Творечко уништување

Творечко уништување (германски: schöpferische Zerstörung), позната и како Шумпетерова бура — концепт во економија која од 1950 година е лесно  идентификуван од страна на  австрискиот  економист Јозеф Шумпетер , а е концепт кој произлегува од работата на Карл Маркс и го популаризирал како теорија за економски иновации и деловниот циклус.

Според Шумпетер, „бурата на креативно уништување“ го опишува „процесот на индустриска мутација која континуирано ја револуционира економската структура одвнатре, непрестајно уништувајќи ја старата, непрестајно создавајќи нова“. Во марксиската економска теорија, концептот пошироко се однесува на поврзаните процеси на акумулација и уништување на богатството во капитализмот.

За германскиот социолог Вернер Сомбарт е заслужен за   првата употреба на овие термини во неговото дело Krieg und Kapitalismus ( Војна и капитализам, 1913).Describing the way in which the destruction of forests in Europe laid the foundations for nineteenth-century capitalism, Sombart writes: "Wiederum aber steigt aus der Zerstörung neuer schöpferischer Geist empor" ("Again, however, from destruction a new spirit of creation arises"). Меѓутоа, во претходната работа на Маркс, идејата за креативно уништување или уништување (германски: Vernichtung ) не подразбира само дека капитализмот ги уништува и реконфигурира претходните економски поредоци, туку и дека тој мора постојано да го девалвира постојното богатство (дали преку војна или редовни и периодични економски кризи) со цел да се расчисти теренот за создавање на ново богатство.

Во „ Капитализам, социјализам и демократија“ (1942), Јозеф Шумпетер го разви овој концептот при внимателно читање на мислата на Маркс (на која е посветен целиот Дел I од книгата), тврдејќи притоа (во Дел II) дека креативно-деструктивните сили ослободени од капитализмот на крајот ќе доведе до негово пропаѓање како систем (види подолу).

 Историја 
Иако модерниот израз „креативно уништување“ не го користи експлицитно Маркс, тој во голема мера произлегува од неговите анализи, особено во делото на Вернер Сомбарт (кого Енгелс го опиша како единствениот германски професор кој го разбираше Марксовиот капитал ), и Јозеф Шумпетер, кој долго разговараше за потеклото на идејата во работата на Маркс (види подолу).

Во Комунистичкиот манифест од 1848 година, Карл Маркс и Фридрих Енгелс ги опишаа кризните тенденции на капитализмот во смисла на „присилното уништување на масата на производствени сили“:

Неколку години подоцна, во Grundrisse, Маркс пишуваше за „насилното уништување на капиталот не од надворешни односи, туку како услов за негово самоодржување“. Со други зборови, тој воспоставува неопходна врска помеѓу генеративните или креативните сили на производство во капитализмот и уништувањето на капиталната вредност како еден од клучните начини на кои капитализмот се обидува да ги надмине своите внатрешни противречности.

Во heories of Surplus Value („Том IV“ од Капиталот, 1863), Маркс ја рафинира оваа теорија за да направи разлика помеѓу сценаријата каде уништувањето на (стоковните) вредности влијае или на употребните вредности или на размените или на обете заедно. Уништувањето на девизната вредност во комбинација со зачувувањето на употребната вредност претставува јасни можности за нови капитални инвестиции, а со тоа и за повторување на циклусот производство-девалвација.

Социјалниот географ Дејвид Харви ги сумира разликите помеѓу употребите на Маркс на овие концепти и Шумпетер: „И Карл Маркс и Joзеф Шумпетер долго пишуваа за„ креативно-деструктивните “склоности на капитализмот. Додека Маркс јасно се воодушевуваше на креативноста на капитализмот, тој ... силно ја нагласи неговата самоуништувачка. Поддржувачите на Шумпетер цело време ја славеа бескрајната креативност на капитализмот додека ја третираа деструктивноста како главно прашање на нормалните трошоци за водење бизнис “ 

 Друга рана употреба 
Во „ Потекло на видовите“, објавено во 1859 година, Чарлс Дарвин напишал дека „истребувањето на старите форми е скоро неизбежна последица од производството на нови форми“. Еден значаен исклучок од ова правило е како истребувањето на диносаурусите го олеснува адаптивното живеење на цицачите. Во овој случај, создавањето беше последица, наместо причина, на уништување.

Во филозофска смисла, концептот на „креативно уништување“ е близок до концептот на Хегел за sublation .

Хуго Рајнерт тврди дека формулацијата на концептот на Сомбарт била под влијание на источната мистика, поточно сликата на хиндуистичкиот бог Шива, кој е претставен во парадоксалниот аспект на истовремен уништувач и творец. Замисливо, ова влијание помина од Јохан Готфрид Хердер, кој ја донесе хиндуистичката мисла во германската филозофија во неговата Филозофија на човечката историја (Ideen zur Philosophie der Geschichte der Menschheit) (Хердер 1790–92), конкретно, том III, стр. 41–64.  преку Артур Шопенхауер и ориенталистот Фридрих Маер преку списите на Фридрих Ниче . Ниче го претстави креативното уништување на модерноста преку митската фигура на Дионис, фигура за која тој истовремено гледаше како „уништувачки творечка“ и „творечни уништувачка“. Во следниот пасус од „ On the Genealogy of Morality“ (1887), Ниче тврди за постоење на универзален принцип на циклус на создавање и уништување.

Другите формулации на оваа идеја во XIX век вклучуваат руски анархист Михаил Бакунин, кој напиша во 1842 година: „Страста за уништување е и творечка страст!“ The Reaction in Germany, From the Notebooks of a Frenchman, October 1842 Сепак, може да се забележи дека оваа претходна формулација може попрецизно да се нарече „деструктивно создавање“,  и остро се разликува од формулациите на Маркс и Шумпетер во фокусот на активното уништување на постојниот општествен и политички поредок од страна на човечки агенти (за разлика од системските сили или противречностите во случајот и на Маркс и на Шумпетер).

Изразот „креативно уништување“ беше популаризиран од и најмногу се поврзува со Јозеф Шумпетер, особено во неговата книга Капитализам, социјализам и демократија, за првпат објавена во 1942 година. Веќе во својата книга „ Деловни циклуси“ од 1939 година, тој се обидел да ги насочи иновативните идеи на Николај Кондратиеф и неговиот долг бран циклус за кој Шумпетер веруваше дека е воден од технолошка иновација. Три години подоцна, во „ Капитализам, социјализам и демократија“, Шумпетер го вовел терминот „креативно уништување“,  за да го опише нарушувачкиот процес на трансформација што го придружува таквиот иновации:

Во визијата на Шумпетер за капитализам, иновативниот влез на претприемачите беше нарушувачка сила што го одржувала економскиот раст, дури и кога ја уништила вредноста на основаните компании и работници кои уживале одреден степен на монопол моќ, добиена од претходните технолошки, организациски, регулаторни и економски парадигми. Сепак, Шумпетер бил песимист во врска со одржливоста на овој процес, гледајќи дека тоа на крајот води кон поткопување на сопствените институционални рамки на капитализмот:

Во филмот „Other People's Money“ (1991 г.) се даваат спротивставени гледишта за креативно уништување, претставени во двата говори во врска со преземањето на јавно тргувана компанија за жици и кабли во мал град во Нова Англија. Едниот говор го изведува корпоративен напаѓач, а другиот го одржува извршниот директор на компанијата, кој е главно заинтересиран за заштита на своите вработени и градот.

 Поврзано 

 Creativity techniques
 Destructionism
 Disruptive technology
 Extinction event
 Global Innovation Index (Boston Consulting Group)
 Parable of the broken window
 Product lifecycle
 Schumpeterian rent

 Користена литература 

 Филип Агион и Питер Ховит. Модел на раст преку креативно уништување . Econometrica 60: 2 (1992), стр. 323–51.
 Филип Агион и Питер Ховит. Теорија на ендоген раст . Прес на МИТ. 1997 година



 Ричард Фостер и Сара Каплан. „Креативно уништување: Зошто компаниите што се изградени за да траат подлабоко во работењето на пазарот - и како успешно да ги трансформираат“ . Издавач на валути. 2001 година
 Stan. Стенли Меткалф. Еволутивна економија и креативно уништување (Предавања од Грац Шумпетер, 1) . Routledge. 1998 година
 Ричард Л. Нолан и Дејвид Ц. Кросон, Креативно уништување: Шест- фазен процес за трансформација на организацијата . Прес на бизнис школа на Харвард. 1995 година
 Макс страница. Креативното уништување на Менхетен, 1900–1940 година . Универзитет во Чикаго Прес. 1999 година
 Хуго Рајнерт и Ерик С.Рајнерт . „Креативно уништување во економијата: Ниче, Сомбарт, Шумпетер“. Во JG Backhaus и W. Drechsler, изд. Фридрих Ниче: Економија и општество. Спрингер. 2006 година
 Josephозеф А. Шумпетер . Капитализам, социјализам и демократија (Њујорк: Харпер, 1975) [извор. паб 1942]
 Томас Г.Осентон. Смртта на побарувачката: Пронаоѓање на раст во заситена глобална економија (Newу erseyерси: Фајненшл тајмс Прентис Хол, 2004)
 M.ејмс М. Утербек. Совладување на динамиката на иновации . Прес на бизнис школа на Харвард. 1996 година
 Томас Хомер-Диксон . Наопаку: Катастрофа, креативност и обновување на цивилизацијата . Остров Прес. 2006 година
 Стенли К. Катлер, привилегија и креативно уништување: Случај со мостот на реката Чарлс, Библиотека Нортон, 1971 година.


Категорија:Марксизам
Категорија:Теории на историјата
Категорија:Технолошка промена
Категорија:Марксистичка теорија