Полска/Грчка желка

Greek tortoiseTemporal range: Pliocene–Holocene PreꞒ
Ꞓ
O
S
D
C
P
T
J
K
Pg
N Possible Late Miocene recordPhotographed in GreeceConservation statusврска=|алт=|безрамкаVulnerable  (IUCN 2.3)Tortoise.; Freshwater Turtle Specialist Group (1996). "Testudo graeca". IUCN Red List of Threatened Species. 1996: e.T21646A9305693. doi:10.2305/IUCN.UK.1996.RLTS.T21646A9305693.en. Retrieved 19 November 2021.Scientific classification врска=Template:Taxonomy/Testudo|editKingdom:AnimaliaPhylum:ChordataClass:ReptiliaOrder:TestudinesSuborder:CryptodiraSuperfamily:TestudinoideaFamily:TestudinidaeGenus:TestudoSpecies:T. graecaBinomial nameTestudo graecaLinnaeus, 1758Note allopatric ranges of "Maghreb" (T. g. graeca) and "Greek" (T. g. ibera) populationsSynonymsFritz, Uwe; Havaš, Peter (2007). List

 T. g. graeca
 Testudo graeca

Linnaeus, 1758
 Testudo pusilla

Linnaeus, 1758
 Chersine pusilla

— Merrem, 1820
 Testudo mauritanica

A.M.C. Duméril & Bibron, 1835
 Testudo mauritonica

Kercado, 1835 (ex errore)
 Testudo whitei

Bennett, 1836
 Peltastes mauritanicus

— Gray, 1873
 Testudo graeca graeca

— Mertens, 1946
 Testudo gracea

Nutaphand, 1979 (ex errore)
 Testudo whitie

Highfield & Martin, 1989 (ex errore)
 Furculachelys whitei

— Highfield, 1990
 Testudo graeca sarda

Ballasina, 1995 (nomen nudum)
 Testudo graeca whitei

— Artner, 1996
 T. g. anamurensis
 Testudo graeca anamurensis

Weissinger, 1987
 Testudo ibera anamurensis

— Highfield, 1990
 Testudo terrestris anamurensis

— David, 1994
 Testudo anamurensis

— Vetter, 2002
 Testudo graeca amurensis

Ferri, 2002 (ex errore)
 T. g. antakyensis
 Testudo antakyensis

Perälä, 1996
 Testudo graeca antakyensis

— Zwartepoorte, 2000
 Testudo terrestris antakyensis

— Bour, 2002
 Testudo ibera antakyensis

— Artner, 2003
 T. g. armeniaca
 Testudo graeca armeniaca

Chkhikvadze, 1989

(nomen nudum)
 Testudo graeca armeniaca

Chkhikvadze & Bakradze, 1991
 Testudo graeca armaniaca

Chkhikvadze & Bakradze, 1991

(ex errore)
 Testudo armeniaca

— Vetter, 2002
 Testudo terrestris armeniaca

— Bour, 2002
 T. g. buxtoni
 ? Testudo ecaudata

Pallas, 1814
 Testudo buxtoni

Boulenger, 1921
 Testudo terrestris buxtoni

— Bour, 2002
 Testudo ibera buxtoni

— Artner, 2003
 ; T. g. cyrenaica
 Testudo graeca cyrenaica

Pieh & Perälä, 2002
 Testudo cyrenaica

— Vetter, 2002
 Testudo cyrenaika

Stettner, 2004 (ex errore)
 T. g. floweri
 Testudo floweri

Bodenheimer, 1935
 Testudo graeca floweri

— Mertens, 1946
 Testudo terrestris floweri

— David, 1994
 Testudo ibera floweri

— Artner, 2003
 T. g. ibera
 Testudo ibera

Pallas, 1814
 Chersus iberus

— Brandt, 1852
 Testudo iberia

Blyth, 1853 (ex errore)
 Medaestia ibera

— Wussow, 1916
 Testudo ibera racovitzai

Călinescu, 1931
 Testudo graeca ibera

— Mertens, 1946
 Testudo ibera ibera

— Gmira, 1993
 Testudo terrestris ibera

— David, 1994
 T. g. lamberti
 Testudo graeca lamberti

Pieh & Perälä, 2004
 Testudo lamberti

— Perälä, 2004
 T. g. marokkensis
 Testudo graeca marokkensis

Pieh & Perälä, 2004
 Testudo marokkensis

— Perälä, 2004
 T. g. nabeulensis
 ? Testudo flavominimaralis

Highfield & Martin, 1989
 Furculachelys nabeulensis

Highfield, 1990
 Testudo nabeulensis

— Welch, 1994
 ? Testudo graeca flavominimaralis

— Artner, 1996
 Testudo graeca nabeulensis

— Artner, 1996
 T. g. nikolskii
 Testudo graeca nikolskii

Chkhikvadze & Tuniyev, 1986
 Testudo ibera nikolskii

— Highfield, 1990
 Testudo terrestris nikolskii

— David, 1994
 Testudo graeca niiolskii

Paull, 1997 (ex errore)
 Testudo nikolskii

— Vetter, 2002
 T. g. pallasi
 Testudo graeca pallasi

Chkhikvadze, 1989

(nomen nudum)
 Testudo graeca pallasi

Chkhikvadze & Bakradze, 2002
 Testudo pallasi

— Danilov & Milto, 2004
 T. g. perses
 Testudo perses

Perälä, 2002
 Testudo ibera perses

— Artner, 2003
 T. g. soussensis
 Testudo graeca soussensis

Pieh, 2001
 Testudo soussensis

— Vetter, 2002
 T. g. terrestris
 Testudo terrestris

Forsskål, 1775
 ? Testudo zolhafa

Forsskål, 1831 (nomen nudum)
 ? Testudo zolkafa

Forsskål, 1831 (nomen nudum)
 ? Testudo zohalfa

Forsskål, 1835 (nomen nudum)
 Testudo graeca terrestris

— Wermuth, 1958
 Testudo terrestris terrestris

— David, 1994
 Testudo ibera terrestris

— Artner, 2003
 T. g. zarudnyi
 Testudo zarudnyi

Nikolsky, 1896
 Testudo graeca zarudnyi

— Mertens, 1946
 Testudo ibera zarudnyi

— Gmira, 1993
 Testudo terrestris zarudnyi

— David, 1994

Полската желка (Testudo graeca), исто така позната како Грчка желка, е вид на желка од фамилијата Testudinidae . Testudo graeca е еден од петте видови средоземни желки ( родови Testudo и Agrionemys ). Останатите четири видови се  Ридска желка (T. hermanni), Египетската желка (T. kleinmanni), Маргиналната желка (T. marginata) и Руската желка ( A. horsfieldii ). Полската желка е животно со долг животен над 125 години, во некои непроверени извештаи и до 200 години.

 Географски опсег 
Географскиот опсег на полската желка ги вклучува Северна Африка, Јужна Европа и Југозападна Азија . Распространета е на брегот на Црното Море на Кавказот (од Анапа, Русија, до Сухуми, Абхазија, Грузија, на југ), како и во други региони на Грузија, Ерменија, Иран и Азербејџан .

 Еволуција 
Најстариот познат дефинитивен фосил е од раниот плиоцен во Грција, но примероците наведени како Testudo cf.graeca се познати од доцниот и средниот миоцен во Грција и Турција.

 Одлики 
Полската желка (T. g. ibera) често се меша со Ридската желка (T. hermanni). Сепак, забележливите разлики им овозможуваат да се разликуваат.
лево|мини|250x250пкс| Т.g. ibera
мини|T. graeca, машкo
Полска желка Ридска желка Големи симетрични ознаки на врвот на главата Само мали лушпи на главата Големи лушпи на предните нозе Мали лушпи на предните нозе Неподелен карапас над опашката Карапусот на опашката речиси секогаш поделен Забележителни спарси на секое бедро Нема спарси Изолирани флеки на ’рбетот и плочите на ребрата Изолирани флеки само на ’рбетните плочи Темна централна дамка на долната страна Две црни ленти на долната страна Школка малку издолжена правоаголна Овална форма на школка Широко испружени ’рбетни плочи Мали ’рбетни плочи Подвижни задни плочи на долната страна Фиксирани плочи на долната страна Нема поттик за опашка Опашката носи поттик на врвот

 Подвидови 
мини|Testudo graeca, 4 години
Поделбата  на подвидови е тешка и збунувачка. Со оглед на нивниот огромен опсег на три континенти, различните терени, клими и биотопи се создадале огромен број на сорти, при што постојано се откриваат нови подвидови. Во моментов се објавени најмалку 20 подвидови:

 Т. g. graeca (Северна Африка и Јужна Шпанија)
 Т. g. soussensis (Јужен Мароко)
 Т. g. marokkensis (Северно Мароко)
 Т. g. nabulensis - туниска желка (Тунис)
 Т. g. cyrenaica (Либија)
 Т. g. ibera (Турција)
 Т. g. armeniaca - ерменска желка (Ерменија)
 Т. g. buxtoni (Касписко Море)
 Т. g. terrestris (Израел/Либан)
 Т. g. zarudnyi (Иран/Азербејџан)
 Т. g. whitei (Алжир)
 Т. g. floweri (Јордан)

Овој нецелосен список ги покажува проблемите во поделбата на видот на подвидови. Разликите се првенствено во големината и тежината, како и бојата, која се движи од темно кафеава до светло жолта, и видовите на флеки, кои се движат од еднобојни до многу дамки. Исто така, свиткувањето на рабовите на нивните карапаси се движи од минимално до изразено. За да не се изгубиме во бројот на подвидови, неодамна, неколку желки претходно класифицирани како T. graeca се доделени на различни видови, па дури и на различни родови .

Генетското богатство на T. graeca се покажува и во неговото вкрстување. Желките од различни групи често се парат, создавајќи потомство со многу различни форми и бои. Можеби најдоброто средство за идентификација за иднината е едноставно местото на потекло.

Најмалата, а можеби и најубавата од подвидот е туниската желка . Има особено светла и впечатлива боја. Сепак, ова се и најчувствителните желки од овој вид, па затоа не можат да се чуваат на отворено во умерена клима, бидејќи студените и дождливи лета брзо предизвикуваат разболување на животните. Тие исто така не се способни за долга хибернација .

На другата крајност, животните од североисточна Турција се многу робусни, како што е ридската желка. Најголемите примероци потекнуваат од Бугарија . Пријавени се примероци од 7 килограми. За споредба, туниската желка има максимална тежина од 0,7 кг (1,5 lb). T. graeca е исто така тесно поврзана со маргиналната желка ( T. marginata ). Двата вида можат да се вкрстуваат, создавајќи потомство способно за репродукција.

 Пол 
Мажјаците од T. graeca се разликуваат од женките во шест главни точки. Прво, тие се генерално помали. Нивните опашки се подолги од женките и се стеснуваат рамномерно до одредена точка, а отворот на клоакалот е подалеку од основата на опашката. Долната страна е малку закривена, додека женките имаат рамна обвивка на долната страна. Задниот дел на машкиот капак е поширок отколку што е долг и задните плочи на карапасот често се наведнуваат нанадвор.

 Парење и репродукција 
мини| Пар од полски желки се пари во природниот парк на планината Јаманлар, провинција Измир, Турција
Кај полската желка веднаш по будењето од хибернација, започнува инстинктот за парење. Мажјаците ги следат женките со голем интерес, ги опкружуваат, ги гризат во екстремитетите, ги удираат. За време на копулацијата, мажјакот ја отвора устата, покажувајќи го црвениот јазик и испуштајќи звуци на чкрипење.

За време на парењето, женката стои во место, прицврстувајќи се со предните нозе, движејќи го предниот дел од телото лево и десно во истиот ритам како и извиците на мажјакот. Едно успешно парење ќе и овозможи на женката да несе јајца повеќе пати. Кога се размножуваат во заробеништво, паровите женки и мажјаци мора да се чуваат одвоени.

Една или две недели пред несењето на јајцата, животните значително се вознемируваат, се движат наоколу за да мирисаат и копаат во почвата, дури и да ја вкусат, пред да го изберат идеалното место за несење јајца. Еден или два дена пред поставувањето на јајцето, женката се однесува агресивно, доминантно качувајќи друго животно како за копулација и го испушта истиот звук на чкрипење што мажјакот го произведува за време на копулацијата. Целта на ова однесување е да се произведе почит во заедницата на желките, така што женката нема да биде вознемирувана од другите за време на несењето јајца. Понатамошните детали за однесувањето на несењето јајца се исти како оние што се детализирани за маргиналната желка.

 Трговија 
Полската желка вообичаено се продава како домашно милениче во земјите каде е распространета како што се Мароко и Шпанија, и покрај незаконската трговија. Ова може да доведе до неодржливо отстранување на дивите поединци за локална трговија со домашни миленичиња и за извоз. Исто така, постои загриженост за благосостојбата со оваа трговија, бидејќи животните не се соодветно сместени кога се продаваат, што предизвикува висока стапка на смртност во заробеништво.

 Храна 
Во заробеништво, желката сака лисја од глуварче и други лиснати растенија. Сепак, иако уживаат и во јадењето зелена салата, тоа не им се препорачува поради недостаток на хранливи материи кои им се потребни на желките за да преживеат.

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Европски желки. (на германски).

 Broasca Testoasa Greaca - Testudo graeca . (на романски).

Категорија:Таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:Фауна на Иран
Категорија:Ранливи видови според МСЗП
Категорија:Желки