Џигурово

Џигурово — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

 Географија и местоположба 

Селото Џигурово се наоѓа на 5 километри јужно од Свети Врач, во подножјето на Пирин, на левиот брег на Бождовска река, на надморска висина од 367 метри. Самото село и неговата околина се типичен регион за винова лоза кој произведува квалитетни вина. Селото има прекрасен поглед кон песочните Мелнички пирамиди и Струмската долина со вулканската височина Кожух. Климата е преодна средоземна со летен минимум и зимски максимум на врнежи од дожд. Поради сувите и топли лета и благите и влажни зими, во селото има услови за одгледување на средоземни растенија како смокви, калинки, киви, маслинови дрвја, ловор, итн.

Атарот на селото зафаќа површина од 13.365 км2. Селото се граничи со териториите на Белевехчево и Дебрене на северозапад, Малки Цалим, Бождово и Љубовка на североисток, Ладарево и Ласкарево на југоисток и Склаве и Лешница на југозапад.

 Историја 
Османлиско Царство

Една од легендите за името на селото е дека за време на отоманското владеење во селото живеел еден османлиски богат човек по име Џигур-бег, кој имал земја со прилично развиена фарма, што го правело селото побогато од соседните села. Според друга легенда, селото го носи името на неговиот основач Хаџи Ѓуро.Енциклопедија Пирин. Том 1, Благоевград, 1995 година, стр. 269.

Под имињата Зигурова и Жигурова селото се споменува во османлиски даночни дефтери од 1611 - 1617 година.„Енциклопедия Пирински край“. Том 1, Благоевград, 1995, стр. 269. Во текот на 19 век, селото било мешано и припаѓало кон Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Џигурово (Djigourovo) било село со 122 семејства со 300 Турци и 60 МакедонциМакедония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г., Македонски научен институт, София, 1995, стр. 140-141..

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 565 жители, од кои 300 Турци, 120 Власи и 145 МакедонциКънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 189.. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 176 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 19 ученициBrancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 192-193..

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, седум лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети„Македоно-одринското опълчение 1912 – 1913 г. Личен състав“, Главно управление на архивите, 2006, стр. 842.

Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

Население
 +Население на Џигурово по попис
  Година
 1934
 1946
 1956
 1965
 1975
 1985
 1992
 2001
 2011
 2015
  Жители
 430
 465
 362
 229
 182
 115
 95
 76
 52
 36


+Население по возраст од 2011 година:

 Културни и природни знаменитости 
Во центарот на селото има плоштад со вековно стар чинар и со уникатна форма на стеблотоСнимка на ствола на чинара. Неговата форма формира огромна празнина, за која мештаните велат дека некогаш се наоѓала рерна за печење леб. Можеби е стара неколку стотици години, но тоа не е утврдено од никој. Од местото каде се наоѓа селото, има исклучително живописен поглед во неколку насоки. Во близина на селото поминува мала река, која се спушта од планината Пирин, притока на реката Струма. Покрај тоа, областа е позната по својата прекрасна природа. Во близина на селото има и неколку мали брани, кои биле дел од системот за наводнување во блиското минато.

 Наводи 

 Надворешни врски 
 Слики од селото