Кончести сулфурни бактерии

Кончестите сулфурни бактерии го образуваат редот Thiotrichales кој припаѓа на групата протеобактерии. Ова е една многу разнообразна група на грамнегативни бактерии која опфаќа претставници со најразлични клеточни форми, екологија и метаболизам. Важна одлика на многу видови е можноста да ги оксидираат неорганските сулфурни соединенија за добивање енергија, а да го користат јаглерод диоксидот како извор на јаглерод. Тие се хемолитотрофи од групата на сулфур-редуцирачки бактерии. Во рамките на овој ред припаѓа и најголемата позната бактерија — Thiomargarita namibiensis.

 Одлики 

Ова се претежно аеробни, зависни од кислород бактерии, од кои некои толерираат средини со ниско количество на кислород, т.е. тие се микроаеробни. Многу видови образуваат филаменти од единечни клетки. Познат пример е бактеријата Beggiatoa alba. Преку извиткување и извивање на филаментите, оваа бактерија формира мрежа (бели килими) која може да прекрие голем дел од езерското дно. Други видови, како Thiotrix, образуваат розети. Постојат и кокоидни и стапчевидни клетки, како што се видовите од фамилијата Piscirickettsiaceae. Некои видови се движат со помош на камшичиња, додека други можат да се лизгаат без камшичиња.

 Екологија 

Повеќето претставници од овој ред ја добиваат својата енергија со оксидирање на сулфурните соединенија, како на пример сулфидот (S2-), елементарниот сулфур и сулфурводородот. Тие се вбројуваат меѓу т.н. безбојни сулфурни бактерии. "Безбојни" се однесува на отсуството на фотопигменти, што значи дека овие бактерии не се способни да вршат фотосинтеза. Оваа одлика ги разликува од фотоавтотрофните сулфурни бактерии, како на пример пурпурните бактерии, со видовите како Chromatium и Thiocapsa. Во групата на безбојни сулфурни бактерии постојат и филаментозни форми, како на пример Thiotrix и Beggiatoa. Бидејќи сулфурните бактерии ги користат сулфурните соединенија како електронски дарители во својот метаболизам, тие припаѓаат во групата на литотрофни или хемолитотрофни бактерии (од грчки lithos, "камен").

Некои видови на сулфур-редуцирачки Thiotrichales се облигатни хемолитоавтотрофи, што значи дека тие можат да користат само неоргански материи за добивање на енергија (сулфур) и изградба на своите клетки (јаглерод диоксид). Членовите на родот Thiomicrospira ги вклучуваат, на пример, облигатните хемолитотрофни бактерии кои беа изолирани од хидротермални извориGeorge M. Garrity: Bergey's manual of systematic bacteriology 2. Auflage. Исто, многу соеви од Beggiatoa се облигатни хемолитоавтотрофи. Други видови се факултативни хемолитоавтотрофи, што значи дека покрај неорганските материи, како извор на јаглерод можат да користат и органски соединенија. Многу соеви од Beggiatoa се вакви. Други пак соеви од истата бактерија се облигатно зависни од органски материи како извор на јаглерод, при што не се способни да користат неоргански соединенија.

Со истражување на метаболизмот на Beggiatoa alba, Сергеј Виноградски докажал за првпат дека некои бактерии се способни да го оксидираат сулфидот до сулфат. Ова довело до развиток на концептот на хемолитотрофија: одредени организми се способни да користат само неоргански материи, без да вршат фотосинтеза, за изградба на својот клеточен материјал и добивање енергија.

Трихомогените бактерии кои можат да го редуцираат сулфурот играат важна улога во сулфурниот циклус на Земјата. Мнозинството од нив можат да се најдат во водни станишта со неутрална pH вредност. Оваа одлика ги разликува од другата еколошки важна група на безбојни сулфурни бактерии кои произведуваат сулфурна киселина (H2SO4), поради што се прилагодени на средини со ниска pH вредност. Вакви се ацидофилните микроорганизми од родовите Thiobacillus и Acidithiobacillus. Исто така, одредени археи, како Sulfolobus се ацидофилни сулфурни бактерии. Трихомогените бактерии кои можат да го редуцираат сулфурот живеат во водни станишта кои се богат со сулфурводород или тиосулфати, како слоевите од тиња во езерата и барите, канализациските води, сулфурните извори или морското дно.
Метилотрофните бактерии од овој ред се претставени со видовите од родот Methylophaga (од фамилијата Piscirickettsiaceae). Овие бактерии ги користат т.н. С1 единици за добивање на енергија и како јаглероден извор. С1-соединенијата се молекули во кои нема директни јаглерод-јаглерод врски, како на пример метанол, метиламин и диметиламин. Исто така, во овој ред има и неколку патогени видови. Francisella tularensis е причинител на туларемија. Оваа болест се јавува кај глодачите, но може да се пренесе и на луѓето. Piscirickettsia salmonis е патогена за одреден број риби, како што е атлантскиот лосос (Salmo salar) и сребрениот лосос (Oncorhynchus kisutch).

 Систематика 

Фамилиите и родовите од овој ред сеJ.P. Euzéby: List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature – Ordnung Thiotrichales  (Stand November 2008):

 Francisellaceae Sjöstedt 2005
 Francisella Dorofe'ev 1947
 Piscirickettsiaceae Fryer and Lannan 2005
 Cycloclasticus Dyksterhouse et al. 1995
 Hydrogenovibrio Nishihara et al. 1991
 Methylophaga Janvier et al. 1985
 Piscirickettsia Fryer et al. 1992
 Sulfurivirga Takai et al. 2006
 Thioalkalimicrobium Sorokin et al. 2001
 Thiomicrospira Kuenen and Veldkamp 1972
 Thiotrichaceae Garrity et al. 2005
 Achromatium Schewiakoff 1893
 Beggiatoa Trevisan 1842
 Leucothrix Oersted 1844
 Thiobacterium (ex Janke 1924) La Riviere and Kuenen 1989
 Thiomargarita Schulz et al. 1999
 Thioploca Lauterborn 1907
 Thiospira Visloukh 1914
 Thiothrix Winogradsky 1888

 Наводи 

Категорија:Бактерии