Милутин Гарашанин (политичар)

Милутин Гарашанин (Белград, 22 февруари 1843 - Париз, 5 март 1898 )  бил српски политичар,  претседател на Владата, претседател на Народното собрание и министер.

 Биографија 
десно|мини| Доверливо писмо на Милутин Гарашанин од 1886 год. во кој го коментира ширењето на Русија на Балканот преку Бугарија, дел од колекцијата Адлигата

Роден е во Белград, од татко Илија, писател на „Начертание“ и претседател на српската влада во два наврати, и мајка Софија Даниќ, родена на 10/22 февруари 1843 година.

Се школувал во Белград, каде покрај основното образование завршил и гимназија. Поминал само една година во белградскиот Лицеј, на природонаучниот отсек. Во 1860 година заминал во Франција, каде студирал основна и посебна математика во Сен-Барб."Бранич", некролог, Београд 1. март 1898. По завршувањето на политехничките студии, тој станал артилериски поручник во 1865 година. Потоа дипломирал на артилериското училиште во Мец, Франција, а потоа (од 1868 година) живеел на имотот на неговиот татко во Гроцка и се занимавал со мелничарската индустрија."Дело", некролог, Београд 1. јануар 1898. За прв пат влегол во државната служба во 1876 година како офицер. Во Српско-турската војна од 1876 годин учествувал во борбите на Ибарската војска во чин артилериски капетан, како командант на Чачанската бригада. Ден 11 август истата година бил ранет во Битката кај Огоријевац, поради што бил унапреден во мајор и добил Орден Таковски крст од 5-ти степен. До објавувањето на нова војна во 1877 година, се занимава со економија во Грочка, на имотот „Гавран“. Во втората војна со Турција 1877/78 година, тој бил помошник началник на Јаворската војска, во чин мајор. Воената кариера ја завршил како полковник.

Тој ја започнал својата политичка кариера дури во октомври 1880 година, кога се приклучил на Пироќанскиот кабинет. Од 1881 - 1883 година бил министер за внатрешни работи на Кнежевството Србија.

Во јануари 1881 година со група млади конзервативци ја основал Српската напредна партија и станал нејзин претседател.

Бил учесник во првиот телефонски разговор меѓу Белград и Ниш во 1886 година. Од другата страна на линијата, во Ниш, бил кралот Милан Обреновиќ. Поради лошата чујност и лошиот квалитет на телефонската линија, кралот неколку пати повторил: „Милутин, зборувај погласно! “. На крајот Гарашанин одговорил: „Ваше Височество, толку гласно зборувам што ако се качете на кулата на Соборниот храм, несомнено ќе треба да ме слушнете во Ниш и без телефон“. “ 

Автор е и на книжевни дела, од кои најзначајно е „Доколице“, напишано во 1892 година. Тој се сметал за одличен говорник.

Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“ има едно негово писмо, во кое Гарашанин пишува за промената на власта во Бугарија и за обидите на Русија да го прошири своето влијание на Балканот, кое е спротивставено на тогашната српска политика.

Црна Гора му доделила Орден кнез Данило I  и Обилиќ медал .

 Литература 



 Наводи 

 Надворешни врски 

 Биографија на веб-страницата на САНУ
 Момир Самарџиќ: Дејноста на Милутин Гарашанин во организирањето на српската пропаганда во Стара Србија и Македонија во 1885 година. години - корени и план

Категорија:Српска пропаганда во Македонија
Категорија:Српски министри
Категорија:Српски политичари
Категорија:Академици на САНУ
Категорија:Починати во 1898 година
Категорија:Родени во 1843 година
Категорија:Луѓе од Белград