Арктички синец

Plebejus glandon (de Prunner, 1798)
 Papilio orbitulus Esper, 1800
Категорија:Статии со микроформати за вид
Agriades glandon, арктичко сино или Glandon blue, е вид на пеперутки од фамилијата Lycaenidae.Agriades glandon, Catalogue of Life (LepIndex) Го има во Евроазија и Северна Америка.

 Опсег 
Во Северна Америка, овој вид се наоѓа од Алјаска на исток до Њуфаундленд, на југ преку планините до Вашингтон, северна Аризона и северно Ново Мексико. Во Европа, го има во планинските области како Пиринеите и Алпите, како и на далечниот север. Го има и во делови од Русија, вклучувајќи го Сибир и Камчатка, а може (ретко) и да се најде на Балканскиот Полуостров. Нејзините живеалишта вклучуваат арктичка тундра, субарктички и субалпски шуми, планински ливади и мочуришта. 
лево|мини|248x248пкс
Распонот на крилата е 17-26мм. Горните страни на машките крила се со сребрена боја, челично сина или сјајна сина и стануваат сè покафеави кон рабовите. Горните страни на женските крила се речиси целосно кафеави, но со малку синкаво опрашување во базалниот регион. Инциденцата на затемнување се зголемува со надморската височина на местото на живеење. Сите крила обично имаат мали, темни дамки на дискот кои понекогаш се опкружени со бело. И двата пола имаат црни точки со бел раб на бледо-сиво-кафеавиот долен дел, на предната долна страна, додека долната страна на задните крилја открива впечатливи бели дамки и повремено точки со портокалова боја на сиво-кафеава тло.

И покрај големата географска варијабилност во моделот на крилото, видот во Европа јасно се разликува од другите синкасти видови. Само два вида се преклопуваат во опсегот во Европа. На Алпите и Пиринеите, полокалната и поретка, Aricia nicias, има фини ознаки на долната страна и бела лента. На Пиринеите, Agriades pyrenaicus исто така може да лета на истите локации. Кај овој вид, подмаргиналните точки на долната страна на предното крило се задебелени црни, а не слабо сиво-кафеави, а црните ознаки на долната страна на задните крила се релативно значително намалени или отсутни. Други слични видови не се преклопуваат во дистрибуцијата. Тие се Agriades zullichi (Шпанија) и Agriades aquilo (Арктичка Европа), и понекогаш се сметаат за подвидови на Agriades glandon.

 Екологија 
Пеперутката лета од средината на мај до септември во зависност од локацијата.Arctic Blue, Butterflies of Canada

 Подвидови и таксономија 
Опишани се неколку подвидови : 

 А. g. glandon (de Prunner, 1798) (Пиринеи, Алпи)
 А. g. aquilo (Boisduval, 1832) (Арктичка Европа и Арктичка Канада)
 А. g. franklinii (Кертис, 1835) (Алјаска)
 А. g. wosnesenskii (Ménétriés, 1855) (Среднесибирско, североисточен Сибир, Камчатка) ги има бледите точки на долната страна помали и пошироко одделени една од друга, особено на задното крило.
 А. g. rustica (Едвардс, 1865) (Колорадо)
 А. g. aquilina (Штаудингер, 1901) (поларна тундра на Сибир)
 А. g. megalo (Мекдано, 1927) (Британска Колумбија)
 А. g. bryanti (Леуслер, 1935) (Алјаска, северозападни територии)
 А. g. lacustris (Фримен, 1939) (Манитоба)
 А. g. centrohelvetica Rezbanyai-Reser, 1981 (Швајцарија)
 А. g. punctatus Остин, 1998 година (Аризона)
 А. g. cassiope Емел и Емел, 1998 година (Калифорнија)
 А. g. kelsoni Емел и Емел, 1998 година (Калифорнија)
 А. g. ustjuzhanini Yakivlev & Churkin, 2003 (Монголија)
 А. g. saluki Чуркин, 2005 година
 А. g. brutus Чуркин, 2005 година (источни планини Сајан)
 А. g. rubini Чуркин, 2005 година (источен Казахстан)
 А. g. batchimeg Чуркин, 2005 година (Монголија)
 А. g. labrador Шмит, Скот и Кондла, 2006 година (Лабрадор, Њуфаундленд)

Односите помеѓу овие таксони сè уште не се целосно разбрани. Многу автори го третираат А. g. aquilo како посебен вид. Некои автори, исто така, сметаат дека сите горенаведени северноамерикански подвидови припаѓаат на еден посебен вид, кој го нарекуваат Agriades franklinii. Подвидовите rustica и cassiope понекогаш исто така се третираат како валидни видови.

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Арктичко сино, пеперутки и молци од Северна Америка
 Лепидоптера од Норвешка