Драветов синдром

Драветов синдром, претходно познат како тешка миоклонска епилепсија во раното детство (SMEI - severe myoclonic epilepsy of infancy) – еден вид епилепсија со напади, кои честопати се активираат од високи температури или треска .  Се третира со антиконвулзивни лекови . Често започнува на возраст од шест месеци. Бидејќи  е ретка болест (заболени 1: 20000) поголемиот дел од лекарите немале можност да се сретнат со овој  синдромот во медицинската пракса, и затоа не се запознаени со спецификите на истиот. 
Овој синдром претставува тешка миоклонска епилепсија во детството опишана од страна на француската лекарка, невропедијатар, Шарлот Драве во 1978 година по што го добива и името.

 Знаци и симптоми 
Драветовиот синдром се одликува со пролонгирани фебрилни и нефебрилни напади во текот на првата година од животот на детето. Оваа болест напредува во други видови на напади, како што се миоклонични и делумни напади, доцнење на психомотори и атаксија . Се одликува со когнитивно оштетување, нарушувања во однесувањето и дефицити на мотор. Однесувањето дефицити често вклучуваат хиперактивност и импулсивност, а во поретки случаи, однесувања слични на аутизам.  Драветовиот синдром е исто така поврзан со нарушувања на спиењето, вклучително и сомномерност и несоница.  Одземањата од кои се соочуваат лица со Драветов синдром се влошуваат како што старее пациентот, бидејќи болеста не е многу набудувачка кога за првпат се појавуваат симптоми.  Ова, заедно со опсегот на сериозност, што се разликува помеѓу секој поединец дијагностициран и отпорноста на овие напади на лекови, го направи предизвик да се развијат третмани.  Драветовиот синдром  е многу ретка и тешка форма на епилепсија која започнува во раното детство, најчесто во првата година од животот. Почетните напади се во форма на тонично-клонични грчеви , обично со продолжено траење, кои главно се јавуваат при  покачена температура и во почетокот потсетува на фебрилни конвулзии . Нападите тешко  се контролираат и бараат  посебен медицински третман. Во текот на  втората година од животот  се јавуваат  и други видови на напади: myoclonia, отсуства (загледување), парцијални напади ...
Најопасната состојба во која е загрозен  животот на детето  се нарекува  epilepticus. Toа е долготраен напад  што може да се запре само во болница со антиедематозна  терапија.

Драветовиот синдром се појавува во текот на првата година од животот, честопати започнувајќи околу шест месеци, со чести фебрилни напади (напади поврзани со треска). Децата со Драветов синдром обично доживуваат заостанат развој на јазични и моторни вештини, хиперактивност и тешкотии при спиењето, хронична инфекција, проблеми со раст и рамнотежа и тешкотии во врска со другите. Ефектите од ова нарушување не се намалуваат со текот на времето, а децата дијагностицирани со Драветов синдром бараат целосно посветени старатели со огромна трпеливост и можност внимателно да ги следат.Miller, I.O. and Sotero de Menezes. M.A. SCN1A-Related Seizure Disorders. 2007 Nov 29 [Updated 2014 May 15]. GeneReviews® [Internet]. Seattle (WA): University of Washington, Seattle; 1993–2015. Available from: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK1318/    Игнорирање на симптомите на болеста од страна на лекарите доведува до доцно дијагностицирање , а тоа може да бидат катастрофално за детето поради несоодветната терапија. Некои од пропишаните  антиепилептични лекови кои се користат за лекување на епилепсија кај деца со Драветов синдром, се целосно забранети, бидејќи тие предизвикуваат зголемување на бројот на нападите и влошување.

Фебрилните напади се поделени во две категории познати како едноставни и сложени. Фебрилна заплена би била категоризирана како комплексна доколку се случи во рок од 24 часа од друга заплена или ако трае подолго од 15 минути. Фебрилна заплена која трае помалку од 15 минути ќе се смета за едноставна. Понекогаш скромните хипертермички стресови како физички напор или топла бања може да предизвикаат напади на заболени лица. Како и да е, секоја заплена непрекината по по 5 минути, без продолжување на свеста за постдикална (понормална форма; опоравување; после заплена) може да доведе до епилептичен потенцијален фатален статус .     
[ потребно е цитат ]

 Причини 
Во повеќето случаи, мутациите во Драветовиот синдром не се наследни и мутираниот ген за првпат се среќава кај еден член на семејство. Кај 70-90% од пациентите, Драветовиот синдром е предизвикан од прости мутации во генот SCN1A што резултира во предвремено запирање на кодонот, а со тоа и нефункционална белковина. Овој ген нормално кодира за невронски напонски заштитен натриум канал Na (V) 1.1. Кај  глувците  за  експерименти овие мутации на загуба на функција се забележани како резултат на намалување на натриумските струи и нарушена ексцитабилност на GABAergic interneurons на хипокампусот .  Истражувачите откриле дека губењето на каналите NA (V) 1.1 е доволно за да се предизвика епилепсија и предвремена смрт, забележана кај Драветовиот синдром.

Постојат некои докази дека вакцините може да го активираат  Драветовиот синдромот кај некои деца со оваа ретка генетска мутација. Времето на првите знаци и симптоми кај Драветовиот синдром се јавува истовремено со нормалните детски вакцинации, поради што некои веруваат дека вакцината е причината, кога тоа едноставно може да биде неизбежна прогресија на болеста. На некои од пациентите кои поднесоа тужби за вакцинирање од енцефалопатија подоцна, по тестирањето, било утврдено дека всушност имаат Драветов синдром. K Кај деца со Дравет синдром, сите анализи се во граници на нормала и уредни  е, со исклучок на ЕЕГ.
Кај  повеќето деца (70%) со Драветов синдром  потврдени се  мутации  на SCN1A  генот. Неодамна се откриени уште гени кои се поврзани со  клиничка слика која ја дава овој синдром.
Ненадејна неочекувана смрт од епилепсија (SUDEP)
SUDEP се однесува на ненадејна, прерана смрт на пациент со епилепсија, а причината за смртта останува непозната. Децата со долги напади и пациентите со Дарвет синдром имаат поголем ризик од ненадејна смрт отколку другите форми на епилепсија. Понекогаш е тешко да се разговара за оваа тема, но многу родители сметаат дека е подобро да ги имаат сите информации и да бидат свесни за тоа што можат да направат за да можат нивните деца да имаат безбеден и среќен живот.
Експертите веруваат дека најдобар начин да се спречи ненадејна смрт и епилептичен статус е да се обидат да ги контролираат нападите што е можно повеќе. Најдобар начин да го направите ова е да соработувате со медицинскиот тим за да се обидете да најдете најефикасен третман за добра контрола на нападот: или лекови, исхрана или алтернативни третмани.

 Генетика 
Генотипското објаснување за нарушувањето е сместено на специфичните гени со натриум канал заситени со напон познати како SCN1A и SCN2A. Овие гени се наоѓаат на долгата (q) рака на хромозомот 2 на позиција 24.3 и се шифрираат за алфа-субјектот на протеимбранскиот натриум канал белковина. Мутација кај кој било од овие два гени ќе предизвика поединец да развие нефункционални натриум канали, кои се клучни во патеката за испраќање хемиски сигнали во мозокот, предизвикувајќи фенотипско прикажување на миоклонска епилепсија од поединецот. Правилно функционираниот канал ќе одговори на разликата во напонот низ мембраната и ќе формира пора низ која можат да поминат само јони на натриум. Приливот на натриум предизвикува генерирање на дејство потенцијал со привремено менување на полнежот на клетката. Кога генот е мутиран, евентуално преведената белковина неправилно го преклопува својот порозен сегмент во клеточната мембрана затоа што има различна хемиска аминокиселина, што го прави каналот неактивен. Исто така, можно е мутација да го намали бројот на канали произведени од поединец, што доведува до развој на Драветов синдром.

Во моментов, генот SCN1A е нај клинички релевантен; досега најголем број на мутации поврзани со епилепсија се одликуваат во овој ген. Обично, мутацијата на мискер или во S5 или S6 сегментот на пори на натриум канал резултира во губење на функцијата на каналот и развој на Драветов синдром. Хетерозиготно наследство на мутацијата SCN1A е сè што е потребно за развој на неисправен натриум канал; пациенти со Драветов синдром сепак ќе имаат нормална копија на генот.

 Дијагноза 
Според Фондацијата на Драветовиот синдром, дијагностичките критериуми за ДС бараат пациентот да се појави со неколку од следниве симптоми:

 Почеток на напади во првата година од животот кај инаку здраво новороденче 
 Првичните напади обично се продолжени и се генерализирани или еднострани 
 Присуство на други видови заплена (т.е. миоклонични напади) 
 Заплена поврзана со треска поради болест или вакцинирање 
 Одземања предизвикани од продолжено изложување на топли температури 
 Заплени како одговор на силно осветлување или одредени визуелни обрасци 
 Првично, нормални ЕЕГ, а подоцна и ЕЕГ со забавување и сериозна генерализирана полипса 
 Нормален почетен развој проследен со бавен развој во текот на првите неколку години од животот 
 Одреден степен на хипотонија 
 Нестабилни проблеми со одењето и балансот 
 Изрекување на глуждот и рамни стапала и / или развој на завиткан одеж со возраста

 Третман 
Заплена во Драветов синдром може да биде тешко да се управува, но може да се намали со антиконвулзивни лекови како што се клобазам, стирипентол, топирамат и валпроат . Бидејќи текот на нарушувањето варира од поединец до поединец, протоколите за третман може да се разликуваат. Исхраната богата со масти и малку јаглехидрати може исто така да биде корисна, позната како кетогена диета . Иако прилагодувањето на диетата може да помогне, не ги елиминира симптомите. Додека не се открие подобра форма на лекување или лек, оние со оваа болест ќе имаат миоклонска епилепсија до крајот на животот.

Одредени антиконвулзивни лекови, кои се класифицирани како блокатори на натриум канали, сега се познати што ги влошуваат нападите кај повеќето пациенти со Драветов синдром. Овие лекови вклучуваат карбамазепин, габапентин, ламотригин и фенитоин.

Третманите вклучуваат когнитивна рехабилитација преку психомоторна и говорна терапија. Покрај тоа, валпроат често се администрира за да се спречи повторување на фебрилни напади и се користи бензодиазепин за долготрајни напади, но овие третмани обично не се доволни.

Стирипентол беше единствениот лек за кој беше извршено двојно слепо плацебо, контролирано рандомизирано контролирано испитување и овој лек покажа ефикасност кај испитувањата. Делува како GABAergic агент и како позитивен алостеричен модулатор на GABA <sub id="mwfQ">A</sub> рецепторот .  Стирипентол, може да ја подобри епилепсијата на фокусна огноотпорна форма, како и Драветовиот синдром, дополнет со клобазам и валпроат беше одобрен во Европа во 2007 година како терапија за Драветовиот синдром и е утврдено дека ја намалува вкупната стапка на заплена за 70%.  Во случаи со повеќе напади на отпорни на лекови, топирамат и кетогена диета се користат како алтернативни третмани.

Канабидиол (CBD) бил одобрен во САД за третман на Драветовиот синдром во 2018 година. Една студија за 2017 година покажала дека честотата на напади месечно се намали од 12 на 6 со употреба на канабидиол, во споредба со намалување од 15 на 14 со плацебо.

 Епидемиологија 
Драветовиот синдром е тешка форма на епилепсија. Тоа е ретко генетско нарушување кое влијае на проценетата 1 на секои 20,000-40,000 раѓања.

 Историја 
Шарлот Драве за првпат ја опишала тешката миоклонска епилепсија во раното детство во Центарот Свети Пол, Марсеј Франција во 1978 година и во нејзина чест името подоцна, во 1989 година, било сменето во Драветов синдром. Слични описи даде Бернардо Дала Бернардина во Верона.
Epilepsy Foundation 
Dravet Syndrome Foundation

 Наводи 

 Надворешни врски 

Драве Италија
 Фондација на Драветовиот синдром

Категорија:Епилепсија
Категорија:Ретки синдроми
Категорија:Невролошки нарушувања кај деца
Категорија:Умствена попреченост