Српски божиќни традиции

Српските божиќни традиции се обичаи и практики на Србите и Црногорците поврзани со Божиќ и период што го опфаќа, помеѓу третата недела пред Божиќ и Водици. Има многу сложени традиции поврзани со овој период. Тие варираат од место до место и во многу области се ажурирани или наводнети за да одговараат на модерното живеење. Српското име за Божиќ е Божиќ, што е деминутивна форма на зборот бог („бог“) и може да се преведе како „млад бог“. Божиќ се слави три последователни дена, почнувајќи од Божиќ, кој Србите го нарекуваат прв ден на Божиќ. Во овие денови, треба да се поздрави друго лице велејќи „Христос се роди“, на што треба да се одговори со „Навистина се роди“ или на српски: „Христос се роди“.

 Бадник 
Српското име за Бадник преку ден е Бадњи дан. По зајдисонце станува Бадње вече.  На овој ден, семејството се подготвува за претстојната прослава. Вечерата на овој ден е празнична, обилна и разновидна по храна, иако е подготвена во согласност со правилата на постот.

 Бадњак 
Бадњакот е дабови трупци или гранки кои се внесуваат во куќата и се ставаат на оган вечерта на Бадник, слично како трупецот од жлез во другите европски традиции. Постојат многу регионални варијации околу обичаите и практиките поврзани со бадњакот.

Рано наутро, главата на секое семејство, обично придружувана од неколку машки роднини, го избира и го отсекува дрвото од кое ќе се исече трупецот за нивното домаќинство. Групата го најавува своето заминување со пукање од пиштоли или мали празнични минофрлачи наречени прангија. Дабот од мисирка е најпопуларниот вид дрвја избрани во повеќето региони, но се избираат и други дабови, или поретко други видови дрвја. Генерално, секое домаќинство подготвува по еден бадњак, иако во некои региони се сечат повеќе.

Кога главата на домаќинството ќе нашол соодветно дрво, тој застанува пред него свртен кон исток. Откако ќе фрли жито на дрвото, тој го поздравува со зборовите „Добро утро и среќна Бадник за тебе“, го прави Крстниот знак, кажувал молитва и го бакнувал дрвото. Потоа со секира ја сече косо на неговата источна страна. Дрвото треба да падне на исток, непречено од околните дрвја. Врвот му е отстранет, оставајќи го бадњакот со таква должина што овозможува да се носи на машко рамо до околу  долго. Откако ќе влезе во домот, секој бадњак се потпирал вертикално на куќата покрај влезната врата. Во некои области бадњакот се сечел на три трупци.

Вечерта, маж од семејството го внесува нивниот бадњак во куќата. Ако има повеќе од еден бадњак, најдебелиот од нив се сметал за главен и се внесува прв. Преминувајќи го прагот, прво со десната нога, човекот го поздравува своето собрано семејство со зборовите „Добра вечер и среќен Божиќ за вас“. Жената од куќата го поздравува, велејќи му „Господ да ти даде благосостојба, и да имаш среќа“, или „Среќно ти, а заедно со тебе уште многу години [да бидеме]“, или слично, пред да му фрли жито од сито на човекот и бадњакот што го носи.

По влегувањето во куќата, човекот се приближува до огништето, наречено огништето кое е слично на логорски оган, по тоа што нема вертикално опкружување. Го полага бадњакот на огнот и го поместува малку нанапред, за да му донесе благосостојба на домаќинството. Сите други трупци се внесуваат од други мажјаци и се поставуваат на огнот паралелно или нормално на првиот. Главата на домаќинството земал бокал вино и истурал на бадњакот; во некои региони, тој може да фрла зрна пченица над трупците. Тој потоа предлага здравица: „Дај, Боже, да има здравје и радост во овој дом, нашите жита и винова лоза да родат добро, да ни се раѓаат деца здрави, да ни се зголеми имотот во полињата, перото и шталата. !" или слично. Главата пие тавче вино од бокалот, по што се пренесува на другите членови на домаќинството. Кога трупката ќе изгори, некои семејства го пуштале огнот да изгасне, додека во други мажите во смени бдеат во текот на ноќта за да го одржат запален бадњакот.
десно|мини|300x300пкс| Православен свештеник го става бадњакот на оган за време на прославата на Бадник во катедралата Свети Сава во Белград.
Друг тип на бадњак што се развил кај Србите најмногу го замени традиционалниот труп, чие палење е обично неизводливо во модерните домови. Станува збор за кластер од дабови гранчиња со уште закачени кафени листови, со кои домот е украсен навечер. Овој кластер го нарекуваат и бадњак и најчесто се чува во домот до следниот Бадник. За погодност на оние кои живеат во градовите и градовите, таквите мали бадњаци може да се купат на пазарите или да се делат во црквите. Во заеднички распоред, кластерот од дабови гранчиња е врзан заедно со гранчиња европски корнел и неколку стебленца слама.

Од почетокот на 1990-тите, Српската православна црква, заедно со локалните заедници, организирала јавни прослави на Бадник. Обично има три елементи за таквите прослави: подготовка, ритуал и веселба. Подготовката се состои од сечење на дрвото за да се користи како бадњак, носење во дворот на црквата и подготовка на пијалаци и храна за собраните парохијани. Ритуалот вклучува Вечерна, поставување на бадњакот на отворен оган изграден во дворот на црквата, благослов или осветување на бадњакот и пригодна програма со песни и рецитали. Во некои парохии, огнот на кој се гори бадњакот не се гради во дворот на црквата, туку на некоја друга погодна локација во нивниот град или село. Веселбата се состои од собирање околу огнот и дружење. Секоја посебна прослава има свои специфични особини кои ги одразуваат традициите на локалната заедница.

 Божиќна слама 
Веднаш по внесувањето на бадњакот, или непосредно пред тоа на некои места, по подот се расфрлала една рака слама. Сламата најчесто се внесува со исти поздрави и фрлање жито како бадњакот. Лицето што го шири може да имитира кокошка што чука за да ги нарече пилињата „ Кво, ква, ква“, додека децата од семејството имитираат пилиња „Пију , пију , пију “ , додека тие берат од сламата. Вообичаено е да се расфрлаат грст ореви преку сламата.

Во Горски венец на Петар Петровиќ-Његош, чиј заплет се одвива во Црна Гора од 18 век, празничната атмосфера на Бадник е опишана преку зборовите на игуменот Стефан, главниот лик на песната.
 Божиќна вечера 
Откако бадњакот и сламата ќе бидат внесени во куќата, можела да започне бадниковата вечера. Главата на домаќинството го правел Крстниот знак, запали свеќа и ја кади целата куќа. Во некои региони е обичај тој потоа да излегува во дворот, да ги нарекува по име штетниците (на пр. волци, лисици и јастреби) и неговите лични непријатели, поканувајќи ги: „Дојдете на вечера сега и повторно по една година, Боже. спремни“. Ова е наменето за заштита на домаќинството од нив една година.

Пред да се послужи трпезата, се расфрлало со тенок слој слама и се покрива со бела крпа. Членовите на семејството седнуваат на масата. Пред да се напикаат, сите стануваат и еден маж или момче меѓу нив кажувал молитва, или заедно го пеат Тропарот на Рождеството Рождество на црковнословенски јазик:
260x260пкс Твоето раѓање, Христе Боже наш,
 осамна светлината на знаењето на земјата.
 Зашто со Твоето раѓање оние што ги обожаваа ѕвездите
 беа подучувани од ѕвезда
 да Ти се поклонувам, Сонце на правдата,
 и да Те познаам, Ориентирај од високо.
 Господи, слава Ти.
Бадник е пост, вечерата била подготвена во согласност со тоа, но обилна и разновидна во храната. Покрај округлиот бесквасен леб наречен бадњачки колач и солта, кои се неопходни, овој оброк може да содржи печена риба, варен грав, кисела зелка, тестенини со мелени ореви, мед и вино. Порано во некои села се служеше на вреќа полна со слама, а семејството седеше околу неа на подот. Во северниот далматински регион Буковица, дел од храната што остануваше по вечерата се ставаше на грнчарско ѓубре и се носеше на ѓубре. Волкот бил таму поканет на вечера, „Волук мој драг, немој да ми ги колеш овците, еве ти габи! Еве ти си твој и остави го моето на мира!“ 

По вечерата, младите ги посетуваат своите пријатели, од кои група може да се соберат во куќата на еден од нив. Постарите раскажуваат приказни од старите времиња. Се пееле божиќни песни, во кои Божиќ се третира како машка личност.

Во регионот на Банат е обичај, по бадниковата вечера, групи деца да одат од куќа до куќа од нивното маало и да им пеат на соседите. Овој обичај се вика коринѓање, а децата кои учествуваат во него се нарекуваат коринѓаши. Тие тропале на вратата на соседот или ѕвонеле на вратата; кога ќе излегол соседот го поздравуваат и прашуваат дали смеат да пеат. Ако одговорот е потврден, тие пеат детска дитти или Тропар на Христовото раѓање. Како награда, соседот им давал бонбони или дури пари; повеќе традиционални подароци вклучуваат ореви, сливи, јаболка и колачи. Не само српските деца можат да бидат коринџаши, туку и романските и унгарските.

Во централна Србија, откако членовите на домаќинството легнале, една постара жена од семејството закачувала нож во вратата од куќата одвнатре. Алтернативно, таа става кол од глог покрај вратата, закачувајќи венец од лук на него. Ова се прави како заштита од клетви вештерки и демони. Од истата причина, децата се мачкаат со лук на дланките, пазувите и стапалата пред спиење. Во некои региони, мажите во смени бдеат покрај огништето во текот на ноќта, за да го одржат огнот запален.

 Божиќ 
На Божиќ, прославата се најавувала во зори со црковни ѕвона и со пукање од пиштоли и прангии. Главата на домаќинството и дел од семејството одат во црква за да присуствуваат на Утринската Литургија. Никој не смеел да јаде ништо пред да ја проба просфората, која поглаварот на домаќинството ја носел од црква за оние што останувале дома да ги извршуваат домашните работи за утрово.Vuković, pp. 87-93

Србите родени во словенечкиот регион Бела Крањска традиционално се трудат на овој ден да видат само здрави и просперитетни луѓе. Србите од округот Тимиш во Романија уште од меѓувоениот период го прифатија обичајот во своите домови да подигаат новогодишна елка, која ја нарекуваат крисиндла, по германската Кристиндл. На Божиќ децата пееле песни, на почетокот на кои се вели дека Божиќ чука или гази гласно. Ова може да се сфати како теофанија: по звукот, Младиот Бог им го објавува своето доаѓање на луѓето.
 Полажајник 
Полажајник (положајник), полаженик (положеник), подлазник, полазник, походник или радован е првиот човек што го посетува семејството на Божиќ. Оваа посета може да биде случајна или однапред договорена. Луѓето очекуваат дека тоа ќе донесе просперитет и благосостојба за нивното домаќинство во следната година. Едно семејство често однапред избира маж или момче и организира тој да ги посети на Божиќ наутро. Ако ова се покаже како среќа за семејството, тој е повторно поканет следната година да биде полажајник . Ако не, му праќаат збор да не доаѓа повеќе во тоа својство.Vuković, pp. 87-93

Полажајник влегува во куќата прво со десната нога, поздравувајќи го насобраното семејство „Христос се роди, среќен Божиќ“. Во ракавицата носи жито, кое го истресува пред прагот или го фрла на членовите на семејството. Тие одговараат со „Навистина се роди“, и фрлаат жито во полажајник . Потоа се приближува до огништето, зема покер или гранка и постојано го удира запалениот бадњак за да излетаат искри од него.

Откако го кажа тоа, го поместува трупецот малку нанапред и фрла паричка во огнот. Куќата му става волнено ќебе на грбот на полазникот и го седнува на ниско столче покрај каминот. Во моментот кога ќе седне, тие се обидуваат да ја тргнат столицата под него, како да го натераат да падне на подот. Полазникот излегува во дворот и фрла жито во кругот направен со јажето со кое е врзана бадникова слама, викајќи кокошки. Кога ќе се соберат во кругот, тој фаќа петел, на кој главата му ја отсекува тој или главата на домаќинството на прагот на куќата. Петелот ќе се пече на дрвена плука како дел од божиќната вечера. Полазникот обично останува на вечера со семејството. Тој добива подарок во форма на тркалезна торта со вградена паричка и крпа, кошула, чорапи или некоја друга корисна работа.Vuković, pp. 87-93

Обичајот да се користи домашно животно како полазник бил задржан во некои региони до првата половина на 20 век. На божиќното утро во куќата била внесена овца, вол, свиња или теле.Vuković, pp. 87-93 Во западниот српски регион Раѓевина, со центар на градот Крупањ, шефот на домаќинството ставал овца меѓу себе и огништето и ги изговарал гореспоменатите зборови додека го удирал бадњакот со гранка исечена од неа. Во регионот на Бихор, североисточна Црна Гора, беше подготвен круг леб со дупка во центарот; четири жлебови беа втиснати во неговата површина по два меѓусебно нормални пречници на лебот. Откако внеле вол во куќата, лебот му го ставале на рогот, а на волот му фрлале жито. Наведнувајќи ја главата, волот ќе го фрли лебот; откако ќе паднеше, лебот ќе се скршеше на четири дела по жлебовите. Парчињата биле подигнати и поделени меѓу членовите на семејството. Овој обичај бил зачуван до 1950-тите дури и во некои муслимански семејства во регионот. Етнолозите сметаат дека животинскиот полажајник е постар од човечкиот.Janićijević, p. 211

 Силна вода 
Девојка или жена оди рано наутро до извор на вода, како бунар, извор или поток. Откако ќе стави крај вода клада пченка и еден куп босилек што ги донела од дома, со кофа собира вода и ја носи дома кај семејството. Оваа вода собрана во раните божиќни утро се нарекува силна вода и се верува дека поседува посебна корисна моќ. Секој член на семејството го мие лицето со него и го пие пред појадок; во него се капат доенчиња. На враќање дома, девојката што ја носи силната вода бере неколку гранчиња од корне или врба, со кои тоа утро лесно ги удираат децата. Ова е наменето за зајакнување на нивното здравје.Vuković, pp. 87-93

 Божиќна вечера 

 Туциндан 
На Бадник, мажите од семејството палат оган во дворот на нивната куќа, а на долга дрвена плука печат свиња или овца на некои места. Целата печена свиња или овца, наречена печеница, е традиционален дел од божиќната вечера. Луѓето кои сами одгледуваат свињи посветуваат на печеница месец-два претходно и ја хранат со подобра сточна храна. Традиционално се убива на Туциндан, ден пред Бадник, со удирање со грутка сол по главата. Потоа му било исечено грлото, а крвта се собирала и се мешала со сточна храна. Се верувало дека хранењето на добитокот со оваа смеса ги поттикнувало да напредуваат. Името Туциндан е изведено од глаголот tući „да се тепа“. Печената печеница може да се внесе во куќата со ритуал сличен на внесувањето на бадњакот.Vuković, pp. 78-80

 Оброк 
мини|250x250пкс| Членовите на семејството кршат чесница на почетокот на Божиќната вечера.
мини|250x250пкс| Пример за Божиќна трпеза во Србија; свинско месо на скара, салата од оливи (исто така наречена руска салата), салата од џаџики, црвено вино и слатки Бајадера
Божиќната вечера е најславниот оброк на едно семејство во текот на една година. Околу пладне, или уште порано, членовите на семејството седнуваат на масата. Кога главата на домаќинството дава знак, сите се креваат. Тој запали свеќа, ги кади семејството и куќата и ја моли Господовата молитва. После тоа, членовите на семејството се бакнуваат во образ велејќи: „Мир Божји меѓу нас, Христос се роди“. Главата и уште еден маж од семејството ја држат чешницата меѓу себе, вртејќи ја трипати спротивно од стрелките на часовникот. Чешницата потоа внимателно се крши меѓу роднините, за секој од нив да добие свој дел од лебот. Членот на семејството чиј дел ја содржи паричката скриена во чешница, наводно ќе има исклучителна среќа во наредната година. Главното јадење на Божиќната вечера било печено свинско месо од печеница. За време на вечерата, главата на домаќинството неколку пати му предлага здравица на семејството со чаша вино.Vuković, pp. 87-93 Т

По божиќната вечера, преостанатата храна не требала да се вади од масата – се зема само искористениот прибор. Јадењето се покрива со бела крпа, а се јаде навечер како вечера.Vuković, pp. 87-93

 Коледа 
Коледата биле обичај кога група млади мажи, маскирани и облечени, одеа од куќа до куќа во нивното село пеејќи посебни песни за коледа и правејќи магии наменети да го соберат здравјето, богатството и просперитетот за секое домаќинство. Членовите на групата се нарекувале коледари. Коледата се вршеле од празникот Свети Игнатиј Теофор (пет дена пред Божик) до Богојавление.Vuković, pp. 145-146 Овој обичај е најдобро зачуван во горната област Пчиња и во регионот околу реката Јужна Морава во областа Јабланица, југоисточна Србија. Оценета како паганска и обесхрабрена од Српската православна црква, коледата престанала да се изведува кај повеќето Срби во текот на 19 и 20 век.

Коледари се подготвувале неколку дена пред почетокот на коледата: ги вежбале коледните песни, ги изработувале своите маски и носии. Маските може да се класифицираат во три вида според ликовите што ги претставуваат: антропоморфни, зооморфни (претставуваат мечка, крава, елен, коза, овца, вол, волк, штрк итн.) и антропо-зооморфни. Главниот материјал од кој се произведувале била кожата. Лицето, сепак, може да се направи посебно од лушпа од сушена тиква или парче дрво, а потоа да се шие за да се сокрие така што маската може да ја покрие целата глава. Мустаќите, брадата и веѓите се правеа со црна волна, коњски влакна или влакна од коноп, а забите со грав. Зооморфните и антропо-зооморфните маски може да имаат бели, црни или црвени обоени рогови прикачени на нив. Костимите се подготвуваа од парталава облека, овчи кожи со волна свртена надвор и телешки кожи. Назад понекогаш се закачуваше волова опашка со ѕвоно фиксирано на крајот.

Водачот на групата се викаше дедо. Другиот коледари се собрал кај него дома во пресрет на коледа, а на полноќ сите излегле и почнале со своите активности. Шетајќи низ селските улици тие викаа и правеа врева со нивните ѕвона и крцкави. Повеќето беа вооружени со сабји или палки. Едната од нив, наречена Невеста, била маскирана и костимирана како трудница. Во раката држеше прачка и предеше влакна од коноп. Коледарот се задеваше и се пошегува со Невеста, што и даде комична нота на коледата . Некои од нив се нарекувале алосници, луѓето опседнати од демонот ала. Можеше да има други именувани ликови во групата.

Коледарите пееле посебни песни, во кои во средината и на крајот на секој стих бил вметнат зборот коледо, вокативната падеж на коледа. Вук Стефановиќ Караџиќ во 19 век ги снимил стиховите на голем број коледа песни, вклучувајќи ја и следната, која коледари ја пеел додека влегувал во една куќа:

Покрај пеењето, коледарите ги бркаа и демоните од домаќинството. Прво ја пребарале куќата за да откријат каде се кријат демоните. Гледаа насекаде, истовремено викајќи, танцувајќи, скокајќи, тропајќи со стапови по подот и ѕидовите и ја задеваа Невеста. Кога ги нашле демоните, ги истераа од скривалиштето и се бореле со нив замавнувајќи ги сабјите и палките. Откако ги избркаа демоните, коледарите накратко заиграа на колото, а потоа го благословија домаќинството. Како награда добија леб кој семејството го подготви специјално за нив и други подароци за храна.

 Втор и трет ден од Божиќ 
Божиќ се слави три дена. На вториот ден од Божиќ, соседите се посетуваат едни со други. Третиот ден од дома се вади бадникова слама. Со него се прават мали снопчиња и се закачуваат на овошни дрвја за да се подобри нивниот плод. Поголем сноп може да се чува на суво место: ќе се запали на Ѓурѓовден, како заштита на нивите од град. Друг сноп е однесен преку најблискиот поток - симболична елиминација на сите штетници што може да се присутни во куќата. Мажите прават крстови од остатоците од подебелата страна на бадњакот и ги лепат под стреата, по нивите, ливадите, лозјата и пчеларниците. Се верува дека ова ќе помогне следната година да биде среќна и плодна. Добар знак дека тоа ќе биде случај е кога на Божиќ има многу снег.Vuković, pp. 87-93

Третиот ден од Божиќ се совпаѓа со празникот Свети Стефан, кој е роб на многу српски семејства. На овој начин многу Срби во рок од три дена слават два значајни празници Божиќ и Славја.Vuković, pp. 87-93

 Дванаесет дена од Божиќ 
За време на дванаесетте дена од Божиќ (7 јануари – 18 јануари според Грегоријанскиот календар), треба да се поздрави друго лице со „Христос се роди“, на што треба да се одговори со „Навистина се роди“.

Последниот од дванаесетте дена на Божиќ, 18 јануари, е  Водици. Народното име му е Крстовдан – Крстовден. Ова бил строг пост ден; Возрасните не треба да јадат речиси ништо. Се верувало дека северниот, јужниот, источниот и западниот ветар се вкрстувале на Крстовдан. Ветерот што ќе ги совлада другите три ќе биде доминантен во следната година.Vuković, pp. 94-95

Овој дванаесетдневен период порано се нарекувал денови на некрстени, во кои демонските сили од секаков вид се сметале за повеќе од обично активни и опасни. Луѓето беа внимателни да не им го привлечат вниманието и не излегуваа доцна навечер. Последната претпазливост била особено поради демоните наречени караконџула, замислени како тешки, сквотови и грди суштества. Кога караконџула ќе најде некого на отворено во текот на ноќта на некрстен ден, ќе му скокне на грб и ќе го натера да го носи каде сака. Ова мачење ќе заврши само кога петлите ќе ја објават зората; во тој момент суштеството ќе ја ослободи својата жртва и ќе побегне.Vuković, pp. 94-95

 Подароци 
Давањето подароци за Божиќ не е српска традиција - наместо тоа, подароците се даваат во трите недели пред Божиќ. Подароците се давале во вид на откуп. Црквите во малите рурални села обично им даваат подароци на локалните деца пред Божиќ.

 Поврзано 

 Српски традиции

 Наводи 

Категорија:Српски традиции
Категорија:Српска култура