Октав Мирбо

Октав Мирбо (француски: Octave Mirbeau) ( - ) — француски писател, драматург, критичар и памфлетист. Најважни дела му се романите Распетие (1886), Опатот Жил (1888), Себастијан Роk (1890), Градина на мачењето (1899) и Дневникот на една собарка (1900). Исто така, тој се смета за многу важен авангарден интелектуалец од крајот на XIX и почетокот на XX век.

Животопис
Својата кариера Мирбо ја започнал како новинар и како писател кој за пари пишувал книги по порачка. Мирбо бил активно вклучен во граѓанскиот живот на Франција: ги поддржувал анархистите, а застанал во одбрана на Алфред Драјфус за време на познатата афера. Во поголемиот дел од својот живот жестоко застапувал антимилитаристички, антиклерикални и феминистички идеи и ги застапувал правата на работниците и нивните синдикати. Исто така, се залагал за укинување на работата на децата, за правото на бесплатно образование, за укинување на смртната казна, се борел против рускиот царски режим и против репресијата врз јапонските дисиденти. Најпосле, Мирбо бил еден од основачите на Академијата Гонкур.„Белешка за авторот“, во: Октав Мирбо, Градина на мачењето. Скопје: Темплум, 2009, стр. 251-252.

 Книжевно творештво 
На почетокот на својата книжевна кариера, Мирбо пишувал книги по порачка, а дури подоцна почнал да објавува под свое име. Тој бил плоден автор и објавил околу 1200 куси раскази и други текстови. Најважни дела му се трите автобиографски романи: „Распетие“ 91886), „Опатот Жил“ (1888) и „Себастијан Рош“ (1890), како и романите „Градина на мачењето“ (1899) и „Дневникот на една собарка“ (1900).„Белешка за авторот“, во: Октав Мирбо, Градина на мачењето. Скопје: Темплум, 2009, стр. 252.

Исто така, Мирбо бил активен и како книжевен и ликовен критичар. Притоа, тој го поддржувал творештвото на Огист Роден, Клод Моне, Камиј Писаро, Пол Сезан, Пол Гоген, Огист Реноар, а бил еден од првите критичари кои високо ги вреднувал делата на Винсент ван Гог. Како книжевен критичар, тој го открил белгискиот симболист Морис Метерлинк, а пишувал критички текстови и за делата на: Реми де Гурмон, Марсел Швоб, Леон Блој, Алфред Жари и Валери Ларбо.„Белешка за авторот“, во: Октав Мирбо, Градина на мачењето. Скопје: Темплум, 2009, стр. 251.

Мирбо ги објавил следниве дела:
 Le Calvaire (Распетие) (1886).
 L'Abbé Jules (Опатот Жил) (1888).
 Sébastien Roch (Себастијан Роk) (1890).
 Dans le ciel (1892-1893).
 Les Mauvais bergers (1897).
 Градина на мачењето (Le Jardin des supplices) (1899).
 Дневникот на една собарка (Le Journal d'une femme de chambre) (1900).
 Les affaires sont les affaires (1903).
 Farces et moralités (1904).
 La 628-E8 (1907).
 Le Foyer (1908).
 Dingo (Динго) (1913).
 Contes cruels (1990).
 Lettres de l'Inde (1991).
 L'Affaire Dreyfus (1991).
 Combats esthétiques (1993).
 L'Amour de la femme vénale (1994).
 Combats littéraires (2006).
 Correspondance générale (2003-2005-2009).
 Les Dialogues tristes (2007).

 Книги за Мирбо 
 20px Pierre Michel - Jean-François Nivet, Octave Mirbeau, l'imprécateur au coeur fidèle, Séguier, 1990.
 20px Cahiers Octave Mirbeau, n° 1-24, 1994-2017.

 Надворешни врски 
 20px Société Octave Mirbeau.
 20px Blog Octave Mirbeau .
 20px Dictionnaire Octave Mirbeau .

 Наводи 

Мирбо Октав
Категорија:Починати во Париз