Миклош Боршош

Миклош Боршош (13 август, 1906 - 27 јануари 1990) бил унгарски вајар и медалист .  Неговиот стил на интегрирани елементи на архаична уметност и класицизам со современи елементи.

 Животопис 
Роден во Нагисебен , Трансилванија (денешен Сибиу , Романија ), тој и неговото семејство се населиле во Ѓир во 1922 година; Бордос и неговата сопруга живееле во истата куќа во Ѓир до крајот на Втората светска војна .

Тој се заинтересирал за уметноста, а особено за скулптурата кон крајот на 1920-тите.  Првично почнал како сликар, го посветил својот интерес за скулптурата во текот на 1930-тите години, а во таа уметност до 1940 година се остварил.  Во 1928 и 1929 година тој поминал од Венеција до Марсеј.  Во 1929 година, тој кратко се обучил на Унгарскиот универзитет за ликовни уметности под Оскар Глац , кој бил негова единствена формална обука.

До крајот на 1940-тите, уметноста на Боршош била цврсто поврзана со современата унгарска пластична уметност претставена од Фулоп О.  Бек , Бени Ференци и Ференц Медџиси .  Од околу 1950 година, тој развил повеќе интелектуални , апстрактни и експериментални пристапи.  Формата на изразување на Боршош и предметите на неговата уметност биле поврзани со интензитетот на неговите искуства и ставови.

Боршош го имал своето прво јавно прикажување во 1941 година во Будимпешта во Тамаш Галерија.  Подоцна имал шоуа низ Европа, вклучувајќи ги и Линц, Австрија (1964), Венеција (1966) и Рим (1967), Цирих , Грац и Локарно во 1967 година.

Боршош ги користел сите вајарски жанрови и ги збогатил со неколку нови решенија.  Тој развил втиснување на бакарни плочи (што била ретка техника во тој момент во историјата) и создал голем број скулптури за јавни места и споменички споменици кои се фокусираа на современата еколошка култура која честопати имала длабока лична порака и ја одразувала одличната интимност (комбинирање симболички мотиви на природниот живот, како и културни вредности).  Човечките и животинските фигури биле вообичаен предмет, а неговата тврдина не била во детали, но во создавањето на целокупните ремек-дела.

Боршош, исто така, се фокусирал на портретната уметност во текот на доцните 50-ти и 1960-ти години, кога неговата работа ги интегрираше аспектите на природата, атмосферата, како и културните и духовните традиции во нов жанр на вајарската уметност.  Делата на овој период вклучуваат Портрет на Јозеф Егри (1952), Сибила Паноничка (1963), Лигеја (1968), Младата Парка (1964) и Кантикус Канчикорум (1977).

Во 1979 година, Боршош ја отворил Уметничката галерија Микло Бордос во Џјор, порано судница на епископот Џор .  Се наоѓа во најстарата населба во градот, во близина на капелата Свети Михаил, и сега е градски музеј Микло Боршош.

 Награди 
мини|Скулптура во Балатонфюред
Миклос бил награден со титулата Артист за заслуги на Унгарската народна република во 1967 година.  Неговите други почести вклучуваат:

 Награда за Munkácsy во 1954 година 
 1957 Косутска награда 
 1959 Премио Карара 
 1969 Национална биенале за мала скулптура, Печ Пот 
 1972 Најдобро уметник 
 1977 Прв национален медал на уметноста, награда Бени Ференци . 
 1950 година Атила Јозеф , 1950 година 
 1961 Рипп-Ронаи награда, 1961 година 
 1963 Сегеди Нјари Тарлат награда, 1963 година 
 1964 година награда Јозеф Егри , 1964 година

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Галеријата на уметничкиот музеј Миклос Бордос

Категорија:Родени во 1906 година
Категорија:Починати во 1990 година
Категорија:Унгарски вајари