Поглавје V од Повелбата на Обединетите нации

Поглавје V од Повелбата на Обединетите нации содржи одредби за формирање на Советот за безбедност на Обединетите нации .

Членот 23 https://www.un.org/en/documents/charter/chapter5.shtml го утврдува составот на Советот за безбедност, со пет постојани членки ( Република Кина, сегашна Народна Република Кина ), Франција, Советскиот Сојуз, Велика Британија и САД ) и 10 не постојани членови избрани од Генералното собрание . Не постојаните членови имаат мандат од две години и не можат веднаш да бидат избрани. Во процесот на селекција за овие непостојани членки, договорот повикува на „соодветно внимание да се посвети посебно, во прв степен на придонесот на членките на Обединетите нации за одржување на меѓународниот мир и безбедност и за другите цели на Организација, а исто така и на правична географска распространетост“.

Членот 24 му дава на Советот за безбедност „примарна одговорност за одржување на меѓународниот мир и безбедност“ и бара Советот за безбедност да дејствува во согласност со целите и принципите на ООН .

Членот 25 од членовите бара „да ги прифаќаат и спроведуваат одлуките на Советот за безбедност“, мандат што не се применува во однос на одлуките на кое било друго тело на ООН, со исклучок на одлуките на Светскиот суд откако една земја ќе ја прифати својата јурисдикција .

Член 26 одразува чувство за разоружување :

 Со цел да се унапреди поставувањето и одржувањето на меѓународниот мир и безбедност преку што помало расипување на светските човечки и економски извори на вооружување, Со помош на Комитетот на Воениот штаб споменат во Член 47, Советот за безбедност е одговорен за формулирање на плановите кои се поднесуваат до Членките на Обединетите Нации за поставување на систем за регулација на наоружувањето.

Како и да е, јазикот што се користи овде е значително помек од оној на членот 8 од Пактот на Друштвото на народите, кој вели:

 Членовите на Лигата се согласуваат дека производството на муниција и воени средства од страна на приватното претпријатие е отворено за сериозни забелешки. Советот ќе советува како може да се спречат лошите влијанија на придружникот при ваквото производство, имајќи ги предвид потребите на оние членови на Лигата кои не се во можност да произведат муниција и воени средства потребни за нивната безбедност.

Советот за безбедност ги направил своите први вистински напори за разоружување во јуни 1968 година кога ја усвоил Резолуцијата 255, која содржи гаранции за земјите со ненуклеарно оружје.The Security Council and Nuclear Weapons, Dr. Nabil Elaraby, 28 May 1996. Некои набудувачи веруваат дека денес UNSC не го исполнува својот мандат согласно член 26.Article 26 , Dr. David Krieger, Nuclear Age Peace Foundation, 20 May 1996.

 Член 27 
Членот ги специфицира процедурите за гласање на UNSC на ООН. Девет од петнаесет членки, вклучително и сите пет постојани членки, мора да се согласат со цел UNSC да постапи по вонпроцедурална мерка.

Барањето за едногласна согласност на П-5 го воспоставува познатото „големо вето“, кое го блокирало UNSC во поголемиот дел од Студената војна и го спречувало да одобри воена акција во многу наврати, вклучително и во војната во Ирак . Исто така, била искористена од САД за блокирање на повторното назначување на генералниот секретар на ООН, Бутрос Бутрос-Гали . Многу се дебатирало за ветото. Некои ја толкуваат неговата цел како првенствено да се спречи преземање воена акција против кој било член на П-5; затоа овие набудувачи се залагаат за ограничување на ветото со таа цел и да не се користи за прашања како што е номинирање на генерален секретар на ООН.

Процедуралните мерки не подлежат на вето, што му дозволува на Советот за безбедност да разговара за теми во врска со приговорот на членот што држи вето.

 Амандман од 1965 година 
Првично, имало 11 членки на Советот за безбедност на ООН, чии одлуки морале да се донесат со најмалку 7 членки  (вклучувајќи ја и трајната петорка) за одлука. Во 1965 година, како признание на растечкото членство во организацијата, Повелбата била изменета и се проширила на 15 членки, а за донесување одлука била потребна согласност од 9 членки  (повторно вклучувајќи ги трајните пет).

 Поврзано 

 Реформа на Советот за безбедност на Обединетите нации

 Наводи 

5