Силвија Ерл

Силвија Алис Eарл (, р. ) — американски морски биолог, океанограф, истражувач, писателка и предавач. Таа е истражувач во резиденција на National Geographic од 1998 година. Ерл била првата жена главен научник на американската Национална управа за океани и атмосфера, и била именувана од списанието Тајм како прв Херој на планетата во 1998 година.

Ерл е дел од групата „Океански старешини“ (Ocean Elders) која е посветена на заштита на океанот.

Ерл доби голем публицитет кога беше прикажана во Seaspiracy (2021), документарен филм за Netflix Original на британскиот режисер Али Табризи.

Ерл јаде само вегетаријанска исхрана. Таа ја опишува акумулацијата на хемикалии кај месојадните риби, исцрпувањето од 90% на популациите на големите риби и упатува на здравјето на океаните преку нејзината одлука за исхрана. Исто така, таа ја опишува индустријата за морска храна како „фабрички бродови кои ја вакуумираат рибата и сè друго што им се наоѓа на патот. Тоа е исто како да користите булдожери за да ги убивате птиците …“.

Во дискусија на Конференцијата за добра храна во Калифорнија, Ерл предупредува на исчезнување на рибните резерви и дека иако исхраната на крајбрежните луѓе вклучувала морска храна со векови, комерцијалната риболовна индустрија повеќе не мора да има намена и поттикнува транзиција кон диети базирани на растенија како решение.

 Ран живот и образование 
Ерл е родена во 1935 година во делот Гибстаун во Гринич Тауншип, округот Глостер, Њу Џерси, во семејството на Алис Фреас (Ричи) Ерл и Луис Рид. И двајцата нејзини родители биле ентузијасти за природата и ги поддржувале раните интереси на нивната ќерка во природниот свет. Семејството се преселило во Данедин на западниот брег на Флорида за време на детството на Ерл."Sylvia A. Earle". Encyclopedia of World Biography. Detroit: Gale, 1998. Biography in Context. Web. 14 Jan. 2016.Legendary ocean scientist to speak at Gulf Coast Community Foundation luncheon , Gulf Coast Community Foundation, December 9, 2019 Ерл добила вонреден степен на колеџот во Санкт Петербург Џуниор (1952), диплома за наука од Државниот универзитет во Флорида (1955), магистер на науки (1956) и докторат по физиологија (1966) од Универзитетот Дјук .

 Кариера 
Ерл бил куратор за физиологија на Академијата на науките во Калифорнија (1979-1986) и научен соработник на Универзитетот во Калифорнија, Беркли (1969-1981), научник од Институтот Редклиф (1967-1969) и научен соработник на Универзитетот Харвард (1967 година). -1981).

По добивањето на нејзиниот докторат. во 1966 година, Ерл поминала една година како научен соработник на Харвард, а потоа се вратила во Флорида како постојан директор на морската лабораторија Кејп Хејз. Во 1969 година, таа поднела барање да се приклучи на проектот Tektite, инсталација педесет метри под површината на морето во близина на брегот на Девствените Острови, што им овозможи на научниците да живеат потопени во нивната област на проучување дури до неколку недели. Иако имала повеќе од 1.000 истражувачки часови под вода, Ерл била отфрлена од програмата. Следната година, таа била избрана да го води првиот целосно женски тим на акванаути во Tektite II .

Во 1979 година, таа нурнала ви костим на JIM во отворен океан, неврзана, до дното на морето во близина на Оаху . Таа го постави женскиот рекорд во длабочина од 381 метри што сè уште трае до денес. Во 1979 година, таа, исто така, го започна својот мандат како куратор по физикологија на Академијата на науките во Калифорнија, каде што служеше до 1986 година.

Во 1982 година, таа и нејзиниот сопруг, Греам Хокс, инженер и дизајнер на потопни системи, ја основаа Deep Ocean Engineering за дизајнирање, управување, поддршка и консултација за пилотирани и роботизирани подморски системи.New York Times, "SCIENTIST AT WORK: Graham Hawkes; Racing to the Bottom Of the Deep, Black Sea", William J. Broad, 1993 August 3 (accessed 30 Juli 2012) Во 1985 година, тимот на Deep Ocean Engineering ја дизајнира и изгради истражувачката подморница Deep Rover, која работи до  . До 1986 година, Дип Ровер беше тестирана и Ерл му се придружи на тимот кој спроведува обука на островот Ли Стокинг на Бахамите .

Ерл ја напушти компанијата во 1990 година за да прифати назначување како главен научник во Националната управа за океани и атмосфера, каде што остана до 1992 година. Таа беше првата жена на таа позиција. За време на оваа функција, со оглед на нејзината експертиза за влијанието на нафтените излевања, Ерл беше повикана да води неколку истражувачки патувања за време на војната во Персискиот Залив во 1991 година за да ја утврди еколошката штета предизвикана од уништувањето на кувајтските нафтени извори од Ирак.

Во 1992 година, Ерл го основа Deep Ocean Exploration and Research ( DOER Marine ) за понатамошно унапредување на морското инженерство. Компанијата, која сега ја води ќерката на Ерл, Елизабет, дизајнира, гради и управува со опрема за околини во длабоки океани.Earle (2009)

Од 1998 година, Ерл е истражувач во резиденцијата на National Geographic. Таа понекогаш се нарекува „Нејзината длабочина“  или „Генералот на есетрата“.

Од 1998 до 2002 година, таа ги водеше Sustainable Seas Expeditions, петгодишна програма спонзорирана од Националното географско друштво и финансирана од фондот Ричард и Рода Голдман за проучување на Националното поморско засолниште на Соединетите држави. Во тоа време, Ерл беше водач на Експедициите за одржливи мориња, претседател на советот за Истражувачкиот институт Харте за студии на Мексиканскиот Залив во Тексас А&М-Корпус Кристи и претседател на Советодавниот совет за океанот во Google Earth . Таа, исто така, обезбеди потопна вода DeepWorker 2000 што се користи за квантифицирање на видовите риби, како и вселенските ресурси што се користат во Националното поморско засолниште на банката Stellwagen .

Ерл ја основа Mission Blue (исто така познат како Алијанса Силвија Ерл, Фондација за длабоко пребарување и Дип пребарување) во 2009 година.

Во 2009 година, таа исто така ја доби наградата ТЕД од милион долари што и овозможи да продолжи со својата работа за застапување на океаните.

Во јули 2012 година, Ерл водеше експедиција во подводната лабораторија Аквариус на НОАА, сместена во близина на Ки Ларго, Флорида. Експедицијата, насловена „Славејќи 50 години живот под морето“, ја одбележа педесетгодишнината од проектот Conshelf I на Жак Кусто и ги истражуваше коралните гребени и здравјето на океаните. Марк Патерсон ја предводеше експедицијата заедно со Ерл. Нивниот тим за акванаути, исто така, вклучуваше подводен режисер Диџеј Ролер и океанограф М. Дејл Стоукс.

 Наводи 

Категорија:Морски биолози
Категорија:Американски океанографи
Категорија:Американски истражувачи
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Американски природозаштитници