Ortografia do De André

I tèsti de cansoìn do capolavôro do Fabrizio De André «Creuza de mä» són segoîi da dötræ anotaçioìn pe lêze o zenéize dêuviòu inta scritûa di tèsti. Ve-e chi ste anotaçioìn:  
 E vocâli 

 é stréita (comme felicità, fede, pena, ecc.)

 è larga (cómme bello, cernia)

 û (cómme in françéize salût, rue)

inti âtri câxi e vocâli se pronónçiàn cómme in italiàn

 E consonànti 

 ç (cómme a “s” àspia de serpente, senza, sughero)

 z (cómme a “s” inpûa italiànn-a, esame, esoso)

 x (cómme a “j” françéize de je, jeu, justement)

 scc (cómme inta pronónçia regionale da parolla “scentrato”)

 n- (a se pronónçia into nâzo – velâ – sénsa métte a léngoa in sciô çê da bócca, scìmile a “ng” de paròlle ingléixi singer, singing, hanging)

 I ditónghi 

 æ (cómme a “è” con l’acénto grâve, larga, avèrta)

 eu (cómme in françéize feuil, bleu, amoureux)

 Âtre particolaritæ da léngoa zenéize 

 L’acénto çirconflèsso o se dêuvia pe-i vèrbi a l’infinîo e pe prononçiâ a û

 A diérexi a l’alonghìsce o són de vocâli dond’a l’é mìssa (prezénpio “mâ” – mare, o se pronónçia maa)

 L’acénto tònico o vén indicòu sôlo quànde a paròlla a no l’é ciànn-a ö sæ quand’o no càzze in sciâ penùrtima scìlaba (prezénpio volontà, fàscino, ecétera)

Categorîa:Gramàtica lìgure
Categorîa:Muxica