Mercury-Programm

De Mercury-Programm war den éischte bemannte Raumfaartprogramm vun den USA. En huet vun 1958 bis 1963 gedauert an hat als Zil, e Mënsch am Orbit ëm d'Äerd fléien ze loossen. D'Fréiphas gouf vun der National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) geplangt an e gouf vun der nei gegrënnter NASA duerchgefouert.

Dem Mercury-Programm goung de Manhigh-Programm vun der US Air Force viraus, bei deem mat Ballonfaarten an d'Stratosphär d'Auswierkung vun der kosmescher Stralung op de Mënsch ënnersicht gouf.

 D'Strategie 
Ufanks Oktober 1958 gouf beschloss, e bemannte Raumfaartprogramm an den USA duerchzeféieren. D'Pläng hate virgesinn, e Raumschëff mat engem Mënsch orbital ëm d'Äerd kreesen ze loossen. An der Fréiphas gouf vun engem bemannte Satellit geschwat.

Fir dee Programm ausféieren ze kënnen, hu misse verschidde Systemer entworf a getest ginn. Sou gouf am Langley Research Center e Programm fir eng voll gesteiert Fallschiermlandung entwéckelt. Mat Hëllef vun der United States Air Force, déi schonn Erfarungen op deem Gebitt hat, goufen d'Rakéiten erausgesicht. Well déi awer nëmme fir militäresch Zwecker gebaut waren, hu se misse weiderentwéckelt ginn. Et huet sech dobäi an éischter Linn ëm d'Atlas- an d'Redstone-Rakéite gehandelt. Un der Redstone war och déi däitsch Grupp ëm de Wernher von Braun bedeelegt.

De 26. November 1958 gouf den Numm Mercury offizielle Projetsnumm.

 D'Mercury-Raumkapsel 

D'Mercury-Raumkapsel gouf ënner der Leedung vum Maxime Faget vun der NASA entwéckelt. Méi wéi zwanzeg Industrien hate matgeschafft. Den Zouschlag fir de Bau vum Raumschëff krut d'Firma McDonnell Aircraft Corporation.

D'Startmass vun der Kapsel war 1.935 kg, d'Héicht ouni Rettungsrakéit 3,51 m, de gréissten Duerchmiesser war 1,89 m. Bei engem Feelstart konnt d'Raumkapsel duerch eng Rettungsrakéit vun der Rakéit getrennt an a Sécherheet bruecht ginn. D'Rettungsrakéiten hunn ni brauchen agesat ze ginn.

Den Astronaut konnt d'Lag an d'Fluchbunn vun der Kapsel mat der Handsteierung beaflossen, d'Raumkapsel hat awer och eng Arichtung, déi et der Buedemequipe erlaabt huet, d'Raumschëff vollstänneg ze steieren. D'Raumkapsel gouf vun engem Astronaut geflunn.

De Raum an der Kapsel hat e Volume vun 1,7 Kubikmeter an den Astronaut konnt d'Kapsel iwwer 55 Schalteren, 30 Sécherungen a 35 Hiewele bedéngen. Eng wichteg Aufgab beim Neesantrëtt vun der Raumkapsel an d'Atmosphär hat d'Hëtzschëld. Beim Neesantrëtt hu Vitesskräfte vu 4 g op den Astronaut gewierkt. Nom Neesantrëtt gouf d'Kapsel mat Fallschiermer ofgebremst an ass um Mier gelant.

D'NASA hat 20 Raumkapsele bestallt. Zousätzlech goufe weider, net fluchfäeg Modeller fir Versich gebaut.

 Déi éischt Tester 

Mat Hëllef vun der Versuchsrakéit Little Joe, déi schonn disponibel war fir ballistesch Bunnen ze testen, konnten éischt Tester mat dem Raumschëff an der Rettungsrakéit gemaach ginn.

Donieft gouf op Basis vun enger Atlas-Rakéit d'„Big Joe“-System agefouert, mat deem e Raumschëff héich genuch an de Weltraum geschoss konnt ginn, fir de kriteschen Neesantrëtt an d'Äerdatmosphär ze testen an ze trainéieren.

Den 13. Dezember 1958 gouf de Saimiriaf Gordo op der Spëtzt vun enger Jupiter-C-Rakéit vun der U.S. Army an d'Schwéierlosegkeet geschoss, där hien 8,3 Minutten ausgesat war. De Gordo hat de Start an d'Landung iwwerlieft, war awer am Ozean erdronk wéinst engem mechanesche Feeler vun de Fallschiermfunktioune mat der Rakéitespëtzt.http://www.sciencephoto.com/images/imagePopUpDetails.html?pop=1&id=833000025&pviewid=&country=67&search=&matchtype=FUZZY

Geneesou hat d'Entwécklung vum Hëtzschëld fir d'Mercury-Landekapsel ugefaangen. En ettlech Teststarter waren am Laf vu Februar a Mäerz feelgeschloen.
 D'Rettungssystem 
D'Rettungssystem vum Raumschëff hat beim zweete Start am Abrëll 1959 plangméisseg funktionéiert an d'Landekapsel war virschrëftsméisseg am Atlantik gelant, sou datt d'Raumschëff vun engem Helikopter gebuerge konnt ginn.

Mat engem Schwäin, Gentle Bess, hat McDonnell d'Opschlagssteifegkeet vun der Landekapsel ausprobéiert. Den Test war erfollegräich, d'Schwäin hat iwwerlieft. Weider Tester mat Schwäin hat d'NASA ofgeleent, well Schwäin net laang a Sëtzpositioun iwwerliewe kënnen.

Déi béid Afen Able a Baker goufen den 28. Mee 1959 mat enger Jupiter-Rakéit 480 km an de Weltraum geschoss. Si waren 2.735 km vum Cape Canaveral ewech gelant an haten de Fluch iwwerlieft.

Am September war e Mercury-Testfluch mat enger Big Joe Atlas bal zu honnert Prozent erfollegräich. Wäertvoll Erkenntnesser iwwer den Neesantrëttswénkel an d'Temperaturen um Hëtzschëld goufe gemaach.

De 4. Dezember 1959 gouf mat der Missioun Little Joe 2 de Rhesusaf Sam gestart fir d'Funktionalitéit vum Rettungssystem ze testen. Et sollten och medezinesch Erkenntnesser beim Fluch gewonne ginn. Den Test war erfollegräich, an de Sam hat iwwerlieft. En zweeten Test Little Joe 1B mat dem Rhesusaf Miss Sam war den 21. Januar 1960 geneesou erfollegräich.

 D'Sich no Astronauten 
Ufanks 1959 goufen d'Krittäre fir d'Auswiel vun de Piloten opgestallt. Déi waren:
 Alter ënner 40 Joer
 Kierpergréisst ënner 180 cm
 Ausgezeechent physesch Konditioun
 Bachelor-Ofschloss
 Ofschloss als Test- an Jetpilot
 Op d'mannst 1.500 Stonne Flucherfarung

Am Februar 1959 goufen 110 Kandidate fir de Mercury-Programm getest. Den 9. Abrëll 1959 goufen op enger Pressekonferenz zu Washington D.C. déi siwen ausgewielt Mercury-Astronauten dem Publikum virgestallt. Et waren:

 Mercury Seven 
 Lt. Commander Alan B. Shepard, Jr., Navy
 Captain Virgil I. Grissom, Air Force
 Lt. Colonel John H. Glenn, Jr., Marines
 Lieutenant Malcolm Scott Carpenter, Navy
 Lt. Commander Walter M. Schirra, Jr., Navy
 Captain Donald K. Slayton, Air Force
 Captain Leroy Gordon Cooper, Jr., Air Force

D'Zuel 7, déi un den Numm vu jiddwer eenzelem Raumschëff bäigesat gouf an déi sech och am Logo vun der Missioun erëmfënnt, ass op déi siwen Astronauten zeréckzeféieren. Domat sollt déi gutt Zesummenaarbecht demonstréiert a bei jiddwer eenzeler Missioun un d'Team erënnert ginn.

Jiddwer Astronaut krut e Spezialgebitt vun de Missiounsvirbereedungen zougeschriwwen.


 Mercury-Redstone a Mercury-Atlas 
Nodeem Mëtt 1960 déi éischt Atlas- a Redstone-Rakéite souwéi d'Raumschëffer ugeliwwert waren, konnt den 29. Juli 1960 d'Mercury-Atlas 1 (MA-1) Missioun gestart ginn. Awer schonn no 59 Sekonnen hat d'Rakéit wéinst engem Strukturfeeler gesprengt misse ginn. D'Mercury-Raumschëff goung dobäi verluer, well kee Rettungssystem dobäi war. No dësem Feelschlag gouf de Projet e puer Méint laang ënnersicht.

Wärend där Zäit goufen déi siwen Astronaute mat ënnerschiddlechste medezineschen a physeschen Tester op hiren éischte Fluch virbereet. Et gouf eng Zentrifug fir Tester vun de Schwéierkraaftbelaschtungen installéiert an e grousse Waassertank, fir d'Schwéierlosegkeet ze simuléieren.

D'Mercury-Redstone 1 (MR-1) Missioun gouf ofgebrach wéi den 21. November 1960 beim Start vun der Rakéit op der Startplaz nëmmen d'Rettungssystem aktivéiert gouf. D'Ersatzmissioun, Mercury-Redstone 1A (MR-1A), war dogéint den 19. Dezember 1960 ouni Problem verlaf. D'Raumschëff hat eng Héicht vu ronn 210 km erreecht a gouf no senger Waasserlandung 15 Minutten duerno vun engem Helikopter aus dem Atlantik gefëscht.

Den 31. Januar 1961 gouf mat der Mercury-Redstone 2 (MR-2) Missioun de Schimpans Ham an de Weltraum geschoss. Kleng Feeler haten dozou gefouert, datt d'Raumschëff méi héich a méi wäit geflunn war wéi ufanks geplangt a berechent war. Eng onbemannt Missioun, Mercury-Atlas 2 (MA-2), war den 21. Februar 1961 erfollegräich verlaf.

Déi onbemannt Mercury-Atlas 3 (MA-3) Missioun vum 25. Abrëll 1961 war dogéint e Feelschlag. Nodeem sech nom Start d'Rakéit net wéi virgesinn ëm 70° gedréit hat, fir op déi virgesinne Fluchbunn ze kommen, gouf d'Rettungssystem aktivéiert an d'Landekapsel ofgetrennt. D'Atlas-Rakéit gouf kuerz drop gesprengt.

 Bemannt Flich 
Mam Start vum Alan Shepard an der Mercury-Redstone 3 (MR-3) hat fir d'Amerikaner de 5. Mee 1961 den Zäitalter vun der bemannter Raumfaart ugefaangen. Zwar waren déi éischt Flich nëmme ballistesch; si konnten awer d'Zouverlässegkeet vun der Technik beweisen an datt et méiglech ass, e Mënsch héije Vitesse beim Start a bei der Landung auszesetzen. Eréischt vun der Mercury-Atlas 6 gouf d'Äerdëmlafbunn erreecht.

 Fluch-Chronologie 
 Missioun Numm vum Raumschëff Start Dauer Crew Bemierkung Mercury-Little-Joe 1   21. August 1959 20 s  onbemannt atmosphäresche Fluch, Feelzündung vum Rettungssystem virum Start Mercury-Big-Joe 1   9. September 1959 13 min  onbemannt suborbitale Fluch, deelweis erfollegräich, éischt Mercury am Weltraum Mercury-Little-Joe 6  4. Oktober 1959 5 min  onbemannt  atmosphäresche Fluch fir d'Préiwung vun der Rettungsrakéit Mercury-Little-Joe 1A  4. November 1959 8 min  onbemannt  atmosphäresche Fluch, Feelstart Mercury-Little-Joe 2   4. Dezember 1959 11 min  Rhesusaf Sam éischten amerikanesche Start mat engem Af, Testfluch gouf ofgebrach Mercury-Little-Joe 1B   21. Januar 1960 8 min  Rhesusaf Miss Sam Fluchofbroch erfollegräich geprouft Mercury-Atlas 1  29. Juli 1960 3 min  onbemannt atmosphäresche Fluch, Feelstart Mercury-Little-Joe 5  8. November 1960 2 min  onbemannt  atmosphäresche Fluch, wéineg erfollegräich Mercury-Redstone 1   21. November 1960 2 s  onbemannt Feelstart Mercury-Redstone 1A  12. Dezember 1960 15 min  onbemannt suborbitale Fluch Mercury-Redstone 2  31. Januar 1961 16 min  Schimpans Ham suborbitale Fluch, éischten Af am Weltraum Mercury-Atlas 2   21. Februar 1961 17 min  onbemannt suborbitale Fluch Mercury-Little-Joe 5A  18. Mäerz 1961 23 min  onbemannt  suborbitale Fluch Mercury-Redstone BD   24. Mäerz 1961 8 min  onbemannt suborbitale Fluch Mercury-Atlas 3   25. Abrëll 1961 7 min  onbemannt Feelstart Mercury-Little-Joe 5B   28. Abrëll 1961 5 min  onbemannt  atmosphäresche Fluch, deelweis erfollegräich Mercury-Redstone 3  frameless|center|50px Freedom 7 5. Mee 1961 15 min  Alan Shepard suborbitale Fluch, éischten Amerikaner am Weltraum Mercury-Redstone 4  frameless|center|50px Liberty Bell 7 21. Juli 1961 15 min Virgil Grissom suborbitale Fluch Mercury-Atlas 4   13. September 1961 1 h 49 min onbemannt déi éischt erfollegräich Äerdëmkreesung an dësem Programm Mercury-Atlas 5    29. November 1961 3 h 20 min Schimpans Enos dräi Äerdëmkreesunge geplangt, zwou duerchgefouert  Mercury-Atlas 6  frameless|center|50px Friendship 7 20. Februar 1962 4 h 55 min John Glenn éischten Amerikaner an der Äerdëmlafbunn, mat klenge Problemer duerchgefouert wéi geplangt, 3 Äerdëmkreesungen Mercury-Atlas 7  frameless|center|50px Aurora 7 24. Mee 1962 4 h 56 min Scott Carpenter trotz schwaacher Piloteleeschtung erfollegräich 3 Äerdëmkreesungen Mercury-Atlas 8  frameless|center|50px Sigma 7 3. Oktober 1962 9 h 13 min Walter Schirra "Raumfluch aus dem Léierbuch", 6 Äerdëmkreesungen Mercury-Atlas 9  frameless|center|50px Faith 7 15. Mee 1963 34 h 19 min Gordon Cooper 22 Äerdëmkreesungen an 34 Stonnen 20 Minutten, déi éischt Landung den Dag duerno

 D'Enn vum Projet 
D'Reiwungslosegkeet vum Fluch vum Walter Schirra iwwer 6 Äerdorbite mat der Mercury 8 hat zu engem virzäitegen Enn vun de Mercury-Raumflich gefouert an dem virgezunnenen Ufank vum Gemini-Programm.Mercury Program Nears End: 18 Orbits to Go; Electronics, 12. Oktober 1962, S.7 Den 12. Juni 1963 gouf de Mercury-Programm offiziell agestallt. Well de President John F. Kennedy a senger Kongressried de 25. Mee 1961 d'Moundlandung wärend dem lafende Joerzéngt als Zil uginn hat, hu misse grouss Raumfaart-Programmer uviséiert ginn, well sou éiergäizeg Plange mat dem Mercury-Programm net ze realiséiere waren. Dat louch an éischter Linn un der Onméiglechkeet, d'Raumschëff ze manövréieren. Dat war awer fir Kopplungsmanöver am All eng noutwendeg Viraussetzung. Nom Mercury koum de Gemini-Programm, fir deen d'Geplangs schonn 1959 ugefaangen hat.

 Kuckt och 

 Geschicht vun der Raumfaart
 Lëscht vun de bemannte Raumfaartmissiounen
 Lëscht vu Raumfuerer
 Apollo-Programm
 Gemini-Programm
 Curt Newport
 Rekorder vun der bemannter Raumfaart

 Galerie 

 NASA-Mission-Reports 
 Robert Godwin, SIGMA 7: the NASA Mission Reports, Apogee Books, 2003, ISBN 1-894959-01-9 (Buch & CD)
 Robert Godwin, Freedom 7: the NASA Mission Reports, Collector's Guide Publishing, 2001, ISBN 1-896522-80-7 (Buch & CD)
 Robert Godwin, Friendship 7: The First Flight of John Glenn, Apogee Books, 1999, ISBN 1-896522-60-2 (Buch & CD)

 Allgemeng 
 Ruth Ashby, Rocket Man: The Mercury Adventure of John Glenn, Peachtree Publishers, 2004, ISBN 1-56145-323-4
 Scott Carpenter, For Spacious Skies: The Uncommon Journey of a Mercury Astronaut, Harcourt, 2003, ISBN 0-15-100467-6
 Martha Ackmann, The Mercury 13: The Untold Story of Thirteen American Women and the Dream of Space Flight, Random House, 2003, ISBN 0-375-50744-2
 Martha Ackmann, The Mercury 13, Thorndike Press, 2003, ISBN 0-7862-5818-7
 Helen Zelon, The Mercury 6 Mission: The First American Astronaut to Orbit Earth, PowerKids Press, 2002, ISBN 0-8239-5770-5
 John E. Catchpole, Project Mercury, Springer-Praxis, 2001, ISBN 1-85233-406-1
 Bryan Ethier, Fly Me to the Moon: Lost in Space with the Mercury Generation, McGregor Publishing, 1999, ISBN 0-9653846-5-9
 Diane M. und Paul P. Sipiera, Project Mercury, Children's Press, 1997, ISBN 0-516-20443-2
 Diverse, The Mercury Seven, Abdo & Daughters Publishing, 1996, ISBN 1-56239-565-3
 Donald K. Slayton, Deke!: U.S. Manned Space: From Mercury to the Shuttle, Forge, 1994, ISBN 0-312-85503-6

 Filmer 
 Das NASA Programm – Das Mercury Programm
 Der Stoff, aus dem die Helden sind, Spielfilm USA – 1983, Regie: Philip Kaufman, Darsteller: Sam Shepard, Scott Glenn, Ed Harris, Dennis Quaid, Fred Ward u.a.
  Race to Space in IMDB

 Um Spaweck 

  Mercury-Seiten der NASA
  NASA: Mercury Project Summary
  NASA History Series: This New Ocean – A History of Project Mercury
  NASA: Project Mercury – A Chronology
 Fotoe vun der NASA vum Mercury-Programm


Kategorie:NASA