Прв менует

Прв менует (француски: Premier Menuet) ― неокласично дело за пијано од Ерик Сати. Напишан во јуни 1920 година, тоа било неговата последна композиција за соло пијано. Објавен е од Les Éditions de La Sirène во 1921 година.

 Опис 
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Satie Menuet Cover.jpg/220px-Satie Menuet Cover.jpg|лево|мини| Корица на првичното издание (1921) на Сатиевиот „Прв менует“.
Делото е вдахнато од менуетот, величествен танц популарен во 17 и 18 век. Во 1909 година, за време на неговиот период на студирање во Париската пејачка школа (Schola Cantorum), Сати изработил неколку необјавени вежби за менуети со извонредни наслови како што се Незгодниот затвореник (Le burgnier maussade) и Големиот говеколик мајмун (Le grand singe). Кога се вратил во стилот една деценија подоцна, ги проучувал Моцартовите менуети во подготовка.Olof Höjer, notes to "Erik Satie: The Complete Piano Music, Vol. 6", Swedish Society Discofil, 1996. Завршеното дело ги носи надворешните белези на неговите класични претходници - 3/4 време и АБА структура, со делот Б имитира трио - иако го избегнува традиционалниот развој и е подложен на особенитите неочекувани хармонични напредувања на Сати. За разлика од неговото претходно неокласично дело на типки „Бирократска сонатина“ (Sonatine бирократија) (1917), во „Менует“ нема елементи на пастиш или пародија; наместо тоа, го одразува трезвениот, апстрактен стил на неговите „Ноктурни“ од 1919 година.
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/aa/Les Six Tableau.jpg/220px-Les Six Tableau.jpg|мини| Групен портрет од 1921 година на пијанистката Марсел Мејер (во средината), Жан Кокто (горе десно) и членовите на Шесторката.
Прв менует била премиерно изведена од Марсел Мејер во Париз на 17 јануари 1922 година, на програма во која биле прикажани и Гимнопедија бр. 1, Бирократска сонатина, Првиот дел од Сократ, и дела од Бирд, Монтеверди, Бах, Рамо, Куперан, Доменико Скарлати, Перголези, Глук и Моцарт. Поводот бил првиот од трите концерти тој месец во кои Мајер ја претставил музиката на Сати во историски контекст, од раните мајстори на чембало до современата авангарда.http://www.musicalobservations.com/publications/satie.html. Paul Zukofsky, "Satie Notes", 2011, revised text of program notes for the 1991 Summergarden Concert Series of the Museum of Modern Art, New York City.Meyer's concerts were held at the Salle de La Ville l'Évêque in Paris January 17–31, 1922. The second program was introduced by Georges Auric and had music by Satie, Ravel, Debussy and Chabrier; the third, introduced by Jean Cocteau, featured Satie, Stravinsky, and Les Six (except for Louis Durey, whom Satie disliked). See Zukofsky, "Satie Notes", 2011. Во својот воведен говор за првата програма Сати рецитирал список на времињата на другите композитори („Бирд и Рамо... умреа во стисок на старост. . . Имаа 81 година - секој, се разбира...“)Zukofsky, "Satie Notes", 2011. пред да забележи дека го напишал својот Менует „додека јас бев сè уште доста млад - 54 години.“Höjer, notes to "Erik Satie: The Complete Piano Music, Vol. 6".

Посветен е на Клод Дубоск (1897-1938), еден од многуте млади француски композитори кои Сати ги охрабрувал за време и по Првата светска војна. Тој бил поранешен студент на Пејачката школа и специјализирал религиозна музика.

Прв менует е споменато заедно со Сократ и Ноктурни како претставување на краткотрајна фаза (1918 до 1920 година) во подоцнежната работа на Сати која воопшто не му должи на хуморот,Rollo H. Myers, "Erik Satie", Dover Publications, Inc., NY, 1968, pp. 92, 108. Originally published in 1948 by Denis Dobson Ltd., London.French pianist Billy Eidi (with tenor Jean Belliard) maintained this view by recording these three works as a solo disc (Timpani, 2008). на која може да се додаде песната Elégie (во спомен на Дебиси) од неговите Quatre petites мелодии (1920). Како што наведува неговиот наслов, нема докази дека Сати го планирал тоа како свесно збогување со музиката за пијано, негов примарен медиум во поголемиот дел од неговиот творечки живот. Неговите последни години биле опфатени главно со театарска музика во попопуларен сатиричен дух, иако тој продолжил да го следи објективниот музички јазик развиен во овие дела.

 Снимки 
Пијанистот Алдо Чиколини го снимил Менует двапати, а има забележителни снимки од Жан-Жоел Барбие, Олоф Хојер, Штефен Шлаермахер, Жан-Ив Тибоде и Били Еиди. Во 2007 година, Мишел Рондо објавил камерен аранжман за флејта, обоа, кларинет, фагот и хорна.

 Наводи 

 Надворешни врски 



Категорија:Класична музика од 20 век
Категорија:Дела за соло пијано
Категорија:Неокласицизам (музика)
Категорија:Композиции од 1920 година
Категорија:Дела на Ерик Сати