Жижево

Жижево, со старо напоредно име Држилово — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

 Географија и местоположба 

Селото Жижево се наоѓа на 25 километри оисточно од Хаџидимово и на 12 километри јужно од општинскиот центар Сатовча. Селото Жижево се наоѓа во планинска областво, во историко-географската област Чеч на надморска висина од 846 метри. Највисоката точка во селото е Висока могила, друг врв е Тумба (1142 метри). На источната страна на селото тече реката Доспат, а од западната страна Кочанска Река, која во селото ја нарекуваат Жижевска река. Двете реки се спојуваат на границата меѓу Бугарија и Грција. На запад од Жижево е селото В’лкосел, на север се граничи со Кочан, на исток со Брштен, а на југ со Манастир. Климата во селото е променливо средоземна. Атарот на селото зафаќа површина од 14.668 км2.

Природни дабови и брезасти масиви се наоѓаат на територијата на селото Жижево, а брезите денес се зачувани само на некои места поради уништување на шумите. Пред 50-100 години, брезастата шума била многу обемна. Покрај бреза и даб се среќава и лешник, врба и други.

 Историја 
Рана историја

Селото Жижево има долга историја. Најраната позната населба датира од доцното бронзено време.

Во минатото Жижево било богато и развиено село. Според локалната легенда, името на селото потекнува од локалната диалектизам „жиже“, кое означува „пече или жеже“ однесувајќи се на изгорените дрвја за правење јаглен. Тоа е причината зошто огромните брези околу селото биле скоро целосно исечени во минатото. Трговскиот пат кон градот Драма поминувал низ селото, а секој петок бил пазарен ден во селото, каде што доаѓале луѓе од Неврокоп и Пештерско. Жижево е познато по своето добро грозје, а кога доаѓа жетвата, во близина на селото се одржувал панаѓур. Но, по масакрот во 1912 година и промена на границата, селото започнало да опаѓа.

Османлиско Царство
Во османлиски документи селото се среќава под името Жижива ().

Во текот на 19 век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Држилово (Derjilovo) е село со 60 семејства и 140 Помаци„Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр. 132-133.. Според Стефан Верковиќ во 1889 година во селото живееле 210 муслимански машки лица во 60 куќи.

Пред Божиќ во 1912 година, војската на Хаџи Мрвак пристигнала во Жижево, заедно со претставниците на БПЦ. Селото било покрстено, по што бил побаран откуп од 452 лири, во замена на кое селаните можат повторно да се вратат кон исламот. Но, откако во раководството на црквата се дознало за откупот, станало голем скандал а самиот Хаџи Мрвак се вратил да ги заколе сите селани од селото освен оние кои требало да служат војска.

Мажите биле собрани во една куќа на вториот кат. По крајот на масакрот, куќата била полиена со бензин и запалена. Спасени биле само две лица - воденичарот кој во тоа време бил на неговата воденица и еден човек кој не бил погоден доволно на вратот и само паднал во несвест. Тој исто така бил фрлен во отворот од горниот кат на куќата, но успеал да се паси. Во меѓувреме, жените и децата биле затворени во друга куќа каде го „славеле“ Божиќ.

Бугарија

До Првата светска војна, во селото имало многу продавници и пет кафулиња.

До 1912 година, селото било во составот на Чечешката Нахија. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Од податоците за попис во 1920 година, станува јасно дека до овој датум селото било дел од општината Кочан. Од пописот во 1934 година селото веќе било вклучено во општината Сатовча. Со указ 33 од Президиумот на Националното собрание од 22 јануари 1951 година, селото било одвоено од Сатовча и припаднало на општина Кочан, која пак била обновена во 1949 годинаДржавен весник, бр. 8 од 26 јануари 1951 г.. Во 1958 година, општина Кочан била укинета со одлука на Народниот собор на округот Благоевград, со која селото повторно преминало во територијата на општината СатовчаДържавен вестник, бр. 98 от 09.12.1958 г.. Согласно Уредбата 959 од Президиумот на Националното собрание од 23.12.1965 година, општината Кочан била обновена, вклучувајќи го ЖижевоДържавен вестник, бр. 102 от 28.12.1965 г.. Општината Кочан била повторно укината со указ 2295 на Националниот совет на Народна Република Бугарија од 22.12.1978 година, со која Жижево повторно станал дел од општината СатовчаДържавен вестник, бр. 101 от 26.12.1978 г..

По почетокот на Балканските војни, исламот во селото бил обновен. Владата на Васил Радославов им дал право на Помаците да ја исполнат својата религија. Кабинетот на Александар Стамболиски дополнително ги ублажил нивните права, иако можело да се направи повеќе.

Население
Во 1899 година селото имало население од 500 жители според резултатите од пописот на населението на Османлиското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото броело 60 куќи , во кои живееле 503 Помаци. Во 1920 година во селото живееле 223 жители. Според податоците од пописите, во 1926, 1934, 1946 и 1956, населението на Жижево броело 239, 234, 289 и 225 души, а во 1965 година 266 лица.
Според податоците од пописите кои биле спроведени во 1926, 1934, 1946 и 1956, населението на Годешево било: 661, 730, 842 и 856 лица.

 +Население на Жижево по попис
  Година
 1934
 1946
 1956
 1965
 1975
 1985
 1992
 2001
 2011
 2015
  Жители
 234
 289
 225
 266
 252
 313
 348
 365
 291
 389 


+Етнички состав на населението од 2011 година: Националност Население Процент Бугари 175 67,31% Останати 83 31,92% Вкупно 260 
+Население по возраст од 2011 година:

 Наводи 

Категорија:Општина Сатовча
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Чеч