Odissea

L'Òdisêa (in grêgo antîgo: Ὀδύσσεια) a l'é 'n poêma épico, scrîto vèrso l'VIII secólo a.C. e atriboîo a Omero, ch'a célebra e aventûe de Ulìsse dòppo a goæra de Tröia contâ inte l'Ilîade.

 Contegnûo 

A-a fìn da goæra de Tröia, o rè de l'îzoa de Ìtaca, Ulìsse, e-i seu conpàgni çércan de tornâ a câza, ma són òstacolæ into seu viâgio da çèrti dêi òstîli. 

Intànto, a Ìtaca, i Pröci són derê a pigiâse de pìcca pe spozâ Penélope, mogê de Ulìsse e moæ de Telémaco: a ògni mòddo a dònna a l'ingànna i pretendénti dìndoghe ch'a se maiä sôlo dòppo avéi finîo de tésce 'na téia, che pöi d’arescôzo a descûxe ògni néutte. 

Ulìsse o l'arîva a Ismaro, a tæra di Ciclöpi, dôve o riêsce a scapâ da Polifemo, pöi o vîxita l'îzoa de Eolo, quélla de Eea, dôve o l'incóntra a mâga Circe, o l'oltrepàssa i lîdi de scirénn-e amaliatôe, o stréito tra Scilla e Cariddi, l'îzoa de Trinacria, l'îzoa de Ogigia, dôve gh'é a nìnfa Calipso, e a-a fìn o l'arîva a-a tæra de Scheria. Chîe Ulìsse o l'é trovòu da Nausicaa, ch'a porta o nàofrago a-o palàsso de seu poæ, o rè Alcinoo. Dòppo avéi sentîo a seu stöia, Alcinoo o fa aconpagnâ Ulìsse a Ìtaca co-e seu nâvi.

L'eröe, tornòu a Ìtaca, con l'agiùtto de Atêna o se travéste da mendicànte pe no fâse riconósce e pöi, insémme a-o fìggio Telemaco, o fa strâge di Pröci. Penelope a l'é segûa che l'òmmo o ségge davéi Ulìsse quànde quésto o ghe fa capî de savéi chò-u seu létto da spozoéi o l'é costroîo in sce 'n çéppo d'oîvo, un segrétto che sôlo lô doî savéivan. O giórno dòppo, Ulìsse o va a vixitâ l'ançiàn poæ Laerte in canpàgna; o poêma o tèrmina con l'intervénto de Atêna, ch'a ristabilìsce a pâxe tra e famìgge di Pröci amasæ e-o rè de Ìtaca.

 Âtri progètti 

Categorîa:Letiatûa