Теорија на виталност

Теоријата на витална сила е предложен механизам за искачување на сокот низ ткивото на растенијата на ксилемот.

Според теоријата на витална сила, спроведувањето на водата до садот ксилем е резултат на витално дејство на живите клетки во ткивото на ксилемот. Овие живи клетки се вклучени во искачување на сок. Теоријата на релејната пумпа и теоријата на пулсација ја поддржуваат активната теорија на искачување на сокот.

Емил Годлевски (постариот) (1884) предложил релативна пумпа или теорија на сила на Клеменхин и Џагадиш Чандра Бозе (1923) предложената теорија за пулсација (поради пулсаторните активности на најскриените кортикални клетки надвор од ендодермисот).

Џагадиш Чандра Босе предложил механизам за искачување на сокот во 1927 година. Неговата теорија може да се објасни со помош на галванометар на електрични сонди. Тој нашол електрични „пулсирања“ или осцилации во електричните потенцијали, и верувал дека тие биле во комбинација со ритмички движења во телеграфската централа Codariocalyx motorius (тогаш Desmodium). Врз основа на ова Бозе теоретизира дека регуларните бранови „пулсирања“ во клеточниот електричен потенцијал и притисокот на тургорот претставуваат ендогена форма на сигнализација на клетките. Според него, живите клетки во внатрешната обвивка на киселата ткивна вода од страна на контрактивни и експлозивни движења слични на срцето циркулирачки крв од животинско срце.

Овој механизам не е добро поддржан, и покрај некоја тековна дебата, доказите со големо мнозинство ја поддржуваат теоријата на кохезиона тензија за искачување на сокот.
Категорија:Ботаника