Џедкаре Исеси

Џедкаре Исеси (познат на грчки јазик како Танхерес) бил осмиот и претпоследен фараон на Петтата египетска династија од крајот на 25 век п.н.е. до средината на 24 век п.н.е., за време на Старото Кралство. Џедкаре го наследил Менкаухор Каиу и бил заменет од Унас. Неговите односи со двата од овие фараони остануваат непознати, иако често се претпоставува дека Унас бил син на Џедкаре, благодарение на непреченото предавање на власта меѓу нив.

Џедкаре веројатно владеел повеќе од 40 години, што навестувало нов период во историјата на Старото Кралство. Спротивно на дотогашната традиција која постоела уште од времето на Усеркаф, Џедкаре не изградил храм за богот на сонцето Ра, што веројатно било поради подемот на Озирис во египетскиот пантеон. Уште поважно, Џедкаре извршил сеопфатни реформи на египетската државна администрација. Тој, исто така, ги реорганизирал погребните култови на неговите предци погребани во некрополата Абусир и го реформирал свештенството.

Џедкаре испраќал експедиции на Синај за да набави бакар и тиркиз, во Нубија за злато и диорит и во легендарната земја Пунт за темјан. Зборот „Нуб“, што значи злато, за првпат бил запишан наместо Нубија, за време на владеењето на Џедкаре. За време на неговото владеење, Египет, исто така, ги продолжил трговските односи со брегот на Левант и извршил рации во Ханаан. Една од најраните претстави на битка или опсада била пронајдена во гробот на Џедкаре.

Џедкаре бил погребан во пирамида во Сакара по име Нефер Џедкаре („Џедкаре е совршен“), која сега е руинирана поради кражбата на камен од надворешниот ѕид за време на антиката. Во погребната комора сè уште била мумијата на Џедкаре, кога била ископана во 1940-ти години. Испитувањата на мумијата откриле дека тој починал на свои педесетти години. По неговата смрт, Џедкаре бил предмет на култ кој траел најмалку до крајот на Старото Кралство. Тој бил особено обожуван за време на средината од Шестата династија, чии фараони принесувале богати жртви на неговиот култ. Археолошките докази сугерираат продолжување на постоењето на овој погребен култ низ многу подоцнежното Ново Кралство (околу 1550-1077 п.н.е.). Џедкаре, исто така, бил запаметен од старите Египќани како фараонот на везирот Птахотеп, наводниот автор на Максимите на Птахотеп, едно од најраните дела на филозофската мудрост. 
мини|Исеси-анк прикажан на стела од неговата лажна врата

 Наводи 

 Библиографија 

Категорија:Фараони од Петтата египетска династија