Лути младичи

„Лути младичи“ биле група британски драматурзи и романописци од работничката и средната класа, кои се истакнале во 1950-тите. Најистакнати претставници на групата биле Џон Озборн и Кингсли Амис. Терминот прв го употребил службеникот за печат од Театарот на кралскиот двор за да ја промовира драмата на Озборн „Погледни назад во гнев“ (1956). Се смета дека идејата за делото потекнува од автобиографијата на Лесли Пол, основач на „Шумски народ“ (The Woodcraft Folk), чиј „Лут млад човек“ бил објавен во 1951 година.

По успехот на претставата од Озборн, британските медиуми почнале да го употребуваат терминот „лути младичи“ за да ги опишат младите британски писатели чии дела обработуваат теми на разочарување од традиционалното британско општество. Терминот, кој никогаш не бил доволно прецизен, со текот на годините почнал да го губи своето значење, затоа што писателите на кој првично се однесувал почнале да пишуваат и на други тематики, а многу од нив ја отфрлиле етикетата како бескорисна. Книжевниот критичар Тери Иглтон истакнал дека групата „и не била баш клика бидејќи меѓусебно едвај се познавале, а освен младоста немаат речиси ништо заедничко, а најмалку лутина“.

 Џон Озборн 
Драматургот Џон Озборн бил класичен пример на оваа група, а неговата најпозната драма „Погледни назад во гнев“ (1956) привлекла внимание кон еден стил на драма, кој е во целосна спротивност на нежните дела на Теренс Ратиган, кои тогаш биле популарни. Озборновата драма „Забавувач“ (1957) го обезбедил неговиот углед, со Лоренс Оливие во улогата на главниот јунак Арчи Рајс. Озборн станал успешен претприемач, во партнерство со Тони Ричардсон за создавање на филмската продуцентска куќа „Woodfall“. Освен што се сметал за архетипски, се тврди дека Озборн е една од водечките литературни фигури на „движењето“ Лути млади луѓе. Ова „движење“ било идентификувано по Втората светска војна, бидејќи некои британски интелектуалци започнале да ги преиспитуваат православните обичаи. Озборн ја изразил својата загриженост преку неговите претстави и можело да се потпре на него за да обезбеди контроверзни „лути“ изјави, испорачани со незрелост во споредба со нетрпеливата младост.

 Погледни назад во гнев 
Претставата на Озборн Погледни назад во гнев била монументалното книжевно дело што влијаела на концептот на Лутиот млад маж. Тој ја напишала драмата за да изрази какво е чувството да се живее во Англија во текот на 1950-тите. Главните прашања што ги имале лутите млади луѓе биле „нетрпеливост кон статус кво, одбивање да бидат кооптирани од стечајно општество, инстинктивна солидарност со пониските слоеви“. Познат како „реализам на кујнски мијалник“, книжевните дела започнале да се занимаваат со теми од пониска класа. Во децениите пред Озборн и другите автори, помалку внимание било посветено на литературата што ги осветлуваше третманот и животните околности што ги доживуваа пониските слоеви. Бидејќи движењето Лути младичи започнало да ги артикулира овие теми, прифаќањето на поврзани прашања било пораспространето. Озборн ги прикажал овие проблеми во рамките на својата игра преку очите на неговиот протагонист, Џими. Во текот на целата претстава, Џими гледал „погрешни луѓе гладуваат, погрешни луѓе се сакани, погрешните луѓе умираат“.

Во Британија, по Втората светска војна, квалитетот на животот на пониските граѓани сè уште бил слаб; Озборн ја искористил оваа тема за да демонстрира како британската држава била виновна за занемарување кон оние на кои им е најпотребна помош. Во претставата има споредби на образовани луѓе со дивјаци, осветлувајќи ја најголемата разлика помеѓу класите. Алисон забележала за ова прашање додека таа, Џими и Клиф делеле стан, наведувајќи како се „чувствувала дека е сместена во џунгла“. Џими бил претставен како олицетворение на младата, бунтовна повоена генерација која ја доведувало во прашање државата и нејзините постапки.  Гледај назад во гнев, на дел од својата публика им обезбедила надеж дека делото на Озборн ќе го заживее британскиот театар и ќе му овозможи да дејствува како „предвесник на новата левица“.

 Дефиниција и поделби 
Како фраза, терминот се применувал на голема, некохерентно дефинирана група и бил одбиен од повеќето писатели на кои им бил применет: видете, на пример, „Одговор на писмо од Џое“ од он Вејн ( Есеи за литературата и идеи, 1963). Издавачот Том Машлер, кој ја уредувал збирката политичко-литературни есеи од „Лутите“ ( Декларација, 1957), коментирал: „Тие не припаѓаат на обединето движење. Далеку од тоа; тие се напаѓаат едни со други директно или индиректно на овие страници. Некои дури не сакаа да се појават меѓу истите насловни страници со другите на кои насилно им се спротивставуваат “.

Нивните политички ставови обично се сметале за идентификација со левицата, понекогаш анархистичка и тие ја опишувале социјалната отуѓување од различни видови. Тие, исто така, честопати ги искажувале своите критички ставови кон општеството како целина, критикувајќи одредени однесувања или групи на различни начини. На телевизија, нивните дела честопати биле изразени во драми во антологиските драмски серии како што се театарот за фотелји ( ITV, 1956–68) и претставата „Среда“ (BBC, 1964–70); ова води кон збунување со категоријата драма во кујнскиот мијалник од раните 1960-ти.

Низ доцните 1950-ти и во 60-тите години на минатиот век, „Лутите“ често се среќавале или биле негувани од страна на „Кралското Шекспирово друштво“, а преку ова место, други важни драматурзи како Едвард Бонд и Вол Сојинка биле директно изложени на движењето „AYM“.

Новиот универзитет Витс (термин применет од Вилијам Ван О'Конор во неговата студија од 1963 година „Новиот универзитетски витс и крајот на модернизмот“) се однесува на злоупотреби на Оксбриџ кои го истражувале контрастот помеѓу нивната универзитетска привилегија од повисока класа и нивното воспитание од средната класа. Меѓу нив биле Кингсли Амис, Филип Ларкин и Џон Вејн, сите биле исто така дел од поетскиот круг познат како „Движењето“.

Меѓу лутите младичи исто така била вклучена мала група на млади егзистенцијалистички филозофи, предводена од Колин Вилсон, а исто така биле и Стјуарт Холројд и Бил Хопкинс.

Надвор од овие подгрупи, „Лутите“ вклучувале писатели претежно со потекло од пониска класа, загрижени за нивните политички и економски аспирации. Освен Џон Озборн, тука биле Харолд Пинтер, Џон Брејн, Арнолд Вескер и Алан Силито. Некои од нив (на пример, Пинтер) биле левичари, а некои (на пр. Браин) подоцна станале десничари. Вилијам Купер, раниот модел на Лут млад човек, иако бил Кембричкиобразован, бил „провинциски“ писател по својата искреност и материјал и бил вклучен во оваа група.

 Напречни струи кон крајот на 1950-тите 
Пријателствата, соперниците и признанијата на заедничките книжевни цели во рамките на секоја од овие групи би можеле да бидат интензивни (односот помеѓу Амис и Ларкин се смета за едно од најголемите книжевни пријателства на 20 век). Сепак, писателите во секоја група имале тенденција да ги гледаат другите групи со збунетост и неразбирање. Набљудувачите и критичарите не можеле да најдат никаква заедничка нишка меѓу сите нив. Тие биле современици според возраста. Тие не биле од повисоката класа, ниту биле штитеници на постојните литературни кругови. Во суштина тоа било машко „движење“. Шелаг Делејни, автор на „Вкусот на медот“ (1958), бил опишан како „лута млада жена“.

 Здружени писатели 

 Кингсли Амис
 Џон Арден
 Стен Барстоу
 Едвард Бонд
 Џон Брејн
 Мајкл Хастингс
 Томас Хинде
 Стјуарт Холројд
 Бил Хопкинс
 Бернард Копс
 Џон Озборн
 Харолд Пинтер
 Алан Силитое
 Дејвид Стори
 Кенет Тајнан
 Џон Вејн
 Кит Вотерхаус
 Арнолд Вескер
 Колин Вилсон

 Други медиуми 
Во песната „Каде се тие сега“ од албумот „ Закон за зачувување 1“ од „The Kinks“ од 1973 година, се појавуваат следниве редови: „Каде отидоа сите лути млади момци?/Барстоу и Озборн, Вотерхаус и Силито/Каде на земјата отидоа сите?“

 Наводи 

 Библиографија 
„Success Stories“ (1988) од Хари Ричи, добро документирана историја на движењето ЛММ како новински феномен
„The Angry Young Men: A Literary Comedy of the 1950s“ (2002) од Хамфри Карпентер, анегдотска групен животопис

Категорија:Британска култура