Радован Павловски

Радован Павловски (Ниш, 23 ноември 1937 — Скопје, 22 февруари 2022) — македонски поет, есеист, патописец и публицист.

Животопис
Павловски потекнува од гостиварското село Железна Река. Студирал право и книжевност на Универзитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје. Живеел и творел во Загреб, СР Хрватска (1964-1982), во Белград, СР Србија (1982 - 1985), а во 1985 година се преселил во Скопје. Член е на Друштвото на писателите на МакедонијаМакедонски писатели, Друштво на писатели на Македонија, Скопје, 2004, стр. 188., на МАНУ и на Сојузите на писатели на Хрватска и на Србија. Од 1985 година, тој стапил во брак со македонската сликарка Јулијана Поповска - Павловска која починала во 2011 година. Павловски починал на 22 февруари 2022 година во Скопје.„Почина академик Радован Павловски, еден од најпреведуваните македонски поети во светот “. Мкд.мк. 23 февруари 2022.

 Творештво 
Павловски е автор е на книгите: Суша, свадба и селидби (поезија, 1961), Корабија (поезија, 1964), Високо пладне (поезија, 1966), Боемија на Природата (1969), Низ проѕирката на мечот (поезија, 1971), Сонце за кое змијата не знае (поезија, 1972), Пир (поезија, 1973), Зрна (поезија, 1975), Молњи (поезија, 1978), Стражи (поезија, 1980), Чума (поезија, 1984), Отклучување на патиштата (патопис, 1986), Клучеви (поезија, 1986), Марена (поезија, 1986), Избрани дела во три тома (1986), Темелник (поезија, 1988), Зрна, Молњи и Клучеви (трилогија, 1989), Бог на утрото (поезија, 1991), Што може поезијата (есеи, 1993), Вселенски деца (поезија за деца, 1993), Демократска џунгла (политички есеи, 1994), Јавач на звукот (поезија, 1995), Порака на поетот до сите поети на светот - Струшки вечери на поезијата (1995), Синот на Сонцето (поезија, 1999), На едно око (поезија, 2002), Се случува вечност (поезија, 2014).

Исто така, тој е автор на манифестите: Епското на гласање (соавтор, 1960) и Манифест на Поетска Република Железна Река (1990).

За своето творештво, Павловски е добитник на наградите: „Браќа Миладиновци“, „11 Октомври“, „Кочо Рацин“, „Повелба на печалбарите“, „Гоцева повелба“, „Ацо Шопов“,Лилјана Грџо Дамовска, „Македонија е тест на цивилизацијата“, Дневник, година XIX, број 5691, петок, 13 февруари 2015, стр. 19. на странските награди: „Младост“, „Златна струна“, „24 Дисова пролет“, „Ристо Ратковиќ“, стихозбирката „Зрна“ е прогласена за најдобра книга од Југословенската радио телевизија (ЈРТ, 1975), ракописот „Пир“ е награден за неговите високи уметнички вредности (Хрватска, 1972). Добитник е на светското признание за животно дело АБН-САД (1998), во Тринаесеттата едиција на меѓународното издание „Кој е кој меѓу интелектуалците“ (1999) на Меѓународниот биографски центар (Кембриџ, Англија) се објавени неговата биографија и библиографија.

Посебни поетски книги му се објавени на повеќе јазици: англиски (две), француски, шведски, руски, чешки, романски, турски (три), српски (десет), словенечки и албански јазик. Неговата поезија е застапена во голем број антологии на македонската поезија.

Значење и влијание
 „Принцот на метафората“ — краток расказ на македонската писателка Оливера Ќорвезироска од 2021 година.Оливера Ќорвезироска, Престапни години (прозен календар). Скопје: Бегемот, 2021, стр. 391-392.

 Наводи 

Категорија:Луѓе од Ниш
Категорија:Луѓе со потекло од Железна Река
Категорија:Македонски есеисти
Категорија:Македонски поети
Категорија:Македонски патописци
Категорија:Македонски академици
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:Југословенски академици
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Добитници на наградата „Браќа Миладиновци“
Категорија:Добитници на наградата „Ацо Шопов“
Категорија:Апсолвенти на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“