Волско око

Волско око, Inula helenium, исто така наречен коњ-лечи или елфдок, е широко распространет растителен вид во семејството на сончогледи Asteraceae. Првобитно пронајден во Евроазија од Шпанија до провинцијата Ксинџијанг во западна Кина и натурализиран во делови од Северна Америка.B.-E. van Wyk and M. Wink. (2004).  Medicinal Plants of the World, p. 181, Singapore: Times Editions.Altervista Flora Italiana, Inula helenium L. includes photos and European distribution mapFlora of North America, Inula helenium Linnaeus, 1753. Biota of North America Program 2014 county distribution mapFlora of China, Inula helenium Linnaeus, 1753. 土木香 tu mu xiang 

 Опис 
Волското око е прилично цврста билка, чие стебло достигнува висина од околу 90-150 см. Листовите се големи и назабени, долните со стебленца, останатите го прегрнуваат стеблото; сечила во облик на јајце, елипсовидна или во облик на копје, големи до 30 см долго и 12 см широк. Листовите се зелени на горната страна со светли, расфрлани влакна, но белузлави на долната страна поради дебелиот слој од волна. Цветот има глава до 5 см широк, секоја глава содржи 50-100 цветови со жолти зраци и 100-250 жолти цветови од диск. Коренот е густ, разгранет и муцилаген, и има горчлив вкус и камфоричен мирис со слатки цветни (слични на виолетови) подтонови.

 Фолклор и традиционална употреба 
Специфичното име на растението, хелениум, потекнува од Хелена од Троја ; Се вели дека волското око изникнало од местото каде што и паднале солзите. Било свето за античките Келти, а некогаш го имало името „елфворт“. Растението традиционално се сметало дека се поврзува со џуџињата и самовилите.

Николас Калпепер сметал дека волкото око е управувано од Меркур и го користел за загревање на студениот и ветровит стомак, за отпорност на отровот, за зајакнување на видот и за отстранување на внатрешните блокади.

 Употреби 
Билката се користи уште од античко грчко време. Теофраст препорачал да се користи растението во масло и вино за лекување на каснувања од вајпери, пајаци и борови гасеници во неговата Historia Plantarum.

Во римско време, Апикиј, готвач од 1 век од нашата ера, го опишува како растение за тестирање дали медот е расипан или не, растението се потопувало во медот и потоа се палело, ако силно изгори, медот се сметал за добар. Коренот бил спомнат од Плиниј во неговата Природна историја и како лек и како зачин.

Во средновековна Европа, корените биле захаросани и се јаделе како кондиторски производи.

Во Франција и Швајцарија се користи за производство на абсинт. Во Англија порано беило во голема репутација како ароматичен тоник и стимуланс на секреторните органи. Се спомнува во еден новоанглиски алманак од 1817 година како лек за хидрофобија кога коренот е модричен и се користи со силна лушпа од млеко. Се користи во хербалната медицина како експекторанс и за задржување на водата.

 Хемиски состојки 
Покрај складишниот полисахарид инулин (C 6 H 12 O 6 [C 6 H 10 O 5 ] n ), полимер од фруктоза, коренот содржи хеленин (C 15 H 20 O 2 ), фитохемиско соединение кое се состои од алантолактон и изоалантолактон. Хеленин е стеароптен, кој може да се подготви во бели ацикуларни кристали, нерастворливи во вода, но слободно растворливи во алкохол. Кога се ослободува од придружниот инула-камфор со повторена кристализација од алкохол, хеленин се топи на 110 °C.

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Волско око во растенија за иднината
 Elecampane од Maud Grieve, A Modern Herbal
 фотографија од примерок од хербариум во ботаничката градина во Мисури, собрана во Мисури во 1933 година

Категорија:Флора на Европа
Категорија:Флора на Азија
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Лековити растенија