Империум

Во Стариот Рим, Империум било форма на авторитет што го поседувал граѓанин со цел да контролира воен или владин ентитет. Таа се разликува од акутоториите и потестасите, различни и генерално инфериорни видови моќ во Римската Република и Империја . Нечиј империум може да биде над одредена воена единица, или може да биде над провинција или територија . Поединците на кои им била дадена таква моќ се нарекувале судии или почетници. Тука спаѓаат и адулниот дел од едилите, преторите, конзулот, магистер еквитум и диктаторот. Во општа смисла, империумот бил опсег на нечија моќ и може да вклучи се, како што е јавна канцеларија, трговија, политичко влијание или богатство.

 Лични одлики 
Во Стариот Рим, империумот можел да се користи како термин што означува одлика на луѓето, богатството што се чува во предмети или мерката на формална моќ што ја имале. Оваа квалификација може да се користи во прилично лабав контекст (на пример, поетите го користеле тоа, непотребно да пишуваат за државните службеници). Сепак, во римското општество, тоа било исто така поформален концепт на правна власт . Човек со империум („ император “), во принцип, имал апсолутен авторитет да го примени законот во рамките на својата магистратура или пропагистрација. Тој би можел да биде ставен на вето или да биде соборен или од судија или пропагатор, кој бил колега со еднаква моќ (на пр. Колега конзул) или од оној чијшто империум го надминал неговиот - т.е. еден од империјалниот маиус (поголем империум).

Некои современи учители, како А.Х.М Џонс , го дефинирале империумот како „моќ што е дадена од државата на една личност со цел да го направи она што смета дека е во најдобар интерес на државата“.

Империум може да се разликува од регнумот или кралската моќ, која била наследена. Империум првично бил воен концепт, моќ на командантот (генерал во армијата) да командува. Зборот потекнува од латинскиот глагол, implare (да командува). Царот за титулата се применуваше на царот, кој бил командант на вооружените сили. Всушност, латинскиот збор, император, ни го дава англискиот збор „emperor“.

Империум бил индициран на два истакнати начина. Куриле судија или промагистар носел палка од слонова коска  со орел како негов личен симбол на функцијата . Секој таков судија бил придружуван од лактори кои ги носат фазите(традиционални симболи на империум и авторитет); кога надвор од  помериумот, оските беа додадени на оружјето за да укажат на моќта на царскиот судија да донесе смртна казна надвор од Рим (секирите биле отстранети во рамките на помериумот ). Бројот на лектори кои присуствувале до судијата бил јасен показател за степенот на империум . Кога бил на терен, судијата  кој поседувал империум поголем или еднаков на почетничкиот носел појас ,ритуална плетенка на предниот дел на својата кијара . Понатаму, секој човек што извршува импиум во рамките на својата сфера на влијание имал право на курилата на движење .

 Curule aedile ( aedilis curulis ) - 2 лактори 
 Бидејќи плејбејскиот аетил (aedilis plebis) не поседува империум, тој не бил придружуван од лактори. 
 Магистер еквитум (заменик на диктаторот ) - 6 лактори
 Претор - 6 лактори (2 лактори во рамките на помериумот)
 Конзул - по 12 лактори 
 Диктатор - 24 лактори надвор од Помериум и 12 внатре; почнувајќи од диктатурата на Лусиус Сула, второто владеење било игнорирано. 
 Бидејќи диктаторот можел да изрече смртна казна и во Рим, како и без, неговите лактори не ги отстранувале оските од нивните фаси во рамките на пумер.

Како што може да се види, диктаторскиот империум бил супериорен во однос на конзуларните, конзуларните на клетите и на клеветничкиот на едемиличарот; постои историски спор во врска со тоа дали или не приматорскиот империум бил супериорен во однос на „копи-магистерски“ империум . Промагистарот, или маж за извршување на курилската канцеларија без всушност да ја поседува таа канцеларија, исто така, поседува империум во истиот степен како вистински службеници и присуствуваа на еднаков број лактори .

Одредени вонредни комисии, како што е познатата команда на Помпеј, против пиратите, беа инвестирани со империум маиус, што значи дека ги надминале сите други сопственици на империум од ист тип или ранг (во случајот на Помпеј, дури и конзулите) во рамките на нивната сфера на команда (неговата да се биде „врвен на морињата и на 50 милји на копно“). Imperium maius подоцна станал белег на римскиот цар .

Друга техничка употреба на терминот во римското право било за моќ да се прошири законот повеќе од само неговото толкување, кој се протега Imperium од официјалниот законодавците под постојано републикански устав: популарни собранија, Сенатот, судии, царот и нивните делегати на судската практика на правни советници .

 Подоцна 
Додека византиските источно римски цареви ја задржале целосно римската империја и го направиле епископскиот субјективен, во феудалниот Запад долго соперништво  се спротивставило на тврдењата за превласт во рамките на пост-римското христијанство меѓу саркеротиумот во личност на папата и секуларната империја на Светиот римски Цар започнувајќи со Карло Велики, чиј наслов се тврдел дека ја „вратил“ канцеларијата на западно римскиот цар меѓу новите кралства на Западна Европа. И двајцата се однесувале на наследството на римското право по нивната титуларна врска со самиот град Рим: папата, епископот Рим, наспроти Светиот римски император (иако неговото место на моќ беше северно од Алпите).

Константиновата даровница, со која на папството му се ветил територијалниот Патримониум Петри во Централна Италија, станала оружје против царот. Првиот папа кој го искористил во службен чин и се потпирал на тоа, Лав IX, ја цитирал „Даровницата“ во писмото од 1054 година до Михаил I Цариградски, патријарх Цариградски, за да покаже дека Светиот Престол поседувал и земен и небесен империум, кралското свештенство. Оттука „Даровницата“ се стекнува со поголема важност и почесто се користел како доказ во црковните и политичките конфликти меѓу папството и секуларната моќ: Анселм од Лука и кардиналот Дејшдидит го вметнувале во своите збирки канони; Грацијан го исклучил од неговиот Декрет, но набргу му бил додаден како Палеја ; црковните писатели во одбрана на папството за време на конфликтите во раниот дел на 12 век го цитирале како авторитативно.

Во една горчлива епизода, папата Григориј IX кој неколкупати посредувал меѓу Ломбардите и Светиот римски цар Фредерик II го реафирмирал своето право на арбитража меѓу тврдечките страни. Во бројните манифестации на папата и царот станал очигледен антагонизмот меѓу Црквата и Државата: Папата за себе ја тврдел „командата на душите“ на imperium animarum (т.е. искажувајќи ја Божјата волја на верните) и principatus rerum et corporum во universo mundo 'princedom над сите нешта и тела во целиот свет', додека Царот сакал да го врати империум мунди, империја (како според римскиот закон) над (сега христијанскиот) свет - Рим повторно требал да биде главен град на светот и Фредерик требал да стане вистински император на Римјаните, па енергично протестирал против авторитетот на папата. Успесите на царот, особено неговата победа над Ломбардите во Битката кај Кортенувова (1237), само ја наметнала опозицијата меѓу Црквата и државата. Папата повторно го екскомуницирала „само-признаениот еретик“, „хулиот ѕвер на Апокалипсата“ (20 март 1239 година), кој сега се обидел да го освои остатокот од Италија, т.е. папските држави.

 Божествен и земен империум 
Во некои монотеистички религии како што е христијанството (Католичката црква каде што службениот јазик, латинскиот, користел изрази како Империум Деи / Домини), Божествената се смета дека имале супериорен империум, како главен крал на кралевите, но пред сè на земните сили. Секогаш кога едно општество ќе прифатело оваа Божествена волја да биде изразена на земјата, како од религиозен авторитет, ова може да доведе до теократска легитимација. Сепак, Католичката црква и повеќето други христијански групи го прифаќаат авторитетот на секуларните влади. Ако сепак, секуларен владетел ја контролира верската хиерархија, тој може да го искористи за да го легитимира сопствениот авторитет.

Така, апсолутната, универзална моќ била дадена на раниот ислам во првобитниот Калифат , а подоцна повторно ја тврдел Махдис .

Главниот министер на Хенри VIII, надбискупот Кантербери Томас Кранмер предложил отстранување на римскиот католички папски империум во империјата империја (латински за „држава во рамките на една држава“) со барање парламентот да го донесе Актот за воздржаност на жалби (1533) наведувајќи дека Англија била империја и дека круната била империјална, а една година подоцна актот за превласт прогласил заштитен крал на заштитниците и врховен поглавар на црквата на Англија .  

И во Православна Русија, кога Петар Први Велики ги преземал византиските империјални титули Император и Автократор, наместо кралскиот цар, идејата за основање на Рускиот свет синод била да се стави крај на стариот Империум во империја на слободната црква,заменувајќи го синот со премногу независниот патријарх Москва, кој стана речиси соперник на Царевите - Петар сакал да ги обедини сите власти во себе, над Црквата, како и државата: преку неговите Обер-Прокуратор и синот, Царот управувал со Црквата апсолутно како и војската преку нивните соодветни министерства; тој ги назначил своите членови исто како и генералите; а руската влада ја продолжила својата политика до крајот на империјата во 1917 година.

 Поврзано 

 Император 
Устав на Римската Република
Cursus honorum
Translatio implii

 Наводи 

Категорија:Римско право
Категорија:Политичка филозофија
Категорија:Филозофија на правото
Категорија:Управување со Стариот Рим