Изничка керамика

мини|300x300пкс| Чинија со фолија украсена со цвеќиња и чемпрес, околу 1575 година
мини|533x533пкс| Оваа плочка е изложена во Музејот на уметност. Датира од втората половина на 16 век од Изник, Турција за време на Отоманското Царство
Изничка керамика, или Изнички садови, именувана по градот Изник во западна Анадолија каде што се изработува — украсена керамика која се произведувала од последната четвртина на 15 век до крајот на 17 век.

Изник бил воспоставен центар за производство на едноставна глинена керамика со декорација со подглазура, кога, во последната четвртина од 15 век, занаетчиите во градот почнале да произведуваат висококвалитетна керамика со тело од фритвер насликано со кобалтно сино под безбојно проѕирно оловна глазура. Дизајните комбинирале традиционални отомански арабески обрасци со кинески елементи. Промената речиси сигурно била резултат на активната интервенција и покровителство од неодамна формираниот отомански двор во Истанбул, кој многу го ценел  кинескиот сино-бел порцелан.

Во текот на 16 век декорацијата на керамиката постепено се менувала во стил, станувајќи се полабава и потечна. Биле воведени дополнителни бои. Првично тиркизната била комбинирана со темната нијанса на кобалтно сина, а потоа биле додадени пастелните нијанси на зелена и бледо виолетова боја. Од средината на векот грнчарите во Изник произведувале големи количества плочки за украсување на царските градби дизајнирани од архитектот Мимар Синан. Поврзано со производството на плочки било воведувањето на многу карактеристичната црвенкаста боја која започнала да ја заменува виолетовата и светлата смарагд зелена боја. Од последната деценија на векот ималое значително влошување на квалитетот и иако производството продолжило во текот на 17 век, дизајните останале лоши. Последната важна градба што била украсена со плочки од Изник била џамијата Султан Ахмед (Сина џамија) во Истанбул која била завршена во 1616 година.

Керамичката колекција на палатата Топкапи вклучува над десет илјади парчиња кинески порцелан, но речиси и да нема керамика од Изник. Повеќето од преживеаните садови на Изник се во музеи надвор од Турција, но примери за градско производство на плочки постојат во многу градови низ Турција, како што се Истанбул, Бурса, Едрене и Адана. Во Истанбул примери на изничките плочки може да се видат во џамии, гробници, библиотеки и згради на палата, како што се Рустем-пашината џамија, Соколу Мехмет-пашината џамија, гробот на Селим II во комплексот Света Софија и одредени згради на Топкапикако што се собата за обрежување и киоскот Багдад.

 Преглед: улога на кинескиот порцелан 
По основањето на Отоманскот Царство на почетокот на 14 век, изничката керамика првично ги следела претходниците на Селџуското Царство.

По овој почетен период, садовите биле направени по имитација на кинески порцелан, кој бил многу ценет од османлиските султани. Со оглед на тоа што грнчарите не можеле да направат порцелан, произведените садови биле фритвер, тело на ниско горење кое главно се состои од силика и стакло.

Оригиналноста на грнчарите била таква што нивната употреба на кинески оригинали е опишана како адаптација наместо имитација.  Кинеската керамика долго време била восхитувана, собирана и имитирана во исламскиот свет. Ова било особено така во Отоманскиот двор и Сафавидскиот двор во Персија, која имала важни колекции на кинески сино-бел порцелан. Ваквите кинески порцелани влијаеле на стилот на сафавидската керамика и имале силно влијание врз развојот на Изничката керамика. До средината на 16 век, Изник веже поседувал свој речник од цветни и апстрактни мотиви во тесни дизајни, користејќи ограничена палета. Декорацијата напредувала од чиста симетрија до суптилни ритми.

 Потекло 
Од втората половина на 19 век до 1930-тите европските колекционери биле збунети од различните стилови на Изничката керамика и претпоставувале дека тие потекнуваат од различни центри за производство на керамика. Иако сега се верува дека целата керамика била произведена во Изник (или Ќутахија), сепак често се користат претходните имиња поврзани со различните стилови. Во 19 век до 1860-тите, целата исламска керамика била вообичаено позната како „персиска“.  Меѓутоа, помеѓу 1865 и 1872 година, Музејот де Клуни во Париз набавил збирка полихромна керамика со фритвер и дизајн кој вклучувал светла црвена боја.   Бидејќи сите предмети од колекцијата биле добиени на островот Родос, погрешно се претпоставувало дека керамиката била произведена на островот и за овој стил бил прифатен терминот „родошка керамика“. Европските колекционери, исто така, купиле голем број парчиња украсени во сина, тиркизна, зелена и бледо виолетова боја, за кои се верувало дека потекнуваат од градот Дамаск во Сирија. Сино-белата керамика станала позната како „Аврам од Ќутахија“, бидејќи декорацијата била слична на онаа што некогаш била дел од колекцијата на Фредерик Ду Кане Годман, а сега се наоѓа во Британскиот музеј. Под глазурата на својата основа има натпис на ерменско писмо во кое се наведува дека садот бил „во спомен на Авраам, Божјиот слуга, на Котај [Кутахија]. во 959 година  (1510). “. Како резултат на тоа, керамиката со слични спирални обрасци станала позната како „керамика од Златниот Рог“. 

Дури во 1930-тите историчарите на уметност целосно сфатиле дека различните стилови на керамика веројатно се произведувале во Изник.  Во 1957 година Артур Лејн, чувар на керамика во Музејот на Викторија и Алберт, објавил влијателен напис во кој ја прегледал историјата на производството на керамика во регионот и предложил серија датуми.  Тој предложил дека „Абрахам од Ќутахија“ се произведувала од 1490 до околу 1525 година, „Дамаск“ и „Златен Рог“ биле произведувани од 1525 до 1555 година и „Родос“ од околу 1555 година до крајот на Изничката керамика кон почетокот на 18 век. Оваа хронологија е општо прифатена. 

 Изник и Ќутахија 
десно|мини| „Авраам од Ќутахија“, веројатно направен во Ќутахија, датиран во 1510 г.
„Абраам од Ќутахија“ од 1510 година не е единствениот сад со можно потекло од Ќутахија. Оштетено шише со вода украсено во стилот „Златен рог“ има два натписи со подглазура со ерменско писмо; едниот, датиран од 1529 година, се однесува на епископот Тер Мартирос, а другиот се однесува на садот како „предмет на Котајс“.  Лејн тврдел дека е малку веројатно дека или „Абраам од Ќутахија“ или шишето со вода биле направени во Ќутахија.  Меѓутоа, последователните археолошки ископувања во Ќутахија откопале фрагменти од саксии во сино-бел стил кои биле оштетени за време на производството што дава доказ дека во градот се произведувала грнчарија.  Изгледа дека дизајните, материјалите и техниката на производство биле слични на оние што се користеле во Изник. Ќутахја е подалеку од Истанбул со помалку лесен пристап до главниот град и веројатно бил само мал центар за производство на керамика во 16 век.  Сепак, веројатно е дека дел од керамиката што во моментов е означена како „Изник“ била произведена во Ќутахија. Историчарот на уметност Џулијан Раби напишал: „Во моментов немаме друг избор освен да ја наречеме целата отоманска глазирана керамика од 16 и 17 век со генеричката ознака „Изничка“ и да се надеваме дека со текот на времето ќе научиме да ја препознаваме дијагностичката одлики на современата  керамика од Ќутахија. 

 Царски работилници во Истанбул 
Во првата половина на 16 век во Истанбул се произведувала и сино-бела керамика обоена со подглазура. Во зачуваната книшка за 1526 година, во која се запишани платите исплатени на занаетчиите вработени во османлискиот двор, е наведен керамичар од Тебриз со десет помошници.   Ќерамичарот веројатно бил еден од занаетчиите донесени во Истанбул откако Селим I привремено го зазел Тебриз во 1514 година. Работилниците за плочки се наоѓале во населбата Текфур Сарај во градот во близина на палатата Константин Порфирогенит Палеолог.  Се верува дека занаетчиите биле одговорни за сите плочки на царските згради до изградбата на џамијата Сулејманије во 1550-тите.  Повеќето од плочките биле украсени со обоени глазури користејќи ја техниката cuerda seca но во неколку случаи плочките биле обоени во кобалтно сина и тиркизна боја. Овие ќерамиди биле користени на облогите на фасадата на павилјонот на Светата мантија (Приватна одаја) во просторот на палатата Топкапи и во мавзолејот на Чобан Мустафа-паша (р. 1529) во Гебзе.   Највпечатливи примери се пет екстремно големи правоаголни плочки, 1,25 метри во должина, кои се дел од фасадата на Собата за обрежување на палатата Топкапи. Иако зградата датира од 1641 година, се верува дека плочките потекнуваат од претходна градба на истата локација што била подигната во 1527-1528 година. Овие големи плочки се украсени со многу елаборирани дизајни што укажуваат на блиска вклученост на дворските дизајнери.   

Иако нема преживеани записи кои детално го опишуваат производството на царската керамика, веројатно е дека грнчарите што ги изработувале плочките обоени со сино-бела глазура направиле и други предмети за дворот. Историчарот на уметност Ѓулру Нечипоглу предложил на царската работилница да и се припише необична позлатена светилка за џамија и украсна топка што доаѓаат од џамијата Јавуз Селим.  Светилката и топката имаат натписни ленти со глазура во кобалтно сина боја, но самата џамија е украсена само со куерда сека плочка.   Бројот на керамиџии вработени во царските работилници се намалил така што до 1566 година останале само тројца. Со изградбата на џамијата Сулејманије, Изник станал главен центар за производство на подглазурна плочки. 

 Милет (15 век) 
десно|мини| Фрагментарен сино-бел сад
Археолошките ископувања во Изник, спроведени од Октај Асланапа во раните 1960-ти, откриле дека градот бил важен центар за производство на едноставна глинена керамика многу пред воведувањето на сино-белите садови.  Ископувањата откриле фрагменти од она што е збунувачки познато како „Милкетска изработка“. Откривањето на отпадоци од печка потврдило дека керамиката била произведена локално. Името потекнува од откривањето на парчиња за време на ископувањата на германскиот археолог Фридрих Саре во Милет на западниот брег на Анадолија во раните 1930-ти. Бидејќи Милет имал долга историја како центар за производство на керамика, погрешно се претпоставувало дека керамиката се произведувала локално и станала позната како „Милетска“. Денес се верува дека Изник бил главниот центар за производство, со помали количини кои се произведувале во Ќутахија и Акчалан.  Ископувањата не дале јасен датум за керамиката, но се претпоставува дека припаѓа на 15 век. Археолошките докази од други локалитети во Турција сугерираат дека била произведувана во големи количини и широко распространета. 

Милетската „опрема“ користела тело од црвена глина покриена со бел лив кој бил обоен со едноставни дизајни под проѕирна алкална оловна глазура. Дизајните обично биле во темно кобалтно сино, но понекогаш и во тиркизна, виолетова и зелена боја.  

 Фритски порцелан 
лево|мини| Голема чинија, околу. 1480 година
Од крајот на 15 век, грнчарите во Изник почнале да произведуваат производи што биле украсени во кобалтно сина боја на бел фритвер под чиста глазура. И техниката на производство и дизајнот на долната глазура биле многу различни од оние што се користеле во производството на Милет. Овој порцелан се правел на Блискиот Исток од 13 век. 

Фритскиот порцелан е композитен материјал направен од кварцен песок измешан со мали количини ситно мелено стакло (наречено фрит) и малку глина. Кога се пече, стаклениот фрит се топи и ги врзува другите компоненти заедно. Во 13 век, градот Кашан во Иран бил важен центар за производство на фритвер.  Абу'л-Касим, кој потекнувал од семејство на грнчари во градот, напишал трактат за скапоцени камења во 1301 година, кој вклучувал поглавје за производство на фритвер.  Неговиот рецепт специфицирал тело од фритвер што содржи мешавина од 10 делови силициум диоксид до 1 дел стаклен фрит и 1 дел глина. Не постои еквивалентен трактат за изработка на керамика во Изник, но анализата на преживеаните парчиња покажува дека грнчарите во Изник користеле приближно слични пропорции. Кашанскиот фрит се подготвувал со мешање кварц во прав со сода која делувала како флукс. Смесата потоа се загревала во печка. Во Изник, како и кварцот и содата, бил додаван и оловен оксид. 

Со оглед на тоа што на пастата за фритвер и недостасувало пластичност и било тешко да се работи на тркалото, садовите ретко се правле во едно парче. Наместо тоа, тие биле формирани во посебни делови на кои им било дозволено да се исушат, а потоа залепени заедно со помош на паста за фрит. Оваа адитивна техника значела дека постоела тенденција конечните садови да имаат малку аголни форми.  Садовите речиси сигурно се правеле со помош на калап закачен на грнчарско тркало. Грутка паста за фритвер би била расукана во лист слично како кога готвачот растура пециво. Листот би бил ставен на калапот за да се формира внатрешноста на садот. Долната страна на садот би била обликувана со шаблон додека калапот се ротира на тркалото. Кога пастата делумно ќе се исуши, работ би бил извајан рачно. 
мини|Голема чинија (полнач), 1500–1510 година
Телото на фритверот било обложено со тенок слој. Имал сличен состав на пастата за фритвер што се користи за телото, но компонентите биле поситно мелени и повнимателно избрани за да се избегнат нечистотии од железо што би ја обезбојувале белата површина. Веројатно е додадено и органско врзивно средство.  Иако во својот трактат Абу'л-Касим препорачал садовите за фрит да се исушат на сонце пред да бидат украсени, веројатно е дека керамиката во Изник добила печење со „бисквити“.  Керамиката била насликана со пигменти кои биле измешани со стаклен фрит и мелени во влажна тава. За некои дизајни, контурите биле пробиени низ матрицата. 

Во раниот период за украсување се користела само кобалтно сина боја. Кобалтната руда најверојатно била добиена од селото Камсар во близина на градот Кашан во централен Иран.  Камсар долго време бил важен извор на кобалт и е спомнат од Абу'л-Касим Камсарин во својата расправа.  Од околу 1520 година во палетата е додаден тиркиз ( бакарен оксид). Потоа следеле виолетова (манган оксид), зелена, сива и црна боја. Специфичното светло-црвено било воведено околу 1560 година . Дури и по воведувањето на низа различни пигменти, садовите понекогаш сè уште се произведувале со ограничена палета. 

Стоката била застаклена со глазура од олово- алкален калај, чиј состав според анализите е утврдено дека е олово оксид 25-30 проценти, силициум диоксид 45-55 проценти, натриум оксид 8-14 проценти и калај оксид 4-7 проценти.Henderson, Julian, "İznik pottery, a technical examination" in . Калај оксидот често се користи за да се направи глазура непроѕирна, но во Изник останува во раствор и е проѕирен. 

Абу'л -Касим ја опишал употребата на земјени садови со соодветен капак.  Иако садовите од Милет биле наредени во печката едни врз други, разделени со шпорети, недостатокот на траги на садовите од Изник сугерира дека биле користени сагари. 

 Сино-бела (1480-1520) 
десно|мини| Џамиска светилка со лотоси в. 1510 година. Слично на четири светилки што виселе во мавзолејот на Бајазит II во Истанбул
Во последните децении на 15 век, грнчарите во Изник почнале да произведуваат сино-бела керамика со фритвер со дизајни кои биле јасно под влијание на отоманскиот двор во Истанбул. Нема преживеани пишани документи кои даваат детали за тоа како дошло до ова. Најраното специфично спомнување на керамиката од Изник е во сметките за царските кујни на палатата Токапи за 1489–1490 година, каде што е забележано купување на 97 садови.  Најраните предмети за податоци се сино-белите гранични плочки што го украсуваат мавзолејот (турбе) во Бурса на Шехзаде Махмуд, еден од синовите на Бајазит II, кој починал во 1506–1507 година.  

Терминот „Аврам од Ќутахија“ се применува на раната сино-бела керамика од Изник бидејќи еверот „Аврам од Ќутахија“, кој датира од 1510 година, е единствениот документиран сад. Историчарот на уметност, Џулијан Раби, тврди дека терминот е погрешен бидејќи еверот е нетипичен и наместо тоа го предложил терминот „Баба Накаш“ по името на водечкиот дизајнер прикачен на царскиот двор во Истанбул.  Најраните преживеани предмети од фритвер од Изник, кои датираат веројатно околу 1480 година, се верува дека се група садови обоени во темно кобалтно сино во кое голем дел од густата декорација е во бела боја на сина позадина. Садовите имаат посебни области со отомански арабески и кинески цветни дизајни. Комбинацијата на овие два стила се нарекува Руми-Хатаи каде Руми ги означува отоманските арабески обрасци, а Хатаи цветните инспирирани од Кина.  Се верува дека многу од прецизно насликани арабески мотиви од овој ран период се под влијание на османлиската металопреработка.  

Иако и употребата на кобалтно сино на бела позадина и обликот на големите јадења била јасно под влијание на кинескиот порцелан од династиите Јуан и Минг, раните садови со изничка керамика не биле директни копии на кинески дизајни. Во некои парчиња, декорацијата користела само дизајни од Руми. 

Во текот на првите две децении на 16 век, дошло до постепено менување на стилот со воведување на посветла сина боја, поголема употреба на бела позадина и поголема употреба на цветни мотиви.  Од овој период датираат четири џамиски кандила од мавзолејот на султанот Бајазит II во Истанбул кој бил изграден во 1512–1313 година.  Петтата светилка која веројатно исто така потекнува од мавзолејот сега се наоѓа во Британскиот музеј.  Овие светилки се со слична форма на стаклените светилки од Мамелучкиот период. Постоела традиција да се закачуваат керамички светилки во џамиите што датира од најмалку 13 век. Непроѕирните керамички светилки би биле целосно бескорисни за осветлување и наместо тоа служеле симболична и украсна функција.  Светилките од мавзолејот на Бајазит II се украсени со ленти од геометриски мотиви и куфички натписи, но околу центарот тие имаат многу истакната широка лента која содржи големи розети и стилизирани цветови од лотос. 

 Сулејман Величествениот 
мини| Продавачи на овошје кои носат керамички тегли пред султанот Мурад III, околу 1582 година.
По освојувањето на Цариград во 1453 година, османлиските султани започнале огромна градежна програма. Во овие згради, особено оние што ги нарачале Сулејман, неговата сопруга Хурем (Рокселана) и неговиот голем везир Рустем-паша, биле користени големи количини плочки. Само џамијата Султан Ахмед во Истанбул („Сината џамија“) содржи 20.000 плочки. Рустем-пашината џамија е погусто поплочена и во палатата Топкапи интензивно се користеле плочки. Како резултат на оваа побарувачка, плочките доминирале во производството на Изничката керамика.

За време на Сулејман Величествениот (1520–66), побарувачката за производи од Изник се зголемила. Биле произведувани бокали, висечки светилки, чаши, чинии и садови, инспирирани од металната работа и осветлените книги, како и од кинеската керамика. Многу големи садови за јадење биле направени со полабави дизајни, вклучувајќи бродови, животни, дрвја и цвеќиња. Се чини дека садовите се направени за изложување, бидејќи повеќето имаат дупнати стапала за да можат да се закачат, но забележано е и дека се изгребани од употреба.  Дизајните во 1520-тите го вклучуваат стилот на саз во кој долгиот, назабен лист на саз (трска), динамички распореден, е избалансиран со статични форми на розета. Во втората половина на шеснаесеттиот век бил воведен и поприродниот quatre fleurs стил кој користел репертоар од стилизирани лалиња, каранфили, рози и зумбули. Го промовирал Кара Меми (Кара Мехмед Челеби) кој до 1557/8 година бил главен уметник на дворот на султанот Сулејман. 

 Златен Рог (1530-1550) 
Таканаречениот „Златен Рог“ бил варијација на сино-белата декорација која била популарна од доцните 1520-ти до 1550-тите.  Под тоа име биле именувани така бидејќи во областа Златен Рог во Истанбул биле ископани парчиња во овој стил.  Подоцна било увидено дека керамиката била изработена во Изник бидејќи некои мотиви на садовите многу личат на оние што се користени на другите сино-бела керамика од Изник.  Декорацијата се состои од низа тенки спирали украсени со мали листови. Тесните обрачи на садовите се насликани со шаблон. Дизајнот е сличен на осветлените спирални свитоци кои се користат како позадина на Тугра на султан Сулејман, или царски монограм. Џулијан Раби го користел терминот „Спирална опрема од Тугаркеш “ бидејќи тугракешите биле специјализирани калиграфи во отоманскиот двор.  Поранешните садови биле обоени во кобалтно сина боја, додека подоцнежните садови често вклучуваат тиркизна, маслинесто-зелена и црна боја.  Голем број садови кои датираат од овој период го покажуваат влијанието на италијанската керамика. Малите чинии се слични по форма на садовите со мајолика тондино кои биле популарни во Италија помеѓу 1500 и 1530 година  

 Дамаск (1540 – 1555) 
десно|мини| Џамиска ламба, веројатно направена за Куполата на карпата во Ерусалим, датирана 1549 година
Таканаречениот „Дамаск-стил“ бил популарен во времето на Сулејман Величествениот од 1540 до 1555 година. Садовите за прв пат биле украсени со зелено и бледо виолетова, покрај кобалт сина и тиркизна боја, и формирале премин кон полноправна полихромна керамика.  Колекционерите на уметнички дела погрешно верувале дека потекнуваат од Дамаск во втората половина на 19 век.  Името е особено погрешно бидејќи плочките со слична палета на пастелни бои и цветни дизајни биле направени во Дамаск од втората половина на 16 век.  

Клучен предмет од овој период е керамичкиот сад во форма на џамиска ламба со впишан датум кој сега се наоѓа во Британскиот музеј. Тоа е најдобро документирано сочувано парче на изничка керамика и им овозможува на научниците да ги поправат датумите и потеклото на другите предмети. Светилката е откриена на Храмовата Гора во Ерусалим во средината на 19 век и се верува дека е поврзана со обновувањето на Куполата на карпата иницирана од Сулејман Величествениот.   Околу основата на светилката има низа испишани пораки кои го даваат името на украсувачот (Мусли), посвета на светителот на Ешрефзаде Руми и датумот  956 година во месецот Џумадал-Ула (н.е 1549). Светилката е украсена во зелена, црна и две нијанси на сина боја. Дизајнот вклучува бледо сини облаци, арабески од мали размери на зелена почва и ред пупки од лале во темно-сино. Светилката може да се користи за датира група други садови, вклучително и некои големи базени. Иако сливовите се сосема различни од светилката во целокупниот стил, секој слив споделува мотиви присутни на светилката.   Има само две преживеани градби со плочки кои користат виолетова шема на бои. Најраната е бањата Јени Каплиџа во Бурса каде што ѕидовите се покриени со шестаголни плочки поставени на нивните точки. Плочките се украсени со арабески и цветни мотиви обоени во сина, тиркизна, маслинесто зелена и виолетова боја. Има девет различни дизајни. Плочките првично биле поставени во друга зграда, но биле пренесени во бањата Јени Каплиџа кога била обновена од големиот везир Рустем-паша во 1552-1553 година. Плочките веројатно потекнуваат од доцните 1540-ти.  

Другата зграда е џамијата Хадим Ибрахим-паша во Силиврикапи во Истанбул, која била дизајнирана од царскиот архитект Мимар Синан и завршена во 1551 година. Под портимот на северната фасада се наоѓаат три поплочени панели и две тркалезни табли. Панелите имаат бели букви со тулут резервирани на темно кобалтно сина позадина. Помеѓу буквите има цвеќиња во виолетова и тиркизна боја. Во рамките на џамијата над михработ има голема плоча со плочки обоени во кобалтно сина, тиркизна и темно маслинесто зелена боја.  

 Полихромна керамика (1560–1600) 
десно|мини| Поплочен панел под тремот на Рустем-пашината џамија во Истанбул, в. 1561 година

 Плочки 
Почнувајќи од средината на 16 век, грнчарите во Изник почнале да произведуваат обоени плочки за фритвер за украсување на царските згради дизајнирани од главниот архитект Мимар Синан.  Не е познато како точно е ова организирано, но Синан како архитект речиси сигурно бил вклучен во координирањето на дизајнот на ќерамидите со архитектурата на зградите. 

Потребни биле големи количини плочки. Во 1550-тите и раните 1560-ти грнчарите во Изник правеле плочки за џамијата Сулејманије во Истанбул,  мавзолејот на Хурем Султан (Рокселана) (завршен во 1558 година),  Големата џамија во Адана (околу 1560 година),   Рустем-пашината џамија во Истанбул (завршена околу 1563 година),  и мавзолејот на Сулејман I (завршен во 1567 година).  Мавзолеите на Сулејман I и на неговата сопруга Хурем Султан се наоѓаат во просторот на Сулејманија џамија во Истанбул. 

Светло-црвената боја била воведена со употреба на железо што содржи жлеб нанесена како лизгање под глазурата. Црвената боја би станала вообичаена одлика на Изничките плочки и керамика.   Зграда со плочки со црвена боја е џамијата Сулејманије во Истанбул, која била дизајнирана од страна на царскиот архитект Мимар Синан и завршена во 1557 година. Повторувачките правоаголни плочки имаат цветен шаблон како матрица на бело тло. Цветовите се главно сини, но има и тиркизна, црна и црвена боја.  Надвор од џамијата на северната фасада во дворот, прозорците имаат правоаголни табли со текст од Куранот. Белите букви се напишани со тулутско писмо на темно сина земја. Декорацијата на овие плочки ја вклучува и црвената боја. 

Следниот голем споменик дизајниран од Синан била Рустем-пашината џамија која била завршена во 1563 година. За разлика од воздржаната употреба на плочките во Сулејманија џамијата, површините во внатрешноста и фасадата под портот на влезот се раскошно украсени со плочки.  Користени се повеќе од 80 различни дизајни. Повеќето од плочките се во панели со повторувачки обрасци каде што секоја плочка е идентична со другите. Џамијата е прва со црвени лалиња и каранфили инспирирани од Кара Меми. Михработ е украсен со ќерамиди обоени со тенко кафеаво-црвена боја, но во другите делови на џамијата има плочки со дебелиот восочен црвен релјеф.  Виолетовата боја употребена со „дамаск опрема“ не ја комбинирала добро црвената боја и само неколку споменици ги користат двете бои. Виолетова боја е употребена со црвено на плочата со плочки на која е прикажана цветна слива под портот лево од влезот на Рустем-пашината џамија во Истанбул.  

„Дамаск“ користел зелена боја - зелена со сивкав тон. Оваа боја ретко се користела на плочките на мавзолејот на Хурем Султан (Рокселана) (1558), но зелената не била користена на плочките на Големата џамија во Адана (околу 1560) ниту на мавзолејот на Рустем-паша (1562).  Со исклучок на плочата со плочки над надворешната врата која е додадена подоцна, ниту една од плочките во Рустем-пашината џамија не вклучува зелена боја во нивната декорација.  Светлото смарагдно зелено било воведено за прв пат на портиските панели на мавзолејот на Сулејман во погребната градина на комплексот Сулејмание,  кој бил завршен во 1567 година. 

 Грнчарство 
десно|мини| Светилка од Сулејманија џамија в. 1557 година
Важен предмет во проучувањето на керамиката од Изник е џамиска ламба која сега се наоѓа во музејот Викторија и Алберт во Лондон.  Се верува дека светилката е направена за џамијата Сулејманије во Истанбул, која била завршена во 1557 година. Кандилото е најраниот предмет од познат датум со боле-црвена декорација што требало да стане карактеристична одлика на керамидите и керамиката од Изник.   Црвената боја на светилката е тенка, кафеава и нерамна. Се верува дека неколку преживеани садови кои користат слична тенка црвена боја датираат од истиот период.  

Нема сочувани садови со датум помеѓу светилникот на Купола на карпата од 1549 година до 1606/7 година.   Многу плочки преживеале на градби со познат датум и иако дизајните генерално се разликуваат од оние што се користат на керамиката, често е можно да се одреди приближниот датум со споредување на композицијата и мотивите со оние на плочките. 

 Садови за јадење 

 Други предмети 

 Пад (1600–1700) 
Кон крајот на 16 век се забележува значително опаѓање на квалитетот на керамиката произведена во Изник.  Ова е поврзано со губењето на покровителството од страна на османлискиот двор и со наметнувањето фиксни цени во период на инфлација.  Друг важен фактор бил тоа што од средината на 16 век сè поголеми количини кинески порцелан биле увезени во Турција. Занаетчиите од Изник не успеале да се натпреваруваат со висококвалитетниот увоз и наместо тоа, произведувале керамика со грубо обоен рустичен дизајн.  Иако кинескиот увоз не се натпреварувал со локално произведените плочки, имало малку нови царски градби и затоа мала побарувачка. Дури и кога дворот барал плочки како за мавзолејот на Ахмед I изграден помеѓу 1620 и 1623 година, ниските цени довеле до пад на животниот стандард на грнчарите. Тие одговориле со наоѓање нови пазари надвор од наметнатиот отомански систем на цени. Плочките биле извезувани во Каиро, каде што биле користени за украсување на џамијата Аксункур, која била реконструирана од Ибрахим-ага во 1651-52 година.   Плочките биле извезени и во Грција каде во 1678 година манастирот Голема Лавра на Света Гора бил украсен со полихромни плочки испишани со грчки букви.   Сепак, имало опаѓање на обемот на произведената керамика и до средината на 17 век останале само неколку печки.  Последната датирана керамика се садови со груби унцијални грчки натписи е од 1678 година. Грнчарските садови кои ги комбинираат традиционалните дизајни на Изник со модерни теми сега се произведуваат за туристичка трговија во Ќутахја. 

Белешки

 Наводи 

Извори







.

 Надворешни врски 


 Photographs of Iznik tiles in Istanbul taken by Dick Osseman

Категорија:Турска култура
Категорија:Турска уметност
Категорија:Грнчарство
Категорија:Изник