ува-урси . Заедничко мечкино грозје ; околуполарни арктички и субарктички, а на планините појужно.
 Arctostaphylos uva-ursi subsp. аденотриха . Централна висока Сиера Невада .
 Arctostaphylos uva-ursi subsp. коактилис . Северно крајбрежје Калифорнија, централен брег Калифорнија, Област на заливот Сан Франциско .
 Arctostaphylos uva-ursi subsp. cratericola  . Гватемалско мечкино грозје, ендемично за Гватемала на многу високи надморски височини (3000 – 4000 м).
 Arctostaphylos uva-ursi subsp. longifoliosa . Различни извештаи од Канада, САД Може да бидат исти како аденотриха или коактилис .

 Користи 

 Фитохемикалии 
Растението содржи различни фитохемикалии, вклучувајќи урсолна киселина, танинска киселина, галска киселина, некои есенцијални масла и смола, хидрохинони (главно арбутин, до 17%), танини (до 15%), фенолни гликозиди и флавоноиди.

 Храна 
Историски гледано, плодовите и листовите од мечкино грозје биле користени од нацијата Blackfeet како храна. Плодовите се прилично благи кога се сурови, но може да се користат за правење на желе. Бобинките се користеле како зачини и се готвеле со месо.

 Традиционална медицина 
Чаевите и екстрактите од листовите се користеле за традиционалната медицина на луѓето од првите нации со векови како антисептици за уринарниот тракт, диуретици и лаксативи. Во билкарството чајот од листовите се користи за лекување на воспаление на уринарниот тракт.

 Мерки на претпазливост и негативни ефекти 
Еден преглед покажа дека ингестијата на големи дози може да предизвика алергиски реакции, со гадење и напади, како потенцијална итна состојба. Ува урси може да предизвика негативни ефекти кај луѓе со заболување на црниот дроб или бубрезите, или кај бремени жени и доилки.

 Одгледување 
Постојат неколку сорти кои се размножуваат за употреба како украсни растенија. Тој е атрактивен зимзелен почвен покрив за градини во текот на целата година и е корисен за контролирање на ерозијата на ридовите и падините поради неговите длабоки корени. Тој е толерантен на сонце и суви почви.

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Лековити растенија: Arctostaphylos uva-ursi

Категорија:Мечкини грозја
Категорија:Лековити растенија
Категорија:Приземни растенија
Категорија:Флора на Северна Америка
Категорија:Флора на Азија
Категорија:Флора на Европа
Категорија:Бобинки
Категорија:Флора на Македонија