Марко Мурат

мини|Марко Мурат
Марко Мурат (Шипанска Лука кај Дубровник, 30 декември 1864 - Дубровник, 14 октомври 1944) бил српски академски сликар и професор."Дубровник", Дубровник 9. март 1940.

По уметничките студии во Минхен, Мурат работел во Белград, а потоа во Дубровник се посветил на грижата за спомениците на културата како конзерватор и ја продолжил педагошката работа како професор во средните училишта.

Создавал пејзажи (најчесто од областа Дубровник), портрети и историски композиции. Неговото најпознато дело е големата историска композиција „Влегување (пристигнување) на императорот Душан во Дубровник“, за кое добил бронзена плакета на Светскиот саем во Париз во 1900 година.

Тој е основоположник на пленеризмот и импресионизмот во српското и југословенското сликарство.

 Биографија 
десно|мини|250x250пкс| „ Пристигнувањето на императорот Душан во Дубровник “
Роден е во селото Дубрава, во градот Лука на островот Шипан, кој некогаш и припаѓал на Република Дубровник. Основно училиште и гимназија завршил во Дубровник во 1883 година, а по три години студирал теологија во Задар. За време на студиите, еднаш неделно му било дозволено да оди во студиото на францисканскиот сликар Џозеф Роси, кој го учел на основите на цртањето и сликањето. Неговиот талент за цртање бил забележан од неговиот вујко Дума Вице Палунка (подоцна епископ), кој со неговото влијание му овозможил еднаш неделно да го посетува ателјето на задарскиот фрањевец Јосип Роси како свештеник. Училишниот другар Франо Иванишевиќ го поттикнал да го нацрта „Село кај Цвета Зизориќ. Тоа рано дело на самоук го објавил загрепското списание „Венец“, а убаво одекнало меѓу читателската публика. Хрватскиот уметнички покровител баронот Људевит Враничан, на кого му се допаднал цртежот, му понудил на младиот човек стипендија за Академијата во Минхен. Кон крајот на октомври 1887 година отишол да студира на Академијата за ликовни уметности во Минхен, Германија и дипломирал во 1893 година со сликата „Цвеќе во Дубровник“, работена според постулатите на реализмот кои тогаш бил доминантен на академијата. Сликата била изложена и забележана на годишниот уметнички фестивал во Палатата Гласпала. Во Германија имал голема корист од неговото запознавање со Србинот, големиот добротвор Велимир М. Теодоровиќ."Време", Београд 19. фебруар 1937 доделувајќи му четиригодишна стипендија. Оттогаш започнале неговите врски со Србија, каде што се населил со покана. Тој бил поканет од неговиот пријател Миленко Весниќ, тогашен министер за финансии во Србија, да дојде во Белград и да прифати да биде професор по цртање во гимназијата. Во исто време, тој добил едногодишно отсуство да го осоврши цртањето во Париз. Бидејќи владата набрзо паднала, патот до Франција пропаднал, па Мурат станал предавач. Кога по неколку месеци повеќе не сакал да работи на училиште, дал отказ и започнал независна уметничка кариера. Со своето сликарство учествувал на меѓународната изложба во Минхен во 1893 година."Дело", Београд 1895. Во последните денови од јуни 1894 година организирал изложба на своите дела во Белград, во Граѓанското казино."Застава", Нови Сад 1. јул 1894. Успешно изложувал на истиот простор и во 1898 година. Мурат во овој период од животот престојувал на релација Белград-Дубровник.

Постојат три етапи или фази во работата на Мурат:

 Планирање (период на школување, работа во Дубровник и Белград до 1914 г.)
 Повоена (тематскиот опсег и боја стануваат позатворени, акцентот е ментален, мистичен, повремено меланхоличен)
 Од триесеттите до крајот на животот (дисциплина и хармонија во делата, пошироки и похрабри потези)

 Живот во Белград 
Затоа, привремено се населил во Белград во 1894 година, каде на 9 јануари бил назначен за привремен учител по цртање и убаво пишување во Третата белградска гимназија."Просветни гласник", Београд 1894. Престојот во српската престолнина го искористил за сликарски нарачки. Тој во тоа време го толкувал д-р Миленко Весниќ; тоа ќе биде еден во низата бројни портрети на познати Срби. Поради смртта на татко му извесно време отсуствувал од Дубровник, а по наредба се вратил. Во првата половина на 1895 година, тој го портретирал српскиот владетел Александар Обреновиќ на кралскиот двор во Белград. Тој направил портрет на младиот крал во генерална униформа во природна големина за Министерството за финансии на Кралството Србија."Дело", Београд 1895. Потоа отпатувал и останал да студира во Рим и Париз. Од 1897 година се населил подолго во Белград, а таму учителствувал најпрво од октомври 1897 година во Реалка,"Државни календар Краљевине Србије", Београд 1898. како учител по цртање. Кариерата на средношколски предаавач ја  продолжил во Третата (1907), потоа Втората белградска гимназија Марко Мурат, учитељ прве класе у Другој београдској гимназији. У: Просветни гласник, 1. новембар 1911, стр. 905. Посетено на 28.1.2018. и Училиштето за уметност и занаетчиство, а извесно време (една година 1904-1905) бил и учител по цртање на Принцот Александар Караѓорѓевиќ. Во мај 1898 година имал изложба во Граѓанското казино во Белград. Тој организирал самостојна изложба на уметнички дела, трета по ред, во јуни 1904 година во холот на белградската голема школа."Срђ", Дубровник 1904. Тој бил еден од основачите и главните учители на белградската уметничка школа во 1906 година."Политика"... Тој бил ко-основач на здружението „Лада“, со кое редовно изложувал слики како и на Училиштето за уметност и занаетчиство во Белград. Поради недоразбирање во здружението, тој се повлекол и се приклучил на групата „Медулиќ“, каде доминирал вајарот Иван Мештровиќ. Учествувал на југословенски изложби до Првата светска војна и бил секретар на Комитетот за организација на уметничките работи во Србија и Југославија.

Како дел од делегацијата што го претставувала Кралството Србија на Светската изложба во Париз во 1900 година, Марко Мурат се претставил со историската композиција „Влегување (пристигнување) на царот Душан во Дубровник“, за што му била доделена бронзена плакета. Покрај него, во делегацијата учествувал и Паја Јовановиќ со монументалната композиција „Прогласување на Душановиот законик“, за што добил златна плакета. Сликата на свадбата на цар Душан уметникот му ја подарил на српскиот крал Петар I кога дошол на престолот во 1904 година. Сите тројца српски уметници Ѓока и Паја Јовановиќ и Мурат ги примиле во 1901 години од претседателот на Француската Република титула: „Officier d'Academie“."Српски сион", Сремски Карловци 1901. Насликал неколку српски национално-историски мотиви и со тоа го збогатил своето уметничко наследство.

Во 1895 година Мурат го нацртал „Споменикот на Воислав“, кој бил нарачан од Белградскиот комитет за подигање на споменикот на поетот Воислав Илиќ. Тој ја направил во 1900 година повелбата на Српското книжевно друштво во Белград, која потоа била отпечатена и репродуцирана во Лајпциг."Зора", Мостар 1900.

Своите дела ги изложил во павилјонот на Кралството Србија на меѓународната изложба во Рим во 1911 година.

 Чувар на Дубровник 
десно|мини| Ракопис на Марко Мурат од неговата автобиографија, дел од наследството на Никола Кусовац во Здружението Адлигат
За време на војната, тој бил во Дубровник, каде што бил уапсен и прогонет (како Србин, со католичка вероисповед) од австриските власти. Тоа време го поминал во неколку затворски логори. Бил интерниран во 1915 година во Австрија, заедно со професорот Јован Туроман."Правда", Београд 17. април 1915. За време на окупацијата на Белград било ограбено неговото сликарско студио во Белград, од кое биле земени сликите. Еден од нив бил „Портретот на Иван Стојановиќ“, најистакнатиот српски католик во Дубровник. Во февруари 1919 година се вратил во Белград, каде што ја продолжил својата работа во училиштето. Со указ на министерот за образование од 19 април 1921 година."Просветни гласник", Београд 1921. На иницијатива на министерот Љубомир Давидовиќ, Мурат бил назначен за директор на Управата за уметност и споменици во Дубровник и главен конзерватор на уметнички и историски споменици во Дубровник, каде тој останал до неговото пензионирање во 1932 година. Набрзо по негово барање бил префрлен во Учителската школа во Дубровник. Набргу по назначувањето, Мурат до надлежното министерство доставил предлог за „Законот за историски музеи“, кој бил изнесен на разгледување во Собранието, но никогаш не бил усвоен. Поради годините и нарушеното здравје, раководството на „супериорноста“ го префрлил на помладиот Коста Страјниќ. Покрај неговите административни должности како главен конзерватор, тој стигнувал да слика.

Тој бил еден од првите импресионисти на словенскиот југ кој постојано работел на отворено и на тој начин создал многу пејзажи од Дубровник и неговата околина, а работел и на историски композиции и портрети. Со текот на времето, неговата палета станала позатворена, а ликовите попластични."Политика", Београд 1932. године

Излегувал на сите поголеми изложби во Југославија во Белград и Загреб, но и во странство во Софија, Минхен, Париз, Лиеж, Рим, Виена, Лондон итн. За него пишувал српско книжевно списание од Дубровник, Срѓ. Во ноември 1922 година, тој го добил кралскиот орден на Белиот орел V степен, а во декември 1924 година, Кралскиот ред на Св. Саве III степен."Просветни гласник", Београд 1924. Орденот на југословенската круна од трет орден го добил во 1930 година.

Темата на неговото творештво, особено во третата творечка фаза, бил Дубровник, неговата историја, светецот на заштитниците (Свети Блез), пејзажите и истакнатите личности, како што се Цвета Зузориќ, Иван Гундулиќ и Руѓер Бошковиќ.

Во преписка со критичарот д-р Милан Севиќ во 1932 година, Мурат се пожалил дека православните Срби не ги признавале католичките Срби како „вистински Срби“ поради нивната деноминација.

Пред Втората светска војна постоела младинска уметничка група „Марко Мурат“, која во јануари 1937 година организирала изложба во машката гимназија во Ниш.

Почетокот на Втората светска војна го дочекал со болест и осаменост во родниот град. Починал во 1944 година.

Тој е основоположник на пленеризмот и импресионизмот во српското и југословенското сликарство од крајот на 19 век.

Има неколку негови слики во Националниот музеј, вклучувајќи ја и помалку познатата слика, Архиепископот Бекадели ја подарува статуата на  Микеланџело на Свети Влах

Тој бил Србин од римокатоличка вероисповед.„Срби католици на Приморју од уједињења до Априлског рата“, Саша Недељковић , Посетено на 12. 4. 2013. Во 1940 година, белградското здружение на љубители на уметноста „Цвета Зузориќ“ свечено го одбележале неговиот 70-ти роденден со пригодна ликовна изложба на дела. Дубровчанецот станал вистински член на Српската кралска академија во Белград дури во март 1941 година."Политика", 8. март 1941 На свечениот собир при запознавањето во редот на академиците ја прочитал воведната академска беседа: „Преку сликарството во Дубровник“."Време", Београд 6. март 1941.

 Галерија 

 Поврзано 

 Список на српски сликари

 Наводи 

 Литература 


 Народна енциклопедија - српско-хрватско-словенска, приреѓивач и уредник, д-р Св. Станојевиќ, Загреб ( 1925 - 1929 )


 Надворешни врски 

 (авто) биографски инцидент на Мурат 
 Биографија на веб-страницата на САНУ
 Биографија

Категорија:Луѓе од Дубровник
Категорија:Академици на САНУ
Категорија:Српски сликари
Категорија:Починати во 1944 година
Категорија:Родени во 1864 година
Категорија:Српски мемоаристи