Арнулф Милански

Арнолф Милански, или Арнулфус Медиоланенис (творел околу 1085 г.) бил средновековен хроничар на настани во Северна Италија. Тој бил внук на архиепископот Арнулф II Милански.L. Fasola, ‘Arnulf von Mailand, Chronist,’ in Lexikon des Mittelalters (Минхен, 1980), 1, стр. 1020.

Арнолф е познат по својата работа во пет книги, именувана како „Liber gestorum lastium“ („Книга на делата од неодамнешните времиња“) напишана 1072-1077. Арнолф го опишува својот труд во првата книга како „едноставен наратив, понуден во секојдневниот говор, за делата што ги оствариле нашите кралеви, нашите епископи и нашите сограѓани од Милано и пошироко, како и нашите сонародници во Кралството Италија, што и јас самиот сум го видел или некако го слушнав или од оние што ги видоа или од оние малку подоцна“.Цитатите се од преводот на В. Норт на текстот уреден од Клаудија Зеј. За разлика од повеќето христијански хроничари од доцната антика и раниот среден век, Арнолф не започнал со Создавањето („И покрај тоа, оставајќи ги настрана антиката, да почнеме од неодамнешното сеќавање“) - „Liber gestorum lastium“ е современ извештај од неговите времиња, видена од гледиштето на Миланската Архиепископија.

Историјата на Арнулф започнува во 925 година, кога Хуго Арлески („Хуго на Бургундијците“) владеејќи како крал на Италија и го остварил своето право да назначи надбискуп на Милано. Ги опфаќа годините на Грегоријанските реформи, реформското движење на Миланскиот Патарени и Контроверзноста на Инвестициите. Завршува со кралството доделено на Рудолф фон Рајнфелд како против-крал на Германците (1077).

 Белешки 

 Наводи 

 Арнолф Милански, Liber gestorum lastium, ур. Клаудија Зеј, во Monumenta Germaniae Historica, Scriptores rerum Germanicarum, том 67 (Хановер: Хан, 1994). Преведено од В. Норт.

Категорија:Луѓе од Милано
Категорија:Италијански историчари