Стефан Константин

Константин Немањиќ бил српски кнез од династијата Немањиќ, син и наследник на кралот Милутин (1282-1321). Тој бил еден од кралевите на Србија за време на граѓанската војна кон крајот на 1321 и почетокот на 1322 година.

Константин е роден на крајот на XIII век. Идентитетот на неговата мајка не е познат. Тој станал кандидат за наследник на престолот на неговиот татко по 1317 година. По смртта на Милутин, меѓу Стефан Константин и неговиот брат Стефан Урош III имало војна за престолот, која завршила со смртта на Константин. Погребан бил во татковиот ктиторски објект, манастирот Свети Стефан во Бањска.

 Биографија 

 Историски извори 
лево|мини|200x200пкс| Кралот Милутин, татко на Константин Немањиќ.
Претставувањето на помладиот син на Милутин во историските извори е поврзано со судирот за српскиот престол, кој траел во Србија во првата четвртина на XIV век. Во 1299 година кога стапил во брак со Симонида, Милутин се откажал од Дежевскиот договор, според кој синот на Драгутин, Владислав требало да го наследи рашкиот престол по неговата смрт. Во тој период во Србија избувнала граѓанска војна. Указот за наследникот донесен по завршувањето на оваа војна не е познат, но по смртта на неговиот брат во 1316 година, Милутин го отстранил Владислав и завладеал со Сремската земја. По смртта на Милутин, на престолот седнал Стефан Дечанскиж. Константин ги оспорил неговите владејачки права, што довело до избувнување на граѓанска војна. Бидејќи Данило, тогашниот епископ од Хум, застанал на страната на Стефан Дечански на почетокот на војната, не е невообичаено што Константин не се споменува во „ Животите на српските кралеви и архиепископи.“ Тоа бил најважниот историски наративен извор за тој период на српската историја. Константин не е споменат од учениците и наследниците на Данило. Информациите за Константин ги наоѓаме најпрво кај Гијом Адам, надбискупот од Бар, кој во 1332 година напишал „Упатство за прекуморско патување.“ Во обид да даде негативна слика за Стефан Дечански, Гијом Адам ги бранел претензиите на Константин и го претставувал како маченик кој умрел во трагична смрт. Информациите за Константин ги даl друг биограф на Стефан. Тоа бил Григорије Камблак. Пишувајќи го своето дело на почетокот на XV век, кога династијата Немањиќ не била веќе на престолот, Камблак бил ослободен од притисокот да ги прикрие вистинските настани и да ги открие во целост.Ђукић-Маловић (1985), 69-70

Константин се споменувал во неколку српски родослови: Копорињски, Студенички, Цетињски, Врхобрезнички, Сенички.Јечменица (2018), 137 Покрај на писмено, споменот на Константин бил зачуван и во материјалните извори. Неговото име се споменува на олтарот кој Милутин во 1319 година го подарил на црквата Свети Никола во Бари. Неговиот портрет се наоѓал и на фреските на Лозата Немањиќ во манастирот во Грачаница и во Пеќската патријаршија. Во манастирот во Дечани него го немало. Податоците за Константин прва ги собрала историчарката и архелогМарица Ѓукиќ-Маловиќ Ђукић-Маловић (1985), 69-75, додека Дејан Јечменица нему му посветил едно поглавје од својата книга, која се занимава со „Немањиќи од вториот ред.“ Јечменица (2018), 123-138

 Година на раѓање 
Годината на раѓањето на Константин не е позната. Непознат е и идентитетот на неговата мајка, бидејќи проблемот со редот на жените на Милутин е еден од најтешките во проучувањето на српскиот среден век. Во манастирот Грачаница Константин бил прикажан како млад човек во дваесетите години, што значело дека можел да се роди во последните години на XIII век.Јечменица (2018), 124 Бидејќи Милутин тогаш бил во врска со унгарската принцеза Јелисавета, но исто така и со Ана Тертер, па затоа не можело да се даде сигурен одговор. Треба да се напомене дека Ана Тертер кога се омажила во 1284 година со Милутин имала само пет години.Узелац (2015), 192

 Константин за време на владеењето на неговиот татко 
мини|305x305пкс| Стефан Дечански, брат на Константин, манастир Јасеновац.
Првата веродостојна информација за Константин доаѓала од 1319 година, кога татко му Милутин го споменал на олтарот кога дарувал за црквата Свети Никола во Бари. Константин овде се споменува како наследник на неговиот татко.Миљковић (2007), 292 Бидејќи во 1314 година неговиот брат Стефан бил отстранет од Србија, по неуспешниот бунт против неговиот татко, а до 1319 година синовите на византиската царица Ирина (Димитрија и Теодор) и синот на Драгутин Владислав се промовирале како кандидати за наследници на Милутин, Константин морал да биде назначен како наследник помеѓу 1317 и 1319 година. Во Грачаница Константин бил прикажан двапати. На фреската на семејството на Немањиќ тој бил прикажан покрај неговата сестра Царицата Зорица, од десната страна на неговиот татко. Прикажан бил и на фреската со татко му Милутин, кралицата Јелена и кралот Урош (во монашки униформи).Марјановић-Душанић (1977), 111  Сребрената монета пронајдена во Скадар го носела натписот „Dominus rex Constantinus“ на предната страна и „Sanctus Stefanus Scutari“ на позадинската страна. Поделени се мислењата во науката дали монетите треба да му се припишат на синот на Милутин, Константин или на Константин Балшиќ. Ако монетите ги ковал синот на Милутин, тогаш може да се соопшти дека тој владеел со Зета по падот на неговиот брат Стефан во 1314 година.Јечменица (2018), 128-129, нап. 18 Во Зета од 1318 до 1321 година се споменувал Илија, синот на основачот Ѓураш, се споменувал со титулата кефалија.

За време на владеењето на неговиот татко, Константин извршувал дипломатски мисии. Во времето на смртта на неговиот татко, Константин престојувал во Константинопол, каде што ангажирал војска да се бори против Унгарија, за што сведочел „родословот на Пејатовиќ“.Јечменица (2018), 131

 Избувнувањето на граѓанската војна 
Кон крајот на животот на неговиот татко, Стефан се вратил во Србија по седум години егзил. Милутин му ја дал управата на областа Будимље, но несомнено е дека Константин останал негов наследник. Некои од клучните фигури кои влијаеле на Милутин да му дозволи на Стефан да се врати во Србија биле тогашниот архиепископ Никодим и епископот од Хум Данило. Милутин на дворот го задржал синот на Стефан, малиот Душан.Данилови настављачи (1989), 31 Данило ја прикривал последната желба на Милутин пишувајќи дека непосредно пред неговата смрт, остарениот крал останал без моќ на говор.Данило (2008), 180 Затоа, тој не можел јасно да го одреди престолонаследникот.  Камблак сведочел за притисокот врз Стефан за време на болеста на Милутин да се обиде повторно да се побуни против неговиот татко, а на кои притисоци овој пат младиот Немањиќ не подлегнал.Цамблак (1989), 62 Болеста на Милутин траела извесно време, кое Стефан го искористил за да го подготви неговото доаѓање на власт.Марјановић-Душанић (2007), 254
лево|мини|250x250пкс| Крунисувањето на Стефан Дечански, на почетокот на граѓанската војна.
Константин бил во Константинопол во времето на смртта на татко му. Доказ за тоа ни давала генеалогијата на Пејатовиќ, но некои сомневања наоѓаме и кај Јован Кантакузин. Данило и неговите наследници ги прикривале немирите околу престолот што се случиле по смртта на Милутин. Потребните информации за граѓанската војна ги наоѓаме кај записите на Камблак и Гијом Адам. Веднаш по смртта на Милутин (29 октомври 1321 г.), Стефан изјавил дека прогледал со помош на Божјото чудо. Меѓутоа, според пишувањата на Григориј Камблак, тој прогледал уште додека бил во Константинопол, а за неговото закрепнување знаел и византискиот император Андроник II. Очигледно, византискиот двор бил сочувствителен за доаѓањето на Стефан на кралскиот престол, бидејќи постариот син на Милутин во Константинопол бил во добри односи со Андроник. Византиско-српската соработка и хармонија била забележлива во раните години на владеењето на Стефан Дечански. Набргу по доаѓањето на власт, Стефан го раскинал бракот со Теодора и се оженил со Марија, внуката на Андроник, ќерката на панхиперсевастот Јован Палеолог.Марјановић-Душанић (2007), 255-258

 Граѓанска војна меѓу Стефан и Константин 
мини|309x309пкс| Прстенот на Константин Немањиќ пронајден во манастирот во Бањска. Претходно ѝ се припишувал на Теодора Смилец.
Откако објавил дека му е вратен видот, бројни поддржувачи застанале на страната на Стефан, а некои ги привлекувал и со подароци и ветувања (според сведочењето на Гијом Адам). Тој за своите постапки имал целосна поддршка од црквата. Григорије Камблак пишувал дека Константин се кренал против својот брат „затоа што не било соодветно да владее слепец“.Цамблак (1989), 63 Од друга страна, Константин можел да смета на помош на платеничката војска што ја ангажирал во Цариград по наредба на неговиот татко. Стефан му понудил на својот брат „второ достоинство на империјата“, односно суверенитет, на што Константин не се согласил. На Богојавление на 6 јануари 1322 година, Стефан бил крунисан за цар од страна на Никодим. Одлучувачката битка се случила во пролетта истата година.

Некои информации за последната битка ги добиваме од родословот на Пејатовиќ. Имено таа се одржала во близина на Звечани, на Дмитровачкото поле.Јечменица (2018), 134-135 Сите историски извори се согласуваат дека Константин бил целосно поразен од војската на Стефан. Исто така во записите стоело дека Константин не ја преживеал Битката кај Звечани. Меѓутоа, историските извори се разликуваат по прашањето како умрел Константин.  Генеалогијата на Пејатовиќ и Григорије Камблак сведочеле дека Константин го загубил животот на бојното поле. Гијом Адам давал поинаква визија за смртта на Константин: „Тој го постави на парче дрво, па му ги прободе мускулите и бутовите со клинци, а потоа на средината го пресече на две половини. Таков е овој род на змии, кој истура и шири отровни пијалаци“.Новаковић (1894), 25 Од Гијом Адам препишувал и Мавро Орбин.Орбин (1999), 319 Дејан Јечменица сметал дека во овој случај треба да се даде доверба на генеалогијата на Камблак и Пејатовиќ. Гијом Адам ја измислил приказната за да остави посилен впечаток кај францускиот крал Филип VI, за кого било наменето „Упатството“. Сцената на погубувањата на Константин потсетувала на библиската приказна за страдањето на Исус Христос. Така, за прв пат од времето на братот на Немања, Тихомир, еден Немањиќ бил конечно убиен на бојното поле.Јечменица (2018), 135

 Погреб 
Во старите српски родословски писанија стоело дека Константин бил погребан во Звечани. Археолошките истражувања во црквата Свети Ѓорѓи во Звечани не ја потврдуваат ваквата вест, бидејќи не се пронајдени траги од некаков погреб.Јечменица (2018), 136 Манастирот Свети Стефан во Бањска се наоѓал на само 10 километри од Звечани, а таму требало да се бара и гробот на Константин Немањиќ. Таа била гробна црква на неговиот татко, кралот Милутин. Во четири генеалогии се споменувале и „светите мошти“ на Константин Немањиќ, што сугерирало дека помладиот син на Милутин бил прогласен за светец. Во поновата историографија на Константин му се припишувало дека е сопственик на прстенот пронајден во Бањска, за кој до неодамна се верувало дека и припаѓал на Теодора, првата сопруга на Стефан Дечански и мајка на императорот Душан.Јечменица (2018), 137-138

 Наводи 

Категорија:Династија Немањиќ
Категорија:Починати во 1322 година
Категорија:Несигурна година на раѓање
Категорија:Родени во 1282 година
Категорија:Починати во 1321 година