Лотарингија

Лотарингија (; француски: Lothariense; германски: Reich des Lothar, Lotharingien, Mittelrech холандски: Lotharingen) било средновековно наследно кралство на Каролиншката империја. Ја сочинувало денешна Лорена (Франција), Луксембург, Сар (Германија), Холандија и источната половина на Белгија, заедно со делови од денешна Северна Рајна-Вестфалија (Германија), Рајнска област-Пфалц (Германија) и Норд (Франција). Името го добило по кралот Лотар II, кој ја добил оваа територија откако Кралството Средна Франција на неговиот татко, Лотар I, било поделено меѓу неговите три сина во 855 година.

Лотарингија произлегла од трипартитната поделба во 855 година на кралството Средна Франција, кое самото било формирано по трикратната поделба на Каролиншката империја со Верденскиот договор од 843 година. Конфликтот меѓу Источна и Западна Франција околу Лотарингија се засновал на фактот дека тоа биле старите франкиски татковини Австразија, па нивното поседување било прашање на голем престиж како вистински барател на франкското царско наследство.

 Име 
Бидејќи на Лотарингија и недостасувале единствен историски или етнички идентитет, современиците не биле сигурни како да ја наречат. Била позната како regnum quondam Lotharii или regnum Lotharii („кралство [некогаш] Лотаир“) и нејзините жители Lotharii (од Lotharius ), Lotharienses (од Lothariensis ) или Lotharingi (што ги дава современите Холанѓани, германски и луксембуршки имиња, провинција Лотаринген, Лотринген и Лотринген соодветно). Последниот термин, формиран со германската наставка -ing, што укажува на предци или семејни врски, го дал латинскиот термин Lotharingia (од латинскиот суфикс -ia, што означува земја) во 10 век. Подоцнежните француски термини како „Lorraine“ и „Lothier“ се изведени од латинскиот термин.

 Средна Франција, 843–855 
Во 817 година, императорот Луј Побожниот направил планови за поделба на Каролиншката империја меѓу неговите тројца синови по неговата смрт. Непредвиден во 817 година бил уште еден наследник покрај трите возрасни синови на Луис. Четвртиот син, Чарлс Ќелавиот, бил роден на втората сопруга на Луис, Џудит од Баварија во 823 година. Кога Луј се обидел во 833 година повторно да ја подели империјата во корист на Чарлс, тој наишол на противење од неговите возрасни синови, Лотар, Пепин и Луис. Следела една деценија граѓанска војна и флуктуирачки сојузи, испрекинати со кратки периоди на мир.

Пепин починал во 838 година, а Луј Побожниот во 840 година. Останатите тројца браќа склучиле мир и ја поделиле Империјата со Верденскиот договор од 843 година. Лотар, како најстар, ја задржал царската титула и добил долга лента територии што се протегала од Северното Море до јужна Италија. Логиката на поделбата била дека Лотар ја имал круната на Кралството Италија, кое било негово поткралство под Луј Побожниот, и дека како император требало да владее во Ахен, главниот град на првиот каролиншки император, Карло Велики, и во Рим, античката престолнина на императорите. Така, Средна Франција (латински Francia media) ја вклучила целата земја помеѓу Ахен и Рим, и понекогаш историчарите ја нарекувале „лотарингова оска“.

 Кралството Лотарингија, 855–900 
Во 855 година, во последните денови, Лотар I во Опатијата Прум го поделил своето кралство меѓу своите три сина со Договорот од Прум. Кај најстариот син, Луј II, отиде Италија, со царска титула. Најмладиот, Чарлс, сè уште малолетен, отиде во Прованса. На средниот син, Лотаир II, му припаднале преостанатите територии северно од Прованса, кралство кое немало етничко или јазично единство.

Лотаир II владеел од Ахен и не се осмелил надвор од неговото кралство. Кога умрел во 869 година, Лотаир II не оставил легитимни деца, туку еден вонбрачен син - Хју, војводата од Алзас. Неговите чичковци, кралот на Источна Франција Луј Германецот и Западна Франција Чарлс Ќелавиот (кој сакал да владее со цела Лотарингија) се согласил да ја подели Лотарингија меѓу нив со Договорот од Мерсен од 870 година - западната половина отиде во Западна Франција, а источната половина до Источна Франција. Така, Лотарингија, како обединето кралство, престанала да постои неколку години. Во 876 година, Чарлс Ќелавиот ја нападнал источна Лотарингија со намера да ја заземе, но бил поразен во близина на Андернах од синот на Луј, Луј Помладиот.

Во 879 година, Луј Помладиот бил поканет од фракција на западнофранкското благородништво да го наследи кралот Луј Стамерер, синот на Чарлс, на престолот на Западна Франција. По кратка војна, малите синови на Луј Стамерер, Карломан II и Луј III, му ја отстапиле западната Лотарингија на Луј. Границата меѓу двете кралства била воспоставена во Сен-Квентин во 880 година со Рибмонскиот договор.

Во ноември 887 година, Арнулф Корушки свикал совет на источнофранкското благородништво за да го смени царот Чарлс Дебелиот, кој до 884 година ги наследил троновите на сите кралства на Империјата. Лотариншката аристократија, во обид да го потврди своето право да избира суверен, им се придружила на другите источнофранкиски благородници во соборувањето на Чарлс Дебелиот во 887 година и го избрале Арнулф за свој крал. На владеењето на Арнулф во Источна Франција првично се спротивставиле Гај III од Сполето, кој станал крал на Италија, и Рудолф I од Бургундија, кој бил избран за крал во јужната половина на поранешна Средна Франција - Горна Бургундија. Рудолф имал намера да се направи крал на целото поранешно кралство на Лотаир II, но морал да биде задоволен со Бургундија.

Арнулф ги поразил Викинзите во 891 година и ги отселил од нивните населби во Лувен. Во 895 година, тој го назначил својот вонбрачен син Звентиболд за крал на Лотарингија кој владеел полунезависно додека не бил соборен и убиен од Регинар на 13 август 900 година. Тогаш кралството престанало да постои и станало војводство.

 Војводството Лотарингија, 900–959 година 
мини|240x240пкс| Европа во 900 година, прикажувајќи ја Лотарингија и нејзините соседи
Младиот крал на Источна Франција Луј Детето го назначил Гебхард за војвода од Лотарингија во 903 година. Неговата титула била запишана на современ латински како dux regni quod a multis Hlotharii dicitur: „војвода на кралството што многумина го нарекуваат Лотарово“. Загинал во 910 година борејќи се против унгарските освојувачи.

Кога не-каролинецот Конрад I од Германија бил избран за крал на Источна Франција во 911 година, лотариншките благородници под водство на новиот војвода Регинар гласале да го прикачат своето војводство на Западна Франција, сè уште управувана од династијата Каролинзи. Во 915 година, Чарлс Простиот го наградил со тоа што му ја доделил титулата маркгроф. Реџинар бил наследен од неговиот син Гилберт кој ја користел титулата dux Lotharingiae: „војвода од Лотарингија“.

Кога Западните Франки го собориле Чарлс во 922 година, тој останал крал во Лотарингија, од каде што се обидел повторно да го освои своето кралство во 923 година. Бил заробен и затворен од Хериберт II од Вермандоа до неговата смрт во 929 година. Во 923 година, кралот Хенри Фаулер од Источна Франција ја искористил оваа можност и ја нападнал Лотарингија (вклучувајќи го и Алзас). Во 925 година, Лотаринзите под водство на Гилберт го избрале Хенри Фаулер за нивен крал. Во 930 година, лојалноста на Гилберт била наградена и тој ја добил престижната рака на ќерката на Хенри Герберга во брак.

По смртта на Хенри во 936 година, Гилберт се побунил и се обидел да ја замени лотариншката верност кон Западните Франки, бидејќи нивниот крал Рудолф бил слаб и помалку се мешал во локалните работи. Во 939 година, синот и наследникот на Хенри, Ото I, светиот римски император, ја нападнал Лотарингија и во Битката кај Андернах го поразил Гилберт кој се удави обидувајќи се да побегне преку Рајна.

Војводите од Лотарингија потоа биле назначени кралски. Хенри I, војводата од Баварија бил војвода две години, следен во 941 година од војводата Ото, кој во 944 година бил следен од Конрад. Лотарингија била претворена во помладо матични војводство чии војводи имале глас на кралските избори. Додека другите матични војводства имале племенски или историски идентитет, идентитетот на Лотарингија бил исклучиво политички.

Кралот Луј IV од Западна Франција се обидел да го задржи своето право на Лотарингија со тоа што се оженил со вдовицата на Гилберт и со сестрата на Ото Герберга. За возврат, Ото I прифатил почит од Хју Велики од Западна Франција и Херберт II, гроф од Вермандоа во Атињи во 942 година. Слабиот Луј IV немал друг избор освен да се согласи со продолжувањето на власта на Ото над Лотарингија.The Carolingians: A Family Who Forged Europe Во 944 година, Западна Франција ја нападнала Лотарингија, но се повлекла откако Ото I одговорил со мобилизација на голема војска под водство на Херман I, војводата од Швабија .

 Поделба на 959 година и подоцнежна историја 
мини| Поделбата на Лотарингија во 959 годинаСина: Алзас, отстапена на Војводството Швабија во 925 година Портокалова: Горна Лорен по 928 година Зелена: Долна Лотарингија по 977 година Виолетова: Тековни државни граници
Во 953 година, војводата Конрад се побунил против Ото I и бил отстранет од власт и заменет со братот на Ото, Бруно Велики, кој конечно ја смирил Лотарингија во 959 година со тоа што ја поделил на Лотарингија супериорна (Горна Лорена или Јужна Лорена) под Фредерик I и Лотарингија инфериорна (Долна Лотарингија, Долна Лорен или Северна Лотарингија) под Годфри I.

Во 978 година кралот Лотар од Западна Франција го нападнал регионот и го зазел Ахен, но Ото II, светиот римски император, извршил контранапад и стигнал до ѕидовите на Париз. Во 980 година Лотар се откажал од своите права на Лотарингија.

Освен еден краток период (1033–44, под Готело I), поделбата никогаш не била поништена и маргрофите наскоро ги подигнале своите одделни фела во војводства. Во дванаесеттиот век, војводската власт во Долна Лотарингија (или Долна Лорена) се фрагментирала, предизвикувајќи формирање на Војводството Лимбург и Војводството Брабант, чии владетели ја задржаа титулата Војвода од Лотиер (потекнува од „Лотарингија“). Со исчезнувањето на „долниот“ Лорен, војводството Горна Лорен стана примарен референт за „Лорен“ во рамките на Светото Римско Царство.

По неколку векови француски инвазии и окупации, Лорен конечно ѝ бил отстапен на Франција на крајот на Војната за полското наследство (1737). Во 1766 година, војводството било наследено од француската круна и станало Лорен . Во 1871 година, по Француско-пруската војна, северните делови на Лорен биле споени со Алзас за да станат провинција Алзас-Лорен во Германската империја. Денес, поголемиот дел од француската страна на француско-германската граница припаѓа на регионот Лорен во Франција .

 Поврзано 

 Список на владетели на Лотарингија (Лорен)
 Војводството Горна Лорен
 Војводството Долна Лорен

 Наводи 

 Библиографија 

 Примарни извори 

 Annales vedastini во Латинската библиотека .
 Annales xantenses qui dicuntur во Латинската библиотека .

 Секундарни извори 

 Вартоломеј, Џон и Векелин Најтингел.Манастири и патрони во реформата во Горзе: Лотарингија в. 850–1000 (2001)
 Кларк, Семјуел. Држава и статус: Подемот на државата и аристократската моќ во Западна Европа (1995) стр. 53-79 извадок
 Меклин, Сајмон. (2013). „Кралство во сенка: Лотарингија и светот на Франките, околу 850–околу 1050 година“. Историски компас, 11 : 443–457.
 Тимоти Ројтер, ед. Новата средновековна историја на Кембриџ, III: в. 900-в. 1024, Cambridge: Cambridge University Press, 2005. извадоци

 Дополнителна литература 

 Ашерсон, Нил, „Неред од ситни кнежевства“ (преглед на Сајмон Виндер, Лотарингија: Лична историја на изгубената земја на Европа, Фарар, Штраус и Жиру, 2019 година, 504 стр. ), The New York Review of Books, кн. LXVI, бр. 20 (19 декември 2019 година), стр. 66–68.

Категорија:Поранешни монархии во Европа
Категорија:Поранешни држави
Категорија:Статии со извадоци
Категорија:Каролиншко Царство