Филозофска антропологија

Филозофска антропологија е проучување на човечкото суштество (битие) од филозофска гледна точка. Тоа е филозофска гранка која има за цел проучување на човекот како проект на самото негово постоење. Тоа е сложен термин што вклучува проучување на човечкото суштество од различни перспективи, како што се: митски човек, цивилизиран човек и научен човек. Од друга страна, „митскиот човек“ е примитивниот човек кој се развива во свет во кој тој ја комбинира космичката со културната. Додека „цивилизираниот човек“ е тој што излегува од митскиот свет во рационалниот свет, односно тој веќе не го меша космосот со културата, користи искуство и разни размислувања за да разбере светот кои го опкружува и во истиот се развива.

Конечно, постои „научниот човек“, кој постои во временски период кога нештата се познати благодарение на заклучоците добиени со научен метод. Затоа се вели дека филозофската антропологија е одговорна за проучување на човекот од неговата суштина до неоспорните вистини на науката. Поради тоа се вели дека филозофската антропологија е директно поврзана со проучување на човекот од неговата суштина до неоспорните вистини на науката.

 Теми кои ги проблематизира филозофската антропологија 
Филозофската антропологија опфаќа прашања што тие се навистина длабоко обединети. Споменати теми се: потеклото на животот, љубовта, стравот, постоењето или непостоењето на Бог, себичноста, животните, Сонцето, Месечината, ѕвездите, еволуцијата, создавањето и други. Човечкото битие во филозофска антропологија произлегува во контекст на универзумот од каде што доаѓа. Исто така, се третира како хармонично битие отворено за другите реалности, имено: светот, другите луѓе и световноста. Затоа се вели дека човекот ќе биде во три реалности, ќе биде во светот, ќе биде со другите и ќе биде за „Апсолутен“.

Во тој контекст, се изучува начинот на кој човекот се поврзува со светот во кој живее. Тука се навлегува во проучувањето на човекот според неговите различни верувања во секоја култура и како со годините се оддалечува од митската свест. Тука пред сè се мисли на „митскиот човек“ и „цивилизираниот човек“ и во тој контекст се проучува потеклото на човекувањето (генеза на човекот), земајќи ја предвид теоријата на креационизмот како еволуционистичките теории.

Кога зборуваме за човекот во однос на другите, го проучуваме начинот на кој човекот се поврзува со другите луѓе без разлика дали тоа се неговите мисли, идеи и ставови.

 Макс Шелер и филозофската антропологија 
Макс Шелер сметал дека главна задача на филозофската антропологија да ја открие суштината на човекот, односно да одговори на прашањето: што е човекот? „И религиите и филозофиите“, напиша тој, „досега се обидоа да зборуваат за тоа како и од каде потекнува човекот, наместо да дефинираат што е“. Во исто време, Шелер бил јасно свесен за тешкотијата да најде одговор на ова прашање, бидејќи „човекот е толку широк и разновиден поим што сите негови дефиниции се премногу тесни“.

Шелер ја наоѓа длабоката суштина на способноста на човечкиот дух да се оддалечува од реалноста во дела на „идеална апстракција“, во кои човечкиот дух се искачува во сферата на чистите суштини и продира во последните темели на битието.

Активноста на „духот“, според Шелер, се заснова на силата на инстинкти поставени од „духот“ на нејзина услуга, самиот „дух“ е немоќен. Највисоките идеи остануваат неисполнети ако не се потпираат на енергијата на инстинктите. „Духот“ не треба да ги негира инстинктите, туку да ги вклучи во сферата на своето дејствување.

 Философи кои се занимавале со филозофската антропологија 

 Едмунд Хусерл
 Макс Шелер
 Мартин Хајдегер
 Имануел Кант
 Шелинг
 Хегел
 Серен Кјеркегор
 Ернст Касирер
 Мартин Бубер
 Гадамер
 Жан Пол Сартр
 Морис Мерло -Понти
 Пјер Бурдје
 Жак Дерида

Категорија:Филозофија
Категорија:Антропологија