Аматово

Аматово  (, Аспрос; до 1928 г. Αμάτοβο(ν), Аматово(н)Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Αμάτοβον -- Άσπρος) — село во Кукушко Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 575 жители (2021). Сè до Балканските војни било населено исклучиво со Македонци.

 Географија 
Селото се наоѓа левиот брег на Вардар, 13 км јужно од градот Ругуновец, 25 км југозападно од Кукуш и 43 км северозападно од Солун. Крај него е речиси пресушеното Аматовско Езеро.

 Историја 
На 1,5 км северно од селото е откриена могила со населба од бронзеното време. На 300 м северно од неа има трапезовидна хумка со наоди од животот на ова место во истиот период. Во 1987 г. двете места се прогласени за заштитени историски споменици. Во 1994 г. заштитното подрачје е проширено.

 Во Отоманското Царство 
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Хаматово (Hamatovo) било село во Авретхисарската (Кукушка) каза со 40 домаќинства и 194 Македонци.„Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995. стр. 162-163 Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото имало 115 жители кои по грешка ги запишал како Турци Во овој период Боривое Милоевиќ во селото исправно завел 30 македонски куќи.

По Илинденското востание во 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија.Христо Силянов. „Освободителните борби на Македония“, том II, София, 1993, стр. 126. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев во 1905 г. во Аматово (Amatovo) има 280 Македонци, сите под егзархијата.Brancoff, D.M. "La Macedoine et sa Population Chretienne". Paris, 1905, pр. 98-99.

Во црквата „Св. Јован Богослов“ има икони на мајсторите Зисис Папаконстантину и Димитар Вангелов.

 Во Грција 
По Балканските војни во 1913 г. Аматово е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога неговото население броело 154 жители. На почетокот на Првата светска војна селото силно настрадало од грчките власти и во 1914 г. македонското население било принудено да се исели во Бугарија. На негово место се доселени низа грчки семејства од странство, така што во 1920 г. Аматово имало 76 жители. Во 1924 г. во селото се сместени 753 грчки колонисти од Бјала (Источна Румелија) во БугаријаПортал на Општина Бјала   и од други места. Во 1928 г. селото е преименувано во Аспрос, што значи „бел“. Според пописот од 1928 г. селото било наполно дојденско, со вкупно 621 жител (175 семејства).

Во 1940 г. населението пораснало на 895 жители и продолжило да се зголемува. Во 1951 г. се попишани 924, а во 1961 г. — 1.050 жители. Во 1971 г. опаднало на 814 жители, но во 1981 г. се зголемило на 958 лица. Во 1991 г. населението изнесувало 953 жители, кои во 2001 г. паднале на 912, а во 2011 г. на 774 лица.

 Население 

 Стопанство 
Аматово важи за мошне богато село бидејќи е сместено во поле, со наводнувано земјиште. Се произведува доста жито, памук, тутун и бостан, а застапено е и краварството.

 Личности 
 Петар Карајков (?–1944) — курир и четник на војводите Апостол Петков и Иван Карасулијата; живеел во Ругуновец и починал од природна смртБабев, Иван, „Македонска голгота – Спомени и изповеди от Ениджевардарско“, ТАНГРА ТанНакРа ИК, София 2009 г., стр. 565

 Поврзано 
 Црква „Св. Јован Богослов“
 Солунско Поле

 Наводи 

Категорија:Пајонија (општина)