Кармила

Кармила е 1872 готска новела од ирскиот автор Шеридан Ле Фану и еден од раните дела на вампирска фикција, кое претходи и на Брам Стокеровата Дракула (1897) за 26 години. Прво објавено како серијал во Темната сина (1871–72), приказната е раскажана од млада жена ограбена од жена вампир по име Кармила, подоцна откриена дека е Миркала, грофицата Карнштајн (Кармила е анаграм на Миркала). Ликот е прототипски пример на лезбејската вампирка, изразувајќи романтични желби кон главниот лик. Новелата особено никогаш не ја признава хомосексуалноста како антагонистичка особина, оставајќи ја суптилна и морално двосмислена. Приказната често се антологизира и е адаптирана многу пати во филм и други медиуми.

 Објавување 
Кармила, серијализирана во книжевното списание Темната сина кон крајот на 1871 и почетокот на 1872 година,The story ran in one issue of 1871 (December, pp. 434–448) and in three issues of 1872 (January, pp. 592–606; February, pp. 701–714; and March, pp. 59–78). била препечатена во збирката раскази на Ле Фану „Во темна чаша“ (1872). Споредувајќи ја работата на двајцата илустратори со приказната, Дејвид Хенри Фристон, со онаа на Мајкл Фицџералд, чие дело се појавува во написот од списанието, но не и во модерните отпечатоци на книгата, открива недоследности во приказите на ликовите. Следствено, се појавила конфузија во врска со сликите во заплетот. Изабела Мазанти го илустрирала јубилејното издание на книгата од 2014 година, објавено од Едишнс Солеил и преведено од Гаид Жирар.

 Резиме на заплетот 
Ле Фану ја прикажува приказната како дел од книгата на случаи на д-р Хеселиус, чие заминување од медицинската професија го рангира како првиот окултен детектив во литературата.

Лора, тинејџерката протагонистка, раскажува, почнувајќи од своето детство во „живописен и осамен“ замок среде голема шума во Штаерска, каде што живее со нејзиниот татко, богат англиски вдовец кој се повлекол од службата во Австриската империја. Кога имала шест години, Лора имала визија за многу убава посетителка во нејзината спална соба. Подоцна таа тврди дека била боцната во градата, иако не била пронајдена рана.

Дванаесет години подоцна, Лора и нејзиниот татко се восхитуваат на зајдисонцето пред замокот, кога нејзиниот татко и кажува за писмото од неговиот пријател, генералот Спилсдорф. Генералот требало да ја донесе својата внука Берта Рајнфелд да ги посети двајцата, но внуката ненадејно починала под мистериозни околности. Генералот двосмислено заклучува дека детално ќе разговара за околностите кога подоцна ќе се сретнат.

Лора, растажена поради загубата на потенцијалната пријателка, копнее по придружник. Несреќа со кочија пред домот на Лора неочекувано носи девојка на иста возраст со Лора под грижата на семејството. Нејзиното име е Кармила. И двете девојки веднаш ја препознаваат другата од „сонот“ што го имале и двете додека биле млади.

Кармила изгледа повредена по несреќата со кочијата, но нејзината мистериозна мајка го информира таткото на Лора дека нејзиното патување е итно и не може да се одложи. Таа се договорила да ја остави својата ќерка со Лора и нејзиниот татко додека не може да се врати за три месеци. Пред да замине, таа строго забележува дека нејзината ќерка нема да открива никакви информации за нејзиното семејство, минатото или самата себе, и дека Кармила е здрава умствено. Лора коментира дека оваа информација изгледа непотребно да се каже, а нејзиниот татко се смее.

Кармила и Лора стануваат многу блиски пријателки, но повремено расположението на Кармила нагло се менува. Таа понекогаш прави романтични додворувања кон Лора. Кармила одбива да каже нешто за себе, и покрај испрашувањето од Лора. Нејзината тајност не е единствената мистериозна работа за Кармила; таа никогаш не му се придружува на домаќинството во нивните молитви, спие голем дел од денот и се чини дека месечари надвор ноќе.

Во меѓувреме, млади жени и девојки во блиските градови почнале да умираат од непозната болест. Кога погребната поворка на една таква жртва поминува покрај двете девојчиња, Лора се придружува во погребната химна. Кармила избувнува од бес и ја кара Лора, жалејќи се дека химната ѝ ги повредува ушите.

Кога пристигнува пратка со обновени слики од наследство, Лора наоѓа портрет на нејзиниот предок Миркала, грофицата Карнштајн, датиран од 1698 година. Портретот точно наликува на Кармила, до бенката на нејзиниот врат. Кармила сугерира дека можеби потекнува од Карнштајн, иако семејството изумрело со векови пред тоа.

За време на престојот на Кармила, Лора има кошмари од голем ѕвер кој личи на мачка и влегува во нејзината соба. Ѕверот скока на креветот и Лора чувствува нешто како две игли, оддалечени еден или два сантиметар, како се зариваат длабоко во нејзините гради. Тогаш ѕверот добива форма на женска фигура и исчезнува низ вратата без да ја отвори. Во друг кошмар, Лора слуша глас како вели: „Мајка ти те предупредува да се чуваш од убиецот“, а ненадејна светлина ја открива Кармила како стои во подножјето на нејзиниот кревет, со нејзината ноќница облеана во крв. Здравјето на Лора се влошува, а нејзиниот татко побарал лекар да ја прегледа. Тој наоѓа мала, сина дамка, еден или два сантиметар под нејзината јака, каде што суштеството во нејзиниот сон ја гризнало, и зборува приватно со нејзиниот татко, само барајќи Лора никогаш да не биде без надзор.

Нејзиниот татко потоа тргнува со Лора, во кочија, кон разурнатото село Карнштајн, оддалечено три милји. Тие оставаат порака зад себе, барајќи од Кармила и една од гувернантите да ги следат откако ќе се разбуди постојано до доцна заспаната Кармила. На пат кон Карнштајн, Лаура и нејзиниот татко се среќаваат со генералот Шпилсдорф. Тој им ја раскажува својата страшна приказна:

На еден бал во костими, Спилсдорф и неговата внука Берта запознале многу убава млада жена по име Миларка и нејзината загадочна мајка. Берта веднаш била шармирана од Миларка. Мајката го убедила генералот дека е негова стара пријателка и побарала на Миларка да и биде дозволено да остане со нив три недели додека таа се занимава со тајна работа од голема важност.
десно|мини| Погреб, илустрација од Мајкл Фицџералд за Кармила во Темната сина (јануари 1872 година)
Берта мистериозно се разболела, страдајќи од истите симптоми како и Лора. По консултација со специјално нареден свештенички лекар, генералот сфатил дека Берта ја посетува вампир. Се сокрил со меч и чекал додека големо, црно суштество со недефиниран облик не се вовлекло на креветот на неговата внука и се распослало на нејзиното грло. Тој скокнал од своето скривалиште и го нападнал суштеството, кое тогаш добило форма на Миларка. Таа побегнала низ заклучената врата неповредена. Берта починала пред да се раздени утрото.

По пристигнувањето во Карнштајн, генералот прашувал еден шумар каде може да го најде гробот на Миркала Карнштајн. Шумарот рекол дека гробницата била преместена одамна од херојот, моравски благородник, кој ги победил вампирите што го прогонувале регионот.

Додека генералот и Лора се сами во уништената капела, се појавила Кармила. Генералот и Кармила збеснале кога се виделе, а генералот ја нападнал со секира. Кармила го разоружала генералот и исчезнала. Генералот објаснува дека Кармила е и Миларка, и двата анаграми за оригиналното име на вампирката Миркала, грофицата Карнштајн.

На забавата и се придружува баронот Ворденбург, потомокот на херојот кој одамна ја ослободил областа од вампири. Ворденбург, авторитет за вампири, открил дека неговиот предок бил романтично поврзан со грофицата Карнштајн пред таа да умре и да стане еден од немртовците. Користејќи ги белешките на неговиот татко, тој ја лоцира скриената гробница на Миркала. Империјална комисија го ексхумира телото на Миркала/Миларка/Кармила. Потопено во крв, се чини дека слабо дише, срцето и чука, очите и се отворени. Колот се пробива низ нејзиното срце и тој дава соодветен крик; потоа, главата е отстранета. Телото и главата се изгорени до пепел, кои се фрлаат во река.

Потоа, таткото на Лора ја носи својата ќерка на едногодишна турнеја низ Италија за да си го врати здравјето и да се опорави од траумата, што таа никогаш не го прави целосно.

 Мотиви 
мини| Замокот Ригерсбург, Штаерска, предложен како можна инспирација за Шлосот на Лора.
Кармила ги прикажува примарните одлики на готската фикција. Вклучува натприродна фигура, мрачен амбиент на стар замок, мистериозна атмосфера и застрашувачки или суеверни елементи. pp. 32-34.

Во новелата, Ле Фану го укинува викторијанскиот поглед на жените како само корисни своини на мажите, потпирајќи се на нив и со потреба од нивно постојано старателство. Машките ликови од приказната, како таткото на Лора и генералот Шпилсдорф, се изложени како спротивност на наводните викторијански мажи - беспомошни и непродуктивни. pp. 203-204. Безимениот татко постигнува договор со мајката на Кармила, додека Шпилсдорф не може да ја контролира верата на неговата ќерка Берта. И двете од овие сцени ги прикажуваат жените како еднакви, ако не и супериорни во однос на мажите. pp. 613-615. Ова женско зајакнување е уште позаканувачко за мажите ако ги земеме предвид вампирските претходници на Кармила и нивниот однос со нивниот плен.Signorotti, p. 609. Кармила е спротивна од машките вампири - таа всушност е поврзана со своите жртви и емотивно и (теоретски) сексуално. Освен тоа, таа може да надмине уште повеќе ограничувања со тоа што доминира со смртта. На крајот, се предлага дека нејзината бесмртност ја одржува реката во која што била расфрлана нејзината пепел. pp. 34-38.

Ле Фану, исто така, отстапува од негативната идеја за женскиот паразитизам и лезбејство со прикажување на взаемна и неодолива врска помеѓу Кармила и Лора.Signorotti, pp. 610-611. Вториот, заедно со другите женски ликови, станува симбол на сите викторијански жени - воздржани и судени за нивните емоционални рефлекси. Двосмисленоста на говорот и однесувањето на Лора ги открива нејзините борби да биде целосно изразита за нејзините грижи и желби.Veeder, pp. 198-200.

Друг важен елемент на Кармила е концептот на дуализам претставен преку спојување на вампир и човек, како и лезбејско и хетеросексуално.Veeder, p. 197. Тоа е очевидно и во нерешителноста на Лора, бидејќи таа „чувствува и привлечност и одбивност“ кон Кармила.Veeder, pp. 211. Двојноста на ликот на Кармила е сугерирана од нејзините човечки атрибути, недостатокот на предаторско однесување и нејзиното заедничко искуство со Лора.Veeder, pp. 211-213. Според Јонсон, Кармила може да се гледа како претстава на темната страна на целото човештво.Jönsson, p. 43.

 Извори 
десно|мини| Дом Калмет
Како и кај Дракула, критичарите ги барале изворите користени во пишувањето на Кармила. Еден користен извор бил од дисертација за магија, вампири и привиденија на духови напишана од Дом Аугустин Калмет со наслов Трактат за привиденијата на духовите и за вампирите или духовите на Унгарија и Моравија (1751). Ова го докажува извештајот анализиран од Калмет, од свештеник кој дознал информации за еден град кој бил измачуван од вампирски ентитет три години претходно. Откако отпатувал во градот за да истражи и собира информации за различните жители таму, свештеникот дознал дека вампир мачел многу жители ноќе доаѓајќи од блиските гробишта и дека прогонувал многу од жителите во нивните кревети. Непознат унгарски патник дошол во градот во тој период и му помогнал на градот со тоа што поставил стапица на гробиштата и го обезглавил вампирот што живеел таму, излекувајќи го градот од нивните маки. Оваа приказна била прераскажана од Ле Фану и адаптирана во тринаесеттото поглавје од Кармила 

Според Метју Гибсон, Книгата на волците (1863) на пречесниот Сејбин Баринг-Гулд и неговото раскажување за Елизабет Батори, Кристабел на Колриџ (1 дел, 1797 и дел 2, 1800 година) и капетан Васили Хол. Шлос Хајнфелд; или Зима во Долна Штаерска (Лондон и Единбург, 1836) се други извори за Кармила на Ле Фану. Извештајот на Хол дава голем дел од позадината на Штаерска и, особено, модел за Кармила и Лора во ликот на Џејн Ен Кранстоун, грофицата Пургстал.

 Влијание 
Кармила, насловниот лик, е оригиналниот прототип за легија женски и лезбејки вампири. Иако Ле Фану ја прикажува сексуалноста на својата вампирка со внимателност што некој би го очекувал за неговото време, лезбејската привлечност очигледно е главната динамика помеѓу Кармила и нараторот на приказната.

Во споредба со другите вампири од книжевноста од 19 век, Кармила е сличен производ на култура со строги сексуални обичаи и опиплив религиозен страв. Додека Кармила избирала исклучиво женски жртви, таа емотивно се поврзува само со неколку. Кармила имала ноќни навики, но не била ограничена на темнината. Имала неземна убавина и можела да ја промени својата форма и да помине низ цврсти ѕидови. Нејзиното животинско алтер его била монструозна црна мачка, а не големо куче како во Дракула. Меѓутоа, таа спиела во ковчег. Кармила е готска хорор приказна затоа што нејзините жртви се прикажани како подлегнати на перверзно и несвето искушение кое има тешки метафизички последици за нив.

Некои критичари, меѓу кои и Вилијам Ведер, сугерираат дека Кармила, особено во нејзината чудна употреба на наративни рамки, имала важно влијание врз „Вртење на завртката“ на Хенри Џејмс (1898).

 Дракула на Брам Стокер 
Иако Кармила е помалку позната и далеку пократка готска вампирска приказна од општо сметаното мајсторско дело на тој жанр, Дракула, второто е под влијание на делата на Ле Фану:

 И двете приказни се раскажани во прво лице. Дракула ја проширува идејата за нарација од прво лице со создавање на серија записи во списанија и дневници на различни лица и создавање веродостојна приказна за позадината за нивното составување.
 И двајцата автори се препуштаат на атмосферата на мистеријата, иако Стокер оди подалеку од Ле Фану дозволувајќи им на ликовите да ја решат енигмата на вампирот заедно со читателот.
 Слични се описите на протагонистките во Кармила и на Луси во Дракула. Дополнително, и двете жени месечарат.
 Д-р Абрахам Ван Хелсинг од Стокер е сличен на експертот за вампири на Ле Фану, Барон Ворденбург: и двата лика истражуваат и катализираат дејствија во спротивност со вампирот.
 Симптомите опишани во Кармила и Дракула се многу споредливи.
 И двајцата главни антагонисти - Кармила и Дракула, соодветно, се преправаат дека се потомци на многу постари благородници кои носат исти имиња, но на крајот се открива дека имаат исти идентитети. Меѓутоа, кај Дракула ова останува нејасно. Иако Ван Хелсинг (лик со малку незгодно разбирање на англискиот јазик) вели дека тој „навистина мора да бил тој војвода Дракула кој го добил своето име против Турчинот, преку големата река на самата граница на Турската земја“, следната изјава започнува со „Ако е така“, оставајќи тенка маргина на нејасност.
 Гостинот на Дракула, расказ на Стокер за кој се верува дека бил избришан пролог на Дракула, е сместен и во Штаерска, каде што неименуван Англичанец се засолнил во мавзолеј од бура. Таму, тој запознава жена вампир, по име грофицата Долинген фон Гратц.

 Во популарната култура 

 Книги 
(азбучно според презимето на авторот)

 Во јапонската серија на лесни романи Гимназија ДхД, напишана од Ичиеи Ишибуми и илустрирана од Мијама-Зеро, вампирите се прикажани како монархистичко општество поделено меѓу две големи фракции, секоја под власта на нивното соодветно кралско семејство на вампири: Тепеш и Кармила. Фракцијата Кармила под владеење на кралското семејство на вампири Кармила фаворизира матријархално општество за светот на вампирите, додека Тепешите под владеење на кралското семејство вампири Тепеш претпочитаат патријархална влада.
 Кармила:Темна Фигура е кратка книга од Дејвид Брајан. Иако приказната првенствено е фокусирана на подвизи на генералот Шпилсдорф, таа сепак се однесува директно на настаните што се одвиваат во Кармила: Волците од Штаерска. 
 Романот на Теодора Гос од 2018 година „Европско патување за чудовишната госпоѓа“ (вториот во серијата „Извонредните авантури на клубот Атина“ ) ги прикажува херојската Кармила и нејзината партнерка Лора Холис кои му помагаат на клубот „Атена“ во нивната борба против Абрахам Ван Хелсинг. Рецензијата на Tor.com за романот вели: „Сосема е прекрасно да се види верзијата на Гос на Кармила и Лора, практично брачна двојка која живее среќно во австриските села и се осмелува да гази“.
 Романот Кармила: Волците од Штаерска е повторно замислување на оригиналната приказна. Тоа е преработена изведба, наведена како автор на Ј.С. Ле Фану и Дејвид Брајан.
 Романот на Рејчел Клајн „ Дневниците на молците“ од 2002 година содржи неколку извадоци од Кармила, бидејќи романот е вклучен во заплетот на приказната на Клајн и обајцата се занимаваат со слична тема и теми.
 Кармила: Враќањето од Кајл Марфин е продолжение на Кармила.
 Книгата на Ерика Мекган Ноќната мачка и дебелиот сив глушец: приказна за колеџот за Тринити ги прикажува Кармила и Дракула повикани од духовите на нивните соодветни креатори, Шеридан Ле Фану и Брам Стокер, да се борат еден со друг, сведочени од главната мачка на книгата, Пангур Бан, со кого Кармила се обидува да се спријатели откако и Дракула и таа ќе ја изгубат борбата.
 Новелата на Ро МекНулти, Урнатината: Подемот на куќата на Карнштајн, е продолжение на новелата на Ле Фану и се случува повеќе од 100 години подоцна. Кармила продолжува да игра игри со смртниците, вметнувајќи се во нивните животи и кршејќи ги по своја волја. Таа се сместува околу наставникот и неговото семејство, хранејќи се со неговата ќерка. 
 Вампир по име Барон Карнштајн се појавува во романот на Ким Њуман „Ано Дракула“ (1992). Самата Кармила неколку пати се споменува како поранешна (до нејзината смрт од рацете на ловците на вампири) пријателка на вампирската хероина од книгата, Женевиев. Некои раскази сместени во универзумот на серијата „Ано Дракула“ ја вклучуваат и Кармила.
 Авторката Ен Рајс ја навела Кармила како инспирација за Вампирски хроники, нејзината тековна серија која започна во 1976 година со Интервју со вампирот.
 Кармила и Лаура од СД Симпер е прераскажување на оригиналната приказна со некои измени, вклучувајќи поексплицитна романса меѓу главните води.
 Романот на Роберт Стацер Да се сака вампир ( ) отсликува средба на Кармила со еден млад д-р Абрахам Ван Хелсинг, јунакот на Брам Стокер, Дракула, за време на неговите денови како студент по медицина. Првично објавена како серијал на страниците на списанието Страшни Чудовишта од март 2011 до јуни 2013 година, ревидираната верзија на Да се сака Вампир била препечатена во меко и издание на Киндл во јуни 2018 година.

 Стрип 
(азбучно по наслов на серијата)

 Во 1991 година, Ерсил Комикс објавиле црно-бела минисерија на Кармила со шест изданија од Стивен Џонс и Џон Рос. Бил заснован на приказната на Ле Фану и бил означен како „Еротскиот хорор класик на женскиот вампиризам“. Првиот број е отпечатен во февруари 1991 година. Првите три изданија ја адаптираа оригиналната приказна, додека последните три беа продолжение сместени во 1930-тите.
 Раскажувајќи ја серијата Списание за стрипови со наслов Застрашувачки приказни за маѓепсаност и ужас: вампирката Кармила, серија инспирирана од оригиналните дела на издавачките компании Ворен. Кармила е претставена како една од сопругите на Дракула, реанимирана од Ѓаволот за да се грижи за разни суштества од пеколот раскажувајќи приказни за класични хорор тропови во винтиџ стрип стил. Се појавува на корицата и внатре во книгите почнувајќи од број 1 (2021) и во тек
 Во првата приказна од обновувањето на Вампирела на Дајномајт Ентертејнмент, злобниот вампир, по име Ле Фану, живее во подрумот на ноќниот клуб во Сиетл наречен Кармила.

 Филм 
(хронолошки)

 Данскиот режисер Карл Драјер лабаво ја адаптирал Кармила за неговиот филм Вампир (1932), но ги избришал сите референци за лезбејската сексуалност. Заслугите на оригиналниот филм велат дека филмот е базиран на In a Glass Darkly. Оваа збирка содржи пет приказни, од кои едната е Кармила. Всушност, филмот го црпи својот централен лик, Алан Греј, од Д-р Хеселиус на Ле Фану; а сцената во која Греј е жив закопан е нацртана од „Собата во змејот Волан“.
 Ќерката на Дракула (1936), продолжение на Universal Pictures на филмот за Дракула од 1931 година, е лабаво базиран на Кармила.
 Францускиот режисер Роџер Вадим И да се умре од задоволство, но всушност прикажан во ОК и САД како Крв и рози, 1960) е базиран на Кармила и се смета за еден од најголемите филмови од вампирскиот жанр. Филмот Вадим темелно ги истражува лезбејските импликации зад изборот на жртви на Кармила и може да се пофали со кинематографија од Клод Реноар. Сепак, лезбејската еротика на филмот била значително намалена за неговото прикажување во САД. Во филмот глумат Анет Стројберг, Елза Мартинели и Мел Ферер.
 Повеќе или помалку верна адаптација со Кристофер Ли во главната улога била произведена во Италија во 1963 година под наслов Криптата на инкубот. Ликот на Лора го игра Адријана Амбеси, која се плаши дека е опседната од духот на мртов предок, која ја игра Урсула Дејвис (позната и како Пјер Ана Кваља).
 Британската филмска продукција „Хамер“, исто така, произвела прилично верна адаптација на Кармила насловена „Љубовниците на вампирите“ (1970) со Ингрид Пит во главната улога, Медлин Смит како нејзина жртва/љубовничка и редовниот Питер Кушинг на Хамер. Тоа е првиот дел од трилогијата Карнштајн.
 Крвавата невеста (La novia ensangrentada) е шпански хорор филм од 1972 година, напишан и режиран од Висенте Аранда, базиран на текстот. Филмот достигнал култен статус поради мешавината на хорор, вампиризам и заведување со лезбејски призвук. Британската глумица Александра Баштедо ја игра Миркала Карнштајн, а Марибел Мартин е нејзина жртва.
 Кармила (1980) е црно-бела адаптација направена за телевизија од Полска, со пејачката Изабела Тројановска во главната улога и Моника Стефанович како Лора.
 Јапонскиот аниме филм од 2000 година, Ловец на вампири Д: Крвалост ја прикажува Кармила „Крвавата грофица“ како главен антагонист. Откако била убиена од Дракула за нејзината суетна и ненаситна тиранија, духот на Кармила се обидува да ја искористи крвта на девицата за да го донесе своето воскресение. За неа гласот го позајмува Џулија Флечер на англиски и Беверли Маеда на јапонски.
 Во филмот директно-на-видео Бетмен против Дракула (2005), Кармила Карнштајн се споменува како невестата на грофот Дракула, која пред неколку години била изгорена од сончевата светлина. Дракула се надевал дека ќе ја оживее жртвувајќи ја душата на Вики Вејл, но ритуалот бил прекинат од Бетмен.
 Кармила е прикажана како главен антагонист во филмот Лезбејски убијци на вампири (2009), комедија со Пол Мекган и Џејмс Корден во главните улоги, со Силвија Колока како Кармила.
 Книгата е директно референцирана неколку пати во филмот од 2011 година, Дневниците на молецот, филмската верзија на романот на Рејчел Клајн. Има видливи сличности меѓу ликовите во „Кармила“ и оние во филмот, а книгата е вклучена во заплетот на филмот.
 Несаканиот (2014) од писателот/режисерот Брент Вуд ја преместува приказната во современиот јужен Соединетите Американски Држави, со Хана Фирман како Лора, Кристен Ор како Кармила и Кајли Браун како Миларка.
 Проклетството на Штаерска (2014), наизменично наречен Ангели на темнината е адаптација на романот сместен кон крајот на 1980-тите со Џулија Пјетруча како Кармила и Елеонор Томлинсон како Лара.
 Во 2017 година бил објавен Филмот Кармила, базиран на веб-серијата од 2015 Кармила. Режиран од Спенсер Мејби и продуциран од Стеф Оукнин, филмот ја следи веб-серијата 5 години по финалето.
 Кармила (2019), по сценарио и режија на Емили Харис, била инспирирана од новелата. Петнаесетгодишната Лара (Хана Рае) развива чувства кон Кармила (Деврим Лингнау), но нејзината строга гувернанта верува дека нивната чудна домашна гостинка е вампир. Харис вели дека ги „отфрлила“ натприродните слоеви за да ја смета приказната како „љубовна приказна исфрлена од шините“ и „приказна за нашата тенденција како луѓе да го демонизираме другиот“.

 Музика 

 Доктор Кармила т.е. Маки Јамазаки е мултиинструменталист, музичар и композитор на ретроспективна-футуристичка визуелна Кеи.
 Есен, албум составен од Писмо за Кармила во октомври 2017 година 
 Деби песна на К-поп женска група Црвениот сомот подгрупата Ирина и Сеулги "Монструм" (2020) се верува дека е тематски инспирирани од Кармила, со спотот каде Ирина лабаво ја прикажува Лора и Seulgi е лабаво прикажување Кармила.
 Се верува дека дебитантската песна на членката на К-поп девојката Го Вон, „One&Only“ (2017) е тематски инспирирана од Кармила, а Го Вон лабаво ја портретира Кармила.
 Темите за музичкото видео и песната „Кармила“ на уметникот Џрок „Каја“ се многу очигледни референци.

 Опера 

 Камерна оперска верзија на Кармила се појави во Кармила: Вампирска Приказна (1970), музика од Бен Џонстон, сценарио од Вилфорд Лич. Седнати на софата, Лора и Кармила ја раскажуваат приказната ретроспективно во песна.

 Рок музика 

 Џон Инглиш објавил песна по име Кармила, инспирирана од расказот, на неговиот албум „Затишје пред бура“ од 1980 година.
 Албумот на групата Дисциплина од 1993 година Пуш енд профит вклучува десетминутна песна со наслов Кармила, базирана на ликот на Ле Фану.
 Текстот за „Блад енд роузес“, песната на ЛаХост на компилацискиот албум на ЕМИ, Фајр ин Хармони (1985), е лабаво базиран на филмската верзија на Кармила на Роџер Вадим.
 Алесандро Нунзиати, попознат како Лорд Вампир и поранешен вокал на Театрите на вампири, има песна наречена „Кармила шепоти од гробот“ во неговиот деби соло албум „Де Вампирика Филозофија“ (2005).
„Кармила на љубовта“ од бендот од Монтреал се повикува на романот во неговиот наслов и текстови.

 Наводи 

Категорија:Статии со врски до проектот „Гутенберг“
Категорија:ЛГБТ
Категорија:Новела