Rüscascé (Neophron percnopterus)

Rüscascé dai NizzardiVocabolario domestico genovese-italiano, A. Paganini, pag. 244, Zena, 1857 ( Neophron Percnopterus - Linnaeus 1758 ) In Italiàn Capovaccaio.   
Sotofamìggia Gypaetinae, unica spêce do génere Neophron (Savigny 1809).
Dîto anche avoltöio di Egiçi, pe-i quæ o l'êa sacro, o l'é o ciù picìn di avoltöi eoröpêi.

 Descriçión 

Longhessa 65 cìtti, avertûa alâre 163 cìtti, peizo 1600 grammi; e ciùmme
in prevalénsa én de cô giànco conpréizo e âe, sôlo e remiganti én de cô néigro; o môro
giânénte sensa ciùmme, becco giâno lóngo e sotî, pónta a lensìn néigro, testa 'n sùffo
spetenòu, 'na larga banda de cô néigra a màrca l'âa, testa 'n sùffo
spetenòu ch'o finìsce inte lónghe ciùmme do còllo, sanpe rêuza, o môro gianénte sensa 
ciùmme, éuggi de cô néigro, côa a cùnio (dîta anche a diamante). O l'à 'n xêuo elegante, pe-o contrasto de remiganti cô néigro o no pâ
manco 'n avoltöio, defæti o no l'à ninte do stereòtipo de l'avoltöio, o l'é ciù vixin a-o
Gipeto Barbûo, co-o quæ o l'é inparentòu. Spêce migratôa e stançiale ascì.  

 Difuxón  

L'areale de nidificaçión o va da l'Eoröpa Sud Òcidentale a l'Àfrica Setentrionale,
a-a Penizoa Aràbica e all'Àzia fin a-o Pakistan. O seu habitat én anbienti avèrti, cianûe arsôie e zöne rociôze con recanti e falêzie; a popolaçión eoropêa, levòu i pöchi sedentâi a Minorca inte Baleari, a svèrna in Àfrica da-o Senegàl a l'Etiòpia.
In Italia o l'é migratô regolare nidificante, o l'arîa in primavéia e o nìdifica tra a fin de Marso-Arvî in Baxilicâ, Calàbria, Sicìlia; o ripàrte a Seténbre  pe-i quartê africhén dôv'o passa l'invèrno into Malì e Nìger.

 Alimentaçión 
O se nûtre de carògne, o no se spòrca e ciùmme, co-o becco sotî o polìsce
e òsse di menìssi de carne che gh'é restòu, ma anche de mamiferi picìn, anfìbbi, rétili e êuve.

 Riproduçión 

Vèrso a fìn de Màrso o nidìfica inte falêzie, into nîo dôe êuve incobæ 40-42 giórni, 
xêuan dòppo 70-90 giórni.

Sotospêce 
Ghe n'é dôe: N.P, Ginginianus (Latham 1790) India meridionale, Nepal, 
a pìggia o nómme da a Çitæ de Gingee, a l'é ciù  picinn-a  do normale. 

N.P. Majorensis (Donazar et al 2002), endémica de Îzoe Canarie, a l'é a ciù gròssa, peizo 
2 chìlli e ciù 20 cìtti de côa.

 Nòtte 

 Âtri progètti 

Categorîa:Oxelli