Wëllkar

D'Wëllkar (Fagopyrum) ass eng Planzegattung aus der Famill vun de Polygonaceae. D'Wëllkar ass domat Famill mat dem Rubbarb an dem Sauerampel.

D'Wëllkar gëtt dacks als FruuchtSi ginn als "Pseudo-Fruuchtaarten" ugesinn, well si an der Landwirtschaft an an der Ernierung op déi selwecht Aart a Weis agesat ginn ugesinn, well et grad sou ugebaut gëtt, mat dem Méidrescher geméit a gedresch, zu Miel gemuelen an als Grondlag fir d'Preparatioun vun Deegwueren a Brout oder Schmull respektiv Gruau geholl gëtt. Mä d'Wëllkar gehéiert net wéi déi aner Fruuchtaarten zu de Grieser. Seng dräieckeg Friichte gesinn aus wéi d'Friichte vun der Buch, dofir heesche si hei an do "Bochaker"Sou heeschen d'Friichte vun der Buch och op Däitsch: "Buchecker". Dohier kënnt och den däitschen Numm "Buchweizen" fir d'Planz..

 Vernakularnimm 
D'Wëllkar ass eng vun de Gattungen, déi a ville Sproochen eng Hellewull vun Nimm verpasst kruten:
 Lëtzebuergesch: Hädekar, Heedekuer, Bochaker, Wëllker, wëllt Kueren, Wëllt (iewescht Éislek)Wëllt: cf. Informatiounspanneau „Landwirtschaft und Sprache“ op Basis vum Lëtzebuerger Sproochatlas 1900 vum Alain Atten a Claude Schmit, LUGA Nordstad, gesinn den 10. August 2025.
 Däitsch: Buchweizen, Heiden, Heidenkorn, Blenden, türkischer Weizen.
 Franséisch: sarrasin, blé noir, blé de barbarie, bucail.

 Beschreiwung 

 Systematik 
D'Gattung besteet aus fofzéng Aarten, vun deenen der véier ugebaut ginn:
 Fagopyrum emarginatum Moench
 Fagopyrum esculentum Moench (Gewéinlech Wëllkar)
 Fagopyrum cymosum (Trev.) Meissn.
 Fagopyrum tataricum (L.) Gaertn. (Tataresch Wëllkar)

Ubau

D'Wëllkar zu Lëtzebuerg
Zu Lëtzebuerg ginn dat gewéinlecht Wëllkar (Fagopyrum esculentum) an d'tatarescht Wëllkar (Fagopyrum tataricum) vun 10 Bauerebetriber op zirka 20 ha am Éislek (Stand 2011) ugebautB. Pfaus-Ravida, 2012. Der Buchweizen erfreut sich in Luxemburg immer größerer Beliebtheit. Alte Pflanze, neuer Siegeszug Luxemburger Wort vum 3. Mäerz 2012, S. 32.. D'Dieschbourg-Mille bei Iechternach huet eng separat Anlag fir Wëllkar ze muelen.

 Wirtschaftlech Bedeitung 

 Gesondheet 

 Literatur 
 Felten, Claude, 1991. Suivi de croissance, désherbage et défanage du sarrasin. 168 p., Thèse ing. agr. Louvain-la-neuve.
 Haas, Marcel, 1997. Buchweizen in den westeuropäischen EU-Ländern. Bauerekalenner Jg. 49: 141-173. Lëtzebuerg.
Klees, Henri, 1994. Luxemburger Pflanzennamen. Beiträge zur luxemburgischen Sprach- und Volkskunde Nr. VIII. 3. Aufl., 182 S., Pierre Linden, Luxemburg.
 Kreft, I., C. Ries & C. Zewen, 2007: Das Buchweizenbuch (mit Rezepten aus aller Welt). 2. überarb. u. erw. Aufl., 259 S. Hrsg: Islek ohne Grenzen EWIV, Arzfeld. ISBN 978-2-9599967-1-9.
 Kreft I., C. Zewen, C. Ries, H. Hagels, S. Jacques-Mutsch, W. Kronberger, P. Kurth, V. Mair, S. Scheucher & R. Wintsch-Lustenberger, 1999. Das Buchweizenbuch (mit Rezepten aus aller Welt). 178 S. Hrsg: Islek ohne Grenzen EWIV. Arzfeld. ISBN 2-9599967-0-4.
 Zewen, Christian & Christian Ries, 1996. Eine fast vergessene Kulturpflanze im Oesling: der Tatarische Buchweizen (Fagopyrum tataricum (L.) Gaertn.). 7 p. Administration des services techniques de l'agriculture, Luxemburg.

 Um Spaweck 

Kategorie:Heelplanzen
Kategorie:Polygonaceae