Диван (Отоманско Царство)

Царскиот совет или Диван () — де факто кабинет на Отоманското Царство во поголемиот дел од неговата историја. Првично, неформален собир на високи министри предводени од султанот лично, во средината на 15 век, составот и функцијата на Диванот станале цврсто регулирани. Големиот везир, кој станал заменик на султанот како шеф на владата, ја презел улогата на претседател на Диванот, кој ги сочинувал и другите везири, задолжени за воени и политички работи, двајцата кадиаскери или воени судии, одговорните дефтердари за финансии, нишанциите кои биле задолжени за писарската служба во палатата, а подоцна и Капудан Паша, шеф на Османлиската морнарица, а повремено и бејлербегот на Румелија и агата на јаничарите. Диванот се состанувал во посебна зграда во Вториот двор на палатата Топкапи, првично секој ден, а потоа четири дена во неделата до 16 век. Неговата надлежност ги опфаќала сите прашања за управување со царството, иако точните постапки прилично не се познати. Нему му помагала обемна секретарска бирократија под рејс ул-ќутаб  за изготвување на соодветни документи и водење евиденција. Царскиот совет останал главен извршен орган на османлиската држава до средината на 17 век, по што изгубил најголем дел од својата моќ во канцеларијата на Големиот везир. Со реформите во Танзиматот од почетокот на 19 век, на крајот советот бил наследен од владата на кабинетот во западен стил.

 Историја и функција 

Првично, Царскиот совет веројатно претставувал неформално советодавно тело на високи државници, но исто така функционирал и како суд. Во 14 век и до средината на 15 век, се чини дека лично го водел султанот, „сугерирајќи дека односите меѓу султанот и везирите сè уште биле неформални, а советниците на султанот биле во улога на сојузници исто колку и подредените“ според османлистот Колин Имбер . Состаноците честопати биле јавни или полујавни работи во кои султанот се појавувал опкружен со неговите високи советници и ги слушал поплаките за неговите поданици, делел правда и закажувал состаноци на јавните функции.  Во случај на меѓусебна врска помеѓу смртта на еден султан и доаѓањето на неговиот наследник од провинциите, Советот бил одржуван од постарите советници самостојно. 

Подоцна османлиската традиција смета дека Мехмед II () се откажал од практиката да претседава со советот лично, и наместо му ја отстапил оваа одговорност на Големиот везир, дефинирајќи го како посебна функција од другите везири.   Законскиот пропис на Мехмед наведува дека султанот ги набудувал седниците на Диванот зад параван, практика што траела сè до владеењето на Сулејман Величествениот (), кој целосно престанал да присуствува на состаноците на Советот.  покрај тоа, наследникот на Мехмед II, Бајазит II () бил евидентиран како претседавач со седниците на диванот лично, иако во тоа време, овие прилики биле вклучени во елаборатни церемонии, спротивно на неформалноста на таквата публика пред Мехмед II. 
десно|мини|250x250пкс| Портата на Царскиот совет во палатата Топкапи, Истанбул

Откако Одрин станал османлиска престолнина кон крајот на 14 век, Диванот се состанувал во тамошната палата или каде било во моментот на живеење на султанот. По падот на Цариград во 1453 година, Диванот се состанувал првично во Стариот дворец (Ески-сарај), пред да се пресели во палатата Топкапи по нејзината изградба во 1470-тите.  Таму Диванот имал наменски објект (диванхан) во Вториот двор. Сегашната зграда е изградена во раното владеење на Сулејман Величествениот од страна на великиот везир Паргали Ибрахим-паша, а реновирана во 1792 и 1819 година. Диванот бил познат како kubbealtı („под куполата“).  За време на кампањите, диванот се состанувал во шаторот на Големиот везир, кој секогаш бил поставен близу до самиот султан. 

Законските прописи на Мехмед II предвидувале дека Диванот треба да се состанува секој ден, од кои четири пати во Приемната сала (Arz Odası) во палатата Топкапи, каде што биле примени од главниот воведувач (чавуш-башија) и чуварите на портите (kapıcılar kethudası).  Меѓутоа, до 16 век, Диванот редовно се состанувал четири дена во неделата, во сабота, недела, понеделник и вторник,   и седниците траеле од седум до осум часа, со почеток во зори и завршувајќи на средината на денот во лето и на средината на попладнето во зима. Членовите јаделе трипати за време на секоја седница на Советот, појадувајќи по нивното пристигнување, потоа по завршувањето на главната дискусија и конечно по сослушувањето на петициите.  Во претходните времиња, султанот често вечерал со везирите, но Мехмед II ја прекинал оваа практика.  Покрај тоа, имало и вонредни седници на Советот: улуфе дивани или галебе дивани, свикувани секој квартал за да ја дадат кварталната плата (улуе) на членовите на корпусот капикулу („робови на портата“), вклучувајќи ги и јаничарите, како и за официјален прием на странски амбасадори и ајак дивани или „ножен совет“, итна седница со која раководел султанот или армискиот командант кога биле во кампања. 

Иако многу одлуки биле донесувани надвор од формалниот контекст на Царскиот совет, тој бил главното извршно тело на царството, извршувајќи ги сите видови на задачи на владата, како што се водење на надворешни односи, вклучително и прием на странски амбасадори, подготовка на кампањи, изградба на утврдувања и јавни згради, прием на извештаи од провинциските гувернери и назначувања за државни функции, како и продолжување на функционирањето како судовите, особено за припадниците на воената класа.  Внатрешната работа на Советот е нејасна, бидејќи за време на седниците не се водело записник, но текстот на декретите на Советот укажува на тоа дека повеќето одлуки биле поттикнати од петиции за одреден проблем.  Подоцна странските набудувачи кои известувале за османлиските работи, исто така, истакнале дека советот бил „чисто консултативен, а последната одговорност ја носи Големиот везир“ (Бернард Луис). 
десно|мини|250x250пкс| Прозорецот покриен со решетка од кој султанот можел да ги набудува состаноците на Советот

Невозможно е да се утврди каква улога имал султанот во работењето на Диванот. Од една страна, сите одлуки биле донесувани во негово име и над негово овластување, а кодексите на османлиското право предвидувале дека султанот може да ги соопшти своите желби на советот преку Капи-агата .  Меѓутоа, во османлиската правна теорија, кодификувана во 16 и 17 век, Големиот везир бил „апсолутен заменик“ на султанот и единствениот посредник помеѓу него и администрацијата.  Затоа, по секој состанок, Големиот везир - според некои извештаи од 16 век, сепак тоа го правел целиот совет  - ќе заминел да известува за постапките пред султанот во Внатрешната палата.  Овие разговори меѓу големиот везир и султанот веројатно биле главниот канал за комуникација помеѓу владетелот и неговата влада.  Во исто време, султанот можел, ако сакал, тајно да го слуша Диванот на седницата зад прозорецот покриен со решетка ( каср-адил ) со поглед кон собата на советот и поврзан директно со приватните простории на султанот во харемот, додаден или во раното владеење на Сулејман Величествениот или, според друга традиција, од Мехмед II.   Меѓутоа, јасно е дека секој султан фаворизирал различен стил на управување, а нивните улоги се менувале дури и во рамките на истото владеење: на тој начин Ахмед I () е заведено како одбива престој на својот голем везир, барајќи пишани извештаи, додека Мурат III () на почетокот уште еднаш лично претседавал со состаноците на Советот, но сè повеќе се повлекувал од активното учество како што траело неговото владеење.  Од друга страна, до средината на 17 век, поранешниот елаборатен протокол на седниците на Диванот бил уште еднаш олабавен, а било објавено дека Султанот (можеби Мурат IV, ) уште еднаш лично претседавал со состаноците.  Покрај тоа, дворјаните и службениците на Внатрешната палата, или членовите на Царскиот харем, како што се Валиде Султан (мајка Султана) или Хасеки Султан (главната султанија), кои имале директен и интимен пристап до личноста на султанот, често влијаеле на одлуките на владата заобиколувајќи го Царскиот совет и Големиот везир целосно. 

Со текот на времето, како што се зголеми важноста на Големиот везир во рамките на османлискиот систем на сметка на палатата, станало вообичаено да се одржи попладневен состанок (икинди дивани) за да се заокружат остатоците од проблемите, по попладневната молитва ( икинди ), во резиденција на Големиот везир. На крајот, икинди дивани се состанувал пет пати неделно и презел голем дел од реалните активности на Диванот.  Преовластеноста на Големиот везир била официјализирана во 1654 година, кога била изградена посветена зграда ( баб-и али, „Висока порта“) за да му служи на големиот везир и како резиденција и како канцеларија. Бирократијата што му служела на Царскиот совет постепено била префрлена на оваа нова локација, а до 18 век, самиот Царски совет, според Бернард Луис, „падна во безначајност“.  Реформските султани на крајот на 18 и почетокот на 19 век го замениле Царскиот совет со нова институција, како и формирале специјални совети за примена на нивните реформи. Овој систем постепено еволуирал во владин кабинет во западен стил. 

 Членство 
десно|мини|176x176пкс| Кади'аскерите
Главните членови на Диванот биле фиксирани најмалку во времето на Мехмед II.  Тие се состоеле од:

 везирите, одговорни за политички и воени работи, а исто така може да бидат испратени на кампања, или под султанот или големиот везир, или како сами команданти.  Нивниот број првично бил три, но тој бил зголемен на четири во средината на 16 век, пет во 1566 и седум во 1570/1. Нивниот број достигнал дури единаесет во 1642 година, но во тоа време титулата везир ја имале и високи провинциски гувернери (бејлербег), кои не присуствувале на Диванот .  Везирите со право да присуствуваат на Диванот биле назначени за „везири на куполата“ ( kubbe vezirleri ). 
 воените судии (кадиаскери), одговорни за правни работи.  Веројатно основана под Мурат I, имал само еден носител на оваа функција до крајот на владеењето на Мехмед II, кога бил воспоставен втор, што довело до поделба на одговорноста меѓу нив: едниот бил одговорен за Румелија (европските провинции) и еден за Анадолија (азиските провинции). За кратки периоди, потврдено е и постоење на трет кадиаскер. 
 благајниците (дефтердари), првично единствен носител на функцијата, се зголемиле на двајца (исто така, еден за Румелија и еден за Анадолија) во 1526 година, и четворица од 1578 година (Румелија, Анадолија, Истанбул и „Дунав“, т.е. северните брегови на Црното Море ). Понатаму дефтердарите служеле во провинциите. Со падот на државните финансии од крајот на 16 век, нивната важност значително се зголемила. 
 канцелар (нишанци), можеби една од најстарите функции, првично била личност која го нацртала султанскиот печат на документите за да ги официјализира. Тој станал шеф на постојано проширувачкиот владин секретаријат, надгледувајќи го изготвувањето на официјални документи. 

десно|мини|203x203пкс| Дефтердар

Со текот на времето, членството на Советот било проширено за да вклучува и дополнителни службеници:

 бејлербегот на Румелија , кој бил единствениот провинциски гувернер со право на место во Советот, но само кога нешто ќе паднало во неговата надлежност  
 по создавањето во 1535 година, Капудан Паша, врховен командант на османлиската морнарица, исто така бил примен за член. 
 агата на јаничарите бил примен во Советот доколку имал чин везир. 

Покрај тоа, голем број службеници присуствувале на состаноците на Советот, но немале места во советот и не учествувале во дискусиите, како што се шефот на книжниците (Рејс ул-ќутаб), Чавуш-баши, kapıcılar kethudası, разни финансиски секретари и службени лица во палатата, толкувачи ( теркуман, од каде „ драгоман“) и полициски началници, секој за возврат со своја придружба на службеници и асистенти. 

 Бирократија  
десно|мини|203x203пкс| Reis ül-küttab
Постојано проширувачката писарна служба, под надзор на reis ül-küttab, им помагала на членовите на Советот, подготвувајќи го материјалот за неговите седници, водејќи евиденција за неговите одлуки и создавајќи ги потребните документи. Бидејќи нивните должности вклучувале изготвување на државна кореспонденција со други овластувања, првично тие биле извлечени од различни средини, бидејќи до почетокот на 16 век султаните се допишувале со странски владетели на нивниот јазик. По  документите биле подготвувани само на турски, арапски или персиски јазик, а службата се чини дека се состоела единствено од муслимани. 

 Наводи 


Категорија:Извршни органи на власта