Imperativ

Den Imperativ ass ee Modus vun de Verben.
Am Lëtzebuergeschen
D'Basis vum Imperativ ass d'Wuerzel vum Infinitif.

D'Form vum Imperativ am Lëtzebuergeschen huet dräi Formen:
An der éischter Persoun vun der Méizuel gëtt den Imperativ mat Hëllef vun "loosse mer" gebilt. Dobäi kënnt den Infinitiv vum Verb un d'Enn vum Saz.
Loosse mer méi lues sangen!
 An der zweeter Persoun vun der Eenzuel huet d'Wuerzel vum Verb keng Endung.
Kuck ees do uewen!
An der zweeter Persoun vun der Méizuel an am Fall vun där Dir-Form kritt d'Wuerzel vum Verb en "t".
Geheit d'Sabbeldicher an d'Wäschmaschinn!

Ausname si bei de Verben: ginn, goen, hunn, sinn, doen/dinn a stoen:
 Infinitif: ginn goen hunn sinn doen/dinn stoenImperatif Eenzuel2.Persoun gëff géi hief sief do/déi stéiImperatif Méizuel2. Persoun gitt gitt hieft/hutt sieft/sidd dot/ditt stitt

 D'Imperativform "sief" a "sëff" ass aus dem Konjunktiv derivéiert.

Kategorie:Grammaire vum Lëtzebuergeschen