Ramiro de Maeztu

Ramirus de Maeztu et Whitney (in Nova Victoria natus die 4 mensis Maii anno 1874 – in Aravaca necatus die 29 mensis Octobris anno 1936) fuit scriptor commentariorum, fabulator, poeta, criticus litterarius et theoricus politicorum Hispanicus, bello civili Hispano ineunte interfectus.

In iuventute sua mundi visionem Nietzscheanam et darwinianam socialem amplexus est; generationi anni 1898 adscriptus. Anno 1905, nuntius in Britanniam missus, primum doctrinis Societatis Fabianae favere coepit; mox tamen, circa annum 1912, ad circulos distributistas atque ad socialismum corporativum se inclinavit. Tandem Maeztu ad opiniones reactionarias migravit atque sub dictatura Primi de Rivera in Argentinam ut legatus missus est. Conceptum "Hispanitatis" promovit, quod fundamentum scholae cogitationis culturalis et sociopoliticae in Hispania factum est.

Per cursum vitae suae militarismi studiosus mansit; tempore Reipublicae Secundae eminuit tanquam princeps figura societatis culturalis et ephemeridis Actio Hispanica, quae contrarevolutionaria et monarchica erat, quam ipse rexit. Legatus in parlamentum Hispaniae a provincia Guipuscoa in secunda legislature electus est comitiis anni 1933.

Exorta bella civili Hispanico captus est, in carcerem Ventarum inclusus, et ab agentibus Comitis Provincialis Investigationis Publicae (CPIP) in una ex caedibus autumnali tempore 1936 abductus atque in coemeterio Aravacae necatus.

Post mortem, titulus Comitis de Maeztu ei concessus est.

 Biographia 
 Iuventus et prima tempora 
Ramirus de Maeztu natus est Kalendis Maiis anno MDCCCLXXIV Vitoriae. Fuit filius Manuelis Maeztu et Rodríguez, domini agrorum et ingeniarii Cubani origine Navarriensis, natus Cienfuegos, filius ultimi intendenti generalis insulae Cubae dum adhuc erat provincia Hispanica; mater autem erat Ioanna Whitney, mulier Francogalla. Parentes eius Lutetiae convenerunt, cum mater sedecim annos nata esset, atque postea Vitoriam commigraverunt. Ex hac coniunctione quinque liberi nati sunt: Ramirus, Angela, Michael, Maria de Maeztu (paedagoga), et Gustavus de Maeztu (pictor).

Post mortem patris anno MDCCCXCVIII in Cuba, qua negotia familiaris in Cienfuegos ruina perierunt, Ioanna Whitney et liberi eius in angustias pecuniarias venerunt. Ramirus paucos menses Lutetiae laboravit, deinde anno MDCCCXCI in Cubam profectus est, ut patri auxilium ferret rebus domesticis restituendis, sed frustra. Anno MDCCCXCII e portu Cienfuegos in Havanam navigavit; haec fuit ultima vice qua patrem suum vidit. Havannae varia officia exercuit, inter quae lector in officina tabacaria, ubi operariis opera Ibsen, Kropotkin, Marx et Galdós recitabat. Anno MDCCCXCIII per aliquot dies Novi Eboraci commoratus est, ubi cognovit societatem Americanam. Medio anno MDCCCXCVIII, post patris mortem in oppido Santa Clara, mater eum hortata est ut in Hispaniam rediret. Familia Bilbaum migravit, ubi Ioanna scholam "Academia Anglo-Francesa" (postea "Academia Maeztu") condidit, ubi ipsa Anglice docebat et Angela GalliceJuana Whitney en la Enciclopedia Vasca Auñamendi.

 Etas Matura 
Inter annos MCMV et MCMXIX, Ramirus Londinii vixit, in regione Bayswater, ubi ephemeridibus La Correspondencia de España, Nuevo Mundo, et Heraldo de Madrid ut diurnarius externus operam dedit. Francogalliam et Germaniam peragravit, et inter Bellum Orbis Terrarum Primum, annis MCMXIV–MCMXV, epistolas ex Italia scripsit. In hoc tempore, rationes liberales secutus est et institutiones Britannicas admiratus est. Disciplinis variis studuit: philosophiae, politicae, litteris, quas lectoribus Hispanis illustrare conabatur. Anno MCMXVI Anglice edidit "Authority, Liberty and Function in the Light of the War", quod postea Hispanice redditum est in "La crisis del humanismo".

Die XIV mensis Decembris anno MCMXVI, matrimonium iniit Londinii cum Alicia Mabel Hill, Britannica, ex qua unicum filium habuit, Ioannem Manuelem de Maeztu y Hill, natum anno MCMXVIII.

Vir militarismo favens, anno MCMXIX in Hispaniam reversus, fiduciam in democratiam liberalem amisit atque paulatim ad doctrinas catholico-traditionalisticas inclinavit. Anno MCMXXVII sodalis factus est Unionis Patrioticæ et brevi tempore membrum fuit Conventus Nationalis Consultivi. Mense Decembri eiusdem anni, legatus plenipotentiarius nominatus est in Argentinam, munere functus usque ad mensem Februarium anni MCMXXX. Ibi cum Leopoldo Lugones et patre Zaccaria de Vizcarra communicavit, qui notionem Hispanitatis proposuit — vocabulum quod Ramirus suscepit atque amplius promovit.

In hac aetate, doctrinam decadentiae Hispaniae retinuit, simulque valorem catholicum et traditiones Hispanicas ferventer defendit.

 Res Publica Secunda 
Postquam Primo de Rivera dictatura collapsa est, Ramirus munere legati abdicavit atque in Hispaniam rediit. Tunc se coniunxit Unioni Monarchicae Nationali, quae ex reliquiis Unionis Patrioticæ orta erat. Cum Eugenio Vegas Latapie et Marchione de Quintanar, novam societatem culturalem condidit, cuius nomen primum Hispanitas esse voluit, sed postea Actio Hispanica appellata est. Societas mense Octobri MCMXXXI constituta est, et primus fasciculus commentarii eiusdem nominis die XV Decembris editus est.

Ramirus ibi ducem spiritualem sese praebuit. In primo articulo, Hispaniam quercui similem esse descripsit: radices suas in traditione figit, sed hedera — id est, intelligentia progressiva — eam suffocat, historiae spiritali aliena. Ob hunc articulum Praemium Lucae de Tena accepit a diurno ABC. A numero XXVIII huius ephemeridis, Ramirus ut director formalis usque ad ultimum numerum (mensis Iunii MCMXXXVI) mansit.

Die XX mensis Martii anno MCMXXXII, orationem de "Arte et Moribus" legit in Academia Scientiarum Moralium et Politicarum, qua in numerum cooptatus est.

In hac ultima aetate, doctrinam suam arcte coniunxit cum traditione Hispanica antiqua, e.g. Donoso Cortés et Menéndez Pelayo, atque cogitationes integralismi Lusitani suscepit. Sententiae suae de civitate catholico-hispanica in ephemeride Actio Hispanica expositae sunt et in libro suo "Defensio Hispanitatis" collectae, qui clarissimum eius opus factum est.

Hispanitatem tamquam communionem spiritualem definiit inter Hispaniam et provincias olim ultramarinas, unitam per linguam Hispanam et religionem catholicam. Hoc idearium postea fundamentum doctrinale regiminis Franco factum est.

Etsi "aequalitatem essentialem" inter homines defendebat, nonnulli eum accusaverunt quod razas non-albas, intra Hispanitatem comprehensas, tanquam "inmaturas" vel "minus provectas" describeret. Aequalitas ab eo proposita saepe ad salutem animarum, non ad societatem terrenam, referebatur.

Ab anno MCMXXXII, in variis scriptis Adolphum Hitler laudavit et antisemitismum nazistarum approbavit. Desiderium expresserat ut motus nationalisticus similis in Hispania emergere posset, adversus democratiam et marxismum. Iosephum Mariam Albiñana hortatus est ut ducatum huius motus suscipiat.

Ad extremum, factioni politicae Renovatio Hispanica adhaesit, quae aperte Rei Publicae repugnabat. Anno MCMXXXIII electus est legatus in parlamentum pro provincia Guipuscoa. Iam anno MCMXXXI monarchiam militarem, cum rege ut dictatore, proposuerat.

Post seditionem octobris MCMXXXIV, severiores sententias contrarevolutionarias amplexus est, et poenam exemplarem postulavit, qua Hispania "per unam aut duas generationes" pacificaretur.

Die XXX mensis Maii anno MCMXXXV, orationem de vitae brevitate in carminibus lyricis Hispanicis in Academia Hispanica habuit.

 Bellum Civile 
Nuntii de seditione militaris in regione Mauritaniae Hispanae, ex qua bellum civile ortum est, Ramirum in sede ephemeridis Actionis Hispanicae deprehenderunt, una cum discipulo suo Iosepho Ludovico Vázquez Dodero et scrip tore Ernesto Giménez Caballero.

Ramirus se in domum discipuli sui recepit, sed die pridie Kalendas Augustas (31 Iulii) anno MCMXXXVI a grege mixto custodum publicorum et militum popularium captus est. Postridie, ante diem quartum Nonas Augustas (2 Augusti), in carcerem de Ventis detentus est.

Nocte inter diem ante diem quartum Kalendas Novembres (28 Octobris) et diem ante diem tertium Kalendas Novembres (29 Octobris) eiusdem anni, inter triginta duos captivos comprehensus est a sodalibus Comitatus Provincialis Investigationis Publicae (CPIP), factionis sinistrae revolutionariae, sub praetextu translationis ad carcerem Saltici, decreto signato a Manuel Muñoz, Praefecto Securitatis Generalis. Re vera, sine ullo iudicio, in coemeterio Aravacensi, prope Matritum, fusilatus est.

Ultima verba eius, ut fertur, haec fuerunt:

«Vos nescitis cur me occidatis, sed ego scio cur moriar: ut filii vestri meliores sint quam vos.»

 Notae 

Categoria:Auctores Hispanici
Categoria:Incolae Hispaniae
Categoria:Scriptores Hispaniae