Афонсо Гонсалвес Балдаја

мини
Афонсо Гончалвес Балдаја бил португалски наутички истражувач од 15 век. Тој истражувал голем дел од брегот на Западна Сахара во 1435–1436 година во име на португалскиот принц Хенри Морепловецот. Тој подоцна ќе стане еден од првите колонисти на островот Терсеира на Азорите.

 Заднина 
Скоро ништо не е познато за потеклото и потеклото на Афонсо Гончалвес Балдаја. Се вели дека тој е првиот човек со тоа презиме во португалските записи, и затоа најверојатно е од семејство со странско потекло.Portugal; diccionario historico p.35 Познато е дека тој служел како пехари (копеиро ) во домаќинството на португалскиот принц Хенри Морепловецот.

 Првата експедиција 
Во 1434 (или 1433) еден од домаќините на принцот Хенри, Гил Еанес, отплови покрај Кејп Бојадор, физичката и психолошката бариера што европските морнари долго време ја сметаа за не плус ултра на навигацијата. Во следното патување во 1435 година, Хенри го испратил Еанес повторно, овој пат придружуван од втор брод, баринел под команда на Афонсо Гончалвес Балдаја, со инструкции да го истражи брегот надвор од Бојадор.Zurara (p.33), Barros, (p.43), Quintella, p.82. The Eanes-Baldaia trip is sometimes dated 1434, depending on whether one dates Eanes's original journey as 1433 or 1434.

Има малку информации за баринелот, освен тоа дека тој бил нов брод со длабоко труп, со две јарболи со едра и весла, поголем од барката со еден јарбол на Еанес и се вели дека е специјално дизајниран за истражување на крајбрежјето (и затоа можеби веќе имал задоцнето едро во јарболот на мизен). За разлика од Еанес, нема индикации дека Балдаја имала некое претходно поморско искуство.

Еанес и Балдаја пловеа на југ до Ангра дос Руивос (Заливот гранат), именуван по гребените на морето Робин ( ruivo ) најдоа таму), околу 50 лиги (250 км) јужно од Кејп Бојадор. Пловејќи првенствено по главно напуштениот брег на Западна Сахара, Еанес и Балдаја видоа некои траги од човечко присуство - стапалки од луѓе и камили - но никој не наиде на оваа експедиција.

 Ангра дос Руивос (Заливот Гранет)

 Втора експедиција 
Во 1436 година, Балдаја повторно тргнал на својот баринел, овој пат сам, со инструкции да најде и да врати локален жител.Zurara (p.35), Barros (p.44), Quintella (p.82) Пар коњи беа однесени на бродот, во случај да мораат да потераат.

Закотвувајќи се во Ангра дос Кавалос (околу Поинт Елбоу), експедицијата на Балдаја забележала родна забава на далечина и испратила забава по неа, но безуспешно. Продолжувајќи кон југ, Балдаја откри крајбрежен влез кој го нарече Рио до Оро (околу модерната Дахла, Западна Сахара), замислувајќи дека тоа е устието на легендарната „Златна река“ за која зборуваат транс-сахарските трговци (веројатно упатување на Сенегал Река, која допирала длабоко во империјата Мали).

Додека беше закотвен во Рио до Оро, екипажот на Балдаја застана за да ги лови монахот фоки кои се натоварија на тој дел од брегот, натоварувајќи го бродот со товар од фоки и масло.

Оттаму, Балдаја притисна уште на југ, преминувајќи го Тропикот на Ракот (веројатно првиот премин на таа географска широчина од страна на Европеец) и стигна до Педра да Гале ( Точка Гала, карпест остров во облик на галија кај Кејп Барбас ). Не најде ништо таму освен некои напуштени рибарски мрежи, Балдаја се врати назад. Севкупно, Балдаја пловел околу 125 милји јужно од минатогодишната најоддалечена точка.

Разочаран од реткиот брег што го пријави Балдаја, принцот Хенри не испрати друга експедиција во следните неколку години. Дури во 1441 година Хенри конечно се надоврзал на тоа и испратил два брода, прототипови на новата каравел со лансирање - еден под Антао Гончалвес за да се врати во Рио до Оро за да преземе уште еден лов на фоки, а друг под Нуно Тристао, истражувајте надвор од најоддалечената точка на Балдаја, Педра да Гале.

 Ангра дос Кавалос (точка лакт)
 Рио до Уро
 Педра да Гале (Точка Гала)

 Подоцнежните години: Порто, Азори 
Откако Балдаја се врати во Португалија, малку повеќе се слуша за него. Знаеме дека на барање на принцот Хенри, Балдаја беше назначен од страна на кралот Едвард од Португалија на функцијата алмоксарифе (царински инкасатор) во градот Порто. Имаме потврда дека тој продолжува да ја држи таа позиција дури на 13 октомври 1442 година. За неговиот наследник на таа позиција слушаме дури во 1451 година.

Обично се претпоставува дека Афонсо Гончалвес Балдаја, Хенриканскиот истражувач, е една иста личност како Афонсо Гончалвес де Антона Балдаја, азорски колонист, иако нема документи што го потврдуваат тоа. Последната Балдаја се појавила околу 1450 година во врска со фламанскиот колонист Јаков од Бриж, кој ја навел неодамна вдовицата Балдаја да се пресели на Азорите, како еден од почетните доселеници на островот Терсеира.Archivo dos Açores, 1882, vol. 4, p.11 Балдаја подигна резиденција и капела во Ангра до Хероисмо. Во 1474 година, Балдаја се повлекол во Вила да Праја и ги донирал своите земјишта Ангра на Францисканскиот ред. Неговата куќа ќе служи како францисканска поглавја, а подоцна и лицеј, додека неговата капела ќе биде зголемена за да стане црквата Носа Сенхора да Гуја. Колонистот Балдаја починал во 1481 година. Потомците на Балдаја ќе продолжат како истакнати личности во азорското општество.

Афонсо Гончалвес Балдаја е еден од навигаторите прикажан во Падрао дос Дескобриментос (Споменик на португалските откритија) од 1960 година во Лисабон.

 Поврзано 

 Историја на Португалија
 Навигација
 Морнари

 Наводи 

 Извори 

 Жоао де Барос (1552–59) Décadas da Ásia: Dos feitos, que os Portuguezes fizeram no descubrimento, e conquista, dos mares, e terras do Oriente. . Vol. 1 (I декември, Либ.1-5) .
 Gomes Eanes de Zurara (1453) Crónica dos feitos notáveis que se passaram na Conquista da Guiné por mandado do Infante D. Henrique или Chronica do descobrimento e conquista da Guiné . [Транс. 1896-99 од CR Beazley и E. Prestage, The Chronicle of the Discovery and Conquest of Guinea, Лондон: Halyut, v.1, v.2
 Дифи, Бејли В. и Џорџ Д. Виниус (1977) Основи на португалската империја, 1415-1580 Минеаполис, МН: Прес на Универзитетот во Минесота
 Квинтела, Игнако да Коста (1839–40) Анаес да Мариња Португеза, 2 тома, Лисабон: Academia Real das Sciencias. кн. 1
 Расел, ПЕ (2001) Принцот Хенри „Навигаторот“: живот Њу Хевен, Кон: Универзитетот Јеил.

Категорија:Статии со hCards
Категорија:Историја на Западна Сахара
Категорија:Португалски истражувачи
Категорија:Починати во 1481 година
Категорија:Родени во 1415 година