Ана Мери Ховит

Ана Мери Ховит (мажено име Ана Мери Вотс, 15 јануари 1824 - 23 јули 1884 година) била англиска сликарка, писателка, феминистка и спиритуалистка од предрафаелит. По здравствената криза во 1856 година, таа престанала да изложува професионално и станува пионерски медиум за цртање. Најверојатно терминот „автоматско цртање“ потекнува од неа.In the preface to Glimpses of a Brighter Land (London, Baillière, Tindall, and Cox, 1871).

 Уметник и феминистка 
Ана Мери Ховит е родена во Нотингем како најстарото преживеано дете на квекерите писатели и издавачи Вилијам Ховит (1792–1879) и Мери Ботам (1799–1888), но голем дел од своето детство го поминала во Ешер . Семејството се преселило во Хајделберг кога Ховит била тинејџерка, бидејќи сметале дека Германија нуди подобри можности за образование.  Ховит покажала ран талент и влегла во Уметничката академија на Хенри Сас во Лондон во 1846 година, каде што нејзините современици биле Вилијам Холман Хант, Данте Габриел Росети и Томас Вулнер .ODNB entry: Retrieved 9 July 2011. Subscription required. Во 1847 година ја илустрирала книгата на нејзината мајка „Детската година“.
мини|Илустрација за книгата на нејзината мајка „Детската година
Во 1850 година Ховит ја придружува својата колешка уметничка Џејн Бенхам во Минхен, каде што студирала под Вилхелм фон Каулбах . Таа започнала да објавува написи за градот кои подоцна биле собрани во Уметнички студент во Минхен (1853), и се појавиле како серијализирани приказни со нејзини сопствени илустрации во Илустрираното списание за уметност (1853–1854).

За „Уметнички студент во Минхен“, „Њујорк тајмс“ (11 мај 1854 година) напиша: „Сè што е карактеристично за Минхен, - неговите музеи, галерии, фестивали и уметнички дела - или за германскиот живот, без разлика дали е во високи или низок степен, а уште повеќе за одгледување на уметникот, се раскажува на овие страници со прекрасна сериозност и наивна едноставност, кои имаат талисмански ефект врз читателот. Тоа е едно од оние сончеви дела што оставаат светла трага зад себе во сеќавањето на читателот.“ Retrieved 9 July 2011. Ховит била под двојни влијанија во оваа фаза од животот, „поврзана од една страна со социјалните и издавачките кругови на нејзините родители, вредните столбови на лондонскиот книжевен естаблишмент, а од друга страна со група напредни гледајќи, феминистички жени на нејзина возраст“.Orlando Project introduction. Retrieved 9 July 2011. 

Помладата група нејзини соработници ја сочинувале феминистките од Лангам Плејс, особено нејзината блиска пријателка, уметникот Барбара Ли Смит : тие се приклучиле на Фолио клубот на Росети. Ховит го имала своето деби на изложбата во Националната установа за ликовни уметности во 1854 година со слика инспирирана од Гетеовиот Фауст . Нејзината слика „Богородица“ ( Кралска академија, 1855) била невообичаена во прикажувањето на жена која потонала во проституција. Во 1856 година, таа и помогнала на Ли Смит да собере потписи за петиција што ќе доведе до Законот за сопственост на мажените жени од 1870 година .The text of the petition appears here: Retrieved 9 July 2011.  Семејните извештаи ја бележат нејзината вознемиреност поради критиките од Џон Раскин за нејзината амбициозна слика Боадицеа, која исто така била отфрлена од Кралската академија. Ова можеби придонело за нејзиното повлекување од професионалниот уметнички свет, но нејзината сопствена приказна, објавена под псевдоним во Светлината во долината на Камила Дуфур Кросланд : Моите искуства на спиритуализмот (1857), сугерира невролошки настан, можеби почетокот на епилепсија на фронталниот лобус .

 Писател и духовник 
мини|Цртеж со дух од Ховит
Во 1859 година, Ховит се омажила со пријател од детството и колега духовник, Аларик Алфред Вотс . Двојката подоцна се преселила во Шејн Вок во Челзи, на неколку врати од Данте Габриел Росети. Ховит продолжила да објавува редовно, најчесто во спиритистичкиот печат. Со нејзиниот сопруг таа е соавтор на Аурора: Том од стихови (1884). Нејзините пионери на духовната реформација (1883) се состоеле од биографски скици на германскиот поет Јустинус Кернер и на нејзиниот татко Вилијам Ховит . Таа останала блиска со нејзиниот брат, Алфред Вилијам Ховит, кој емигрирал во Австралија, каде што станал истражувач и пионерски антрополог. Постапувајќи како негов де факто агент во Англија, таа обезбедила опрема, проверувала текстови и одржувала академски врски во негово име.Mary Howitt Walker (1971), Come Wind, Come Weather; a Biography of Alfred Howitt, Melbourne University Press. .

Иако во 2019 година сè уште не било познато каде се нејзините преживеани слики во масло, голем број „цртежи на духови“ на Ховит - слики потекнуваат без нејзина свесна контрола - остануваат во архивите на Друштвото за психички истражувања на универзитетската библиотека во Кембриџ и Колеџот за Psychic Studies во Лондон. Ховит била инспирација за уметничката медиум Џорџиана Хотон . Со зголемениот јавен интерес за уметниците водени од духот, како што се Ема Кунц и Хилма аф Клинт, цртежите на Ховит добиваат поголемо академско внимание.

Семејството на Ховит било запознаено со романописецот Чарлс Дикенс, кој понуди критички коментар за нејзиното пишување.

Ана Мери Вотс починала од дифтерија во 1884 година во Маир ам Хоф во Теодоне (Брунико), за време на посетата на нејзината мајка во Тирол (од 1919 година дел од Италија).

 Поврзано 

 Англиски сликарки од почетокот на 19 век кои изложувале во Кралската академија за уметност

 Публикации 

 Студент по уметност во Минхен (1853)
 Аурора: Том од стихови (1875)
 Пионерите на духовната реформација (1883)

 Наводи 


 Надворешни ресурси 

 Рејчел Обертер, Спиритуализмот и визуелната имагинација во Викторијанска Британија, докторска дисертација, Универзитетот Јеил, 2007 година
 Црно-бела репродукција на портретот на колегата Џон Банвард (1815–1891) на АМХ од 1849 година: Преземено на 9 јули 2011 година. 
 Текстот на Уметнички студент во Минхен онлајн: Преземено на 9 јули 2011 година.
 Текстот на Детската година од Мери Ховит, илустриран од нејзината ќерка Ана Мери Ховит: преземено на 9 јули 2011 година.
 Поглавје за патувањата на Ана Мери Ховит во Минхен во Хајди Лидке: Искуството на безделничење во викторијански патувачки текстови, 1850–1901 година. Палгрејв Мекмилан, 2018 година, преземено на 17 август 2018 година.

Категорија:Статии со hCards
Категорија:Англичани од 19 век
Категорија:Починати во 1884 година
Категорија:Родени во 1824 година