Леонардо Лео

Леонардо Лео  е роден на 5 август 1694 година, а починал на  31 октомври 1744 година, поточно тој бил запишан како Леонардо Оронзо Салваторе де Лео, а бил барокен композитор .
мини|Леонардо Лео.

 Биографија 
Лео е роден во Сан Вито дели Скијавони (моментално познат како Сан Вито деи Нормани, округ Бриндизи во регионот Апулија, тогашен дел од Кралството Неапол.

Станал студент на Конзерваториумот Конзерваторијум Пиета деи Турчини во Неапол во 1703 година и бил ученик прво на Франческо Провензале, а подоцна и на Никола Фаго. Се претпоставувало дека бил ученик на Питони и Алесандро Скарлати, но не можел да студира кај ниту еден од овие композитори, иако несомнено бил под влијание на нивните композиции. Неговото најрано познато дело беше света драма, Неверникот соборен, изведена од неговите соученици во 1712 година.

Во 1714 година, во дворскиот театар, тој ја продуцирал операта Писистрато, на која многумина му се восхитувале.

Имал различни функции за кралската капела и продолжил да пишува за сцената, покрај предавањето на конзерваториумот. Откако додал комични сцени во Бајазет на Франческо Гаспарини во 1722 година за изведба во Неапол, тој компонирал комични опери на неаполски како Откритието е направено во 1723 година и Алидоро во 1740 година. Неговата најпозната комична опера била Љубовта сака страдање (1739), попозната како Лажната Фраскатана, високо пофалена од Де Бросес. Тој бил подеднакво истакнат како композитор на сериозна опера, Демофонт (1735), Фарнас (1737) и Олимпијада (1737) како негови најпознати дела во оваа гранка, а сè уште е попознат како композитор на сакрална музика.

Починал од мозочен удар додека бил ангажиран во композицијата на нови арии за оживување на Лажната Фраскатана. Лео бил првиот од неаполската школа кој се здобил со целосно владеење на современиот хармонски контрапункт. Неговата света музика е мајсторска и достоинствена, логична наместо страсна и ослободена од сентименталноста што е присутна во делата на Франческо Дуранте и Џовани Батиста Перголеси. Неговите сериозни опери страдаат од студенило и сериозност на стилот, но во неговите комични опери тој покажува остра смисла за хумор. Неговите движења на ансамблот се духовити, но никогаш не успеале да достигнат силна кулминација.

Добар и карактеристичен пример за неговата света музика е Диксит Доминус во Це, уреден од ЧВ Стенфорд и објавен.  Голем број песни од негови опери се достапни во модерни изданија.

 Избрани снимки 

 2002 Концерт за 4 виолини и гудачки во Д -Диригент: Рајнхард Гебел, Оркестар: Келн Музика Антиква

Ознака: Архив мајстори (наслов на дискот: италијански концерти за виолина)

 2001 Концерт 4 виолини и жици во D - Изведувачи: Елизабет Волфиш, Николас Крамер

Оркестар: Етикетата на Раглан-барокните играчи: Хиперион (Наслов на дискот: Наполитанците - Перголези, Дуранте, Лео)

 2001: 6 концерти за виолончело-Изведувач: Хидеми Сузуки, Оркестар Макото Акацу: Оркестар Ван Васенаер

Етикета: БИС (Наслов на дискот: Лео-Шест Виело концерти)

 Извори 


 Надворешни врски 


 Istituto Internazionale во студиото од 700 музички наполетано
    од Пула, Хрватска пее Libera me

Категорија:Италијански оперски композитори
Категорија:Починати во 1744 година
Категорија:Родени во 1694 година