ແຜ່ນ​ດິນ​ໄຫວ​ແລະ​ສຶ​ນາ​ມິໃນ​ມະ​ຫາ​ສະ​ໝຸດ​ອິນ​ເດຍ​ ປີ 2004

ວັນທີ 26 ທັນວາ 2004 ເວລາ 7 ໂມງ 58 ນາທີ 53 ວິນາທີ ຕາມເວລາທ້ອງຖິ່ນ (UTC+7 ), ໄດ້ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ມີຄວາມແຮງລະຫວ່າງ 9.2–9.3 Mw ຢູ່ຈຸດສູນກາງແຜ່ນດິນໄຫວ, ຢູ່ນອກຝັ່ງຕາເວັນຕົກຂອງເກາະຊູມາຕຼາເໜືອ ປະເທດອິນໂດເນເຊຍ, ແຜ່ນດິນໄຫວຂະໜາດໃຫຍ່ມະຫາສະໝຸດໃຕ້ທະເລ, ທີ່ຮູ້ຈັກທາງວິທະຍາສາດວ່າ ແຜ່ນດິນໄຫວເກາະສຸມາຕຼາ-ອັນດາມັນ ແມ່ນເກີດມາຈາກການແຕກແຍກຕາມເສັ້ນຮອຍແຕກລະຫວ່າງແຜ່ນພະມ້າ ແລະ ແຜ່ນອິນເດຍ ແລະ ໃນບາງພື້ນທີ່ມີຄວາມແຮງ Mercal ເຖິງລະດັບ IX.

 ສຶນາມິ 
Thad Murthy, ຮອງປະທານສະມາຄົມສືນາມິກ່າວວ່າ ພະລັງງານທັງໝົດຂອງ ຄື້ນສຶນາມິ ເທົ່າກັບລູກລະເບີດ TNT ຂະໜາດ 5 ເມກະຕັນ (21 petajoules ), ຫຼາຍກວ່າ 2 ເທົ່າຂອງພະລັງງານຂອງລະເບີດທັງໝົດທີ່ໃຊ້ໃນສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 2 (ລວມທັງລະເບີດນິວເຄລຍ 2 ໜ່ວຍ) ແຕ່ຍັງມີ ຂະໜາດ ໜ້ອຍກວ່າ ພະລັງງານຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ຄື້ນ​ສຶ​ນາ​ມິ​ໄດ້​ພັດ​ເຂົ້າ​ໄປ​ເຖິງ 2 ກິ​ໂລ​ແມັດ​ຢູ່​ໃນ​ຫຼາຍ​ເຂດ

ເນື່ອງຈາກວ່າເສັ້ນຮອຍເລື່ອນແຜ່ນດິນໄຫວ 1,600 ກິໂລແມັດແລ່ນເກືອບເຫນືອ - ໃຕ້, ຄື້ນຟອງທີ່ເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດແມ່ນມາຈາກຕາເວັນອອກ - ຕາເວັນຕົກ. ບັງກະລາເທດ, ຢູ່ປາຍສຸດຂອງ ອ່າວ Bengal, ປະສົບກັບຜູ້ເສຍຊີວິດແລະການບາດເຈັບຈໍານວນຫນ້ອຍເຖິງແມ່ນວ່າເປັນປະເທດຕ່ໍາທີ່ຂ້ອນຂ້າງຢູ່ໃກ້ກັບຈຸດສູນກາງຂອງແຜ່ນດິນໄຫວ, ແລະຍັງໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກຄວາມຈິງທີ່ວ່າແຜ່ນດິນໄຫວເກີດຂຶ້ນຊ້າໆຕາມເສັ້ນທາງພາກເຫນືອທີ່ແຕກຫັກ, ເຮັດໃຫ້ພະລັງງານຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງນ້ໍາຫຼຸດລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

 ອ້າງອີງ