ອານາຈັກລ້ານຊ້າງ

ອານາຈັກລ້ານຊ້າງ (ອັງກິດ: Kingdom of Lan Xang) ແມ່ນອານາຈັກບູຮານຂອງຊົນຊາດລາວ ທີ່ເຄີຍມີຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຮຸ່ງເຮືອງທີ່ສຸດໃນພາກພື້ນອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້. ອານາຈັກນີ້ກໍ່ຕັ້ງຂຶ້ນໃນປີ ຄ.ສ. 1353 ໂດຍ ເຈົ້າຟ້າງຸ່ມ ມະຫາລາດ ໂດຍການເຕົ້າໂຮມບັນດາຫົວເມືອງລາວບູຮານຕ່າງໆ ເຂົ້າເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນ.

 ປະຫວັດສາດ 
ກ່ອນໜ້າທີ່ຈະມີການສ້າງຕັ້ງອານາຈັກລ້ານຊ້າງ ດິນແດນແຖບນີ້ປະກອບດ້ວຍເມືອງນ້ອຍໃຫຍ່ກະແຈກກະຈາຍກັນຢູ່. ເຈົ້າຟ້າງຸ່ມ ໄດ້ນຳພາກອງທັບທ້ອນໂຮມແຜ່ນດິນລາວໃຫ້ເປັນປຶກແຜ່ນ ແລະ ສະຖາປະນາອານາຈັກລ້ານຊ້າງຂຶ້ນ ໂດຍມີສູນກາງຢູ່ທີ່ "ຊຽງທອງ" (ປັດຈຸບັນຄື ຫຼວງພະບາງ). ຊື່ "ລ້ານຊ້າງ" ໝາຍເຖິງ ດິນແດນທີ່ມີຊ້າງນັບລ້ານໂຕ ເຊິ່ງສະແດງເຖິງຄວາມອຸດົມສົມບູນແລະແສນຍານຸພາບທາງການທະຫານໃນສະໄໝນັ້ນ.

 ຍຸກທອງ 
ໃນສະໄໝ ພະເຈົ້າສຸລິຍະວົງສາ ທຳມິກະລາດ (ຄ.ສ. 1638–1695) ຖືເປັນຍຸກທອງຂອງລ້ານຊ້າງ ບ້ານເມືອງມີຄວາມສະຫງົບສຸກ, ກົດໝາຍມີຄວາມເຂັ້ມງວດ ແລະ ສິລະປະວັດທະນະທຳຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງສູງສຸດ. ຊາວຕ່າງຊາດທີ່ເຂົ້າມາຄ້າຂາຍໃນເວລານັ້ນ ຕ່າງກໍຍ້ອງຍໍວ່າວຽງຈັນເປັນເມືອງທີ່ສວຍງາມ.

 ການແຕກແຍກ 
ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດລັດຊະການຂອງພະເຈົ້າສຸລິຍະວົງສາ ເກີດບັນຫາການຍາດຊີງລາຊະສົມບັດ ເຮັດໃຫ້ອານາຈັກລ້ານຊ້າງແຕກອອກເປັນ 3 ອານາຈັກຄື: ອານາຈັກວຽງຈັນ, ອານາຈັກຫຼວງພະບາງ ແລະ ອານາຈັກຈຳປາສັກ ໃນປີ ຄ.ສ. 1707.

 ອ້າງອິງ 

ໝວດ:ປະຫວັດສາດລາວ
ໝວດ:ອານາຈັກລ້ານຊ້າງ
ໝວດ:ອານາຈັກບູຮານໃນອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້