Симфонија бр. 7 (Шостакович)

Дмитриј Шостакович - Симфонија бр. 7 во С-дур, Оп. 60, нареченa 'Ленинград', започната во Ленинград, завршена во градот Самара (тогаш познат како Кујбишев) во декември 1941 година, а премиерно била изведена во Ленинград, на 5 март. 1942.

Била посветена на Ленин, ноба крајот била посветена на опколениот град Ленинград, каде што за првпат била изведена -  во страотни околности на 9 август 1942 година, речиси една година по Опсадата на Ленинград од Нацистичка Германија и Фински сили.

Концерот бил  емитуван на разглас низ градот и до германските сили во знак на издржливост и пркос. „Ленинград“ набрзо станала популарна во  Советскиот Сојуз и Западот како симбол на отпорот кон фашизмот и тоталитаризмот, делумно благодарение на микрофилмирањето на партитурата во Самара од страна на композиторот и неговото тајно предавање, преку Техеран и Каиро , до Њујорк (град), каде што Артуро Тосканини ја диригирал на  (19 јули 1942 година).Симфонијата  се смета за главен музички тестамент за 27 милиони советски луѓе кои ги загубија животите во Втората светска војна, а често се изведува и на гробиштата во Ленинград, каде што се погребани половина милион жртви од 900-дневната Опсада на Ленинград.

 Должина и форма 
Најдолгата симфонија на Шостакович - една од најдолгите во целиот репертоар - вообичаено трае околу 75 минути  - но има големи интерпретативни разлики со текот на годините: славната снимка на Леонард Бернштајн од 1988 година ѕтаела 85 минути. Делото има четири ставови.

I Алегрето
Овој став е во соната форма и трае околу половина час; има вообичаени два спротивставени теми, но нема развоен дел, ова се заменува со темата „инвазија“. Започнува со возбудлива, величествена тема на сите гудачи, а потоа оуште повее е потенциран преку дувачите. Темата се развива во мотивска разработка преку гудачите кои свираат во долги октави. Подоцна, следи разработка со побавно темпо проследено со побавно, помирно темпо дел водено од флејти и виолончела и контрабаси, за да прејде во  маршот на „инвазијата“: 22-такта, предводена од тапани остинато што ќе го потенцира ритамот. Наликува на Болеро на Морис Равел, но маршот е изведен од "Da geh' ich zu Maxim" од Веселата вдовица" на Франц Лехар и за неговата тема од операта  Лејди Магбет од областа Мценск.  Следува побавен дел : со потенцирање на звуците од  фагот соло (воведено со соло кларинет), потоа мека, движечка рекапитулација на првата тема свирена од гудачите. Краткатакода ја претставува темата за инвазијата , свирена од соло труба и перкусии.

II. Модерато (поко алегрето)
Ова е најкраткиот став на симфонијата. Шостакович го нарекол и цкерцо и  лирско интермецо. З

Започнува со тивка,  тема изведена од гудачите. Некои аспекти на меѓусебната мелодиска разработка на виолините создаваат форма на фуга. Неколку моменти подоцна, соло обоа свири голема варијација на мелодијата. Другите инструменти продолжуваат со свои мелодии неколку моменти подоцна. Потоа, во средината на ставот, дрвените дувачки инструменти изведуваат , пискава тема, проследено со металните дувачки инструменти, потоа гудачи, па дрвени дувачки инструменти. Ова на крајот води до брз, величествен премин кој е уште еден остинато, но различен од темата за инвазијата во првиот став. Преостанатата третина од ставот е многу слична на почетокот.

III. Адаџо
Третиот став (15–20 минути) е структуриран слично како и вториот, со бавна почетна тема, побрз среден дел што го евоцира првиот став и рекапитулација на почетната тема. Шостакович  место изјавил дека се надевал дека ќе го прикаже Ленинград во самракот, неговите улици и насипите на Нева. Дрвените дувачки инструменти, започнуваат со бавни, издржани ноти, акцентирани од англиските рогови. Оваа едноставна тема оди во ритам и е проследена со декламаторна тема свирена од виолини. Дувачите ја повторуваат темата на гудачите, која гудачите ја преземаат со уште една кратка варијација. Ова директно преминува во побрз и пожесток премин. Виолините се враќаат со почетната тема на движењето. Ова се зацврстува во  пасус  со остинато кај контрабасите. Ова води во силен развоен дел кој го евоцира првиот став. Сепак, пасусот завршува брзо, со дрвените дувачки инструменти што ја враќаат оригиналната тема, повторно одекнувана од гудачите, исто како и на почетокот. Последната третина од ставот продолжува во оваа насока.

IV. Алегро нон трпо
Ова започнува со тивка, мелодија изведена од гудачите . Виолините ги изведуваат високите ноти, а накратко се споени со дрвенидувачки инструменти. Виолончелата и контрабасите наеднаш започнуваат брза мелодија слична на марш, на која одговараат сè побрзо виолините. 
Оркестарција

Делото е напишано за голем оркестар составен од:

Дрвени дувачки

3 Флејта (второ удвојување алт флејта; трето удвојување пиколо)
2 Обоа
англиски рог
3 кларинет во Б и А (трето удвојување Е-рамен кларинет)
Бас кларинет
2 Фагот
Контрафагот

Дувачки метални инструменти
8 Француски рог
6 Труба
6 Тромбон
 Туба

Ударни инструменти
5 Тимпан
Бас тапан
Замка барабан (барем еден; се препорачуваат два до три)
Цимбал
Гонг Там-Там
Триангал
Дајре
Ксилофон

Инструменти со дирки
Пијано

Гудачки инструменти
2 Харфа
16 1. Виолина
14 2. Виолина
12 Виола
10 Виолончело
8 Контрабас

Преглед

Состав

"Музика за теророт"
Постојат спротивставени претпоставки за тоа кога Шостакович ја започнал симфонијата.

Симфонискиот оркестар на Ленинград ја најавил премиерата на Седмата симфонија за нејзината сезона 1941–1942 година. 
Симфонијата е биде своевидна музичка легенда која во време на тешка блокада на Ленинград од страна на германските фашисти, кога луѓето умирале на улица од глад, исцрпеност, болест, низ целиот Ленинград изведбата на оваа симфонија е биде како поткрепа, издржливост, храброст изразена преку музичка возвишеност во најтешките денови за жителите на еден град


 Премиера на симфонија во опколениот Ленинград 
Премиера на Симфонијата бр. 7 во Ленинград се одржа на 9 август 1942 година во Големата сала на Ленинградската филхармонија. Оркестарот Ленинградскиот радио комитет беше под диригентство на  Карл Елиасберг. Во деновите на блокадата, некои музичари умреле од глад. Пробите биле откажани во декември. Кога продолжија во март, можеа да свират само 15 ослабени музичари. За да се надополни големината на оркестарот, музичарите мораа да бидат отповикани од воените единици.

Обележја 
 Во 1985 година, на ѕидот на Филхармонијата била поставена спомен плоча со текст: „Овде, во големата сала на Ленинградската филхармонија, на 9 август 1942 година, оркестарот на Ленинградскиот радио комитет, под диригент К. И. Елиасберг. , ја изведе Седмата (Ленинградска) симфонија на Димитриј Шостакович. 
 Во 2006 година, дел од улицата Рабочаја во Самара, беше применувана според седмата симфонијаВЕРА И ПОБЕДА В СИМФОНИИ № 7 ШОСТАКОВИЧА.

На Запад
Шостакович бил познат на Запад пред војната. Кога веста за седмата брзо се проширила во британскиот и американскиот печат, популарноста на композиторот пораснала. За време на војната, делото било многу популарно и на Запад и во Советскиот Сојуз како олицетворение на борбениот руски дух. Американската премиера, во јули 1942 година, беше од Симфонискиот оркестар на NBC под диригентство на Артуро Тосканини, емитувана на радио од NBC и зачувана на дискови за транскрипција; RCA ја издаде снимката на ЛП во 1967 година и подоцна ја реиздаде на ЦД. Симфонијата беше свирена 62 пати во Соединетите Американски Држави во сезоната 1942–43.

Филмска верзија
На 31 јануари 2005 година во Санкт Петербург беше премиерно прикажана филмска верзија на Симфонијата, со Св. Петербуршки академски симфониски оркестар, под диригентство на синот на Шостакович Максим Шостакович придружувајќи го филмот во режија на Георги Параџанов, направен од документарни материјали, вклучително и филм за опсадата на Ленинград. На претставата гостуваа многу преживеани од опсадата. Вдовицата на композиторот Ирина дејствуваше како консултант за сценарио на проектот, а неговите музички советници беа Рудолф Баршаи и Борис Тишченко. Филмот и изведбата беа повторени, со истите уметници, во Лондон на 9 мај 2005 година во Ројал Алберт Хол.

Забележителни снимки
Снимките од оваа симфонија вклучуваат:
ОркестарДиригентДисконската компанијаYear of RecordingFormatЛенинградската филхармонијаЕвгениј МравинскиМелодија1953ЛПМосковска филхармонијаКирил КондрашинМелодија1976ЛПЛондонска филхармонијаБернард ХаитинкДека1979ЛП/ЦДСимфониски оркестар на ЧикагоЛеонард БернштајнДојче Грамофон1989ЦДКонцертгебау оркестарМарис ЈансонсRCO во живо2006 (снимање во живо)САЦД

Наводи

 Литература 








 „Русов Л.А.“ „Ленинградска симфонија. Диригент е Евгениј Александрович Мравински. 1982. // Иванов С.В.'' Непознат социјалистички реализам. Ленинградско училиште. - Санкт Петербург: НП - Печати, 2007. - 109 стр.

  }



 Јарустовски|автор=[[Јарустовски, Борис Михајлович|Јарустовски Б. =Наука|страници=|страници=371|isbn

Надворешни врски
 Full orchestral score  from the New York Philharmonic's archives
 Д. Д. Шостакович. Опус 60. Симфония № 7 до мажор на официальном сайте Дмитрия Шостаковича
 Opus 60 — 60 лет спустя…
 Инго Метцмахер — 7 симфония Шостаковича (Classica.FM)
 Другая Седьмая

Категорија:Дела од Димитриј Шостакович
Симфонија бр. 07 (Шостакович)
Категорија:Култура во Санкт Петербург
Категорија:Композиции од 1941 година
Категорија:Композиции во Ц-дур
Категорија:Композиции во це-дур