Манфред Ворнер

Манфред Херман Ворнер (24 септември 1934 година, Штутгарт – 13 август 1994 година, Брисел) бил германски политичар и дипломат. Работел како министер за одбрана на Западна Германија помеѓу 1982 и 1988 година. Потоа служел како седми генерален секретар на НАТО од 1988 до 1994 година. За време на неговиот мандат како Генерален секретар се случи крајот на Студената војна и германското обединување. Додека служел на таа функција, му бил дијагностициран рак, но и покрај неговата болест, продолжил да работи до неговите последни денови.

 Животопис 
Тој израснал во домот на својот дедо во Штутгарт-Бад Канштат и таму учел во гимназијата Јоханес-Кеплер. Тој бил во брак со Елфи Ворнер, која поддржала неколку хуманитарни агенции поврзани со германската армија, а која починала од тумор на 4 јули 2006 година.

По дипломирањето во 1953 година студирал право во Хајделберг, Париз и Минхен. Тој ги завршил студиите во 1957 со првиот и 1961, вториот дел. Потоа работел за администрација на Баден-Виртемберг. Тој бил окружен претставник за Оринген до 1962 година, за Баден-Виртемберг Ландтаг до 1965 година и округот Гепинген. Ворнер бил авионски пилот и резервен офицер на Луфтвафе.

 Политичка кариера 
Ворнер бил член на германската ЦДУ и бил избран во германскиот парламент, кој го претставувал Гепинген.

На 4 октомври 1982 година бил назначен за федерален министер за одбрана во владата на Хелмут Кол. Ворнер одиграл важна улога во одбраната на одлуката на НАТО за распоредување балистички проектили IRBM со среден дострел, по разговорите за намалување на оружјето со Советскиот Сојуз, за да се преиначи советското распоредување на балистичките проектили IRBM од своите SS-20 од претходните години.

Во 1983 година, Ворнер се соочил со критики поради скандалот околу германскиот генерал Гинтер Кизелинг. Германската воена тајна служба го обвинила Кизелинг дека е хомосексуалец - ова подоцна било откриено како случај на погрешен идентитет - и Ворнер наредил предвремено пензионирање на Кизелинг, бидејќи хомосексуалноста во тоа време се сметала за безбедносен ризик. Кизелинг инсистирал на дисциплинска постапка, и на крајот го постигнал своето враќање. Ворнер ја прифатил политичката одговорност за аферата и на 18 мај 1984 година ја понудил својата оставка, која сепак била одбиена од германскиот канцелар Хелмут Кол.

 Личен живот 
мини|Сопругата на Ворнер покрај неговиот споменик во Саут Парк, Софија, Бугарија|лево
Во декември 1972 година Ворнер се оженил со Ана-Марија Цезар. Од 1982 до неговата смрт бил во брак со Елфи Ворнер, со моминско презиме Реинш (1941-2006).

 Манфред Ворнер Медал 
Од 1996 година Министерството за одбрана го доделило медалот Манфред Ворнер на годишно ниво за да им оддаде чест на јавните личности, кои направиле „специјална заслужна услуга за мир и слобода во Европа".

 Наводи 

Категорија:Родени во 1934 година
Категорија:Починати во 1994 година
Категорија:Луѓе од Штутгарт
Категорија:Генерални секретари на НАТО
Категорија:Носители на Големиот крст од I класа на Орденот за заслуги за СР Германија