Марлен Дитрих

Марлен Дитрих (Marlene Dietrich; Берлин, 27 декември 1901 - Париз, 6 мај 1992) — германско - американска актерка , пејачка, и забавувачка. Родена е како Марија Магдалена Дитрих, а од 1912 го сменила името во Марлен, име што го добила со спојување на првите две имиња. Се смета за прва германска глумица која успеала во Холивуд. Била муза на режисерот Јозеф фон Штернберг.

За време на нејзината долготрајна кариера, Дитрих постојано се преобмислува себеси: започнала како пејачка во кабаре, хористка и филмска актерка во Берлин во текот 1920тите години за во наредната деценја да биде вистинска холивудска ѕвезда; потоа станала забавувачка на фронтовската линија за време на Втората светска војна и меѓународен сценски изведувач, за на крајот, конечно, да се претвори во култна икона на XX век.

Во 1920-тите во Берлин, Дитрих глумела во немите филмови. Нејзината изведба како Лола-Лола во Синиот Ангел (1930) ѝ донела интернационална слава и договор со студиото Парамонт Пикчрс. Дитрих била ѕвезда во холивудските филмови како на пример Мароко (1930), Шангај Експрес (1932) и Желба (1936). Таа успешно ја наметнала нејзината гламурозна личност и "егзотичен" изглед, и станала една од највисоко платените глумици на тоа време. Во текот на Втората светска војна, таа била забавувачка во САД од највисок ранг.

Дитрих била забележана за своите хуманитарни напори во текот на војната, згрижување германски и француски бегалци, обезбедување на финансиска поддршка, па дури и во застапување за нивното американско државјанство. За нејзината работа на подигнување на моралот на војниците на фронтот за време на војната, таа добила повеќе признанија од САД, Франција, Белгија и Израел. Иако по војната повремено снимала филмови, Дитрих поголемиот дел од времето во 1950-тите до 1970-тите години го поминала на турнеја низ светот како изведувачка во живо.

Американскиот филмски институт ја прогласил Дитрих за деветта најголема женска филмска ѕвезда на сите времиња.

Во 2002 година, таа посмртно станала почесен граѓанин на Берлин.

 Животопис 
мини|Родната куќа на Дитрих (Leberstraße 65), Берлин, Германија

 Детство 
Марлен Дитрих е родена на 27 декември 1901 во близина на Роте Инсел во Шенберг, денешна област на Берлин.Born as Maria Magdalena, not Marie Magdalene, according to Dietrich's biography by her daughter, Maria Riva (Riva 1993); however Dietrich's biography by Charlotte Chandler cites "Marie Magdalene" as her birth name (Chandler 2011, p. 12). Нејзината мајка, Вилхелмина Елизабета Џозефина (родена Фелсинг), била од богато берлинско семејството кое поседувало продавница за накит и фирма за изработка на часовници. Нејзиниот татко, Луис Ерик Ото Дитрих, бил полициски поручник. Дитрих имала една сестра, Елизабет, која била една година постара. Таткото на Дитрих починал во 1907 година. Неговиот најдобар пријател, Едуард фон Лош, аристократски прв поручник на гринадирите, се оженил со мајка ѝ во 1916 година, но тој набргу починал од повредите добиени за време на Првата светска војна. Фон Лош никогаш официјално не ги присвоил девојчињата, па презимето Дитрих никогаш не било фон Лош, како што понекогаш се тврдело."Marlene Dietrich (German-American actress and singer)" . Our Queer History.

Во семејството ја викале „Лена" и „Лене". На околу 11 годишна возраст, таа ги искомбинирала своите први две имиња за да го добие името „Марлен". Дитрих учела во женското училиште Аугуста-Викторија од 1907 до 1917 и дипломирала во школата Викторија-Луиза (денес Берлинска гимназија Гете-Вилмерсдорф) во 1918 година. Учела да свири виолина и како дете се интересирала за театар и поезија. Со повредата на рачниот зглоб ѝ се срушиле соништата да стане концертна виолинистка. Сепак, во 1922 година ја добила првата работа како виолинистка во оркестар за неми филмови во Берлинското кино каде по 4 недели добила отказ.
мини|Марлен Дитрих во Синиот анѓел (1930)

 Филмска кариера 

 Почетоци 
Нејзините најрани професионални настапи на сцена настапи биле со женското забавно кабаре на Гвидо Телшнер и ревиите на Рудолф Нелсон во Берлин. Во 1922 година, Дитрих се појавила на аудиција на драмската академија на Макс Рајнхарт но безуспешно. Сепак, таа наскоро започнала да работи во неговите театри, пеејќи и играјќи мали улоги во драмите. Отпрвин не привлекла посебно внимание. Нејзиното филмско деби било појавувањето во филмот Малиот Наполеон (1923).

Таа го сретнала нејзиниот иден сопруг, Рудолф Зибер, на снимањето на филмот Љубовна трагедија во 1923 година. Дитрих и Зибер стапиле во брак со граѓанска церемонија во Берлин на 17 мај 1923 година. Нејзиното единствено дете, ќерката Марија Елизабет Зибер, се родила на 13 декември 1924 година.

Дитрих продолжила да работи на сцена и на филм, како во Берлин така и во Виена, во текот на 1920-тите години. На сцената, играла најразлични улоги како во Пандорината кутија на Френк Ведекинд, Припитомувањето на итрицата и Сон на летната вечер на Вилијам Шекспир како и во Назад кон Метузалемот на Џорџ Бернард Шо. Во мјузиклиле и ревиите како оние во Бродвеј и Цвај Краватен, таа привлекла најмногу внимание. До крајот на 1920-тите години, Дитрих одиграла и улоги на екранот, вклучувајќи ги улогите во филмовите Кафе Електрик (1927), Бакнувам рака, мадам (1928) и Бродот на изгубените души (1929).

Во 1929 година, Дитрих се пробила глумејќи кабаретска пејачка во Синиот Ангел (1930), филм на Јозеф фон Штернберг.

 Успехот во САД 
Во 1930 година, благодарение на меѓународниот успех на Синиот Ангел и со поттик и промоција од страна на Јозеф фон Штернберг, кој веќе бил успешен во Холивуд, Дитрих се преселила во САД потпишувајќи договор со Парамонт Пикчрс. Студиото се обидувало да ја наметне Дитрих како германски одговор на шведската сензација на Метро-Голдвин-Мајер, Грета Гарбо. Штернберг ја поздравил со подароци, вклучително и зелен Ролс-Ројс Фантом II. Автомобилот подоцна се појавил и во нивниот прв американски филм Мароко."The Ex-Marlene Dietrich, Multiple Best in Show Winning 1930 Rolls-Royce Phantom". Bonhams.
мини|Гари Купер и Марлен Дитрих во Мароко.
Дитрих настапила во шест филмови режирани од фон Штернберг во Парамонт помеѓу 1930 и 1935. Штернберг работел ефикасно со Дитрих за да се создаде слика на гламурозна и мистериозна заводничка.Тој ја охрабрувал да ја намали телесната тежина и интензивно ја подучувал да биде глумица. Таа доброволно ги следела препораките за кои голем број други изведувачи давале отпор.See e.g. Thomson (1975), p. 587: "He was not an easy man to be directed by. Many actors—notably [Emil] Jannings and William Powell—reacted violently to him. Dietrich adored him, and trusted him...."
мини|Фотографија на Марлен Дитрих од насловната страна на списанието Њујорк Сандеј Њуз (1936)
Во Мароко (1930), Дитрих повторно била ангажирана како кабаретска пејачка. Филмот најдобро е запаметен по сцената во која таа ја изведува песната облечена во машка бела вратоврска и бакнува друга жена, што било провокативно за тоа време. За филмот Дитрих ја добила нејзината единствена номинација за Оскар.

По Мароко следел филмот Обесчестена (1931), голем успех со улогата на Дитрих како шпионка налик на Мата Хари. Шангај Експрес (1932), кој бил наречен од страна на критичарите „Гранд Хотел на тркала", бил еден од филмовите на Штернберг и на Дитрих со најголема заработувачка. Дитрих и Штернберг повторно соработувале во романтичната драма Русокосата Венера (1932). Дитрих работела без Штернберг за првпат во три години во романтичната драма Песна над песните (1933), играјќи наивна германска селанка, во режија на Рубен Мамулијан. Последните два филма на Дитрих и Штернберг, Црвената царица (1934) и Ѓаволот е жена (1935) биле нивни филмови со најниска заработувачка.

Штернберг е познат по неговата исклучителна вештина на осветлување и фотографирање на Дитрих до оптимален ефект. Негов потпис била употребата на светлото и сенката, вклучително и влијанието на светлината преку превез или спуштени ролетни (како на пример во Шангај Експрес). Ова во комбинација со скрупулозното внимание за поставеноста на сцена и костимите филмовите што тие ги снимиле заедно ги прави едни од највизуелните стилски филмови во кинематографската историја.See, for example, Thomson (1975). The entry for Dietrich: "With him [von Sternberg] Dietrich made seven masterpieces [i.e. Blue Angel in Germany and the six in Hollywood], films that are still breathtakingly modern, which have no superior for their sense of artificiality suffused with emotion and which visually combine decadence and austerity, tenderness and cruelty, gaiety and despair." Критичарите сè уште енергично дебатираат колку од придонесот му припаѓал на Штернберг а колку на Дитрих но повеќето се согласни дека ниеден повторно не достигнал такви височини откако Парамонт го отпуштил Штернберг и тие двајца престанале да работат заедно. Таква соработка на глумица и режисер кои создале седум филмови уште е неспоредлива во кинематографската историја, со исклучок на Кетрин Хепберн и Џорџ Цукор, кои заедно снимиле десет филмови.Nightingale, Benedict (1 February 1979). "After Making Nine Films Together, Hepburn Can Practically Direct Cukor; Hepburn Helps Cukor Direct The Corn Is Green'" – via NYTimes.com.

Првиот филм на Дитрих по завршувањето на нејзиното партнерство со Штернберг бил филмот Желба (1936) на Френк Борзејги, комерцијален успех кој ѝ дал на Дитрих можност да се обиде да игра во романтична комедија. Нејзиниот следен проект, Сакав Војник (1936), завршил неславно кога филмот бил прекинат по неколку недели продукција заради проблеми со сценариото, конфузија во распоредот и одлуката на студиото да го отпушти режисерот, Ернст Љубич.

Екстравагантни понуди ја тргнале Дитрих од Парамонт за да го направи нејзиниот прв филм во боја, Градината на Алах (1936) за независниот продуцент Дејвид O.Селзник, за кој таа добила 200,000 долари, и за британската продукцијата на Александар Корда, Витез без оклоп (1937), со плата од 450,000 долари, со што таа станала една од најдобрите платени филмски ѕвезди. Иако и двата филма забележале добра заработка на благајните, нејзината популарност во јавноста била во опаѓање.

Додека била во Лондон, претставници на Нацистичката партија ѝ пришле на Дитрих и ѝ понудиле профитабилни договори, за да се врати во Германија како главна филмска ѕвезда на Третиот Рајх. Таа ја одбила нивната понуда и аплицирала за американско државјанство во 1937 година.Helm, Toby (24 June 2000). "Film star felt ashamed of Belsen link". The Daily Telegraph. Таа се вратила во Парамонт да го сними филмот Ангел (1937), уште една романтична комедија во режија на Ернст Љубич. Филмот бил лошо примен, што довело до тоа Парамонт да го откупи договорот со Дитрих.

Подоцна, иако Дитрих никогаш целосно не го повратила својот поранешен успех на екранот, таа продолжила со филмови, меѓу кои и некои со истакнати режисери како Алфред Хичкок, Фриц Ланг, Орсон Велс и Били Вајлдер.
мини|Марлен Дитрих и Рита Хејворд послужуваат доручек на војници во холивудската кантина (1942)

 Активност во Втората светска војна 
Кон крајот на 1930-тите, Дитрих заедно со Били Вајлдер и неколку други Германците, создале фонд за помош на Евреите и бегалците од Германија. Во 1937 година, целиот хонорар од филмот Витез без оклоп (450,000 долари) бил ставен за потребите на бегалците. Во 1939 година, таа станала американска државјанка и се откажала од своето германско државјанство.Flint, Peter B. (7 May 1992). "Marlene Dietrich, 90, Symbol of Glamour, Dies". The New York Times. Во декември 1941 година, со учеството на САД во Втората светска војна, Дитрих станала една од првите личности која сакала да помогне. Од јануари 1942 година до септември 1943 имала турнеи за поттик на моралот кај војниците и се појавила пред 250,000 војници на брегот на Тихиот Океан а потоа и на други места.

Дитрих добила Медал на слободата во ноември 1947 година, за "забава на трупите во странство за време на војната""Miss Dietrich to Receive Medal". The New York Times. 18 November 1947. и изјавила дека е најгорда на тоа остварување"A Look Back … Marlene Dietrich: Singing For A Cause" . Central Intelligence Agency. 23 October 2008.. Таа исто така била наградена и со Легија на честа од страна на француската влада за нејзините воени заложби"Marlene Dietrich : Biography". Who's Who – The People Lexicon (in German). www.whoswho.de. Retrieved 5 January 2013. Chevalier de la Légion d'Honneur and Officier de la Légion d'Honneur.
лево|мини|200x200px|Карикатура на Дитрих од Ханс Георг Фанмилер (1954)
мини|Разгледница со Марлен Дитрих како настапува во хотелот Сахара, во Лас Вегас, во познатиот фустан кој бил тогашна сензација. 

 Сцена и кабаре 
Од раните 1950-ти до средината на 1970-тите, Дитрих работела речиси исклучиво како високо платена кабаретска забавувачка, настапувајќи во големи театри во поголемите градови во светот. Во 1953 година, на Дитрих ѝ било понудено да заработува по 30,000 долари неделно за да изведува во живо во Сахара Хотел во Лас Вегас. Шоуто било кратко, се состоело само од неколку песни поврзани со неа. Овој ангажман бил толку успешен што таа наскоро потпишала настапи и во Кафе де Пари во Лондон а воедно ѝ биле обновени и договорите со Лас Вегас. 
мини|Марлен Дитрих со градоначалникот на Ерусалим во тек на концертот во Израел во јуни 1960.
Дитрих го вработила Берт Бакарак како нејзиниот музички аранжер на почетокот на 1950-тите години. Нејзиниот репертоар  вклучувал песни од нејзините филмови, како и популарни песни. Аранжманите на Бакарак помогнале да се сокрие ограничениот вокален спектар на Дитрих како алт.Carpenter, Cassie (9 August 2011). "Cassie's Corner: Marlene Dietrich's Top 10 Badass One-Liners". L.A Slush. Тие заедно снимиле четири албуми и неколку синглови меѓу 1957 година и 1964 година. Во ТВ интервју во 1971 година, таа изјавила дека Бакарак ѝ давал "инспирација" да изведува во текот на тие години.

Во 1960-тите Дитрих направила турнеи во Западна и Источна Германија а потоа и во Израел, каде за време на нејзините концерти пеела неколку песни на германски јазик вклучително и германската верзија на антивоената химна на Пит Сигер „Каде заминаа сите цветови“ (англиски: "Where Have All Flowers Gone"), со што го скршила неофицијалното табу за употребата на германскиот јазик во Израел. Таа станала првата жена и Германка која ќе го добие израелскиот Медал за храброст во 1965 година, "како признание за нејзиното храбро почитување на принципот и доказ на пријателството кон еврејскиот народ". Двапати настапила на Бродвеј (во 1967 и 1968) и освоила посебна награда „Тони“ во 1968 година.

Во нејзините шеесеттите и седумдесеттите години, здравјето ја напуштило. Таа преживеала рак на грлото на матката во 1965 и страдала од слаба циркулација во нозете. Станала зависна од лекови против болки и алкохол а во 1973 го повредила колкот а потоа и десната нога, во 1974 година.

 Последните години 
Кариерата на Дистрих во голема мера завршила на 29 септември 1975 година, кога таа паднала на сцената и го скршила колкот за време на настапот во Сиднеј, Австралија. Следната година починал нејзиниот сопруг, Рудолф Зибер, од рак на 24 јуни 1976. 
мини|Гробот на Марлен Дитрих во Берлин
Зависна од лекови против болки и од алкохол, Дитрих живеела повлечено во нејзиниот стан на авенија Монтењ број 12 во Париз. Последните 11 години од животот ги поминала сама, овозможувајќи само на неколкумина од пријателите, семејството и вработените да ја посетуваат во станот. Во тоа време, таа пишувала многу писма и зборувала на телефон. Нејзината автобиографија, Земете ми го само животот, била објавена во 1979 година.

Во 1982, Дитрих се согласила да учествува во документарен филм за нејзиниот живот, Марлен (1984), но одбила да ја снимаат. На режисерот на филмот, Максимилијан Шел, му било дозволено само да ѝ го снима гласот. Тој ги користел интервјуата со неа како основа за филмот, поставени на колаж од филмски клипови од нејзината кариера. Филмот освоил неколку европски филмски награди и добил номинација за Оскар за најдобар документарец  во 1984 година. Њусвик го нарекол "уникатен филм, можеби најфасцинантниот филм во кој се зборува за некоја голема филмска ѕвезда"

На 6 мај 1992 година, Дитрих умрела од бубрежна инсуфициенција во нејзиниот стан во Париз на 90-годишна возраст. Нејзината погребна церемонија била спроведена во римокатоличката црква Ла Мадлен во Париз, Римокатоличка црква на 14 мај 1992 година"I have given up belief in a God." . На погребната служба на Дитрих присуствувале илјадници  вклучувајќи и неколку амбасадори од Германија, Русија, САД, Велика Британија и други земји.

По падот на Берлинскиот ѕид, Дитрих била погребана во нејзиното родно место, Берлин, во близина на нејзиното семејство
мини|Во филмот Трема (англиски: Stage Fright) на Алфред Хичкок

 Филмографија 
+Филмографијата на Марлен ДитрихГодинаНаслов на филмотОригинален насловРежија1919Im Schatten des GlücksЈакоб Флек и Луиза Флек1923Малиот НаполеонDer kleine NapoleonГеорг Јакоби1923Човекот на крајот од патотDer Mensch am Wege1923Љубовна трагедијаTragödie der LiebeЏо Меј1924Der Mönch von Santarem Лотар Мендес1924Скок во живототDer Sprung ins LebenЈохан Гитер1925Улица без радостГ.В.Пабс1925Танчерот на госпоѓатаDer Tänzer meiner FrauАлександер Корда1926Манон ЛескоАртур Робисон1926Госпоѓата не сака децаMadame wünscht keine KinderАлександер Корда1927Модерната ДибариEine Dubarry von heuteАлександер Корда1927Лажниот баронDer JuxbaronВили Волф1927Главата горе, ШарлиKopf hoch, Charly!Вили Волф1927Нејзиниот најголем блефSein größter BluffХенрик Галин1927Кафе ЕлектрикCafé ElektricГустав Учицки1928Принцезата ОлалаPrinzessin OlalaРоберт Ланд1929Опасната веридбаGefahren der BrautzeitФред Сауер1929Бакнувам рака, МадамIch küsse Ihre Hand, MadameРоберт Ланд1929Die Frau, nach der man sich sehnt.1929Бродот на изгубените душиDas, Schiff der verlorenen MenschenМорис Турнер1929Синиот анѓелDer Blaue EngelЈозеф фон Штернберг1930МарокоMoroccoЈозеф фон Штернберг1931ОбесчестенаDishonoredЈозеф фон Штернберг1932Шангај ЕкспресShanghaï ExpressЈозеф фон Штернберг1932Русокосата ВенераBlonde Vénus Јозеф фон Штернберг1933Песна над песнитеSong of SongsРубен Мамулијан1934Црвената царицаThe Scarlet EmpressЈозеф фон Штернберг1935Ѓаволот е женаThe Devil is a WomanЈозеф фон Штернберг1936ЖелбаDesireЕрнст Љубич1936Градината на АлахThe Garden of AllahРичард Болеславски1937Витез без оклопKnight Without ArmourЖак Федер1937АнѓелAngelЕрнст Љубич1939Destry Rides AgainЏорџ Маршал1940Седумте гревовиSeven SinnersТеј Гарнет1941Пламенот од Њу ОрлеансThe Flame of New OrleansРене Клер1941ManpowerРаул Волш1942The Lady Is WillingМичел Лизен1942The Spoilers1942ПитсбургPittsburghЛуис Силер1944Следи ги момцитеFollow the BoysА.Едвард Сатерленд1947Златните обеткиGolden EarringsМичел Лизен1948Странска афераA Foreign AffairБили Вајлдер1950ТремаStage FrightАлфред Хичкок1951Нема автопат на неботоNo Highway in the SkyХенри Костер1952Rancho NotoriousФриц Ланг1956Пат околу светот за 80 денаAround the World in Eighty DaysМајкл Андерсон1957Приказната за Монте КарлоThe Monte Carlo StoryСемјуел А. Тејлор1957СведокWitness for the ProsecutionБили Вајлдер1958Допир на злотоTouch of EvilОрсон Велс1961НирнбергNurembergСтенли Крамер

 Признанија 

 Одликувања 
 1947 : Медаља на слободата (едно од највисоките одликувања на САД) ;
 1949 : витез на Легијата на честа (Франција)
 1965 : крст на редот на Леополд (Белгија) ;
 1965 : Медаља за храброст (Израел) Herbert G. Luft, « Marlene Dietrich First German to Receive Israel Medallion of Valour ». Herbert G. Luft, « Israel's Medallion of Valour Awarded Marlene Dietrich », The Jewish Chronicle, 3 декември 1965,  ( de l'archive). ;
 1983 : витез од редот на Уметноста и Книжевноста « The Legendary, Lovely Marlene - Dietrich's War » , sur le site Marlene Dietrich.org.uk (access-date 7 февруари 2016). 
 Орден за заслуги (Франција)

 Награди 
 Награди Лорел 1958 : најдобра глумица во драма за „Сведок“
 Давид ди Донатело 1962 : специјална награда за улогата во Нирнберг
 Награда Тони 1968 : специјална награда за изведби на Бродвеј
 Deutscher Filmpreis 1980 : почесна награда за придонес на германскиот филм

 Номинации 
 Оскар : Најдобра глумица за „Мароко“
 Златен Глобус 1958 : Најдобра глумица за „Сведок“

 Ѕвезди на популарноста 
 8 февруари 1960 - ѕвезда на Булеварот на славните во Холивуд
 12 февруари 2010 - ѕвезда на Булеварот на ѕвездите во Берлин.

 Почести 
 Астероидот (1010) Марлен, откриен во 1923 и тогаш именуван 1923 PF, подоцна бил преименуван во нејзина чест.
 Дојче Пост (германската пошта) објавила поштенска марка со ликот на Марлен Дитрих, со вредност 110 фенинзи за серијата Жените во германската историја. 
 Во 2007, серија пенкала Монблан биле направени во нејзина чест« Marlene Dietrich Special Edition  ».

 Наводи 

 Надворешни врски 

 Официјална страница. 
 Англиска страница посветена на Марлен Дитрих - Легендарната, прекрасна Марлен.
 .

Категорија:Германски глумици
Категорија:Германски пејачки
Категорија:Американски глумици
Категорија:Заповедници на Легијата на честа
Категорија:Добитници на наградата „Тони“
Категорија:Родени во 1901 година
Категорија:Починати во 1992 година
Категорија:Германски автобиографи