Корпоративно право

Корпоративното право (исто така е познато и како деловно право или право на претпријатија или понекогаш право на компанија) е тело на закон што ги регулира правата, односите и однесувањето на правните лица, компании, организации и бизниси. Овој термин се однесува на правната практика на правото на корпорациите, или на теоријата на корпорациите. Корпоративното право често го опишува законот што се однесува на прашања што произлегуваат директно од животниот циклус на корпорацијата.John Armour, Henry Hansmann, Reinier Kraakman, Mariana Pargendler "What is Corporate Law?" in The Anatomy of Corporate Law: A Comparative and Functional Approach(Eds Reinier Kraakman, John Armour, Paul Davies, Luca Enriques, Henry Hansmann, Gerard Hertig, Klaus Hopt, Hideki Kanda, Mariana Pargendler, Wolf-Georg Ringe, and Edward Rock, Oxford University Press 2017)1.1  Така, тоа опфаќа формирање, финансирање, управување и смрт на корпорацијата.

Иако природата на корпоративното управување како персонифицирана со сопственост на акции, пазар на капитал и корпоративна култура се разликуваат, но сепак имаат и слични правни одлики - и правни проблеми - кои што постојат во многу јурисдикции. Корпоративното право регулира како корпорациите, инвеститорите, акционерите, одборот на директори, вработените, доверителите и другите засегнати страни, како потрошувачите, заедницата и околината, комуницираат едни со други. Додека пак терминот трговско право или деловно право колоквијално се користи наизменично со корпоративното право. Иако деловното право најчесто се однесува на пошироки концепти на трговско право, тоа е законот што се однесува на комерцијални и деловни цели и активности. Во некои случаи, ова може да вклучува прашања поврзани со корпоративно управување или финансиското право. Кога се користи како замена за корпоративното право, деловното право означува закон кој се однесува на деловната корпорација (или деловните претпријатија), вклучително и активности како што се собирање капитал, формирање компанија и регистрација во владата.

 Преглед 
Академиците индентификуваат четири правни одлики универзални за деловните претпријатија. Tие се:

 Посебно правно лице на корпорацијата (пристап до деликти и право на договори)
 Ограничена одговорност на акционерите (личната одговорност на акционерот е ограничена на вредноста на нивните акции во корпорацијата)
 Преносливи акции (ако корпорацијата е „ јавно претпријатие “, акциите се тргуваат на берза)
 Делегирано управување под структура на одборот; одборот на директори го делегира секојдневното управување со компанијата на директори.RC Clark, Corporate Law (Aspen 1986) 2; H Hansmann et al, Anatomy of Corporate Law (2004) ch 1 set out similar criteria, and in addition state modern companies involve shareholder ownership. However this latter feature is not the case in many European jurisdictions, where employees participate in their companies.

Широко достапното и пријателско за корисниците корпоративно право им овозможува на деловните учесници да ги поседуваат овие четири правни одлики и на тој начин да вршат трансакции како бизниси. Така, корпоративното право е одговор на три ендемски опортунизми: конфликти помеѓу менаџерите и акционерите, помеѓу контролирачките и неконтролирачките акционери; и помеѓу акционерите и другите колеги (вклучително и доверителите и вработените).

Корпорацијата точно може да се нарече компанија; но сепак, компанијата не мора нужно да се нарекува корпорација, бидејќи има различни одлики. Во Соединетите држави, една компанија може или не може да биде посебно правно лице, и често се користи како синоним за „фирма“ или „бизнис“. Според Законот за речник на Блек, во Америка компанија значи „корпорација - или, поретко, здружение, партнерство или синдикат - која работи на индустриско претпријатие“Black's Law Dictionary, 8th edition (2004), . Други видови деловни асоцијации може да вклучуваат партнерства (во Обединетото Кралство тие се регулирани со Законот за партнерство од 1890), или доверително право (како што е пензискиот фонд), или ограничено друштво со гаранција (како што се некои организации во заедницата или добротворни организации). Корпоративното право се занимава со компании кои се инкорпорирани или регистрирани според корпоративното или трговското право на суверена држава или нивните административни единици.

Определувачката одлика на корпорацијата е нејзината правна независност од акционерите што ја поседуваат. Според корпоративното право, корпорациите од сите големини имаат правно лице, со ограничена или неограничена одговорност за своите акционери. Акционерите ја контролираат компанијата преку одбор на директори, кои, пак, обично делегираат контрола на секојдневното работење на корпорацијата на извршен директор со полно работно време. Загубите на акционерите, во случај на ликвидација, се ограничени на нивниот удел во корпорацијата и тие не се одговорни за преостанатите долгови кон доверителите на корпорацијата. Ова правило се нарекува ограничена одговорност и затоа имињата на корпорациите завршуваат со „ООД“ или некоја варијанта како што е „АД“.

Според речиси сите правни системи  корпорациите имаат многу исти законски права и обврски како и поединците. Во некои јурисдикции, ова се протега за да им овозможи на корпорациите да ги остваруваат човековите права против вистинските поединци и државатаe.g. South African Constitution Art.8, especially Art.(4), и тие можат да бидат одговорни за кршење на човековите права.Phillip I. Blumberg, The Multinational Challenge to Corporation Law: The Search for a New Corporate Personality, (1993) has a very good discussion of the controversial nature of additional rights being granted to corporations. Исто како што тие се „родени“ во постоење преку неговите членови кои добиваат потврда за основање, тие можат да „умрат“ кога ќе изгубат пари во случај на несолвентност. Дури и корпорациите можат да бидат осудени за кривични дела, како што се корпоративна измама и корпоративно убиство.e.g. Corporate Manslaughter and Corporate Homicide Act 2007

 Позадина на корпоративното право 
Со цел да се разбере улогата на корпоративното право, корисно е да се разбере историскиот развој на корпорацијата и развојот на модерното право за трговски друштва.

 Историја на корпорацијата 
Иако се смета дека некои форми на компаниите постоеле за време на Стариот Рим и Стара Грција, најблиските препознатливи предци на модерната компанија се појавиле дури во 16 век. Со зголемената меѓународна трговија, кралските повелби беа доделени во Европа (особено во Англија и Холандија) на трговски авантуристи. Кралските повелби обично и даваа посебни привилегии на трговското друштво (вклучувајќи, обично, некаква форма на монопол). Првично, трговците во овие ентитети тргуваа со акции на своја сметка, но подоцна членовите почнаа да работат на заедничка сметка со акции, и се роди новото акционерско друштво.In England the first joint stock company was the East India Company, which received its charter in 1600. The Dutch East India Company received its charter in 1602, but is generally recognized as the first company in the world to issue joint stock. Not coincidentally, the two companies were competitors.

Раните компании беа чисто економски потфати; тоа беше само задоцнето утврдена придобивка од држењето акционерска акција дека акциите на компанијата не може да се одземат за долговите на ниту еден поединечен член.In England, see Edmunds v Brown Tillard (1668) 1 Lev 237 and Salmon v The Hamborough Co (1671) 1 Ch Cas 204 Развојот на правото на компаниите во Европа беше попречен од два озлогласени „меурчиња“ (Јужниот морски меур во Англија и Лале Манијата во Холандија) во 17 век, што го постави развојот на компаниите во двете водечки јурисдикции. повеќе од еден век според популарната проценка.

 Модерно корпоративно право 
мини|десно|„Џек и џин акционерски акции“, цртан филм во Градски муабет (1858) што ја сатиризира акционерската економија „чудовиште“, која настана по Законот за акционерски друштва 1844 година.
Компаниите, речиси неизбежно, се вратија во првите редови на трговијата, иако во Англија за да го заобиколат Законот за меурчиња, 1720 инвеститори се вратија на тргување со акциите на неинкорпорирани здруженија, додека не беа укинати во 1825 година.  Меѓутоа, тешкиот процес на добивање кралски повелби беше едноставно недоволен за да биде во чекор со побарувачката. Во Англија имаше жива трговија со повелбите на непостоечките компании. Сепак, одолговлекувањето меѓу законодавниот дом значеше дека во Обединетото Кралство дури до Законот за акционерски друштва 1844 година се појави првиот еквивалент на модерни компании, формирани со регистрација. Набргу потоа дојде Законот за ограничена одговорност 1855 година, кој во случај на банкрот на компанијата ја ограничи одговорноста на сите акционери на износот на капиталот што го инвестираа.

Почетокот на модерното право на трговски друштва дојде кога двата закони беа кодифицирани според Законот за акционерски друштва од 1856 година, по налог на тогашниот потпретседател на Одборот за трговија, г -дин Роберт Лоу. Тоа законодавство наскоро го отстапи местото на железничкиот бум, и оттаму бројот на формирани компании се зголеми. Во доцниот деветнаесетти век, депресијата се наметна и, како што растеа броевите на компаниите, многумина почнаа да експлодираат и да паднат во неликвидност. Многу силно академско, законодавно и судско мислење беше спротивно на идејата дека стопанствениците можат да избегнат одговорност за нивната улога во пропаднатите бизниси. Последниот значаен развој во историјата на компаниите беше одлуката на Домот на лордовите во Саломон каде Домот на лордовите го потврди правното лице на компанијата и дека обврските на компанијата се одвоени и различни од оние на нејзините сопственици.

Во написот од декември 2006 година, Економист го идентификуваше развојот на акционерското друштво како една од клучните причини зошто западната трговија отиде пред своите ривали на Блискиот Исток во пост- ренесансната ера."Long ago, the region's failure to develop joint-stock companies was one reason why it fell behind the West." from "Think local" . The Economist.

 Корпоративна структура 
Законот за деловни организации првично произлезе од обичното право на Англија и значително еволуираше во 20 век. Во земјите од обичајното право денес, најчесто обработените форми се:

 Корпорација
 Друштво со ограничена одговорност
 Неограничено друштво
 Партнерство со ограничена одговорност
 Ограничено партнерство
 Непрофитна корпорација
 Компанија ограничена со гаранција
 Партнерство
 Трговец поединец

Сопственичката компанија со ограничена одговорност е законска деловна форма во неколку земји, вклучувајќи ја и Австралија. Многу земји имаат форми на деловни ентитети единствени за таа земја, иако постојат еквиваленти на друго место. Примери се друштвото со ограничена одговорност (ДОО) и ограниченото партнерство со ограничена одговорност во Соединетите држави. Други видови деловни организации, како што се задруги, кредитни задруги и претпријатија во јавна сопственост, може да се основаат со цели што паралелно, го заменуваат, па дури и го заменуваат мандатот за максимизирање на профитот на деловните корпорации.

Постојат различни видови на компании кои можат да се формираат во различни јурисдикции, но најчестите форми на компанија се:

 гарантно акционерско друштво. Најчесто се користи каде што компаниите се формираат за некомерцијални цели, како што се клубови или добротворни организации. Членовите гарантираат плаќање на одредени (обично номинални) износи доколку компанијата оди во економска ликвидација, но во спротивно тие немаат економски права во однос на компанијата.
 ограничено друштво со гаранција со основна главнина. Тоа е хибриден ентитет кој што обично се користи таму каде што компанијата е формирана за некомерцијални цели, но активностите на компанијата се делумно финансирани од инвеститори кои очекуваат поврат.
 друштво со ограничена одговорност со акции. Највообичаена форма на компанија што се користи за деловни потфати.
 неограничено друштво со или без основна главнина. Ова е хибридна компанија, компанија слична на ограничена компанија, но каде што членовите или акционерите немаат корист од ограничена одговорност доколку компанијата некогаш оди во формална ликвидација.

Меѓутоа, постојат многу специфични категории корпорации и други деловни организации кои можат да се формираат во различни земји и јурисдикции низ целиот свет.

 Корпоративно правно лице 
Една од клучните правни одлики на корпорациите се нивното правно лице, познато и како „личност“ или „вештачко лице“. Сепак, посебното правно лице не беше потврдено според англискиот закон до 1895 година од Домот на лордовите во Саломон.Salomon v. Salomon & Co. [1897] AC 22. Правното лице честопати има несакани последици, особено во однос на помалите, семејни компании . Се смета дека наредбата за откривање добиена од жена против нејзиниот сопруг не била ефикасна против компанијата на сопругот, бидејќи не била именувана во редот и била одделна и различна од него.Although it did attach to documents within the husband's custody or control. И во МакаураMacaura v. Northern Assurance Co Ltd [1925] AC 619 побарувањето по полиса за осигурување не успеа кога осигуреникот префрлил дрва од неговото име во име на компанија во целосна сопственост на него, а потоа била уништена во пожар; бидејќи имотот сега и припаѓал на компанијата, а не на него, тој веќе немал „осигурлив интерес“ за тоа и неговото побарување пропаднало.

Одделно правно лице им овозможува на компаниите групи флексибилност во однос на даночното планирање и управување со обврската во странство. На пример, во Адамс против Кејп ИндустрисAdams v. Cape Industries plc [1990] Ch 433 беше заклучено дека жртвите од труење со азбест од рацете на американска подружница не можат да го тужат англискиот родител. Додека академската дискусија нагласува одредени специфични ситуации каде судовите се генерално подготвени да го „пробијат корпоративниот превез“, да гледаат директно и да наметнат одговорност директно на поединците зад компанијата; всушност практиката на пробивање на корпоративниот превез е, според англиското право, непостоечка.Goode Principles of Corporate Insolvency Law (3rd Edn, Sweet & Maxwell 2013) Меѓутоа, судот ќе погледне подалеку од корпоративната форма каде што корпорацијата е измама или продолжува со измама. Најчесто цитирани примери се:

 каде компанијата е само фасада
 каде што компанијата е делотворно само агент на нејзините членови или контролори
 каде претставник на компанијата презел некоја лична одговорност за изјава или акцијаWilliams v Natural Life [1998] 1 WLR 830
 каде што компанијата е ангажирана во измама или други кривични дела
 каде природното толкување на договорот или статутот е како референца за корпоративната група, а не за поединечната компанија
 каде што е дозволено со статут (на пример, многу јурисдикции предвидуваат одговорност на акционерите кога компанијата ги прекршува законите за заштита на животната средина )

 Капацитет и моќ 
Историски гледано, бидејќи компаниите се вештачки лица создадени по закон, законот пропишува што компанијата може, а што не може да прави. Обично ова беше израз на комерцијалната цел за која е формирана компанијата, и се нарекува објекти на компанијата, а обемот на предметите се нарекува капацитет на компанијата. Ако некоја активност падне надвор од капацитетот на компанијата, се вели дека е неважечка .

Како разлика, органите на компанијата беа изразени дека имаат различни корпоративни овластувања . Ако предметите беа нештата што компанијата можеше да ги направи, тогаш моќта беа средствата со кои може да ги направи. Обично изразувањето на овластувањата беше ограничено на методи за собирање капитал, иако од порано, разликата помеѓу предметите и овластувањата предизвикуваше тешкотии кај адвокатите.See the frustration expressed by the House of Lords in Cotman v. Brougham [1918] AC 514 Повеќето јурисдикции сега ја изменија позицијата со статут, и компаниите генерално имаат капацитет да ги прават сите работи што физичкото лице може да ги направи, и моќ да го сторат тоа на кој било начин што физичкото лице може да го стори тоа.

Сепак, упатувањата на корпоративниот капацитет и овластувања не се доставени до корпата за прашина на правната историја. Во многу јурисдикции, директорите сè уште можат да бидат одговорни пред своите акционери, ако ја натераат компанијата да се вклучи во бизниси надвор од нејзините објекти, дури и ако трансакциите сè уште се валидни помеѓу компанијата и третата страна. И многу јурисдикции сè уште дозволуваат трансакциите да бидат оспорени поради недостаток на „корпоративна корист“, кога релевантната трансакција нема перспектива да биде за комерцијална корист на компанијата или нејзините акционери.

Како вештачки лица, компаниите можат да дејствуваат само преку човечки агенти. Главниот агент кој се занимава со менаџментот и бизнисот на компанијата е одборот на директори, но во многу јурисдикции може да се назначат и други службеници. Одборот на директори вообичаено го избираат членовите, а другите службеници обично ги именува одборот. Овие агенти склучуваат договори во име на компанијата со трети страни.

Иако агентите на компанијата и должат на компанијата (и, индиректно, на акционерите) да ги оствари тие овластувања за соодветна цел, генерално кажано, правата на трети страни не се оспоруваат ако се покаже дека службениците постапувале неправилно. Третите страни имаат право да се потпрат на навидум авторитетот на агенти што ги има компанијата да дејствуваат во нејзино име. Низа случаи од обичајно право, кои достигнуваат до Кралската Британска Банка против Тугуанд, во вообичаеното право воспоставија дека третите страни имаат право да претпостават дека внатрешното управување на компанијата се спроведува правилно, и правилото сега е кодифицирано во статут во повеќето земји.

Според тоа, друштвата нормално ќе бидат одговорни за сите постапки и пропусти на нивните службеници. Тоа ги вклучува скоро сите деликти, но законот, што се однесува на злосторствата извршени од друштвата е сложен и значително варира меѓу земјите.

 Корпоративен криминал 
Закон за корпоративно убиство 2007 година

 Корпоративно управување 
Корпоративното управување е првенствено проучување на односите на моќта меѓу високите директори на корпорацијата, нејзиниот одбор на директори и оние што ги избираат (акционерите на „генералниот состанок“ и вработените), како и другите засегнати страни, како што се доверителите, потрошувачите, животната средина и заедницата во целина.Lin, Tom C. W., Incorporating Social Activism (December 1, 2018). 98 Boston University Law Review 1535 (2018) Една од главните разлики помеѓу различните земји во внатрешниот облик на компаниите е помеѓу двостепена и едностепена табла. Обединетото Кралство, Соединетите држави и повеќето земји на Комонвелтот имаат единствени унифицирани одбори на директори. Во Германија, компаниите имаат две нивоа, така што акционерите (и вработените) избираат „надзорен одбор“, а потоа надзорниот одбор го избира „управниот одбор“. Постои опција за користење на две нивоа во Франција и во новите европски компании.

Неодамнешната литература, особено од Соединетите држави, започна да дискутира за корпоративното управување во смисла на наука за менаџмент. Додека повоениот дискурс се фокусираше на тоа како да се постигне делотворна „корпоративна демократија“ за акционерите или другите засегнати страни, многу научници се префрлија на дискусија за законот во однос на проблемите со главниот агент. Според ова гледиште, основното прашање на корпоративното право е дека кога „главната“ партија го делегира својот имот (обично акционерскиот капитал, но и трудот на вработениот) во контрола на „агент“ (т.е. директорот на компанијата) таму е можноста агентот да дејствува во сопствени интереси, да биде „опортунистички“, наместо да ги исполни желбите на налогодавецот. Намалувањето на ризиците од овој опортунизам, или „агенцискиот трошок“, се вели дека е централно за целта на корпоративното право.

 Устав 
мини|десно|Обврзница издадена од холандската компанија за Источна Индија, која датира од 7 ноември 1623 година, за износ од 2.400 Холандски гуледени
Правилата за корпорациите произлегуваат од два извори. Ова се статутите на земјата: во САД, обично Законот за општи корпорации во Делавер во Обединетото Кралство, Законот за компании 2006 во Германија, Актиенгесец и Гесец, за разлика од нив умираат. Законот ќе утврди кои правила се задолжителни, а од кои правила може да отстапуваат. Примери за важни правила од кои не може да се отстапува обично вклучуваат како да се отпушти одборот на директори, какви должности имаат директорите на компанијата или кога компанијата мора да се распушти додека се приближува до банкрот. Примери на правила што ќе им биде дозволено на членовите на компанијата да ги менуваат и избираат може да вклучуваат, каква постапка треба да следат генералните состаноци, кога ќе се исплатат дивидендите или колку членови (над минималниот број утврден во законот) можат да го изменат уставот. Обично, статутот ќе наведува примерни членови, за кои се претпоставува дека ги има уставот на корпорацијата, доколку се молчи за одредена процедура.

Соединетите држави, како и неколку други држави со заедничко право, го поделија корпоративниот устав на два посебни документи (Велика Британија се ослободи од ова во 2006 година). Меморандумот за асоцијација (или статија за основање ) е примарен документ и генерално ќе ги регулира активностите на компанијата со надворешниот свет. Наведува кои предмети треба да ги следи компанијата (на пр.„Оваа компанија произведува автомобили“) и го одредува овластениот акционерски капитал на компанијата. Статутот на здружението (или подзаконските акти ) е секундарен документ и генерално ќе ги регулира внатрешните работи и менаџментот на компанијата, како што се процедурите за состаноци на одборот, права за дивиденда итн. Во случај на каква било недоследност, меморандумот преовладуваAshbury v. Watson (1885) 30 Ch D 376  и во САД се објавува само меморандумот. Во јурисдикциите на граѓанското право, уставот на компанијата е нормално консолидиран во еден документ, често нарекуван повелба.

Вообичаено е членовите на една компанија да го дополнат корпоративниот устав со дополнителни аранжмани, како што се договори за акционери, при што тие се согласуваат да ги остварат своите права на членство на одреден начин. Концептуално, договорот за акционери исполнува многу исти функции како и корпоративниот устав, но бидејќи е договор, тој нормално нема да ги обврзува новите членови на компанијата, доколку тие некако не се приклучат кон него.Shalfoon v Cheddar Valley [1924] NZLR 561 Една придобивка од договорот за акционери е тоа што тие обично ќе бидат доверливи, бидејќи повеќето јурисдикции не бараат договорите на акционерите да бидат јавно поднесени. Друг вообичаен метод за дополнување на корпоративниот устав е преку доверба на гласање, иако тие се релативно невообичаени надвор од Соединетите држави и одредени префрлани финансиски центар . Некои јурисдикции сметаат дека печатот на компанијата е дел од „уставот“ на компанијата, но условот за печат е укинат со законодавството во повеќето земји.

 Баланс на моќ 
мини|десно|Адолф Берле во Модерната корпорација и приватна сопственост тврди дека поделбата на контролата на компаниите од инвеститорите кои требало да ги поседуваат, ја загрози американската економија и доведе до погрешна распределба на богатството.
Најважните правила за корпоративно управување се оние што се однесуваат на рамнотежата на моќта помеѓу одборот на директори и членовите на компанијата. Овластувањето се дава или „делегира“ на одборот да управува со компанијата за успех на инвеститорите. Одредени специфични права на одлука често се резервирани за акционерите, каде што нивните интереси би можеле фундаментално да бидат засегнати. Постојат нужни правила кога директорите можат да бидат отстранети од функцијата и да се сменат. За да се направи тоа, треба да се свикаат состаноци за да се гласа за прашањата. Колку лесно може да се измени уставот и од кого нужно влијае врз односите на моќта.

Принципот на корпоративно право е дека директорите на една компанија имаат право да управуваат. Ова е изразено во статутот во Делавер, каде што е наведено,

а) Работата на секоја корпорација е организирана и според ова поглавје се управуваат или се под раководство на одбор на директори, освен ако поинаку не е предвидено во ова поглавје или во неговата потврда за основање.

Во Германија, според улогата на Надзорниот одбор се наведува дека може да се "надгледува". Во Обединетото Кралство, правото на управување не е утврдено со закон, туку се наоѓа во вториот дел од Модел написите . Ова значи дека тоа е стандардно правило, од кое компаниите можат да се откажат со резервирање овластувања на членовите, но сепак компаниите ретко го прават тоа. Законот во Обединетото Кралство посебно ги задржува правата и должноста на акционерите да одобрат „значителни трансакции со непарични средства“, што значи оние над 10% од вредноста на компанијата, со минимални 5.000 фунти и максимум 100.000 фунти.See also, Listing Rule 10 for public companies, setting out a scale of transactions requiring shareholder approval and disclosure.  Слични правила, иако многу помалку строги, постојатShareholders must approve sale of "all or substantially all assets", held in Gimbel (1974) to be those "qualitatively vital to the existence and purpose" of the corporation; which in Katz v. Bregman (1981) was held to include assets under 50% of the company's value и преку судската пракса во Германија под таканаречениот Холзмулер-Докрин.The Bundesgerichtshof held that shareholders must approve a sale of assets amounting to 80% of the company's value

Најфундаменталната гаранција дека директорите ќе дејствуваат во интерес на членовите е дека тие лесно можат да бидат отпуштени. За време на Големата депресија, двајца научници од Харвард, Адолф Берле и Гардинер Мианс ја напишаа „Модерна корпорација и приватна сопственост“, напад врз американскиот закон, кој не успеа да ги повика директорите на сметка, и ја поврзаа зголемената моќ и автономија на директорите со економската криза. Во Обединетото Кралство, правото на членовите да ги отстрануваат директорите со просто мнозинство е обезбедено.Покрај тоа, чл.21 од Модел членовите бара една третина од одборот да се стави на реизбор секој година. 10% од акционерите можат да побараат состанок во секое време, а 5% може ако има поминато една година од последниот состанок. Во Германија, каде што учеството на вработените создава потреба за поголема стабилност, се наведува дека директорите на управниот одбор можат да бидат отстранети од надзорниот одбор само од една причина , иако тоа може да вклучува и глас за не -доверба од страна на акционерите. Условите траат пет години, освен ако 75% од акционерите не гласаат поинаку. Се дозволува 10% од акционерите да бараат состанок. Во САД, Делавер им дозволува на директорите да уживаат автономија. Директорите можат да бидат отстранети без никаква причина, освен ако одборот не е „класифициран“, што значи дека директорите се појавуваат само за повторно назначување во различни години. Ако одборот е класифициран, тогаш директорите не можат да бидат отстранети, освен ако тие се однесуваат грубо и недолично. Автономијата на директорот на акционерите се гледа така што овозможува плурално гласање каде што се наведува дека состаноците на акционерите може да се свикаат само ако уставот го дозволува тоа.See also, SEC 13d-5, dating from times when groups of investors were considered potential cartels, saying any 5% shareholder voting block must register with the Federal financial authority, the Securities and Exchange Commission. Проблемот е што во Америка, директорите обично избираат каде е основана компанијата и вели дека секој уставен амандман бара резолуција од директорите. Спротивно на тоа, уставните измени може да ги направат во секое време од 75% од акционерите во Германија и Обединетото Кралство.Though the Constitution may allow particular provisions to be further "entrenched", s.22; Furthermore, Art.3 of the Model Articles allows 75% of members in general meeting to give the directors specific instructions.

Земјите со ко-определување ја користат практиката на работниците во претпријатијата кои имаат право да гласаат за претставници во одборот на директори во компанијата. [се бара извор]

 Должности на директорот 
Директорите во повеќето јурисдикции имаат строги должности, како и должности за грижа и вештина, за да ги заштитат интересите на компанијата и членовите. Во многу развиени земји надвор од англиското говорно подрачје, одборите на компаниите се назначуваат како претставници и на акционерите и на вработените за стратегија на компанијата „кодетермин“.  Корпоративното право често се дели на корпоративно управување (што се однесува на различните односи на моќ во рамките на една корпорација) и корпоративно финансирање (што се однесува на правилата за тоа како се користи капиталот).

Директорите исто така имаат строги должности да не дозволат судир на интереси или конфликт со нивната должност да дејствуваат во најдобар интерес на компанијата. Ова правило е толку строго спроведено што, дури и таму каде што судирот на интереси или судир на должности е чисто хипотетички, директорите можат да бидат принудени да ги отфрлат сите лични придобивки што произлегуваат од тоа. Во Абердин Ри против Блејки (1854) Лорд Кранворт во својата пресуда изјави дека,

Меѓутоа, во многу јурисдикции на членовите на компанијата им е дозволено да ги ратификуваат трансакциите што инаку би биле непочитувани од овој принцип.Goode Corporate Insolvency Law (3rd Edn Sweet & Maxwell, 2013) 214 Исто така, во голема мера е прифатено во повеќето јурисдикции дека овој принцип може да се укине во уставот на друштвото.

Стандардот за вештина и грижа што директорот го должи обично се опишува како стекнување и одржување доволно знаење и разбирање за бизнисот на компанијата за да му овозможи правилно извршување на своите должности. Оваа должност и овозможува на компанијата да бара компензација од својот директор доколку може да се докаже дека директорот не покажал разумна вештина или грижа што, пак, предизвикало компанијата да претрпи загуба.Multinational Gas and Petrochemical Co v Multinational Gas and Petrochemical Services Ltd [1983] Ch 258 Во многу јурисдикции, каде што компанијата продолжува да тргува и покрај предвидливиот банкрот, директорите можат да бидат принудени лично да одговараат за загубите од тргувањето. Директорите исто така се строго обвинети да ги користат своите овластувања само за соодветна цел. На пример, доколку директорот издаде голем број нови акции, не со цел собирање капитал, туку со цел да се победи потенцијалната понуда за преземање, тоа би било несоодветна цел.Harlowe's Nominees Pty v. Woodside (1968) 121 CLR 483 (Aust HC)

 Теорија корпоративно право 
Роналд Коуз посочува дека сите деловни организации претставуваат обид да се избегнат одредени трошоци поврзани со водење бизнис. Секој од нив треба да го олесни придонесот на специфични ресурси - инвестициски капитал, знаење, односи и слично - кон потфат кој ќе се покаже како профитабилен за сите учесници. Освен партнерството, сите деловни форми се дизајнирани да обезбедат ограничена одговорност и за членовите на организацијата и за надворешните инвеститори. Деловните организации потекнуваат од правото на агенција, кое му дозволува на агентот да дејствува во име на налогодавецот, во замена за главниот обврзник да преземе еднаква одговорност за погрешните дела извршени од агентот. Поради оваа причина, сите партнери во типичното општо партнерство може да одговараат за грешките направени од еден партнер. Оние форми што обезбедуваат ограничена одговорност се способни да го сторат тоа бидејќи државата обезбедува механизам со кој бизнисите што следат одредени упатства ќе можат да избегаат од целосната одговорност наметната според законот за агенција. Државата ги обезбедува овие форми затоа што има интерес за силата на компаниите што обезбедуваат работни места и услуги во нив, но исто така има интерес да го следи и регулира нивното однесување.

 Судски спор 
Членовите на компанијата обично имаат права едни против други и против компанијата, како што е уредено според уставот на компанијата. Меѓутоа, членовите генерално не можат да бараат против трети страни кои предизвикуваат штета на компанијата што резултира со намалување на вредноста на нивните акции или други интереси за членство, бидејќи тоа се третира како „загуба што рефлектира“ и законот нормално ја смета компанијата како соодветен тужител во такви случаи.

Во врска со остварувањето на нивните права, малцинските акционери обично треба да прифатат дека, поради ограничувањата на нивните избирачки права, тие не можат да ја насочат целокупната контрола на компанијата и мора да ја прифатат волјата на мнозинството (честопати изразено како мнозинско правило ) На Меѓутоа, владеењето на мнозинството може да биде беззаконско, особено кога има еден контролен акционер. Според тоа, голем број исклучоци се развиле во правото во однос на општиот принцип на мнозинско владеење.

 Кога мнозинскиот акционер го користи својот глас за да изврши измама врз малцинството, судовите можат да дозволат малцинството да тужи.Foss v Harbottle (1843) 2 Hare 461
 Членовите секогаш го задржуваат правото да тужат ако мнозинството дејствува за да ги нападне нивните лични права, на пример, кога работите на компанијата не се водат во согласност со уставот на компанијата (за оваа позиција се расправаше затоа што степенот на личното право не е утврден со закон) На Мекдугал против Гардинер и Пендер против Лушингтон претставуваат непомирливи разлики во оваа област.
 Во многу јурисдикции можно е малцинските акционери да преземат претставник или деривативно дејство во името на компанијата, каде што компанијата е контролирана од наводните престапници

 Корпоративни финансии 
Преку оперативниот живот на корпорацијата, можеби најважниот аспект на корпоративното право се однесува на собирање капитал за да работи бизнисот. Законот, како што се однесува на корпоративните финансии, не само што ја обезбедува рамката за која бизнисот собира средства - туку исто така обезбедува форум за принципите и политиките што го поттикнуваат собирањето средства, да се сфатат сериозно. Постојат два основни методи на финансирање во врска со корпоративното финансирање, и тоа:

 Финансирање со капитал; и
 Долг - финансирање

Секој од нив има релативни предности и недостатоци, како од правен така и од економски аспект. Дополнителни методи за собирање капитал неопходни за финансирање на неговото работење е оној на задржан профит.Gullifer and Payne Corporate Finance Law: Principles and Policy (2nd Edn Hart Publishing, 2015) 5-41 Различни комбинации на структури за финансирање имаат капацитет да произведат добро прилагодени трансакции кои, користејќи ги предностите на секоја форма на финансирање, ги поддржуваат ограничувањата на корпоративната форма, нејзината индустрија или економски сектор.Gullifer and Payne Corporate Finance Law: Principles and Policy (2nd Edn Hart Publishing, 2015) 38 Комбинацијата на долгови и капитал е клучна за одржливото здравје на компанијата, а нејзината вкупна пазарна вредност е независна од структурата на капиталот. Една значајна разлика е во тоа што исплатата на каматата на долгот се одбива од данок, додека исплатата на дивиденда не е, ова ќе ја стимулира компанијата да издаде финансирање на долгови, наместо приоритетни акции, со цел да се намали нивната даночна изложеност.

 Акции и акционерски капитал 
Друштво со ограничена одговорност со акции, без разлика дали се јавни или приватни, мора да има барем една издадена акција; сепак, во зависност од корпоративната структура, форматирањето може да се разликува. Ако компанијата сака да собере капитал преку капитал, тоа обично ќе се направи со издавање акции. (понекогаш се нарекува „акции“ (да не се меша со акции во трговија)) или гаранции . Во обичајното право, иако акционерот честопати колоквијално се нарекува сопственик на компанијата - јасно е дека акционерот не е сопственик на компанијата, туку го прави акционерот член на компанијата и им дава право да ги спроведат одредбите од уставот на компанијата против компанијата и против другите членови.Salomon v Salomon Акцијата е ставка на имот и може да се продаде или пренесе. Акциите, исто така, нормално имаат номинална вредност, што е граница на обврската на акционерот да придонесе за долговите на компанијата при несолвентна ликвидација. Акциите обично му даваат голем број права на имателот. Тие обично вклучуваат:

 право на глас
 права на дивиденди (или исплати што ги вршат компаниите кон нивните акционери) декларирани од компанијата
 права за какво било враќање на капиталот или по откуп на акцијата, или по ликвидација на компанијата
 во некои земји, акционерите имаат право на предност, при што тие имаат повластено право да учествуваат во идните емисии на акции од страна на компанијата

Компаниите можат да издаваат различни видови акции, наречени „класи“ на акции, нудејќи различни права за акционерите во зависност од основните регулаторни правила што се однесуваат на корпоративните структури, оданочувањето и правилата на пазарот на капитал. Компанијата може да издаде и обични акции и повластени акции, при што двата вида имаат различно право на глас и/или економски права. Може да предвиди дека повластените акционери ќе добијат секој кумулативно претпочитана дивиденда од одреден износ годишно, но обичните акционери ќе добијат се друго. Корпорациите ќе го структурираат зголемувањето на капиталот на овој начин со цел да им се допаднат на различните заемодавачи на пазарот преку обезбедување различни стимулации за инвестирање. Се вели дека вкупната вредност на издадените акции во една компанија го претставува нејзиниот капитал . Повеќето јурисдикции го регулираат минималниот износ на капитал што може да го има една компанија, [се бара извор] иако некои јурисдикции пропишуваат минимален износ на капитал за компаниите кои се занимаваат со одредени видови бизнис (на пр. банкарство, осигурување итн.). [се бара извор] Слично, повеќето јурисдикции го регулираат одржувањето на сопствениот капитал и ги спречуваат компаниите да ги враќаат средствата на акционерите по пат на дистрибуција, кога тоа би можело да ја остави компанијата финансиски изложена. Често ова се протега на забрана на компанија да обезбеди финансиска помош за купување сопствени акции.Janet Dine, Marios Koutsias Company Law(Macmillan International Higher Education 2014), 77

 Распуштање 
Настаните како што се спојувањата, преземањата, неликвидноста или извршувањето на казненото дело влијаат врз корпоративната форма. Покрај нејзиното создавање и финансирање, овие настани исто така служат и како фаза на транзиција или фаза на распаѓање.

 Преземања и спојувања 
Преземањето или спојувањето често може да значи измена на компанијата или нејзино гаснење.

 Корпоративна несолвентност 
Ако не може да ги исплати долговите навремено, корпорацијата може да заврши на стечајна ликвидација. Ликвидацијата е нормално средство со кое се става крај на постоењето на компанијата. Исто така, се нарекува (алтернативно или истовремено) во некои јурисдикции како завршување или распуштање . Ликвидациите генерално доаѓаат во две форми - или задолжителни ликвидации (понекогаш наречени ликвидации на доверителите ) и доброволни ликвидации (понекогаш наречени ликвидации на членовите, иако доброволната ликвидација каде што компанијата е несолвентна, исто така, ќе биде контролирана од доверителите, и соодветно се нарекува како доброволна ликвидација на доверителите). Онаму каде што компанијата оди во ликвидација, нормално е назначен ликвидатор кој ќе ги собере сите средства на компанијата и ќе ги подмири сите побарувања против компанијата. Доколку има вишок по исплата на сите доверители на компанијата, овој вишок потоа се распределува на членовите.

Како што подразбираат имињата, апликациите за задолжителна ликвидација обично се поднесуваат од доверители на компанијата кога компанијата не е во состојба да ги плати долговите. Меѓутоа, во некои јурисдикции, регулаторите имаат моќ да поднесат барање за ликвидација на компанијата врз основа на јавно добро, односно кога се верува дека компанијата се занимавала со незаконско однесување или однесување што е инаку штетно за јавноста во целина.

Доброволните ликвидации се случуваат кога членовите на компанијата доброволно одлучуваат да ги завршат работите на компанијата. Ова може да биде затоа што тие веруваат дека компанијата наскоро ќе стане несолвентна, или може да биде на економска основа ако веруваат дека целта за која е формирана компанијата е на крај, или дека компанијата не обезбедува соодветен поврат на средства и треба да се растурат и да се продадат.

Некои јурисдикции, исто така, дозволуваат фирмите да бидат распаднати по „праведна и правична“ основа.In England, see Ebrahimi v Westbourne Galleries [1973] AC 360 Општо земено, апликациите за правично распаѓање ги поднесува член на компанијата кој тврди дека работите на компанијата се водат на предрасуден начин и бара од судот да стави крај на постоењето на компанијата. Од очигледни причини, во повеќето земји, судовите не сакаа да ја завршат компанијата само врз основа на разочарувањето на еден член, без оглед на тоа колку се основани жалбите на тој член. Соодветно на тоа, повеќето јурисдикции што дозволуваат правично и правично раскинување, исто така, му дозволуваат на судот да наметне други правни лекови, како што е барање од мнозинскиот акционер да го откупи разочараниот малцински акционер по објективна вредност.

 Инсајдерско тргување 
Инсајдерско тргување е тргување на друштвото со акции или други хартии од вредност (на пример, обврзници или опции на акции) од страна на поединци со потенцијал за пристап до не-јавните информации за компанијата. Во повеќето земји, тргувањето од страна на корпоративни инсајдери, како што се службеници, клучни вработени, директори и големи акционери, може да биде легално ако ова тргување е направено на начин што не ги искористува предностите од информации од јавен карактер. Меѓутоа, терминот често се користи за да се однесува на практика во која инсајдер или поврзана страна тргува врз основа на материјални не-јавни информации добиени за време на извршувањето на должностите на инсајдерот во корпорацијата, или на друг начин прекршување на доверител или друга врска на доверба или каде што информациите од јавен карактер биле злоупотребени од компанијата.Insider Trading U.S. Securities and Exchange Commission, accessed May 7, 2008 Се верува дека нелегалното тргување со инсајдер ги зголемува трошоците за капиталот за издавачите на хартии од вредност, со што се намалува вкупниот економски раст."The World Price of Insider Trading" by Utpal Bhattacharya and Hazem Daouk in the Journal of Finance, Vol. LVII, No. 1 (Feb. 2002)

Во Соединетите држави и неколку други јурисдикции, тргувањето спроведено од корпоративни службеници, клучни вработени, директори или значајни акционери (во Соединетите држави, дефинирани како корисни сопственици на десет проценти или повеќе од сопствените хартии од вредност на фирмата) мора да се пријават кај регулаторот или јавно објавени, обично во рок од неколку работни дена од тргувањето. Многу инвеститори ги следат резимеата на овие инсајдерски занаети со надеж дека имитирањето на овие занаети ќе биде профитабилно. Иако „легалното“ внатрешно тргување не може да се заснова на материјални не-јавни информации, некои инвеститори веруваат дека корпоративните инсајдери сепак можат да имаат подобар увид во здравјето на една корпорација (општо кажано) и дека нивните занаети инаку пренесуваат важни информации (на пр. пензионирање на важен службеник што продава акции, поголема посветеност кон корпорацијата од страна на службеници што купуваат акции, итн.)

 Трендови и случувања 
Повеќето судски практики за прашањето за корпоративното управување датираат од 1980 -тите и првенствено се однесуваат на непријателските преземања, меѓутоа, тековните истражувања ја разгледуваат насоката на правните реформи за решавање на прашањата на активизмот на акционерите, институционалните инвеститори и посредниците на пазарот на капитал . Корпорациите и одборите се соочуваат со предизвик да одговорат на овие случувања. Демографијата на акционерите е под влијание на трендовите во пензија на работниците, при што повеќе институционални посредници како заемните фондови играат улога во пензија на вработените. Овие средства се повеќе мотивирани да соработуваат со работодавачите да ги вклучат нивните фондови во плановите за пензионирање на компанијата отколку да ги изгласаат нивните акции – активностите за корпоративно управување само ги зголемуваат трошоците за фондот, додека придобивките би биле поделени подеднакво со фондовите на конкурентите."Why New Corporate Law Arises" by Robert B. Thompson in The Corporate Contract, University of Chicago Press, p. 18

Активизмот на акционерите дава приоритет на максимизирање на богатството и беше критикуван како лоша основа за одредување правила за корпоративно управување. Акционерите не одлучуваат за корпоративна политика, што ја прави одборот на директори, но акционерите можат да гласаат за избор на директори на одбори и за спојувања и други промени што се одобрени од директорите. Тие, исто така, можат да гласаат за измена на подзаконските акти на корпорацијата. Општо земено, имаше три движења во американското право на 20 век кои бараа федерален корпоративен закон: Прогресивно движење, некои аспекти на предлози дадени во раните фази на Новиот договор и повторно во 1970 -тите за време на дебата за ефектот на корпоративната одлука правење врз држави. Сепак, овие движења не воспоставија федерална инкорпорација. Иако како резултат имаше одредено федерално вклучување во правилата за корпоративно управување, релативните права на акционерите и корпоративните службеници сè уште се претежно регулирани со државните закони. Не постои федерално законодавство како што е за корпоративни политички придонеси или регулирање на монополите и федералните закони се развиле по различни линии од државните закони."Why New Corporate Law Arises" by Robert B. Thompson in The Corporate Contract, University of Chicago Press, p. 16

 Соединети Држави 
Во САД, многу корпорации се инкорпорирани или организирани според законите на конкретната држава.Законите на државата за основање ги уредуваат внатрешните операции на корпорацијата, дури и ако работењето на корпорацијата се одвива надвор од таа држава. Корпоративното право се разликува од држава до држава. Поради овие разлики, некои бизниси ќе имаат корист од тоа адвокат кој што се занимава со корпорации да ја одреди најсоодветната состојба во која ќе се вклучи.

Деловните субјекти, исто така, можат да бидат регулирани со федерални закони и во некои случаи со локални закони и уредби.

 Делавер 
Јавно тргуваните компании (мнозинството) во САД претставуваат корпорации на Делавер. Некои компании избираат да се вклучат во Делавер затоа што Законот за општите корпорации на Делавер нуди пониски даноци за друштвата за разлика од другите држави. Различни капиталисти сакаат да инвестираат во корпорациите во Делавер. Исто така, судот во Делавер (суд за канцеларии) е признат како добро место за деловни спорови.

 Наводи 

Категорија:Деловно право
Категорија:Правни лица