ພາສາຈີນ

ພາສາຈີນ () ແມ່ນພາສາໜຶ່ງທີ່ເວົ້າໃນປະເທດຈີນ ໄຕ້ຫວັນ ແລະ ສິງກະໂປ ໃຊ້ຕົວອັກສອນທີ່ສືບທອດກັນມາກ່ວາພັນປີ ຕົວອັກສອນຈີນແມ່ນພັດທະນາມາຈາກຕົວອັກສອນພາບ

ອັກສອນນີ້ໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສອງປະເພດ: ຕົວອັກສອນທີ່ຄົນຈີນໃຊ້ແມ່ນອັກສອນຈີນຕົວຫຍໍ້ () ຕົວທີ່ຄົນໄຕ້ຫວັນໃຊ້ແມ່ນອັກສອນຈີນຕົວເຕັມ ()

ພະຍັນຊະນະ

+ ພະຍັນຊະນະພາສາຈີນ     Bilabial  Labiodental  Dental  Alveolar  Post-alveolar  Alveolo-palatal  VelarStop  [−ASP]  p      t      k [+ASP]  pʰ      tʰ      kʰNasal  m      n      ŋAffricate  [−ASP]      ts    tʃ̺  tɕ   [+ASP]      tsʰ    tʃ̺ʰ  tɕʰ   Fricative  [−VOC]    f  s    ʃ̺  ɕ  xApproximant  w • ɥ      l  ɹ̺  j  

ເມື່ອກ່ອນ ⟨zh, ch, sh, r⟩ ໄດ້ຖືກຄິດວ່າເປັນ [ʈʂ, ʈʂʰ, ʂ, ʐ] ແຕ່ໃນປັດຈຸບັນນັກຄົ້ນຄວ້າເຊື່ອວ່າມັນເປັນ [tʃ̺, tʃ̺ʰ, ʃ̺, ɹ̺]Lee, W.-S. & Zee, E. (2003). Standard Chinese (Beijing). Journal of the International Phonetic Association, 33(1), 109-112.Huang, T., Chang, Y.-C., & Hsieh, F.-F. (2016). Articulatory Characteristics of the Coronal Consonants in Malaysian Mandarin: With Special Reference to the Non-"Canonical" Sibilants. Tsing Hua Journal of Chinese Studies, 46(4), 743-783.Proctor, M., L, H.-L., Zhu, Y.-H., Goldstein, L., & Narayanan, S. (2012). Articulation of Mandarin Sibilants: A multi-plane realtime MRI study. In Proceedings of the 14th Australian International Conference on Speech Science and Technology (pp. 113-116).

ສະຫຼະ

ສະຫຼະດ່ຽວ

+ ສະຫຼະດ່ຽວ   Front  Central  Back Close  i ⟨i⟩ • y ⟨ü⟩    u ⟨u⟩ Mid  e ⟨ê⟩  ɚ ⟨er⟩  ɤ ⟨e⟩ • o ⟨o⟩ Open  a ⟨a⟩    

ສະຫຼະພິເສດ

+ Chinese Apical Vowels Pinyin  Sinologists  Lee & Zee (2003)  Lee-Kim (2014)Lee-Kim, S. I. (2014). Revisiting Mandarin ‘apical vowels’: An articulatory and acoustic study. Journal of the International Phonetic Association, 44(3), 261-282. ⟨zhi, chi, shi, ri⟩  ʈʂʅ, ʈʂʰʅ, ʂʅ, ʐʅ  tʃ̺ɹ̩, tʃ̺ʰɹ̩, ʃ̺ɹ̩, ɹ̺ɹ̩  tʂɻ tʂʰɻ, ʂɻ, ʐɻ ⟨zi, ci, si⟩  tsɿ, tsʰɿ, sɿ  tsɹ̩, tsʰɹ̩, sɹ̩  tsɹ̪, tsʰɹ̪, sɹ̪ ⟨ji, qi, xi⟩  tɕi, tɕʰi, ɕi  tɕi, tɕʰi, ɕi tɕi, tɕʰi, ɕi

ສະຫຼະຜະສົມ

+ ສະຫຼະຜະສົມ ໝວດທີ່ ໑ 开口呼  ໝວດທີ່ ໒ 齐齿呼  ໝວດທີ່ ໓ 合口呼  ໝວດທີ່ ໔ 撮口呼 ɹ̩ ⟨-i⟩  j ⟨i⟩  u ⟨u⟩  y ⟨ü⟩ a ⟨a⟩  ja ⟨ia⟩  wa ⟨ua⟩   o ⟨o⟩    wo ⟨uo⟩   ɤ/e ⟨e/ê⟩  je ⟨ie⟩    ɥe ⟨üe⟩ ai ⟨ai⟩    wai ⟨uai⟩   ei ⟨ei⟩    wei ⟨ui⟩   ɑu ⟨ao⟩  jɑu ⟨iau⟩     ou ⟨ou⟩  jou ⟨iu⟩     an ⟨an⟩  jɛn ⟨ian⟩  wan ⟨uan⟩  ɥɛn ⟨üan⟩ ən ⟨en⟩  in ⟨in⟩  wən ⟨un⟩  yn ⟨ün⟩ ɑŋ ⟨ang⟩  jɑŋ ⟨iang⟩  wɑŋ ⟨uang⟩   əŋ~ɤŋ ⟨eng⟩  iŋ ⟨ing⟩  -ʊŋ ⟨-ong⟩wəŋ ⟨ueng⟩  jʊŋ ⟨iong⟩ ɚ ⟨-r⟩      

ສະຫຼະ ⟨a⟩ ສາມາດປ່ຽນເປັນ [a, ɑ], ⟨e⟩ ໄດ້ປ່ຽນເປັນ [e, ə~ɤ, ɛ]Lin, Y.-H. (2008). Patterned vowel variation in Mandarin loanword adaptation: Evidence from a dictionary corpus. In Proceedings of the 20th North American Conference on Chinese Linguistics (NACCL-20), pp. 175-187.Wu, C.-H. & Shih, C. (2009). Mandarin vowels revisited: Evidence from electromagnetic articulography. In Annual Meeting of the Berkeley Linguistics Society, 35(1), 329-340.

ວັນນະຍຸດ

+ ວັນນະຍຸດພາສາຈີນ ຊື່ພາສາຈີນ  ຊື່ພາສາລາວ  ສຽງວັນນະຍຸດປັກກິ່ງ  ສຽງວັນນະຍຸດໄທເປFon, J., & Chiang, W. (1999). WHAT DOES CHAO HAVE TO SAY ABOUT TONES? —A CASE STUDY OF TAIWAN MANDARIN [赵氏声调系统与声学之联结及量化–以台湾地区国语为例]. Journal of Chinese Linguistics, 27(1), 13-37.Fon, J., Chiang, W., & Cheung, H. (2004). PRODUCTION AND PERCEPTION OF THE TWO DIPPING TONES (TONE 2 AND TONE 3) IN TAIWAN MANDARIN [台湾地区国语抑扬调 (二声与三声) 之发声与听辨]. Journal of Chinese Linguistics, 32(2), 249-281.  ພິ່ນອິ່ນ 一声   ສຽງທີ່ໜື່ງ  [55]  [44]  ā ē ī ō ū ǖ 二声   ສຽງທີ່ສອງ  [35]  [323]  á é í ó ú ǘ 三声   ສຽງທີ່ສາມ  [214]  [312]  ǎ ě ǐ ǒ ǔ ǚ 四声   ສຽງທີ່ສີ່  [51]  [42]  à è ì ò ù ǜ 轻声   ສຽງເບົາ      a e i o u ü

ກົດການປ່ຽນສຽງວັນນະຍຸດ

“一”“不”变调 (yī bù biàndiào)

+ 一不变调   ພາສາຈີນ  ພິ່ນອິ່ນ  ອ່ານວ່າ yī + T1→yì + T1  一天  yī tiān  yì tiān yī + T2→yì + T2  一年  yī nián  yì nián yī + T3→yì + T3  一起  yī qǐ  yì qǐ yī + T4→yí + T4  一共  yī gòng  yí gòng bù + T1→bù + T1  不听  bù tīng  bù tīng bù + T2→bù + T2  不来  bù lái  bù lái bù + T3→bù + T3  不好  bù hǎo  bù hǎo bù + T4→bú + T4  不要  bù yào  bú yào

上声变调 (shǎngshēng biàndiào)

+ 上声变调   ພາສາຈີນ  ພິ່ນອິ່ນ  ອ່ານວ່າ T3 + T3→T2 + T3  老虎  lǎohǔ  láohǔ T3 + T3→T2 + T3  洗澡  xǐzǎo  xízǎo T3 + T3→T2 + T3  海水  hǎishuǐ  háishuǐ  T3 + T3→T2 + T3  可以  kěyǐ  kéyǐ

ອັກສອນ

ອັກສອນຕົວຫຍໍ້ ແລະ ອັກສອນຕົວເຕັມ

ອັກສອນທີ່ຄົນຈີນໃຊ້ເປັນອັກສອນຈີນຕົວຫຍໍ້ ແຕ່ໃນບາງສະຖານທີ່ຄົນຈີນໃຊ້ເປັນອັກສອນຕົວເຕັມ, ຕົວຢ່າງແມ່ນ ໄຕ້ຫວັນ ຮົງກົງ ແລະ ມາເກົ້າ

ອັກສອນຕົວຫຍໍ້ມາຈາກອັກສອນຕົວເຕັມເພື່ອເພີ່ມການຮູ້ໜັງສືຂອງຄົນຈີນ中国文字改革委员会. (1964). "简化字总表".国务院. (2013). "通用规范汉字表".

+ ການປຽບທຽບລະຫວ່າງ ອັກສອນຕົວຫຍໍ້ ແລະ ອັກສອນຕົວເຕັມ ຄຳສັບ  ອັກສອນຈີນຕົວຫຍໍ້  ອັກສອນຈີນຕົວເຕັມ  ພິ່ນອິ່ນ ປະເທດຈີນ  中国  中國  Zhōngguó ໄຕ້ຫວັນ  台湾  臺灣  Táiwān ມາເລເຊຍ  马来西亚  馬來西亞  Mǎláixīyà ປະເທດລາວ  老挝  老撾  Lǎowō

ສ່ວນປະກອບຂອງຕົວອັກສອນຈີນ

国家语言文字工作委员会. (2001). "GB 13000.1 字符集汉字折笔规范" .

国家语言文字工作委员会. (2009). "GB 13000.1字符集汉字部首归部规范" .

国家语言文字工作委员会. (2009). "汉字部首表" .

国家语言文字工作委员会. (2020). "通用规范汉字笔顺规范" .

ວິທີການສ້າງຕົວອັກສອນຈີນ

ອ້າງອິງ

ເບິ່ງຕື່ມ

ພິ່ນອິ່ນ

ຈ