Kilalao

Ny kilalao dia hetsika voarafitra, entin'ny fitiavana manao azy, ary tsindraindray atao mba hianatra zavatra. Ny Kilalao dia samihafa amin'ny asa, zavatra atao ho an'ny karama azo amin'ny fanaovana azy, sy ny taozavatra, zavatra atao ho an'ny fanehoana ny heviny. Na dia izany aza, tsy mazava ny zavatra mahasamihafa azy ireo, ary maro ny kilalao (ny mpilalao matihaninna ohatra) lazaina fa asa sy ny taozavatra lazaina fa asa. 

Ny zavatra manondro ny kilalao dia tanjona, fitsipika ary fifaninanana. Ny lalao dia matetika mamporisika ny fampiasana ny hatsilon-tsaina na ny hery, ary tsindraindray izy roa no ampiasaina. 

Paul Cézanne, Les Joueurs de Carte (Mpilalao Karatra), 1892-1895|thumb|225px|right

 Ny kilalao sy ny fampianarana 

 Ny kilalao ho fitaovam-pampianarana 

Mandritry ny ela, ny mpampianatra dia nanambany ny kilalao. Ho an'i Herbert Spencer, ny « kilalao dia fampiasana ny ambon-kery mihoatra, karazana sopapan'ny tanora. » Na dia nanana mpisolo-vava aza ny kilalao tamin'ny mpampianatra tamin'ny Tantara (azo lazaina Platona na John Locke, filôzôfy grika sy anglisy niaina tamin'ny taonjato faha 17), ny anjara asan'ny filalaovana amin'ny fivoaran'ny zaza dia tsy fantatra ary nambaniana raha tsy tamin'ny taonjato faha 20.

 Ny lalao sy ny fianarana 

Ny lalao pedagôjika dia manana anjara amin'ny fahazoana ny fahaizana. Eken'ny mpampianatra ankehitriny fa ilaina ny milalao, ho an'ny antony manaraka :
 Ny ankizy dia tia ary mila milalao. Ny fianarana zavatra (lesona) dia hita fa mankaleo rehefa ela ny ela, ka mety ho tiany ny mianatra rehefa atao kilalao ilay izy.
 Ny mpilalao dia miaraka milalao ary tsy varindriana intsony ilay zaza mianatra satria ao amin'ilay kilalao no heritreriny rehetra fa tsy any amin'ny zavatra hafa, tsy tahaka ny fianarana tsotra ilay mila mihaino lalandava ary mety mitondra ny eritreritr'ilay ankizy eny ankafa.
 Ny faharesena dia manamafy ny fitairana.

 Jereo koa 

 Boky 
 Pascal DERU, Le Jeu vous va si bien !, éditions Le Souffle d'Or, 2006. 
 Pascal CARRE, Le guide des jeux pour la planète, éditions Yves Michel, 2008
 Jacques HENRIOT, Le jeu, PUF, 1969
 Jacques HENRIOT, Sous couleur de jouer : la métaphore ludique, José Corti, 1989
 Alain GUY, Savoir jouer : du jeu d'adresse à l'adresse du jeu, 1993
 Gilbert Boss, « Jeu et philosophie », Revue de Métaphysique et de Morale, Paris, 1979, n° 4. (p. 493-520)
 Gilles Brougère, Jeu et Education, L'Harmattan, 1995
 Gilles Brougère, Jouer / Apprendre, Economia, 2005
 Roger Caillois, "Les jeux et les hommes", Gallimard, 1957 (ISBN 2-07-032672-1)
 Eugen Fink, "le jeu comme symbole du monde",  Traduit de l’allemand par Hans Hildenbrand et Alex Lindenberg, Collection « Arguments »,les éditions de minuit, 248 pages,1966 (ISBN : 2707301302), EAN13 : 9782707301307
 Nicole DE GRANDMONT, "Pédagogie du jeu". Montréal:Éditions Logiques, 1995
 Donald W. WINNICOTT, Jeu et réalité : l'espace potentiel, Gallimard,1975 (Playing and Reality, 1971)
 Daniel SIBONY, Le jeu et la passe, Seuil, 1997

 Rohy ivelany 

Homo Ludens.

*