Ула Исаксон

Ула Исаксон (22 јуни 1916 - 24 април 2000) била шведска авторка и сценарист. Таа е родена и умрела во Стокхолм, Шведска. Освен нејзините раскази и романи, Исаксон напишала и сценарија за филмови и драми.
 Ран живот и образование 
Исаксон е родена во Стокхолм во 1916 година, ќерка на Кнут Лундберг и Грета Браш, која била член на црквата Имануелкиркан; ова му дало на воспитувањето на Исаксон силен религиозен карактер, нешто што ги одбележало нејзините рани романи. Исаксон завршила средно училиште во 1937 година; потоа почнала да студира филозофија. Следната година се омажила за Дејвид Исаксон. Во 1978 година ѝ била доделена почесна титула доктор по филозофија.

 Кариера 
Во 1940 година, Исаксон дебитирала со романот Тредет, а во 1952 година го доби својот јавен пробив со романот Квинохусет, кој бил снимен во филм од Ерик Фаустман . Ингмар Бергман го адаптирал нејзиниот роман Пријателскиот, достоинствен (1954) во 1958 година, а потоа ја ангажирал Исаксон да го напише сценариото за филмот Jungfrukällan (1960). Нејзиниот роман „ Кленинген“ го адаптирал Вилгот Сјоман во 1964 година, „ Парадисторг“ стана филм во 1977 година, во режија на Гунел Линдблом, а Бергман снимил телевизиски филм за романот „ Двајцата благословени“ (1962).

Неколку романи на Исаксон од 1950-тите се обележани со религиозни проблеми, како на крајот во Море и Каде што не сакаш, каде судењата за вештерство од 17 век во едно село во Даларна се прикажани на основите на современите протоколи. Во нејзините претходни книги пишувала првенствено за религиозните тензии и конфликти. Во подоцнежните романи, таа исто така насочувала анализи против еротските мотиви, светските проблеми, женските прашања и родителството.

Исаксон останала во брак со Дејвид Исаксон до 1963 година, кога потоа се омажила за авторот Ерик Јалмар Линдер. Заедно со Линдер, таа напишала дводелна биографија на авторката и новинарка Елин Вагнер наречена Елин Вагнер, амазон со две гради, 1882-1922 (Бониер, 1977) и Елин Вагнер, ќерка на Мајката Земја, 1922-1949 година (Бониер, 1980).

Во 1994 година, била објавена автобиографијата на Ула Исаксон, Книгата за Е. Ова е главно за тоа како таа го видела нејзиниот сопруг Ерик Јалмар Линдер како боледува од Алцхајмерова болест. Книгата за Е била адаптирана за екранот во 2001 година, во режија на Бил Август, со наслов Песна за Мартин.

Исаксон починала на 24 април 2000 година, пред адаптацијата на Книгата за Е.

 Двајцата блажени, 1962 година 
Книгата прикажува двојка чија љубов, во комбинација со психоза и религиозно слепило, предизвикува нивно поткопување. Рамковната приказна, за психијатар кој чита списанија за овој „случај“, следи друг брак. Основното прашање на книгата е што всушност одредува дали врската заснована на љубов е здрава или болна. Тоа е класичен опис на случај, создаден со помош на болнички записи, писма и сеќавања. Филмот бил снимен од Ингмар Бергман, а објавен во 1986 година.

 Женската куќа, 1952 година 
Женската куќа е за заедничка станбена единица за самохрани работнички жени. Синџир од човечки судбини кои се вкрстуваат и се допираат, а заеднички именител е тоа што сите се жени кои живеат во иста куќа. Посебна куќа за самохрани жени, со вратар за помош. Тема на денот е младата студентка по театар Ева Линд, која треба да се всели. Повеќето станари знаат дека таа е љубовница на театарскиот декоратер Тригве Крук. Крук има добиено стан за неа во куќата во која живее и неговата сопруга Ана. Останатите жени кои живеат во куќата тешко ја разбираат нејзината толеранција и нејзината рамнодушност кон постапките на сопругот. Филмот бил снимен во филм во 1953 година и бил првиот од романите на Ула Исаксон кој бил адаптиран.

 Рајски плоштад, 1973 година 
Рајски плоштад е името на викендичка во Ваксхолм. Таму засолниште наоѓаат четири генерации. Но, идилата на архипелагот Стокхолм е минирана и лажна безбедност. Семејствата имаат различни начини на живеење, а старите конфликти се судираат со новите, што резултира со свртување на поединци и генерации едни против други.

 Книгата за Е, 1994 година 
Автобиографска приказна на Ула Исаксон за тоа како нејзиниот сопруг Ерик Јалмар Линдер страдал од Алцхајмерова болест. Тука, таа била многу отворена и самокритична за она што го доживеала.

 Библиографија 

 Дрвото (1940)
 Во оваа ноќ (1942)
 Од раката на Потер (1945)
 Длабоко во морето (1950)
 Куќата на жените (1952)
 Тетката на смртта (фикција, 1954)
 Каде што нема (1956)
 Фустанот (1959)
 Блажените двајца (1962)
 Нашите четвртоци (претстава) (1964)
 Часовникот (1966)
 Аманда или синиот трамвај (1969)
 Рајски плоштад (1973)
 Елин Вагнер дел 1, заедно со Ерик Хјалмар Линдер (1977)
 Елин Вагнер дел 2, заедно со Ерик Хјалмар Линдер (1980)
 Роденденот (1988)
 Книгата на Е (1994)

 Филмографија 

 1953 - Куќата на жените (сценарио)
 1958 - Блиску до животот (сценарио)
 1960 – Моминската пролет (сценарио)
 1983 – Еве ти го неговиот живот! (ТВ шоу)
 1988 година - Хјалмар и Стина (ТВ шоу)
 1993 - Шефот г-ѓа Ингеборг (ТВ шоу)

 Награди 

 Награда за литература на Свенска Дагбладет (1952)
 Член на Друштвото Де Нио (1973)
 Член на Кралското друштво за наука и разузнавање во Гетеборг (1977)
 Почесен докторат во Стокхолм (1978)
 Награда за литература на Гетеборг пост (1988)
 Награда за литература на Фондацијата Селма Лагерлоф (1995)
 Специјална награда на Друштвото Де Нио (1999)

 Наводи 

 Дополнително читање 

 Ulla Isaksson at Svenskt kvinnobiografiskt lexikon

 Надворешни врски 



Категорија:Луѓе од Стокхолм
Категорија:Починати во 2000 година
Категорија:Родени во 1916 година
Категорија:Шведски писатели
Категорија:Шведски сценаристи