ອະນິເມະ

ອະນີເມະ (ຂຽນທັບສັບ: ອນິເມະ), ອານີເມ ຫຼື ແອນິເມະ (, ໂຣມາຈິ: Anime, ສະກົດສຽງ:/a.ɲi.me/) ແມ່ນແອນິເມຊັ້ນທີ່ແຕ້ມດ້ວຍມື ແລະ ຄອມພິວເຕີທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກປະເທດຍີ່ປຸ່ນ. ນອກປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ໃນປະເທດ-ພາສາລາວ, ອະນິເມະແມ່ນໝາຍເຖິງສະເພາະແຕ່ແອນິເມຊັ້ນທີ່ຜະລິດໃນຍີ່ປຸ່ນ. ແຕ່ໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ພາສາຍີ່ປຸ່ນ, ອະນິເມະ(ຫຍໍ້ມາຈາກ ແອນິເມຊັ້ນ ໃມພາສາອັງກິດ)ແມ່ນໝາຍເຖິງງານພາບເຄື່ອນໄຫວທັງໝົດໂດຍບໍ່ສົນວ່າຈະມີຮູບແບບແນວໃດ. ແອນິເມຊັ້ນທີ່ມີຮູບແບບລາຍເສັ້ນແບບອະນິເມະຫຼາຍອັນກໍມີຜະລິດຂຶ້ນນອກຍີ່ປຸ່ນເຊັ່ນກັນ. ບາງເທື່ອວີດີໂອເກມກໍມີຮູບແບບ ແລະ ລາຍເສັ້ນແບບດຽວກັນກໍຖືໄດ້ວ່າເປັນສະໄຕລ໌ອະນິເມະ. 

ແອນິເມຊັ້ນເຊິງໂຄສະນາຊວນເຊື່ອຂອງຍີ່ປຸ່ນທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດສ້າງຂຶ້ນໃນປີ1917. ຮູບແບບງານພາບທີ່ມີລັກສະນະສະເພາະທາງອັນເປັນເອກະລັກຂອງອະນິເມະຍຸກໃໝ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊຸມປີ1960 ດ້ວຍມີຜົນງານຂອງນັກຂຽນກາຕູນເທຊຶກະ ໂອຊາມຸເປັນມາດຖານທຳອິດ ແລະ ໄດ້ປັບປຸງຂະຫຍາຍອອກເລື້ອຍໆໃນທົດສະວັດຕໍ່ໆມາ, ເຊິ່ງສ້າງຖານຜູ້ເບິ່ງໃນປະເທດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.  ອະນິເມະສ່ວນຫຼາຍແມ່ນສາຍອອກອາກາດເທິງໂທລະທັດຄືກັນກັບລະຄອນ, ເຜີຍແຜ່ເຂົ້າໂດຍກົງຜ່ານສື່ພາຍໃນບ້ານ ແລະ ຊ່ອງທາງອິນເຕີເນັດ. ນອກຈາກຈະມີເປັນແບບຜົນງານຕົ້ນສະບັບແລ້ວ, ອະນິເມະມັກຈະເປັນການດັດແປງມາຈາກໜັງສືກາຕູນຍີ່ປຸ່ນ(ມັງງະ), ນິຍາຍໄວລຸ້ນ(ໄລທ໌ໂນເວລ), ຫຼື ວີດີໂອເກມ. ອະນິເມະຖືກແບ່ງອອກເປັນຫຼາຍປະເພດໂດຍເຈາະຈົງໄປທີ່ກຸ່ມຜູ້ເບິ່ງທັງໃນວົງກວ້າງ ແລະ ສະເພາະກຸ່ມ. 

ອະນິເມະແມ່ນສື່ທີ່ມີຮູບແບບຫຼາກຫຼາຍພ້ອມດ້ວຍວິທີໃນການຜະລິດທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ໄດ້ມີການປັບປ່ຽນມາເລື້ອຍໆຕາມຍຸກສະໄໝຂອງເຕັກໂນໂລຊີທີ່ພັດທະນາໄປ. ເຊິ່ງເປັນການປະສົມປະສານກັນລະຫວ່າງສີລະປະພາບແຕ້ມ, ການສ້າງລັກສະນະຕົວລະຄອນ, ການຖ່າຍທອດໃນແບບຮູບເງົາ, ແລະ ຮູບແບບເຕັກນິກອື່ນໆຂອງການຈິນຕະນາການ ແລະ ແນວຄິດຕ່າງໆ. ເມື່ອນຳມາປຽບທຽບກັບແອນິເມຊັ້ນຕາເວັນຕົກແລ້ວ ການຜະລິດອະນິເມະສ່ວນຫຼາຍຈະບໍ່ເນັ້ນຫຼັກໄປກັບການເຄື່ອນໄຫວຂອງພາບຫຼາຍ, ແຕ່ຈະຊຸມໃສ່ການຈັດເລື່ອງ ແລະ "ເອຟເຟັກກ້ອງ"ເຊັ່ນ: ການເຄື່ອນ/ການແພນກ້ອງ, ການຊູມ ແລະ ມຸມກ້ອງ. ຮູບແບບຂອງງານພາບນັ້ນມີຫຼາກຫຼາຍແນວ, ສັດສ່ວນ ແລະ ລັກສະນະຂອງຕົວລະຄອນສາມາດປ່ຽນແປງໄປໄດ້ຫຼາຍແບບຫຼາຍແນວ, ໂດຍລັກສະນະທົ່ວໄປອັນເປັນເອກະລັກຂອງອະນິເມະກໍຄືເຊັ່ນ:ດວງຕາທີ່ໃຫຍ່ ແລະ ສື່ອາລົມໄດ້ດີຊັດເຈນ.  

ອຸດສາຫະກຳອະນິເມະປະກອບໄປດ້ວຍບໍລິສັດຜະລິດຈຳນວນຫຼາຍໆເຖິງ430ກວ່າບໍລິສັດ, ບໍລິສັດ ຫຼື ສະຕູດີໂອທີ່ໂດ່ງດັງຫຼັກໆມີຄື: ສະຕູດີໂອ ຈິບລິ, ກຽວໂຕ ແອນິເມຊັ້ນ, ຊັນຊາຍສ໌, ໂບນສ໌, ຢູໂຟເທເບິລ, ແມັປປ້າ, ວິທ ສະຕູດີໂອ, ໂຄມິກຊ໌ ເວຟ ຟລີມສ, ໂປດັກຊັນ ໄອ.ຈີ ແລະ ໂທເອ ແອນິເມຊັ້ນເປັນຕົ້ນ. ນັບແຕ່ທົດສະວະທີ80, ສື່ແບບນີ້ໄດ້ຮັບຄວາມປະສົບຜົນສຳເລັດຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນລະດັບນານາຊາດ, ຍ້ອນມີການພາກສຽງອະນິເມະໃນພາສາທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆ, ການເພີ່ມຄຳບັນຍາຍ, ແລະ ຕັ້ງແຕ່ຊຸມປີ2010, ຍ້ອນການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຊ່ອງທາງບໍລິການສະຕຣີມມິງ ແລະ ການເປີດຮັບເອົາວັດທະນະທຳອະນິເມະໃນກຸ່ມຄົນຢ່າງກວ້າງຂວາງຂຶ້ນທັງໃນຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ທົ່ວໂລກ. ໃນປີ2016, ແອນິເມຊັ້ນຍີ່ປຸ່ນ ຫຼື ອະນິເມະຄິດເປັນ60%ຂອງລາຍການທີ່ເປັນແອນິເມຊັ້ນໂທລະພາບທັງໝົດໃນໂລກ.

 ນິຍາມຂອງຄຳ 
ໃນຖານະທີ່ເປັນແອນິເມຊັ້ນຮູບແບບໜຶ່ງ, ອະນິເມະແມ່ນຮູບແບບສີລະປະທີ່ປະກອບດ້ວຍຫຼາຍປະເພດທີ່ສາມາດພົບໄດ້ໃນສື່ຕ່າງໆ; ເຊິ່ງມັກຈະຖືກເຂົ້າໃຈຜິດວ່າຕົວມັນເອງເປັນປະເພດຂອງແອນິເມຊັ້ນ. ໃນພາສາຍີ່ປຸ່ນ, ຄຳວ່າ ອະນິເມະ ແມ່ນໃຊ້ເພື່ອກ່າວເຖິງແອນິເມຊັ້ນພາບເຄື່ອນໄຫວທັງໝົດ, ໂດຍບໍ່ສົນວ່າຈະມີທີ່ມາແຕ່ໃສ. ວັດຈະນານຸກົມພາສາອັງກິດໂດຍທົ່ວໄປຈະໃຫ້ຄຳຈຳກັດຄວາມຂອງອະນິເມະ(/ˈænɪmeɪ/)ວ່າເປັນ"ຮູບແບບແອນິເມຊັ້ນໜຶ່ງຂອງຍີ່ປຸ່ນ" ຫຼືເປັນ "ຮູບແບບແອນິເມຊັ້ນທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກຍີ່ປຸ່ນ". ຄຳຈຳກັດຄວາມອື່ນໆແມ່ນມັກຈະເນັ້ນໄປເຖິງຕົ້ນກຳເນີດຂອງມັນ, ເຮັດໃຫ້ການຜະລິດແອນິເມຊັ້ນພາຍໃນຍີ່ປຸ່ນຈະຖືກຖືວ່າເປັນ"ອະນິເມະ"ເມິດ.

ອະນິເມະໃນທາງດ້ານອັກສອນສາດແມ່ນຍັງຄົງເປັນທີ່ຖົກຖຽງກັນຢູ່. ຄຳພາສາອັງກິດ "animation" ໃນພາສາຍີ່ປຸ່ນຂຽນດ້ວຍຕົວຄາຕາຄານະວ່າ アニメーション(animēshon, ອະນິເມຊົງ) ແລະ ໃນຮູບແບບຫຍໍ້ເປັນアニメ(anime, ອະນິເມະ). ບາງບ່ອນກໍອ້າງວ່າຄຳນີ້ມາຈາກແອນິເມຊັ້ນໃນພາສາຝຣັ່ງ"dessin animé"("ກາຕູນ", ແປກົງໆແມ່ນ"ພາບເຄື່ອນໄຫວ"), ແຕ່ຫຼາຍຄົນກໍຄັດຄ້ານ ແລະ ເຊື່ອວ່າຂໍ້ອ້າງນີ້ມີທີ່ມາຈາກຄວາມນິຍົມທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງກ້າວກະໂດດໃນຝຣັ່ງຊ່ວງປາຍທົດສະວັດທີ1970 ແລະ ຊຸມປີ1980.

ໃນພາສາລາວ, ອະນິເມະ ແມ່ນສາມັນນາມທີ່ໃຊ້ກ່າວເຖິງແອນິເມຊັ້ນທີ່ມາຈາກຍີ່ປຸ່ນຄືກັນກັບພາສາອື່ນໆ ບາງເທື່ອກໍເອີ້ນສັ້ນໆວ່າ ເມະ ແລະເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄຳຍີ່ປຸ່ນບາງຄຳເຊັ່ນ: ມັງງະ ແລະ ໂປເກມອນ, ຄົນເຮົາມັກຈະອອກສຽງເອກ-ໂທ ຫຼື ເປັນສຽງສັ້ນເຖິງແມ່ນວ່າມັນຂຽນເປັນສຽງຍາວກໍຕາມ.

 ຄວາມເປັນມາຂອງອະນິເມະ 
ບົດຄວາມຫຼັກ: ປະຫວັດສາດຂອງອະນິເມະ

 ຜູ້ຕັ້ງຕົ້ນ 
ມ້ວນພາບເອມາກິໂມໂນະ ແລະ ການຫຼິ້ນຕຸກກະຕາເງົາ(ຄາເກະເອະ)ຖືເປັນຕົ້ນກຳເນີດຂອງງານພາບເຄື່ອນໄຫວຍີ່ປຸ່ນ. ເອມາກິໂມໂນະຖືເປັນສິ່ງທຳມະດາໃນສະຕະວັດທີXI. ນັກເລົ່າເລື່ອງພະເນຈອນ ຫຼື ເດີນທາງນັ້ນຈະເລົ່າກ່ຽວກັບຕຳນານ ແລະ ເລື່ອງເລົ່າຕ່າງໆທີ່ຜູ້ເວົ້າໄດ້ຟັງມາ, ໃນຂະນະທີ່ເອມາກິໂມໂນະແມ່ນມ້ວນພາບມືທີ່ມ້ວນອອກຈາກຂວາຫາຊ້າຍຕໍ່ລຳດັບພາບເຄື່ອນໄຫວແບບພາໂນຣາມາ(ພາບຍາວ). ຄາເກະເອະໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໃນຊ່ວງຍຸກເອໂດະ ແລະ ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກຕຸກກະຕາເງົາຂອງຈີນ. "ເຄື່ອງສາຍພາບວິເສດ" ຈາກໂຮນລັງກໍໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຄືກັນໃນສະຕະວັດທີXVIII. ການເລົ່າເລື່ອງຜ່ານສາກພາບທີ່ເອີ້ນວ່າ ຄາມິຊິໄບ ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຂຶ້ນໃນສະຕະວັດທີXII ແລະ ຍັງຄົງໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຢູ່ຕາມຂ້າງທາງຍ່າງຈົນເຖິງທົດສະວັດທີ1930. ການເຊິດຫຸ່ນເຊິດບຸນຣາຄຸ ແລະ ພາບອຸກິໂຢະ ກໍຖືເປັນບັນພະບຸລຸດຂອງລັກສະນະເດັ່ນຂອງງານພາບຍີ່ປຸ່ນ. ແລະ ທ້າຍທີ່ສຸດ, ມັງງະແມ່ນແຮງບັນດານໃຈທີ່ແຮງທີ່ສຸດໃຫ້ກັບອະນິເມະ. ນັກຂຽນກາຕູນ, ອາຈານຄິຕະຊາວະ ຣາຄຸເຕັນ ແລະ ອາຈານໂອຄາໂມໂຕະ ອິບເປະທີ່ໄດ້ເລີ່ມໃຊ້ອົງປະກອບຕ່າງໆຈາກຮູບເງົາໃນຜົນງານຂອງຕົນ.

 ຜູ້ບຸກເບີກ 
ແອນິເມຊັ້ນໃນຍີ່ປຸ່ນເລີ່ມມີຂຶ້ນໃນຊ່ວງຕົ້ນສະຕະວັດທີXX, ເມື່ອເຫຼົ່ານັກເຮັດຮູບເງົາເລີ່ມທົດລອງໃຊ້ເຕັກນິກທີ່ຄິດຂຶ້ນໃນຝຣັ່ງ, ເຢຍລະມັນ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ຣັດເຊຍ. ແອນິເມຊັ້ນທີ່ຖືວ່າເປັນແອນິເມຊັ້ນຍີ່ປຸ່ນຍຸກແຮກແມ່ນຄະຊຶໂດ ຊະຊິນ(ຊ່ວງປະມານປີ1907), ເປັນຜົນງານສ່ວນຕົວໂດຍຜູ້ສ້າງນິລະນາມ. ໃນປີ1917, ຜົນງານລະດັບມືອາຊີບ ແລະ ເປີດໃຫ້ສາທາລະນະຊົນເຂົ້າຊົມເບິ່ງອັນທຳອິດໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ; ນັກເຮັດແອນິເມຊັ້ນເຊັ່ນ: ຊິໂມຄາວະ ໂດເຕັນ, ຄິຕະຢາມະ ເຊອິທາໂຣ, ແລະ ໂຄວຈິ ຈຸນອິຈິ (ຖືກນັບຖືວ່າເປັນ"ບິດາແຫ່ງອະນິເມະ") ໄດ້ຜະລິດຮູບເງົາອອກມາຫຼາຍເລື່ອງ, ໂດຍເລື່ອງທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດທີ່ຍັງເກັບຮັກສາໄວ້ໄດ້ຢູ່ແມ່ນນາມາຄຸຣະ ກາຕານະ. ແຕ່ຜົນງານໃນຊ່ວງຍຸກແຮກໆນີ້ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນສູນຫາຍໄປຈາກການພັງທະລາຍຂອງຫ້ອງສາງຂອງຊິໂມຄາວະໃນເຫດແຜ່ນດິນໄຫວຄັ້ງໃຫຍ່ທີ່ຄັນໂຕໃນປີ1923.

ໃນກາງທົດສະວັດທີ1930, ແອນິເມຊັ້ນໄດ້ຮັບຄວາມຍອມຮັບເປັນຢ່າງດີໃນຖານະອີກທາງເລືອກໜຶ່ງນອກເໜືອຈາກອຸດສາຫະກຳໜັງຄົນສະແດງ. ແຕ່ກໍປະສົບບັນຫາຍ້ອນມີຄູ່ແຂ່ງຈາກຕ່າງປະເທດເຊັ່ນ:ດິສນີ, ແລະ ນັກເຮັດແອນິເມຊັ້ນຫຼາຍຄົນ, ລວມມີໂອຟູຈິ ໂນບຸໂອະ ແລະ ມູຣາຕະ ຢາຊູຊິ, ດຳເນີນງານດ້ວຍແອນິເມຊັ້ນຕັດສາກພາບທີ່ໃຊ້ທຶນຕໍ່າກວ່າແອນິເມຊັ້ນແບບເຟຣມລະພາບ ຫຼື ເຊວ. ຜູ້ສ້າງຄົນອື່ນໆລວມມີມາຊາໂອກະ ເຄນໂຊ ແລະ ເຊໂອ ມິສຶໂຢະ, ໄດ້ມີຄວາມກ້າວໜ້າຢ່າງຫຼາຍໃນດ້ານເຕັກນິກ, ໂດຍໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳຈາກລັດຖະບານ, ເຊິ່ງຈ້າງນັກເຮັດແອນິເມຊັ້ນໃນການຜະລິດເລື່ອງສັ້ນ ເພື່ອການສຶກສາ ແລະ ໂຄສະນາຊວນເຊື່ອ. ໃນປີ1940, ລັດຖະບານໄດ້ຍຸບອົງກອນສີລະປິນຫຼາຍແຫຼ່ງ ເພື່ອກໍ່ຕັ້ງຊິນ ນິບປອນ ມັງງະກະ ຄຽວໄຄ. ອະນິເມະເລື່ອງທຳອິດແມ່ນຈິກະຣະ ໂຕ ອົນນະ ໂນ ໂຢ ໂນ ນາກະ (1933), ເຊິ່ງແມ່ນຮູບເງົາສັ້ນທີ່ກຳກັບໂດຍມາຊາໂອກະ. ຮູບເງົາອະນິເມະເລື່ອງຍາວເລື່ອງທຳອິດແມ່ນໂມໂມທາໂຣ້: ອູມິ ໂນ ຊິນເປ (1945), ເຊິ່ງຜະລິດໂດຍເຊໂອະໂດຍໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜຸນຈາກກອງທັບເຮືອຈັກກະວັດຍີ່ປຸ່ນ. ໃນຊຸມປີ1950, ມີໂຄສະນາແອນິເມຊັ້ນສັ້ນຖືກສ້າງຂຶ້ນສຳລັບໂທລະທັດເພີ່ມຫຼາຍຂຶ້ນ.

ຍຸກປັດຈຸບັນ
ໃນຊຸມປີ1960, ນັກແຕ້ມກາຕູນມັງງະ ແລະ ນັກເຮັດແອນິເມຊັ້ນເທຊຶກະ ໂອຊາມຸໄດ້ດັດແປງ ແລະ ປັບໃຊ້ເຕັກນິກການເຮັດແອນິເມຊັ້ນຂອງດິສນີໃຫ້ງ່າຍຂຶ້ນ ເພື່ອຫຼຸດຕົ້ນທຶນ ແລະ ຈຳກັດຈຳນວນເຟຣມໃນການຜະລິດແອນິເມຊັ້ນຂອງລາວ. ໃນຕອນແຮກແມ່ນຕັ້ງໃຈໃຫ້ເປັນມາດຕະການຊົ່ວຄາວ ເພື່ອໃຫ້ລາວສາມາດຜະລິດສື່ໄດ້ທັນຕາມກຳນົດເວລາທີ່ມີຈຳກັດກັບທີມງານທີ່ບໍ່ມີປະສົບການ, ການເຝິກເຮັດແອນິເມຊັ້ນທີ່ມີຂໍ້ຈຳກັດຫຼາຍດ້ານຂອງລາວໄດ້ກາຍມາເປັນການກຳນົດຮູບແບບຂອງເມະໃນທຸກມື້ນີ້. ສາມເລື່ອງລາວ(ມິດຊຶ ໂນະ ຮານາຊິ)(1960)ເປັນຮູບເງົາອະນິເມະເລື່ອງທຳອິດທີ່ອອກອາກາດທາງໂທລະທັດ; ຊຸດອະນິເມະໂທລະທັດເລື່ອງທຳອິດແມ່ນປະຫວັດສາດທັນໃດ(Instant History)(1961-64). ຄວາມສຳເລັດຄັ້ງທຳອິດໃນຍຸກແຮກ ແລະ ມີອິດທິພົນຫຼາຍແມ່ນແອສໂຕຣບອຍ(1963-66), ຊຸດອະນິເມະໂທລະທັດທີ່ກຳກັບໂດຍເທຊຶກະ ໂດຍເຮັດມາຈາກມັງງະຂອງລາວໃນຊື່ດຽວກັນ. ນັກເຮັດແອນິເມຊັ້ນຫຼາຍຄົນທີ່ມູຊິ ໂປຣດັກຊັນຂອງເທຊຶກະໄດ້ແຍກຕົວອອກມາກໍ່ຕັ້ງສະຕູດິໂອເຮັດອະນິເມະເອງທີ່ຈະກາຍມາເປັນບໍລິສັດໃຫຍ່ໆໃນເວລາຕໍ່ມາ(ລວມມີແມດເຮົາສ໌, ຊັນຊາຍສ໌ ແລະ ເປຍໂຣຕ໌).

ໃນຊຸມປີ1970, ມັງງະໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຫຼາຍຂຶ້ນ, ເຊິ່ງຫຼາຍເລື່ອງຈະໄດ້ຮັບການດັດແປງມາເປັນອະນິເມະໃນໄລຍະຕໍ່ມາ. ຜົນງານຂອງເທຊຶກະ ແລະ ເຫຼົ່າຜູ້ບຸກເບິກທ່ານອື່ນໆໃນແນວທາງນີ້ໄດ້ກາຍເປັນແຮງບັນດານໃຈໃຫ້ກັບລັກສະນະ, ແບບຕົວລະຄອນ ແລະ ແນວປະເພດທີ່ຍັງຄົງເປັນອົງປະກອບພື້ນຖານຂອງອະນິເມະໃນປັດຈຸບັນ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ແນວຫຸ່ນຍົນຍັກ ຫຼື ເມຄະ(mecha), ເກີດຂຶ້ນຜ່ານການສ້າງຂອງເທຊຶກະ, ພັດທະນາເປັນປະເພດຫຸ່ນຍົນຂັ້ນສູງ(super robot)ຜ່ານການຜະລິດຂອງນາກາອິ ໂກ ແລະ ຄົນອື່ນໆ, ແລະ ໄດ້ຮັບການປະຕິວັດແນວທາງໃນຊ່ວງປາຍທົດສະວັດໂດຍໂທມິໂນະ ໂຢຊິຢູກິ, ເຊິ່ງພັດທະນາເປັນປະເພດຫຸ່ນຍົນແທ້(real robot). ຊຸດອະນິເມະຫຸ່ນຍົນເຊັ່ນ: ກັນດັ້ມ ແລະ ຊູເປີ ໄດເມນຊັນ ຟໍເທຣສ ມາຄຣອສ ໄດ້ກາຍເປັນອະນິເມະຄລາສສິກໃນທົດສະວັດ1980, ແລະ ມັນກໍຍັງຄົງເປັນໜຶ່ງໃນປະເພດທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຫຼາຍທີ່ສຸດໃນທົດສະວັດຕໍ່ໆມາ. ພາວະຟອງສະບູລາຄາສິນຊັບແຕກໃນທົດສະວັດ1980ໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດຍຸກໃໝ່ຂອງຮູບເງົາອະນິເມະ ເຊັ່ນ: ມະຫາສົງຄາມຮ່ອມພູແຫ່ງສາຍລົມ(1984), ໂອຣິສຶ ອຸຈູກຸນ: ໂອເນອາມິສຸ ໂນະ ສຶບາສະ(1987), ແລະ ອາກິຣະ(1988).

ນີອອນ ເຈເນຊິສ ເອວານເກລຽນ (1995), ຊຸດອະນິເມະໂທລະທັດທີ່ຜະລິດໂດຍໄກແນັກຊ໌ ແລະ ກຳກັບໂດຍອັນໂນະ ຮິເດອາກິ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຍຸກໃໝ່ອີກຍຸກໜຶ່ງດ້ວຍອະນິເມະແນວການທົດລອງ ເຊັ່ນ: ໂກສຕ໌ ອິນ ເດິ ເຊວລ໌ (1995), ຄາວບອຍ ບີບອບ (1998). ໃນຊຸມປີ1990, ອະນິເມະເລີ່ມໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈຈາກຊາວຕາເວັນຕົກ; ຄວາມສຳເລັດໃນລະດັບນານາຊາດທີ່ສຳຄັນຄັ້ງທຳອິດລວມມີເຊເລີ ມູນ ແລະ ດຣາກອນບອລ Z, ເຊິ່ງທັງສອງໄດ້ຮັບການພາກສຽງເປັນຫຼາຍພາສາທົ່ວໂລກ. ໃນປີ2003, ມິຕິວິນຍານມະຫັນສະຈັນ(Spirited away), ຮູບເງົາຈາກສະຕູດີໂອຈິບລິທີ່ກຳກັບໂດຍມິຢາຊາກິ ຮາຢາໂອະ ໄດ້ຮັບລາງວັນຊະນະເລີດສາຂາຮູບເງົາແອນິເມຊັ້ນດີເດັ່ນໃນເວທີອອສກ້າຄັ້ງທີ75. ຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນໜັງອະນິເມະທີ່ຮັບລາຍໄດ້ສູງທີ່ສຸດໂດຍລາຍໄດ້ຫຼາຍກວ່າ355ລ້ານໂດລາສະຫະລັດ. ນັບແຕ່ປີ2000ມາ, ຜົນງານອະນິເມະຈຳນວນແມ່ນການດັດແປງມາຈາກໄລທ໌ໂນເວວ ແລະ ວີຊວລໂນເວວ; ຕົວຢ່າງທີ່ປະສົບຄວາມສຳເລັດເຊັ່ນ:  ສຶຊຶມິຢະ ຮາຣຸຮິ ແລະ ເຟດ/ສະເຕຍ໌ ໄນທ໌ (ທັງສອງເປີດຕົວໃນປີ2006). ດາບພິຄາດອະສູນ ເດິ ມູວີ: ເສິກລົດໄຟສູ່ນິລັນ ກາຍເປັນຮູບເງົາຍີ່ປຸ່ນທີ່ເຮັດລາຍໄດ້ສູງສຸດ ແລະ ເປັນໜຶ່ງໃນໜັງທີ່ເຮັດລາຍໄດ້ສູງສຸດຂອງໂລກປະຈຳປີ2020, ນອກຈາກນີ້ຍັງກາຍເປັນໜັງທີ່ເຮັດລາຍໄດ້ໄວທີ່ສຸດໃນໂຮງຮູບເງົາຍີ່ປຸ່ນນຳ, ໂດຍເຮັດເງິນໄດ້ໜຶ່ງພັນລ້ານເຢນ($95.3ລ້ານ; £72ລ້ານ). ເຊິ່ງໄດ້ທຳລາຍສະຖິຕິເກົ່າຂອງມິຕິວິນຍານມະຫັນສະຈັນໂດຍໃຊ້ເວລາ25ມື້.

ໃນປີ2021, ອະນິເມະທີ່ດັດແປງມາຈາກມັງງະເລື່ອງມະຫາເວດຜະນຶກມານ, ດາບພິຄາດອະສູນ ແລະ ໂຕກຽວ ຣີເວນເຈີສ໌ ຕິດອັນດັບໜຶ່ງໃນສິບລາຍການໂທລະທັດທີ່ມີຄົນເວົ້າເຖິງຫຼາຍທີ່ສຸດທົ່ວໂລກເທິງທະວິດເຕີ. ໃນປີ2022, ຜ່າພິພົບໄທທັນ ໄດ້ຊະນະລາງວັນ "ຊຸດເລື່ອງໂທລະທັດທີ່ນິຍົມຫຼາຍທີ່ສຸດໃນໂລກປີ2021" ໃນງານລາງວັນລາຍການໂທລະທັດນິຍົມທົ່ວໂລກ. ເລື່ອງນີ້ເປັນເລື່ອງທຳອິດທີ່ໄດ້ຮັບລາງວັນດັ່ງກ່າວທີ່ບໍ່ແມ່ນພາສາອັງກິດ, ເຊິ່ງກ່ອນໜ້ານີ້ແມ່ນເດິ ວອກກິງ ເດດ ແລະ ເກມ ອອຟ ໂທນສ. ໃນປີ2024, ມະຫາເວດຜະນຶກມານໄດ້ທຳລາຍສະຖິຕິໂກິນເນັດສ໌ "ຊຸດແອນິເມຊັ້ນໂທລະທັດທີ່ນິຍົມຫຼາຍທີ່ສຸດ" ໂດຍລະດັບຄວາມນິຍົມທົ່ວໂລກຫຼາຍເຖິງ71.2ເທົ່າຂອງຄວາມນິຍົມຂອງລາຍການເທິງໂທລະທັດໂດຍສະເລ່ຍ, ແຊງໜ້າຜ່າພິພົບໄທທັນ.

ຄຸນລັກສະນະເດັ່ນ
[[File:Modernanime.jpg|thumb|upright=1.5|ນັກເຮັດອະນິເມະໃຊ້ລາຍເສັ້ນງານພາບທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍແນວ. 'ແຫຼ່ງທີ່ມານັບແຕ່ຊ້າຍເທິງແລ້ວນັບຕາມເຂັມໂມງ: ເດດ ລິຟສ໌, FLAG, ການທົດລອງຕໍ່ເນື່ອງເລັນ, ຄົນປີສາດ, ມາຍດ໌ ເກມ, ລັກກີ້ສະຕາ, ແຄັດຊຸບ ແລະ ອະພິນິຫານຫຸ່ນທະລວງສະຫວັນ]]

ອະນິເມະແຕກຕ່າງຈາກແອນິເມຊັ້ນຮູບແບບອື່ນໆທາງດ້ານລາຍເສັ້ນ, ການຜະລິດ ແລະ ຂະບວນການສ້າງຂອງມັນ. ຜົນງານອະນິເມະຈະມີຮູບແບບງານພາບທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ແລະ ກວ້າງຂວາງ, ເຊິ່ງແຕກຕ່າງກັນໄປຂຶ້ນກັບຜູ້ສ້າງ, ສິລະປິນ ແລະ ສະຕູດີໂອທີ່ເຮັດ.  ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ມີຮູບແບບໃດທີ່ເປັນຕົວກຳນົດອະນິເມະໂດຍລວມ, ແຕ່ກໍຍັງມີຄຸນລັກສະນະທີ່ຄ້າຍຄືກັນບາງຂໍ້-ປະການໃນດ້ານຂອງເຕັກນິກການເຮັດການທຳແອນິເມຊັ້ນ ແລະ ການອອກແບບຕົວລະຄອນ.

ອະນິເມະມີເອກະລັກພື້ນຖານຈາກການໃຊ້ແອນິເມຊັ້ນແບບຈຳກັດ, ການສະແດງອາລົມທີ່ລາບລື່ນ, ໄລຍະເວລາສາຍ, ການຄຸມຕີມ, ການນຳສະເໜີ, ການເລົ່າເລື່ອງທີ່ຊັບຊ້ອນ, ແລະ ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດແມ່ນລາຍເສັ້ນທີ່ພິເສດຕ່າງໝູ່ ໂດຍແບບຂອງຕົວລະຄອນມີລັກສະນະເດັ່ນຄື: ມີດວງຕາທີ່ເປັນວົງ ແລະ ກວ້າງໃຫຍ່, ມີເສັ້ນແຕ້ມທີ່ຄົມຊັດເຈນ, ສີສັນສົດໃສ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງປາກທີ່ຫຼຸດໜ້ອຍລົງ.

ເຕັກນິກ
ອະນິເມະສະໄໜໃໝ່ດຳເນີນໄປຕາມຂະບວນການຜະລິດແອນິເມຊັ້ນທົ່ວໄປເຊັ່ນ: ການລຽງລຳດັບສາກ, ການພາກສຽງ, ການອອກແບບຕົວລະຄອນ ແລະ ການເຮັດຮູບພາບເຊວ. ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ1990ມາ, ນັກເຮັດແອນິເມຊັ້ນໄດ້ນຳໃຊ້ຄອມພິວເຕີເຂົ້າໃນການຜະລິດ ເພື່ອເພີ່ມປະສິດທິພາບຂອງຂະບວນການຜະລິດ. ຜົນງານອະນິເມະໃນຍຸກແຮກແມ່ນການລອງຜິດລອງຖືກໄປ, ບໍ່ວ່າຈະດ້ວຍການແຕ້ມຮູບເທິງກະດານດຳ, ແອນິເມຊັ້ນສະຕັອບໄມຊັນໂດຍໃຊ້ເຈ້ຍ, ແລະ ແອນິເມຊັ້ນເງົາ. ແອນິເມຊັ້ນແບບເຊວໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຫຼາຍຈົນທ້າຍທີ່ສຸດມັນກໍກາຍເປັນມາດຖານຂອງອະນິເມະ. ໃນສະຕະວັດທີXXI, ການນຳໃຊ້ເຕັກນິກແອນິເມຊັ້ນແບບອື່ນໆສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຈຳກັດຢູ່ກັບແຕ່ຮູບເງົາສັ້ນອິດສະຫຼະ, ລວມເຖິງງານແອນິເມຊັ້ນຫຸ່ນສະຕັອບໂມຊັນທີ່ເຮັດໂດຍໂມຊິນາງະ ທາດາຮິໂຕະ, ຄາວາໂມໂຕະ ຄິຮາຊິໂຣ, ແລະ ມູຣາຕະ ໂທໂມຢາສຸ. ຄອມພິວເຕີໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ເຂົ້າໃນຂະບວນການຜະລິດແອນິເມຊັ້ນໃນທົດສະວັດທີ1990 ເຊັ່ນ: ໂກສຕ໌ ອິນ ເດິ ເຊວລ໌ ແລະ ເຈົ້າຍິງຈິດວິນຍານແຫ່ງພົງໄພ່ ເຊິ່ງໄດ້ປະສົມປະສານການເຮັດແອນິເມຊັ້ນແບບເຊວດັ້ງເດີມກັບການໃຊ້ຮູບພາບທີ່ແຕ້ມຂຶ້ນໂດຍຄອມພິວເຕີ. ຟູຈິ ຟລິມ ບໍລິສັດຜະລິດແຜ່ນເຊວລາຍໃຫຍ່ໄດ້ປະກາດວ່າຈະຢຸດຕິການຜະລິດແຜ່ນເຊວ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມແຕກຕື່ນໃນອຸດສາຫະກຳໃນການຈັດຫານຳເຂົ້າເຊວ ແລະ ກາຍເປັນການເລັ່ງໃຫ້ເກີດການປ່ຽນຂະບວນການຜະລິດໃຫ້ໄປໃຊ້ເຄື່ອງມືດີຈີຕ່ອນ.

ກ່ອນຍຸກດີຈີຕ່ອນ, ອະນິເມະຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍວິທີແບບດັ້ງເດີມແບບເຄື່ອນຈາກທ່າໜຶ່ງຫາທ່າໜຶ່ງ. ສ່ວນອະນິເມະກະແສຫຼັກໃນປັດຈຸບັນສ່ວນຫຼາຍແມ່ນໃຊ້ເຟຣມພາບຫຼັກ ຫຼື ຄີເຟຣມທີ່ໃຊ້ສະແດງຜົນພາບອອກມາທີ່ໜ້ອຍກວ່າ ແລະ ເນັ້ນໃສ່ເຟຣມຫວ່າງກາງຫຼາຍກວ່າ.

ສະຕູດີໂອແອນິເມຊັ້ນຍີ່ປຸ່ນເປັນຜູ້ບຸກເບີກເຕັກນິກແອນິເມຊັ້ນແບບຈຳກັດຫຼາຍອັນ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ອະນິເມະມີຫຼາກຫຼາຍຮູບແບບແຕກຕ່າງອອກໄປ. ຕ່າງຈາກແອນິເມຊັ້ນຂອງດິສນີທີ່ເນັ້ນໃສ່ກັບການເຄື່ອນໄຫວ, ອະນິເມະນັ້ນຊຸມໃສ່ກັບຄຸນນະພາບຂອງງານພາບ ແລະ ໃຊ້ເຕັກນິກທາງລັດຕ່າງໆຊ່ວຍຊົດເຊີຍກັບເວລາໃນການເຮັດພາບເຄື່ອນໄຫວເຫຼົ່ານັ້ນ. ເຕັກນິກເຫຼົ່ານີ້ໃຊ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເພື່ອໃຫ້ທັນເວລາເສັ້ນຕາຍສົ່ງງານເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມືທາງດ້ານສິລະປະນຳດ້ວຍ. ການຈັດສາກອະນິເມະຈະໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການເບິ່ງໃຫ້ເຫັນເປັນພາບສາມມິຕິ ແລະ ພື້ນຫຼັງປະກອບສາກທີ່ເປັນສ່ວນສຳຄັນໃນການສ້າງບັນຍາກາດຂອງຕົວຜົນງານ. ພື້ນຫຼັງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງຂຶ້ນເອງກໍໄດ້, ບາງເທື່ອກໍອີງຈາກສະຖານທີ່ ຫຼື ເຫດການຈິງເຊັ່ນ: ປາສາດເວດມົນຂອງຮາວລ໌ ແລະ  ສຶຊຶມິຢະ ຮາຣຸຮິ. ອັອບປລິເກີກ່າວວ່າ ອະນິເມະເປັນໜຶ່ງໃນສື່ທີ່ຫາໄດ້ຍາກ ເຊິ່ງເປັນສື່ທີ່ໄດ້ລວບລວມນັກພາກທີ່ມີຊື່ສຽງຫຼາຍໆຄົນໄວ້ນຳກັນແລະກໍເຜີຍແຜ່ອອກມາໄດ້"ໜ້າປະທັບໃຈຢ່າງຍິ່ງ".

ເອຟເຟກແບບຮູບເງົາຂອງອະນິເມະເຮັດໃຫ້ມັນເອງແຕກຕ່າງອອກໄປຈາກການຮູບແບບການນຳສະເໜີແບບລະຄອນເວທີຂອງແອນິເມຊັ້ນອາເມຣິກັນ. ອະນິເມະຖືກຖ່າຍແບບຮູບເງົາຄືກັບວ່າໃຊ້ກ້ອງຖ່າຍ, ບໍ່ວ່າຈະການແພນການເຄື່ອນກ້ອງ, ການຊູມ, ໄລຍະຫ່າງ ແລະ ມຸມກ້ອງໄປຈົນເຖິງການສັ່ນແບບໄດນາມິກທີ່ຊັບຊ້ອນຫຼາຍ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຍາກໃນການຖ່າຍຮູບເງົາແທ້. ທາງອະນິເມະ, ແອນິເມຊັ້ນຈະສ້າງຂຶ້ນກ່ອນການພາກສຽງ ກົງກັນຂ້າມກັບແອນິເມຊັ້ນຂອງອາເມຣິກາທີ່ດຳເນີນພາກສຽງກ່ອນແລ້ວແຕ້ມຮູບພາບໂດຍອີງຕາມສຽງ.

ການອອກແບບຕົວລະຄອນ
ສັດສ່ວນຮ່າງກາຍຂອງຕົວລະຄອນທີ່ເປັນມະນຸດໃນອະນິເມະມັກຈະອີງສັດສ່ວນຂອງຮ່າງກາຍມະນຸດໃນຄວາມເປັນຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ນັກແຕ້ມຖືເອົາຄວາມສູງຂອງຫົວເປັນໜ່ວຍຖານຂອງສັດສ່ວນ. ຄວາມສູງຂອງຫົວອາດແຕກຕ່າງກັນໄປ, ແຕ່ຕົວລະຄອນໃນອະນິເມະສ່ວນໃຫຍ່ຈະມີຄວາມສູງປະມານ7-8ຫົວ. ສີລະປິນອະນິເມະບາງເທື່ອຈົງໃຈປັບປ່ຽນສັດສ່ວນຂອງຮ່າງກາຍເພື່ອສ້າງສ້າງຕົວລະຄອນທີ່ມີຮູບຮ່າງຜິດປົກກະຕິເປັນພິເສດ ເຊິ່ງມີຮ່າງກາຍທີ່ນ້ອຍບໍ່ສົນສ່ວນເມື່ອທຽບກັບຫົວ; ຕົວລະຄອນທີ່ມີຮູບຮ່າງຜິກປົກກະຕິຫຼາຍຕົວມີຄວາມສູງສອງຫາສີ່ຫົວ. ອະນິເມະບາງເລື່ອງເຊັ່ນ ເຄຣຢອນຊິນຈັງ ແມ່ນບໍ່ສົນໃຈສັດສ່ວນເຫຼົ່ານີ້ໂດຍສິ້ນເຊີງ, ໃນລັກສະນະຄືກັນກັບກາຕູນລໍ້ລຽນແບບຕາເວັນຕົກ. 
ແບບການອອກແບບຕົວລະຄອນອະນິເມະໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນມັກຈະມີຕາທີ່ໃຫຍ່ເກີນຈິງ. ແອນິເມຊັ້ນຂອງຕົວລະຄອນທີ່ມີຕາໃຫຍ່ໃນອະນິເມະສາມາດຍ້ອນກັບໄປໄດ້ເຖິງສະໄໜຂອງເທຊຶກະ ໂອຊາມຸ ເຊິ່ງໄດ້ຮັບອິດທິພົນຢ່າງຫຼາຍຈາກຕົວລະຄອນແອນິເມຊັ້ນຕາເວັນຕົກໃນຍຸກຕົ້ນໆເຊັ່ນ: ເບດຕີ້ ບຸບ, ເຊິ່ງຖືກອອກແບບດ້ວຍດວງຕາທີ່ໃຫຍ່ໂຕບໍ່ສົມສ່ວນ. ເທຊຶກະເປັນບຸກຄົນສຳຄັນໃນປະຫວັດສາດຂອງອະນິເມະ ແລະ ມັງງະ, ເຊິ່ງແມ່ນຜູ້ກຳນົດຮູບແບບລາຍເສັ້ນອັນເປັນເອກະລັກ ແລະ ການອອກແບບຕົວລະຄອນທີ່ເຮັດໃຫ້ສາມາດຖ່າຍທອດອາລົມຄວາມຮູ້ສຶກຂອງມະນຸດໄດ້ຜ່ານຕາພຽງຢ່າງດຽວ. ສີລະປິນຜູ້ແຕ້ມຈະເພີ່ມເລັນເງົາສີທີ່ຫຼາກຫຼາຍໃຫ້ກັບຕາ ແລະ ໂດຍສະເພາະແກ້ວຕາ ເພື່ອໃຫ້ມີຄວາມເລິກຫຼາຍຂຶ້ນ. ໂດຍທົ່ວໄປຈະເປັນການປະສົມກັນຂອງແຖບສີອ່ອນ, ໂທນສີ ແລະ ແຖບສີເຂັ້ມ. ນັກມະນຸດວິທະຍາວັດທະນະທຳຣາເຊລ ທອນໄດ້ແຍ້ງວ່າ ນັກເຮັດແອນິເມຊັ້ນ ແລະ ຜູ້ເບິ່ງຊາວຍີ່ປຸ່ນບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈເຖິງດວງຕາທີ່ມີຮູບແບບໆນີ້ໂດຍແທ້ຈິງບໍ່ຫຼາຍກໍໜ້ອຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ບໍ່ແມ່ນວ່າຕົວອະນິເມະທຸກຕົວຈະມີຕາທີ່ມົນໂຕ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ຜົນງານຂອງມິຢາຊາກິ ຮາຢາໂອະທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າຕົວລະຄອນທີ່ລາວເຮັດມີດວງຕາທີ່ຖືກຕ້ອງສັດສ່ວວນຕາມຄວາມຈິງ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບສີຜົມທີ່ສົມຈິງຂອງຕົວລະຄອນ.

ຊົງຜົມໃນອະນິເມະມັກຈະມີຊີວິດຊີວາ ແລະ ຫຼາກສີສັນ ຫຼື ມີສະໄຕລ໌ທີ່ບໍ່ຊໍ້າໃຜ. ການເຄື່ອນໄຫວຂອງເສັ້ນຜົມໃນອະນິເມະນັ້ນເກີນຈິງ ແລະ ໃຊ້ "ການເຄື່ອນຂອງຜົມ" ເພື່ອເນັ້ນການກະທຳ ແລະ ອາລົມຂອງຕົວລະຄອນເພື່ອເພີ່ມເອຟເຟກຂອງພາບ. ການແຕ້ມແຕ່ງສີຜົມທີ່ມີຄວາມສູດສາດຕາ ແລະ ໂທນສີທີ່ມີສີສັນເພື່ອໃຊ້ເປັນພາບປົກໜັງສືຂອງມັງງະສຳລັບເດັກນ້ອຍໃຫ້ມີຄວາມໜ້າສົນໃຈ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຜະລິດເພື່ອຕະຫຼາດພາຍໃນປະເທດ, ອະນິເມະກໍມີຕົວລະຄອນທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍບໍ່ໄດ້ກຳນົດເຊື້ອຊາດ ຫຼື ສັນຊາດໄວ້ສະເໝີໄປ, ແລະ ມັກຈະເປັນການຕັດສິນໃຈໂດຍເຈຕະນາເຊັ່ນ: ຊຸດແອນິເມຊັ້ນໂປເກມອນ.

ນັກແຕ້ມອະນິເມະ ແລະ ມັງງະມັກຈະແຕ້ມໂດຍໃຊ້ຫຼັກການທົ່ວໄປຂອງພາບການສະແດງອອກທາງສີໜ້າອັນເປັນເອກະລັກ ເພື່ອສະແດງເຖິງອາລົມ ແລະ ຄວາມຄິດທີ່ສະເພາະເຈາະຈົງ. ເຕັກນິກພວກນີ້ມັກຈະມີຮູບແບບທີ່ແຕກຕ່າງຈາກເຕັກນິກຂອງແອນິເມຊັ້ນຕາເວັນຕົກ, ແລະ ຍັງລວມເຖິງການໃຊ້ພາບການກະທຳໃນການສະແດງເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ອາລົມບາງຢ່າງ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ຕົວລະຄອນຊາຍອາດຈະເລືອດດັງອອກເມື່ອຖືກເລົ້າອາລົມ. ການໃຊ້ສັນຍະລັກທີ່ເບິ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ເຊັ່ນ: ເຫື່ອໄຫຼເພື່ອສະແດງຄວາມກັງວົນ, ການໜ້າແດງເພື່ອສະແດງຄວາມເຂີນອາຍ, ຫຼື ຕາທີ່ເປັ່ງປະກາຍເພື່ອສະແດງສາຍຕາທີ່ມີຄວາມສົນໃຈຢ່າງແຮງ. ການສະແດງອີກແບບໜຶ່ງທີ່ເປັນແບບກາຕູນແກັກນັ້ນແມ່ນການໃຊ້ຕົວຈິບິ(ການອອກແບບຕົວລະຄອນທີ່ຜິດສັດສ່ວນແຕ່ຮຽບງ່າຍ) ເພື່ອຄັ້ນອາລົມໃຫ້ອອກມາຢ່າງຊັດເຈນຢ່າງຕະຫຼົກເຊັ່ນ: ຄວາມສັບສົນ ຫຼື ຄວາມອາຍ.

ເພງ
ສາກເປີດ ແລະ ສາກປິດຂອງຊຸດອະນິເມະໂທລະພາບສ່ວນຫຼາຍຈະມາພ້ອມກັບເພງເຈປັອບ ຫຼື ເຈຣັອກ, ເຊິ່ງມັກຈະເປັນວົງດົນຕີດັງທີ່ມາຂຽນເນື້ອເພງທີ່ຂ້ອງກ່ຽວກັບຕົວເລື່ອງ ແຕ່ກໍມີເປົ້າໝາຍໄປທີ່ກຸ່ມຕະຫຼາດທົ່ວໄປເຊັ່ນກັນ, ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມັກມີການກ່າວເຖິງຢ່າງຜິວເພີນ ຫຼື ບໍ່ກ່າວເຖິງເລີຍ, ຂຶ້ນນຳສາກຫຼັງ ຫຼື ການຈັດເລື່ອງຂອງເລື່ອງນັ້ນໆ. ນອກຈາກນີ້ມັກຈະມີການໃສ່ເພງປະກອບ("ເພງແຊກ")ໃນຕອນໃດໜຶ່ງ ເພື່ອເນັ້ນສາກທີ່ສຳຄັນໂດຍສະເພາະ.

ຟິວເຈີ ຟັງຄ໌ ແມ່ນແນວດົນຕີຂະໜາດນ້ອຍທີ່ພັດທະນາມາຈາກແນວໄວເປີຣ໌ເວຟໃນຊ່ວງຕົ້ນປີ2010 ໂດຍໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກຝຣັ່ງເຮົາສ໌ດິດສະໂກເອີຣົບ, ເຊິ່ງມີການໃຊ້ສະໄຕລ໌ພາບ ແລະ ສຽງສັ້ນໃນອະນິເມະຢ່າງຫຼາຍຄວບກັນກັບເພງຊິດຕີ້ປັອບຂອງຍີ່ປຸ່ນ ເພື່ອສ້າງຄວາມເປັນມື່ນໄຫຼໃຫ້ແກ່ຕົວເພງ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ2020, ເພງອະນິເມະໄດ້ຮັບຄວາມນີຍົມເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວທາງໂລກອອນໄລນ໌ ອັນເນື່ອງມາຈາກຄວາມພ້ອມຂອງການບໍລິການທີ່ກວ້າງຂວາງຫຼາຍຂອງບໍລິການສະຕຣີມເພງ ຫຼື ຟັງເພງເຊັ່ນ: ສະປອດຕິຟາຍ ແລະ ໄດ້ຮັບການໂປຣໂມດໂດຍເຫຼົ່າແຟນໆ ແລະ ສີລະປິນເທິງສື່ໂຊຊຽວ. ໃນປີ2023, ເພງເປີດເມະ ໄອດອລ ໂດຍໂຢອາໂຊບິຂອງອະນິເມະເລື່ອງເກີດໃໝ່ເປັນລູກໂອຊິຕິດອັນດັບຊາຣ໌ຕເພງເທິງບິລບອດ ໂກລບອລ 200ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາໂດຍມີຍອດຟັງຜ່ານບໍລິການສະຕຣີມ45.7ລ້ານເທື່ອ ແລະ ຂາຍໄດ້24ພັນຊຸດນອກສະຫະລັດ. "ໄອດອລ" ກາຍເປັນເພງຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ເພງອະນິເມະເພງທຳອິດທີ່ຕິດອັບດັບຊາຣ໌ຕບິລບອດ ໂກລບອລ ແລະ ຍັງຕິດທັອບອັນດັບໜຶ່ງຈາກຮ້ອຍທົ່ວໂລກໃນຊາຣ໌ຕຂອງແອັບເປີນມິວຊິດ.

 ແນວປະເພດ 
ອະນິເມະມັກຖືກຈຳແນກແນວປະເພດຕາມເປົ້າໝາຍກຸ່ມຜູ້ເບິ່ງ ເຊິ່ງລວມມີ: ເດັກນ້ອຍ(子供, ໂຄໂດໂມະ), ເດັນຜູ້ຍິງ(少女,ໂຊໂຈ), ເດັກຜູ້ຊາຍ(少年, ໂຊເນັງ), ໜຸ່ມ(青年, ເຊເນັງ), ສາວ(女性, ໂຈເຊ) ແລະ ກຸ່ມອື່ນໆອີກທີ່້ມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍໂດຍເປົ້າໝາຍແມ່ນຜູ້ໃຫຍ່. ອະນິເມະແນວໂຊໂຈ ແລະ ໂຊເນັງ ບາງເທື່ອກໍຈະມີອົງປະກອບທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໃນໝູ່ເດັກທັງສອງເພດ ເພື່ອພະຍາຍາມດຶງດູດຄວາມສົນໃຈແບບຂ້າມແນວ. ອະນິເມະຜູ້ໃຫຍ່ອາດຈະມີຈັງຫວະການເດີນເລື່ອງທີ່ຊ້າ ແລະ ໂຄງເລື່ອງທີ່ຊັບຊ້ອນຫຼາຍ ເຊິ່ງຜູ້ເບິ່ງໄວນ້ອຍມັກຈະຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ໜ້າສົນໃຈຫຼືເຂົ້າບໍ່ເຖິງ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຕີມ ແລະ ສະຖານະການທີ່ຜູ້ໃຫຍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ຫຼາຍກວ່າພາຍໃນເລື່ອງ. ອະນິເມະຜູ້ໃຫຍ່ບາງສ່ວນແມ່ນມີອົງປະກອບລາມົກອະນາຈານຈະມີປ້າຍກຳກັບໄວ້ວ່າ "R18" ໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນລະດັບສາກົນໃນຊື່ ເຮັນໄຕ (変態, ຄວາມຜິດປົກກະຕິ ຫຼື ມັກຖືກແປວ່າ ໂລກຈິດໃນພາສາຍີ່ປຸ່ນ). ໃນອີກແບບ, ອະນິເມະມັກຈະມີອົງປະກອບຂອງເອດຈິ, ເລື່ອງທາງເພດ ຫຼື ອົງປະກອບກ່ຽວກັບເລື່ອງແນວນັ້ນໂດຍບໍ່ມີການສະແດງພາບການມີເພດສຳພັນໂດຍກົງ, ມັກປະກົດໃນອະນິເມະປະເພດຕະຫຼົກ ແລະ ຮາເຣັມ; ຍ້ອນການໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຫຼາຍໃນຜູ້ເບິ່ງໄວຮຸ່ນ ແລະ ຜູ້ໃຫຍ່, ການໃສ່ອົງປະກອບດັ່ງກ່າວຖືເປັນຮູບແບບໜຶ່ງຂອງການບໍລິການເອົາໃຈຜູ້ເບິ່ງເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ "ແຟນ ເຊີຣ໌ວິສ(fan service)".Ask John: Why Do Americans Hate Harem Anime? . animenation.net. May 20. 2005. Note: fan service and ecchi are often considered the same in wording. ບາງແນວກໍເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບຄວາມຮັກຮ່ວມເພດຄື: ຢາໂອອິ ຫຼື ຢາໂອຍ(やおい, Yaoi, ຊາຍຮັກຮ່ວມເພດ) ແລະ ຢູຣິ(百合, Yuri, ຍິງຮັກຮ່ວມເພດ). ເຖິງແມ່ນວ່າມັກຈະຖືກໃຊ້ໃນບໍລິບົດລາມົກອະນາຈານ, ຄຳວ່າ ຢາໂອອິ ແລະ ຢູຣິ ກໍສາມາດໃຊ້ໄດ້ຢ່າງກວ້າງໆໃນບໍລິບົດທີ່ໃຊ້ ເພື່ອອະທິບາຍ ຫຼື ເນັ້ນເຖິງຄວາມສຳພັນແບບດັ່ງກ່າວນຳດ້ວຍ.

ການແບ່ງປະເພດອະນິເມະແຕກຕ່າງຈາກຈາກແອນິເມຊັ້ນປະເພດອື່ນໆ ແລະ ບໍ່ສາມາດຈັດຈຳແນກໄດ້ງ່າຍໆ. ກິລສ໌ ປົວຕຣາສໄດ້ປຽບທຽບເລື່ອງນີ້ກັບການຈັດປະເພດຂອງກັນດັ້ມ 0080 ແລະ ການສະແດງພາວະຂອງສົງຄາມຂອງມັນນັ້ນເປັນ"ປະເພດຫຸ່ນຍົນຍັກ" ແລະ ການຈັດປະເພດທີ່ມັກງ່າຍຂອງນິຍາຍສົງຄາມ ແລະ ສັນຕິພາບ ເປັນ"ນິຍາຍສົງຄາມ". ແນວວິທະຍາສາດເປັນໜຶ່ງໃນປະເພດອະນິເມະທີ່ສຳຄັນ ແລະ ຍັງມີຜົນງານໃນປະຫວັດສາດທີ່ສຳຄັນເຊັ່ນ: ແອສໂຕຣບອຍຂອງເທຊຶກະ ແລະ ເທສຶຈິນ 28-ໂກຂອງໂຢໂກຢາມະ. ເຊິ່ງຍັງມີປະເພດຍ່ອຍທີ່ສຳຄັນຄືເມຄະ, ໂດຍມີແຟນໄຊສ໌ກັນດັ້ມເປັນສັນຍະລັກທີ່ໂດດເດັ່ນ. ປະເພດແນວແຟນຕາຊີ ຫຼື ຕ່າງໂລກກໍມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍໆເຊິ່ງປະກອບມີທັງທີ່ອີງຈາກວັດທະນະທຳ ແລະ ນິທານຂອງທັງຝັ່ງອາຊີ ແລະ ຕາເວັນຕົກ; ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບເທບນິຍາຍຍີ່ປຸ່ນໃນອິນຸຢາຊະ ແລະ ເລື່ອງລາວຂອງເທບທິດາສະກັງດີນາວີທີ່ຍ້າຍໄປຍີ່ປຸ່ນ ເພື່ອຮັກສາຄອມພິວເຕີທີ່ຊື່ວ່າ ອິກກ໌ດຣາຊິລໃນໂອ້ ເທບທິດາ!. ການຂ້າມແນວກໍມີຢ່າງແຜ່ຫຼາຍເຊັ່ນ: ການປະສົມປະສານລະຫວ່າງແນວແຟນຕາຊີ ແລະ ຕະຫຼົກໃນດຣາກອນ ຮາລ໌ຟ, ແລະ ການຫຼິ້ນມຸກຕະຫຼົກໃນຮູບເງົາອະນິເມະອາດຊະຍະກຳ ປາສາດສົມບັດຄາກລິໂອສໂຕຣ. ປະເພດຍ່ອຍອື່ນໆທີ່ມັກປະກົດໃນອະນິເມະກໍລວມມີ: ສາວນ້ອຍເວດມົນ, ຮາເຣັມ, ກິລາ, ສີລະປະການຕໍ່ສູ້, ການດັດແປງມາຈາກວັນນະຄະດີ, ຍຸດກາງ ແລະ ສົງຄາມ.

 ຮູບແບບ 
ອະນິເມະໃນຍຸກທຳອິດແມ່ນຖືກສ້າງຂຶ້ນສະເພາະສາຍໃນໂຮງຮູບເງົາ ເຊິ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີສ່ວນປະກອບຂອງດົນຕີກ່ອນຈິ່ງຈະໃສ່ສຽງອື່ນໆອີກໃນຂັ້ນຕອນການຜະລິດ. ໃນປີ1958, ນິບປົງທີວີໄດ້ອອກອາກາດເລື່ອງ ໂມກຶຣະ ໂນະ ອະບັນຈູຣຸ ເຊິ່ງເປັນອະນິເມະເລື່ອງທຳອິດທີ່ໄດ້ສາຍທາງໂທລະພາບ ແລະ ຍັງເປັນເລື່ອງທຳອິດທີ່ເປັນພາບສີ. ຈົນເຖິງຊຸມປີ1960 ຊຸດອະນິເມະຫຼາຍເລື່ອງໄດ້ສາຍອອກອາກາດຜ່ານທາງໂທລະພາບ ແລະ ກໍຍັງຄົງເປັນຊ່ອງທາງທີ່ນິຍົມມາຈົນຮອດປັດຈຸບັນ. ເລື່ອງທີ່ເຜີຍແຜ່ໃນຮູບແບບເປັນວີດີໂອໂດຍກົງເລີຍຮຽກວ່າ "ອໍຣໍຈີນັລວີດີໂອແອນິເມຊັ້ນ" (OVA) ຫຼື "ອໍຣໍຈິນັລແອນິເມຊັ້ນວີດີໂອ" (OAV) ເຊິ່ງໂດຍທົ່ວໄປຈະບໍ່ສາຍໃນໂຮງຮູບເງົາ ຫຼື ຜ່ານຊ່ອງທາງໂທລະພາບ. ແລະ ໃນເວລາຕໍ່ມາເມື່ອການມາເຖິງຂອງອິນເຕີເນັດ ກໍເຮັດໃຫ້ບັນຫານັກແອນິເມຊັ້ນພາກັນເຜີຍແຜ່ຜົນງານຂອງຕົນຜ່ານຊ່ອງທາງດັ່ງກ່າວໂດຍເອີ້ນວ່າ "ອໍຣໍຈີນັລເນັດແອນິເມຊັ້ນ" (ONA).

ການເຜີຍແຜ່ອະນິເມະເຂົ້າເຖິງສື່ໃນບ້ານໂດຍກົງເລີ່ມເປັນທີ່ແຜ່ຫຼາຍໃນຊຸມປີ80ດ້ວຍການມາເຖິງຂອງເທບວີເຮັດເອັສ ແລະ ແຜ່ນເລເຊີດິສ. ໂດຍຮູບແບບວີດີໂອແບບວີເຮັດເອັສເອັນທີເອັສຊີເປັນທີ່ນິຍົມຫຼາຍທັງໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ສະຫະລັດອາເມຣິກາ ເຊິ່ງໃນຮັບການຍົກຍ້ອງວ່າເປັນໜຶ່ງໃນສາເຫດທີ່ເຮັດອະນິເມະແຮ່ງມີຄວາມນິຍົມຫຼາຍຂຶ້ນໃນຍຸກ90. ແຕ່ໃນໄລຍະຕໍ່ມາ ທັງສອງຢ່າງທີ່ກ່າວມາກໍຈະຖືກແທນທີ່ດ້ວຍຮູບແບບແຜ່ນດີວີດີທີ່ມີຂໍ້ດີຫຼາຍກວ່າເຊັ່ນ: ການໃສ່ຄຳບັນຍາຍ ແລະ ສຽງພາກຫຼາຍພາສາໄດ້ໃນແຜ່ນດຽວ. ໂດຍໂຕແຜ່ນດີວີດີນັ້ນມີການໃສ່ລະຫັດພູມິພາກເອົາໄວ້ເພື່ອລັອກການເຂົ້າເຖິງຈາກພູມິພາກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດເຊິ່ງເປັນຄວາມຕ້ອງການຂອງທາງຜູ້ຜະລິດ ແລະ ອຸດສາຫະກຳລວມ ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາທາງດ້ານລີຂະສິດ, ການເຜີຍແຜ່ແບບຜິດກົດໝາຍ ແລະ ການສົ່ງອອກເຖື່ອນ ເຊິ່ງໂຕເຄື່ອງຫຼິ້ນແຜ່ນດີວີດີຈະມີລະຫັດລະບົບພູມິພາກຂອງຕົນເອງ ແລະ ສາມາດສະກັດແຜ່ນເຖື່ອນໄດ້. ນອກນີ້, ຮູບແບບແຜ່ນວີດີໂອຊີດີ ຫຼື ວີຊີດີ ກໍເປັນທີ່ນິຍົມຫຼາຍໃນຂົງເຂດຮົງກົງ ແລະ ໄຕ້ຫວັນ, ເຊິ່ງມັກຈະເປັນໜຶ່ງໃນຊ່ອງທາງຂອງການລັກລອບປອມແປງເປັນແຜ່ນເຖື່ອນຕ່າງໆ.

ໜຶ່ງໃນລັກສະນະເດັ່ນຂອງອະນິເມະໂທລະພາບແມ່ນການເຮັດໄປເປັນຕອນໆ ເພື່ອໃຫ້ເລື່ອງລາວປະຕິດປະຕໍ່ກັນໄປເປັນສາກໆ ແລະ ມີຫຼາຍພາກຫຼາຍຊີຊັນ. ສ່ວນແອນິເມຊັ້ນແບບຕາເວັນຕົກດັ່ງເດີມມັກເຮັດເປັນຕອນທີ່ເນື້ອເລື່ອງຈົບໃນຕອນໆດຽວ. ເຊິ່ງກົງກັນຂ້າມກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງກັບອະນິເມະເຊັ່ນ ດຣາກອນບອລ Z'' ທີ່ກໍມີການເລົ່າເລື່ອງໄປເປັນຕອນໆ ເຮັດໃຫ້ເນື້ອເລື່ອງຂອງອະນິເມະນັ້ນດຳເນີນໄປຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຫຼາຍຕອນ ຫຼື ຫຼາຍຊີຊັນ, ເຊິ່ງແຕກຕ່າງຢ່າງຊັດເຈນກັບແອນິເມຊັ້ນຕາເວັນຕົກດັ້ງເດີມ. ໂດຍການເຮັດເປັນຕອນຫຼາຍຕອນຕໍ່ກັນກໍຈະມີອິດທິພົນຫຼາຍຕໍ່ລາຍການໂທລະພາບອາເມຣິກັນຜ່ານຊ່ອງທາງສຕຣີມມິງໃນຊ່ວງຍຸກທອງຂອງໂທລະພາບໃນເວລາຕໍ່ມາ.

 ໝາຍເຫດ 

 ອ້າງອິງ 
ໝວດ:ອະນິເມະ
ໝວດ:ສິ່ງປະດິດຂອງຢີ່ປຸ່ນ