Перуника

Iris pallida subsp. cengialti  претставува подвид од родот Перуника, исто така е во подродот ирис. Тоа е ризоматозен повеќегодишно растение, од Италија и (дел од поранешна Југославија) Словенија. Има жолтеникаво-зелени, глаукозни, ланцетни или енсиформни лисја, високо стебло, зелено зацрвенето со виолетови шпаци, 2 кратки гранки, 2-3 миризливи цветови, во нијанси на виолетова, сино-виолетова, длабоко виолетова, сино-виолетова, длабоко сина -виолетова, бледо виолетова, длабоко сина, до средносина. Има жолта или портокалова врвна брада. Првично овој вид на цвет бил објавен како Iris cengialti, но потоа повторно беше класифициран како подвид на Iris pallida, и познат како Iris pallida subsp. cengialti, но често се уште се нарекува Iris cengialti . Се одгледува како украсно градинарско растение во умерените региони.

 Опис 
Има долг, витко, месести, светло обоен (подземен) ризом. Тоа е 1–3 cm широк (во пречник), и има долги секундарни корени. Формира притаени растенија.

Има жолтеникаво-зелена, lanceolate, или ensiform (во форма на меч), лисја, кои се глаукозни. Базалните лисја, можат да пораснат помеѓу  долго, и околу 1,3 см широк. Тревни лисја (умираат во зима), го обвиткуваат стеблото.

Ова растение има тркалезно (во пресек) стебло, или педунче, кое може да порасне помеѓу , или  висок. Стеблата се повисоки од листовите, а на повисоките нивоа на планините, растенијата се пониски. Исто така е пократок од Iris pallida .

Стеблото на ова растение има глаукозно зелено и енсиформни шпати (листови од цветната пупка). Тие се малку зацрвенети со виолетова, и пред цветањето, стануваат бледо кафени, (страшни) мембранозни, и хартиени, Тие се 2,5 cm долга, и помеѓу  широк.

Перуниката има 2 кратки гранки (или педицели ).Richard Lynch  Стеблата (и гранките) имаат помеѓу 2 и 3 цветови, Може да има до 6 цвеќиња, но нормално има 3 цветови, во пролет, помеѓу април и јуни, или мај, до јули.

The small, scented flowers, are  in diameter, come in shades of blue, from violet, blue-violet, deep purple, blue-purple, deep blue-purple, pale purple, deep blue, to mid-blue.

Како и другите перуники, има 2 пара ливчиња, 3 големи сепали (надворешни ливчиња), познати како „падови“ и 3 внатрешни, помали ливчиња (или тепали ), познати како „стандарди“. Водопадите се во облик на јајцевид или клинест облик, тие се  долги и  широк. Во центарот на водопадот е краток, (16–30 mm, ) дебел ред мали влакна (брадата), која е жолтеникаво-бела, светло жолта, или бела со портокалови врвови. Стандардите се со слична големина на водопадите.

Има 2,5 гранка долга cm, која е побледа од водопадите и стандардите и има делтоидни гребени. Исто така, има шест жлебен, елипсоиден јајник, и 0,6-0,8 cm долга периантна цевка.

Откако перуниката ќе процвета, произведува јајцевидна капсула од семе, односно  долго и 1 cm широк, со 3 делови, кои содржат 15-20 овални сиви или жолтеникави семиња.

 Генетика 
Во 1956 година, било извршена кариотипска анализа на 40 видови ирис, кои припаѓаат на подродовите Eupogoniris и Pogoniris . Откри дека брадестиот вид со 24 хромозоми може да се подели на 3 кариотипови на Iris pallida . Ирис кашмириана има 2 пара маркери со средно згрчени хромозоми, Iris illyric, Iris cengialti и Iris imbricata, на крајот Iris variegata, Iris reginae (подоцна класифициран како синоним за Iris variegata ) и Iris perrichromosconometric сите немаат.

Бидејќи повеќето перуники се диплоидни, имаат две групи на хромозоми, ова може да се користи за да се идентификуваат хибридите и да се класифицираат групите. Има број на хромозоми: 2n=24.

 Таксономија 
Попозната е како „Iris del Cengio“, „Monte Cengio iris“.

Ова растение во Италија е познат како „Џаџиоло дел Ченџо Алто“. Во Словенија е познат како „Бохињ ирис“, или „Бочје од лоф“ . На германски, тоа е познато како „Rovereto Schwertlilie“.

Понекогаш името на ова растение погрешно се пишува како Iris cengualti .

Латинскиот специфичен епитет cengialti се однесува на планина или голем рид „Mount Cengialto“ (исто така познат како Монте „Cengio Alto“, ), во близина на градот Роверето, во северна Италија. Збунувачки, друга планина во близина на Арсиеро во провинцијата Виченца (Венето), е позната и како Монте Ченџо Алто.

Видот на ова растение е пронајдено од страна на Франческо Амбрози во 1854 година, на Монте Ченгиалто,

Потоа било објавемо како Iris cengialti од Ambrosi во Flora del Tirolo Meridionale Vol.1 (Fl. Tirolo Mer.) на страница 643 во 1854 година, потоа целосно објавена и опишана од А. Кернер во Österreichische Botanische Zeitschrift (Oesterr. Бот. З.) Ред. 21, бр.9, на страници 225–231 во септември 1871 година. На А. Кернер тогаш му била доделено авторот на името Ирис ценгиалти, претходно припишувано на Амбрози.

Iris pallida, Iris cengialti и Iris illyrica се сметаат за тесно поврзани, но често добиваат различен таксономски ранг (од различни автори Kerner, 1871; Ambrosi, 1854; Foster, 1886; Tommasini, 1875; Pampanini, 1909; Lausi, 1909; 891,19 Коласанте, 1995: Терпин и сор., 1996).

Во мај 1886 година, Сер Мајкл Фостер забележал дека во градинарската хроника на страниците 554 и 555, дека има сличности со Ирис палида . Вилијам Рикатсон Дајкс во својата книга „Прирачник за градинарски ириси“ во 1914 година, сугерираше дека Ирис ценгиалти и Ирис палида се поврзани и треба да се спојат под Ирис палида . Во 1939 година, Брајан Метју го сметал за подвид на Iris pallida .

Потоа во Гиорн. Бот. Италијански Vol.130 на страница575 во 1996 година, Iris cengialti беше класифициран како синоним на Iris pallida subsp. cengialti .

Нормално тој е класифициран како Iris pallida subsp. cengialti,Elaine Nowick  и се смета дека е природен хибрид.

Во Словенија, една форма на ова растение се нарекува Iris cengialti vochinensis, или Iris pallida subsp. cengialti f. vochinensis .

веројатно е со потекло од Мала Азија.

Било потврдено како Iris pallida subsp. cengialti од Министерството за земјоделство на Соединетите Американски Држави и Службата за земјоделско истражување на 27 февруари 2002 година, а потоа ажурирано на 1 декември 2004 година.

Ова растение е нанведено во Енциклопедијата на животот, и наведен во Каталогот на животот како Iris pallida subsp. cengialti .

 Распространетост и живеалиште 
мини|Iris pallida ssp. cengialti, забележан во Словенија
Перуниката е родена е во Европа.

 Опсег 
Ендемичен вид е во алпскиот регион, на Доломитите (планински венец).Erika Pignatti and Sandro Pignatti 

Моше да се најде во североисточна Италија, (во регионот на Трентино, и Венето ) и (дел од поранешна Југославија), во Словенија, (во рамките на регионите Бохињ . и Истра ).

Во Трентино е пронајден на Монте Зуња (јужно од Роверето), и планината Брионе. Во Венето, може да се најде на планината Сумано, во провинцијата Белуно .

 Живеалиште 
Ова растение расте на карпестите планински страни, на појас, во ливади, и суви пасишта. Обично на карстни, или варовнички почви.

Може да се најдат на надморска височина од  надморска височина.

Тие можат да се најдат во Доломитите, со други растенија, вклучувајќи; alyssum ovirense, androsace villosa, centaurea haynaldii, crepis froelichiana subsp. dinarica, eritrichium nanum, euphorbia kerneri, geranium argenteum, leontodon berinii, lilium carniolicum, potentilla incana и thlaspi минимум . Тие исто така растат во шумите Белуно на Acer pseudoplatanus (Mount Maple) и Tilia platyphyllos (Липа) со други геофити и Leontodon tenuiflorus (Dandelion insubrico), Knautia persicina, Globularia nudicaulis и Paeonia officinalis (Wil). Во Словенија, во Бохињ, расте на ливади со уште едно ретко растение, Linnaea borealis (близнак).

 Конзервација 
Ова е ретко растение, иако локално го има во изобилство на планините, расте во маси, виси на релативно стрмни падини.

Во Италија, ова растение е наведено како заштитен вид од регионален интерес (Анекс Б, LR 9/2007, чл. 96), и би бил класифициран како „ранлив“ на Црвената листа на IUCN .

 Одгледување 
мини| Видено во Botanischer Garten München-Nymphenburg во Минхен, Германија
Отпорен е до 0 °C.

Претпочита да се одгледува во богата (во плодна заемка, ), добро исцедена почва на полно сонце.

Перуниката може да се одгледува во карпеста градина.

Генерално не е нападната од штетници и болести.

Примерок од хербариум може да се најде во Националниот музеј на историјата на природата во Париз.

 Размножување 
Перуника генерално може да се размножува со делење . Тие треба да се креваат на секои три или четири години, откако ќе завршат цвеќињата. Ктулата може да се подели, со исечени и отстранети мртвите корени. Остатоците потоа може повторно да се засадат во збогатена почва (со додаден компост). Листовите треба да се исечат на половина од нивната должина, за да се спречи ветерот.

 Хибриди и сорти 
Се користи во програмите за хибридирање (или размножување), а хибридите кои имаат Iris cengialti како родител може да имаат повеќе цветови, во просек помеѓу 5 и 8. Гранките се генерално кратки на тенки стебла.Benjamin Yoe Morrison 

 Токсичност 
Како и многу други перуники, повеќето делови од растението се отровни (ризом и лисја), доколку погрешно се проголтаат може да предизвикаат болки во стомакот и повраќање. Исто така, ракувањето со растението може да предизвика иритација на кожата или алергиска реакција.David G Spoerke and Susan C. Smolinske

 Наводи 

 Извори 

 Метју, Б. 1981 година. Ирисот. 24. [наведени како Iris cengialtii Ambrosi].
 Pignatti, S. 1982 година. Флора д'Италија. [прифаќа subsp. ]
 Терпин, К. и сор. 1996 година. Автор и тип на името Iris cengialti (Iridaceae). Гиорн. Бот. Италијански 130:575-578.
 Tutin, TG et al., eds. 1964–1980 година. Флора Европа. [списоци како I. cengialti Ambrosi].

 Надворешни врски 

 Има голема слика на цветот во Националниот парк Белуно Доломити во Италија
 Сликање на ирисот, од колекцијата на Ботаничката градина – Универзитетот во Падова


Категорија:Флора на Европа
Категорија:Градинарски растенија
Категорија:Перуника