Omero

Omero (in grêgo antîgo: Ὅμηρος; VIII secolo a.C.) o l'é o poêta tradiçionalménte riconosciûo cómme outô di doî ciù inportànti poêmi épici da letiatûa grêga, l'Ilîade e l'Òdisêa. Gh'é stæto atriboîo ànche âtre òpie, cómme a Batracomiomachia, i Inni omerici, o Margite e âtri poêmi do Cîclo Épico.

 Vìtta 
A vìtta de Omero a l'é ingugéita da-a lezénda e da-a fantaxîa de fónte: gh'émmo ciù o mêno éutto biografîe, dîte pròpio Vìtte d'Omero, atriboîe a vàrri outoî (Erodoto, Plutarco e âtri).

No l'é ciæo quæ a fîse a seu tæra d'òrìgine: fòscia a l'êa Chîo, ma l'é riportòu ànche Smîrne, Colofón, Atêne, Àrgo, Rödi e Salamìnn-a. A tradiçión a ripòrta ch'o fîse òrbo, træto tìpico e stereotipòu di cantoî inte l'antighitæ. Da seu mòrte l'é riportòu 'na versción segóndo a quæ o se saiéiva amasòu dòppo êse vegnûo màtto pe 'n indovinéllo a lê rivòlto da çèrti pescoéi.

I pescoéi s'êan acòrti d'avéi aciapòu sôlo pighéuggi (probabilménte l'enìgma o se bâza in sce l'anbigoitæ da pòula φθείρ, ch'a veu dî "pighéuggio", ma a l'é o nómme de 'n péscio ascìAristòtele, Historia Animalium: IV, 10, 4; V, 31, 8).

A questión omérica 

Za Xenon e Ellanico (III secólo a.C) avéivan atriboîo a Omero sôlo l’Iliade e pe quésto són stæti dîti separatìsti (χωρίζοντες). Pe cóntra, Aristarco de Samotracia (II secólo a.C.), co-i âtri dîti unitâi, o conscideràva l’Odissea 'na continoaçión de l’Iliade, scrîta ànni dòppo ma da-o mæximo poêta.

Da-o Seiçénto çèrti studiôxi han comensòu a métte in discusción l'existénsa stòrica do poêta e han avèrto coscì a questión omerica: segóndo F. Hédelin, abòu d’Aubignac (1664), Omero o no l'é mâi existîo e l’Iliade a l'é sôlo 'n insémme de cànti conpòsti in époche despæge da ciù outoî.

Tànti studiôxi into córso do ténpo han sostegnûo têxi diferénti: Giambattista Vico, F.A. Wolf, G. Hermann, K. Lachmann e A. Kirchhoff, U. von Wilamowitz, G. Jachmann, W. Schadewaldt.

Ciù de recénte o Milman Parry (1902-1935) o l'ha arenbòu a têxi de 'n'òriginâia compoxiçión a vôxe di doî poêmi (teorîa da pûa òralitæ) e-o l'ha confrontòu a técnica de fórmole de l'Iliade e de l'Odissea con quélla adêuviâ da-i gulsari, cantoî popolâri da región sèrbo-croâta. A l'inìçio i poêmi saiéivan coscì stæti cantæ e trasmìssi a vôxe e sôlo dòppo fisæ co-a scrîtûa.

 Nòtte 

 Âtri progètti 

Categorîa:Biografìe
Categorîa:Poêti