Смрекова млечка

Смрекова млечка (латински:Lactarius deterrimus), исто така позната како лажна шафранска млечна шапка или портокалова млечна шапка, е вид на габа од фамилијата Russulaceae. Габата создава плодни тела со средна големина ( печурки ) со шапка од портокалова боја до 12 см, на кои се појавуваат зелени дамки во старост или ако се повредени. Нејзинот латекс со портокалова боја личи во извалкана кафеава боја во рок од 30минути. Смрекова млечка е микоризална габа која се поврзува со норвешката смрека и мечкино грозје. Видот е распространет во Европа, но се нашол и во делови од Азија. Визуелно сличен вид во САД и Мексико не е тесно поврзана со европскиот вид. Плодните тела се појавуваат помеѓу крајот на јуни и ноември, обично во шумите од смрека. Иако габата се јаде - како и сите печурки Млечки (печурки) од делот јадливи млечки - нејзиниот вкус е често горчлив и не е многу ценет. Плодните тела се користат како извор на храна за ларвите на неколку видови инсекти. Смрекова рујница  може да се разликува од сличните видови  Млечки (печурки) по разликата во микоризниот домаќин или бојата на латексот.

 Таксономија и класификација 
Иако габата е една од најчестите во Средна Европа, овој вид не бил валидно опишан до 1968 година од германскиот миколог Фридер Грогер.  Пред ова, L. deterrimus се сметал за разновидност на Рујницата ( L. deliciosus var. piceus, опишана од Мирослав Смотлача во 1946 година).  По Роџер Хајм и А. Леклер го опишал L. semisanguifluus во 1950 година, оваа габа била наречена втора.  L. fennoscandicus била одвоена од L. deterrimus во 1998 година од Annemieke T. Verbeken и Jan Vesterholt и била класифицирана како посебен вид.

Епитетот детеримус е латински, а Грогер го избрал за да ги истакне лошите вкусни својства на печурката, како што се горчливиот послевкус и често тешките наезди од отрепки. Суперлативот „dēterior“ (што значи помалку добро)  значи „најлошиот, најсиромашниот“.  Печурката е попозната како „млечна шапка со лажен шафран“.

 Одлики 

 Макроскопски одлики 
алт=High and low angle shot of two young fungi|десно|мини| Додека шапките на старите плодни тела обично се во облик на инка, младите примероци имаат позаоблени шапки.
Шапката е од 3-10 см, ретко до 12 см  широки и повеќе или помалку центрифугални и кружни. Таа е во рана фаза конвексна и извиткана на благо витканиот раб, и втисната во центарот, а подоцна рамна, втисната во облик на инка. Кожата на шапката е гола, мрсна на влажно време и малку сјајна кога е сува. Шапката е од мандарина до портокалово-кафеава, потемна зонирана кон рабовите и досадна главно жолто-кафеава. Во старост или по студ или мраз, повеќе или помалку ја менува бојата во валкана зеленикава или зелено-забележана.

Густите ламели кои наликуваат на лак се бледо-портокалова до бледо окер и на дршката се басификсирани или малку повратни. Тие се кршливи и измешани со пократки ламели (кратки жабри кои не се протегаат целосно од рабовите на шапката до дршката), како и делумно чаталење во близина на дршката. Во старост или во случаи на повреда, тие добиваат првично темноцрвени, подоцна сиви зелени дамки. Отпечатокот на спори е бледо окер.  
лево|мини| Детали на сликата од долната страна на шапката со претежно портокалова боја, делумно вкрстени поврзани жабри
Главно долгата и цилиндрична шапка е црвеникаво портокалова. Од 4-8 см   (ретко 10 см ) дола,1-1,5 см   широка. Врз основа често е малку задебелена или помпезна и станува шуплива внатре. На диспозицијата на ламелата се среќаваат расцветани кружни зони.

 Микроскопски одлики 
Спорите од ротанд до елипсоид се 7,5-10 Мм долга и 6–7,6 Мм широка. Површинската орнаментика се протега до 0,5 Високи Мм и главно се од брадавици и кратки, широки гребени, кои се поврзани преку неколку фини линии за да формираат нецелосна мрежа (ретикулум). Супрахиларната област, јасно ограничена зона над апикулусот, е слабо амилоидна. Базидиите (клетките што носат спори) се четири спори и се со димензии 45-60 × 9,5-12 Мм. Тие се приближно цилиндрични до малку клештести и често имаат капки масло или зрнесто тело. Стеригмата се 4,5-5,5 долга Мм. Плевроцистидиите со тенкоѕиди се ретки, но малку вообичаени во близина на работ на жабрените. Тие се испакнати и се 45–65 Мм долга и 5–8 широки Мм, понекогаш се помали во близина на работ на жабрените. Речиси во облик на вретено, тие често се исправени или стегнати како низа бисери на врвот. Телото е често фино и зрнесто. Псевдоцистидиите се во голема мера присутни. Тие се 4-6 Мм широки и понекогаш се испакнати, но често се пократки од базидиолите (базидии во рана развојна фаза). Базидиолите се цилиндрични до спирални и имаат супстанција во боја на окер, слична на латициферите . Во близина на врвот тие се, сепак, речиси хијалин (транспарентни). Работ на жабрениот дел е обично стерилен и има неколку до многу хеилоцистидии. Тенкоѕидните хеилолептоцистидии се 15-25 Мм долги и 5–10 Мм широки. Тие се речиси во форма на палка или неправилна форма и транспарентни и често содржат зрнест материјал. Хеиломакроцистидиите се исто така тенкоѕидни и се со димензии 25-50Мм долги и 6–8 Мм широки. Тие се малку вретеновидни и често имаат врв кој личи на низа бисери, нивната внатрешност е хијалинска или грануларна. Латициферите се изобилни, впечатливи, а телото е со окер боја. Кутикулата на шапката е иксокутис, при што хифите се поврзани во матрица слична на желеа, која може да набабри во влага и да стане многу лигава.

 Слични видови 
Исто така многу вообичаената Рујница е слична по изглед. Lactarius deterrimus во основа се разликува од првиот бидејќи неговото месо станува црвеникаво во рок од 10 минути и за околу 30 минути темно кафеава, предизвикана од обезбојување на млекото. Млекото на L. deliciosus останува портокалова или станува црвеникава во рок од 30 минути. Исто така, млекото од второто има благ вкус, додека млекото од првото јасно горчливо. Шапката на L.deterrimus ја менува својата боја во старост или ако е повреден јасно зеленикаво и е вообичаен само под смрека, додека L. deliciosus е роден под борови.

Уште посличен е многу реткиот Lactarius semisanguifluus. Неговото млеко, исто така, обезбојува во рок од 5 до 8 минути до канелени. Шапката  на постарите плодни тела е речиси целосно зеленикава. Честа е и под борови. Најслична, а воедно и најтесно поврзана габа е Lactarius fennoscandicus, бореален до субалпски вид. Нејзината шапка е јасно зонирана и кафеаво-портокалова. Понекогаш шапката има виолетово-сиви тонови. Дршката е бледо до тап портокалово-окер. 
Lactarius lookalikesалт=|pxалт=|pxалт=|pxL. deliciosusL. semisanguifluusL. fennoscandicus

 Распространетост 
Lactarius deterrimus главно ја има во Европа, но габата може се најде и во областите на Азија (Турција,  Индија,  Пакистан  ). Според неодамнешните молекуларни биолошки истражувања, сличните северноамерикански видови од САД и Мексико не се тесно поврзани со европските видови.  Во Европа, габата е особено честа во Северна, Северо-Источна и Средна Европа, во Англија, може да се најде од јули до ноември. На југ и запад е честа појава во планинските предели. На исток, неговиот опсег се протега до Русија.

 Екологија 
Lactarius deterrimus традиционално се смета дека има строга специфичност на микориза на домаќинот со норвешката смрека. Во 2006 година, било објавено дека габата може да формира и арбутоидна микориза со мечкино грозје ( Arctostaphylos uva-ursi ). Арбутоидните микоризни здруженија се варијанти на ектомикориза пронајдени во одредени растенија во Вресови, кои се одликуваат со хифални намотки во епидермалните клетки. Микоризата формирана од L. deterrimus и на мечкино грозје и на норвешката смрека покажуваат типични одлики како што се хифална мантија и мрежа Хартиг, разликата помеѓу микоризните симбиози со различните домаќини е тоа што хифите навлегуваат во епидермалните клетки на мечкино грозје, иако има и некои разлики во формата на мрежата Хартиг, шемата на разгранување и бојата. Иако е докажано дека мечкиното грозје формира микориза со широк спектар на габи и на терен и во лабораториски експерименти, никогаш претходно не било познато дека формира микориза со габи за кои се смета дека се строго специфични за домаќинот. Мечкино грозје може да функционира како растение за медицинска сестра за да помогне во обновувањето на норвешката смрека во обесшумените области.

 Плодно тело 
десно|мини| Lactarius deterrimus е микоризална габа која живее во симбиоза со смрека.
Многу габи можат да послужат како извор на храна за ларвите на инсектите, додека повеќето инсекти јадат габи само повремено. Сепак, цела низа видови инсекти се специјализирани за габи. Овие животни се главно ларви од бубачки, особено влакнести габични бубачки (Mycetophagidae), бубачки (Staphylinidae) и вистински  (Diptera). Млечните шапки се особено привлечни за вистинските муви, додека ларвите од бубачки се релативно поретки. Најчестите инсекти кои се наоѓаат на габата се ларвите Mycetophilidae и Phoridae, кои ги населуваат дури и најмладите плодни тела. Исто така релативно вообичаени на зрели или надвозрасни плодни тела се Drosophilidae и Psychodidae.  Видовите од делот Deliciosi често се заразени со ларви на Diptera.

Следниве видови се изолирани од овошните тела на Lactarius deterrimus:

 Ula sylvatica ( Pediciidae ): Овие многу чести Micropezidae биле изолирани од повеќе од 70 различни видови габи, кои припаѓаат на сосема различни родови и семејства. Неговите ларви поминуваат невообичаено долг дел од својот животен циклус во плодното тело, обично три или четири недели.
 Mycetophila blanda (Mycetophilidae): Mycetophilidae се одгледува обично во млечни шапки од делот Deliciosi .
 Mycetophila estonica ( Mycetophilidae ): Редок вид првпат опишан во 1992 година, кој е тесно поврзан со Mycetophila blanda и е исто така чест во млечните шапки.
 Mycetophila evanida (Mycetophilidae): Било пронајдено кај габи вклучувајќи ги Lactarius fulvissimus и Russula luteotacta .
 Culicoides scoticus ( Ceratopogonidae ): Тоа е една од најчестите гризечки мушички кои се наоѓаат кај габите и се среќаваат во преку 20 различни видови габи.
 Mydaea corni: Овој вид припаѓа на фамилијата Муви и досега се наоѓал само кај видовите Млечки (печурки) и Гулапка.
 Многу различни овошни мушички се забележани на  Drosophila funebris, Drosophila phalerata, Drosophila transversa и Drosophila testacea. 
 Од плодните тела на габата биле изолирани Psychoda albipennis, Psychoda lobata и Tinearia alternata. Познато е дека ларвите на Psychoda lobata се развиваат од широк спектар на видови габи од преку 30 родови.

 Важно 

 Јадливост 
Lactarius deterrimus е јадлива печурка, но е многу помалку ценета од сличната Рујница. Првата има малку горчлив вкус и често е нападнат од отрепки.   Како Рујницата, оваа габа главно се пржи со мешање во путер или масло; ако се готви во вода, месото станува многу меко. Младите плодни тела може да се киселат или да се исушат за подоцнежна употреба.  Бидејќи габата често е силно нападната од отрепки, вештите берачи на печурки претпочитаат млади плодни тела. Урината се обезбојува во црвена боја ако се јаде голема количина млечни шапки, но тоа е целосно безопасно и не е доказ за нарушување на здравјето. Црвено обоените азуленски соединенија, внесени со храната со печурки, повеќе или помалку се излачуваат со урината.

 Содржина 
Плодните тела на габата имаат карактеристичен сок од портокалов ( латекс ). За портокаловата боја одговорни се гуаинските сесквитерпени. Сесквитерпените се терпени составени од три изопренски единици и затоа имаат 15 јаглеродни атоми. Сесквитерпените се широко распространети во природата и се наоѓаат кај растенијата, како и кај животните, на пример во јувенилниот хормон на инсектите. Растенијата користат сесквитерпени како одбранбено соединение против инсектите. Според некои студии, сесквитерпените имаат антибиотски, антиканцерогени или имуностимулативни ефекти.

 Поврзано 

 Список на видови Млечки (печурки)

 Наводи 

 Надворешни врски 


 Фотографии и латинска оригинална дијагноза
 Биоактивни соединенија и медицински одлики на габата

Категорија:Млечки (печурки)
Категорија:Јадливи габи
Категорија:Статии со извори на германски (de)
Категорија:Врски за Wayback од предлошката „Семарх“
Категорија:Габи
Категорија:Габи на Европа
Категорија:Габи на Азија