Ален Делон

Ален Делон (;  - ) — француски глумец, добитник на наградата Цезар за најдобар глумец 1985 година.

 Кариера 

Појавувајќи се на филмови во 1957 година, тој наскоро станал еден од најатрактивните млади француски глумци. Тој ја играл првата голема улога во филмот за криминал "Во зенитот на сонцето" во режија на Рене Клеман, врз основа на романот на Патриција Хајтсмит. Улогата на Рокка во филмот "Роко и неговите браќа" Лукина Висконта од 1960 година станал светски познат глумец. Во 1968 година, тој бил осомничен за убиство на неговиот телохранител Стеван Марковиќ, пронајден во контејнер пред куќата на Ален Делон во Париз.

Глумел како споредна улога во филмот Жолт Ролс-Ројс, каде го глумел Стефан љубавникот на Ширли Маклејн.

Исто така, осбил запамтен и по дуетот со Далид и нивната песна "Пароле, пароле" (франц. Paroles paroles).

 Ран живот 
 Детство и образование: 1935–1952 
Ален Фабиен Морис Марсел Делон бил роден во куќа лоцирана на улицата Удан број 99 на 8 ноември 1935 година во Ско, богато предградие на Париз во департманот Сена (сега Сенски Висови). Неговиот татко Франсоа Фабиен Делон бил проекционист, а подоцна и директор на киното „Регина“ во Бур-ла-Рен а неговата мајка Едит Мари Сузан Арнолд била асистентка во аптека и театарски редар во киното каде што се запознале неговите родители.

Родителите на Делон се развеле во 1939 година, кога имал четири години. Обајцата се прежениле и тој имал два полубраќа и една посвоена сестра од страната на татко му, и полубрат и полусестра од страната на мајка му. Потоа бил доверен на згрижувачко семејство по име Неро. Ова му била рана од детството што никогаш не заздравила. Таткото на семејството бил затворски чувар во затворот Фресне, Долина на Марна. Делон, кој живеел веднаш до него, го слушнал погубувањето на воениот соработник Пјер Лавал во дворот на затворот во 1945 г+3. Додека живеел со згрижувачкото семејство, Делон станал заинтересиран за велосипедски трки и се надевал дека ќе стане велосипедист како Фаусто Копи.

Кога неговите згрижувачки родители починале во 1946 година, Делон бил вратен кај неговите биолошки родители, кои го споделиле старателството над него. Сепак, неговите родители, не сакајќи да се грижат за него, решиле да го сместат во католичкиот интернат „Сен Никола д'Ињи“, каде што ја поминал целата своја младост со еден од неговите најдобри пријатели, Жерар Саломе. Таму ја развил својата страст кон музиката; се приклучил на училишниот хор и бил избран да пее како солист. 

Поради недостатокот на внимание од неговите родители, Делон станал непослушен, постојано се однесувал лошо во училницата и се тепал со други деца. Бил исклучен од училиштето откако претепал еден од своите соученици. Свештениците препорачале да биде испратен во „Сент Габриел де Бањео“. Во текот на четирите години таму, Делон постојано се однесувал лошо и не ги почитувал своите наставници. Потоа го украл мотоциклот на директорот, што резултирало со повторно исклучување. Делон бил исклучен од уште неколку училишта сè до 13-годишна возраст, кога влегол во Институтот „Сент Никола д'Ињи“. Таму имал можност да ја игра улогата на разбојник во „Le Rapt“, 22-секунден краток нем филм во режија на Оливие Бургињон, пријател на неговиот татко. На 14-годишна возраст, Делон одлучил дека не сака да остане во училиштето и сакал да ја напушти Франција. Решил да избега во Чикаго со својот пријател Даниел Салвадет, чиј чичко живеел таму. Тие го напуштиле училиштето, решени да стопираат до Бордо. Кога пристигнале во Шателро, еден минувач ги однел во локалната полициска станица. Поради темпераментот на Делон, тој и неговиот пријател биле затворени и вратени кај своите семејства. Поради неговите постапки, Делон бил исклучен од училиштето и неговите родители сметале дека училиштето не е за него.

Мајка му го земала кај себе и го вклучила во бизнисот на нејзиниот сопруг, месар и сопственик на деликатес во Бур-ла-Рен, каде што Делон никогаш не се чувствувал прифатен ниту безбеден. Тој се школувал и стекнал професионална диплома (CAP) и неколку години работел во семејниот и други деликатеси, иако семејството планирало тој да го преземе бизнисот. Сепак, во текот на тие три години, Делон стекнал многу лоша репутација во заедницата. Постојано се забавувал, учествувал во тепачки во барови и во еден момент бил член на банда.

 Воена служба и Индокина војна: 1952–1956 
Делон на 17-годишна возраст се приклучил на француската морнарица. По еден престој во Центарот за поморска обука Понт-Рен, тој ја продолжил својата служба во 1953 година во Школата за сигнали Бормет. Откако го фатиле како краде опрема,. морнарицата му дала избор да ја напушти или да ја продолжи својата обврска од три на пет години.

Како морнар од прва класа, потоа бил распореден во заштитната чета на арсеналот Хо Ши Мин, во тоа време француска Индокина. Кон крајот на Индокина војната, бил уапсен за кражба на џип и патување за време на кое возилото паднало во поток. Неговата радио дозвола била одземена и бил отпуштен нечесно од морнарицата. Го прославил својот 20-ти роденден во затворска ќелија. Овој период оставил длабок впечаток врз него: ја открил воената дисциплина, чувството за чест и почитта кон вредностите на Франција. Развил страст за оружје и бил воодушевен од изведбата на францускиот актер Жан Габен во „Допир на гризна“.

По неговата морнаричка служба, Делон се вратил во Франција во 1956 година. Тој им се налутил на своите родители што му дозволиле да оди во Индокина (тој бил волонтер, но нивната дозвола била неопходна) и не стапил повторно во контакт со нив, одлучувајќи сам да се грижи за себе. Неговиот помлад брат Жан-Франсоа Делон бил првиот во неговото семејство што повторно се поврзал со него во 1961 година откако тој и неговиот татко го виделе името на Ален на постерот „Роко и неговите браќа“. Делон се сместил во хотелот „Реџина“ и работел разни работи, вклучувајќи ракувач со производи на парискиот пазар Ле Хал и келнер во кафуле во близина на Елисејски полиња. Ја запознал идната пејачка Далида, со која подоцна имал афера. Во Пигал и Монмартр, се сретнал со членови на француското подземје, бандити и жигола и бил фасциниран од вредностите на оваа средина, особено чувството за чест, пријателство, почит и законот за тишина. Живеел кај неколку проститутки и се чинело дека се движи кон кариера како макро.
 Актерска кариера 
 Рана кариера: 1957–1958 
Делон во Клубот Сен Жермен ја запознал актерката Брижит Обер, која неодамна глумела за режисерот Алфред Хичкок во „Фатете го крадецот“ . Тие живееле заедно на улицата Пре-о-Клерк, во 7-миот париски арондисман, што го оддалечило Делон од подземјето и му го променило кариерниот пат. По повод Канскиот филмски фестивал во 1957 година, тој отишол со неа на Азурниот Брег и се преселил во нејзината куќа. Таму се спријателил со Жан-Клод Бријали и стапил во контакт со филмската индустрија, каде што го запознал својот иден агент Жорж Бом. Бил „забележан“ од Хенри Вилсон, регрутер на нови таленти во име на американскиот филмски продуцент Дејвид О. Селзник, кој му понудил пробен период во Рим. Така влегол во светот на киното без никаква посебна обука како актер.

Во Рим, тој живеел со Џан Паоло Барбиери, кој подоцна станал познат фотограф. Во студијата Чинечита, на маргините на снимањето на филмот „Збогум на оружјето“ на Чарлс Видор, одел на аудиции и Селзник му понудил седумгодишен договор во Соединетите Држави под услов да научи англиски јазик. Делон се вратил во Париз и почнал да учи англиски јазик, но актерката Мишел Корду, чиј љубовник станал, го убедила својот сопруг, режисерот Ив Алегре, да го ангажира да го снима неговиот прв филм , „Прати жена кога ѓаволот нема да успее“.Henri Rode (1974). Le Fascinant Monsieur Delon. Pac. p. 26. Делон првично ја отфрлил понудата од Алегре, но на крајот ја прифатил, а Селзник му дозволил да го раскине договорот. Тој играл мала улога и за искуството раскажал: „Не знаев ништо да правам. Алегре ме погледна така и рече: „Слушај ме, Ален. Зборувај како што ми зборуваш. Гледај како ме гледаш. Слушај како што ме слушаш. Не свири, живеј.“ Тоа сè промени. Да не ми го кажеше тоа Ив Алегре, немаше да ја имам оваа кариера.“

Потоа се појавил во комедијата „ Биди убав, но молчи“ од Марк Алегре (братот на Ив), заедно со Милен Демонжо и Анри Видал, како и уште еден млад актер, Жан Пол Белмондо. За време на снимањето, тој го позајмил автомобилот на Паскал Жарден, и доживеал сообрќајна несреќа. Возилото било уништено, а Делон преживеал, со мала лузна под брадата, што станала карактеристична за неговиот имиџ.

Во 1958 година, бил главен актер избран од германската актерка Роми Шнајдер, да го игра нејзиниот машки партнер во „Кристина“ од Пјер Гаспар-Уит. Продуцентите закажале интервју со печатот на аеродромот Орли во Париз на 10 април 1958 година: двајцата млади актери тогаш прв пат се сретнале. Нивната врска на почетокот била бурна: Шнајдер не зборувала француски, Делон не зборувал германски, и додека таа го сметал за неинтересен и со лош вкус, тој ја сметал неа за непривлечна. Снимањето започнало два месеци подоцна и двајцата актери воопшто не се сложувале. Сепак, тие на крајот се заљубиле и ја прославиле својата официјална свршувачка во Моркот, Швајцарија, на брегот на езерото Лугано, пред меѓународниот печат, без да планираат датум за можна свадба. Тие станале пар прославен од шоубизнисот и јавноста. "The couple first lived in an apartment located on the ground floor of rue Pré-aux-Clercs, in the VIIth arrondissement...; "Brigitte Auber is formal. She remembers perfectly that Alain accompanied her at her request to Saint-Paul-de-Vence, where she owns a house."; "There, he found Willson in the company of his most famous foal, Rock Hudson, who was then filming the exteriors of A Farewell to Arms under the direction of Charles Vidor. Alain Delon's essays in the Eternal City are going well, in the Cinecittà studios."

По „Кристин“, каде што ја одиграл својата прва важна улога, Делон го доживеал својот прв успех во „Слаби жени“ на Мишел Боарон. Во „Патот на младоста“, базиран на Марсел Еме, тој го играл синот на ликот отелотврен од Борвил.

 Француска слава и меѓународна слава: 1959–1964 
мини|Делон и Мари Лафорет за време на снимањето на „Виолетово пладне“ во Италија, август 1959 година (шпекулативно колоризирано)
Делон ја играл главната улога во комедијата „Жените се слаби “ (1959); голем хит во Франција "The couple first lived in an apartment located on the ground floor of rue Pré-aux-Clercs, in the VIIth arrondissement...; "Brigitte Auber is formal. She remembers perfectly that Alain accompanied her at her request to Saint-Paul-de-Vence, where she owns a house."; "There, he found Willson in the company of his most famous foal, Rock Hudson, who was then filming the exteriors of A Farewell to Arms under the direction of Charles Vidor. Alain Delon's essays in the Eternal City are going well, in the Cinecittà studios." и првиот филм на Делон виден во Америка.

мини|Делон во „Роко и неговите браќа“ (1960)
Потоа Делон направил два филма што му ја донеле меѓународна репутација. Во 1960 година,  се појавил во „Вилетова месечина“ на Рене Клеман. Филмот бил хит во Франција и бил емитуван во земјите од англиско говорно подрачје. Потоа ја играл главната улога во „Роко и неговите браќа “ (1960) на Лукино Висконти. Критичарот Босли Краутер од „Њујорк тајмс“ напишал дека делото на Делон е „трогателно еластично и експресивно“.  "The couple first lived in an apartment located on the ground floor of rue Pré-aux-Clercs, in the VIIth arrondissement...; "Brigitte Auber is formal. She remembers perfectly that Alain accompanied her at her request to Saint-Paul-de-Vence, where she owns a house."; "There, he found Willson in the company of his most famous foal, Rock Hudson, who was then filming the exteriors of A Farewell to Arms under the direction of Charles Vidor. Alain Delon's essays in the Eternal City are going well, in the Cinecittà studios."

Делон го имал своето деби во театарот во 1961 година во претставата на Џон Форд „Штета што е курва“ заедно со Роми Шнајдер во Париз која срушила рекорди во гледаност. Тој повторно се сретнал со Рене Клеман во италијанската комедија за фашизмот, „Радоста на живеењето “ (1961), а потоа глумел во антологискиот филм со сите ѕвезди „Познати љубовни афери“ (1961); во сегментот на Делон беше избран за улогата на Алберт III, војвода од Баварија, наспроти Брижит Бардо.

Микеланџело Антониони го избрал покрај Моника Вити во „Затемнување“ (1962), голем критички успех, иако публиката била мала. Попопуларен бил уште еден антологиски филм со ѕвездени имиња, „Ѓаволот и десетте заповеди “ (1963). "The couple first lived in an apartment located on the ground floor of rue Pré-aux-Clercs, in the VIIth arrondissement...; "Brigitte Auber is formal. She remembers perfectly that Alain accompanied her at her request to Saint-Paul-de-Vence, where she owns a house."; "There, he found Willson in the company of his most famous foal, Rock Hudson, who was then filming the exteriors of A Farewell to Arms under the direction of Charles Vidor. Alain Delon's essays in the Eternal City are going well, in the Cinecittà studios."

Ален Делон ја обезбедил својата главна улога во „Секој број може да победи“ (1963) прифаќајќи права за дистрибуција наместо плата, договор без преседан во Франција кој станал познат како „Делонов метод“ и наводно му заработил многу повеќе од неговиот ко-ѕвезда Жан Габен. Успехот на филмот го навел Делон да продуцира и да склучи договор за пет филма со МГМ. Неговиот статус бил дополнително потврден со „Ил Гатопардо“ (1963) на Висконти, еден од најголемите француски хитови таа година, по што следел уште еден успех, „Црното лале“ (1964).

„Les Félins“ (1964), во кој Делон повторно се споил со Рене Клеман, а во кој глуми и Џејн Фонда, бил снимен на француски и англиски јазик, иако англиската верзија дистрибуирана од МГМ била неуспешна. Истата година, Француската кинотека одржала ретроспектива на филмовите на Делон, а тој бил ко-основач на Делбо Продукција, која го продуцирала „Нуштениот“ (1964). Филмот, во кој Делон играл убиец на OAS, се соочил со правни проблеми, бил премонтиран и привлекол мала публика. По завршувањето, Делон го напуштил француското кино за да продолжи кариера во Холивуд.

 Холивудска ѕвезда: 1964–1966 
мини|Делон со сопругата Натали (лево) во Буенос Аирес во 1965 година.
Типично глумел „латино љубовник“, Делон продолжил со холивудска кариера во средината на 1960-тите, со цел да се менува помеѓу американски и европски филмови, иако неговиот акцент ги ограничувал улогите што можел да ги игра. Се појави во „Жолтиот ролс-ројс“ (1964) и го имал своето главно деби во Холивуд во „Еднаш крадец“ (1965), но ниту еден од нив немал голем успех. Неколку најавени проекти никогаш не биле реализирани. Подоцна потпишал договор за три филма со „Колумбија“, глумејќи во „Изгубена команда“ (1966) и „Дали Париз гори?“ (1966). Иако овие филмови имале скромни резултати во САД, Делон останал голема ѕвезда во Франција и Јапонија, но не успеал да се етаблира на американскиот пазар.
 Приватен живот 
 Навики 
Делон бил познат по тоа што често зборувал за себе во трето лице.

 Врски и семејство 
На 20 март 1959 година, Делон се свршил со актерката Роми Шнајдер, која ја запознал кога глумеле заедно во филмот „Кристина“ (1958). По нивниот прв заеднички филм, двојката станала иконска. Шнајдер, веќе многу призната ѕвезда, и Делон, талент во подем, биле наклонети со прекари величествените љубовници, вечните свршеници, страшните љубовници, поради нивната страсна и бурна врска, која била предмет на интензивно медиумско испитување, а папараците неуморно ги следеле. Семејството на Шнајдер останало против нивната врска, додавајќи дополнителни сложености на нивната романса. Во 1964 година, Делон и Шнајдер ја завршиле својата врска. По раскинувањето и во раниот период од неговиот брак, Делон се обидел да ја обнови својата врска со Шнајдер, напори кои продолжиле и во текот на следните години. Нивната љубовна приказна продолжила да ја плени публиката и го зацврстила нивниот статус како еден од најубавите парови во историјата на киното. Во 2009 година, Делон признал дека жали што не се оженил со Шнајдер, а во 2018 година ја нарекол љубовта на својот живот.

На 11 август 1962 година во Париз, германската пејачка Нико го родила својот син Ари Булоњ. Таа тврдела дека Ален Делон е татко на детето. Ари бил одгледан од родителите на Ален Делон, а подоцна бил посвоен. Делон никогаш не го признал своето татковство и одбил да се подложи на ДНК тест, иако Ари бил сметан за негов син од неговото семејство. Сепак, Делон признал дека имал врска со Нико во времето на зачнувањето.

Во 1963 година, Делон ја запознал младата разведена Франсин Кановас (родено име),  модел позната професионално како Натали Бартелеми.  Тој бил вмешан и во афера со Мариса Мел и пред и по јавното објавување на неговата свршувачка со Бартелеми за време на прес-конференција. Оваа врска продолжила дури и по неговиот брак во 1964 година и траела до 1965 година. На 13 август 1964 година, тој се оженил со Бартелеми поради нејзината бременост, а потоа таа го зела името Натали Делон. Нивниот син, Антони Делон, нејзиното второ дете, е роден на 30 септември 1964 година. Натали подоцна открила дека љубовта на Делон кон Роми Шнајдер останала постојано присутна во нивната врска. Во 1964-1965 година, врските на Делон вклучувале и афери со Ан-Маргарет и Лана Вуд. Во октомври 1964 година, Делон ја запознал Ратна Сари Деви на Олимписките игри во Токио, и двајцата започнале врска. Тие останале блиски во следните години, вклучувајќи ја и средбата во Париз во 1967 година. Во 1967 година, Делон поднел барање за развод.  Двојката се развела на 14 февруари 1969 година.

Во август 1968 година, Делон ја запознал француската актерка Миреи Дарк и ја замолил да се појави со него во филм. Тие започнале врска која траела до 1982 година. Подоцна имал кратки врски со актерките Ан Паријо, како и со Катерина Блејни, поранешната сопруга на Дидие Пирони.

Во 1987 година, Делон ја запозна холандската манекенка Розали Ван Бремен на снимањето на музичкото видео за неговата песна „Comme au cinéma“ и започнаа врска. Тие имале две деца: Анушка Делон (25 ноември 1990 година) и Ален-Фабиен Делон (18 март 1994 година).  Врската завршила во 2001 година.

 Наводи 

Надворешни врски

 Службено мрежно место


Категорија:Француски глумци
Категорија:Офицери на Легијата на честа