Демин

Демин () — град во округот Мекленбуршка Езерска Област, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Порано бил административно седиште на поранешниот истоимен округ, а моментално е административно седиште на општинската заедница Демин-Ланд, иако самиот град не е член на истата. Градот се наоѓа на реките Пене, Толензе и Требел, кои создаваат круг околу градот.

 Историја 
 Име 

Името најверојатно потекнува од словенскиот поим timänie („мочуришна област“). Друго можно потекло за името може да биде од старополапскиот збор „чад“ (dym; множина: dyminy), однесувајќи се на чистењето на земјата преку палење на шумите за да се направи простор за населбите. Во 1075, Адам од Бремен известил за борба за замокот кај Димине (Dimine). Низ историјата, името се менувало, а изворите го запишувале како Димине (Dymine) и Димин (Dimin), латински како Диминиум (Dyminium), на крајот како Демин (Demmyn) и од 1320 градот е познат под денешното име и со денешниот начин на пишување (Demmin).

Постојат и легенди за името, но без никакви историски основи: две принцези изградиле замок наречен Хаус Демин (Haus Demmin) и си ветиле меѓу себе (на долногермански јазик, кој се говорел во Демин) Dat Hus is din und min („Таа куќа е твоја и моја“). Така името на замокот и на градот е извлечено од таа реченица.Temme, Jodocus Donatus Hubertus. 1840. Die Volkssagen von Pommern und Rügen. Berlin: Nicolaische Buchhandlung, стр. 171.Ferrand, Eduard. 1845. "Norddeutsche Volkssagen." In Arthur Müller, Moderne Reliquien, vol. 2, pp. 329–360. Berlin: Adolf Gumprecht, p. 351.Schmidt, Th. 1865. Die Bedeutung der pommerischen Städtenamen: Jubelschrift zur fünf- und zwanzigjährigen Stiftungsfeier der Friedrich-Wilhelms-Schule in Stettin. Stettin: A. Rast, p. 9.Grässe, Johann Georg Theodor. 1871. Sagenbuch des preussischen Staats, vol. 2. Glogan: Verlag von Carl Flemming, p. 466.Knoop, D. 1891. "Allerhand Scherz, Neckereien, Reime und Erzählungen über pommersche Orte und ihre Bewohner." Baltische Studien 41: 99–203, p. 121.Eichblatt, Hermann: Sagen, Volksglaube und Bräuche aus Demmin und Umgebung. Demmin 1925, chapter 1.

 Праисторија 

Од 5500-4900 п.н.е., неолитската култура се раширила од исток и од областа на реката ОдраSchuldt, Ewald (Hg.): Bodendenkmalpflege in Mecklenburg. Jahrbuch 1969, Berlin, Deutscher Verlag der Wissenschaften 1970 pp. 321 источно од Демин. Големиот долемн близу УпостGreat Dolmen near Upost е сметан за најголемиот долмен на истокот.Schuldt, pp. 321 Во близина на градот се наоѓаат 119 мегалитски објекти.Sprockhoff, Ernst: Atlas der Megalithgräber Deutschlands Teil 2: Mecklenburg - Brandenburg - Pommern (1967) ISBN 978-3-7749-0743-0 Од нив, 56 се делумно зачувани. Поголемиот дел од овие објекти се 37 долмени. Фактот дека постојат шест зачувани долмени, го прави Демин и неговата околина еден од оние региони во кои изградбата на вакви објекти имала корени. Подоцнежниот период е карактеристичен со 12 зачувани могили. Од околу 1800 п.н.е. па натму започнува доселувањето на Германите во областа.

 Саксонски војни 

мини|лево|220п|Дел од одбранбениот ѕид на словенскиот замок

Словенските населби на Велетите во шумите околу Демин потекнуваат околу  век. Во 789,Einhard: The Life of Charlemagne; ISBN 0-472-06035-X во текот на Саксонските војни, Карло Велики ги повел неговите трупи до реката Пене, против Велетите кои биле сојузници на Сасите. Драговит, крал на Велетите, чиј замок, civitas DragowitiAspekte der Nationenbildung im Mittelalter: Ergebnisse der Marburger Rundgespräche 1972-1975. Pages 206ff. ISBN 3-7995-6101-3Stolle, Wilhelm Carl: Beschreibung und Geschichte der Hauptstadt Demmin. Greifswald 1772, стр. 481. кој најверојатно се наоѓал во Демин, се предал на Карло Велики и се заколнал на верност. Областа била многу подобна за населба и била важна поради нејзината местоположба на устие на реки и трговски патишта. Во текот на борбата помеѓу Велетите и Франките, бил изграден граничен замок од Љутичите на почетокот на  век.Barthold, Friedrich Wilhelm: Geschichte der deutschen Städte und des deutschen Bürgerthums, Volumes 1-2; ISBN 1-149-26202-8 Тој замок подоцна бил наречен „Хаус Демин“ (Haus Demmin). Ги контролирал источните делови на словенската земја, територија која се протегала до Гистров на запад. Нивен главен замок бил Тетеров.

 Среден век 

Демин бил упориште на западнословенските племиња во текот на средниот век. Поради неговото стратешко значење биле изградени бургови (и често напаѓани и уништувани). Саксонската армија неуспешно ја опколила населбата во текот на Северните крстоносни походи во 1147. Сепак, воените конфликти со нивните соседи и навлегувањето на трупи од Германија и Данска ја уништила земјата. Била повторно населена од Германци и Фламанци во периодот - век. Областа била поделена помеѓу Мекленбург и Померанија, а Демин на померанска страна станал резиденција на померанските војводи.

 Ново време 

мини|десно|250п|Карта на „Хаус Демин“ (Haus Demin), 1758
мини|десно|250п|Црква Св. Вартоломеј

Како многу померански поседи надвор со исклучок на поголемите крајбрежни ханзеатски градови, карактерот на Демин и неговата околина останале рурални и главно земјоделски до денес, иако Демин бил член на Ханзата поради реките (реката Пене) кои го поврзуваат со балтичкиот брег.

Во текот на Триесетгодишната војна, Демин бил окупиран од царските сили од 1627 до 1630, и потоа од шведските сили.

Во Вајмарската Република, Демин бил упориште на националистичките организации Германската национална народна партија и Шталхелм. Дури и пред 1933 постоеле бојкоти на еврејските дуќани, поради што поголемиот дел од Евреите заминале и синагогата била продадена во јуни 1938 на претпријатие за мебел, поради што објектот е зачуван и денес. На 11 ноември 1938, илјадници се собрале на плоштадот за антисемитски демонстрации.Artikel Demmin in: Irene Diekmann (Hg.), Wegweiser durch das jüdische Mecklenburg-Vorpommern, Potsdam 1998, S. 99 ff, bes. S. 111 f На последните слободни национални избори за Рајхстагот на 5 март 1933, националсоцијалистичката партија освоиле 53,7 проценти од гласовите во Демин.Thomas Schreck:  Echt deutsch und antional - Die vorpommersche Kleinstadt Demmin im Jahr 1933, in: Zeitgeschichte regional 4/4 (2000), S. 14-23

Во текот на Втората светска војна, Полјаци, Руси, како и воени заробеници од Франција и Белгија, биле користени како принудна работна сила во градот.

Германските трупи ги уништиле мостовите преку Пене кога се повлекувале од Демин во текот на Втората светска војна. Со ова, напредокот на советската Црвена армија бил забавен и тие пристигнале во Демин на 30 април 1945. Во текот на ноќта и следното утро, Демин бил предаден на Црвената армија главно без отпор, слично на другите градови како Грајфсвалд. Силувањата, грабежите и убиствата извршени од војниците на Црвената армија предизвикале масовни самоубиства на стотици луѓе и скоро целосно бил запален стариот дел на градот.Buske, Norbert (Hg.): Das Kriegsende in Demmin 1945. Berichte Erinnerungen Dokumente (Landeszentrale für politische Bildung Mecklenburg-Vorpommern. Landeskundliche Hefte), Schwerin 1995, германски (The End of the War in Demmin 1945 - Reports, Reminiscences, Documents). ISBN 3-931185-04-4.

 Грб 

Грбот на Демин прикажува:

 црвена тврдина со три отворени порти, која ја претставува историјата на градот како резиденција на померанските принцови
 две кули со сребрени лилии на врвовите, кои ги прикажуваат цвеќињата во градот кои се користеле во  век
 во средина сребрен штит, кој прикажува црвен грифон како хералдичко животно на Померанија
 на врвот на штитот е крунисан син шлем со зелени пердуви

 Познати луѓе 

 Јоахим Литкеман (1608–1655) — проповедник и писател
 Хајнрих Карл фон Шимелман (1724–1782) — трговец и политичар
 Јулиус Фридрих Конхајм (1839–1884) — патолог
 Вили Шулц-Демин (1892–1974) — сликар
 Ханс-Адолф Асбах (1904–1976) — политичар
 Вили Лач (1905–1997) — педолог
 Паул фон Малтцан (р. 1945) — дипломат

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Официјална страница 
 Официјална страница на Архивот 

Категорија:Мекленбуршка Езерска Област (округ)
Категорија:Ханза
Категорија:Западна Померанија
Категорија:Померанија (покраина)
Категорија:Населени места основани во 13 век