Летни олимписки игри 1976

21-те Летни олимписки игри се одржале 1976 година во Монтреал. Градот бил избран за домаќин на 12 мај 1970 на 69-тата сесија на МОК во Амстердам. Останати конкуренти биле Москва и Лос Анџелес.
 Резултати од гласањето за избор на град-домаќин на Летните олимписки игри - 1976 Град ЗемјаПрв кругВтор кругМонтреал 20px Канада2541Москва 20px СССР2828Лос Анџелес 20px САД17-

 Ретроспектива 

 Олимписките игри во Монтреал биле отворени од кралицата Елизабета II (како владетел на Канада) и целата канадска кралска фамилија присуствувала на отворањето на церемониите.
 Канада, земјата- домаќин останала со 5 сребрени и 6 бронзени медали. Таа била првата земја- домаќин во Олимписката историја на летните игри која не се здобила со златен медал. Ова се случило претходно на Зимските олимписки игри - 1924 одржани во Шамони, Франција, и Зимските олимписки игри - 1928 одржани во Санкт Мориц, Швајцарија. Ова подоцна се случило и на Зимските олимписки игри - 1984 одржани во Сараево, Југославија и повторно за Канада на игрите во Калгари во 1988.
 Канада не го признала името на Тајван како автономна држава, но направила компромис со Тајванците за да можат да имаат свој грб и знаме, но тоа било одбиено од нивна страна.
 Конгоанскиот одицијалец Жан Клод Канга го пред водел бојкотот на 28 земји поради двобојот во рагби помеѓу Јужноафриканската Република и Нов Зеланд, во чиј тим сите биле црномурести. Некои од нациите (вклучувајќи ги Мароко, Камерун и Египет) веќе учествувале, но само како тимови кои се откажале веднаш по првиот ден. Од Јужна и Централна Африка само Сенегал и Брегот на Слоновата Коска зеле учество во игрите. Ирак и Гвинеја се одлучиле да учествуваат во конгоанскиот бојкот.
 Поради минхенскиот масакр обезбедувањето било очигледно многу зголемено.
 Организацијата на олимписките игри за градот Монтреал била финансиска катастрофа, бидејќи градот отплаќал долгови од Олимпијадата уште наредните 30 години, сè до 2006. Олимпискиот стадион, храбар дизајн на французинот Роже Тајибер се смета за споменик на големиот дефицит и го нарекуваат „Големиот Долг“. Подвижниот кров на стадионот никогаш практично и не проработел, а кулата над него била завршена дури по Игрите. Вкупниот трошок за стадионот, вклучувајќи ги и поправките, реновациите, градбата, каматите и инфлацијата изнесува 1,6 милијарди канадски долари. По сето ова, Монтреалските игри во 1976 се најскапите игри кои се досега организирани.
 Олимпискиот оган бил „електронски“ пренесен преку сателит од Атина до Отава, со помош на електронски пулс кој потекнувал од вистинскиот пламен кој горел во Атина. Од Отава, бил пренесен рачно до Монтреал. По една дождовна бура која го изгаснала Олимпискиот пламен, еден официјален претставник на игрите го запалил повторно со помош на својата запалка. Организаторите бргу го изгаснале и го запалиле користејќи резерва на оригиналниот оган.
 14-годишната Надја Команечи од Романија освоила седум совршени десетки и освоила три златни медали, вклучувајќи го престижниот сеопфатен медал или „All Around“. Семафорот можел да покаже само три цифри па така резултатот бил прикажан како 1:00. Во женска гимнастика Нели Ким од СССР освоила три златни медали. Николај Андријанов од СССР освоил четири златни медали, вклучувајќи го и сеофпатниот, во машка гимнастика.
 Виктор Санеев (Советски Сојуз) го освоил неговиот трет последователен медал во трискок, додека Клаус Дибиаси од Италија го направил истото во дисциплината скок од скокалница.
 Алберто Хуанторена од Куба станал првиот маж кој ги освоил трките и на 400 m и на 800 m на истата Олимпијада. Ласе Вирен од Финска исто така постигнал двоен успех во трките на 5.000 m и на 10.000 m и завршил петти во маратонот, и со тоа не успеал да го изедначи постигнувањето на Емил Затопек од 1952.
 Борис Онишенко, член на тимот на СССР во современ петобој, бил дисквалификуван по отривањето дека ја наместил својата еспада да регистрира удар дури и кога немало. Поради ова, тимот на СССР во современ петобој бил дисквалификуван. Онишенко го заработил непријателството на другите членови на Советскиот олимписки тим, и на пример, тимот на СССР во одбојка се заканувал дека ќе го исфрли од хотелот низ прозорец доколку го сретнат.
 Биле воведени спортовите кошарка, ракомет и веслање со натпреварување и во женска конкуренција.
 Пет американски боксери – Шугар Реј Ленард, Леон Пинкс, Мајкл Спинкс, Лио Рендолф и Хауард Дејвис Џуниор освоиле златни медали во бокс. Овој бил често нарекуван најдобриот Олимписки боксерски тим кој САД некогаш го имала, и од петте американски освојувачи на златни медали во бокс, сите освен Дејвис станале професионални светски шампиони.
 Принцезата Ана од Обединетото Кралство била единствената жена натпреварувач која не морала да помине на тест на полот. Таа била член на тимот на нејзината држава во коњички спортови.
 Јапонскиот гимнастичар Шун Фуџимото настапувал со скршено десно колено, и му помогнал на јапонскиот тип да го освои златниот медал во тимското првенство. Фуџимото ја скршил неговата нога на вежби на партер, и поради блискоста во севкупниот поредок со СССР, тој ја скрил својата повреда. Со скршено колено, Фуџимото бил во состојба да го комплетира својот настап на карики изведувајќи совршен краен скок со тројно салто, задржувајќи совршена рамнотежа на приземјувањето. Освоил 9,7 и со тоа го обезбедил златото за Јапонија. По неколку години, кога го прашале дали би го направил тоа повторно, тој бледо рекол „Не, не би.“
 Источно-германскиот тим во пливање ги освоил сите освен два златни медали.
 Луан Рајан го освоила женскиот златен медал во стрелаштво за САД; Рајан никогаш порано не се натпреварувала на меѓународно ниво.

 Спортови 
 Стреличарство
 Атлетика
 Кошарка
 Бокс
 Кано
 Велосипедизам
 Скокови во вода
 Коњички спортови
 Мечување
 Фудбал
 Гимнастика
 Ракомет Хокеј на трева
 Џудо
 Современ петобој
 Веслање
 Едрење
 Стрелаштво
 Пливање
 Одбојка
 Ватерполо
 Подигање тегови
 Борење

 Земји-учеснички 


 Андора (3)
 Антигва и Барбуда (9)
 Аргентина (70)
 Австралија (182)
 Австрија (60)
 Бахами (10)
 Барбадос (10)
 Белгија (106)
 Белиз (4)
 Бермуда (22)
 Боливија (4)
 Бразил (81)
 Бугарија (160)
 Камерун (4)
 Канада (391)
 Кајмански Острови (4)
 Чиле (7)
 Колумбија (34)
 Костарика (5)
 Брег на Слоновата Коска (8)
 Куба (150)
 Чехословачка (150)
 Данска (69)
 Доминиканска Република (11) Еквадор (5)
 Египет (29)
 Фиџи (2)
 Финска (89)
 Франција (213)
 Источна Германија (294)
 Западна Германија (289)
 Велика Британија (249)
 Грција (37)
 Гватемала (29)
 Хаити (12)
 Хондурас (3)
 Хонгконг (25)
 Унгарија (183)
 Исланд (14)
 Индија (26)
 Индонезија (7)
 Иран (84)
 Ирска (46)
 Израел (26)
 Италија (221)
 Јамајка (20) Јапонија (215)
 Северна Кореја (41)
 Јужна Кореја (50)
 Куваjт (14)
 Либерија (4)
 Лихтенштајн (6)
 Луксембург (8)
 Малезија (23)
 Мексико (99)
 Монако (10)
 Монголија (33)
 Мароко (9)
 Непал (1)
 Холандија (103)
 Холандски Антили (4)
 Нов Зеланд (84)
 Никарагва (14)
 Норвешка (68)
 Пакистан (24)
 Панама (8)
 Папуа Нова Гвинеја (5)
 Парагвај (6)
 Перу (13) Филипини (13)
 Полска (224)
 Португалија (19)
 Порторико (81)
 Романија (157)
 Сан Марино (10)
 Саудиска Арабија (19)
 Сенегал (23)
 Сингапур (4)
 Советски Сојуз (412)
 Шпанија (115)
 Суринам (3)
 Шведска (122)
 Швајцарија (54)
 Тајланд (43)
 Тринидад и Тобаго (12)
 Тунис (17)
 Турција (27)
 САД (43)
 Уругвај (9)
 Венецуела (31)
 Девствени Острови (18)
 СФРЈ (90)

Спортистите од Камерун, Египет, Мароко и Тунис се натпреварувале само од 18 до 20 јули по што ги напуштиле игрите.

 Земји кои  ги бојкотирале игрите 

Следните 28 земји ги бојкотирале игрите и неучествувале поради двобојот во рагби помеѓу Нов Зеланд, тим во којшто сите играчи биле црномурести и Јужноафриканската Република, земја која не учествувала на Олимписките игри од 1964 до 1992 поради политиката на апартхејдот.

 Алжир
 Камерун
 Централноафриканска Република
 Чад
 Конго
 Египет
 Етиопија Габон
 Гамбија
 Гана
 Гвајана
 Ирак
 Кенија
 Либија Мадагаскар
 Малави8
 Мали
 Мароко
 Нигер
 Нигерија
 Судан Свазиланд
 Танзанија
 Того
 Тунис
 Уганда
 Горна Волта
 Замбија

Заир не учествувал на игрите, но повеќе од финансиски причини отколку од политички. Од игрите отсуствувале и Кина и Република Кина (Тајван), поради тоа што Кина не го признавала Тајван како посебна држава. Но, сепак истата 1976 година Меѓународниот олимписки комитет го признал Тајван како посебна држава.

 Освојувачи на медали 

 Rank Country Злато Сребро Бронза Вкупно 1  20px СССР  49  41  35  125 2  20px Источна Германија  40  25  25  90 3  20px САД  34  35  25  94 4  20px Западна Германија  10  12  17  39 5  20px Јапонија  9  6  10  25 6  20px Полска  7  6  13  26 7   Бугарија  6  9  7  22 8  20px Куба  6  4  3  13 9  20px Романија  4  9  14  27 10  20px Унгарија  4  5  13  22

 Поврзано 

 Олимписки игри со бојкоти 

 Летни олимписки игри - 1976, Монтреал - Африкански бопјкот
 Летни олимписки игри - 1980, Москва - Бојкот предводен од САД
 Летни олимписки игри - 1984, Лос Анџелес - Бојкот предводен од Советскиот Сојуз
 Наводи 

 Надворешни врски 

 IOC Site on 1976 Summer Olympics
 1976: African countries boycott Olympics
 Official site by senior members of the Montreal Games Organizing Committee  

Категорија:Олимписки игри кои биле бојкотирани