Биоеластичност

Биоеластичноста се однесува на способноста на цел вид или единка од одреден вид да се прилагодат на промените. Првично, терминот се применувал на промените во природната средина, но сè повеќе се користи и за прилагодување кон антропогено предизвикана промена.

 Историја 
Александар фон Хумболт бил првиот кој ја забележал отпорноста на животните форми со зголемена надморска височина и придружната опаѓачка преваленца во бројките.Тој го документирал ова во 18 век на падините на вулканот Чимборазо .

Разбирањето на биоеластичноста еволуирало од истражувањето предводено од Институтот Планина при воспоставување на два од националните паркови кои го опкружуваат Монт Еверест, Националниот парк Макалу-Барун во Непал и Националниот природен зачуван Комолангма во Тибетскиот автономен регион на Кина . Истражувањето документирало поголем биоразновидност во основата на Еверест отколку повисоко. Имало постепено помалку документирани видови како што планината се искачувала во повисоки биоми, од суптропски до умерени до алпски до слични на арктички. Овие помалку видови, сепак, имале поголема биолошка цврстина, директно во корелација со зголемувањето на биоеластичноста.

 Тековно истражување 
Следењето на биоеластичноста, почнувајќи од екосистемот Еверест, но проширувајќи се на други планински екологии на глобално ниво, се спроведувало од страна на Биомеридијанскиот проект на Универзитетот „Идни генерации“ .

Концептот на биоеластичност е применет и во здравјето на луѓето за да се објасни стареењето или хроничните болести да ја намалат способноста на телото да се прилагоди; во такви случаи, системот станува крут и не може да премине различни животни побарувања. Бидејќи човечкото тело ја губи стабилноста со возраста, поединецот станува неспособен да ги задоволи новите животни побарувања, без оглед дали станува збор за зарази, стрес или настани како што се повреди или дури и одложување на авион.

Важноста на еластичноста во биолошките системи е широко препознаена во однос на влијанијата врз животот од страна на антропогените промени. Забрзувањето на промените во животната средина и постојаното губење на позициите во генетските ресурси го намалуваат биоразновидноста околу планетата, загрозувајќи ги услугите на екосистемот. Главен фактор за ублажување ќе бидат животните форми со поголема еластичност.

Паралелизирајќи ја работата во планински средини, сè поголем број на студии го применуваат концептот на биоеластичност за да се процени стабилноста на животот во другите еколошки системи предизвикани од Антропоценот. Една таква студија била со адаптивното обновување и природната вознемиреност во езерото Викторија, второто по големина слатководно езеро во светот.

 Користена литература 

Категорија:Биологија
Категорија:Биоразновидност
Категорија:Екосистеми
Категорија:Животна средина
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ