Ошин

Ошин (, Архангелос; до 1925 година: Όσσιανη, Осјани;Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Όσσιανη -- Αρχάγγελος мегленоромански: Ossiani; ) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.

 Географија и местоположба 

Селото се наоѓа југозападно од градот Гевгелија и југоисточно од Ноти, на северните падини на планината Пајак, на надморска височина од 820 метри.

Сместено е на 33 километри североисточно од Капињани. На северозапад од Ошин е планината Кожуф, а на југ е врвот Козјак. На исток се наоѓа големото влашко село Љумница.

 Историја 

Археолошките ископувања во 1973 година откриле некропола од доцноримската епоха. Византиските автори пишувале за село Хостјани или Хостјанес (Χώστιανη, Χώστιανες).

Селото отсекогаш било населено со Власи од етничката група позната како Пајакашки Власи и до денеска нема претрпено никакви етнички измени.

Кон крајот на  век, Ошин е едно од големите влашки (мегленовлашки) села во областа Меглен. Според традицијата било основано од жителите на седум села.

Во Ошин започнала да пушта корени романската пропаганда и Власите од селото започнале да се афирмираат како такви и да се откажуваат од грчката пропаганда. Во селото во периодот 1895-1896 година бил основан комитет на ВМОРО„Борбите в Македония - Спомени на отец Герасим, Георги Райков, Дельо Марковски, Илия Докторов, Васил Драгомиров“, Борис Йорданов Николов, ИК „Звезди“, 2005 г., стр. 53, ISBN 9549514560 и селаните ја потпомагале четата на Иван Карасулијата, заради кој во 1905 година 20 души од селото биле осудени на различни затворски казни.Драгомиров, Васил. Спомени, во: Борбите в Македония, Звезди, София, 2005, стр. 176. Во 1905 година, грчките андарти го нападнале Ошинскиот манастир и го убиле игуменот.Силянов, Христо. „Освободителните борби на Македония“, том II, стр.264. Игумен на манастирот станал грчкиот офицер Михаил Анагностакос.Силянов, Христо. Освободителните борби на Македония, том II, стр. 142.

Во 1925 година, селото било преименувано во Архангелос (Αρχάγγελος), според името на светецот на Ошинскиот манастир кој се наоѓа во непосредна близина.

 Стопанство 

Главно занимање на жителите е сточарството поради просторните пасишта со кои располага селото, како и земјоделството. Тука, многу успева компирот, но и костенот, оревот, црешата и јаболкото, кои сè се одгледуваат и даваат мошне високи приноси.

Во последно време, во селото се развива и туризмот.

 Население 

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Ошин живееле 1.500 Власи христијани.Васил К’нчов. Македонија. Етнографија и статистика, Софија, 1900, стр. 152. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ошани имало 1.260 Власи и работело влашко училиште.Brancoff, D.M. La Macédoine et sa Population Chrétienne, Paris, 1905, pp. 194-195.

Во 1920 година, Ошин е посочено со 200 влашки куќи.Милојевић, Боровоје. Јужна Македонија - Антропогеографска, Београд 1920. Цитирано по: Λιθοξόου, Δημήτρης. Πληθυσμός και οικισμοί της περιοχής Γιανιτσών 1886 – 1927 (διοικητικά όρια 1911) 

Во пописот од 1913 година било забележано со 1.219 жители. Во текот на Првата светска војна, поради близината на воените дејства, селото настрадало, а неговите жители биле интернирани во внатрешноста на Бугарија од страна на бугарските власти. Дел од жителите не се вратиле ниту по завршувањето на војната, поради што во 1920 година селото било забележано само со 826 жители. Во 1925 година, околу 85 семејства заминале за Романија, кои биле сместени во Добруџа. Поради поголем број на иселени семејства, Ошин во 1928 година имало само 786 жители (во овој број биле пресметани и војниците од стационираната чета на грчката погранична војска), а во 1940 година Ошин имало 980 жители. Селото не настрадало во Граѓанската војна, поради што и не дошло до осетно намалување на неговото население. Во 1951 година биле забележани 879, во 1961 година 840, во 1971 година 764, во 1981 година 709, а во 1991 година 666 жители.

Ошин е најголемото мегленовлашко село. Според извештај од 1993 година, селото е чисто влашко и влашкиот јазик се говори одлично.Riki Van Boeschoten. "Usage des langues minoritaires dans les départements de Florina et d’Aridea (Macédoine)"

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 686 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 623 жители.

 Самоуправа и политика 

мини|десно|300п|Поглед на Ошинскиот манастир

Од 1919 година, селото станало самостојна општина во Мегленската околија, чиј атар опфаќал површина од 66 квадратни километри. Во 1928 година, кон селото бил присоединет и Ошинскиот манастир „Св. Архангел Михаил“. Во 1956 година, кон Ошин било припоено и земјиште од поранешното село Лесково. Во 1997 година, општината Ошин била припоена кон поранешната општина Капињани.Περίκλεια. Во 2011 година, општината Капињани станала дел од поголемата општина Меглен.

Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Ошин, во кој е единственото село.

 Општествени установи 

 Полициска станица

 Културни и природни знаменитости 
Цркви
 Црква „Св. Никола“ — главна селска црква од 1836 г., живописана во 1842 г. од крушевските мајстори Атанас и Наум

Манастири
 Ошински манастир („Св. Архангел Михаил“) од 1843 г., северно од Ошин и знаменитост на селото

 Редовни настани 

 6 септември — голем панаѓур во Ошинскиот манастир

 Наводи 

Категорија:Меглен
Категорија:Пајак (планина)