Lyman-Serie

Als Lyman-Serie (genannt nom Theodore Lyman, dee se 1906 entdeckt hat) gëtt d'Folleg vu Spektrallinne vum Waasserstoffatom am Ultraviolettberäich tëscht zirka 91 an zirka 121 nm bezeechent; all Iwwergäng hunn den ënneschten Energieniveau an der K-Schuel zesummen (Haaptquantenzuel ).

Weider Serië sinn d'Balmer-Serie (vgl. och Ausféierungen do), d'Paschen-Serie, d'Brackett-Serie an d'Pfund-Serie.

 Mathematesch Beschreiwung 
+Fir déi entspriechend n ergëtt sech eng Linnewellelängt vun  n Bezeechnung Wellelängt an nm 2  Lyman-α-Linn (Ly-α)  121,5 3  Lyman-β-Linn  102,5 4  …  97,20 5  …  94,92 6  …  93,73 7  …  93,03 8  …  92,57 9  …  92,27 10  …  92,05 11  …  91,89   91,13

D'Wellenzuele vun den eenzele Spektrallinne ginn duerch d'Rydberg-Formel

 ermëttelt

woubäi
  d'Rydberg-Konstant ass an
 n ganz Zuele méi grouss wéi 1 sinn (Haaptquantenzuelen  vun de Startschuelen).

D'Wellenzuel léisst sech duerch d'Bezéiung

an d'Wellelängt  respektiv duerch

an déi entspriechend Energie ëmrechne mat
 c der Liichtvitess am Vakuum
 h der Planckonstant.

 Benotzungsberäicher 
D'Linne vun der Lyman-Serie si virun allem fir Astronome bei den Ënnersich vu Stären a Galaxien interessant. Aus der Lyman-α-Linn léisst sech souwuel d'Routverrécklung vu wäit leiende Galaxien a Quasaren (zum Deel bis an de visuellen oder infraroude Spektralberäich) wéi och déi wäitraimeg Verdeelung vu Waasserstoff am Universum ofleeden (kuckt Lyman-Break-Technik). Vun der Äerd aus kënnen d'Lyman-Linne wéinst der UV-Absorptioun vun der Äerdatmosphär nëmme bei staarker Routverrécklung vun den Objeten observéiert ginn.

 Kuckt och 

 Um Spaweck 
 C. Bluck, J. Gans, A. Gleixner, W. Heimbrodt: Termschema Wasserstoff – dargestellt in einer Animation. Auf: BIGS – Bluck Industrial Graphic Service, gekuckt den 29. Dezember 2008.

Kategorie:Spektroskopie
Kategorie:Atomphysik
Kategorie:Astrophysik