Капиново

Капиново — село во областа Азот, во Општина Чашка, во околината на градот Велес.

 Географија и местоположба 

Селото се наоѓа во областа Азот, во источниот дел на територијата на Општина Чашка, во изворишното сливно подрачје на реката Бабуна. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 700 метри. Од градот Велес селото е оддалечено околу 50 километри.

До селото води земјен пат, кој се двои од локалниот асфалтен пат за соседното село Нежилово, а кој започнува од регионалниот пат 2336.

Капиново е мало село сместено помеѓу Црешнево на североисток, Нежилово на север и Ореше на запад. Мештаните со вода за пиење се служеле од еден заеднички бунар, кој се наоѓал во плитката долина на крајот од селото кон југоисток. Во селото постоел и еден кладенец. Околни села се: Папрадиште и Ореше од запад, Нежилово од север, Црешнево и Бистрица од исток и Богомила од југ.

Поединечни краеви на атарот вдолж неговата граница ги носат следните називи: Осојница, Крст, Глувчарница, Локва, Река, Добро Рамниште и Свирчец.

Капиново имало разреден тип и не се делело на маало бидејќи самото село е мало.

 Историја 

Селото првпат се спомнува во историските извори во 1460 година, кога тоа село имало 4 словенско-христијански куќи. Меѓутоа, тоа старо село пропаднало. Денешното село е основано околу 1810 година, а за негов основач се смета Китан, кој се доселил од поречкото село Тажево. Остатоци од старини на атарот нема.

Пред основањето на село, неговиот мал атар припаѓал на некој муслиман од прилепското село Црнилиште. Земјата на атарот била обработувана со помош на мештани од околните села, кои работеле за него. Основачот Китан исплатил седум кеси пари за да ја добие селската земја. Потоа, ги повикал и други иселеници од својот стар крај. Така, околу 1850 година, Капиново станало мало село со поречко население.

Капиново најмногу имало 25 домаќинства, што се случило кон крајот на Втората светска војна. Потоа, се случиле иселувања.

 Стопанство 

Селото има мошне мал атар, кој зафаќа површина од 2,3 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 153 хектари, обработливото земјиште зазема површина од 107 хектари, а на пасиштата отпаѓаат само 10 хектари.

Мештаните на селото живееле од земјоделство, сточарство и повремено работеле како циглари во други области. Недалеку од селото, во текот на Втората светска војна бил отворен рудник за експлоатација на лискун. Рудникот престанал со работа во 1958 година.

 Население 

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Капиново живееле 140 жители, сите Македонци.Кънчов, Васил. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 158.

По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Капиново имало 112 жители.D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р. 118-119.

Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Македонци.

Капиново било најмало село во некогашната Општина Богомила, коешто во 1961 година броело 69 жители, а во 1994 година само еден жител.

Според пописот од 2002 година, во селото Капиново немало жители. Истото било потврдено и на последниот попис од 2021 година.

 Родови 

Капиново е македонско село, чие население се состои од доселеници од Порече.

Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1967 година, родови во селото се:
 Доселеници: Китановци (5 к.), доселени биле од селото Тажево во Порече. Се знаело следното родословие: Илија (жив на 82 г. во 1967 година) Кочо-Стеван-Китан, основачот на родот кој се доселил; Станковци или Ристевци (4 к.), доселени од селото Црешнево во Порече и Тошевци (1 к.), доселени од селото Локвица во Порече.

 Иселеништво 

Капиново највеќе нараснало на 25 домаќинства, но поради големите иселувања селото целосно пропаднало. Иселеници има на многу места. Мештаните се иселувале во Согле (Капиново, 3 к.), Мартолци (Капиновци, 5 к.), Извор (Капиновци, 5 к.) и Голозинци (Капиновци, 1 к.). Во селото Качарево во Војводина се иселиле 3 семејства, како и во селото Градско. Имало иселувања и на други места.

 Самоуправа и политика 

Во XIX век, Црешнево се наоѓало во Велешката каза на Отоманското Царство. 

Селото влегува во рамките на Општина Чашка, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Богомила.

Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Титов Велес. Селото било дел од некогашната општина Богомила во периодот од 1955 до 1965 година.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Богомила, во која покрај селото Капиново, се наоѓале и селата Бистрица, Богомила, Нежилово, Ореше, Папрадиште и Црешнево. Општината Богомила постоела и во периодот 1950-1952 година, во која влегувале селата Богомила, Бистрица, Капиново и Црешнево.

 Избирачко место 

Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2211 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на селскиот дом на селото Богомила. Во ова избирачко место се запишани и гласачите од селата Богомила, Црешнево и Папрадиште.

На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 254 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 235 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 244 гласачи.

 Културни и природни знаменитости 

Цркви
 Црква „Св. Илија“ — главна селска црква.

Споменици
 Спомен-плоча за Петтата ударна бригада на НОБ

 Редовни настани 

Слави
 Илинден — главна селска слава

 Поврзано 
 Општина Чашка
 Азот

 Наводи 

 Надворешни врски 


Категорија:Села во Македонија
Категорија:Велешки села
Категорија:Села во Општина Чашка
Категорија:Раселени села во Македонија
Категорија:Села со слава Илинден во Македонија