Чајник

Чајник е сад кој се користи за натопување на чајни листови во врела вода. Чајот може да биде во чајна кесичка или рефус, во кој случај е потребна чајна цедка за да се задржат листовите при точење на чајот. Чајниците од горната страна имаат отвор со поклопец, низ кој се става вода, рачка за држење, и одводна цевка низ кој се служи чајот. Некои чајници имаат и вградени цедки во нивната внатрешност. Поклопецот има мало дупче кое пропушта воздух, и така не ѝ дава на цевката да подистура при служење на чајот. Во денешно време се корсити и навлака за чајник за да се подобри натопувањето и за да се одржи топлината на чајникот кој инаку би се оладил. Љубителите на чајот најпрвин го загреваат чајникот плакнејќи го со врела вода, а потоа потполно го исцедуваат и почнуваат со подготовка на чајот.

 Историја на чајникот 
Чајникот веројатно води потекло од керамичките котлиња и стомни кои се правеле од бронза и други материјали и како такви биле одлика на кинескиот културен живот со илјадници години.
Најстариот сочуван чајник денес се чува во Флегстафова музеј-куќа на чаен прибор. Овој чајник датира од 1513 и му е препишан на Гонгчун Collecting teapots Leah Rousmaniere ISBN 0-375-72045-6

Од крајот на XVII век, чајот се извезувал од Кина во Европа како дел од трговијата со егзотични зачини и луксузни стоки. Бродовите кои го носеле чајот со себе носеле и порцелански чајници. Најголемиот дел од овие чајници биле насликани со сино-бела подглазура.
Процеланот бил отпорен на морска вода без да се оштети, па затоа чајниците се складирале под палуба, додека чајот бил поставен горе, на суво.Teapots Paul Tippett ISBN 0-8212-2269-4

Пиењето на чај во Европа најпрвин било активност на високите класи бидејќи чајот бил многу скап. Порцеланските чајници биле особено ценети бидејќи во тоа време во Европа не се произведувал процелан. Дури во 1765 г. Вилијам Кукворти пронашол начин за правење на порцелан и отворил работилница во Плимут, Англија за производство на чајници слични на кинеските. Кога европските грнчарии почнале да прават свој чаен прибор, тие сфатливо се инспирирале од кинеските мотиви.

 Отоманска Македонија 
мини|Чајник и ѓезве во скопска староградска одаја - Музеј на Старата скопска чаршија
Чајникот служел за подготвување и чување свежо направен чај, што впрочем е и основната намена на чајникот. Видот на чајниците користени во Македонија варирале, најчесто биле метални со разни форми и декорации, од наједноставни користени од обичните луѓе, па се до богато декорирани од побогатите семејства во Македонија.  Цилиндричното тело на чајникот имало тркалезно рамно дно, а завршувало со потесен отвор на садот. Врз вертикално поткренатиот отвор се наоѓало тркалезно капаче, длабоко со повисока пупка во облик на печурка или топче. Капачето влегува озгора над отворот-устинката со што чајникот е добро затворен. Од едната страна на садот е поставена  рачка, а од другата цевката за истурање на течноста. Чајниците ги правеле казанџиите.„Бакарни садови во Македонија од османлискиот период“, Елизабета Конеска, стр. 94, Музеј на Македонија, Скопје, 2000 г. 

 Поврзано 

 Котел
 Самовар, руски метален сад кој зоврива вода 
 Јисјиншки чајник, посебен кинески глинен чајник
 Раселов чајник, скептичка аналогија за побивање на неоспорноста на верските тврдења, смислена од Бертранд Расел
 Кјусу, јапонски чајник со странична дршка

 Надворешни врски 
 Историја на чајниците  
 Музеј на чајници во Спарта, САД  

 Наводи 

Категорија:Метални садови
Категорија:Чаен прибор
Категорија:Чај
Категорија:Кинески пронајдоци
Категорија:Керамички садови