Историја на Исланд

Првите народи кои го населиле островот Исланд биле Норвежаните во 9 век. Веќе во 930 бил организиран првиот парламент (Алтинг), најстар во континуитет на светот. Во 14 век земјата паднала под власт на Данска, која дури во 1918 година му ја признала на Исланд независноста, иако формално сè  уште под данската круна. Во 1944 година била прогласена Република. За време на Втората светска војна, САД и Велика Британија ја окупирале земјата, иако Исланд уште од почетокот бил на страната на сојузниците. Во 1956 г. Исланд побарал од САД да ги евакуираат своите трупи. Откако во 1972 година Исланд ја проширил зоната на територијалните води од 5,5 на 370 km, избувна „рибарска војна“ со Велика Британија, која завршила во 1976, по признавањето на Лондон на новите граници.

 Праисторија и геолошко формирање 
лево|мини|Средноатлантски гребен и соседните тектонски плочи. Вулканите се означени со црвена боја.
Исланд е релативно млад остров од геолошка гледна точка, формиран пред околу 20 милиони години преку вулканска активност на Средноатлантскиот Гребен, каде се судираат Евроазиската и Северноамериканската тектонска плоча. Островот е геолошки активен, со чести ерупции, ледници и геотермални извори, што влијаело на начинот на кој луѓето подоцна се населувале и живееле.

Пред доаѓањето на луѓето, Исланд бил ненаселен, без домородни народи. Археолошките докази покажуваат дека островот бил покриен со шуми од бреза и други растенија, но без поголеми копнени животни. Оваа изолација го направила Исланд уникатен во споредба со другите европски региони.

 Населување (870–930 година) 
Исланд официјално бил населен во втората половина на 9 век, иако постојат индикации за повремено присуство на луѓе пред тоа.

Пред доаѓањето на Нордијците, се верува дека ирски монаси, познати како Папар, привремено живееле на Исланд во 8 век. Овие монаси барале изолација за молитва и медитација. Тие не оставиле трајни населби, а доказите за нивното присуство се главно анегдотски, споменати во подоцнежни извори како Íslendingabók (Книга на Исланѓаните).

Првото трајно населување се припишува на Нордијците, главно од Норвешка, околу 870 година. Според традицијата, првиот постојан доселеник бил Инголфур Арнарсон, кој се населил во Рејкјавик. Ова е документирано во Landnámabók (Книга на населувањето), која детално ги опишува имињата и потеклото на првите доселеници.

Во тоа време, кралот Харалд I (Харалд Убавиот) ја консолидирал власта во Норвешка, што довело до незадоволство меѓу локалните водачи. Многумина побегнале на Исланд за да избегнат централизираната власт. Иако суров, Исланд нудел слободна земја за земјоделство и сточарство, што привлекло доселеници. Покрај Нордијците, многу доселеници од нордиските колони во Ирска, Шкотска и Островите Фаро донеле келтски робови, сопруги и слуги, што довело до мешавина на нордиска и келтска култура.

 Ерата на Комонвелтот (930–1262) 
Овој период, познат како Þjóðveldisöld (Ера на Комонвелтот), е златно доба во исландската историја, обележано со формирањето на уникатен политички систем и процут на културата.

Во 930 година, Исланѓаните го основале Алтинг (Alþingi), еден од првите парламенти во светот, во Тингвелир (Þingvellir), геолошки и симболично значајно место. Алтинг бил годишен собир каде локалните водачи (goðar) донесувале закони, решавале спорови и одржувале социјална кохезија. Системот немал централизирана власт или крал; наместо тоа, бил базиран на консензус меѓу локалните водачи. Законите биле пренесувани усно од страна на Lögsögumaður (говорник на законот).

Општеството било хиерархиски, со слободни луѓе (bændur), робови (þrælar) и локални водачи (goðar). Робовите, често од келтско потекло, биле ослободувани со текот на времето, што довело до хомогено општество. Економијата се базирала на земјоделство, риболов и трговија со Норвешка и други нордиски региони.

 Прифаќање на христијанството (1000) 
Околу 1000 година, Исланд го прифатил христијанството како официјална религија, главно поради притисок од норвешкиот крал Олаф Тригвасон. Ова било мирна транзиција, одлучена на Алтинг, каде паганските практики биле дозволени приватно за да се избегне конфликт.

Христијанизацијата довела до изградба на цркви и манастири, а со тоа и до зголемена писменост.

 Погледни 
 Инголфур Арнарсон
 Ланднаама