Операција Фарм Гејт

Фарм Гејт била кодното име за мисија на американските воздухопловни сили што оперирала во Виетнам пред отвореното влегување на САД во Виетнамската војна.

 Историја 
Во раните 1960-ти, вооружените сили на САД развивале единици специјално дизајнирани да се спротивстават на герилската војна. Првата единица на Воздухопловните сили на Соединетите Американски Држави (USAF) од оваа природа била 4400-та ескадрила за обука на борбени посади наречена „Џунгла Џим“, која подоцна била преименувана во 1-во воздушно-командоско крило (по слично именуваната 1-ва воздушна командоси група која служела во Кинеската Бурма Индиски театар од Втората светска војна). Ескадрилата беше специјализирана за тактики што се користат за поддршка на пријателските копнени сили во мали, „огнени“ конфликти. Во октомври 1961 година, Џон Ф. Кенеди одобри распоредување на одред на воздушни командоси во Јужен Виетнам. 4400-тиот CCTS се упати од нивниот дом во воздухопловната база Еглин, Флорида, до воздухопловната база Биен Хоа во Јужен Виетнам. Нивната мисија била да ги обучат воздухопловните сили на Република Виетнам (RVNAF) користејќи постари авиони за поддршка на типот на конфликт со кој се соочуваат. Екипажите беа обучени да летаат со Т-28 Тројанец, Ц-47 скајтреин и Б-26 Инвадер. Кодното име за 4400. CCTS и неговата мисија била Farm Gate.  Првичните борбени обуки започнаа на 19 декември 1961 година. 

На 26 декември 1961 година, Вашингтон издал нови регулативи со кои се наведувало дека сите мисии на „Фарм Гејт“ ќе вклучуваат најмалку еден јужно виетнамски државјанин во секој авион. Секретарот за одбрана Роберт Мекнамара дополнително го засили ова барање со изјавата дека Виетнамците ќе летаат на задното седиште. Додека авионите честопати биле управувани од американски „советници“, за целите на обуката, Вашингтон бараше јужно виетнамец да биде дел од екипажот на борбените мисии. Во случај авион да биде соборен на непријателска територија, присуството на виетнамски екипаж би било доволно за да се избегнат потенцијалните обвинувања за прекршување на Женевските договори (вистинското толкување на оваа регулатива, сепак, било донекаде либерално). Имаше некои извештаи за несреќни војници од Јужен Виетнам кои биле фрлени на задните седишта на Т-28 и биле фрлени во борба од американски пилоти откако им било кажано да не допираат ништо во пилотската кабина. Постепеното, но драматично проширување на операцијата „Фарм Гејт“ го одразуваше зголеменото учество на Соединетите Држави во Виетнам.  

Неколку дена по пристигнувањето, Т-28 и пилотите биле подготвени за летови за ориентација. Пилотите на „Фарм Гејт“ лансираа со придружба на РВНАФ и ги доставија своите убојни средства, но кога беа разгледани извештаите од мисијата, на екипажот им беше кажано да не спроведуваат независни воздушни операции. Насловната приказна беше дека Американците биле во земјата за да обучуваат јужно виетнамски пилоти. Првите борбени летови „Фарм Гејт“ биле изведени на 13 јануари 1962 година; до крајот на месецот беа извршени 229 мисии. Летањето од Биен Хоа и воздушните бази кои се подобруваат во земјата во Да Нанг и Плеику, операциите на Т-28 и Б-26 ја нагласија „обука“ за извидување, надзор, спречување и мисии за блиска воздушна поддршка.

СЦ-47 почнале да летаат со летање и мисии за емитување „псиоп“ и звучници до базите каде што тимовите на специјалните сили на Армијата на Соединетите Држави работеле со рапидно растечките јужно виетнамски цивилни нередовни одбранбени групи. На 11 февруари 1962 година, Farm Gate SC-47 на мисија за фрлање летоци се урна, при што загинале шестмина воздухопловци, двајца војници и еден виетнамски член на екипажот. Ова била прва од неколкуте загуби на Farm Gate. Van Staaveren, Jacob (1965). USAF Plans and policies in South Vietnam 1961-1963 (PDF). USAF Historical Division Liaison Office. ISBN 9781780396484. 

Нападите на Виет Конг (VC) се зголемувале низ селата, а имало и зголемени повици за воздушна поддршка на борбените копнени трупи. Напредно операционите локации биле отворени на аеродромот Qui Nhon и Sóc Trăng. Командантите на 2-та воздухопловна дивизија можеа да видат дека RVNAF не можела да ги задоволи сите потреби и тие сè повеќе се свртувале кон екипите на Farm Gate за да летаат на летовите.

Сфаќајќи дека му требаат повеќе средства, командантот на 2. воздухопловна дивизија, потоа Бриг. ген. Ролен Хенри Антис, побара дополнителен персонал на воздухопловните сили и авиони за употреба на Farm Gate. Антис сакаше уште 10 Б-26, уште пет Т-28 и уште два СЦ-47. Мекнамара го разгледа барањето, но тој беше кул со идејата за проширување на единиците Farm Gate за борбена употреба. Неговата цел беше да го изгради RVNAF за да може да работи без американска помош. Сепак, Мекнамара го одобри барањето за дополнителни авиони и исто така додели два U-10 на Farm Gate.

На 20 јули 1963 година, екипажот SC-47 полетал во итна ноќна мисија до Лец Нин и, непочитувајќи го непријателскиот оган, силните ветришта и условите за затемнување, слета и спаси шест тешко ранети јужно виетнамски трупи. Активирана е и 602-та ескадрила воздушни командоси, летајќи со А-1Е Skyraiders.

На 17 јуни 1963 година, штабот на УСАФ ја растурил „Фарм Гејт“ како одред на Специјалниот центар за воздушно војување и на негово место ја активирале првата ескадрила воздушни командоси (композитни) во воздухопловната база Биен Хоа, со одредот 1 во воздухопловната база Плеику и одредот 2 во Сонг. На 8 јули, ескадрилата, со одобрена сила од 41 авион и 474 мажи, беше распоредена во 34-та тактичка група, 2-та воздушна дивизија. Van Staaveren, Jacob (1965). USAF Plans and policies in South Vietnam 1961-1963 (PDF). USAF Historical Division Liaison Office. ISBN 9781780396484. Помеѓу октомври 1961 година и јули 1963 година, биле убиени 16 воздушни командоси на „Фарм Гејт“. Загубени се и еден СЦ-47, четири Т-28, еден У-10 и четири Б-26.

 Наводи 

Категорија:Битки во Виетнамската војна