(153) Hilda

Den (153) Hilda ass en Asteroid vun der baussenzeger Asteroiden-Haaptceinture. Den Himmelskierper gouf den 2. November 1875 vum Johann Palisa entdeckt. E krut säin Numm als Erënnerung um Theodor von Oppolzer seng eelst DuechterLutz D. Schmadel, Dictionary of Minor Planet Names, p.29, déi e Joer virdru gestuerwe war.

Den Hilda beweegt sech tëscht 3,423 (Perihel) AE bis 4,551 AE (Aphel) a 7,96 Joer ëm d'Sonn. D'Bunn steet 7,839° schréi zur Ekliptik, d'Bunnexzentrizitéit ass 0,141.

Den Hilda huet en Duerchmiesser vun 171 km. En huet eng däischter kuelestoffräich Uewerfläch mat enger Albedo vun 0,062.
A ronn 5 Stonnen a 7 Minutte rotéiert en ëm déi eegen Achs.

Enn 2002 gouf vu Japan aus eng Stärebedeckung observéiert. Den Hilda ass dobäi (vun der Äerd aus gesinn) genee virun engem Stär laanschtgezunn an huet d'Liicht vum Stär verdonkelt. Dobäi gouf festgestallt datt den Hilda e ronne Kierper ass.

 Hilda-Grupp 

Den Hilda gëtt enger Asteroiden-Grupp, déi sech an enger Bunnresonanz vun 3:2 mam Planéit Jupiter ëm d'Sonn beweegen den Numm. Si vereenegt e mëttlere Sonnenofstand tëscht 3,7 an 4,2 AE, eng Bunnexzentrizitéit méi kleng wéi 0,3 an eng Inklinatioun méi kleng wéi 20°.

Wann ee sech d'Verdeelung vun der Hilda-Grupp ukuckt, kann een en Dräieck gesinn, dee sech mam Jupiter (deen no bei der Mëtt vun enger Kant ass) dréit. Dat ass en dynamesche Phenomeen, deen duerch d'3:2-Resonanz entsteet, well natierlech beweegt sech kee vun den Asteroiden op enger dräieckeger Bunn. Mä hir Ellipse sinn zäitlech a raimlech sou matenee verkräizt, datt sech ëmmer eng dräieckeg Verdeelung vun der Hilda-Grupp astellt.

 Kuckt och 

 Lëscht vun den Asteroiden
 Haaptasteroidenceinture

 Um Spaweck 
 JPL Asteroiden-Datebank: (153) Hilda
 AstDyS -Astronomesch Date vum (153) Hilda

1/0153
Kategorie:Haaptceintureasteroiden
Kategorie:Hilda-Asteroiden
Kategorie:Asteroide vum Typ P‎
Kategorie:Astronomesch Objeten, déi 1875 entdeckt goufen
Kategorie:Entdeckunge vum Johann Palisa