Акамба

Акамба или Камба се Банту етничка група  - односно племе - кои претежно живеат во областа на Кенија, која се протега од Најроби до Цаво и на север до Ембу, во јужниот дел на поранешната источна провинција. Оваа земја се нарекува Укамбани и е составена од округот Макуени, округот Китуи и округот Мачакос. Акамба живеат и во крајбрежниот округ Квале, Момбаса и округот Килифи, како и во делови од округот на Реката Тана.

Припадниците на племето Камба сочинуваат околу 11 проценти од популацијата на Кенија. Тие го зборуваат банту јазикот кикамба како мајчин јазик. Вкупното население на етничката група Камба е околу 4,1 милиони. Тие се нарекуваат и Акамба или Вакамба.

 Потекло 
Акамба имаат Банту потекло.Joseph Bindloss, Tom Parkinson, Matt Fletcher, Lonely Planet Kenya, (Lonely Planet: 2003), p.35. Тие со јазикот и со културата се тесно поврзани со Кикују, Ембу, Мбеер и Меру, и до одреден степен се блиски до етничките групи Диго и Гиријама на кенискиот брег. Акамба главно се населени во низините на југоисточниот дел на Кенија од околината на планината Кенија до крајбрежјето.

Првата група биле населени во округот Мачакос во Кенија во втората половина на 17 век, а потоа се прошириле на поголемите области Мачакос, Макуени и Китуи.

 Демографија 
Според Етнолог, има околу 3.960.000 говорители на камба јазикот, и бројот се зголемува. Според националниот попис од 2019 година, во Кенија имало 4.663.910 жители Акамба, што е петто најнаселено племе во земјата. Најмногу припадници живеат во Мачакос, со 1.421.932 жители. По ова следат Китуи (1.136.177 жители), потоа Макуени (987.653 жители). Исто така, има и Акамба кои живеат во регионот Мбеер во округот Ембу, кој исто така бил дел од поранешната источна провинција. Акамба живеат и во Најроби и Момбаса. До крајот на 20 век, заедниците на Маасаи и Акамба  постојано биле во конфликт за говеда и за пасишта, особено на рамнините Коза, богати со пасишта.

Денес, освен во Кенија, Акамба живеат и во Уганда, Танзанија и во Парагвај. Населението на Акамба во Уганда е околу 8.280, 110.000 во Танзанија и околу 10 000 припадници живеат во Парагвај.

Акамба во јужноамериканската земја Парагвај  формираат две групи: Камба Куа и Камба Кокуе. Тие пристигнале во Парагвај како членови на полкот од 250 копјаници ('lanceros de artigas'), мажи и жени, кои го придружувале генералот Хосе Хервасио Артигас, во неговиот егзил во Парагвај во 1820 година. Камба Куа се познати по нивниот африкански традиционален танц опишан како „централен културен идентитет на афро-парагвајската заедница“.

 Јазик 
Акамба како мајчин јазик го зборуваат јазикот камба (познат и како кикамба). Тој припаѓа на гранката Банту од нигер-конгоанското семејство јазици. Кикамба ги нема буквите c, f, j, r, x, q и p во својата азбука. Јазикот свахили открива поблиски врски со мајчиниот јазик на Акамба и ова се должи на разните интеракции на Акамба со арапските трговци во текот на вековите. 
мини|Камба масичка - Кралски музеј на Централна Африка

 Економија 
Како и многу други Банту народи, Акамба првично биле ловци и собирачи, па станале трговци на големи далечини заради нивното знаење за експанзивната област во која живееле и добрите односи со соседните заедници, како и одличните комуникациски вештини. Подоцна го усвоиле земјоделството и сточарството заради достапноста на нова земја што ја заземале.

Со тек на времето, Акамба ја прошириле својата трговска активност и оствариле економска контрола низ централниот дел на земјата што подоцна ќе биде позната како Кенија (од Кикамба, „Ки’наја“, што значи „земјата на ноевите“), од Индискиот Океан на исток до езерото Викторија на запад и сè до езерото Туркана на северната граница. Акамба тргувале со локално произведени стоки како што се вино од шеќерна трска, слонова коска, амајлии од месинг, алати и оружје, просо и говеда. Храната добиена од тргување помогнала во намалувањето на недостигот предизвикан од сушите и гладот во нивната земја Камба.

Тие исто така тргувале со медицински производи познати како „Мити“ (буквално: растенија), изработени од разни делови на бројни лековити растенија пронајдени на рамнините на Југоисточна Африка.  Акамба се познати и по нивната резба, кошничарство и грнчарски производи. Нивната уметничка склоност е докажана во вајарите изложени во многу занаетчиски продавници и галерии во поголемите градови во Кенија.

Во средината на осумнаесеттиот век, голем број групи Акамба се преселиле на исток од областа Цаво и Кибвези кон брегот. Оваа миграција била резултат на голема суша и недостаток на пасишта за нивните добиток. Тие се населиле во областите Маријакани, Кинанго, Квале, Момбаса Запад (Чангамве и Чани) и Мумбаса Север (Кисауни) на брегот на Кенија, создавајќи ги почетоците на градската населба. Тие сè уште се наоѓаат во голем број во овие градови и се претопиле во културниот, економскиот и политичкиот живот на денешната крајбрежна провинција.

 Колонијализам и 19 век 
алт=|лево|мини|Поглаварот Кивој, 1849
На крајот на 19 век, Арапите ја презеле крајбрежната трговија од Акамба, која тогаш делувале како посредници меѓу арапските и свахилските трговци и племињата понатаму. Нивната трговија и патување ги направила идеални водичи за карваните што собирале слонова коска, скапоцени камења и робови за блискоисточниот, индискиот и кинескиот пазар. Првите европски истражувачи, исто така, ги користеле како водачи во нивните експедиции за истражување на Југоисточна Африка заради нивното широко познавање на земјата и неутралната позиција со многу други општества со кои тргувале.

За време на колонијалната ера, британските колонијални службеници сметале дека Камба е првата борбена раса и најдобри стрелци на Африка. Се чини дека самите Акамба ја прифатиле оваа етикета со тоа што во голем број влегле во колонијалната армија. И други набљудувачи на колонијализмот во раните 50-ти години, сметале дека Камба е тврдо, храбро племе и „со механичко размислување“. Со оглед на тоа дека многу офицери ги сметале за „најдобар [воен] материјал во Африка, Камба го снабдувала КАР со аскари (војници) со стапка од три до четири пати повеќе од целокупното население во Кенија“.

 Отпор 
Акамба биле храбри и кога успешно се спротивставиле на обидот на британските колонијалисти да им го земат добитокот преку законодавство за контрола на добитокот во 1938 година. Тие мирно се бореле против Британците сè додека законот не бил укинат. Отпорот на Акамба на колонијализмот бил претежно ненасилен по природа. Некои од најпознатите водачи на отпорот на Акамба против колонијализмот беа: Сиокимау, Сиотоне ва Катукије, Муинди Мбинг, а подоцна и Пол Нгеи, Ј.Д. Кали и Малу од Килунгу. Негеј и Кали биле затворени од колонијалната влада за нивните антиколонијални протести. Сиотуне ва Катукије водел мирен протест за враќање на добитокот конфискуван од британската колонијална влада за време на една од нивните рации за експедиции врз месното население.

Муинди Мбинг бил уапсен затоа што водел протестен марш за враќање на украденото земјиште и добиток околу Муа Хилс во областа Масаку, што британските доселеници на крајот ги присвоиле за себе. Ј.Д Кали, заедно со Пол Нгеи, се приклучиле на движењето Мау Мау за да ја опорават Кенија за кенискиот народ. Ова движење се случило во периодот 1952-1960 година. Тој бил затворен во Капенгурија за време на борбите меѓу тогашната влада и борците за слобода. 
центар|мини|581x581пкс|"Маасаи Моран Чување крави во Манијата" - Нг'ангa Ндевени (Кенија) - (44"x15"), Водена боја на хартија

 Култура и верувања 

 Акамба митологија 
Акамба веруваат во монотеистички, невидлив и трансцендентален Бог, Нгаи или Мулунгу, кој живее на небото ( јејајани или итуни ). Друго преподобно име за Бог е Аса, или Отецот. Тој е исто така познат како Нгаи Мумби (Бог Творец) на Мватанги (Бог прстоделител). Тој се смета како семоќен создавател на животот на земјата и како милостив, ако е далечен, ентитет. Традиционалните Акамба ги перцепираат духовите на нивните починати, Аиму или Маиму, како посредници меѓу себе и Нгаи Мулунгу. Тие се запаметени во семејни обреди и им се принесува на поединечни олтари.

 Приказната за создавањето 
Како и сите други Банту и Акамба имаат приказна за потеклото која многу се разликува од онаа на Кикују. Еве ја нивната:„На почетокот, Мулунгу создал маж и жена. Тие биле двојка од небото и тој ги поставил на карпа кај Нзауи, каде што можат да се видат отпечатоци од нивните стапала, вклучително и оние од нивниот добиток. Тогаш Мулунгу предизвикал големи врнежи од дожд. Од многуте мравјарници наоколу, излегле маж и жена. Тие биле зачетници на „духовниот клан“ - Аимо. Така, двојката од небото имала само синови, додека двојката од мравјарникот имала само ќерки. Тие од небото платиле мираз за ќерките на оние од мравјарникот. Семејството и нивните добиток значително се зголемиле во бројноста. Со ваквиот просперитет, тие заборавиле да му се заблагодарат на творецот. Мулунгу ги казнил со голема глад. Семејството се растурило  во потрага по храна. Некои станале Кикују, други Меру, додека други останале како оригинални луѓе, Акамба “. 

 Акамба семејство 
мини|268x268пкс|Камба село
Во културата Акамба, семејството игра централна улога во заедницата. Проширеното семејство или кланот се нарекува мбаи. Човекот, кој е глава на семејството, обично се занимава со економска активност која е популарна меѓу заедницата како трговија, лов, сточарство или земјоделство. Тој е познат како Нау, Тата или Аса.

Жената, без оглед на занимањето на нејзиниот сопруг, работи и придонесува за домаќинството. Таа обезбедува најголем дел од храната што ја троши семејството. Таа одгледува пченка, просо, сладок компир, тиква, грав, грашок од гулаб, зеленчук, стрелка корен, касава и јахти во поладните региони како Кангундо, Килунгу и Мбоони. Улогата на мајката е да ги воспитува децата. Дури и децата што пораснале во возрасни, никогаш не се во спротивност со желбите на мајката. Мајката е позната како Мваиту („нашата“).

 Имиња 
Именувањето на децата е важен аспект кај Акамба. Во повеќето, но не во сите случаи, првите четири деца, две момчиња и две девојчиња, се именувани по бабите и дедовците од двете страни на семејството. Првото момче го носи името на таткото на татковците, а второто по дедото на мајката. Девојките се исто така именувани. Од почит, Камба на некои во семејството не им се обраќаат „на име“.

На пример, свекорот и свекрвата никогаш не можат да се обратат на својата снаа на име ниту пак таа може да им се обрати. Сепак, таа мора да ги именува своите деца по нив. За да се реши овој проблем, се донел систем на описно именување. Кога жена ќе се венча во некое семејство, и се дава тоа семејно име, на пример "Syomunyithya/ng'a Mutunga", што значи, "таа што ќе биде мајка на Munyithya/Mutunga".

 Музика 
Љубовта кон музиката и танцот на Акамба е докажана во нивните спектакуларни настапи на многу настани во нивните секојдневни животи или во прилики од регионално и национално значење. Во нивните танци тие покажуваат агилност и атлетски вештини додека вршат акробатика и движења на телото. Техниките и стилот на танцот „Акамба“ потсетуваат на оние на Батути на Руанда-Бурунди и Амбу во Кенија. Најраниот, најпознат и почитуван традиционален солист Камба кој може да се документира бил Мајлу Мбоо.

 Танци 
Танците обично се придружени со песни составени за оваа пригода (брак, раѓање, национално значајна пригода) и ја отсликуваат традиционалната структура на песната Кикамба, испеана во пентатонска скала. Пеењето е живо и пријатно. Песните се компонирани сатиризирачки девијантно однесување, антисоцијална активност итн. Акамба има познати работнички песни, како Нгулу Мвелела, испеана додека работата продолжува.

 Традиционални танцови стилови на Акамба 

 Мвали , танц кој ја придружува песната, последната која обично се прави за да се критикува антисоцијалното однесување.
 Килуми и Нгома, религиозни танци, изведени на церемонии на заздравување и правење дождови;
 Мвилу е танц на обрежување;
 Мабалија или Нгута е танц за млади луѓе кои се среќаваат да се забавуваат откако ќе се направат дневните задолженија.
 Камандико, или модерната дискотека што обично се одржува по свадбена забава.

 Ритуален танц 
Кај Акамба, недостатокот на дожд се сметал за настан за кој е потребна ритуална интервенција. Како резултат, тие изведуваат ритуален танц за правење дожд наречен Килуми. Тоа е исцелителен обред за враќање на рамнотежата во животната средина преку духовни благослови, движење, принесување и молитви. Според Акамба, Килуми постои откако постојат и Камба. Овој ритуал ги потенцира симболичните танцови движења како клучна сила за постигнување на целта на церемонијата. Срцето на танцовиот ритуал е неговата духовна суштина; всушност, тоа е духовниот аспект што ги разликува танците на Африканците и нивните потомци ширум светот. Поради оваа причина, важно е да се разбере природата на ритуалите. Танцските ритуали ги носат учесниците на патување; тие се дизајнирани да ја поттикнат трансформацијата, придвижувајќи ги во различни состојби, со крајна цел да се повика на духовна интервенција за решавање на проблемот за кој се работи.

 Облека и носии 
Акамба во денешно време, како и повеќето луѓе во Кенија, се облекуваат прилично конвенционално во западна / европска облека. Мажите носат панталони и кошули. Младите момчиња, како по правило, носат шорцеви и кошули со кратки ракави, обично во памук, или маички. Традиционално, мажите Акамба носеле кожни кратки килтови направени од кожи од животни или кора од дрвја. Тие носеле огромен накит, главно од бакар и месинг. Ланци на вратот, на раката на глуждот.

Жените во современото општество Акамба, исто така, се облекуваат во европска мода, земајќи го својот избор од фустани, здолништа, панталони, фармерки и шорцеви, изработени од широк спектар на ткаенини достапни во Кенија. Сепак, првенствено, здолништата се вообичаен и респектабилен начин на облекување. Во минатото, жените биле облечени во кожни здолништа или здолништа од кора, украсени со монистра. Тие носеле ѓердани изработени од монистра, овие добиени од свахили и арапски трговците. Тие уредно ги бричеле главите и носеле појас интензивно украсен со монистра. Различните килуми или танцови групи носеле слични бои и обрасци на нивната работа со мушка за да се разликуваат од другите групи.

Традиционално, и мажите и жените носеле кожени сандали, особено кога излегувале надвор од нивните населби, да излезат на пазарот или на посети. Додека биле дома или работеле на своите полиња, тие оделе боси.

Учениците, машки и жени, ги бричат главите за да го одржат духот на униформност и еднаквост.

 Наводи 

 Поврзано 

Категорија:Банту-народи
Категорија:Народи во Кенија