Србо Игњатовиќ

Србо Игњатовиќ, крстено Србољуб (Књажевац, 11 април 1946) е српски писател, литературен критичар, поет и раскажувач. Тој бил претседател на Друштвото на писателите на Србија до 2010 година, на Управниот одбор на УКС во 2012 година предложен е за дописен член на Српската академија на науките и уметностите. Тој е главен уредник на списанието Современик и уредник на Апостроф.

Член е и основач на Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“, од 2010 година.

 Дела (библиографија) 
мини|241x241пкс| Србо Игњатовиќ, цртеж Момчило Голубовиќ.
мини|241x241пкс| Србо Игњатовиќ, цртеж во боја на Јавор Рашајски.
Срба Игњатовиќ е роден на 11 април 1946 година во Књажевац, каде што завршил основно училиште и гимназија. Дипломирал, а потоа магистрирал на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Белград.

Игњатовиќ е присутен во културниот живот уште од младоста. Како средношколец пишувал за училишниот весник Наши погледи, кој го уредувал, а за десетгодишнината на трудот ја подготвил збирката „Четиринаесет песни“. Во текот на својата долга и значајна кариера бил уредник на Младински новини, Книжевни зборови, и е еден од основачите на библиотеката на првите книги Пегаз, списанието Односи, но и уредник-соработник во повеќе издавачки куќи и стручно лице, уредник во книжевните весници НИРО .

Игњатовиќ се занимавал и со книжевна критика и повремено пишувал критики за Политика, Илустрована политика, Вечерње новости. Бил и колумнист во Книжевни новини, Ослободување и други значајни весници, објавувајќи литературни текстови во весници и списанија на целиот поранешен југословенски културен простор. До денес има објавено деветнаесет книги со критики, есеи и студии.

Србо Игњатовиќ, освен како литературен критичар, е познат и како поет и раскажувач. Првата поетска книга ја објавил во 1971 година под наслов „Оние што немаат душа“, а до денес има објавено вкупно единаесет. Претставителниот избор од поезијата на Игњатовиќ „Варварите на Понтот“ го објавила белградска „ Просвета 2000“ година, а во 2012 г. Игњатовиќ подготвил и објавил избор од неговите песни „Голем вид“ (Вук, Лозница) и „Слободен пад“ (Српско книжевно друштво, Белград). Поезијата на Игњатовиќ е преведена на романски, бугарски, македонски, чешки, италијански, германски и англиски јазик и е застапена во голем број домашни и странски антологии поезија. Има напишано и осум книги прозни, главно раскази.

Од 1965 година Игњатовиќ има статус на слободен уметник, а од 1970 г. тој е член на Друштвото на писателите на Србија, каде што долги години бил претседател. Тој е член на Академијата АСЛА во Орадеа (Романија) и на Словенечката академија за литература и уметност во Варна (Бугарија). Покрај тоа, член е и основач на Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“, чие создавање несебично го поддржувал од самиот почеток. Своето наследство го формирал веднаш по повторното отворање на библиотеката Лазиќ 2009/2010 година, две години пред Здружението да биде официјално регистрирано и со тоа значително да помогне во развојот на проектот.

Во 2010 година прогласен е за почесен граѓанин на Књажевац, каде со годините често им помагал на локалните автори, а значително придонел за обликувањето на књажевачката книжевна сцена. По повод отворањето на фестивалот за младинска култура во Књажевац на Србија, тој го напишал сценариото, а повремено бил и во поетското жири на фестивалот.

Србо Игњатовиќ моментално работи како главен и одговорен уредник на списанието Савременик и уредник на Апостроф, чиј основач е и тој. Член е на редакцијата на списанието „ Исток “, кое излегува во Књажевац.

 Признанија 
Игњатовиќ е добитник на повеќе книжевни награди:

 Големиот печат на градот Сремски Карловац ,
 Награда Исидора Секулиќ
 Наградата „Љубиша Јоциќ“ 
 Награда Милан Богдановиќ
 Златни беочуг КПУ Белград
 Кондир косовски девојки
 Награда Милан Ракиќ
 Наградата „Србољуб Митиќ“
 Награда Змај Огнени Вук
 Златен Орфеј
 Морава повелба
 Рамонда Србица
 Награда Миодраг Ќупиќ
 Вукова награда
 Награда Ѓурински шешир
 Троношки родослов и многу други.

Во Романија му биле врачени:

 Гран при Никита Станеску (1995),
 Големата награда на Лучијан Блага (1997),
 Награда Лучијан Блага на Романската академија (2005) и
 Голема базјашка повелба  (2008). Нему му била доделена во Чешка

Во Чешка, тој бил награден со европски медал „Франц Кафка“ (Прага, 2003), а исто така и добитник на медалот „Никола Тесла“ на Раум унд Цајт (2009) и Големата награда „Летечки пердув“ на Меѓународниот Поетски фестивал Словенски загрљај (Варна, 2010).

Добитник е на специјална награда од Владата на Република Србија за исклучителен придонес во националната култура (2007) и Повелба за животно дело на Друштвото на писателите на Србија (2019).

 Дела (библиографија) 
 Книжевна критика, есеи, студии 

 Саломевата чинија, 1970 година
 Саломеовиот сад II, 1974 година
 Доба на колаж, 1978 година
 Стрип поетика, 1979 година
 Проза на промената - српска проза 1950–1979 година, 1981 година .
 Текст и свет, 1982 година .
 Среќен Вавилон, 1986 година
 Записи на слободен стрелец, 1986 година
 Книжевноста и новиот мит, 1988 година
 Хроничар, бунтовник, алхемичар, 1989 година
 Десет српски поети, 1992 година
 Хроника на поетските вештини, 1992 година
 Судбина, сепарат објавен во списанието Креација, бр. 9-10-11-12 / септември-декември 1998 година, Подгорица
 На мраву небо /  Зоран Милица, 1999 г.
 Без обланде, 2000 година .
 Сцена на послужавник, 2003 година
 Светот на медиумите Петар Зец, 2010 година
 Лирска октава, 2012 година
 Проза на промената - српска проза 1950–1990 година, дополнето издание, 2012 г.

Тој напишал (заедно со Синиша Ристиќ) воведна студија за монографијата Поврзувачки бранови со ѕвездите: лирски опсези од Милена Павловиќ Барили (Белград, 1998), како и уметничката монографија Драган Савиќ        (1990).

 Поезија 

 Кои немаат души, 1971 година .
 Десетто коло, 1975 година
 Слагалка, 1981 година
 Рептил / Полиптих, 1983 година
 Острото срце на сликарот, 1989 година
 Рашљар, 1989 година
 Одење во новиот век, 1993 година
 Варварите на Понто: избрани и нови песни, избор и предговор Јован Пејчиќ, Белград, 2000 г.
 Судбеник, 2001 година
 Слеп патник, 2007 година
 Штом ќе осамнат други утопии, 2011 г
 Велики вид, избрани песни, 2012 година
 Слободен пад, избрани песни, 2012 година
 Цинобер, 2015 година

 Проза 

 Црв во главата, раскази, Белград, 1998 година .
 Како жабата полета во мојата уста или за самоспознанието, роман -преглед, Белград, 1998 година .
 Кога сите бевме Тито и други приказни, Белград, 1994 година, второ преработено издание 1998 година, трето преработено издание 2008 година .
 Длабока Кина, проза, 2003 година ,
 Подолу и долу, проза, 2005 година
 Преодна куќа, раскази, 2011 година
 Криза во неколку лекции, записи, 2014 година
 Мрежоловка, роман, 2019 г.

 Драма 

 Фарсата што излегува на штиците на тројца кралеви од Данска била вклучена во Современа српска драма 5, 1999 година.

 Преводи на странски јазици 
Преведен е на повеќе странски јазици.

 избор од поезијата на Игњатовиќ на македонски јазик, Скопје, 1986 год.
 избор од поезијата на Игњатовиќ на италијански јазик, Бари, 1994 год.
 избор од поезијата на Игњатовиќ на романски јазик, Темишвар, 1997 год.
 Книгата на Игњатовиќ Влегување во новиот свет беше објавена во Букурешт како двојазично издание на романски и српски јазик во 1997 година.
 избор поезија на чешки јазик, Прага, 2007 година.
 избор на песни на германски јазик, Смедерево, 2009 г.
 избор на песни на англиски јазик, Нов Лондон, САД, 2010 година.
 Панчево, 1991 г Книгата хроничар, бунтовник, алхемичар е објавена на романски јазик и е посветена на поезијата на Џоана Флора.
 Второто, дополнето издание на книгата на Игњатовиќ кога бевме сите Тито и други приказни, 1997 година, беше преведено и на романски, а излегло и на бугарски јазик, Софија, 2007 година.

 Библиофилски илустрирани изданија 

 Десетто коло, одвоено од списанието Знак бр. 2-3, Белград, 1972 г.
 Распространето меко море од соништата, избор на стихови, графики и објавено од Сенадин Турсиќ, Белград, 1980 година.
 Расљар, цртежи на Драган Пешиќ, текстови на Србе Игњатовиќ, каталог-плоча, издадена од Галеријата на графичкиот колектив, Белград, 1991 г.
 Жива книга, избор на проза во заедницата со Дејан Богојевиќ, Књажевац, 2007 г.

 Зборник на трудови 

 Читајќи го Србо Игњатовиќ, збирка осврти и критики за литературното дело на Игњатовиќ е објавена во издание на Апостроф, Белград, 2013 година.

 Наследството на Србо Игњатовиќ 
мини|Србо Игњатовиќ при донацијата на книги за оставнината.
Наследството на Србо Игњатовиќ се наоѓа во Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“ во Белград, а ја содржи неговата лична библиотека, ракописи, фотографии, лични предмети, но и целата архива на издавачката куќа Апостроф, чиј основач е тој., архивата на списанието Савременик и документацијата УКС од периодот кога тој бил негов претседател. Наследството го вклучува и првиот примерок од неговата прва книга, која ја подарил на своите родители, а по нивната смрт на Здружението Адлигат, како и десетици први изданија на српски книги со неговите белешки и посвети и стотици книги со посвета на неговите колеги. Дополнително, на Здружението му ја врачил и наградата „Ѓурин шешир“ и барелефот што го добил со неа, што Србо го добил за необјавената стихозбирка Синабар. Наследството на Игњатовиќ содржи и избрана збирка публикации за животот и делото на Никола Радошевиќ, близок пријател на Србо, и значајна збирка книги, предмети и посвети поврзани со романската литература.

Од формирањето на оставината во 2010  година до денес, Игњатовиќ на Здружението му подарил повеќе од 15.000 книги со повеќе од 1.500 посвети и потписи на домашни и странски колеги.

 Галерија 

 Наводи 

 Надворешни врски 
 Срба Игњатовиќ - интервју („Политика“, 20.09.2011)

Категорија:Српски критичари
Категорија:Српски поети
Категорија:Српски писатели
Категорија:Родени во 1946 година