Васко Граса Моура

Васко Граса Моура (роден на  година во  - починал на  година во ) — португалски поет, раскажувач, драматург, есеист.

Животопис

Моура е роден е во Порто на 3 јануари 1942 година. Студирал право и бил значајна фигура во јавниот и политичкиот живот на Португалија и Европа. Раководел со најреномираните институции во Португалија, од националната телевија, до институции од областа на културата и уметноста. Но покрај овој дел од неговиот живот, преку своето творештво се вбројува меѓу најреномираните современи португалски поети.

Како поет се прославил со книгата „Модус што се менува“ (1963), по која следеле:
 Англиска седмица (1965)
 Декември и други песни (1976)
 Рецитативи (1977)
 Инструменти за меланхолијата (1980)
 Концерт во поле (1993)
 Семејни сонети (1995)
 Песни со личностш (1997)
 Тестамент на вгм (2001). 

Како раскажувач ги објавил: 
 Четшри последни песни (1987)
 Бродолом на Сепулведа (1988)
 Заминувањето на Софонизба во шест и дванаесет наутро (1993)
 Смртта на Никој (1998)
 Љубов моја, ноќе беше (2001). 

Како есеист, ги објавил книгите: 
Луис де Камоеш: неколку предизвици (1980)
 Повеќе гласови (1987)
 Портрети на Изабел и други обиди (1994).

Освен тоа, објавил и две пиеси: Смена на момчињата на удар (1987) и Актот на Мофино Мендес (1994); еден дневник: Проживеани околности (1995); три книги хроники: Хартии од дневник (1997), Против Бернардо Соареш и други опсервации (1999) и Страници од Порто (2001); и една книга за деца: Чизмите на наред- никот (2001).

Како преведувач, Васко Граса Моура ги има преведено, меѓу останатите, Шекспир, Рилке, Гарсија Лорка, Валтер Бенјамин и Нов живот и Божествената комедија од Данте Алигиери. За последната ја има добиено наградата Песоа во 1995 година. Добитник на Златниот венец на Струшките вечери на поезијата во 2004 година.

 Наводи 

Категорија:Португалски поети