ດີດີທີ

class=skin-invert-image|thumb| ການເຊື່ອມໂຊມຂອງ DDT ເພື່ອສ້າງເປັນ DDE (ໂດຍການກໍາຈັດ HCl, ຊ້າຍ) ແລະ DDD (ໂດຍການຫຼຸດຜ່ອນ dechlorination, ຂວາ)|194x194pxດີດີທີ (DDT) ແມ່ນສານເຄມີທີ່ໃຊ້ເປັນຢາຂ້າແມງໄມ້ ຫຼື ສານກຳຈັດສັດຕູພືດ ທີ່ມີປະສິດທິພາບສູງ ໂດຍສະເພາະໃນການຄວບຄຸມໄຂ້ຍຸງລາຍ (ມາລາເລຍ) ແລະ ໃຊ້ຂ້າແມງກະເບື້ອ. DDT ຖືກຄົ້ນພົບໃນປີ 1939 ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໃຊ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນຊ່ວງກາງສັດຕະວັດທີ 20.

DDT ຍັງມີການນຳໃຊ້ທີ່ຈຳກັດໃນ ການຄວບຄຸມພະຍາດ vector  ເນື່ອງຈາກປະສິດທິພາບໃນການຂ້າຍຸງແລະ ຫຼຸດຜ່ອນການຕິດເຊື້ອໄຂ້ຍຸງ, ແຕ່ການນຳໃຊ້ນັ້ນແມ່ນເປັນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຍ້ອນຄວາມເປັນຫ່ວງດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ສຸຂະພາບ.   DDT ແມ່ນໜຶ່ງໃນຫຼາຍເຄື່ອງມືເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພະຍາດໄຂ້ຍຸງ, ເຊິ່ງຍັງຄົງເປັນສິ່ງທ້າທາຍດ້ານສາທາລະນະສຸກຕົ້ນຕໍໃນຫຼາຍປະເທດ. ຄໍາແນະນໍາຂອງ WHO ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ບໍ່ມີການຕໍ່ຕ້ານ DDT ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຢືນຢັນກ່ອນທີ່ຈະໃຊ້ມັນ. "
Indoor Residual Spraying: Use of Indoor Residual Spraying for Scaling Up Global Malaria Control and Elimination ".  ຄວາມຕ້ານທານສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຍ້ອນການນໍາໃຊ້ກະສິກໍາ, ໃນປະລິມານຫຼາຍກ່ວາຄວາມຕ້ອງການສໍາລັບການປ້ອງກັນພະຍາດ. 

 ປະຫວັດ 
DDT ໄດ້ຖືກສັງເຄາະຄັ້ງທໍາອິດໃນປີ 1874 ໂດຍ Othmar Zeidler ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນໍາຂອງ Adolf von Baeyer.   ມັນ​ໄດ້​ຖືກ​ອະ​ທິ​ບາຍ​ເພີ່ມ​ເຕີມ​ໃນ 1929 ໃນ dissertation ໂດຍ W. Bausch ແລະ​ໃນ​ສອງ​ສິ່ງ​ພິມ​ຕໍ່​ມາ​ໃນ 1930.   ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄຸນສົມບັດຢາຂ້າແມງໄມ້ຂອງ DDT ບໍ່ໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບຈົນກ່ວາ 1939 ໂດຍນັກວິທະຍາສາດຊາວສະວິດ Paul Hermann Müller, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບ ລາງວັນໂນແບລ 1948 ດ້ານສະລີລະວິທະຍາແລະການແພດ ສໍາລັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວ. 

 ຜົນກະທົບຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມ 
ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ພົບວ່າ DDT ມີຜົນກະທົບຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ສຸຂະພາບຂອງຄົນ ເຊັ່ນ: ກໍ່ໃຫ້ເກີດມະເຮັງ, ທຳລາຍລະບົບພູມຄຸ້ມກັນ, ແລະ ສະສົມໃນສານພິດໃນສັດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຫຼາຍປະເທດຈຶ່ງຫ້າມ ຫຼື ຈຳກັດການໃຊ້ DDT ໃນປະຈຸບັນ, ແຕ່ຍັງມີບາງປະເທດທີ່ໃຊ້ຢູ່ໃນການຄວບຄຸມພະຍາດມາລາເລຍເປັນຕົ້ນ.

 ອ້າງອີງ