Обидим

Обидим — село во долината на реката Места во Пиринска Македонија, денес во Општина Банско, Благоевградската област, Република Бугарија. Според проценка од 2024 година, селото има 61 жители.

мини|Бегалци од селото Обидим во Бања Чепино|280x280пкс
 Историја 
Селото е основано на почетокот на 14 век. Во почетокот, Обидим се состоел од многу села одвоени со километри едни од други. Преку реките Места и Струма, а особено во јужниот дел на Родопите, жителите се занимавале главно со сточарство, а во зима многу од нив со своите стада се селеле кон Белото Море.

Како големо село, Обидим се оформил на почетокот на 19 век, малите населби постепено исчезнувале, а жителите нашле поатрактивен живот во селото, каде што се наоѓа и денес. Во 1842 година била изградена црквата „Свети Никола“.Енциклопедия „Пирински край“, том II. Благоевград, Редакция „Енциклопедия“, 1999. ISBN 954-90006-2-1. с. 63.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, објавена во Константинопол во 1878 година и која ја одразува статистиката на населението од 1873 година, Обидим е наведен како село со 185 домаќинства и 430 жители, Македонци.Македония и Одринско: Статистика на населението от 1873 г. София, Македонски научен институт – София, Македонска библиотека № 33, 1995. ISBN 954-8187-21-3. с. 128 – 129.

Во 1889 година Стефан Верковиќ во неговата книга „Топографско-етнографски опис, Македонија“ го споменува селото Обидим како село со 175 македонски куќи.Верковичъ, Стефанъ. Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи. С. Петербургъ, Военная Типографія (въ зданіи Главнаго Штаба), 1889. с. 236 – 237. (на руски)

Георги Стрезов во 1891 го опишал Обидим како село кое лежи на еден рид на Пирин планина. Селаните се занимаваат со сточарство за егзистенција. Православна црква и училиште со 47 ученици. Бројот на куќите бил 200, населени само со Македонци.Периодично списание на Бугарското литературно друштво во Средецово осмо одделение (XXXVII-XXXVIII). Средец, Државна печатница, 1891. стр. 11.

Револуционерна дејност
Војводата Иван Апостолов во 1901 година основал револуционерен комитет во двете соседни пирински села Обидим и Кремен. Двете планински села, лоцирани над важниот пат што ги поврзувал Разлошко и Неврокопско, формирале важен центар на МРО.Радулов, Георги. Въстанието в селата Кремен и Обидим, П. Македония, в: Сто години Илинден, 1903 – 2003, том 1, Македонска академија на науките и уметностите, Скопје, 2005, стр. 244

Два месеци пред избувнувањето на Илинденското востание, 200 селани биле повикани на воена обука во областа Извор од Јане Сандански. Биле формирани две чети, предводени од Благо Жуданов и Георги Москов, кои, прогонувани од властите, биле принудени да влезат во илегала и да се приклучат на четата на Копаран Чауш.Радулов, Георги. Въстанието в селата Кремен и Обидим, П. Македония, в: Сто години Илинден, 1903 – 2003, том 1, Македонска академија на науките и уметностите, Скопје, 2005, стр. 247

На 13 и 14 септември 1903 година кај Обидим се случила битка помеѓу обединетите единици на Внатрешната македонска револуционерна организација со османлиските чети за време на востанието.Енциклопедия „Пирински край“, том I. Благоевград, Редакция „Енциклопедия“, 1995. ISBN 954-90006-1-3. с. 104.

По битката, во селото пристигнала чета на Врховниот комитет под команда на поручникот Љубомир Стоенчев, во кој бил и Иван Ф. Радулов од Кремен, која му помогнало на локалното население да се повлече во Бугарија. Населението било организирано во две струи - едното само од жители на Обидим, а другото од жители на Кремен и Обидим, кои по долго патување ја преминале границата кај Ајгидик.

 По Илинденското востание 
Во 1908-1909 година селото имало 220 македонски куќи со население од 1050 жители.Извори за българската етнография, Т. 3. Етнография на Македония, Съставители: Маргарита Василева и Колектив, София, 1998, стр. 79

Во извештај за состојбата и воведувањето на просветната работа во првата половина на 1908-1909 година во Неврокопска каза, упатен до Иларион Неврокопски, се пишува следново за селото:„С. Обидим... Се наоѓа на високо место. Пирин се издига над него. Има 220 македонски куќи со 1050 жители. Селаните се занимаваат со земјоделство и сточарство, а претежно доаѓаат работници од Бугарија и Света Гора. Во 1903 година селото било изгорено, а луѓето избегале во Бугарија.Извештај за состојбата и воведувањето на просветната работа во првата половина на 1908-1909 година во Неврокопска каза – Во: Извори за бугарска етнографија, том 3: Етнографија на Македонија. Материјали од архивското наследство. Софија, Македонски научен институт, Етнографски институт со музеј, Академска издавачка куќа „Проф. Марин Дринов“, 1998. стр. 79. Сега селото е во голема мера обновено, но има многу работа и градежни работи што треба да се направат. Меѓу селаните владее голема сиромаштија. Во исто време, нема добра вода, само неколку чешми кои се ладни за пиење од страна на луѓето.

Црковната и училишната заедница се сиромашни. Црквата и училиштето се исто така лошо уредени. Црквата е „Свети Никола“ и се обновува со поддршка на вратените бегалци.Извештај за состојбата и воведувањето на просветната работа во првата половина на 1908-1909 година во Неврокопска каза – Во: Извори за бугарска етнографија, том 3: Етнографија на Македонија. Материјали од архивското наследство. Софија, Македонски научен институт, Етнографски институт со музеј, Академска издавачка куќа „Проф. Марин Дринов“, 1998. стр. 80.Селото било опожарено за време на Првата балканска војна во 1912 година. Голем дел од населението се иселило, главно во Чепино, Велинградско. Веднаш по повлекувањето на турската војска, дел од населението повторно се вратило. Селото го започнало својот подем бидејќи биле изградени многу нови куќи и населението земало активно учество во општествениот и политичкиот живот, активно учествувало во војните од 1912-1918 година, давајќи десетици жртви.

Во 1914 година била изградена црквата на манастирот „Свети Пантелејмон“.

Благодарение на традицијата воспоставена во 1970-тите, на секои 5 години на ливадата Мачишта, на 2 километри од селото, се одржува фестивал. Многу од потомците на Обидим, расфрлани низ целата земја, одржуваат годишни семејни собири.

 Географија и местоположба 
Селото Обидим се наоѓа на падините на планината Пирин, во близина на ски-центарот Банско. Селото се протега на надморска височина од 1200 метри. Во селото има вкупно 13 цркви, параклиси, иконостаси и еден манастир.

 Население 
До средината на XX век, Обидим било голема населба, но по масовната миграција на населението, бројот на жители значително се намалил, така што според пописот од 2011 година, во Обидим живееле 84 жители.

На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото, според пописот од 2011 година:
НационалностБрој%Бугари84100,00Роми/0Турци/0Други/0Не се самоопределиле/0Не одговориле/0Вкупно84100,00
На табелата е прикажан бројот на населението во Обидим за периодот 1934-2011:
Година193419461956196519751985199220012011Население9991122103580261235426516384
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.

Според Националниот статистички институт на Бугарија, по проценките од 31 декември 2024 година, во Обидим имало 61 жител.

 Култура и спорт 
Од Обидим е познатото трио „Сестри Груеви“, кое изведува народна музика во карактеристичниот локален двоглас.

 Редовни настани 
Благодарение на традицијата воспоставена во 1970-тите, на секои 5 години на ливадата Мачишта, на 2 километри од селото, се одржува фестивал. Многу од потомците на Обидим, расфрлани низ целата земја, одржуваат годишни семејни собири.

 Личности 
Меѓу значајните личности што се родени или живееле во Обидим се:

 Димитар Сеизов (?-1895), македонски револуционер, војвода на Македонскиот комитет
 Димитар Пенков (1876-1925), македонски револуционер

 Наводи 

Категорија:Општина Банско
Категорија:Села во Пиринска Македонија