Iactus (astrophysica)

Plin.,  : “radiorumque multiformi  flagellatus aër”. (; Anglice ) in astrophysica est phaenomenon“Phaenomena ab astronomis dicuntur, quae in aëre et caelis digna observatione apparent” –  . quo materies ionizata in duas trabes immensas secundum axem rotationis cuiusdam corporis centralis ordinatas effunditur. Quum materies iactuum celeritati lucis appropinquat, ipsi appellantur , nam nonnullos effectūs theoriae relativitatis specialis exhibent.

Generatio et sustentatio iactuum astrophysicorum descriptiones valde complexas requirunt, quae ad varia genera fontium astronomicorum altarum energiarum pertinent. Iactūs verisimiliter e , qui corpora compacta centralia – velut foramina nigra, stellas neutronicas, vel pulsaria – comitare solent, per varias interactiones dynamicas oriuntur. Campi magnetici, perturbati, putantur sic se ordinare ut materies in duas oppositas trabes, fontem centralem angulis angustissimis deserentes ( > 1%), dirigant. Iactūs affici quoque possunt effectu relativitatis generalis “spatii temporisque tractione” appellato.

Plerique e maximis strenuissimisque iactibus per foramina nigra supermassiva in —nempe in quasaribus, in , vel intra —creantur. Longitudo ambarum trabum usque ad milliones parsec pervagari potest. Alia corpora astronomica quae iactūs producunt sunt stellae cataclysmaticae variabiles, , et .

Iactūs minores ( parsec unius) in regionibus formationis stellarum reperiri possunt, ubi stellae  et  inveniuntur. Multa talium corporum per interactionem inter iactūs et gas pulveremque interstellarem formantur. Nonnullus  etiam protostellas, , nebulas planetarias, atque  comitare potest.

 Iactus relativistici 
Iactūs relativistici materiem ionizatam usque ad celeritatem luci proximam accelerant. In observationibus, plerique cum foraminibus nigris centralibus quasarum, galaxiarum activorum, vel galaxiarum radioelectricorum, atque item cum foraminibus nigris stellaribus, stellis neutronicis vel pulsaribus intra galaxias sociantur. Longitudines trabium variare possunt inter plura milia, centena milia, vel etiam milliones parsec. Materies, dum sua celeritas illi lucis appropinquat, effectūs notabiles theoriae relativitatis specialis exhibet, exempli gratia , quae luminositatem apparentem iactuum transmutat.

Foramina nigra supermassiva in mediis galaxiis iactūs potentissimos emittunt, nihilominus eis sunt structura et habitus illis similes qui ad minores stellas neutronicas foraminaque nigra stellaria pertinent. Haec systemata minora saepe  appellantur et amplam varietatem celeritatum exhibent. Exempli gratia, iactui systematis  est celeritas media  illius lucis. Natūs iactuum relativisticorum etiam eruptiones radiorum gamma observatas explicare possunt, quibus sunt trabes relativisticissimae, saepe “” appellatae.

Rationes quae internam compositionem iactuum statuunt manent incertae. Aliae investigationes theoriis favent in quibus iactūs describuntur mixtura omnino neutra nucleorum, electronum, et positronum; aliae autem putant iactūs e plasmate positronum electronumque componi.Electron–positron Jets Associated with Quasar 3C 279 Nuclei in iactibus positronicis–electronicis rapti exspectantur altissimas energias habere, quum eis, etiamsi gravioribus, velocitas positronibus electronibusque congruens attingenda sit.

 Notae 

 Foramen nigrum
 Galaxias
 Pulsar
 Punctulum rubrum (galaxiarum genus)
 Spatii temporisque tractio
 Stella neutronica

 Nexus externi 

Categoria:Astrophysica
Categoria:Foramina nigra