Стршлени

Стршлените (Vespa) се најголеми од еузоцијалните оси, со кои споделуваат физички сличности. Некои видови можат да достигнат до 5,5 см (2,2 инчи) во должина. Тие се разликуваат од другите  оси со релативно големата горна маргина на главата и со заоблениот сегмент на абдоменот веднаш зад половината. Во светски рамки, постојат 22 признати видови на стршлени, Повеќето видови се јавуваат само во тропските предели на Азија, иако европскиот стршлен (Vespa crabro), е широко распространет низ цела Европа, Русија, Северна Америка и Североисточна Азија

Како и другите социјални оси, стршлените градат заеднички гнезда со џвакање дрво за да направат пулпа. Секое гнездо има една матица, која носи јајца и ја посетуваат работници кои, иако генетски се женки, не можат да положат плодни јајца. Повеќето видови прават изложени гнезда во дрвја и грмушки, но некои (како што е Веспа ориенталис) ги градат своите гнезда под земја или во други шуплини. Во тропските предели, овие гнезда може да поминат во текот на целата година, но во умерените места, гнездото умира во текот на зимата, со осамени кралици кои хибернираат во легло или друг изолативен материјал до пролетта.

Стршлените често се сметаат за штетници, бидејќи агресивно ги чуваат местата за гнездење кога се под закана и нивните убоди може да бидат поопасни од оние на пчелите.

 Распространетост

Стршлените се наоѓаат главно во северната полутопка. Европскиот стршлен (Vespa crabro) е најпознат вид, широко распространет во Европа (но никогаш не се наоѓа северно од 63-та паралела), Украина и Европска Русија (освен во екстремни северни области). На исток, областа за дистрибуција на видовите се протега преку планините Урал до Западен Сибир. Во Азија, обичниот европски стршлен се наоѓа во јужниот дел на Сибир, како и во источна Кина. Европскиот стршлен случајно бил воведен во источна Северна Америка околу средината на 19 век и живеел таму од приближно истите ширини како во Европа.

Азискиот голем стршлен (Vespa Mandarina) живее во Приморскиот крај, Хабаровскиот краи (јужен дел) и Еврејската Автономна Област во Русија, Кина, Кореја, Тајван, Камбоџа, Лаос, Виетнам, Индокина, Индија, Непал, Шри Ланка и Тајланд, но најчесто се наоѓаат во планините на Јапонија, каде што тие се познати како „џиновска пчела“.

Источниот стршлен (Vespa Orientalis) се јавува во полусушните субтропски области на Средна Азија (Ерменија, Дагестан во Русија, Иран, Авганистан, Оман, Пакистан, Туркменистан, Узбекистан, Таџикистан, Киргистан, јужен Казахстан), Јужна Европа (Италија , Малта, Албанија, Македонија Романија, Турција, Грција, Бугарија, Кипар), Северна Африка (Алжир, Либија, Египет, Судан, Еритреја, Сомалија) и по бреговите на Аденскиот Залив и на Блискиот Исток.

Азискиот стршлен (Vespa Velutina) е донесен во Франција, Шпанија, Португалија и Италија.

 Исхрана 

Возрасните стршлени и нивните роднини се хранат со нектар и растителна храна богата со шеќер. Така, тие често може да се најдат како се хранат со сируп од дабови дрвја, гнили слатки плодови, мед и какви било прехранбени производи што содржат шеќер. Стршлените често летаат во овоштарниците за да се хранат со презреено овошје. Стршлените имаат тенденција да пронајдат дупка во овошјето за да станат тотално обвиткани во пулпата.

Возрасните напаѓаат и разни инсекти, кои ги убиваат со убоди и вилици. Поради нивната големина и моќта на нивниот отров, стршлените можат без тешкотии да убиваат големи инсекти како што се пчелите и скакулците. Жртвата е оневозможена и се користи како исхрана за ларвите кои се развиваат во гнездото, наместо да ги консумира возрасните стршлени. Со оглед на тоа што некој од нивниот плен се смета за штетник, стршлените може да се сметаат за корисни под некои околности.

Ларвите на стршлените произведуваат слатка секреција која содржи шеќери и аминокиселини што ги конзумираат работниците и матиците.Wheeler, W.M. (1922) Social Life Among the Insects. II. The Scientific Monthly 15(1): 68–88

 Осило 

Стршлените имаат осило за убивање на пленот и одбрана на гнезда. Убодите од стршленот се поболни за луѓето отколку вообичаените оси и убодот содржи голема количина (5%) ацетилхолин. Стршлените може да убодуваат постојано, за разлика од пчелите кои умираат при убодот.

Токсичноста на убодот варира во зависност од видовите на стршленот; некои испорачуваат само типичен убод од инсекти, додека други се меѓу најпознатите отровни познати инсекти.  Убодите Не се фатални, освен понекогаш кај луѓе со алергиски реакции.

Видови 

 Vespa affinis
 Vespa analis
 Vespa basalis
 Vespa bellicosa
 Vespa bicolor
 †Vespa bilineata
 Vespa binghami
 †Vespa ciliata
 †Vespa cordifera
 Vespa crabro
 †Vespa crabroniformis
 †Vespa dasypodia
 Vespa ducalis
 Vespa dybowskii
 Vespa fervida
 Vespa fumida
 Vespa luctuosa
 Vespa mandarinia
 Vespa mocsaryana
 Vespa multimaculata
 †Vespa nigra
 Vespa orientalis
 Vespa philippinensis
 †Vespa picea
 Vespa simillima
 Vespa soror
 Vespa tropica
 Vespa velutina
 Vespa vivax

 Галерија 

 Наводи 

Надворешни врски

 Страница за заштита на европскиот стршлен
 Контролирање на стршлени и оси
 Стршлените во светот

Категорија:Стршлени