Златица

Aster Linnaeus subg. Solidago (Linnaeus) Kuntze
 Leioligo Rafinesque
Златица, вообичаено наречени златни шипки, е род од околу 100 до 120Solidago. Flora of China. видови на цветни растенија од семејството на астери, Главоцветни . Повеќето се тревни повеќегодишни видови кои се наоѓаат на отворени области како што се ливади, прерии и савани. Тие се главно родени во Северна Америка, вклучувајќи го и Мексико; неколку видови се родени во Јужна Америка и Евроазија. Некои американски видови се воведени и во Европа и во други делови на светот.

 Опис 
лево|мини| Европската златна прачка се опрашува со Bombus cryptarum
Видовите Златици се повеќегодишни растенија кои растат од дрвенести кауди или ризоми . Нивните стебла се движат од легнати (лазечки) до растечки или исправени, со опсег на висини од 5см до над еден метар. Повеќето видови се неразгранети, но некои покажуваат разгранување во горниот дел на растението. И листовите и стеблата варираат од голи (без влакна) до различни форми на пубертет (стригоза, стригилоза, хипид, жлезда-жлезда или вили). Кај некои видови, базалните лисја се фрлаат пред да цветаат. Маргините на листовите се најчесто цели, но често покажуваат потешки назаби . Некои листови може да прикажуваат тринервирана венција наместо шилеста венција вообичаена низ Главоцветнте. Цветот е исто така државен цвет на Кентаки.

Цветните глави обично се од типот на зрачење (типични глави од маргаритки со изразени цветови од зраци и дискови ), но понекогаш дискоидни (само со дискови цветови од мешани, стерилни, машки и типови). Само цветовите на зраците се женски, други се машки, хермафродитни или целосно стерилни. Вметнувачите на главите се кампанулирани до цилиндрични или ослабени. Цветните венчиња обично се жолти, но бели во зрачните цветови од неколку видови (како што е Златицата биколор ); тие се типично без влакна. Главите обично вклучуваат помеѓу 2 и 35 цветови на дискови, но кај некои видови тоа може да достигне и до 60. Филаментите се вметнуваат поблиску до основата на королата отколку неговата средина. Бројни глави обично се групирани во сложени сложени соцвети каде што главите се наредени во повеќе шипки, паничиња, коримби или втори низи (со цветови сите на иста страна).

Златиците Главоцветни се со тесно необичен до цилиндричен облик и понекогаш се малку компресирани. Обично имаат од 8 до 10 ребра и се без влакна или умерено ридови. Папусот е многу голем со влакна од мрена.
десно|мини| Голденрод и посета на оса Cerceris
Многуте видови златни стапчиња може да биде тешко да се разликуваат, поради нивните слични светли, златно-жолти цветни глави кои цветаат кон крајот на летото. Размножувањето е со семиња распространети од ветер или со ширење подземни ризоми кои можат да формираат колонии на вегетативни клонови на едно растение. Тие се претежно краткодневни растенија и цветаат кон крајот на летото и почетокот на есента. Некои видови произведуваат изобилен нектар кога влагата е обилна или кога времето е топло и сончево.

Делот Ptarmicoidei понекогаш се третира како посебен род Oligoneuron, и се испушта со рамни до заоблени коримбиформни цветови.

 Таксономија 
Златицата е во семејството Главоцветни растенија (порано познато како Compositae), разновиден и широко распространет клад кој содржи приближно 23.000 видови и 12 племиња, кои ги населуваат сите континенти освен Антарктикот. Во рамките на Главоцветните, Златицата е во племето Astereae и подплемето Solidagininaeae.

Родот Златица е монофилетски како што е наведено со морфолошки знаци  и молекуларни докази. Сите видови Златици се тревни повеќегодишни растенија, кои растат од приближно 2 см до 2,5 м високи. Цветовите од жолта до бела боја и жолти, совршени цветови на диск се карактеристични за златичните соцвети, кои имаат широк спектар на форми. Молекуларните студии  со користење на јадрена РДНК ги претпоставуваа границите на родот Златица, но имаше потешкотии во анализата на еволутивните односи на скалата на подродот и дефинирањето кои треба да бидат вклучени и одделени од Златицата .

 Златица и сродни таксони 
Сродните родови на Главоцветните, како што се Chrysoma, Euthamia и Oreochrysum, биле вклучени во Златица во еден или друг момент, но морфолошките докази  сугерираат поинаку. Во една студија која ги споредува морфолошките карактери на Златицата и сродните подгрупи, авторите ја разгледуваат субјективноста на класифицирањето на родот и како да се дефинира во рамките на пошироките тенденции во врска со таксономијата на северноамериканските Главоцветни растенија. Малку или никакви разлики беа забележани помеѓу Златиците и подгрупите во однос на кариотипот. Како и да е, надворешните морфолошки знаци како навиката или општиот изглед на растението и како пакет на особини придонесуваат за неговиот фенотип; големина на папус; и точката на ослободување на филаментите на стамен од корола цевката, се корисни шеми за класификација за Златицата, бидејќи тие се применуваат за разликување помеѓу таксони Главоцветни. Една школа на мисла за таксономијата на Главоцветни растенија ги обединува сите таксони кои споделуваат слична структура на флорална глава и последователно го игнорира отстапувањето од оваа морфологија, додека друга дава поголема тежина на овие морфолошки отстапувања. Авторите тврдат дека треба да се примени последното мислење. Бидејќи не постои теоретска основа за релативната таксономска важност на особините, тие тврдат дека навиката треба да биде централна особина при дефинирањето на таксони, и последователно дека сите подгрупи разгледани во нивната студија ( Brachychaeta, Chrysoma, Euthamia, Oligoneuron и Petradoria ) треба да бидат сегрегирани од Златицата.

Резултатите од студијата за анатомија на листот што ги споредува разликите во мезофилот, продолжетоците на обвивката на снопови и структурата на средната вена, меѓу другото во пакет особини на листовите, се несогласни со оние во претходната студија. Врз основа на недостатокот на екстензии на обвивката на пакетот, се предлага Chrysoma, Euthamia, Gundlachia и Petradoria да бидат различни таксони и надвор од Solidago . Сепак, Brachychaeta, Brintonia, Oligoneuron, Oreochrysum и Aster треба да се сметаат како компоненти на Златицата . Да резимираме, односот на Brachychaeta и Oligoneuron со Solidago е неконзистентен врз основа на овие резултати. И двајцата го поддржуваат одвојувањето на Хрисома, Еутамија и Петрадорија од Златицата. Една студија ја прегледува таксономската позиција на Олигонеурон во однос на Златица, заснована на таксономски докази, го третира како одвоена од неа, слично како Капур и Бодри (1966). Првата молекуларна филогенија базирана на ДНК на хлоропласт ги третира Brachychaeta, Brintonia, Oligoneuron и Oreochrysum како составни делови на Златицата .  Користејќи консензус дрвја од податоците на ИТС, друга студија најде поддршка за Олигоневрон како дел од Златицата, и наодите на Џанг (1996). Неодамна, анализата на комбинираните податоци на ИТС и ЕТС обезбеди дополнителна поддршка за вклучувањето на Олигонеурон како дел од Златицата.

До 1980-тите, родот Euthamia во голема мера се сметаше за дел од Златицата поради морфолошките сличности помеѓу видовите во двата рода и историјата на синонимите на Solidago lanceolata и Euthamia graminifolia. Како што беше споменато, недостатокот на екстензии на обвивката на пакетот во Euthamia во споредба со Златица, и отстапувањата во морфологијата на цветот претставуваат доказ за одвојување на овие таксони. Беше претставена таксономија на Euthamia како род, обезбедувајќи детален опис на разликувачките надворешни морфолошки знаци, како што се влакнести корени, неподвижни лисја и главно коримбиформни соцвети.

 Еволутивни односи во Златицата 
Бројот на хромозомите и напредокот во молекуларната систематика овозможија поголемо разбирање на еволутивните односи во Златицата . Во времето кога била објавена таксономијата на неа, поврзаните таксони кои предизвикувале расправии, како што се Chrysoma, Euthamia, Oligoneuron и Petradoria, биле исклучени од овој род. Бројот видови на Златица останал релативно стабилен, околу 120, со приближно 80 во Северна Америка. Поради монофилетската поддршка за таксоните на Новиот свет  и таксономските потешкотии со таксоните на Стариот свет, таксономијата обезбедена во 1990-тите  ги вклучува само северноамериканските таксони и на тој начин ја третира Златицата како немонофилетски. Постоечките филогении базирани на молекуларно обезбедуваат монофилетска поддршка за Златицата   со оглед на неговото вклучување на Олигонеурон.

Бројот на хромозомите се покажа како вреден карактер во таксономијата на Златицата и во разјаснувањето на цитогеографската историја на родот. Слични броеви на хромозоми може да укажуваат на блиски еволутивни врски, додека различните броеви на хромозоми може да сугерираат далечни врски преку репродуктивна изолација. Бројот на хромозомите е опширно проучуван во Северна Америка; сите видови на растението Златица имаат основен хромозомски број x=9, но забележани се следните нивоа на плоидија: 2x, 3x, 4x, 6x, 8x, 10x, 12x и 14x.

Иако беа пронајдени занемарливи разлики во кариотипот помеѓу Златицата и сродните родови, тие таксони со повеќе цитотипови се почести отколку оние со еден. Иако бројот на хромозомите е корисна метрика за диференцирање меѓу таксоните на Златицата, тоа може да биде проблематично поради честите варијации во нивоата на плоиди. Беа забележани цитогеографски обрасци во комплексот Solidago gigantea, со тетраплоиди кои се појавуваат во источна Северна Америка и хексаплоиди во Орегон и Вашингтон. Цитогеографски обрасци се забележани и во комплексот Solidago canadensis : хексаплоидите во S. canadensis се забележани источно од Големите Рамнини и се третираат како Solidago altissima, а диплоидите и тетраплоидите што се појавуваат во Големите Рамнини се третираат како Solidago gilvocanescens. Таксономскиот статус на Solidago ptarmicoidei создаде обемна дебата поради честата хибридизација на S. ptarmicoidei со членовите на Ptarmicoidei делот на Златица. Беше тврдено дека S. ptarmicoides треба да се обедини со Златица наместо со родот Aster поради надворешните морфолошки одлики како што се сличната должина на папусот, како и истата база на хромозом (x=9). Информациите за бројот на хромозомите сè уште се клучен дел од сегашното разбирање и филогенијата на Златицата .

 Употреба и одгледување 
Младите листови од златна прачка се јадат.  Домородните Американци користеле семиња на некои видови за храна.Solidago nemoralis. Native American Ethnobotany. University of Michigan, Dearborn. Билни чаеви понекогаш се прават со златна прачка.Goldenrod. Complementary and Alternative Medicine Guide. University of Maryland Medical Center.

Честопати неточно се вели дека Голденрод предизвикува поленска треска кај луѓето. Поленот што ја предизвикува оваа алергиска реакција се произведува главно од ајдучка трева ( Ambrosia sp.), која цвета во исто време со златното прачка и се опрашува со ветер. Поленот од златна прачка е премногу тежок и леплив за да се разнесе далеку од цвеќињата, а се опрашува главно од инсекти. Меѓутоа, честото ракување со златна шипка и други цвеќиња може да предизвика алергиски реакции, понекогаш доволно иритирачки за да ги принудат цвеќарите да го сменат занимањето. Златните прачки се атрактивни извори на нектар за пчелите, мувите, осите и пеперутките. Медот од златните стапчиња често е темен и јак поради примеси на други нектари. Меѓутоа, кога протокот на мед е силен, се добива лесен (често чист воден), монофлорален мед со зачинет вкус. Додека пчелите го зреат медот произведен од златни прачки, тој има мирис и вкус на ранг; готовиот мед е многу поблаг.

Златните прачки, на некои места, се сметаат за знак на среќа или добра среќа. Тие се сметаат за плевел од многумина во Северна Америка, но тие се ценети како градинарски растенија во Европа, каде што британските градинари го усвоија златното прачка како градинарски предмет долго пред Американците. Голденрод почна да добива одредено прифаќање во американското градинарство (освен градинарството на диви цвеќиња) во текот на 1980-тите.

Тие станаа инвазивни видови во многу други делови на светот, вклучувајќи ги Кина, Јапонија, Европа и Африка.https://www.cabi.org/isc/datasheet/50599https://www.cabi.org/isc/datasheet/50575 Solidago canadensis, кој беше воведен како градинарски растенија во Средна Европа, стана вообичаен во дивината, а во Германија се смета за инвазивен вид кој ја поместува автохтоната вегетација од нејзиното природно живеалиште.

Видовите златни стапчиња се користат како извор на храна од ларвите на многу видови Lepidoptera . Напаѓачката ларва може да го поттикне растението да формира луковична ткивна маса наречена жолчка околу неа, од која потоа се храни ларвата. Различни паразитоидни оси ги пронаоѓаат овие жолчки и лежат јајца во ларвите, продирајќи во светилката со нивните ovipositors . Познато е дека клукајдрвците ги колваат жолчките и ги јадат инсектите во центарот.

 Култивирани видови 
Одгледуваните златни прачки вклучуваат S. bicolor, S. caesia, S. canadensis, S. cutleri, S. riddellii , S. rigida, S. shortii и S. virgaurea.

Избрани се голем број сорти, вклучително и неколку од хибридно потекло. Наводен хибрид со астер, познат како × Solidaster е помалку непослушен, со бледожолти цветови, подеднакво погоден за сушени аранжмани. Молекуларните и другите докази укажуваат на тоа дека × Солидастер (барем сортата „Лемор“) е хибрид на Solidago ptarmicoides и Solidago canadensis. 

Сортите ' Goldenmosa '  и S. × luteus 'Lemore'  ја добија наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.

 Индустриска употреба 
Пронаоѓачот Томас Едисон експериментираше со златна прачка за да произведе гума, која ја содржи природно. Едисон создал процес на оплодување и одгледување за да ја максимизира содржината на гума во секое растение. Неговите експерименти произведоа  растение кое давало дури 12% гума. Гумите на моделот Т што му ги дал неговиот пријател Хенри Форд биле направени од златна прачка. Како Џорџ Вашингтон Карвер, Хенри Форд бил длабоко заинтересиран за регенеративните својства на почвата и потенцијалот на алтернативните култури како што се кикиритките и сојата за производство на пластика, боја, гориво и други производи. Форд долго време верувал дека на светот на крајот ќе му треба замена за бензинот и го поддржуваше производството на етанол (или жито алкохол) како алтернативно гориво. Во 1942 година, тој ќе покаже автомобил со лесна пластична каросерија направена од соја. Форд и Карвер почнале да се допишуваат преку писмо во 1934 година, а нивното меѓусебно восхитување се продлабочило откако Џорџ Вашингтон Карвер го посетил Мичиген во 1937 година. Како што пишува Даглас Бринкли во „Тркала за светот“, неговата историја на Форд, производителот на автомобили великодушно донирал на Институтот Таскеги, помагајќи во финансирањето на експериментите на Карвер, а Карвер за возврат поминал одреден временски период помагајќи да ги надгледува посевите на плантажата Форд во Вејс., Грузија.

До почетокот на Втората светска војна, Форд постојано патувал до Таскеги за да го убеди Џорџ Вашингтон Карвер да дојде во Дирборн и да му помогне да развие синтетичка гума за да помогне да се компензира недостигот на гума за време на војната. Карвер пристигна на 19 јули 1942 година и постави лабораторија во стара зграда за водоснабдување во Дирборн. Тој и Форд експериментирале со различни култури, вклучувајќи слатки компири и глуварчиња, на крајот смислувајќи начин да ја направат гумената замена од златна прачка, растителна трева комерцијално исплатлива. Карвер почина во јануари 1943 година, Форд во април 1947 година, но односите меѓу нивните две институции продолжија да цветаат: Неодамна кон крајот на 1990-тите, Форд додели грантови од 4 милиони долари во текот на две години на училиштето Џорџ Вашингтон Карвер во Таскеги.

За време на Втората светска војна бил спроведен обемен развој на процеси за да се комерцијализира златната прачка како извор на гума. Гумата се содржи само во листовите, а не во стеблата или цветовите. Типичната содржина на гума во листовите е 7%. Добиената гума е со мала молекуларна тежина, што резултира со прекумерно лепливо соединение со слаби својства на затегнување.

 Традиционална медицина 
Златицата се користи во традиционален тоник за бубрези од практичарите на хербалната медицина за да се спротивстави на воспалението и иритацијата предизвикана од бактериски инфекции или камења во бубрезите .Campion, K. (1995). Holistic Woman's Herbal – How to Achieve Health and Well-Being at Any Age. Barnes & Noble, Inc. 1995. pp. 65, 96.  Златната прачка се користи и во некои формули за чистење на бубрезите или мочниот меур за време на постот за лекување, во комбинација со калиумова супа и специфични сокови. Некои домородни американски култури традиционално ги џвакаат листовите за да ги ублажат болките во грлото, а корените за да ги ублажат забоболките.

 Медицинско истражување 
Во различни проценки на Европската агенција за лекови во однос на Златицата, неклиничките податоци покажуваат диуретик, антиинфламаторно, антиоксидативно, аналгетичко и спазмолитичко, антибактериско, противгабично, антиканцерогено и имуномодулаторно дејство. Меѓутоа, бидејќи ниту една состојка не е одговорна за овие ефекти, целата хербална подготовка на соцветите на Златица мора да се смета како активна состојка.European Medicines Agency, Aassessment Report on Solidago Virgaurea L., Herba, European Medicines Agency Evaluation of Medicines for Human Use London, 4 September 2008 Doc. Ref. EMEA/HMPC/285759/2007 https://www.ema.europa.eu/en/documents/herbal-report/assessment-report-solidago-virgaurea-l-herba_en.pdf

 Културно значење 
Златната прачка е државен цвет на американските сојузни држави Кентаки (усвоен 1926 година) и Небраска (усвоен 1895 година). Солидаго алтисима, висок златно прачка, беше прогласен за државен див цвет на Јужна Каролина во 2003 година. Слатката златна прачка ( Solidago odora ) е државната билка на Делавер.State Seal, Song and Symbols of Delaware Голденрод бил државен цвет на Алабама, но подоцна бил отфрлен во корист на камелија . 

Во средниот запад на Соединетите Американски Држави, цветањето на златните прачки во август е потсетник дека наскоро ќе биде време децата да се вратат на училиште по летниот распуст.

 Разновидност 
десно|мини
десно|мини| Solidago canadensis во Керала
десно|мини| Солидаго лепида
десно|мини| Солидаго мултирадијата
десно|мини| Solidago ptarmicoides
десно|мини| Солидаго неморалис
десно|мини| Solidago velutina ssp. спарсифлора
десно|мини| Солидаго спектабилис
десно|мини| Жолчка формирана во Solidago sp. од мувата Eurosta solidaginis
десно|мини| Solidago sp. со копачка оса Sphex ichneumoneus
десно|мини| Плодови на Солидаго симплекс

 Прифатени видови The Plant List, search for Solidago

 Solidago albopilosa E.L.Braun 
 Solidago altiplanities C.E.S. Taylor & R.J.Taylo
 Solidago altissima L. 
 Solidago amplexicaulis Torr. & A.Gray
 Solidago arenicola B.R. Keener & Kral 
 Solidago argentinensis López Laphitz, Rita María & Semple
 Solidago arguta Ait.
 Solidago aurea Spreng.
 Solidago auriculata Shuttlw. ex Blake
 Solidago bartramiana Fernald
 Solidago bicolor L.
 Solidago brachyphylla Chapman 
 Solidago brendiae Semple
 Solidago buckleyi Torr. & Gray
 Solidago caesia L.
 Solidago calcicola (Fernald) Fernald
 Solidago californica Nutt
 Solidago canadensis L.
 Solidago chilensis Meyen
 Solidago compacta Turcz.
 Solidago confinis A.Gray
 Solidago coreana (Nakai) H.S.Pak
 Solidago curtisii Torr. & A.Gray
 Solidago dahurica (Kitagawa) Kitagawa ex Juzepczuk
 Solidago decurrens Loureiro
 Solidago delicatula Small
 Solidago drummondii Torr. & A.Gray. 
 Solidago durangensis G.L.Nesom
 Solidago elongata Nutt.
 Solidago erecta Nutt.
 Solidago ericamerioides G.L.Nesom
 Solidago faucibus Wieboldt 
 Solidago fistulosa P.Mill. 
 Solidago flexicaulis L. 
 Solidago gattingeri Chapman 
 Solidago gigantea Ait. 
 Solidago glabra Desf.
 Solidago glomerata Michx.
 Solidago guiradonis A.Gray 
 Solidago gypsophila G.L.Nesom
 Solidago hintoniorum G.L.Nesom
 Solidago hispida Muhl. ex Willd.
 Solidago houghtonii Torr. & A.Gray ex A.Gray 
 Solidago humilis Mill.
 Solidago inornata Lunell
 Solidago juliae G.L.Nesom 
 Solidago juncea Ait.
 Solidago kralii Semple 
 Solidago kuhistanica Juz.
 Solidago kurilensis Juz.
 Solidago lancifolia Torr. & A.Gray
 Solidago latissimifolia P.Mill.
 Solidago leavenworthii Torr. & A.Gray 
 Solidago leiocarpa DC. in DC. &. A.DC. 
 Solidago lepida DC. 
 Solidago ludoviciana (Gray) Small 
 Solidago macrophylla Pursh 
 Solidago macvaughii G.L.Nesom
 Solidago microglossa DC.
 Solidago minutissima (Makino) Kitam.
 Solidago missouriensis Nutt. 
 Solidago mollis Bartl. 
 Solidago multiradiata Ait. 
 Solidago nana Nutt. 
 Solidago nemoralis Ait. 
 Solidago nitida Torr. & A.Gray
 Solidago odora Ait. 
 Solidago ohioensis Riddell 
 Solidago orientalis G.L.Nesom
 Solidago ouachitensis C.E.S.Taylor & R.J.Taylor 
 Solidago ovata Friesner
 Solidago pacifica Juzepczuk
 Solidago paniculata DC.
 Solidago patagonica Phil.
 Solidago patula Muhl. ex Willd. 
 Solidago petiolaris Ait
 Solidago perornata Lunell
 Solidago pilosa Mill.
 Solidago pinetorum 
 Solidago plumosa 
 Solidago pringlei Fernald
 Solidago procera Aiton
 Solidago ptarmicoides (Torr. & A.Gray) B.Boivin
 Solidago puberula Nutt. 
 Solidago pulchra Small 
 Solidago radula Nutt. 
 Solidago riddellii Frank ex Riddell 
 Solidago rigida L. 
 Solidago roanensis Porter 
 Solidago rugosa P.Mill. 
 Solidago rupestris Raf. 
 Solidago satanica Lunell
 Solidago sciaphila Steele
 Solidago sempervirens L. 
 Solidago serotina Retz.
 Solidago shortii Torr. & A.Gray 
 Solidago simplex Kunth :
 Solidago spathulata DC.
 Solidago speciosa Nutt.
 Solidago spectabilis (D.C.Eat.) A.Gray 
 Solidago sphacelata Raf. 
 Solidago spithamaea M.A.Curtis 
 Solidago spiraeifolia Fisch. ex Herder
 Solidago squarrosa Nutt. 
 Solidago stricta Ait. 
 Solidago tarda Mack. 
 Solidago tortifolia Ell. 
 Solidago uliginosa Nutt. 
 Solidago ulmifolia Muhl. ex Willd. 
 Solidago velutina DC. 
 Solidago verna M.A.Curtis 
 Solidago villosicarpa LeBlond 
 Solidago virgaurea L.
 Solidago vossii J.S.Pringle & Laureto 
 Solidago wrightii A.Gray 
 Solidago yokusaiana Makino

 Природни хибриди

 Солидаго × асперула Десф . ( S. rugosa × S. sempervirens ) 
 Solidago × beaudryi Boivin ( S. rugosa × S. uliginosa ) 
 Solidago × calcicola (Fernald) Fernald – варовник златна прачка 
 Солидаго × ерскинеи Боивин ( S. canadensis × S. sempervirens ) 
 Solidago × niederederi     Khek    ( S. canadensis × S. virgaurea )   
 Солидаго × овата Фриснер ( S. sphacelata × S. ulmifolia ) 
 Солидаго × улмикезија Фризнер ( С. цезија × С. улмифолија ) 

 Порано вклучено 

Бројни видови кои порано се сметаа за членови на Златицата, сега се сметаат за подобро прилагодени на другите родови, вклучувајќи ги Brintonia, Duhaldea, Euthamia, Gundlachia, Inula, Jacobaea, Leptostelma, Olearia, Psiadia, Senecio, Sphagneticola, Xhiaphylotam, Symphylotam ,

 Надворешни врски 

 Златна идентификација.  Диви цвеќиња од северен Онтарио на Енди.
 Групацијата Goldenrods. Диви цвеќиња Онтарио.
 Солидаго : Златни прачки. Astereae Lab. Универзитетот во Ватерло (Канада).

 Наводи 

Категорија:Статии со микроформати за вид
Категорија:Таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:CS1: долга вредност за volume
Категорија:Лековити растенија
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Растителни вапсила