Алета Баун

Алета Баун — индонезиска еколошка активистка. Таа е опишана како индонезискиот аватар.

Таа ја освоила еколошката награда Голдман за 2013 година за организирање на стотици локални селани мирно да ги окупираат локациите за ископ на мермер во „протести за ткаење“, за да се запре уништувањето на светото шумско земјиште на планината Мутис на островот Тимор.

Водачка на домородниот народ Моло, таа е родена во семејство на фармери. Откако ја изгубила мајка си на млада возраст, таа била воспитана од други жени и старешини во селото кои ја научиле да ја почитува околината како извор на нивниот духовен идентитет и егзистенција. Како водачка на заедницата која споделува традиционално знаење, таа на крајот станала позната како „Мама Алета“.

Работата на Мама Алета ја направила мета на рударските интереси и локалните власти, кои и ставиле цена на главата. Откако преживеала обид за атентат, Мама Алета се сокрила во шумата со своето бебе.

И покрај заплашувањата, Мама Алета го зголемила движењето за да вклучи стотици селани. Тоа кулминирало со занимање со ткаење каде 150 жени поминале една година седејќи на мермерните карпи на рударската локација, тивко плетејќи ја својата традиционална ткаенина во знак на протест. Бидејќи жените традиционално биле одговорни за добивање храна, бои и лекови од планините, рударството во овие планини директно ќе влијаело на нивната егзистенција. Додека жените протестирале во рудникот, мажите давале домашна поддршка дома, готвеле, чистеле и се грижеле за децата.

В лице на мирното и постојано присуство на селаните, ископувањето мермер станало сè понеодржлив потфат за вклучените компании. Јавната свест за занимањето со ткаење растела, а индонезиските владини претставници го забележале тоа. Во 2010 година, рударските компании, реагирајќи на притисокот, го прекинале рударството на сите четири локации во териториите на Моло и ги напуштиле своите операции.

Мама Алета сега им помага на заедниците низ Западен Тимор да ги мапираат нивните традиционални шуми. Таа работи со безбедноста на водата и управувањето со природните ресурси на домородните народи и правата на земјиштето. Таа изјавила за Џакарта пост: „Ние особено сакаме да го зачуваме возводниот регион на нашата територија бидејќи тоа е слив за целиот остров. Размислуваме за заеднички наслов за нашите три заедници и го ставаме земјиштето во колективна сопственост на заедниците“. За да помогне во ова, таа се здоби со диплома по право во 2011 година од Универзитетот Тритунггал Сурабаја.http://go.galegroup.com/ps/i.do?p=AONE&u=lom_aquinascoll&id=GALE%7CA352615266&v=2.1&it=r&sid=AONE&asid=610aca3f

 Наводи 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Индонезиски екоактивисти